end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 49 : Chapter45:เพราะเขาไม่ใช่ใครคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    31 ม.ค. 64

Chapter45:เพราะเขาไม่ใช่ใครคนนั้น

Lee Hi – My Love (แนะนำให้เปิดฟังกับอ่านคำแปลหลังอ่านเสร็จหรือจะได้อรรถรสมากขึ้นค่ะ แนะนำจริงๆ)

https://www.youtube.com/watch?v=8AzhoY4NrK8

"เธอคิดว่าไงเทเรซ่า" 

"คิดว่ายังไงที่ฉันรู้จักเธอดี" 

"นี่ใช่สามีเธอหรือเปล่า?" 

คำถามนี้มันอะไรกันนะ นอกจากจะรู้ว่าฉันคิดอะไรแล้วตัวเขาเองก็ยังคิดอีกเหรอว่าสิ่งที่ตัวเขาพูดนั้นแปลกทั้งที่ไม่มีใครบอกให้รับรู้มาก่อน แบบนี้มันหมายความว่าไงกันนะ 

ไม่สิ...จริงๆฉันไม่ได้ตั้งคำถามเพราะไม่เข้าใจแต่มีคำตอบในใจอยู่แล้วแต่ไม่กล้าที่จะคิดมัน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้มันหมายความว่าไงเพราะกลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วมันเป็นอย่างที่ฉันคิดฉันจะยอมรับมันไม่ได้ 

ฉันไม่กล้าที่จะคิดว่าเขาคือใคร... 

"ฉันจะไปรู้ดีเกี่ยวกับเธอได้ไงในเมื่อพวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่ฉันก็รู้เรื่องเธอคิดว่ามันเป็นเพราะอะไร" 

ฉันไม่กล้าที่จะคิด... 

ไม่ใช่แค่เขาแต่รวมไปถึงคนอื่นรวมตัวเขาทุกคน มันน่าแปลกไปหมดที่อะไรหลายอย่างมันดูน่าคุ้นเคยและนิสัยที่คล้ายกันเหมือนกับที่ฉันเคยรู้จัก มันทำให้ฉันกำลังสับสนจนสมองของฉันจะระเบิดอยู่แล้ว 

"ไม่ใช่หรอกค่ะคุณคิดไปเอง" 

"เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่" 

ฉันจะต้องไม่คิด... 

เพราะถ้าฉันคิดนั่นเท่ากับว่าฉันจะต้องเลือก... 

"เรื่องที่ฉันรู้คือเรื่องที่มีแค่เขารู้รึเปล่าเธอถึงรู้สึกแปลกกับฉัน" 

"พอได้แล้ว..." 

"เวลาคุยก็คุยให้จบไปเลยสิจะปล่อยให้มันค้างคาทำไม" 

"แล้วทำไมบอสถึงต้องคาดคั้นทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายเขาไม่อยากคุยด้วย ทำไมจะต้องเค้นเอาคำตอบให้ได้ หรือเพราะคิดว่าตัวเองเป็นเขาก็เลยจะบอกให้ตัดใจจากหัวหน้ารีไวล์แบบนั้นเหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาบีบคั้นคำตอบกันแบบนี้ จะบอกใช่มั้ยว่านั่นคือตัวเองในอดีต จะบอกใช่มั้ยว่านี่ต่างหากคนปัจจุบันถึงได้ดูคาดหวังกับคำตอบแบบนี้!" 

ฉันจะต้องไม่คิด... 

แต่ฉันก็พูดในสิ่งที่คิดออกไปแล้ว... 

"ใช่" 

ฉันไม่ต้องการได้รับความรักจากใครนอกจากหัวหน้ารีไวล์... 

ไม่ต้องการใครทั้งนั้นถ้าหากไม่ใช่เขาคนนั้น... 

ต่อให้เรื่องพรรค์นั้นที่คิดจะเป็นจริงยังไงคนตรงหน้าก็ไม่ใช่หัวหน้ารีไวล์ที่ฉันเคยรู้จักอยู่ดี 

"ถ้าเธอรู้ว่าฉันคิดนั่นก็แปลว่าเธอเองก็คิดมันเหมือนกัน" 

"แล้วถ้ามันใช่จริงๆเธอจะทำยังไง" 

ลีวานเงียบไปหลังจากพูดจบเมื่อเห็นเทเรซ่ามองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจก่อนจะหัวเราะออกมาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วส่ายหน้าให้อย่างเอือมระอาทั้งที่ใบหน้ากำลังร้องไห้อยู่ 

"ถ้ามันใช่คืออะไร มันไม่ใช่อยู่แล้วไม่ต้องมาพยายามพูดให้มันใช่หรอก" 

"เพราะถึงใช่คุณก็ไม่ใช่เขา ไม่ใช่คนที่หนูเคยรู้จัก ไม่ใช่คนที่หนูเคยอยู่ด้วย หนูไม่รู้สึกอะไรสักนิดเพราะคนที่อยู่ในชีวิตกับความทรงจำหนูมาคือหัวหน้ารีไวล์ไม่ใช่คุณ คุณลีวาน" 

"มันจะไม่ใช่ได้ไงก็ถ้านี่เป็นปัจจุบันของฉันผู้ชายคนนั้นก็เป็นแค่อดีต เธออาจจะไม่ได้แค่ข้ามโลกแต่ข้ามไปใช้ชีวิตในอดีตด้วยก็ได้เพราะงั้นความทรงจำมันถึงส่งต่อมาถึงฉันในปัจจุบัน สำหรับเธอมันอาจจะเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมานานแล้ว ในหัวฉันคือมีผู้หญิงคนนึงในความทรงจำต่างหาก แล้วมันจะต่างกันได้ยังไงในเมื่อมันคือคนคนเดียวกัน" 

"พวกเราก็คิดเองเออเองกันทั้งนั้น เพราะมีเรื่องบังเอิญหลายอย่างเกิดขึ้นก็เลยคิดกันเองขนาดนี้ไง!" 

"เธอต่างหากไม่ยอมรับความจริง"เทเรซ่าชะงักไป 

"เธอไม่รู้หรอกว่าฉันคิดมาดีแล้วถึงได้กล้าพูด" 

"บอสคิดมาไม่ดีหรอก ถ้าคิดมาดีบอสคงไม่พูด" 

"บอสต้องรู้สิว่าหนูไม่เลือกบอส" 

ลีวานหน้าเสียไปเมื่อถูกแบบนั้น แต่นั่นสิถ้าเขาคิดมาดีจริงเขาคงไม่พูดเรื่องแบบนี้ออกมา ทำไมเขาถึงต้องพูดกันในเมื่อเขาก็แค่รู้สึกสงสัยกับอยากจะรู้คำตอบให้แน่ชัดว่าเขาไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย ทำไมถึงต้องคาดหวังอย่างอื่นด้วย 

ทำไมเหมือนยิ่งเข้าใกล้ถึงไกลออกไป... 

ทำไมทั้งที่เคยถูกวิ่งไล่ตามถึงกลายเป็นไล่ตามแทน... 

แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างที่เขาผิดปกติไป? 

อาจจะตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ที่ได้เจอเธอตั้งแต่เธอยังไม่ฟื้น 

อาจจะตั้งแต่ตอนนั้นเลยก็ได้... 

พอเห็นอีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาก็วิ่งเข้าหาอย่างไม่รู้ตัว 

แสร้งว่าไม่รู้สึกอะไร ทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง เคร่งระเบียบและจัดการชีวิตแทนทุกอย่างเพียงเพราะเพื่อความสบายใจของตัวเองไม่ให้เธอคลาดไปไหนราวกับกลัวเธอจะหายไปอีก แสร้งทำเป็นเข้าใจทั้งที่ในใจรู้สึกขุ่นมัวที่ถูกแทนที่มองเป็นคนอื่นทั้งที่ลึกๆในใจก็รู้ว่านั่นคือใครและหันหลังให้ว่าเขาไม่ใช่ใครคนนั้น 

การจมปรักแต่ในอดีตและไม่เดินหน้าไปไหนรั้งแต่จะทำให้เจ็บปวดและย่ำอยู่กับที่ ต้องไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นและแสร้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่าถูกครอบงำจากบางสิ่งที่โหยหาในอดีตเพราะนี่คือปัจจุบัน ตัวเขาคนนั้นกับความรู้สึกนั้นเป็นเพียงแค่อดีต ที่เขารู้สึกก็เป็นเพราะความรู้สึกและเรื่องในอดีตที่เลือนรางผุดขึ้นมาไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา 

'ปัจจุบัน' 

เขาไม่ชอบคำว่าอดีตเพราะเมื่อคนเราหันกลับไปมองถ้าหากเป็นบทเรียนไม่ได้ก็เป็นเรื่องที่ไม่อยากหันกลับไปนึกอีก เธอเองก็เหมือนกัน... 

กล้าดียังไงมามองว่าเขาเหมือนใครบางคน 

เกือบจะไม่สนใจได้อยู่แล้ว... 

แต่เธอคนนั้นก็กลับสงสัยและมองเขาเหมือนกับใครบางคนแล้วทำตัวเองกับตัวเขาเดือดร้อนจนนับไม่ถ้วน ยิ่งเธอสงสัยในตัวเขาเขาก็ยิ่งสงสัยในตัวเองว่าเขาคือใครกันแน่ 

เธอต่างหากคือใคร? 

นี่ต่างหากที่เขาต้องเป็นฝ่ายถาม 

ผู้หญิงคนนี้เป็นใครถึงทำให้เขาเป็นแบบนี้ บางอย่างที่อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาเล็กน้อยแต่สิ่งที่ชัดเจนคือความโหยหาแม้จะนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก สิ่งที่รู้ตัวได้อย่างหนึ่งคือการกระทำของเขาอย่างไม่รู้ที่มาที่ไปเหมือนกับความเคยชินทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน เธอทำอะไรกับเขากัน 

อย่ามาสงสัยในตัวเขา... 

เธอนั่นแหละเป็นใครเทเรซ่า 

เพราะแม้เขาจะพยายามไม่คิดเขาก็เริ่มที่จะมั่นใจแล้วว่าเขาคือใคร แต่เขาจะไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นกับเธอหรอกนะ 

เขาพูดแบบนั้นแต่กระทำอีกแบบ แสร้งทำเป็นบอกให้เธอเลิกจมปรักกับลืมๆมันไปซะจะได้ไม่ต้องมีปัญหาอีกแต่เธอก็ไม่ทำและคนที่เดือดร้อนก็คือพวกเขาทั้งสองคน 

ทำมาเป็นพูดว่าให้คนอื่นเลิกจมปรักทั้งที่คนที่ถลาลึกลงไปคือเขาต่างหาก 

ถูกกล่าวหาว่าไม่เคยเจออะไรจะเข้าใจได้ยังไงทั้งที่เขาตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเธอสักเท่าไหร่แต่เธอต่างหากที่จัดการตัวเองไม่ได้เขาเลยต้องกลายเป็นแบบนี้ 

ต้องยอมรับว่าเป็นใคร 

ต้องยอมรับว่าเขาคือใครคนนั้น 

เงาในกระจกที่ต่อให้หันกลับไปก็ไม่มีวันเปลี่ยนคือหลักฐานที่ชัดเจนว่าเขาคือลีวานและก่อนมาเป็นลีวานเขาคือใครมาก่อน 

'รีไวล์ อัคเคอร์แมน' 

ท่องจำเอาไว้ 

เป็นสามีหรือผู้ชายอันเป็นที่รักของผู้หญิงคนนั้นแต่ใครคนนั้นคืออดีตของเขาไม่ใช่เขาคนนี้ 

ยืนมองและเดินผ่านสวนใบไม้ที่ปลิวผ่านไป ย้อนเดินกลับมาแล้วก้มมองดูใต้เท้าตัวเองพร้อมกับถามในใจให้กับหลุมศพว่ารู้สึกอย่างไรที่เป็นคนเดียวกันแต่มาจากต่างมิติแล้วต้องดูแลเธอที่รักเขาแต่ไม่ใช่นายแม้จะหน้าตาหรือชื่อเดียวกัน รู้สึกแย่มากมั้ย? 

รู้สึกแย่เท่ากับการที่เป็นคนเดียวกันแถมไม่ได้มาจากคนละมิติแต่เป็นคนเดียวกันเพียงแค่คนละเวลากันมั้ย? 

เขาคือปัจจุบัน 

ส่วนใครคนนั้นของเธอต่างหากคืออดีต 

คนที่ชื่อรีไวล์ อัคเคอร์แมนตายไปนานแล้ว ไม่งั้นจะมีเขาในวันนี้ได้ไง 

เธอก็แค่ย้อนกับข้ามไปอยู่ในช่วงนึงของชีวิตเขาในอดีตก็แค่นั้นไม่ใช่รึไง? 

ในมุมของเธอคือเธอเพิ่งได้รู้จัก แต่ในมุมของเขาคือครั้งนึงเคยมีผู้หญิงจากไหนสักที่มาต่างหากแต่มันก็เลือนรางมากแล้ว 

เพราะงั้นถึงไม่เข้าใจเหตุผลที่เขาต้องช่วย 

ต้องช่วยด้วยเหรอในเมื่อนั่นมันคือคนในอดีต 

น่าสมเพช... 

ทั้งเขาและเธอใครมารู้เรื่องแบบนี่เข้าถ้าไม่สงสารก็คงขำน่าดู เหมือนคนโง่สองคนที่คนหนึ่งอยากจะเจอคนรักตัวเองในอดีตทั้งที่คนปัจจุบันอยู่ตรงหน้ากับอีกคนหนึ่งที่พยายามจะหลุดพ้นจากความโหยหาภายในใจที่เกิดขึ้นแล้วดึงดูดให้เขาเข้าหาเธออย่างไม่รู้ตัวทั้งที่ในใจเธอมันไม่ใช่เขาที่เธอรู้จัก 

พล่ามอธิษฐานอยู่ทุกวันเหมือนวอนขอให้พระเจ้าเห็นใจทั้งที่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ หากพระเจ้าเห็นใจจริงเขาไม่ส่งเธอให้เธอเจอแต่เรื่องแบบนี้หรอกยัยผู้หญิงโง่ 

ลบมันทิ้งไปซะ 

ลบความทรงจำพรรค์นั้นทิ้งมันไปแล้วเริ่มต้นใหม่ซะ 

รีบๆลืมแล้วจัดการเรื่องทุกอย่างแล้วไสหัวออกไปใช้ชีวิตเพื่อตัวเองซะ อย่ามาให้เขาเห็นหน้าอีก 

กลับมา 

ไม่อยากจะโหยหาแต่เอื้อมมือเข้าไปทุกรอบ เธอจะรู้บ้างมั้ย? 

เขาไม่ได้ชอบเธอแต่เธอไม่ควรจะห่างเขาไปไหนอีก 

ได้โปรดอยู่ในสายตาให้รู้ว่าเธอยังสบายดีอยู่และมีความสุขดีเหมือนที่คนทั่วไปเขามีกัน 

เลือกเขาไม่ใช่เลือกมัน 

'บอสต้องรู้สิว่าหนูไม่เลือกบอส' 

ไม่รู้หรอก... 

จะไปรู้ได้ไงก็เขาขอให้เธอเลือกเขา 

----------------------------

Talk with writer

แงงงงมาต่อให้แล้วตอนนี้แอบสั้นกว่าตอนอื่นแต่อ่านเองแล้วอ่านนานมากเพราะคิดตามตัวละครอยากให้ตอนนี้คือซีนอารมณ์ทั้งตอนแล้วไปฟังเพลงที่แนะนำกันไว้ตรงด้านบนเป็นการอ้างอิงในพาร์ทความคิดของพี่ลีวานไปด้วย กัดฟันเขียนประโยค'บอสต้องรู้สิว่าหนูไม่เลือกบอส'นานมากเพราะพอแทนอารมณ์เป็นคนฟังแล้วเจ็บจี๊ดเหลือเกินแล้วพอในมุมน้องทั้งเรื่องก็ดำเนินมาโดยมีพี่รีไวล์อยู่ข้างๆตลอดเวลา แงงงงงงง แต่ตอนนี้กำลังแต่งนิยายเรื่องใหม่อยู่ค่ะรู้สึกอยากลองแต่งนิยายดูบ้าง พระเอกก็ยังคลั่งรักเช่นเดิมแต่จะดาร์กกับเทามากกว่าฟิคที่แต่งอีกเพราะอยากแต่งค่ะไม่มีไรมาก55555555 ลองจิ้มไปอ่านกันได้นะคะ https://writer.dek-d.com/ira-kk/writer/view.php?id=2139744

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #259 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:18
    แงงงง รอนะคะไรท์
    #259
    0
  2. #240 Palini145O (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 11:29

    ปาดน้ำตาเเปปงื้อออเส้าจัง5555สู้ๆนะคะไรท์สั้นก็ไม่เป็นไรเเค่มาอัพหนูก็ดีใจเเล้ว!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #240
    1
    • #240-1 Little_fg(จากตอนที่ 49)
      31 มกราคม 2564 / 12:04
      ค้าบบบ
      #240-1
  3. #239 แมวกำลังมอง (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 01:16
    พูดแรงกระแทกใจมากเทเรซ่า โคตรหน่วง //ปาดน้ำตา
    #239
    0