end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 48 : Chapter44:นี่ใช่สามีเธอหรือเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    6 ม.ค. 64

Chapter44:นี่ใช่สามีเธอหรือเปล่า

 

คุณลีวานเป็นใครกันแน่นะ... 

เทเรซ่าพลิกตัวบนเตียงมองผนังห้องนอนอย่างครุ่นคิด เธอเชื่อว่าทุกอย่างที่เขาพูดมันไม่มีทางบังเอิญแน่ๆรวมไปถึงที่พูดอะไรแปลกๆกับเธออีกแต่สีหน้าเขาตอนพูดนั้นดูปกติมากราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าพูดอะไรออกมา เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอไม่เคยบอกเขาเลยว่าชอบแมวหรือชอบดูดาว ไม่เคยแสดงออกให้เขาได้เห็นด้วยแต่เขากลับรู้ทุกอย่าง 

ไม่รู้สิยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนนอนไม่หลับ เหมือนยิ่งนึกถึงเขาก็ยิ่งเจ็บปวด เธอไม่อยากพึ่งยานอนหลับอีกแล้วเพราะกลัวว่าถ้ายังเลิกไม่ได้จะติดยาและต้องเพิ่มปริมาณมากกว่าเดิมอีก แต่ถ้าไม่กินเธอก็นอนมันไม่หลับ 

อา...มีแต่เรื่องน่าปวดหัวจนเธอไม่แน่ใจว่าเธอในตอนนี้ยังปกติดีอยู่หรือกำลังเป็นบ้าโดยไม่รู้ตัวกันนะ 

เหมือนกับโลกของเธอพังไปนานแล้วหรือถ้ามันยังไม่พังก็คงบิดเบี้ยวเต็มที เธอควรจะได้มีความสุขไม่ต้องมานั่งกังวลแบบนี้แต่ดูสิทุกวันนี้เธอเหมือนตื่นมาใช้ชีวิตที่ตายไปแล้วทั้งเป็นราวกับซากศพเดินได้ ทำไมถึงได้โชคร้ายแบบนี้นะ 

บางคนมักจะบอกว่าอย่าน้อยใจในโชคชะตาแต่แล้วมันยังไงล่ะ ไม่มีใครคนไหนในโลกหรอกที่อยากเกิดมาลำบากหรือต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ที่ไม่รู้ว่าฟ้าหลังฝนจะมาเมื่อไหร่ ทุกคนต่างก็ใฝ่ฝันที่จะได้รับชีวิตที่สงบและมีความสุขกันทั้งนั้น 

เธอจะช่วยโลกได้จริงเหรอขนาดตัวเธอยังไม่รู้เลย แล้วถ้าเกิดช่วยได้เธอจะได้ความรักจากพระเจ้าหรือเปล่า การที่ได้ช่วยคนทั้งโลกเธอจะได้พบกับสิ่งดีๆมั้ยหรือท้ายที่สุดจุดจบของเธอจะเป็นความตายกันนะ 

กว่าจะถึงเช้าในแต่ละวันนี่ลำบากจัง... 

. 

. 

"ไม่ได้เรื่องเลยวันนี้เทเรซ่า ทำไมเธอไม่มีสมาธิเลย" 

เจฟเริ่มจะบ่นเธอหลังจากที่ล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดเวลาไปเปล่าประโยชน์ เทเรซ่าสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะลุกขึ้นอีกครั้งมัดผมที่ยุ่งใหม่แล้วเริ่มอีกครั้งแต่เจฟกลับยืนเฉยๆแล้วโยนขวดน้ำให้เธอ 

"พักก่อน" 

"ขอโทษด้วยค่ะพอดีมัวแต่คิดอะไรอยู่ในหัว" 

"เธอก็คิดอะไรอยู่ในหัวตลอดเวลานั่นแหละแต่ดูเหมือนวันนี้จะคิดมากเป็นพิเศษนะ" 

"คุณเจฟคะขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ" 

"ถามงั้นเหรอ เอาสิอยากจะถามอะไรน่ะ" 

"คุณเจฟคิดว่าถ้าเกิดอยู่ๆรู้สึกเจอคนที่คุ้นเคยเหมือนกับใครบางคนไปเกือบทั้งหมดแถมยังรู้เรื่องที่เดิมทีรู้กันแค่สองคนด้วยจะว่ายังไงคะ" 

"คำถามอะไรล่ะนั่น ถ้าเหมือนกันเกินก็ว่าแปลกแล้วนะแต่ถ้ารู้เรื่องอะไรที่แบบว่าสมมุติเป็นฉันกับเธอรู้กันแค่สองคนแต่คนที่เหมือนฉันรู้เหมือนกันคงพิลึกน่าดู" 

"แล้วยังไงต่อคะ" 

เจฟเกาหัวมองอีกฝ่ายด้วยความลำบากใจเพราะคนตรงหน้าจ้องจะเอาคำตอบจากเขาให้ได้ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยถึงมาถามเขาแบบนี้ 

"แล้วยังไงต่อน่ะเหรอ...ไม่เข้าใจคำถามเธอจริงๆนะคือฉันต้องตอบยังไงล่ะเนี่ย" 

"ไม่เป็นไรค่ะแค่ถามเฉยๆไม่ต้องคิดมากก็ได้ค่ะ" 

"แต่ถ้าถามแบบนี้ก็แสดงว่าต้องมีอะไรสิไม่งั้นเธอจะถามเหรอ" 

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" 

เขาไม่ได้คาดคั้นถามต่อแต่เปลี่ยนเป็นการเลิกซ้อมก่อนเวลาแทนเพราะเขาเองก็ต้องไปธุระต่อ เทเรซ่าขอโทษเขาที่ทำให้สันนี้เขารู้สึกเสียเวลาไปโดยที่เธอไม่ได้อะไรเลยเพราะมัวแต่ไม่มีสมาธิแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะดูเหมือนเข้าตัวเองก็พยายามเต็มที่แล้วแต่คงมีเรื่องให้คิดอยู่ 

เทเรซ่าเดินออกมาจากห้องซ้อมแวะไปที่ห้องครัวเล็กๆที่อยู่ชั้นเดียวกับโซนห้องพักของชั้นตัวเธอเองคิดจะหาอะไรกินรองท้องเพราะเวลานี้เธอไม่มีอารมณ์ไปนั่งสั่งอะไรกินที่โซนทานอาหารนั่งเจอผู้คนหรอก ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วนั่งกินเงียบๆคนเดียวดีกว่า 

"เอ๊ะ?" 

เธอมองคนที่อยู่ในห้องกำลังทำอาหารเองอยู่อย่างตั้งใจจนไม่กล้าเข้าไปรบกวนแต่อีกฝ่ายก็หันมาแล้วมองด้วยความแปลกใจก่อนจะทักเธอที่เงียบอยู่ 

"ทานด้วยกันมั้ยคะ" 

คนที่อยู่กับคุณเมอร์ซี่บ่อยๆนี่เอง... 

"คุณซานิทำอะไรอยู่เหรอคะ" 

"ฉันกำลังทำมักกะโรนีชีสอยู่ค่ะ" 

"ทานได้จริงเหรอคะ" 

เธอยิ้มแล้วตักใส่จานลองให้คนตัวเล็กกว่าชิมก่อนจะจัดลงจานของตัวเอง เทเรซ่ามองดูอีกคนที่ดินอย่างรวดเร็วทั้งที่มันยังร้อนอยู่แท้ๆด้วยความตะกละทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา ถ้าลองมองดูคนรอบตัวเธอแล้วสังเกตดีๆเธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด 

หรือว่าจะคิดมั่วซั่วไปเองอีกนะ... 

"ไม่อร่อยเหรอคะ" 

"อร่อยค่ะอร่อยมากๆ คุณซานิทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ" 

"เพราะว่าชอบทานก็เลยอยากลองทำอาหารไปด้วยน่ะค่ะ" 

"ฉันทำอาหารไม่เป็นเลยค่ะนอกจากต้มพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป" 

"ฉันสอนได้นะคะถ้าอยากให้สอน" 

"จริงเหรอคะ ถ้าเกิดว่าว่างก็คงจะขอรบกวนด้วยนะคะ" 

เทเรซ่าพยายามลืมเรื่องที่คิดมากตอนนี้ออกไปจากหัวแล้วกินมักกะโรนีตรงหน้าแทน ขืนเธอเอาแต่เครียดตลอดเวลาคงเส้นเลือดในสมองแตกกันพอดี 

"การฝึกเป็นยังไงบ้างคะ" 

"ไม่รู้สิคะก็คงไม่ดีเท่าที่ควรล่ะมั้ง" 

"ยังไงถ้าเหนื่อยก็ต้องพักบ้างนะคะ" 

พักเหรอ... 

สงสัยต้องหาเวลาพักบ้างจริงๆแล้วล่ะมั้ง 

. 

. 

เวลาแบบนี้คงไม่มีใครมาเดินเล่นที่สวนหรอกมั้งเพราะยังกลางวันแสกๆอยู่เลย ถึงจะไม่ร้อนเพราะเป็นฤดูหนาวก็เถอะแต่ทุกคนก็คงทำงานกันยกเว้นฉันที่พักจากการฝึกซ้อมมาเดินเล่นข้างนอกแทน 

ชอบจังหิมะเนี่ย...หลายคนอาจจะเคยชินกับมันแต่สำหรับฉันแล้วเพราะไม่เคยเห็นมาก่อนถึงตอนนี้จะได้สัมผัสแล้วก็ยังรู้สึกว่ามันวิเศษมากอยู่ดี 

แต่ว่าตกน้อยจัง อยากลองปั้นมนุษย์หิมะหรือปาก้อนหิมะเล่นบ้างแฮะ ถ้าลองโกยหิมะเอามารวมๆกันก็คงเอามาปั้นเป็นก้อนเล็กๆได้หลายก้อนอยู่เหมือนกัน 

"นั่นเธอทำอะไรน่ะ" 

ฉันที่ยืนโกยหิมะกับพื้นเงยขึ้นมามองชายตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นมาปัดกางเกงแล้วกระแอมไอเสียงเบาเหล่มองเขาที่ขมวดคิ้ว 

"คุณอลันเองเหรอคะ สวัสดีค่ะ" 

"มีหิมะติดบนหัวอยู่นะ" 

เขาปัดออกให้ในระหว่างที่ฉันเพิ่งจะสังเกตว่าตาเขาสีเขียว สุดยอด ไม่ค่อยเจอคนตาสีเขียวสักเท่าไหร่เลยนอกจากเอเรนในชีวิต 

"เพิ่งสังเกตเลยค่ะว่าคุณอลันตาสีเขียว สวยจัง" 

"เป็นเอกลักษณ์ใช่มั้ยล่ะ" 

เขายิ้มทันทีที่ฉันพยักหน้าให้ก่อนที่จะฉุดคิดได้ว่าครั้งนึงในชีวิตก็เคยเจอคนที่ตาสีเขียวแบบเขาเหมือนกัน ฉันควรจะทำยังไงกับในหัวตัวเองกันนะยิ่งมีอะไรที่คล้ายมากระตุ้นก็รู้สึกปวดหัวทุกครั้ง 

"เป็นอะไรไปทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ อากาศมันหนาวก็เข้าไปข้างในสิจะมายืนตากลมทำไมกันล่ะ" 

"อะ..นั่นสิคะ แล้วคุณอลันจะออกไปไหนเหรอคะถึงเกินออกมาข้างนอกแบบนี้" 

"ฉันต้องไปรับใครบางคนที่สนามบินน่ะ พอดีหมอนั่นบอกจะกลับมาเย็นนี้แต่บอกไปเธอก็ไม่รู้จักหรอก" 

"คงจะเป็นแบบนั้นค่ะ ยังไงก็รีบไปธุระเถอะค่ะ" 

"งั้นฉันไปก่อนนะ" 

ฉันยืนโบกมือลาให้ก่อนจะนั่งจุ้มปุ๊กกับหิมะที่ปั้นทิ้งไว้เป็นก้อนเล็กๆ ต่อให้พยายามเลิกคิดมากแล้วแต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งเหงาคนเดียวอีกทำไมชีวิตฉันนี่มันถึงได้อาภัพขนาดนี้นะ เพื่อนสนิทตัวเองที่มีก็ต้องแยกจากไม่รู้จะได้เจอกันตอนไหน หัวหน้ารีไวล์กับทุกคนก็ไม่มีแล้ว ที่นี่ก็มีแต่คนวัยทำงานกันทั้งนั้น ถ้าเกิดว่ามีคนคุยสักคนก็คงหายฟุ้งซ่านบ้างไม่น้อยแต่มันไม่มีเสียเนี่ยสิ 

เหงาอีกแล้ว ทำไมฉันถึงดูไม่มีคนคบแบบนี้เนี่ย มองไปทางไหนก็มีแต่คนอยู่เป็นกลุ่มหรือเป็นหลักแหล่งเดินเป็นคู่กันแต่ฉันนอกจากคนที่ข้องเกี่ยวในชีวิตประจำวันอย่างเลี่ยงไม่ได้ก็ไม่มีใครแล้วนะ 

ถ้ามีหัวหน้ารีไวล์ป่านนี้ก็คงคุยจ้อทั้งวันไปแล้วแม้อีกฝ่ายจะนั่งฟังแค่เงียบๆก็ตาม อาภัพที่สุดชีวิตที่ไร้เพื่อนผัวก็ไม่อยู่เนี่ย 

"มานั่งทำอะไรตรงนี้" 

อยากตายจริงเมื่อไหร่โลกจะแตก 

"เทเรซ่า?" 

เพราะมัวแต่นั่งจมปลักอยู่กับความคิดของตัวเองเลยไม่ได้ฟังเสียงเรียกของคนที่ยืนตรงหน้าก่อนจะคุกเข่านั่งตามเธอที่นั่งกอดเข่ามองพื้นอยู่ เทเรซ่าละสายตาขึ้นมาก่อนจะหน้าเหวอเขยิบหนีเมื่อเห็นตรงหน้าว่าเป็นใคร 

"ฉันถามว่ามานั่งทำอะไร" 

"บอสมานั่งกับพื้นอะไรตรงนี้คะ" 

"ฉันนั่งตามเธอ" 

ทำไมคนที่ป้วนเปี้ยนรอบตัวฉันทั้งในเวลาและนอกเวลาถึงต้องเป็นเขาด้วยนะแล้วยังมานั่งตาแป๋วเหมือนหมารอเจ้าของอีก 

"ไม่หนาวรึไง" 

ฉันส่ายหน้าแล้วนั่งก้มกวาดหิมะมากองรวมปั้นขึ้นมาเป็นก้อนไม่สนใจเขา คุณลีวานมาทีไรต้องพาเรื่องให้เอะใจขึ้นมาทุกทีฉันไม่อยากรับรู้หรือเก็บอะไรไปคิดเองเออเองอีกแล้วรวมถึงไม่อยากฟังเสียงถามการฝึกหรือเสียงบ่นด้วย 

"เล่นคนเดียวสนุกเหรอ" 

"ก็ไม่มีใครให้เล่นด้วยอยู่แล้วนี่คะ" 

ลีวานทิ้งตัวลงกับพื้นจากที่นั่งคุกเข่ามานาน เทเรซ่ามองเขาอย่างสงสัยว่าเขาคิดจะทำอะไรแต่ก็ไม่ถามออกไปนั่งเรียงก้อนหิมะกองขึ้นเป็นชั้นๆไม่สนใจว่าเขาจะว่ายังไง เขานั่งเหมือนเป็นผู้ปกครองเฝ้าเด็กเล่นอยู่ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกให้เมื่อเห็นว่าชุดที่อีกฝ่ายใส่อาจจะยังอุ่นไม่พอ 

"ขอบคุณค่ะ" 

"ปั้นเป็นอะไรอยู่" 

"ตุ๊กตาหิมะตัวเล็กๆ" 

"แต่มันไม่มีหน้ากับแขนนะ" 

"ก็ไม่มีกิ่งไม้นี่นา" 

คนถามได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นหากิ่งไม้แถวนั้นให้ เทเรซ่ารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตามใจทำทุกอย่างเหมือนกำลังเอาใจอยู่ด้วย ลีวานหยิบกิ่งไม้หักเป็นก้านเล็กๆให้คนที่นั่งจ้องเขม็งเขาอยู่ก่อนจะเอากิ่งไม้มาเสียบแล้วลุกขึ้นเตะหิมะที่ตัวเองปั้น 

"ไปไหน" 

"แล้วบอสไม่มีงานการทำเหรอคะถึงว่างมาตามหนู ไม่เห็นรึไงว่าหนูอึดอัดใจ" 

เทเรซ่าเดินหนีเขาไป เธอไม่ชอบเลยความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าเขาคือใครกันแน่ทั้งนิสัยที่เหมือนกับรีไวล์ที่ทำให้เธอแคลงใจแถมยังคอยตามติดเธอเหมือนกับสนใจในตัวเธอแบบนี้อีก ลีวานมองตามเด็กสาวที่เดินเข้าไปข้างในก่อนจะก้มลงปั้นหิมะเป็นก้อนเหมือนที่ถูกทำไว้ก่อนหน้านี้ให้เหมือนเดิมแล้วถอนหายใจ 

"ใจร้ายจัง" 

. 

. 

"พวกนายจำเป็นต้องแห่กันมาด้วยเหรอแค่อลันมารับเดี๋ยวก็กลับไปเจอทุกคนแล้วนะครับไม่เห็นต้องมากันเยอะเลย" 

ชายหนุ่มมองเพื่อนตรงหน้าของตัวเองที่เพิ่งมารับตัวเองที่เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วถอนหายใจให้กับความเว่อร์ของเพื่อนตัวเอง 

"เอาน่าคนเขาอุตส่าห์มารับนายก็อย่าทำหน้าแบบนั้นเลยน่ะ" 

เจฟตบบ่าแล้วหัวเราะพาเขาไปยังรถที่จอดอยู่เตรียมกลับไปด้วยกัน 

"อัลมัวร์นายน่ะคงจะต้องเตรียมของฝากมาเยอะเลยใช่มั้ย" 

โคดี้ถามเพราะรู้อยู่แล้วว่าทุกครั้งที่เขาไปไหนก็มักจะซื้อของกลับมาฝากเสมอจนกลายเป็นเรื่องปกติที่เพื่อนๆของเขาจะได้ของฝากกันเต็มไม้เต็มมือไปหมด 

"ครับ ผมซื้อมาเยอะเลยแหละ แล้วนี่ซานิไม่มาเหรอครับ" 

"เตรียมอาหารอยู่ที่นั่นแหละ" 

"เมอร์ซี่เริ่มไว้ผมยาวแล้วเหรอครับ" 

"อืม ไม่ดีเหรอ?" 

"ก็น่ารักดีนะครับแค่ดูแปลกไปน่ะเพราะไม่ชิน" 

"นายเองก็สูงขึ้นนี่" 

"แค่ไม่กี่เซนเองครับ" 

"ก็ถือว่าสูงนะ" 

"นี่รู้รึยังว่าวันนี้น่ะฉันเตรียมเหล้าไว้เต็มเลยกลับไปดื่มกันเถอะ"เจฟบอก 

"นายก็เตรียมไว้ตลอดนั่นแหละ ก่อนจะได้ตายเพราะแก่ก็คงตายเพราะตับแข็งซะก่อนนะ" 

อลันเถียงกลับ ไม่ว่าจะงานไหนก็เห็นเพื่อนตัวเองดื่มเป็นประจำอยู่แล้ว 

"หุบปากน่ะ นายก็ร่วมวงประจำทำมาเป็นพูด" 

ถึงจะวุ่นวายแต่ช่วงเวลาที่ได้กลับมาเจอเพื่อนและอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตของเขาอยู่ดีนั่นแหละ 

. 

. 

"บอส นี่ของที่คุณฝากซื้อครับ" 

ลีวานหมุนตัวกลับมาแล้วรับกล่องบุหรี่ที่หาซื้อได้ยากจึงฝากอัลมัวร์ซื้อระหว่างไปทำงานที่นั่นกลับมาด้วย อัลมัวร์ยิ้มให้หลังจากที่อีกฝ่ายรับไปก่อนจะควานหาของที่ถูกฝากซื้อให้อีก 

"ไม่ได้แยกมาก่อนแล้วเหรอ" 

"ขอโทษครับผมใส่รวมๆมาน่ะ" 

อัลมัวร์รีบหาก่อนจะหยิบกล่องที่มีของบรรจุอยู่ข้างในอีกทีออกมาให้ผู้เป็นบอส 

"ผมหายากมากเลยครับแต่ก็หามาได้ บอสน่าจะบอกผมก่อนสักสัปดาห์สิครับผมเกือบหาไม่ทันแล้วนะ" 

"โทษที" 

"ว่าแต่บอสใช้ด้วยเหรอครับของแบบนี้" 

อัลมัวร์มองกล่องเทียนหอมที่ตัวเองหาซื้อมาได้ในราคาที่แพงเพราะเป็นของหายาก แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลีวานจะใช้ของแบบนี้ด้วย 

"เปล่า ไม่ใช่ฉัน" 

ลีวานหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตรงชั้นล็อบบี้ที่เวลานี้ไม่ค่อยมีคนแล้ว อัลมัวร์กะพริบตาด้วยความสงสัยถ้าไม่ใช่ลีวานที่ใช้แล้วเขาจะซื้อเผื่อใครกันนะ คุณอีวานกับคุณเฮเซลก็ไม่น่าจะชอบใช้เทียนหอมกันอยู่แล้วนี่นา 

"ไม่ต้องอยากรู้ไปทุกเรื่องจะได้มั้ย" 

ลีวานมองกลับเมื่อรู้ว่ากำลังถูกอีกฝ่ายมองแล้วพยายามหาคำตอบอยู่อัลมัวร์จึงหัวเราะแก้เก้อเกาหัวตัวเองเมื่อถูกดุ ลีวานยังคงเช็คสภาพของว่ากล่องมีรอยบุบตรงไหนหรือเปล่าและมีตำหนิตรงไหนมั้ยก่อนจะสังเกตถึงคนที่เดินออกมาจากลิฟต์กำลังมาทางนี้ เขามองมือตัวเองอีกข้างก่อนจะโยนกล่องบุหรี่ทิ้งลงถังขยะไปทันใด อัลมัวร์ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นบุหรี่ที่หายากกว่าเทียนหอมนั้นถูกโยนลงทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดีเรียกสายตาเธอที่ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังขึ้น 

"บอสทิ้งทำไมครับเนี่ย!" 

"เงียบน่ะ" 

"แต่ผมหาซื้อยากมากเลยนะครับทำไมทำแบบนี้" 

"นายโวยวายเป็นโอลิเวอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันบอกให้เงียบไง" 

ลีวานสั่งแล้วเดินตรงเข้าไปหาเทเรซ่าที่ดูก็รู้ว่าไม่อยากจะมองหน้าเขาก่อนจะส่งกล่องราคาแพงที่ข้างในบรรจุเทียนหอมเอาไว้ให้เธอที่รับมาด้วยความไม่เต็มใจ 

"นี่อะไรคะ" 

"เทียนหอมน่ะ" 

"...บอสให้เหรอคะ" 

เทเรซ่าสายตาอ่อนลงเมื่อรู้ว่าของตรงหน้าคืออะไรแต่ก็คิดว่าคงต้องแพงน่าดูเลยเพราะมันดูหรูหรามาก 

"มันแพงมากมั้ยคะ" 

"เปล่า ฉันได้มาน่ะ" 

ลีวานรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่รับของแน่หากรู้ราคาจึงบอกว่าได้มาฟรีแทนเทเรซ่าจึงเข้าใจว่าเขาน่าจะไม่ชอบของพวกนี้ 

"ขอบคุณค่ะ" 

"ถูกใจมั้ย" 

"ก็ดีนะคะ" 

ก็ดีเหรอ...แสดงว่ายังไม่ถูกใจมากพอหรือเปล่านะ 

"แต่ว่าถ้าลองเอาไปจุดดูอาจจะชอบมากกว่าเดิมก็ได้ค่ะ เพราะเป็นกลิ่นที่ไม่เคยคุ้นมาก่อนเลยไม่รู้จะบอกยังไง" 

"เหรอ ถ้าชอบจะซื้อให้อีก" 

เทเรซ่ามองเขา ถ้าพูดแบบนั้นก็แสดงว่าอันนี้เขาก็ซื้อมาให้เธอน่ะสิไม่ใช่ได้มาแต่ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวสินะว่าพูดอะไรออกมา เขาคงไม่อยากให้เธอรู้สึกเกร็งใจจนไม่กล้ารับของสินะถึงต้องโกหกถ้างั้นเธอจะทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน 

"บอสนี่เก่งจังนะคะ...จำได้ด้วยว่าหนูชอบอะไร" 

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่" 

"เหรอคะ เป็นแบบนั้นนี่เอง คงจะเพราะเป็นคนช่างสังเกตกับใส่ใจคนอื่นเสมอเลยจำได้ด้วยว่าชอบอะไรบ้างคนเป็นลูกน้องที่นี่คงชอบมากแน่เลยที่มีบอสอย่างคุณลีวานอยู่" 

เทเรซ่ากำลังกดดันอีกฝ่ายเพราะเธอรู้สึกว่าเขาชอบมาเอาใจมากเกินไปจนดูเหมือนไม่ใช่แค่ความใส่ใจธรรมดาที่มีต่อลูกน้อง ทำไมเธอจะดูไม่ออกว่าเขาคิดยังไงในเมื่อเขาเหมือนกับหัวหน้ารีไวล์ขนาดนั้น 

"งั้นเหรอ" 

อัลมัวร์หยิบกล่องบุหรี่ขึ้นมาจากถังขยะอย่างเสียดายพลางมองลีวานที่ยืนอีกฝ่ายมิดจนไม่เห็นว่าคุยกับใครอยู่แต่ก็ประเมินสถานการณ์ว่าไม่เข้าไปยุ่งดีกว่าเพราะไม่งั้นอยู่ๆบอสคงไม่ปาบุหรี่ทิ้งลงถังขยะโดยใช่เหตุหรอก 

"แล้วเธอลงมาข้างล่างทำไม" 

"แค่ลงมาเอาของที่สั่งไว้ค่ะ" 

"เธอสั่งของเหรอ" 

"ขอโทษนะคะที่ใช้เงินคุณ" 

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรแค่ถามว่าสั่งอะไรมา" 

เทเรซ่าไม่ตอบแต่เดินสวนลีวานไปคุยกับพนักงานหน้าเคาท์เตอร์แล้วรับของมายื่นให้เขาดู 

"ชอบเหรอ" 

เทเรซ่าพยักหน้าให้ก่อนจะกดลิฟต์เตรียมกลับขึ้นไป ทันที่ประตูลิฟต์เปิดออกลีวานก็ก้าวตามเข้ามาด้วยอัลมัวร์ที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งตามเข้าไปในลิฟต์ทันทีเพราะกลัวคืนของไม่ทันแต่ก็รู้ดีว่าคงต้องไม่ใช่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้แน่ดูจากสถานการณ์แล้ว 

คนนี้...ที่เห็นในแฟ้มประวัตินั่นเอง เป็นแค่เด็กผู้หญิงคนนึงจริงๆด้วย 

"ถ้าชอบทีหลังจะพาไปกินข้างนอก" 

อัลมัวร์กะพริบตามองเลขชั้นที่ขึ้นสูงเรื่อยๆแต่หูก็ยังฟังบทสนทนาที่อยู่ข้างในลิฟต์ไปด้วยแต่ดูเหมือนจะมีแค่บอสของเขาที่เอาแต่ถามแล้วอีกฝ่ายพยักหน้าตอบอืมในลำคอเสียแทน 

บอสพูดมากจัง...ปกติก็พูดมากแค่ตอนบ่นนี่นาทำไมเดี๋ยวนี้คุยจ้อจังนะ 

"นอกจากอันนี้แล้วมีอย่างอื่นอีกมั้ยที่ชอบ" 

"ก็มีอีกเยอะค่ะ" 

เทเรซ่าเดินออกจากลิฟต์ไปโดยมีลีวานเดินตามหลังมาติดๆ เขาคงไม่ได้คืนบุหรี่ให้ตอนนี้แล้วล่ะอัลมัวร์เดาอย่างนั้น ทำไมบอสจะต้องตามติดแจเหมือนหมาเดินเจ้าของด้วยนะทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรสักหน่อย ช่างเถอะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน 

"บอสคะทำไมถึงต้องเดินตามมาด้วยคะนี่มันหน้าห้องหนูแล้วนะ" 

"เธอลองจุดมันได้มั้ย" 

"คะ?" 

"เทียนอันนั้นน่ะลองจุดเลยได้มั้ย" 

"ตอนนี้น่ะเหรอคะ" 

"อืม" 

เทเรซ่ามองเขาด้วยความเหนื่อยใจนี่คงจะคิดจะดูปฏิกิริยาเธอสินะว่าเธอจะชอบของที่เขาเลือกให้หรือเปล่า เอาเถอะถือว่าตามใจก็แล้วกันในฐานะที่เขาอุตส่าห์เป็นคนซื้อให้ 

"จะจุดที่ไหนล่ะคะห้องหนูหรือคุณ" 

"แล้วแต่สิ" 

เทเรซ่าส่ายหน้าเปิดประตูห้องตัวเองรับอีกฝ่ายเข้ามาก่อนจะปิดลงแล้วมองเขม่นใส่เขาจากด้านหลังเมื่อลีวานเดินนำหน้าไปก่อน ผู้ชายคนนี้นี่มันทำอะไรก็น่าหงุดหงิดใจเธอจริงๆ เธอเดินไปวางของลงแล้วหยิบไม้ขีดไฟมาจุดเทียนหอมตั้งไว้กลางโต๊ะก่อนจะเตรียมตะเกียบและแกะกล่องที่ข้างในมีเค้กแล้วตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเงียบๆในขณะที่ลีวานก็จ้องอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดถึงกลิ่นเทียนยังไง 

"กินหมดมั้ย" 

"อืม" 

"เธอกำลังด่าฉันในใจเหรอว่าฉันจุ้นจ้าน" 

เทเรซ่าทัดผมที่ใบหูยิ้มอ่อนให้กับความฉลาดไม่รู้เวลาตอนนี้ ก็รู้ตัวแล้วทำไมยังทำอีกล่ะ--- 

คนตัวเล็กตาโตเมื่อตวัดสายตามองกลับไปแต่ดันพบกับคนตรงหน้าที่นั่งหงอยอยู่ นี่เป็นบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ยตั้งแค่เมื่อวานจนถึงวันนี้นี่มันอะไรกันแน่ 

"เป็นอะไรมากมั้ยคุณน่ะ---" 

"เธอเองก็คิดใช่มั้ย" 

เขาเข้ามาใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมก้มลงมามองเธอที่กำลังร้อนรนถอยห่างออกไป ลีวานจับช้อนในมือเธอวางลงเคาะนิ้วเป็นจังหวะก่อนจะพูดต่อ"ว่าฉันแปลก" 

"..." 

"แล้วเธอเคยคิดบ้างมั้ยว่าเธอกำลังทำให้ฉันรู้สึกแปลกเหมือนกัน" 

ถอยมากกว่านี้ก็จะเก้าอี้ ผลักเขาออกก็แต่จะกระเด็นเสียเอง ถ้าลุกขึ้นเขาก็คงฉุดเธอให้นั่งลงอีก ในสถานการณ์แบบนี้ต้องทำยังไงดีนะ 

"ตอนนั้นเธอบอกว่าอะไรนะ"ลีวานเคาะโต๊ะ"คุ้นฉันใช่หรือเปล่า" 

เสียงนาฬิกาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอพร้อมกับบรรยากาศที่เงียบลงจนน่ากดดันไม่ได้น่ากลัวเท่าคำถามเขาตรงหน้านี้เลย นี่เขากำลังจะหมายความว่าไงกัน 

"ฉันคิดว่าฉันก็คุ้นเธอ" 

"เธอเองก็คงสังเกตได้ถึงได้รู้สึกแปลกกับฉันนัก และฉันเองก็สังเกตเหมือนกันว่าฉันกำลังทำอะไรแปลกๆอยู่" 

"เธอคิดว่าไงเทเรซ่า" 

"คิดว่ายังไงที่ฉันรู้จักเธอดี" 

"คนตรงหน้าตอนนี้ใช่สามีเธอหรือเปล่า?" 

----------------------------------------------

Talk with writer

ระหว่างเขินหรือเครียดถ้าเลือกไม่ได้ก็เป็นทั้งสองอย่างไปเลยก็ได้นะคะ เพราะลีวานตอนนี้ก็คือเลิ่กลั่กมากตอนถือบุหรี่กับเดินตามน้องต้อยๆไหนจะไปนั่งปั้นหิมะที่น้องอุตส่าห์เตะทิ้งกลับให้อีก ถ้าเครียดก็เปลี่ยนมาสงสารพี่แกเถอะน้องเริ่มจะใจร้ายขนาดยักษ์ใส่แล้วเพราะต้องมาเจอคนเหมือนพี่รีไวล์แถมรู้เรื่องดีไปหมดทั้งที่ไม่เคยบอกจนต้องปวดหัวคิดยุ่งเหยิงไปหมดเลยไม่อยากอยู่ใกล้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #258 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:04
    เมอร์ซี่เหมือนมิคาสะ
    อลันเหมือนเอเรน
    ลีวานเหมือนรีไวล์
    ซานิเหมือนซาช่า
    แงๆ แต่งง มาเป็นงี้ได้ไง@-@
    #258
    0
  2. #232 mild_ump (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 00:39

    ฮื่อออออ ทั้งเขินทั้งเครียดเลยค่ะไรท์
    #232
    0
  3. #231 LantX (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 21:26
    ยิ่งอ่านยิ่งเครียด หัวหน้าคือคนในอดีต บอสคือคนปัจจุบัน ถ้าไม่กลับไปก็สงสารหัวหน้า แต่ถ้ากลับไปก็สงสารบอส ฮือออ
    #231
    0
  4. #229 แมวกำลังมอง (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 14:19
    กี๊ดดกด คิดถึงเทเรซ่า คิดถึงไรท์ มาต่อแล้วว
    #229
    0
  5. #228 Palini145O (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 11:48

    เอาล่ะสิเเล้วน้องจะตอบว่าไรล่ะเนี่ยย

    #228
    0