end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 47 : Chapter43:ฉันคิดว่าเขาคือผู้ชายคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    13 ธ.ค. 63

Chapter43:ฉันคิดว่าเขาคือผู้ชายคนนั้น

"เธอได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากฝ่ายนั้นครับ ดูเหมือนว่าพวกนั้นเริ่มจะเคลื่อนไหวกันจริงจังแล้ว ถ้าพวกเราไม่ทำอะไรอาจจะดำเนินแผนที่วางไว้ไม่ได้นะครับ" 

"ไม่เห็นจะต้องรีบร้อนไปเลยนี่" 

กลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่คลุ้งเต็มห้องกับผนังที่ถูกแปะรูปเด็กสาวคนนึงเอาไว้พร้อมกับมีดที่ปักหมายหัวเธอเอาไว้ ชายหนุ่มเอนพนักพิงเก้าอี้ทำงานเหมือนไม่ทุกข์ร้อนเท่าไหร่แม้จะเสียแผนพังไม่เป็นท่าก็ตาม 

"พวกนั้นกำลังได้เปรียบอยู่นะครับเพราะมีผู้พิทักษ์อยู่ด้วย" 

"ได้เปรียบงั้นเหรอ...ไม่หรอก" 

ผู้หญิงคนนั้นเป็นถึงผู้พิทักษ์และสามารถรับรู้ได้ว่าแหล่งพลังงานอยู่ที่ไหนถ้าได้ตัวเธอมาสิ่งที่เขาต้องการก็ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือที่จะทำให้พวกเขาสามารถเปลี่ยนโลกให้มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นที่อยู่รอด การที่โลกใบนี้มีคนที่พิเศษกว่าคนอื่นนั่นก็หมายความว่าพวกเขาเกิดมาเพราะพิเศษกว่าคนธรรมดาทั่วไป พวกเขาสมควรจะปกครองและเป็นผู้นำมากกว่าคนธรรมดาที่ไม่ได้เกิดมามีพลังอะไร และแน่นอนว่าย่อมต้องมีคนเห็นต่างจากพวกเขาที่คิดว่าโลกใบนี้ควรเท่าเทียมกันไม่ว่าจะเกิดมามีพลังหรือไม่ทุกคนก็ควรจะได้รับสิทธิที่เท่าเทียม คนพวกนั้นก็เป็นแค่พวกโง่ที่ใฝ่ฝันแต่โลกในอุดมคติที่เหมือนกับในนิยายทั้งที่ความเป็นจริงถ้าคนที่พิเศษกว่าคนอื่นเป็นผู้นำโลกจะไปได้ไกลได้มากแค่ไหนเชียว ถ้าหากพวกเขายิ่งมีอำนาจได้พลังมาครองคนที่คิดต่างจากเขาก็จะต้องเชื่อฟังเขาอย่างขัดไม่ได้เพราะเขาเหนือกว่า 

แต่ว่า...สำหรับเขาน่ะผู้หญิงคนนั้นถึงจะอยากได้ตัวมามากแค่ไหนก็ไม่อาจชิงมาได้อยู่ดีเพราะมีคนคอยขวางตลอดหรือแม้แต่เธอเองก็ขวางเขา ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหนก็เป็นเช่นนี้มาตลอดจนอยากจะฆ่าให้ตายๆไปซะ เคยฆ่าทิ้งไปแล้วครั้งนึงแต่ก็รอดมาได้เพราะจู่ๆก็มียัยผู้หญิงที่เหมือนกันอีกคนมาจากไหนก็ไม่รู้มาช่วยให้รอดจนตาลปัตรไปหมด แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นคนที่ดวงแข็งยิ่งกว่าอะไรเพราะงั้นก็เลยเปลี่ยนมาใช้ประโยชน์แทน อุตส่าห์ตามหาว่าเธอไปหลุดอยู่ที่ไหนก่อนจะส่งความทรงจำไปให้ตัวเองในอดีตยุคนั้นแต่ก็ดูเหมือนจะทำให้บิดเบือนจนใช้การอะไรไม่ได้เลยไปด้วยตัวเองเพื่อพาเธอกลับมายังโลกปัจจุบันซะจะได้จัดการเรื่องได้ง่ายขึ้นแต่ทุกอย่างก็ไม่เคยง่ายหรือเป็นไปตามแผนตั้งแต่ที่มีรีไวล์ถึงสองคนด้วยกันแถมยังตามมายังโลกปัจจุบันด้วยอีก 

แต่ถึงแบบนั้นทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่จำเป็นต้องข้ามเวลาอะไรอีกเพราะทุกอย่างเป็นปัจจุบันทั้งหมด ทั้งคนที่หมายหัว ทั้งนาฬิกาที่พบก็อยู่ในโลกนี้ในมือผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ก็เหลือแค่ให้เธอสร้างความโกลาหลเท่านั้น 

คิดเหรอว่าอีกฝ่ายจะได้เปรียบกว่าเขาทั้งที่เธอในตอนนี้ก็ไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ แถมผลกระทบจิตใจก็หนักคงจะคุมพลังไม่ได้เหมือนในรายงานที่สอดแนมมาคงเป็นภาระมากกว่าความได้เปรียบ 

จะแสดงความเสียใจเป็นมารยาทให้หน่อยก็ได้เพราะเขาอ่านความทรงจำของเธอมาแล้ว ชีวิตที่ไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวและยังต้องถูกพลัดพรากจากคนที่รักแบบนั้นน่ะใช้แค่วันเดียวก็เกินพอแล้วน่าสมเพชซะจริง 

และถ้าเธอได้รู้ความจริงขึ้นมาก็คงยิ่งสับสนจนรู้สึกจะเป็นบ้าแน่นอน คนที่ข้ามเวลาหรือโลกไปมาแล้วผูกพันกับคนอื่นไปทั่วแบบนั้นน่ะเมื่อกลับมายังโลกของตัวเองแล้วพบกับคนที่เหมือนกันคงจะสับสนน่าดู 

ก็แหม....ถ้ารู้ว่าที่ผ่านมารีไวล์ที่เธออยู่ด้วยเป็นเพียงแค่อดีตแต่ตอนนี้คือคนปัจจุบันคงสติแตกน่าดู แล้วเธอที่เป็นคนชอบยึดติดแต่ไหนแต่ไรก็คงจะไม่ยอมรับความจริงเลือกรีไวล์ในอดีตอยู่ดี 

ใช่ ถ้าเธอได้เจอกับเขาคงต้องวิ่งแจ้นเพื่อมาถามหาความจริงจากเขาแน่ 

แล้วหลังจากนั้น...ความโกลาหลก็จะเริ่ม 

. 

. 

"วันนี้พอแค่นี้แหละ" 

ขาเรียวเตะกระสอบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหยุดเริ่มเดินไปดื่มน้ำ เทเรซ่ามองเจฟที่เดินมานั่งข้างๆก่อนจะเหม่อมองพื้น ตั้งแต่วันนั้นลีวานก็ไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลยเพราะอะไรกันนะเขายุ่งอยู่งั้นเหรอ แต่ว่าหลบหน้าตลอดเลยนี่ไม่น่าใช่เพราะยุ่งแน่ๆ 

"คุณเจฟคะ รู้หรือเปล่าคะทำไมคุณลีวานถึงเปลี่ยนคนสอน" 

"คงไม่ว่างล่ะมั้ง แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอเพราะเธอจะได้ไม่เกร็งเวลาซ้อมน่ะ" 

"ฉันรู้สึกเหมือนเขาพยายามจะหลบหน้าฉันด้วยค่ะทั้งที่ห้องก็อยู่ข้างกันแท้ๆแต่เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเขาเลย" 

"เธอคิดมากไปหรือเปล่า แล้วบอสจะหลบหน้าเธอทำไมก่อน" 

"เพราะว่า..." 

นั่นสิ เพราะว่าอะไรกันนะคนอย่างเขามีเหตุผลอะไรจะต้องหลบหน้าเธอกันด้วย คงคิดมากไปเองเท่านั้นแหละ 

"ช่างเถอะๆกลับห้องไปอาบน้ำแล้วพักจะดีกว่า" 

"ขอบคุณสำหรับการฝึกวันนี้นะคะ" 

"ครับๆไม่เป็นไร" 

เจฟยิ้มให้เธอที่กำลังคิดในหัวอย่างว้าวุ่น เป็นเพราะวันนั้นเขาถึงเปลี่ยนตารางทุกอย่างหรือเธอพูดอะไรกับเขากันนะ 

ถึงจะพยายามทักถามแต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะตอบกลับมา เทเรซ่ามั่นใจมากว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแต่จะทำยังไงให้ได้คุยกับเขาล่ะ 

ต้องทำยังไงดี? 

. 

. 

"บอส ยังไม่หายอีกเหรอเนี่ย ป่วยขนาดนี้ก็ตายเถอะ" 

"นั่นปากเธอเหรอเมอร์ซี่" 

ลีวานนอนเช็คงานในไอแพดของตัวเองพลางบ่นเลขาตัวเองไปด้วย หลายวันมานี้เขาอาการทรุดลงคงเป็นเพราะร่างกายเสียหายจนช้ำจากข้างในที่ดูดพลังเทเรซ่าเลยทำให้เขาเป็นแบบนี้แต่ไม่นานนักก็คงหายเพราะร่างกายเขาแข็งแรงดีอยู่แล้วเลยฟื้นตัวได้เร็วพอสมควร 

"เจฟบอกว่าเด็กคนนั้นถามหาทุกวัน คุณจะเอาไงคะ" 

"ก็ให้เจฟอธิบายไปแล้วไม่ใช่รึไง" 

"เธอไม่คิดว่ามีเรื่องแค่นั้น" 

"วุ่นวายจริง" 

"ถ้างั้นแล้วจะเอาไงคะ" 

"ไปเรียกเธอมา" 

"แต่..." 

"ฉันจัดการเองได้" 

เมอร์ซี่ถอนหายใจไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้มีปัญหากันอยู่เรื่อยแต่ก็ได้แต่ทำตามคำสั่งอย่างขัดไม่ได้ โชคดีที่เธอเดินออกไปก็พบกับเทเรซ่าที่มายืนเคาะประตูหาอย่างหลายวันที่ผ่านมาครั้งนี้จึงปล่อยให้เธอเข้าไปแล้วปล่อยให้อยู่กันแค่สองคนแทนเขาจะได้ไปหาอลันสักที 

"มีอะไรก็ว่ามา" 

"คุณลีวานคะทำไมถึงเปลี่ยนตารางทุกอย่างเลยล่ะคะ" 

"แล้วไม่ดีรึไงเธอจะได้เลิกเกร็งฉัน" 

"เพราะแค่นั้นจริงๆเหรอคะ" 

"ใช่ อีกอย่างตารางฉันแน่นก็เลยต้องเปลี่ยนกลับก็แค่นั้น" 

ลีวานเลี่ยงจะไม่ตอบว่าเพราะอะไรเพราะไม่อยากให้เธอยิ่งคิดมากเข้าไปอีกแต่สายตาอีกฝ่ายจับจ้องไปที่แก้วกับถาดใส่ยาข้างเตียงก่อนจะหันกลับมามองเขาอย่างกังวล 

"คุณไม่สบายเหรอคะ" 

"ฉันก็คน ป่วยบ้างไม่ได้รึไง" 

"เลือดกำเดาที่เปื้อนทิชชู่ในถังขยะนี่ก็เป็นเพราะหนูใช่มั้ยคะ" 

"ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกไม่ต้องห่วง" 

เด็กสาวหน้าเศร้าลงเพราะความไม่เอาไหนของเธอเลยพาคนอื่นเดือดร้อนไปด้วย ถ้าขืนเขาเป็นอะไรขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆและเธอคงโทษตัวเองเพราะทำให้เขาเป็นแบบนี้ 

"หนูจะตั้งใจฝึกมากขึ้นค่ะจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก" 

มือหนาวางลงบนศีรษะของเธอที่กำลังนั่งคอตก ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยและความเป็นห่วงล้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาเป็นแบบนี้อีกแล้ว หลายครั้งที่มองไปทางเด็กสาวก็มักจะเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูกเพียงแต่เขาก็มักจะพยายามเลือกที่จะไม่ใส่ใจเก็บมันมาให้รกสมองอยู่เสมอ 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน... 

"วันนี้เหนื่อยมั้ย" 

ทำไม่ได้อีกเหมือนเคย... 

เด็กสาวเลื่อนสายตาขึ้นมามองคนตรงหน้าที่อยู่ใกล้เธอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหมือนกับเวลาถูกหยุดหมุนไปชั่วขณะตกอยู่ในห้วงภวังค์ราวกับในฝัน ยิ่งได้มองใกล้กันแบบนี้แล้วหัวใจก็เริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อสบนัยน์ตาสีน้ำเงินที่สีเดียวกับใครบางคนในความทรงจำไม่มีผิด มือเรียวเล็กกำผ้าบนเตียงสีขาวแน่นกลั้นหายใจเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาจากความเป็นห่วงด้วยคำพูดที่ดูธรรมดาแต่กลับยิ่งใหญ่อย่างบอกไม่ถูก 

เขาคนนั้นก็มักจะพูดแบบนี้กับเธอเหมือนกัน... 

ความรู้สึกไขว้เขวนี้มันอะไรกัน หรือเธอกำลังไม่มั่นคงในตัวเองและรีไวล์ถึงใจเต้นกับผู้ชายคนอื่นเพียงเพราะเหมือนกับสามีตัวเองมากเกินไปทั้งที่เคยบอกเองว่าต่อให้มีผู้ชายเหมือนกันแต่ถึงยังไงก็จะรักแค่รีไวล์เพียงคนเดียวแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ 

เหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านตอนมือทั้งคู่ที่วางบนเตียงสัมผัสกันเพียงแค่ปลายนิ้ว มือหนาอีกข้างที่วางบนศีรษะเลื่อนลงมาประคองแก้มด้วยความโหยหาเหมือนกับได้สิ่งสำคัญกลับคืนมาข้างกายเขา 

"ถาม...ทำไมเหรอคะ" 

"เพราะฉันเป็นห่วง" 

ความอ่อนโยนภายใต้ใบหน้าที่มักจะเรียบนิ่งเสมอนั่นก็เหมือนกันไม่มีผิด ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันล่ะ ทำไมโชคชะตาจะต้องเล่นตลกทำให้เธอต้องมาเจอคนที่เหมือนกับเขาให้คิดถึงจนใจจะขาดด้วย 

แล้วทำไมเธอถึงไม่ผลักไสเขาไล่ส่งออกไปกันนะ? 

เพราะหวั่นไหวงั้นเหรอ หรือต้องการเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อพิสูจน์ให้มากขึ้นว่าเขาแค่เหมือนหรือเขาคือรีไวล์จริงๆ 

แต่จะเป็นไปได้ไงกัน...ไม่สิถึงเป็นไปได้ยังไงก็คือคนละคนกันอยู่ดี 

แต่ถ้าเป็นคนละคนกันจริงทำไมเขาถึงรู้เรื่องในสิ่งที่เธอเคยบอกล่ะ ทำไมเขาถึงชอบถามว่าทำไมเธอไม่รู้เกี่ยวกับเขาทั้งที่เธอต้องรู้ 

"เพราะงั้นถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนนะ" 

"ตั้งแต่อยู่ที่นี่ก็ไม่เคยรู้จักคำว่าพักผ่อนเลยจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าควรทำยังไงเสียด้วยซ้ำค่ะ แล้วมันก็ไม่จำเป็นสำหรับหนูแล้วยกเว้นเวลานอน" 

"ฉันคิดว่าฉันไม่ได้จัดตารางให้เธอโหมทั้งวันจนไม่มีเวลาพักนะ" 

"หนูทำมันไม่ให้ว่างเองค่ะ" 

"อยากไปเที่ยวไหนอีกหรือเปล่า" 

"คุณลีวานชอบออกไปข้างนอกเหรอคะถึงได้หาเรื่องชวนไปด้วยอีกแล้ว" 

"ฉันไม่ได้ชอบการออกไปข้างนอก แต่การได้อยู่สถานที่อื่นบ้างมันก็ได้พักผ่อนไม่ใช่เหรอ" 

"คุณลีวาน ดูเหมือนคุณจะชอบเป็นกังวลกับเรื่องของหนูมากเป็นพิเศษเลยนะคะ" 

"ฉันได้ยินว่าเธอต้องใช้ยานอนหลับ" 

เด็กสาวไม่ได้มีท่าทีตกใจที่เขารู้เนื่องจากหมอที่จัดยาให้เธอต้องรายงานเขาอยู่แล้ว 

"แล้วแบบนี้จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง" 

"นอกจากจะเป็นภาระให้แล้วยังสร้างความกังวลให้คุณอีกสินะคะ" 

"ใช่ ถ้าขืนใช้มันในระยะยาวเธอจะแย่เอา" 

"ขอโทษด้วยที่ทำให้เป็นห่วงค่ะแต่หนูพยายามแล้ว---" 

"ถ้างั้นไปเที่ยวกันมั้ย" 

เขาคิดว่าการพาเธอไปเที่ยวมันจะช่วยเยียวยาเธอได้ขนาดนั้นเชียวเหรอถึงได้ถามซ้ำๆแบบนี้ แต่ถ้าจะให้ปฏิเสธอีกเพราะความเกร็งใจจะกลายเป็นเรื่องเสียมารยาทและทำให้อีกฝ่ายกังวลแทนอีก 

"แบบนั้นก็ได้ค่ะถ้าคุณคิดว่าดี ไม่ว่าคุณจะพาไปที่ไหนหนูก็ไปได้ทั้งนั้นไม่ต้องถามให้หนูเลือกนะคะเพราะหนูไม่รู้จักสถานที่น่ะค่ะ" 

"เราสามารถไปกันได้ตอนนี้" 

"คุณไม่คิดว่ามันกะทันหันไปเหรอคะ" 

"เพราะว่ามันเห็นได้แค่ในเวลากลางคืนเท่านั้น ถ้าไปตอนเช้าคงไม่ได้เห็นมันหรอก" 

"หมายถึงอะไรคะ?" 

"เธอชอบดูดาวไม่ใช่เหรอ" 

อีกแล้ว...เขารู้อีกแล้วเป็นไปได้ไงกัน เธอไม่เคยบอกเขาและเธอไม่เคยทำอะไรที่ทำให้เขารู้ด้วยว่าเธอชอบดูดาวเพราะเธอไม่เคยออกมาดูเลยตั้งแต่อยู่ที่นี่มาเพราะหมดเวลาไปกับการทำอย่างอื่นทั้งวัน 

อดทนไว้ ร่างกายเริ่มรู้สึกเจ็บเหมือนมีบางอย่างกำลังจะปะทุออกมาแต่เธอไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อนอีกแล้ว ถ้าเธอไม่สามารถคุมอารมณ์หรือพลังตัวเองได้สักทีไม่ช้าก็เร็วเขาต้องตายเพราะเธอแน่ 

"แล้วฉันก็ชอบมันเหมือนกัน" 

"งั้นเหรอคะ...ถึงยังไงวันนี้ก็พักผ่อนเถอะค่ะค่อยไปวันอื่นก็ได้" 

"ฉันจะรีบหาย" 

ในดวงตาคู่กลมนั้นกำลังสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอที่ต้องทำเพื่อเธอขนาดนี้ ถึงแบบนั้นก็อยากให้เขารีบหายไวๆ การที่ต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนี้มาจากเธอมันทำให้เธอรู้สึกแย่มากจนเรื่องทับถมในใจมากขึ้นทุกวัน 

"ก็ได้ค่ะ สัญญานะคะ" 

เทเรซ่าชูนิ้วก้อยขึ้นมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบปล่อยมือลงแต่ก็ถูกเขาคว้าขึ้นมาแล้วเกี่ยวก้อยกลับได้ทันเวลา ลีวานเหมือนกับถูกบางอย่างดึงดูดจากสายตาเธออย่างละไม่ได้จนแทบไม่คิดจะปล่อยมือคู่นี้ให้ห่างไปไหน บางอย่างในตัวกำลังกระตุ้นให้เขาดึงเธอเอาไว้ทั้งที่เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องกลัวเธอจากหายไปเพียงนี้ 

"แน่นอน" 

"อะไรที่สัญญาไว้ ฉันจะทำให้ทุกอย่าง" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #257 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:00
    แงงง สนุกมาก ไม่รู้พูดไงดี รักไรท์จัง;-----;
    #257
    1
  2. #225 Jay Kyu (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 07:43

    🥺 สนุกมาก ปมเยอะ นั่งอ่านจนจบรวดเดียวทั้งคืน บางตอนอ่านแล้วงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็กลับไปอ่านจนเข้าใจ ชอบมากกกกกก

    #225
    1
  3. #224 2546tukta- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 13:32
    เมอร์ซี่=มิคาสะ??
    #224
    0