end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 45 : Chapter41:ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    26 พ.ย. 63

Chapter41:ภาพที่ซ้อนทับขึ้นมา

 

ฉันรู้สึกว่าการปรับตัวอยู่ที่นี่มันยากมากเลย มันยากเกินไปสำหรับฉันที่ต้องใช้ชีวิตเหมือนฝึกเป็นหน่วยรบพิเศษ เรียนหนังสือควบคู่ไปด้วยจนทั้งวันหมดไปโดยที่แทบไม่ได้พักผ่อนอะไรเลย พอกลับมาถึงห้องก็ต้องคอยทบทวนเนื้อหาที่เรียนไปรวมถึงเอาหนังสือจากห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือที่ถูกเขียนขึ้นมาจากคนที่มีพลังวิเศษรวมถึงเอกสารวิจัยบางส่วนที่สามารถเปิดเผยให้อ่านได้เพื่อมานั่งเรียนรู้และหาวิธีกลับไปหาหัวหน้าได้แค่ดูเหมือนเรื่องพวกนี้จะไม่มีเขียนบอกอย่างละเอียดเลย 

อีกอย่างการฝึกคุมพลังคงจะเป็นอะไรที่ยากที่สุดสำหรับฉันเพราะเวลาที่ควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ร่างกายจะเจ็บปวดไปทั้งตัวและแสดงอาการข้างเคียงออกมาจากเลือดกำเดาที่ชอบไหลอยู่บ่อยๆ และฉันก็ทำให้คุณลีวานผู้เป็นครูฝึกของฉันต้องเดือดร้อนอยู่เสมอ 

"วันนี้พัก" 

ฉันที่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นไปออกกำลังกายกับฝึกซ้อมตกใจเมื่อเปิดประตูออกแล้วพบเขายืนตรงหน้าขวางทางออกอยู่ 

"ทำไมล่ะคะ" 

"ไม่ใช่ว่าออกกำลังกายทุกวันจะได้ผลดี ต้องมีวันที่พักบ้าง" 

"ถ้างั้นต้องทำอะไรอย่างอื่นหรือเปล่าคะ หรือว่าจะฝึกควบคุมพลังเลย" 

"วันนี้พัก" 

เหมือนเขาจะเน้นย้ำเป็นพิเศษอีกรอบไม่ให้ฉันถามต่อแต่ถ้าไม่มีอะไรทำฉันก็ต้องนอนอยู่เฉยๆสิ 

"งั้นนอนได้ทั้งวันเลยรึเปล่าค่ะ" 

"อืม" 

"คือว่าขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ยคะ ว่าจะถามตั้งนานแล้วแต่ว่าไม่ได้ถามคุณเลย" 

"ว่ามาสิ" 

"มีวิธีลบความทรงจำบางส่วนทิ้งไปมั้ยคะ" 

ลีวานขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่ถามอะไรแปลกๆก่อนจะปฏิเสธกลับไป 

"ถ้าแค่บางส่วนไม่มี แต่ถ้าลบทุกอย่างก็เหมือนจะมีอยู่" 

"งั้นเหรอคะ..." 

"ทำไมต้องการอะไรแบบนั้น" 

เทเรซ่าเม้มปากเข้าหากันแน่ เธอไม่เคยเล่าให้เขาหรือใครฟังเลยว่าความทรงจำของเธอมันมีบางส่วนที่ไม่ใช่ของเธอในปัจจุบันแต่เป็นในอดีตปะปนเต็มไปหมด แม้จะเชื่อมโยงเรื่องราวกันไม่ได้แต่เพราะมีความทรงจำพวกนั้นฝังอยู่ในความทรงจำทุกครั้งที่พยายามนึกหรือฝันความรู้สึกก็จะแล่นขึ้นมาเจ็บปวดจนไม่ได้ 

"คือว่าตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในหัวของฉันก็มีความทรงจำที่ยุ่งเหยิงกันไปหมดค่ะ มันไม่ใช่แค่ฉันในตอนนี้แต่รวมไปถึงฉันในอดีตหลายๆอดีตมารวมกันจนรู้สึกว่าจะเป็นบ้าขึ้นทุกวัน ขืนเป็นแบบนี้ฉันกลัวจะแย่เอาค่ะ" 

"ยังไงก็มีทางเลือกแค่สองทางจะลบมันทั้งหมดหรือเอามันไว้ทั้งแบบนั้น" 

"งั้น...ไม่เป็นไรค่ะ" 

"ทำไมถึงไม่ลบทิ้ง" 

"ถึงมันจะเจ็บปวดไปบ้างแต่บางอย่างในความทรงจำมันเป็นสิ่งที่ล้ำค่าค่ะ" 

"แม้แต่อดีตเธอก็ยังยึดติดจนไม่มีสมาธิแล้วยังมีความทรงจำอื่นที่ไม่ใช่เธอในปัจจุบันอีกเธอจะอยู่ยังไง" 

"ไม่มีลบแค่บางส่วนจริงๆเหรอคะ?" 

"ถ้าจะมีแค่บางส่วนก็คงมีแต่การย้อนอดีตกลับไปเท่านั้นแหละ มันจะลบสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในปัจจุบันแล้วความทรงจำจะเหลือแค่ตั้งแต่เกิดจนถึงช่วงเวลาที่เพิ่งย้อนกลับไป" 

เหมือนกับหัวหน้ารีไวล์สินะ... 

"ลบมันทิ้งไปคือทางเลือกที่ดีที่สุด" 

"ไม่ล่ะค่ะไม่เป็นไร" 

"ถ้าเธอคิดว่าบางอย่างมันล้ำค่าก็ค่อยสร้างขึ้นมาใหม่ก็ได้" 

ฉันถอนหายใจ คนคนนี้เข้าใจอะไรบ้างจะสร้างมันขึ้นมาใหม่แล้วมันจะเหมือนเดิมได้ไงคนที่อยู่ในความทรงจำด้วยกันก็ไม่อยู่ให้สร้างเขาพูดมันออกมาง่ายๆได้ไง 

"นี่อารมณ์เสียอยู่เหรอ" 

"คุณหยุดพูดจาอะไรให้มันฟังดูง่ายไปหมดได้มั้ยคะ คุณไม่เคยเจอเรื่องแบบฉันแล้วยังมาตัดสินอะไรง่ายๆแทนอีกแล้วนะ" 

"ก็เพราะฉันไม่เคยเจอฉันถึงเลือกจากมุมคนนอกไง อย่างน้อยเธอก็จะได้เลิกจมปรัก ถ้าเธอหวงมันมากนักก็เขียนใส่ลงอะไรก็ได้แล้วหลังจากนั้นค่อยกลับมาอ่านถึงจะมีอะไรในหัวแต่เธอก็จะรู้ว่าเขาคือใครแล้วหลังจากนั้นก็ค่อยหาทางกลับไปหาเขาแล้วสร้างมันขึ้นมาใหม่" 

เทเรซ่าก้มหน้าคิดตามสิ่งที่เขาพูด มันเป็นทางเลือกที่เข้าท่าก็จริงแต่เธอก็ไม่พร้อมจะเสียมันไปอยู่ดี 

"ไม่ล่ะค่ะ" 

"ก็ตามใจ" 

เขาดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์ที่ฉันชอบทำตัวยุ่งยาก ฉันรู้ตัวดีว่าตอนนี้ฉันมีแต่จะสร้างปัญหาให้เขาเพราะความไม่เอาไหนและความโลเลของฉัน แต่ฉันเสียมันไปไม่ได้จริงๆ 

"ถ้าเลือกแล้วก็ต้องทำที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้ดีขึ้น รู้ใช่มั้ย?" 

"ทราบแล้วค่ะ" 

. 

. 

"พูดก็พูดเถอะ บอสเป็นบ้าอะไรถึงมาทิ้งงานให้ฉันกัน ไอ้งั่งนั่นคิดว่าตัวเองใหญ่กว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไง" 

"เอาน่าเมอร์ซี่ ช่วงนี้เขายุ่งมากนะแค่งานเล็กๆน้อยๆที่เขาแบ่งมาให้ทำไม่เป็นไรหรอก"เมอร์ซี่นั่งบ่นงานที่กองอยู่บนโต๊ะให้ซานิฟัง 

"ขะ..ขอโทษด้วยนะคะ เป็นเพราะฉันฝึกไม่ถึงไหนเขาเลยต้องคอยเจียดเวลามาให้ฉันตลอดเลย" 

ฉันที่นั่งฟังอยู่รีบขอโทษและอธิบายไม่อยากให้พวกเขาบ่นคุณลีวาน ที่เขาเป็นแบบนั้นอาจจะเกิดจากฉันเองที่ไม่ได้เรื่องเขาเลยต้องทนอยู่กับฉันนานกว่าที่กำหนดไว้ในตารางทุกวัน 

"ไม่หรอก ปกติก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว" 

"ปกติอะไรกันเล่าเธอก็ว่าไปนั่น ปกติบอสแทบจะไม่โยนงานให้เลยด้วยซ้ำนอกจากทำด้วยตัวเอง" 

"เลอะเทอะไงเดี๋ยวนี้ ไหนบอกเลิกบุหรี่ไปเป็นตั้งนานแล้วยังเห็นสูบอยู่เลย" 

"เขาอาจจะเครียดก็ได้ ปกติเขามักจะสูบเวลาเครียดๆไม่ใช่เหรอ" 

คุณลีวานสูบบุหรี่จริงด้วยรึกว่าคิดไปเอง บางวันฉันมักจะได้กลิ่นที่ติดมากับเสื้อเขาแต่ก็นึกว่าคิดไปเอง แล้วเขาเครียดอะไรกันนะ หรือเขาจะเครียดที่สอนฉันไปไม่ถึงไหนสักที 

"ขอโทษนะคะที่ฐานนี้มีใครพอจะว่างแล้วเก่งการต่อสู้บ้างมั้ย" 

"เมอร์ซี่ไง" 

ฉันหันไปมองผู้หญิงผมสีดำที่ใบหน้าคมสวยราวกับเทพธิดาพอได้ยินว่าเก่งการต่อสู้ก็ยิ่งมองเธอเพอร์เฟคเข้าไปกันใหญ่จนน่าอิจฉากว่าเดิม แต่ตอนนี้ฉันต้องการใครสักคนมาสอนฉันเพอ่มมากนอกจากเขาเพราะดูเหมือนเขาจะไม่ได้ว่างเพื่อฉันตลอดเวลาอยู่แล้ว 

"ฉันไม่ว่างหรอกนะคะคุณคงเห็น" 

"ไม่มีคนอื่นแล้วเหรอคะ?" 

"ที่ว่างแล้วไม่ทำงานทำการก็คงเป็นเจฟ เขาเก่งแต่ชอบทำตัวเป็นไอกะล่อนน่ะ" 

"ถ้าฉันขอเขาจะยอมสอนให้มั้ยคะ" 

"ก็ต้องลองดู" 

ต้องหาเวลาฝึกเริ่มมากกว่าเดิมแล้วไม่งั้นคุณลีวานต้องเหนื่อยซ้ำๆเพราะสอนแต่อะไรเดิมๆไม่ก้าวไปข้างหน้าเลย 

"ติดต่อเขาได้ทางไหนบ้างคะ" 

"เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกให้เองค่ะ" 

คุณเมอร์ซี่บอกฉันจึงรู้สึกขอบใจเป็นอย่างมาก ถึงจะรู้ว่าต้องเหนื่อยกว่าเดิมแต่ฉันก็จะไม่เป็นภาระให้คุณลีวานอีกต่อไป เพราะฉันไม่อยากให้ใครมาผิดหวังในตัวฉันอีกแล้ว... 

. 

. 

"ไฟไม่เปิดเดี๋ยวก็สายตาเสียหรอก" 

ชายหนุ่มเสียงทุ้มเดินเข้ามาเปิดสวิตช์ไฟมองอีกคนที่นั่งบนเก้าอี้ทำงานพักสายตาอยู่ก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วตวัดมองอย่างไม่สบอารมณ์ 

"ไม่เอาน่าลีวานหงุดหงิดอะไรมา เพื่อนอุตส่าห์กลับมาทั้งคนนะ" 

"ฉันจะนอน" 

"ดูเหนื่อยมากเลยสินะเพราะต้องฝึกให้เด็กคนนั้น เป็นยังไงบ้างล่ะ" เขาถามไถ่ด้วยความอยากรู้ หลังจากที่เอ็ดเวิร์ดเป็นคนตามตัวเธอเจอเขาก็ไม่ได้แวะมาเยี่ยมบ่อยนักเพราะไม่รู้ว่าเธอจะฟื้นเมื่อไหร่จึงตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเขาไปก่อน

"ไม่ได้เรื่อง" 

ลีวานตอบไปตามความจริง เขาไม่ได้มีเจตนาจะด่าแต่ถ้าจะนิยามคำที่เหมาะกับเธอในตอนนี้ก็คงมีแต่คำนี้เท่านั้นเพราะแค่ร่างกายก็อ่อนแอแล้วต่อให้ออกกำลังกายยังไงแต่ถ้าไม่มีทักษะก็เป็นเรื่องยากอยู่ดีที่ต้องมาสอนให้คนหัวช้าเรียนรู้ศิลปะป้องกันตัวโดยที่เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่ชอบด้วย 

"ไม่ต้องให้เพอร์เฟคเก่งเหมือนนายก็ได้เธอเป็นแค่เด็กเอง" 

"ฉันดูเป็นคนที่อยากให้เพอร์เฟคทุกอย่างเหรอ ที่ฉันบ่นก็เพราะเรื่องง่ายๆเธอยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ" 

"ง่ายของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันไงลีวาน" 

"ฉันรู้ เพราะงั้นถึงได้มานั่งเครียดอยู่นี่ไง" 

"ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกน่า ยังไงสมมุติเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาพวกเราก็เป็นแนวหน้าอยู่แล้ว ที่พวกเราสอนเธอก็แค่ให้รู้จักใช้พลังได้กับป้องกันตัวได้แค่นั้นเองไม่ใช่รึไง" 

ก๊อกๆ 

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะสนทนา เอ็ดเวิร์ดขมวดคิ้วมองหน้าประตูสลับกับลีวานที่อนุญาตเรียกให้เข้ามา เมื่อประตูเปิดออกก็พบกับเด็กสาวที่เมื่อเห็นว่าเขามีแขกก็ยืนค้างทันที 

"เอ่อ...คุยธุระกันก่อนก็ได้ค่ะ" 

"นั่นอะไร"ลีวานไม่ไล่แต่มองของที่อยู่ในมือของเธอแทน 

"คุยกันก่อนก็ได้นะคะเดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอก" 

"นั่นอะไร" 

"ลูกอมกับอมยิ้มค่ะ" 

ลีวานเพ่งมองอมยิ้มขนาดอันเล็กไม่ใหญ่ที่ถูกห่อด้วยพลาสติกเป็นอย่างดีกับถุงลูกอมถุงใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของเขา 

"สำหรับฉัน?" 

เทเรซ่าพยักหน้าให้"คือได้ยินว่าช่วงนี้คุณลีวานเครียดแล้วสูบบุหรี่แต่คุณเมอร์ซี่บอกว่าคุณจะเลิกก็เลยเอาลูกอมมาให้น่ะค่ะ" 

เอ็ดเวิร์ดกลั้นขำเอามือป้องปากไม่ให้ใครเห็นว่ายิ้มอยู่พลางมองลีวานที่ยังคงจ้องของบนโต๊ะอยู่ ไม่มีใครบอกเธอเหรอว่าลูกอมธรรมดากับลูกอมเลิกบุหรี่มันไม่เหมือนกันถึงมันจะเอาไว้กินแก้ขัดได้ก็เถอะแต่พอเห็นอมยิ้มสีรุ้งแล้วนึกภาพตอนเพื่อนตัวเองกินเข้าไปก็ตลกทันที 

"ขอบใจ" 

เทเรซ่าก้มหน้ารับคำขอบคุณก่อนจะรีบออกไปจากห้องทันทีเพราะกลัวรบกวนการคุยกันของเขาที่เป็นถึงบอสด้วยกัน เมื่อทั้งห้องกลับมาเหลือแค่สองคนเหมือนเดิมลีวานก็ตวัดตามองเพื่อนของตัวเองที่ขำอยู่ด้วยสายตารำคาญใจ 

"นายลองแกะอมยิ้มอันนั้นกินดูสิ น่าจะเหมาะกับนายนะ" 

"ไร้สาระ" 

"ก็เป็นเด็กน่ารักดีนี่อย่าไปดุหรือบ่นให้เสียกำลังใจเลย เธออุตส่าห์เป็นห่วงด้วยนะ" 

"ออกไปหาอะไรกินให้หน่อยจะทำงานต่อแล้ว" ลีวานเปลี่ยนเรื่อง

"จะเอาอะไรล่ะ" 

"มีอะไรกินก็เอามาเถอะ" 

เอ็ดเวิร์ดวางกุญแจรถและของอย่างอื่นทิ้งไว้บนโต๊ะของลีวานเพื่อออกไปหาอะไรให้เพื่อนรวมถึงตัวเขาเองกิน 

"เดี๋ยว" 

"ช่วยสั่งทีเดียวเลยได้มั้ย" 

"เอาชาดำมาด้วย" 

. 

. 

"คุณเจฟคะ คือว่าคุณอาจจะรู้จากคุณเมอร์ซี่แล้วแต่ฉันจะมาขอร้องอีกครั้งน่ะค่ะ ช่วยเป็นครูฝึกให้อีกคนได้มั้ยคะ" 

เจฟมองเด็กสาวที่เขารู้มาว่าอายุต่างจากตัวเองไม่มากเท่าไหร่แต่เธอก็ดูตัวเล็กมากจนเขารู้สึกหนักใจแทน ตอนที่อยู่กับบอสคงทรหดน่าดู 

"แล้วปกติอยู่กับบอสเรียนอะไรล่ะ" 

เทเรซ่าส่งตารางให้เขาดูและทำความเข้าใจว่าเขาควรสอนอะไรเธอดี เขาคงได้แค่ทบทวนเรื่องที่เรียนมาเท่านั้นเพราะถ้าสอนอย่างอื่นนอกเหนือจากที่บอสวางไว้เขาน่าจะโดนด่าตายแน่ 

"เอาล่ะมาเริ่มกันเลยแล้วกัน มีตรงไหนบ้างที่เธอทำไม่ได้" 

"ทั้งหมดเลยค่ะ" 

เจฟยิ้มแห้งเหมือนกับว่าได้รับงานหนักเสียแล้ว ไม่แปลกใจทำไมบอสถึงบ่นเธอบ่อยนัก แต่ก็เอาเถอะเพราะเห็นว่ามีความพยายามแถมยังน่ารักเขาจะสอนให้แล้วกัน นานๆทีจะได้เจอคนที่ฮึดสู้ขนาดนี้ดูก็รู้ว่าเธอไม่ชอบหรืออยากมาทำอะไรแบบนี้เลยแต่ก็ตั้งใจพยายามทำให้ดีขึ้น ที่เขาว่ากันว่าคนที่เป็นผู้พิทักษ์จะได้รับเลือกจากนิสัยดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงสินะ 

แรงน้อยไปหน่อยแค่โดยรวมแล้วพอปฏิบัติจริงก็ทำได้นี่ถึงจะยังไม่เชี่ยวชาญก็เถอะ ไหนบอกทำไม่ได้สักอย่างไง 

"ก็ทำได้ดีนี่" 

"จริงเหรอคะ"คนตัวเล็กยิ้มออกมาเมื่อได้รับคำชมเล็กๆน้อยๆจากเขา 

"แน่นอน ถึงจะยังไม่เก่งมากแต่เท่าที่ดูมาเธอก็ทำได้นี่นา" 

"คงเป็นเพราะ...อยู่กับคุณเจฟล่ะมั้งค่ะ" 

"ฉันเหรอ?" 

"คุณเจฟหน้าไม่ดุ" 

นี่กำลังจะบอกว่าอยู่กับบอสแล้วเกร็งสินะ ถ้าบอสได้ยินเข้าจะว่าไงเนี่ย แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องเอาไปบอกบอสอยู่ดีเพราะการที่เขาจะมาสอนเพิ่มได้จะมาตามคำขอของเธอโดยพลการไม่ได้ เรื่องนี้บอสรู้แล้วก็อนุญาตเขาแบบส่งๆแต่ก็ให้มารายงานด้วยว่าจะเป็นยังไง 

"ถึงบอสจะหน้าดุแต่จริงๆก็ไม่ได้ดุขนาดนั้นหรอกนะ" 

"ก็แสดงว่าดุอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ" 

"เขาก็เป็นแบบนี้แหละแต่ไม่ใช่คนโหดร้ายหรอก" 

เทเรซ่าคิดตาม เธอก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนโหดร้ายอะไรแต่เพราะเธอไม่ชินกับการที่อยู่กับคนที่ไม่สนิทอยู่แล้วแถมเขาก็เป็นคนตรงๆอีกทำให้เธอยิ่งทำตัวไม่ถูกกว่าเดิม ทั้งที่เจอเขาบ่อยกว่าคนอื่นแต่เธอไม่เคยรู้สึกเลยว่าสนิทหรือจะคุ้นเคยกับเขา ถ้าเทียบกับคนอื่นที่เจอกันเพียงไม่กี่นาทีเธอยังรู้สึกสบายใจกว่าอีก 

"คุณลีวานเขาคงเหนื่อยมากเลยค่ะที่ต้องสอนฉัน" 

"นั่นน่ะสิ ก็ถ้าว่ากันตามตรงงานเขาก็ต้องทำแถมยังต้องสอนคงเหนื่อยอยู่แล้ว" 

"ฉันจะฝึกให้หนักขึ้นค่ะ" 

"ดี แต่การฝึกประจำไม่ได้หมายความว่าเธอจะเก่งได้อย่างเดียวแต่ละครั้งที่ฝึกต้องฝึกให้ถูกด้วยไม่งั้นจะเสียแรงเปล่า" 

"ค่ะ" 

จนแล้วจนเล่าเวลาก็ผ่านไปเป็นชั่วโมงก็เลิกซ้อม เทเรซ่าเหนื่อยจนอยากจะกลับไปอาบน้ำนอนใจจะขาด เจฟที่ปล่อยเธอให้พักหยิบน้ำส่งมาให้เธอดื่มพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กให้ซับเหงื่อแล้วอาสาเก็บของให้เอง เธอที่เห็นอยากจะลุกขึ้นไปช่วยอยู่เหมือนกันแต่แค่แรงยืนยังไม่มีเลยเพราะนอกจากซ้อมกับเจฟก็ต้องรวมไปถึงการซ้อมตอนเช้ากับลีวานอีก เรียกได้ว่าเหนื่อยเจียนตายแล้วพอคิดว่าหลังจากนี้ต้องฝึกสองเท่าก็แทบร้องไห้ออกมาทันที ถ้าเกิดทำได้ดีตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมาเหนื่อยซ้ำหรอก 

"เอาล่ะวันนี้กลับไปพักกันก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะ" 

"ขอบคุณนะคะที่เสียเวลามาสอน" 

"ไม่เป็นไร" 

"กลับก่อนได้เลยนะคะ จะขอนั่งต่อคนเดียวสักเดี๋ยวน่ะค่ะคุณเจฟจะได้ไม่ต้องเสียเวลารอ" 

"เอางั้นเหรอ" 

"ค่ะ" 

เจฟไม่ว่าหรือถามอะไรต่อเขาทำเพียงแค่เดินออกตากห้องไป เทเรซ่าทิ้งตัวลงนอนกับพื้นพลางคิดอะไรอยู่คนเดียวมองห้องสี่เหลี่ยมกว้างที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์การฝึกหรือพื้นที่โล่งเพียงพอสำหรับการฝึกตัวเปล่า ไม่นึกเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาฝึกอะไรแบบนี้ มันก็เป็นเรื่องที่ดีที่ได้มาฝึกอะไรที่เกี่ยวกับการต่อสู้แต่เพราะมันกดดันจากภาระที่ต้องทำเลยทำให้เธอไม่สนุกกับมันเอาเสียเลย 

ในรายการทีวีหรือคลิปวิดีโอที่เธอดูถึงจะดูเท่และคิดว่าสามารถเลียนแบบตามได้แต่ในชีวิตจริงแล้วไม่ใช่เลย ถึงจะทำท่าตามได้แต่ว่าถ้าสู้จริงมันก็ต้องเอามาประยุกต์ใช้ถูกมั้ย แค่จำท่าได้มันไม่พอหรอก 

เหนื่อยจังเลยตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ย ปกติถ้าไม่ได้อาบน้ำจะนอนไม่หลับหรือหงุดหงิดมากเลยแต่ตอนนี้อยากจะนอนทั้งในสภาพแบบนี้ไปเลยเพราะแค่จะลากสังขารกลับห้องไปก็คงสลบแล้ว 

เธอหลับตาลงหวังว่าจะงีบสักสิบนาทีแล้วค่อยลุกกลับห้องไปแต่ก็ดันผล็อยหลับนานกว่าที่คิด ร่างกายเริ่มรู้สึกอึดอัดและเจ็บร้าวไปทั่วทั้งตัวก่อนจะตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อที่ชุ่มไปทั้งร่างกายก่อนจะค่อยๆรู้สึกเบาและโล่งตัวขึ้นภายในเวลาอันไม่นาน 

"นอนไป" 

ดวงตากลมโตเหล่มองตามเสียงที่แม้ตอนนี้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดนักเนื่องจากมีคนปิดไฟ ข้อมือเล็กรู้สึกได้จากไออุ่นเหมือนกำลังถูกกำข้อมือเอาไว้ เธอพอจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใครแต่ก็ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน ตอนที่ลืมตาอยู่ๆภาพซ้อนทับที่ปรากฏขึ้นมาเป็นแผ่นหลังของใครบางคนที่คุ้นเคยก็ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคล้ายกันมากแค่ไหน

แต่ที่ตัวเบาโหวงจนรู้สึกร่างกายหายอึดอัดเป็นเพราะเขาสินะ

“ขอบคุณค่ะ”

เขายังคงอยู่ข้างๆเพราะเธอสัมผัสได้ถึงมือที่กุมข้อมือเธอไว้หลวมๆ ไม่มีเสียงของเขาตอบกลับมาแต่ถึงแม้มันจะปกคลุมไปด้วยความเงียบบรรยากาศก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดแต่กลับรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก เขาคงจะเหนื่อยเหมือนกันที่ต้องทำธุรกิจ เป็นครูฝึก แถมยังต้องคอยดึงพลังเวทที่เป็นส่วนเกินแล้วตัวเองรับเข้าไปอีกแบบนี้ แม้เขาจะมีสิ่งที่ต้องทำหลายอย่างแต่ก็ยังอุตส่าห์หาเวลามาหาได้ในตอนนี้อีก เป็นคนที่น่านับถือจริงๆ 

“คือว่าทำให้เครียดแล้วคุณต้องสูบบุหรี่ก็ขอโทษด้วยนะคะแต่อย่าสูบอีกเลยไม่ดีหรอก”

เทเรซ่าที่เห็นใบหน้าแค่ด้านข้างเขากำลังคาบมวนกระดาษสีขาวอยู่ก็รู้สึกผิดคิดว่าเป็นเพราะเธอทำให้เขาเครียดก่อนจะหลับตาลง ลีวานชำเลืองหางตามองเธอชั่วครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปไม่พูดอะไรแล้วนั่งชันเข่าหันหลังให้เงียบๆจนแน่ใจได้ว่าเธอหลับสนิทแก็ดึงก้านอมยิ้มที่หมดแล้วและเธอเข้าใจผิดว่าเป็นมวนบุหรี่ออกจากปาก

“ยัยโง่”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #255 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:34
    ชอบมากเลยคับบบบ
    #255
    0
  2. #221 Palini145O (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 06:56

    เเต่งต่อไปนะค้าหนูเนี่ยเกละจะรอ่านจนจบเลยยยย

    #221
    1
    • #221-1 Little_fg(จากตอนที่ 45)
      2 ธันวาคม 2563 / 08:12
      น่ารักกกก ขอบคุณนะค้าบ🥺🥺🥺🥺
      #221-1