end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 41 : Chapter37:ผู้พิทักษ์คนสุดท้าย (end ss1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

Chapter37:ผู้พิทักษ์คนสุดท้าย (end ss1)

"รีไวล์ ไม่นอนเหรอ?" 

เสียงเพื่อนสนิทสาวเพียงคนเดียวของเขาเคาะประตูห้องก่อนจะแง้มเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือเดินมาวางไว้บนโต๊ะเขา 

"ฉันก็นอนไม่เป็นเวลาอยู่แล้วเธอก็รู้" 

"ก็เห็นหมู่นี้นายดูแปลกไปฉันก็เลยถาม" 

"เธอคงจะคิดมากไปเอง ขนาดฉันยังไม่รู้สึกอะไรเลย" 

รีไวล์จับแก้วชาขึ้นมาก่อนจะยกมันดื่มเข้าไปแล้วทำงานเอกสารของเขาต่อ 

"เหนื่อยก็พักบ้างล่ะไม่ต้องโหมหนักหรอก" 

"เธอก็ด้วย"รีไวล์หันกลับไปมองฮันซี่ 

"ขอบคุณ" 

ฮันซี่เดินออกไปก่อนจะปิดประตูให้เขาเป็นที่เรียบร้อย รีไวล์ทิ้งเอกสารลงกองไว้กับโต๊ะก่อนจะอิงพนักเก้าอี้เงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลงเพื่อพักสายตา 

เขารู้สึกว่าตัวเองแปลกๆมาหลายวันได้แล้วแต่ไม่เข้าใจว่าตัวเขานั้นเป็นอะไรไป ยิ่งตกดึกเมื่อต้องใช้เวลาอยู่กับตัวเองเขาก็ยิ่งเข้าสู่ภวังค์ห้วงความคิดที่มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดเช่นไรอยู่และสิ่งที่เขากำลังคิดในตอนนี้คือเขาเป็นอะไรกันแน่ 

บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเขาฝันแปลกแม้จะตื่นขึ้นมีแล้วจำไม่ได้ก็ตามแต่นั่นทำให้ทั้งวันของเขาไม่เต็มที่จนน่าหงุดหงิดไปหมด 

แต่บางครั้งเขาก็หลับลึกหรือฝันจนไม่อยากตื่นขึ้นมาด้วยซ้ำแม้จะลืมก็ตามว่าตัวเองฝันอะไร 

ถ้าคืนนี้เขานอนหลับเขาจะฝันแบบไหนกันนะ? 

. 

. 

"สัญญานะคะว่าจะพามาดูดาวอีก" 

เสียงผู้หญิงคนนึงที่ปรากฎขึ้นในฝันเป็นภาพลางๆเห็นได้ไม่ชัดแต่ก็พอจะรู้ว่าเด็กกว่าเขามากกำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่ก่อนจะหันกลับมามองแล้วยิ้มให้ทั้งที่เห็นหน้าไม่ชัด 

"ทำไมจะต้องรอในเมื่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับมารึเปล่า" 

"เธอเป็นใคร?" 

"นั่นสิ" 

ภาพตรงหน้าของเขาค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าเดิมสูงเหนือเข่าเขาขึ้นมาเพียงเล็กน้อยก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วยื่นมาทางเขา 

"แล้วคุณล่ะเป็นใคร" 

"สัญญาอะไรไว้ทำได้หรือเปล่า?" 

. 

. 

"ตื่นแล้วเหรอ" 

คนร่างหนามองอีกคนที่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะมองมาทางเขาแล้วพลิกตัวหนีให้ 

"วันนี้วันเกิดหนู แต่มันคงไม่สำคัญหรอก" 

เธอตัดพ้อด้วยความเสียใจเพราะหวังเอาไว้ว่าวันนี้เวลานี้คงจะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับคนที่ตัวเองรักมากที่สุดในชีวิตด้วยกันทั้งวันทั้งคืนแต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นวันที่ห่วยแตกมากกว่าปีไหนๆที่ผ่านมาเสียแทน 

"ไปกินข้าวได้แล้ว" 

ไม่มีเสียงตอบรับหรือร่างที่ขยับกลับมาเหมือนกับไม่ได้ฟังที่เขาพูด เทเรซ่ามุดตัวลงผ้าห่มผืนบางนอนเงียบราวกับมีเรื่องนับล้านให้คิดอยู่ในหัวรีไวล์จึงได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินออกไปเพื่อไปหยิบจานอาหารเข้ามาวางไว้ให้เธอได้ทาน 

"ไม่หิว" 

"เจ็บตามั้ย" 

เขาเลือกจะถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงแทนที่จะบังคับให้เธอทานเทเรซ่าจึงพยักหน้าตอบเขาให้อย่างเงียบๆแล้วค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาจับช้อนเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงก่อนจะตักอาหารเข้าปากไปอย่างกล้ำกลืน 

"แล้วหัวหน้าล่ะ" 

"กินแล้ว" 

เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้วเทเรซ่าก็ก้มหน้าก้มตาเขี่ยข้าวในจานฝืนกินทีละคำแม้จะไม่อยากกินก็ตามก่อนจะกดเปิดโทรทัศน์เพื่อกลบความเงียบภายในห้อง ข่าวช่วงค่ำรายงานเหตุการณ์โกลาหลที่เกิดระเบิดขึ้นกลางเมืองจนทำให้พื้นที่โดยรอบพังเสียหายไฟลามอย่างต่อเนื่องและมีผู้เสียชีวิตหลายรายเพราะเป็นต้นเหตุเกิดจากห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่ใครๆต่างก็รู้จัก 

เทเรซ่าขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าสถานที่เกิดเหตุไม่ใกล้ไม่ไกลไปจากเธอเท่าไหร่ 

"มีอะไรเหรอ" 

"คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องบังเอิญรึเปล่า" 

"ไม่รู้สิ" 

ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น สัญชาตญาณเธอแม่นเสมอแล้วเธอก็เลือกจะเชื่อมันแต่เธอก็ยังคงไม่รู้อยู่ดีว่าต้องทำอย่างไร 

"มีบางอย่างกำลังมา" 

เทเรซ่าถูกปัดช้อนในมือทิ้งแล้วถูกรวบขึ้นมาอยู่บนตัวเขา ไฟในบ้านกะพริบติดๆดับๆสัญญาณโทรทัศน์ขาดหายไปตามมาด้วยเสียงระเบิดหม้อแปลงที่อยู่ใกล้ระแวกนี้ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื้อยๆ 

ไม่รอช้าเทเรซ่าจึงคว้ากุญแจบ้านแล้วเตรียมวิ่งออกจากบ้านไปพร้อมกับเขาแต่ก็ต้องถอยหลังเมื่อมีคนกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งเข้ามาเธอจึงเลี้ยวไปอีกทางแทนพร้อมๆกับเขา สถานการณ์เริ่มชุลมุนขึ้นเรื่อย ๆจนไม่มีเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียวว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อแต่สัญชาตญาณเธอบอกแค่ว่าต้องหนีเท่านั้น 

"ระวัง" 

ร่างหนาวิ่งมาอยู่ตรงหน้าแล้วซัดคนที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวตรงข้ามกับเทเรซ่าที่ได้แต่ตัวสั่นเกาะแขนเขาโดยไม่รู้ตัว 

"วิ่ง" 

"พวกเราไม่วิ่งได้มั้ย...ตายก็ไม่เห็นเป็นไรเลย" 

"ฉันบอกให้วิ่ง" 

รีไวล์ดึงแขนเธอวิ่งนำไม่รอให้เธอพูดต่อ เทเรซ่าตัวเย็นเฉียบไม่รู้เป็นเพราะความกลัวหรือร่างกายที่อ่อนแอจนไม่สบายกันแน่ถึงเป็นแบบนี้ 

"เอาดีๆหัวหน้าเราจะวิ่งหนีทำไม พวกเราตายทุกอย่างก็จบ" 

"เธอไม่เหมือนฉัน" 

เขาผลักเธอหลบเข้าไปอยู่ในซอกหลืบให้เธอได้ซ่อนแล้วพักหายใจเพราะกลัวจะไม่ไหวเอา 

"ยังไง" 

"สำหรับฉันทุกคนคือตาย แต่สำหรับเธอทุกคนยังอยู่และเธอมีโอกาสกลับไปหา" 

"สุดท้ายค่ามันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ หัวหน้าจะรู้ได้ไงว่าในอนาคตทุกคนจะยังอยู่หนูจะได้กลับไปหาคนอื่นทั้งที่มันแทบไม่มีโอกาสด้วยซ้ำ บางทีถ้าเราเลือกตายเสียแต่ตอนนี้แล้วค่อยไปพบกันสักวันนึงอาจจะดีกว่าก็ได้ หัวหน้าต้องรู้สิว่าคนเราไม่มีใครแน่นอน ต่อให้มีความหวังมากแค่ไหนสุดท้ายแล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยความสิ้นหวังทั้งที่เราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นอยู่ดี" 

"หนูอยากจะรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเขาเหมือนกันแต่สุดท้ายหนูก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้" 

"หัวหน้าต้องรู้สิว่าคำสัญญา ความผูกพัน หรืออะไรก็แล้วแต่มันไม่ได้เป็นหลักประกันทำให้เราเชื่อใจได้เลยว่าทุกคนจะไม่ไปจากเรา" 

"ฉันขอโทษ" 

เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดลืมไปว่าความหวังดีเขาจะทำร้ายเธอ บนโลกใบนี้ไม่มีใครอยากจะทนอยู่กับความฝันที่รู้ว่าไม่มีวันเป็นจริงกับการอยู่แบบตายทั้งเป็นหรอก ไม่มี 

"เพราะเธอไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิตดังนั้นตอนที่ฉันเห็นเธอวัย17อีกครั้ง ฉันเลยอยากจะช่วยให้เธอใช้ชีวิตต่อได้นานขึ้นเพราะหวังว่าสักวันเธอจะรู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรแล้วออกไปใช้ชีวิตเป็นของตัวเองบ้างแต่ฉันลืมไปว่าโลกมันใจร้ายกับเธอมากเกินไปแล้ว" 

"แต่ถึงแบบนั้นฉันก็ยังคงเห็นแก่ตัวอยากจะให้เธออยู่เพื่อรอตัวฉันอีกคน เพราะฉันอยากจะบอกตัวเองให้รู้ว่าสุดท้ายแล้วฉันจะไม่มีวันตัวคนเดียวเพราะเธอจะอยู่ข้างฉันแน่ๆ" 

"มันคงจะเป็นเพราะในช่วงชีวิตของฉันทุกช่วงเวลาตอนที่ค้นพบว่าใครสำคัญทุกคนก็ตายหมดเลยฝังใจ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อนสนิท หรือแม้กระทั่งลูกน้องของตัวเอง ฉันเลยจะเหลือใครสักคนบ้างเท่านั้นเอง" 

"ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง" 

"เธอไม่เคย" 

"หรือแม้กระทั่งตัวเธออีกคนที่ฉันเคยพูดแบบนั้นฉันก็ไม่เคยผิดหวังเธอจริงเลยสักครั้ง" 

"พวกเรานี่ก็ตลกกันดีนะ จนป่านนี้จะตายยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็วิ่งหนีกันมาสุดชีวิต" 

"เธอจะหนีต่อมั้ย" 

"ไม่ล่ะ" 

เทเรซ่าปาดเหงื่อกับน้ำตาตัวเองออกแล้วยิ้มมองคนตรงหน้า เป็นบรรยากาศที่แปลกดีเหมือนกัน ทุกอย่างดูชุลมุนไปหมดทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะกินข้าวดูข่าวในทีวีไปแท้ๆแต่ก็วิ่งหนีออกมาเพราะมีบางอย่างกำลังมาหาแต่สุดท้ายก็เลือกจะยอมแพ้ภายในเวลาสั้น ๆ 

"หรือเราจะหนีแล้วมาคู่กันเองดี" 

"เธอตลกเหรอ" 

เทเรซ่าหัวเราะส่ายหน้าอย่างปลงกับชีวิตนี้ เหมือนกับเวลาตอนนี้กำลังหยุดลงรอให้พวกเขาคุยจบอยู่เลยทำไมถึงยังไม่มีใครมาเจอพวกเขากันนะ 

"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น" 

ใบหน้าคมที่ก้มลงมาใกล้แนบชิดกับหน้าผากที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อกับเสียงเหนื่อยหอบที่ดังใกล้หูเขา รีไวล์จูบลงที่เปลือกตาของอีกฝ่ายก่อนจะลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยนเหมือนที่เขาเคยทำมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา เทเรซ่าลืมตาขึ้นอย่างช้าๆมองคนที่อยู่ทางด้านหลังกำลังยืนจ่อปืนอยู่เพราะถูกพบตัวแล้วก่อนจะยิ้มออกมา 

"เดี๋ยวฉันไปก่อนแล้วเธอค่อยตามมา" 

"ไว้เจอกันใหม่นะ" 

. 

. 

ฉันในวัย17เป็นเพียงแค่เด็กโง่ที่ต้องการความรักทุกรูปแบบมาจากคนคนเดียวกันที่สามารถเป็นทุกอย่างในชีวิตฉันให้ได้ อยากจะใช้ทุกช่วงเวลาของชีวิตนี้ไปกับเขาตลอดกาลทั้งในชาตินี้และชาติต่อไป เป็นเด็กโง่ที่จะทำทุกอย่างเพื่อความรักแล้วจุดจบที่ตามมาก็ไม่เป็นอย่างที่หวังเอาไว้ ทำไมในนิทานเจ้าหญิงถึงได้คู่กับเจ้าชายไม่ว่าจะอุปสรรคยากเย็นแค่ไหนก็ตามแต่ในชีวิตจริงกลับทำอย่างนั้นไม่ได้เลย 

โลกใบนี้มันก็แปลกดี... 

โหดร้ายทว่าสวยงาม 

โชคชะตาก็แปลกเหมือนกัน 

พามาให้พบแล้วตัดขาดกันอย่างไร้เยื่อใย 

สุดท้ายฉันถึงได้รู้ว่าถึงแม้จะโชคร้ายมาทั้งชีวิตแล้วมีโชคดีเข้ามาเหมือนพรอันยิ่งใหญ่มันก็มีจุดจบเป็นโศกนาฏกรรมเหมือนเดิม 

. 

. 

"เจอตัวผู้พิทักษ์คนสุดท้ายแล้ว" 

. 

. 

สุดท้ายฉันถึงได้รู้ว่าคนเราบางคนถึงอยากตายก็จะไม่ได้ตายตามอย่างที่หวังเอาไว้ทุกคน 

. 

. 

สุดท้ายฉันถึงได้รู้ 

. 

. 

ว่าโลกกำลังรังแกฉัน 

-----------------------------------------

Talk with writer

จบไปแล้วนะคะกับภาคแรก เราแต่งใหม่ไปสองรอบเพราะกะจะลงตั้งแต่วันก่อนแล้วลืมเซฟไว้ตื่นมาหายต้องแต่งใหม่เลย แงงงงงงง ภาคสองจะมีตัวละครใหม่เข้ามานะคะแล้วอย่างที่เราบอกว่าอาจไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่องไททันเท่าไหร่ ยังไงก็ตามเราไม่รู้จะพูดยังไงเลยนอกจากขอบคุณทุกคนที่ยังคงอยู่มาจนถึงตอนนี้และยังคงรอเราอยู่ ขอโทษนะคะที่หายไปบ่อยมากเรากำลังยุ่งกับเรื่องเรียนจริงๆ เพราะงั้นก็เลยรู้สึกขอบคุณกับขอโทษทุกคนเลยที่ต้องให้รอแล้วก็มีคนรอเราอยู่ ขอบคุณจริงๆค่ะ จะพยายามมาแต่งต่อแล้วรีไรท์อีกตอนที่จบ ไว้เจอกันใหม่ในภาคสองนะคะ ใครคิดถึงเรา(มีมั้ยนะ)ไปอ่านนิยายเรื่องอื่นของเรารอกันได้นะคะซึ่งก็มาฝากนิยายตั้งแต่ตอนที่แล้ว5555555555หรือจะไปตามทวิตเราก็ได้นะคะ ใครมีคำถามก็ถามเข้ามาในอ้าคได้เราเคยแปะลิงก์ไว้ในทวิตแล้ว บ๊ายบายคับบบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #218 Ordina (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 12:03

    ผู้พิทักษ์?......คล้ายๆที่เราเคยคิดเลย

    มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเคยคิดสร้างเครือข่ายที่เชื่อมต่อทั้งจักรวาล เด็กหญิงมักคิดเสมอว่าตัวละคนต่างๆไม่ว่าจะเป็นอนิเมะหรือนิยายที่เธอชอบจะเป็น1ในเครือข่ายโลก..

    จตุรเทพ8คนกับรองจตุรเทพ8คนเป็นทิศทั้ง8 มีผู้พิทักษ์ทั้งหมด16คนรองอีก16คน คอยดูและพื้นที่เขตแดนต่างๆของตน มีจักรวาลหลักคือเขตแดนมายาคอยประสานงานเพื่อรายงาน'นายท่าน'หรือ'ท่านผู้นั้น'....

    คิดว่ามันเพ้อเจ้อไหม? แต่เราเคยคิดอย่างงั้นจริงๆ
    #218
    0
  2. #214 Beartuayy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 10:52
    รอ Ss2 อยู่น้าา ตามอ่านมา 3-4 แล้วว😍
    #214
    1
    • #214-1 Little_fg(จากตอนที่ 41)
      30 ตุลาคม 2563 / 17:56
      ขอบคุณค้าบบ
      #214-1