end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 39 : Chapter36:พวกเราที่ถูกทอดทิ้ง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    23 ส.ค. 63

Chapter36: พวกเราที่ถูกทอดทิ้ง

 

like I’m gonna lose you - Meghan Trainor Ft John Legend

.

.

เพราะทุกคนต่างก็มีด้านมืดกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าจะเลือกเป็นคนแบบนั้นมากแค่ไหน และมันคงจะไม่แปลกในช่วงเวลานี้ถ้าฉันเลือกจะเห็นแก่ตัวและต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้เขาหายไปไหนทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้และไม่ควร 

“ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ” 

ประตูรั้วที่กั้นเอาไว้ข้างในมีหัวหน้ารีไวล์เดินออกมายืนตากฝนอยู่เป็นเพื่อนฉัน กุญแจบ้านที่อยู่ในมือไขไม่ออกสักทีเพราะมือที่สั่นจนแทบไร้เรี่ยวแรงก้มหน้าหนีจากสายตาเขาไม่รู้ว่าต้องตอบว่าไง 

“นี่มันฝน” 

“จะเป็นฝนได้ไงในเมื่อตาเธอแดง” 

เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไรหัวหน้ารีไวล์จึงยื่นแขนลอดออกมายังเหล็กดัดบนประตูรั้วและเอากุญแจฉันมาไขจากด้านในแทน เขาดึงตัวฉันเข้ามาข้างในแล้วล็อคประตูรั้วก่อนจะลากฉันเข้าไปในบ้าน 

“เดี๋ยวก็ป่วย” 

ผ้าขนหนูผืนหนาถูกคลุมที่ศีรษะของฉัน หัวหน้ารีไวล์ถอดเสื้อยืดแขนยาวสีดำของตัวเองออกไปแขวนไว้ที่เก้าอี้ก่อนจะค่อยๆเช็ดผมฉันอย่างเบามือ 

“ร้องทำไม” 

พอพูดจบฉันก็ปล่อยโฮออกมาร้องงอแงเหมือนกับเด็กไม่มีผิด หัวหน้าได้แต่ทำตัวไม่ถูกเพราะเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรจึงได้แต่เงียบแล้วปล่อยให้ฉันเข้าไปกอดเขาอยู่แบบนั้น พอคิดจะพูดออกมาก็พูดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งฉันหมดแรงแล้วหลับไปในที่สุด 

รีไวล์พยายามเช็ดผมเธอต่อให้แห้งและเปลี่ยนชุดให้เธอก่อนจะสังเกตเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูเขาจึงเดินออกไปเพื่อเปิดประตูเหมือนกับรู้ว่าเป็นใคร เพราะสายตาเขาดีพอจะรู้ว่าคนข้างนอกไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเป็นตัวเขาเอง 

“นายมาที่นี่ได้ไง” 

“มาหานายนั่นแหละ” 

ตัวเขาอีกคนเดินเข้ามา รีไวล์จึงปิดประตูลงแล้วเดินตามเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ 

“เทเรซ่าหลับอยู่” 

“ก็ไม่ได้อยากให้ตื่นนักหรอก” 

ตัวเขาอีกคนถอดเสื้อออกเช่นเดียวกันกับเขาแล้วนั่งพิงกับเบาะหนังสีดำแล้วมองรีไวล์เป็นเชิงว่ามีอะไรจะพูดกับเขา 

“อยากรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น” 

“ทำไมเทเรซ่าร้องไห้” 

“นั่นแหละที่ฉันกำลังจะเล่า” 

รีไวล์นั่งฟังตัวเองพูดอย่างตั้งใจและไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนักกับการที่อยู่ๆตัวเขาอีกคนก็มาได้ ตั้งแต่เขาเจอเทเรซ่าก็ไม่รู้จะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกจึงฟังอย่างเงียบๆสลับกับมองประตูห้องนอนกลัวว่าเทเรซ่าจะตื่นแล้วเดินออกมา แต่เมื่อฟังต่อจนจบเขาก็ได้แต่ยิ่งราวกับกำลังใช้ความคิดบางอย่างอยู่ 

“นายจะบอกว่าเธออีกคนยังไม่ตาย แล้วเธอกำลังส่งฉันกลับไปเวลาก่อนที่ฉันจะเจอเทเรซ่า แล้วลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเธอถูกมั้ย” 

“ใช่” 

“ทำไม?” 

“แล้วฉันจะรู้มั้ย ฉันก็ไม่ใช่เธอเหมือนกันนี่ ขนาดฉันยังเพิ่งมารู้ด้วยซ้ำว่าเธอยังไม่ตาย” 

“แล้วแกก็ปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจชอบได้ยังไง เรื่องอะไรต้องมายุ่งความทรงจำฉัน” 

รีไวล์เถียงกลับไปด้วยความหัวเสีย 

“ฉันจะรู้เหรอ ก็เธอเอาแต่พร่ำว่าพวกเราอยู่คนละโลกกันเลยอยู่ด้วยกันไม่ได้ ตัวเธออีกคนก็เคยพูดทำนองนี้เหมือนกันไม่ใช่รึไง” 

รีไวล์หยุดชะงักไป เทเรซ่าเคยพูดกับเขาเช่นนี้อยู่บ่อยๆในตอนก่อนที่จะมายังโลกนี้ 

อีกแล้วเหรอ เขาต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้วเหรอ… 

“กลับไปได้แล้ว” 

รีไวล์ไล่อีกฝ่ายไปอย่างหงุดหงิดพยายามเสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนในห้องตื่น ตัวเขาอีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดจะอยู่ต่อนานสักเท่าไหร่เพราะเขาเองก็ต้องกลับไปหาเทเรซ่าอีกคนจึงลุกขึ้นแล้วสวมเสื้อกลับก่อนจะคุยอะไรบางอย่างต่ออีกสักพักแล้วเดินออกไป 

“จริงๆนายก็รู้ดีว่าต้องทำยังไง” 

“หุบปากน่ะ” 

“เทเรซ่าอาจจะมาหานายด้วยตัวเองอีกทีวันอื่น เตรียมใจไว้แล้วกัน” 

“เดี๋ยว” 

“อะไร” 

“แล้วนายล่ะ” 

ชีวิตฉันก็มีแต่สูญเสียอยู่แล้วนี่” 

ตัวเขาอีกคนที่กลับไปแล้วเหลือเพียงรีไวล์ที่ยืนคิดอะไรอยู่เงียบๆ ใช่ ชีวิตเขาเองก็มีแต่สูญเสียสิ่งสำคัญไม่ว่าจะทั้งครอบครัว เพื่อน ลูกน้อง และอีกหลายคนที่เป็นคนสำคัญ แล้วตอนนี้เขายังจะต้องเสียคนที่เขายกให้เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขาตอนนี้ไปอีกโดยที่เขาต้องลืมทุกอย่างเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

เป็นเขาอีกแล้วเหรอ? 

ทำไมต้องเป็นเขา เขาได้แต่คิดคำถามนี้วนอยู่ในหัว 

กว่าเขาจะรู้ใจตัวเองแล้วมาได้ขนาดนี้เขากลับต้องทิ้งทุกอย่างเพียงเพราะพวกเขาอยู่คนละโลกกันนี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แล้วในขณะที่เขาต้องลืมทุกอย่างเทเรซ่ากลับต้องจำเขาได้อยู่ฝ่ายเดียวจะต้องรู้สึกยังไงกัน 

ยัยนั่นเองก็ไม่เหลือใครเลยสักคนเหมือนกับเขาแล้วยังต้องเป็นฝ่ายรอหรือจำเขาไปตลอดชีวิต แถมยังมีเรื่องของเธอที่อาจเป็นอันตรายกับเธออีก แล้วเธอจะอยู่ยังไงกัน 

รีไวล์เดินเข้าในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงข้างๆเตียงจ้องร่างเล็กที่หลับอยู่ เขาตอนนี้กำลังรู้สึกหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งเศร้าโศกและโมโหโชคชะตาที่เล่นตลกกับพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนไม่ไยดีพวกเขาเลยแม้แต่น้อย 

ถ้าเกิดเขาเลือกอยู่ที่นี่แล้วทิ้งทุกอย่างไว้ก็คงทำไม่ได้เพราะเขายังมีหน้าที่ที่ต้องทำอยู่เพื่อส่วนรวม แต่ทำไมเขาต้องทำกันด้วยนะ 

เริ่มแรกมาตัวเขาก็เป็นเพียงแค่อันธพาลอยู่เมืองใต้ดินกับเพื่อนสนิทอีกสองคนและผันตัวมาเป็นทหารเพราะถูกเอลวินพามาก่อนจะเสียเพื่อนไปและอยู่มาเรื่อย ๆจนกระทั่งมีลูกน้องเป็นของตัวเองและเสียเพิ่มขึ้นเรื่อยไปเรื่อย ๆ 

ที่เขาเป็นทหารมาถึงทุกวันนี้เพราะอะไรกันนะ 

เพื่อพยายามในส่วนของทุกคนที่เสียสละชีวิต หรือเพราะมนุษยชาติในกำแพงพวกนั้นกัน 

ไม่ว่าจะยังไงก็ตามแต่เขาเองก็รู้สึกอยากทำเพื่อทุกคนจริงๆ แต่เขาก็อยากใช้ชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง 

แค่นั้นเลย 

แค่นั้นเอง… 

ที่เขาหวังไว้มันมากไปงั้นเหรอ? 

หรือบางทีทางที่ดีที่สุดคือเราไม่ควรมาพบกันตั้งแต่แรก? 

เพราะถ้าวันนั้นเขาไม่เจอเธอและเธอไม่เจอเขา เรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ 

“หัวหน้า…” 

เสียงเล็กเอ่ยเรียกเขาเบาๆรีไวล์ทิ้งมือตัวเองลงบนหัวเธออย่างอ่อนโยน ถึงจะบอกกับตัวเองแบบนั้นแต่ว่าอย่างน้อยๆเขาก็ได้เจอเธอนั่นคือความโชคดีของเขา 

“หัวหน้า…” 

“ไม่เป็นไร” 

“มันจะไม่เป็นไร” 

ฉันตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดและมองดูนาฬิกาจากโทรศัพท์มือถือที่บอกเวลาว่าใกล้เช้าแล้ว ฉันควรจะไปโรงเรียนแต่ตอนนี้ฉันกลับเลือกจะหยุดโดยไม่มีเหตุผลมารองรับ ฉันต้องการอยู่ที่นี่และฉันจะไม่ไปไหนอีก 

ฉันไม่สนว่าถ้าใครรู้เหตุผลจะมองฉันงี่เง่าหรือเป็นคนประหลาด เพราะฉันจะอยู่กับเขาแค่ตรงนี้ 

โชคดีจริงๆที่ตื่นมาแล้วเขายังคงอยู่ ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยื่นมือไปลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน หัวหน้ารีไวล์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับจับมือของฉันหยุดเอาไว้ค้างอยู่อย่างนั้น 

“เรามานอนต่อกันดีมั้ย?” 

ฉันพยายามจะทำความเข้าใจว่าเขาสื่อถึงอะไรอยู่ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีจึงล้มตัวนอนนิ่งๆแล้วหันเข้าแผ่นอกกว้างเพื่อซุกหาความอุ่นจากร่างกายเขา 

“วันนี้ไม่ไปโรงเรียนนะคะ” 

“หยุดไปเลย” 

ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น 

“เธอไม่ต้องเล่าอะไรให้ฉันฟัง ฉันรู้หมดแล้ว” 

“เอ๊ะ?” 

เขาเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ฉันเริ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งแต่เจ็บตาไปหมดนั่นยิ่งทำให้ฉันทรมานมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว 

ทำไมเรื่องร้ายๆต้องมาลงเอยที่เรากันด้วยนะ 

“เทเรซ่า” 

“ทำไมคนคนละโลกถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้เธอรู้คำตอบหรือเปล่า” 

“จะไปรู้ได้ไงกัน” 

“แล้วทำไมเธอถึงเคยพูดกับฉันแบบนั้น” 

“เพราะว่าตอนนั้น…หนูรู้สึกว่านั้นไม่ใช่โลกของตัวเอง สักวันก็ต้องกลับไปอยู่ในที่ของเราเอง สุดท้ายพวกเราก็ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้อยู่ดี” 

“แล้วมันเป็นคำตอบของเธออีกคนด้วยรึเปล่า” 

“เธอบอกว่ามันจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปถ้าเกิดมีหนูอยู่ด้วย” 

“แล้วตัวเธอรู้อนาคตหรือไงว่าอนาคตจะไปทางไหน ทำไมต้องคิดเองเออเองด้วย” 

“หนูไม่รู้หรอก! พวกเราทุกคนต่างก็ไม่รู้อะไรกันทั้งนั้น แต่เพราะอยู่คนละโลกยังไงจะอยู่ด้วยกันมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!” 

“อีกอย่างถ้าเกิดย้อนเวลาไปแล้วไม่มีหนู ทุกคนก็ไม่ต้องเจอเรื่องวุ่นวายเพิ่ม แบบนั้นมันก็ดีแล้ว ยังไงซะหนูก็มีเรื่องของหนูที่ต้องจัดการ และหัวหน้าก็ต้องจัดการเช่นกันนี่” 

“หัวหน้าคือคนที่ต้องลืมไม่ใช่หนู ยังไงหัวหน้าก็ไม่มีวันต้องเสียใจนี่” 

“เธอไม่ห่วงตัวเองหน่อยเหรอ” 

“ยังไงซะชีวิตหนูก็มีแต่สูญเสียอยู่แล้ว” 

“พวกเราทั้งคู่นั่นแหละ” 

อ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาพอคิดว่าจะไม่มีอีกแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดจนแน่นหน้าอกไปหมด ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย เหมือนกับโลกใจดีกับเราส่งให้มาเจอกันแล้วใจร้ายกับเราด้วยการแยกจากกันอีกครั้ง 

ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด 

ทำไมคนอื่นรักกันถึงอยู่ด้วยกันได้แต่พวกเรากลับไม่ได้ 

“ไว้วันนึงวันที่ทุกอย่างจบลงวันนั้นเราค่อยมาเจอกันใหม่ได้มั้ย” 

“ฉันไม่เห็นเหตุผลที่เราต่างต้องกลับไปอยู่ในที่ของตัวเองเพียงเพราะเกิดมาคนละโลก แต่ถ้าต้องกลับไปสะสางเรื่องราวของตัวเองแล้ววันนึงค่อยกลับมาพบกันแบบนั้นเป็นไง” 

“กลับมาหาฉัน” 

“มันจะเป็นแบบนั้นได้ไง” 

ฉันเบือนหน้าหนี ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็คงได้เกิดมาใช้ชีวิตอยู่โลกเดียวกันตั้งแต่แรกแล้ว  

“ต้องได้” 

“อย่าให้ความหวังทั้งๆที่มันไม่มีเลย” 

“รู้มั้ยสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดสำหรับหนูคืออะไร?” 

“หนูกลัวการที่ไม่รู้ หนูไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าต่อจากนี้หัวหน้าจะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าสักวันหัวหน้าจะกลับมาเจอหนูได้มั้ย ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นแล้วหัวหน้าจะยังรักหนูอยู่รึเปล่า…” 

“เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยนหัวหน้าเป็นคนพูดเองนี่ แล้วถ้าวันนั้นหัวหน้าไม่ได้รักหนูแล้วล่ะ” 

"ต่อให้ลืมฉันก็จะรักเธอใหม่อีกครั้ง" 

"ฉันสัญญา

เสียงเท้าดังกระทบพื้น คนร่างหนาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กหญิงคนนึงที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างกองเศษแก้วที่ถูกขว้างทิ้งแตกไม่เป็นชิ้นดีพร้อมกับกอดเสื้อคลุมสีเขียวที่มีตราปีกเสรีภาพเอาไว้และกำแหวนสลักเอาไว้แน่น 

"ผู้หญิงคนนั้น...บอกว่าจะให้เวลา" 

เด็กสาวที่สภาพเหมือนตายทั้งเป็นก้มหน้าพูดโดยไม่มองด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือใครเหมือนกับสติเลื่อนลอยไปเพราะการที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปมันช้ำใจมากขนาดปางตายเลยทีเดียว 

"แต่เธอไม่ให้ด้วยซ้ำ..." 

"เธอก็ไม่บอกฉันเหมือนกัน" 

ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตากับเลือดกำเดาที่เพิ่งหยุดไหลเงยขึ้นมามองตามเสียงก่อนจะเห็นคนที่เธอเพิ่งเสียไปเมื่อก่อนหน้านี้แล้วหัวเราะออกมาด้วยความเจ็บปวด 

"อะไรก็ไม่รู้เนอะ" 

"สุดท้ายแล้วหนูมันก็ตัวคนเดียวมาตลอด" 

"ตอนที่เหมือนได้คนเป็นโลกทั้งใบเข้ามาในชีวิตสุดท้ายก็โดนผลักมันทิ้งไป" 

"แล้วฉันล่ะ?" 

"ต่อให้หน้าเหมือนกันยังไง..." 

"คุณก็ไม่ใช่เขาอยู่ดี

เธอจ้องมองเขาราวกับเป็นแปลกหน้า เขารู้ดีและรู้อยู่แก่ใจมาตั้งนานแล้วว่ายังไงเธอก็มองเขาเป็นคนละคนกันเหมือนกับที่เขามองเธอ แต่สายตาที่เธอต้องมายังเขาตอนนี้มันดูเย็นชาเสียเหลือเกิน 

"กินข้าวบ้างรึยัง" 

"ไม่กิน" 

"คิดว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วเขารู้เขาจะรู้สึกยังไง?" 

"แต่เขาไม่รู้ไง" 

แขนขาที่อ่อนแรงพยายามฝืนตัวเองลุกขึ้นมาก่อนจะเซไปทางเขาที่รับไว้ได้ทัน 

"แต่ฉันรู้" 

ดวงตาทั้งสองคู่สบตากันโดยบังเอิญ เทเรซ่ามองขอบตาที่ล้าไม่ต่างจากเธอก็เข้าใจ เราทั้งคู่ต่างสูญเสียในสิ่งที่เรารักไป โดยเฉพาะเขาที่ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายจะตายแต่ทำอะไรไม่ได้ต่างจากเธอที่แค่จากเขาโดยที่ไม่รู้ว่าชาตินี้ทั้งชาติจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่แต่เขายังมีชีวิตอยู่ 

"ขอร้องล่ะ" 

"ช่วยรักตัวเองให้เหมือนกับที่เธอรักคนอื่นทีเถอะ

เราทั้งคู่ต่างสูญเสีย... 

สูญเสียคนที่เป็นโลกทั้งใบไป... 

เธอมันแย่มากเลยเทเรซ่า... 

ทั้งเรื่องที่เธอทิ้งเขาให้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยที่ไม่ใช่ที่ของเขาเอง... 

ทั้งเรื่องที่เธอทำพลาดเองแล้วมาแก้ปัญหาแบบมักง่ายที่ทำให้ฉันคนนี้ต้องเป็นฝ่ายจำอยู่แค่ฝ่ายเดียว... 

ส่วนเธอก็แค่ตายไปในขณะที่พวกเราต้องเหมือนกับตายทั้งเป็น 

ไม่ยุติธรรมเลย... 

"กลับกันได้แล้วล่ะ" 

ฮันซี่ปรบมือกวักเรียกทุกคนหลังจากเล่นน้ำทะเลกันเต็มที่แล้ว เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นอะไรแบบนี้จะตื่นเต้นก็เป็นเรื่องธรรมดาแต่ถึงอย่างไรนี่มันก็เริ่มเย็นแล้วคงจะอยู่ต่อไม่ได้ 

"ยังอยากเล่นอยู่เลย" 

ซาช่าบ่นกับโคนี่และแจนก่อนจะกลับไปขึ้นบนหลังม้าแล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย 

"เอาหน่าไว้เล่นใหม่วันหน้าก็ได้ครับ" 

อาร์มินพูดปลอบใจทุกคนก่อนจะหัวเราะเล็กน้อยแล้วเก็บเปลือกหอยกลับไปด้วย 

"รีไวล์ ไม่กลับรึไง?" 

"ก็จะกลับอยู่นี่ไงเธอจะเร่งอะไรนักหนา" 

รีไวล์บ่นก่อนจะขึ้นหลังม้าตามไปอีกคนมองดวงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้าไปก็ทำให้รู้สึกใจหายอย่างน่าประหลาด เขาไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้เขาเป็นอะไรทำไมถึงรู้โหวงๆใจชอบกล 

หรือเขาลืมอะไปรึเปล่านะ? 

เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งกับดวงอาทิตย์ที่สะท้อนกับผิวน้ำทะเลเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้ว่าวันนี้ทั้งวันเขาใช้เวลาอยู่ที่นี่เพื่อรอเหล่าเด็กๆทีมสำรวจของเขาเล่นน้ำกันจนหมดวันโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ทำไมเหมือนเขาพลาดอะไรสักอย่างไป 

เหมือนกับมีบางอย่างหายไปจากเขา... 

“เขาบอกให้หนูรอ” 

“แล้วเขาล่ะรอหนูอยู่รึเปล่า” 

“เพราะถ้าไม่…” 

หนูว่าเรามาตายด้วยกันก็คงไม่เลว” 

เหมือนเขาทำสิ่งสำคัญหายไป… 

เหมือนมีบางอย่างกำลังจะหายจากเขาไปตลอดกาล… 

 

--------------------------------------------------------

Talk with Writer

ตอนหน้าเป็นตอนจบภาค1แล้วนะคะ เราสปอยล์เอาไว้ตรงนี้เลยถือเป็นการเตือนว่าหลังจากนี้จะดาร์กแล้ว เนื้อเรื่องจะมีตัวละครใหม่เพิ่มเข้ามา น้องจะตายหรือไม่ตายอันนี้ยังไม่บอกค่ะแต่น้องอาจจะไม่น่ารักแล้วเนื่องด้วยสิ่งที่เจอจนหล่อหลอมให้น้องเปลี่ยนไป ทั้งความกดดันและการสูญเสียคนที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบไป เนื้อเรื่องเราคืออาจจะไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องหลักตามไททันนะคะอย่างที่เคยบอก มาเป็นกำลังใจให้น้องตามหาพี่รีไวล์เจอกันได้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่รอกันมาตลอดนะคะทุกคนน่ารักกันมากเลย แอบรู้สึกผิดมากด้วยที่หายไปนานขอโทษอีกครั้งนะคะ กำลังจะรวมเพลย์ลิสต์เพลงที่เข้ากับความรู้สึกน้องและมู้ดเรื่องนี้ด้วยค่ะ ถ้าใครเคยฟังหรือรู้ความหมายคงเดาน้องเรื่องออกแน่ๆเลย รอเราลงในทวิตนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #208 kuriku_bainaree (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:31
    เป็นเศร้าเลย แง่ กลัวการจบแบบเศร้าๆมาก แต่ก็เข้าใจและชื่นชมที่ไรท์แต่งมากค่ะ จะติดตามต่อเหมือนเดิม
    #208
    2
    • #208-1 kuriku_bainaree(จากตอนที่ 39)
      24 สิงหาคม 2563 / 17:33
      รู้สึกว่าอยู่กับเรื่องนี้มานานและผูกพันธ์ กับเรื่องราว แล้วอินกับตัวละครเข้าใจความรู้สึกไปด้วยเลยยย
      #208-1
  2. #207 Mew0812 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 19:42
    เราจะติดตามคุณต่อไป ถึงจะต้องเสียน้ำตาไปมากก็ตาม คุณแต่งดีมากค่ะ ชื่นชม เลย(Ω Д Ω)╥﹏╥
    #207
    1
    • #207-1 Little_fg(จากตอนที่ 39)
      24 สิงหาคม 2563 / 08:02
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ชอบ
      \(^o^)/
      #207-1