end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 35 : Chapter33:สถานที่ที่มีแค่เราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Chapter33:สถานที่ที่มีแค่เราสองคน

 

รีไวล์ทนไม่ได้หรอกกับจูบเบาๆที่ถึงแม้จะอบอุ่นแค่ไหนก็ตาม เพราะเขาติดสัมผัสของเธอและต้องการมันมากกว่านี้ เขาคิดถึงสัมผัสของเทเรซ่า ยิ่งเวลาผ่านไปนานหลังจากที่เขาไม่ได้เจอเธอพอได้พบกันอีกครั้งก็ยิ่งไม่อยากให้เธอหายไปไหนอีก

 

เขาอยากได้มากกว่านี้...

 

"หนูชอบทุกอย่างที่เป็นหัวหน้า"

 

เด็กน่ารัก...
 

เทเรซ่าเป็นเด็กน่ารักที่สุดสำหรับเขา ทั้งคำพูดและการกระทำทุกอย่างที่เป็นเธอมันดูจริงใจไร้คำโกหกและคำเสแสร้งปราศจากคำหลอกลวงทั้งสิ้น
 

เขาน่าจะเจอเธอให้เร็วกว่านี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะได้ไม่รักฮันซี่ตั้งแต่ต้นและไม่ทำให้เธอเสียใจที่ชอบเขามาตลอด
 

"วันนี้พักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะเช็ดตัวให้แล้วเอาเสื้อของพ่อมาเปลี่ยนให้ไม่รู้จะใส่ได้เปล่า ถ้าเกิดอยากล้างหน้าล้างตาก็ตามสบายนะคะ มีแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้ใช้อยู่กับพวกผ้าขนหนูด้วย หรือว่าหัวหน้าอยากอาบน้ำมั้ยคะ"
 

"เออ อยากอาบมากกว่า"
 

"ถ้างั้นเดี๋ยวหนูจัดของให้ค่ะ"
 

"อาบให้หน่อย"
 

"จะบ้ารึไงคะ!"
 

"ฉันป่วยอยู่นะ"
 

"ไม่เห็นเกี่ยวกันสักหน่อยนี่คะ ตอนหนูป่วยหนูก็อาบน้ำเอง"
 

"งั้นทีหลังเธอไม่สบายฉันจะอาบน้ำให้"
 

"..."
 

"..."
 

ชิบหาย...พูดอะไรออกไปวะ
 

เทเรซ่ามองค้อนเขาพลางหรี่ตาลงมองอย่างไม่ไว้ใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนอย่างนี้ คนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายและดูเหมือนกับหื่นเงียบ
 

"ก็แค่พูดเล่นๆ แต่เรื่องให้อาบน้ำให้หน่อยนี่พูดจริงๆนะฉันเจ็บแขนตั้งแต่ตอนที่ฟันเจ้าคาร์ลิสันไม่เข้าแรงมันเลยสะเทือนจนแขนร้าว"
 

"...ตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอคะ"
 

เทเรซ่าจับแขนเขาเบาๆ ถ้าเกิดเป็นอย่างนั้นก็แสดงว่าอาจจะทำให้กระดูกร้าวหรือหักเลยก็ได้น่ะสิ
 

"อืมเพราะงั้นอาบให้หน่อย"
 

"อื้อถ้างั้นก็ได้"
 

ยังไงการอาบน้ำผู้ชายมันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเทเรซ่าอยู่แล้วเพราะเคยอาบน้ำให้น้องชายมาตั้งสามคน แถมยังเคยเห็นเพื่อนผู้ชายมานับต่อหลายคนถอดเสื้อมาตั้งแต่เด็กจนโต จะเรียกว่าตายด้านหรือเห็นมาจนชินตาแล้วก็ได้มั้งถึงได้ไม่รู้สึกอะไร

.

.

ซะที่ไหนล่ะ...
 

ผู้ชายคนอื่นกับผู้ชายอย่างหัวหน้ามันจะไปเหมือนได้ไงกัน เขาคือคนที่เราชอบนะมันก็ต้องเขินเป็นธรรมดาอยู่แล้ว อีกอย่างสายตาของหัวหน้ารีไวล์เวลาจ้องมาทางเราน่ะมันทำให้ใจสั่นตลอดเวลาเลย
 

"ฉันถอดเสื้อกับล้างหน้าแปรงฟันเสร็จตั้งนานแล้วเธอเหม่ออะไรอยู่"
 

"..."
 

แล้วมันก็จะรู้สึกเขินจนแทบเป็นบ้าเหมือนในนางเอกนิยาย แต่ติดตรงที่ว่านี่เป็นเรื่องจริง ส่วนเขาก็ยืนเด่นอยู่ตรงหน้าเราห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเอง
 

"เทเรซ่า?"
 

"คะ? อ๋อๆค่ะคือหัวหน้าช่วยก้มลงหน่อยได้มั้ยคะไม่งั้นหนูสระผมไม่ถนัด"
 

เทเรซ่าสะดุ้งเงยหน้ามองเขาแล้วตอบรับเออออไปตามน้ำหยิบขวดยาสระผมกับครีมอาบน้ำมั่วกันไปหมดแล้วรีบบีบมันออกมาถูกับมือเอื้อมขึ้นไปบนศีรษะเขา
 

ตัวเล็กจริงๆนั่นแหละเทเรซ่าน่ะ...
 

โคตรน่ารักเลย ยืนเงยหน้าเพื่อก้มมองสระผมให้ในขณะที่เขาก้มมองเธอและกล้าสารภาพว่าตัวเองกำลังรู้สึกเคอะเขินไม่สมกับเป็นเขาเท่าไร ยอมรับว่าตัวเองทำตัวสำออยเพราะเป็นแผนให้เด็กอาบน้ำให้เขา แต่ดันกลายเป็นว่าตอนนี้เขาอยากจะอาบน้ำเองให้มันเสร็จเร็วๆไปมากกว่ามายืนทนเธออยู่แบบนี้
 

"นะ..หนูไม่ได้ขยี้ผมหัวหน้าแรงไปใช่มั้ยคะ"
 

"ไม่"
 

เทเรซ่ารู้สึกพิลึกดีเหมือนกันที่หัวหน้าใช้แชมพูเดียวกันกับเธอเป็นกลิ่นดอกไม้ซึ่งมันไม่ได้เข้ากับเขาเลยสักนิด แถมครีมอาบน้ำของเธอก็เป็นของเด็กหอมกลิ่นแป้งอีกงั้นไว้หลังจากอาบน้ำเสร็จค่อยลิสต์ของไปซื้อพรุ่งนี้เช้าละกันสำหรับหัวหน้ารีไวล์
 

ฉันเปิดฝักบัวล้างเส้นผมดำขลับนั่นให้สะอาด จะว่าไปไม่เคยสังเกตเขาใกล้ๆขนาดนี้มาก่อนเลยว่าหัวหน้าเป็นคนผมหนาอยู่เหมือนกัน แล้วก็เพิ่งเห็นด้วยว่าหัวหน้าตอนนี้มีหนวดขึ้น
 

"หนวดหัวหน้าขึ้นด้วยล่ะ"
 

"อืมก็ไม่ได้โกนมาสองสามวันแล้วนี่"
 

"ผู้ชายปกติหนวดขึ้นเร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"
 

"บางคนโกนเช้าตอนเย็นก็เริ่มขึ้นแล้ว"
 

"ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะคะเนี่ย พรุ่งนี้หนูว่าจะไปซื้อของสำหรับหัวหน้า เพราะหนูไม่มีของใช้สำหรับผู้ชายเลย ปกติผู้ชายต้องมีอะไรกันบ้างเหรอคะ"
 

"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองตอนนี้กำลังเกาะเธอกิน"
 

"ไม่คิดอย่างนั้นสิคะก็เจ๊ากันไปไงตอนหนูอยู่ที่นั่นก็ใช้เงินของหัวหน้า"
 

"...นั่นมันเงินจากรัฐบาล"
 

"ไม่ใช่ว่าหัวหน้าใช้เงินตัวเองซื้อของให้หนูเหรอ?
 

"..."
 

เทเรซ่ารู้ได้ยังไงว่าตลอดที่ผ่านมาของที่เขาซื้อให้เป็นเงินของเขาเอง?
 

"...เอ๊ะ?อย่าบอกนะคะว่าเรื่องจริง"
 

"..."
 

"อ้าวๆๆหัวหน้า"
 

"นี่เธอแกล้งลองใจฉันเหรอ ก็เออฉันใช้เงินตัวเองซื้อของให้เธอตลอดนั่นแหละ"
 

สุดท้ายรีไวล์ก็เหมือนกับความแตก เพราะเขาไม่ชอบเบิกหรือยุ่งอะไรกับพวกรัฐบาลมากเลยใช้เงินตัวเองซื้อของให้ตลอด เพราะเลี้ยงเด็กคนเดียวเขาเลี้ยงได้อยู่แล้วไม่จำเป็นต้องพึ่งเงินจากใคร
 

"นั่นไง!!!ทำไมหัวหน้าป๋าขนาดนี้ ทำตัวเป็นป๋าเลี้ยงเด็กอยู่ลับๆเหรอคะ!"
 

"หนวกหูน่ะ"
 

รีไวล์รู้สึกตัวเองจะหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู ไอบ้าเอ๊ยที่ไม่บอกตั้งแต่แรกเพราะไม่อยากให้เด็กมันคิดเข้าข้างตัวเองจนเพ้อมโนเก็บไปเข้าข้างตัวเอง แต่ตอนหลังที่เขาไม่ยอมบอกก็เป็นเพราะเขาไม่อยากให้เธอรู้นั่นแหละว่าทำเพื่อเธอขนาดนี้
 

"ป๋ารีไวล์~"
 

"เงียบไปเลยนะ"
 

"แต่แบบนี้หนูยิ่งควรตอบแทนนะคะ"
 

"ฉันไม่ได้หวังผลตอบแทนแต่เต็มใจ"
 

"เต็มใจเลี้ยงเหรอคะ?"
 

"อืม"
 

"แสดงว่าต้องชอบหนูมานานแล้วแน่ๆเลย ชอบหนูมาตั้งนานแล้วใช่มั้ยล่ะ!"
 

"หลงตัวเอง"
 

รีไวล์ดีดหน้าผากคนตัวเล็กเข้าไปหนึ่งที อะไรจะขี้เพ้อเจ้อขี้มโนได้ขนาดนั้น ก็เออถึงหลังๆจะเลี้ยงบ่อยเพราะชอบจริงๆก็เถอะ
 

"แฮะๆ ขอบคุณมากนะคะแต่ว่าหัวหน้าไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะเหมือนเกาะหนูกินถึงตอนนี้จะเป็นเงินหนูแต่ก่อนหน้านั้นหัวหน้าก็เป็นฝ่ายคอยดูแลและให้ใช้เงินมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ แถมหัวหน้าอยู่ที่นี่หนูมั่นใจด้วยว่าหัวหน้าต้องดูแลหนูแทนที่หนูจะดูแลหัวหน้าแน่ๆ"
 

"จะตอนไหนฉันก็ดูแลเธอตลอดอยู่แล้ว"
 

"แต่ตอนนี้หนูก็กำลังดูแลหัวหน้าอยู่นะ นี่ไงๆหนูอาบน้ำให้คนป่วยอยู่เนี่ย"
 

"..."
 

"..."
 

ลืมไปเลยว่าตอนนี้อาบน้ำให้หัวหน้าอยู่...


 

นี่ฉันกำลังมาทำอะไรในห้องน้ำกับผู้ชายอยู่ด้วยกันแค่สองต่อสองด้วยเนี่ย ไม่ๆๆมันไม่มีอะไรก็แค่อาบน้ำให้คนป่วยที่แขนร้าว ไม่มีอะไรทั้งนั้น หยุดคิดฉากเหมือนในซีรีส์หรือนิยายทั้งหลายที่อ่านมาซะมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!


 

"ตัวเธอเปียกหมดแล้วนะ"


 

"คะ?"


 

ฉันก้มมองดูชุดตัวเอง หวา...เพราะมัวแต่เหม่อคิดไม่เข้าเรื่องเลยไม่รู้ว่าน้ำจากฝักบัวกระเด็นใส่หมดแล้วอุตส่าห์เพิ่งอาบน้ำเสร็จแท้ๆ


 

"งั้นจะรีบอาบให้แล้วกันนะคะหนูจะได้เปลี่ยนชุด ส่วนหัวหน้าจะได้นอนพักผ่อนเร็วๆ"


 

ฉันกดหัวปั้มครีมอาบน้ำออกมาถูบนฝ่ามือให้เป็นฟอง แต่เดี๋ยวก่อนนะถ้าเกิดเราต้องถูตัวให้หัวหน้าก็ต้องสัมผัสตัวเขาไม่ใช่เหรอ...


 

ก็แค่ถูตัวเองน่า จูบยังเคยมาแล้วเลย...


 

จูบ...ฮื้อ!เคยมาแล้วไงล่ะ ถึงจะเคยจูบมาเกือบสิบครั้งแล้วแต่ว่ามันก็ไม่ชินนะ แถมตอนนี้ยังต้องมาอาบน้ำให้ผู้ชายอีก〒﹏〒


 

แต่จะว่าไป ไม่เคยจูบกันในห้องน้ำเลยแฮะ...นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่อีกแล้วยัยเด็กแก่แดดเอ๊ย!!!


 

แค่-อาบ-น้ำ-เท่า-นั้น!


 

ฉันหลับตาปี๋ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำหน้าตายังไงแล้ววางมือลงบนไหล่เขา ขนาดมองไม่เห็นยังรู้เลยว่าไหล่เขากว้างมากๆโอเค...จะไหล่กว้าง จะตัวใหญ่หรือยังไงก็ช่าง รีบๆอาบน้ำเขาให้เสร็จซะ


 

แต่อดชมไม่ได้จริงๆนะว่าทุกส่วนของร่างกายเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนรักการออกกำลังกายมากแค่ไหน เอ๊ะเดี๋ยว...นี่ฉันลืมตามองเขาอยู่ไม่ใช่รึไง!


 

"หึ"


 

"ขำอะไรคะ?"


 

"รู้ตัวมั้ยว่าตัวเองทำหน้ายังไงอยู่ตอนนี้"


 

ฉันส่ายหน้าให้กับเขา หัวหน้ารีไวล์จึงจับใบหน้าฉันหันไปทางกระจกบานเล็กตรงอ่างล้างหน้าก่อนจะเห็นว่าตัวเองหน้าแดงและประหลาดขนาดไหน


 

พอหันกลับมาอย่างไม่ทันสังเกตหน้าฉันจึงชนกับเขาเข้าและถูกชิงจูบไปอย่างง่ายดาย จนฉันเกือบหงายหลังแต่ดีที่เขารั้งเอวฉันเอาไว้ได้ทัน


 

"ถูตัวต่อสิ"


 

ฉันไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลยตอนนี้แต่ต้องจำใจทำต่อไป ฮือออดีนะที่เขาไม่ได้ถอดท่อนล่างออกหมดไม่งั้นต้องตายแน่ๆตายแบบตายจริงๆแต่เดี๋ยวนะ...มันก็ต้องถอดออกอยู่ดีไม่ใช่รึไง


 

"หนูว่าที่เหลือหัวหน้าทำต่อเองดีกว่าค่ะ อื้อ---"


 

โดนจูบอีกแล้ว...


 

นี่มันบ่อยเกินไปหรือเปล่านะ แต่ฉันก็เป็นคนบอกเขาเองว่าชอบจูบนี่นา แงงงเป็นเด็กแก่แดดจริงๆด้วย


 

"หัวหน้า..."


 

ไม่ทันไรก็ถูกรุกล้ำที่ริมฝีปากอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง จากที่เริ่มจะต่อต้านกลับกลายเป็นว่าฉันกลับเคลิบเคลิ้มไปกับการจูบที่รู้สึกแปลกใหม่ เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังออกมาอย่างไม่รู้ตัวเพราะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโดนคนเจ้าเล่ห์สอดมือเข้าไปใต้เสื้อตัวบางสัมผัสกับหน้าท้องแบนราบ


 

มันวูบวาบและรู้สึกร้อนไปทั้งร่างกาย...


 

หัวใจของเขาก็กำลังเต้นแรงเหมือนกับเราเลย...


 

ฉันไม่รู้ว่ามือฉันเลื่อนไปสัมผัสส่วนไหนบ้างบนร่างเขาแต่ทุกครั้งเมื่อถูกลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างฉันก็ยิ่งร้อนรุ่มและคล้อยตามไปด้วยอย่างง่ายดายจนเหมือนกับว่ามันตอบรับทุกการกระทำของเขา


 

รีไวล์ไม่เคยให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวเกินความจำเป็นและไม่เคยคิดว่าจะมีเด็กตัวเล็กคนนึงทำให้เขาเส้นศีลธรรมขาดผึ่งเช่นนี้ ลองคิดดูว่าตัวเขาอายุปาไปสามสิบแล้วในขณะที่เธอเป็นเพียงแค่เด็กอายุสิบเจ็ดไม่ประสีประสา มันเหมือนกับเขากำลังล่อลวงเด็กคนนึงอยู่ชัดๆเลย


 

พอคิดถึงเรื่องคืนนั้นภาพที่เข้ามาในหัวก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกทรมาณมากกว่าเดิม ดวงตาคู่คมมองสายตาเด็กไร้เดียงสาที่กำลังอาบน้ำเขาอย่างเขินอายพร้อมกับจ้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสื้อบางที่แนบชิดติดกับผิวเนียนขาวเห็นสัดส่วนร่างกายของคนตัวเล็กกำลังทำให้เขาคลั่ง


 

ใช่...และมันน่ากินมาก


 

น่ากินไปทั้งตัว...


 

"คุณสามี.///."


 

เดี๋ยว...เทเรซ่าไม่ได้เรียกเขาด้วยคำนี้มานานแค่ไหนกันแล้วนะ เพราะการที่ไม่ได้ยินมานานหรือเปล่าถึงทำให้เขาใจเต้นแรงหนักกว่าเดิมแถมยังอยู่ในห้องน้ำและกำลังอาบน้ำให้เขาอยู่อีกด้วย


 

"เรียกอีก"


 

เขาอยากได้ยินมากกว่านี้...


 

"คุณสามี"


 

ใช่ แบบนั้นแหละที่เขาอยากได้ยิน...


 

"สามีใคร?"


 

เทเรซ่าเริ่มงอแงไม่ยอมตอบเขาพลางซุกอกกว้างที่ซุกเขาทีก็จมอก อะไรกันเล่าคำถามบ้าอะไรเนี่ย!


 

"ฮื่อ!ไม่ได้เป็นจริงๆสักหน่อยหยุดหลอกถามได้แล้วค่ะ._."


 

"อยากให้เป็นจริงๆมั้ยล่ะ"


 

รีไวล์โดนกำปั้นเท่ามือเด็กทุบไหล่เมื่อพูดจาเจ้าเล่ห์ใส่ แต่เขาพูดจริงนะเรื่องที่ถามเมื่อกี๊นี้น่ะ แต่ว่าถ้าเทเรซ่าไม่พร้อมเขาก็ไม่เป็นไร


 

"คุณสามี.///."


 

ก็เป็นซะอย่างนี้ไง มาทุบมาตีเขาที่พูดจาแบบนั้นใส่แต่ตัวเองก็อ้อนเขาไม่เลิกจะให้ทำยังไง คิดว่าพูดแบบนั้นใส่เขาแล้วเขาจะไม่รู้สึกอะไรรึไง?


 

"ถ้าเธอเรียกอีกฉันจะจูบเธอทั้งคืน"


 

"...คุณสามี"


 

ก็ขี้อ่อยงี้ไงจะให้ทำไงวะ


 

"พี่รีไวล์..."


 

"เมื่อกี๊เรียกว่าไงนะ"


 

เทเรซ่าไม่เคยเรียกชื่อเขามาก่อน ยกเว้นแค่คำว่าหัวหน้ากับคุณสามีหรือตอนต้องเรียกชื่อเขาก็ต้องเรียกยศเขาด้วย เพราะงั้นมันเลยพิเศษแถมเธอเรียกเขาขึ้นต้นว่า'พี่'ด้วย


 

"เรียกว่าพี่รีไวล์"


 

"..."


 

ปากเล็กจุ๊บลงกับคางของใบหน้าคมมองเขาด้วยสายตาขี้อ่อย ทำไมเขาจะต้องทนเธอด้วยนะในเมื่อเธอก็ไม่มีทางหนีไปจากเขาได้อยู่แล้ว


 

แต่ก็ยังอยากทะนุถนอมให้เธอเป็นเด็กอย่างนี้อยู่ต่อไปเรื่อยๆแม้เขาจ้องจะกินเธอหลายครั้งแล้ว


 

ตัวก็แค่นี้ทำไมน่ารักเท่าโลกเลยวะ


 

ถ้าขืนอยู่ในนี้นานกว่านี้ต้องไม่ดีแน่


 

“หันหลังไปแล้วรอฉันเงียบๆ ที่เหลือฉันทำเอง”


 

“อะ..อื้อ”


 

ฉันรีบหันหลังให้ตามที่เขาบอกทันที ใครจะกล้าอาบให้ต่อกันล่ะในเมื่อมันเหลือแค่ช่วงล่าง...ฉันอยากจะเอาหัวโขกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อกี๊นี้มันอะไรกัน ฉันพูดอะไรออกไปบ้างนะ มันน่าอายจนไม่รู้จะเอาหัวไปมุดลงดินที่ไหนแล้ว ทำไมต้องไปเผลอเรียกคุณสามีในเวลานี้ด้วย ยิ่งเรียกเขาในสภาพตอนนี้ก็คือที่สุดของความเป็นคุณสามีมากจริงๆมากจนใกล้ตายแล้ว


 

"เทเรซ่า"


 

ฉันไม่เคยได้สัมผัสเขาในระยะที่ใกล้ขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนแล้วรู้สึกแปลกๆแบบนี้มาก่อน


 

"เทเรซ่า"


 

มันแปลกๆ...แต่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี


 

"มัวเหม่ออะไรอยู่"


 

มือเรียวยาวแตะเข้าที่ไหล่เล็กหมุนตัวเธอให้หันมาทางเขา ใบหน้าหวานที่ยืนก้มหน้างุดมองพื้นเงยขึ้นมาสบตากับเขาด้วยสายตาแปลกๆ ใช่...เขาจำได้ เขาจำใบหน้าที่ฉายความรู้สึกแบบนั้นได้ มันเหมือนกับตอนที่เขาและเธออยู่ด้วยกันในคืนงานเลี้ยงวันนั้น


 

เวร...แล้วทำหน้าแบบนั้นในตอนนี้อีก


 

"เปล่าค่ะ"


 

"จริงเหรอ"


 

เขาเกยคอบนไหล่เล็กของเธอจากทางด้านหลังฝังรอยกัดบนซอกคอ แขนแกร่งทั้งสองข้างรวบรัดทั้งตัวของคนตัวเล็กเลื่อนมือไปสัมผัสกับเอวบางค่อยๆเลื่อนต่ำลงหยุดที่ตรงนั้น


 

ไม่...ไม่ใช่ตอนนี้


 

"ออกจากห้องน้ำกันเถอะ"


 

รีไวล์ถือผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวและหยิบผ้าขนหนูสำหรับเช็ดผมที่เธอตั้งใจจะหยิบให้เขาใช้มาเช็ดที่ศีรษะคนตัวเล็กแทน ดูเหมือนเทเรซ่าจะทำหน้าตางงๆเพราะเมื่อครู่นี้เขาแทบจะไม่ยอมให้เธอไปไหนนอกจากลวนลามเธอแต่อยู่ดีๆก็เลิกกลางคันง่ายๆเสียอย่างนั้น


 

แล้วทำไมต้องเสียดายกันด้วยเนี่ย...


 

"โทษทีทำเธอเปียกหมดเลย"


 

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ"


 

อึก...ทำไมตามันถึงเผลอเลื่อนไปมองด้านล่างกันนะ


 

"ถอดชุดออกสิน้ำมันหยดลงพื้นหมดแล้ว ใส่เสื้อเปียกๆแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี"


 

รีไวล์มองชุดที่เปียกน้ำกับเส้นผมที่เปียกมาหมาดๆถูกเช็ดไปผมจึงดูยุ่งเล็กน้อยกับใบหน้าที่ยังไม่ทันหายแดง ให้ตายเถอะเทเรซ่าต้องทำของใส่เขาแน่ๆเขาถึงเป็นเอามากขนาดนี้ สภาพเธอตอนนี้โคตรเร้าอารมณ์เขาเลย


 

"รีบๆแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่ฉันจะทำอะไรมากกว่านี้"


 

รีไวล์หันหลังให้พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่นพล่านของตัวเองให้ดับลง แต่พอคิดถึงเรื่องในคืนนั้นเขาก็กุมขมับตัวเองนวดเบาๆ บ้ารึเปล่ารีไวล์ทำตัวเป็นคนหลงเมียจริงๆไปได้ยั่ยนั่นไม่ใช่เมียเขาด้วยซ้ำ แต่ก็เออยังไงเดี๋ยวก็ได้เป็นเมียเขาอยู่ดี


 

อะไรของเขาวะเนี่ย!


 

บ้าเอ๊ย! ถ้าใครมารู้เข้าว่าหัวหน้ารีไวล์หรือคนอย่างเขาเป็นคนกินเด็กที่อายุต่ำกว่าเขาเกือบยี่สิบปี อดทนได้ทุกอย่างไม่ว่าจะงานหนักแค่ไหนแต่ต้องมาแพ้ให้เด็กคนเดียวต้องโดนล้อไปจนวันตายแน่ๆ


 

"สะ..เสร็จแล้วค่ะ"


 

รีไวล์หันกลับไปพยักหน้าให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ตาเขาก็ดันไปสบดับดวงตาของเธอเข้าจนกลายเป็นว่าทำตัวไม่ถูกกันทั้งคู่


 

"นะ...นอนหลับมั้ยคะเพิ่งทุ่มกว่าเอง"


 

"ไม่ล่ะยังไม่ง่วง เธอนอนไปเลยก็ได้ถ้าง่วง"


 

"หนูก็ยังไม่ง่วงเหมือนกันค่ะ"


 

"อ่า"


 

"..."


 

'คุยอะไรดีเนี่ย/คุยอะไรดีวะ'


 

"หัวหน้าใช้ห้องหนูนอนได้เลยนะคะเดี๋ยวหนูนอนที่ห้องนั่งเล่นก็ได้"


 

"เธอก็นอนนี่สิเป็นเจ้าของห้องไม่ใช่รึไง"


 

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ"


 

รีไวล์นั่งลงกับเตียงดึงตัวคนตัวเล็กมานั่งบนตักหยิบผ้าขนหนูที่พาดไหล่เล็กอยู่ขึ้นมาเช็ดต่อเบาๆ


 

"นอนนี่แหละ นอนด้วยกันทั้งคู่เลย"


 

"หนูเป็นผู้หญิงนะจะให้นอนห้องเดียวกับผู้ชายมันก็..."


 

"ทำเหมือนไม่เคยนอนด้วยกันไปได้"


 

"อะ..."


 

เทเรซ่าถึงกับเถียงไม่ออก จำได้ว่าเคยนอนด้วยกันตอนช่วงที่ป่วยและหัวหน้าอนุญาตให้นอนในห้องตัวเองได้ หลังจากทำงานเสร็จก็คอยเฝ้าไข้ให้ทั้งคืนพอตื่นมาก็รู้ตัวว่าถูกกอดเกือบทุกครั้งเพราะเธอเป็นฝ่ายขอเขาเองว่าขอนอนกอดด้วยเพราหนาว


 

"อีกอย่างที่นี่ไม่มีทหารเวรนะ มีแค่เราสองคน ฉันจะทำอะไรก็ได้"


 

รีไวล์เกลี่ยเส้นผมมาทัดหูก้มลงทาบริมฝีปากร้อนลงบนลำคอเธอชวนให้รู้สึกจักจี้เล่นๆ ไม่สิ...มันไม่ได้จักจี้แต่มันรู้สึกแปลกๆ


 

"เป็นคนอย่างนี้เองเหรอคะ"


 

"แบบไหนล่ะ"


 

"ก็แบบที่เป็นอยู่นี่ไงคะ///"


 

"อ๋อ...เพิ่งเป็นแบบนี้ตอนอยู่กับเธอนั่นแหละ"


 

"!!!ไม่เขินหรอกนะคะ"


 

รีไวล์เผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูจูบไหล่มนเกยคางอยู่บนไหล่เล็ก มือใหญ่สอดเข้าตามร่องนิ้วของคนตัวเล็กทาบวัดฝ่ามือเข้าด้วยกัน เทเรซ่าเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นมาเบาๆ


 

"มือหัวหน้าใหญ่จัง"


 

"ส่วนมือเธอก็เล็กมาก เย็นมากด้วย หนาวเหรอ?"


 

"แค่กำลังประหม่า.///."


 

"ไม่ชินที่ฉันทำตัวแบบนี้ใช่มั้ย"


 

"อื้อ แต่ว่าแบบนี้มันก็ดีรู้สึกตัวเองเป็นคนพิเศษ ไม่โดนดุเหมือนคนอื่นๆแอบแปลกใจเหมือนกันนะคะที่หัวหน้าเป็นอย่างนี้"


 

"ก็เธอเคยบอกว่าชอบคนใจดีไม่ใช่รึไง ก็เลยพยายามอยู่นี่ไง"


 

หัวหน้ารีไวล์น่ารักจัง...


 

"จริงๆดุได้นะคะ หัวหน้าจะใจดีหรือดุยังไงหนูก็ชอบหัวหน้าอยู่ดี"


 

รีไวล์นิ่งเงียบไปก่อนจะลูบวนฝ่ามือเธอแก้ขัดไปเบาๆ พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาไม่ได้ดุเทเรซ่านานแล้วนะ จะให้กลับไปดุอีกก็ชักจะยังไงอยู่


 

"หัวหน้า...อย่าจ้องหนูจะได้มั้ยคะ"


 

"ไม่ให้ฉันมองเธอ จะให้ฉันมองใครล่ะ"


 

ฉันถูกดวงตาสีฟ้านั่นสะกดให้ตัวฉันนิ่งงัน มันสวยมากราวกับมีเวทมนต์อยู่ในดวงตาคู่นั้น ทั้งทำให้ใจเต้นแรงจนละสายตาไปจากเขาไม่ได้แถมยังดึงดูดให้ตัวฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะตั้งสติได้แล้วถอยออกมา


 

ม่ดีกว่าไม่จูบแล้ว ต้องเลิกได้แล้วนะเทเรซ่า อย่าติดผู้ชายหรือสัมผัสเขาขนาดนั้นสิ


 

"เธอยังไม่ง่วงใช่มั้ย"


 

"ไม่ค่ะ ยังไม่ง่วง"


 

"อยากฟังเรื่องของเธอบ้าง"


 

"คะ?"


 

"ฉันรู้เรื่องของเธออยู่แค่ไม่กี่อย่าง ในขณะที่เธอรู้เกือบทุกอย่างของฉัน"


 

"ไม่หรอกค่ะ บางเรื่องหนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นผลัดกันเล่าดีมั้ยคะ"


 

"แบบนั้นก็ได้"


 

"แต่ว่าหัวหน้าจะเบื่อรึเปล่านะ เรื่องของหนูมันดูไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่"


 

"ถ้าเป็นเรื่องของเธอ ไม่น่าเบื่อหรอก"


 

ไม่น่าเบื่อเหรอ...แต่ก่อนก็เคยมีคนพูดแบบนี้ แต่ทำไมกันนะทำไมพอเป็นหัวหน้ารีไวล์ที่พูดถึงรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นเรื่อยๆและอบอุ่นขนาดนี้


 

"อยากได้เรื่องไหนเหรอคะ ตั้งแต่มาชอบหัวหน้ารีไวล์เลยมั้ย"


 

"อ่า...เอาเรื่องนั้นก็ได้"


 

อะไร! ทำไมเขาลุ้นอะไรขนาดนั้นถึงได้นั่งตัวเกร็งนิ่งเป็นหินขนาดนี้ ก็แค่เทเรซ่าจะเล่าให้ฟังไม่เห็นจะมีอะไรสักหน่อย


 

"ที่โลกนี้นะเรื่องของพวกหัวหน้าน่ะจะเรียกว่าไงดีเหมือนกับพวกหนังสือนิทานที่เด็กๆอ่านกันที่โลกนั้นก็ได้มั้ง พอหนูได้อ่านเรื่องของหัวหน้าก็ชอบขึ้นมาแม้ว่าตอนแรกๆหนูจะไม่ชอบเลยก็เถอะ แฮะๆ"


 

"ไม่ชอบฉัน?"


 

"อื้อ ไม่ชอบแบบไม่ชอบจริงๆนะ แต่อยู่ๆก็ชอบขึ้นมาซะอย่างนั้นแฮะ แต่เพราะรู้ว่าเป็นแค่ตัวละครในหนังสือเลยพยายามไม่คิดอะไร"


 

"พอมีคนอื่นเข้ามาในชีวิตเช่นมาจีบอยู่ๆในใจมันก็แปล๊บๆขึ้นมา ส่วนสมองก็เหมือนกับสั่งห้ามว่าห้ามรู้สึกอะไรกับใครนอกจากหัวหน้า"


 

"ตอนนั้นน่ะหนูคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วจริงๆคนที่ไหนจะตกหลุมรักผู้ชายจริงๆจังๆที่มีตัวตนอยู่แค่ในโลกที่ถูกแต่งขึ้น ใครจะไปคิดว่าหัวหน้ามีอยู่จริงๆรวมถึงทุกคนด้วย"


 

"แล้วเรื่องที่เขียนมีตอนจบมั้ย"


 

"ไม่ค่ะ...เรื่องมันอยู่ถึงตอนที่เอเลนและพวกหัวหน้าได้ออกไปเจอทะเลข้างนอกเป็นครั้งแรก จริงสิตอนนั้นเองหัวหน้าก็พบหนูด้วยใช่มั้ยคะ"


 

"อืม"


 

"บางทีทุกอย่างอาจจะเชื่อมโยงกันก็ได้ คิดกี่ทีก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโชคดีที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ที่ได้เจอกับหัวหน้า"


 

"แล้วพอได้เจอฉันจริงผิดหวังมั้ย"


 

"ผิดหวังอะไรคะ?"


 

"ก็ฉันชอบทำเธอร้องไห้บ่อยๆ"


 

"ก็นิดหน่อยค่ะ...แต่สำหรับหัวหน้าหนูเลือกจะไม่สนใจเรื่องพวกนั้นและสนแต่เรื่องดีๆต่างหาก ถึงจะเคยลงโทษอะไรเกินเหตุแต่ว่าก็ไม่เป็นไร"


 

"แล้วหัวหน้าล่ะคะเริ่มชอบ ไม่สิเคยรู้สึกใจเต้นแรงตอนอยู่กับหนูบ้างมั้ยนะ ถ้ามีครั้งแรกคือตอนไหนกันคะ"


 

"จำไม่ได้หรอกครั้งแรกน่ะ แต่ว่าตอนนี้ใจฉันก็เต้นแรงอยู่เพราะได้อยู่กับเธอ"


 

ไม่รู้ว่ามือตัวเองถูกเลื่อนขึ้นมาวางทาบบนแผ่นอกกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่หัวใจเขากำลังเต้นแรงอย่างที่บอกจริงๆ


 

"ฉันเคยบอกกับเธอว่าอย่าไปไหนจากฉัน ถ้าฉันขอเพิ่มว่าอย่ารักใครนอกจากฉันจะได้มั้ย"


 

"หนูจะไม่รักใครอีกนอกจากหัวหน้า"


 

แย่แล้วเขินจนขยับตัวไม่ได้นี่มันแปลกๆหรือเปล่า มือฉันยังทาบอยู่หน้าอกเขาเลย หัวใจเขาเต้นแรงพอๆกับฉันเลยจริงๆนะ พอคิดว่าหัวหน้าใจเต้นแรงเพราะฉันก็รู้สึกเขินตัวเองขึ้นมา หลงรักตัวเองอีกคนได้มั้ย///


 

"หนูอยากนอนกอดหัวหน้าทุกคืน"


 

"แค่กอดเองเหรอ ฉันให้เธอได้มากกว่านั้นอีก"


 

"ผะ..ผมแห้งแล้ว หนูว่าหนูนอนดีกว่า"


 

ฉันล้มตัวนอนลงกับเตียงกดใบหน้าซุกลงกับหมอนใบเก่าที่คิดถึงและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ ฉันไม่ชินกับการโดนหัวหน้ารุกเลยเพราะปกติเป็นฝ่ายวอแวเขาเสียเอง เจอแบบนี้รู้สึกว่ากำลังโดนจีบเลยแฮะ


 

แต่ถึงไม่จีบก็ได้ใจเราไปแล้วอยู่ดี


 

หัวหน้ารีไวล์ทิ้งตัวลงข้างๆโดยรับรู้ได้จากน้ำหนักและเตียงที่อ่อนยวบลงไปเล็กน้อย ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเขาเล็กน้อยแล้วหน้าแดง ทำไมกันนะก็เคยนอนด้วยกันมาแล้วนี่ทำไมถึงยังเขินอยู่อีก กลิ่นกายที่คุ้นเคยและน่าหลงใหลยามได้อยู่ใกล้เขา ใบหน้าคมคายฉายแววลึกลับและดูเย็นชายากที่จะอ่านออกได้สำหรับฉันแล้วมันทำให้ตกอยู่ในภวังค์จนยากที่จะถอนตัวออกได้ตัดกับแววตาที่ดูอ่อนโยนกำลังจ้องเข้าในดวงตาฉันก็ยิ่งรู้สึกหวั่นไหว


 

เขาเริ่มมองฉันแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ


 

แขนแกร่งวางบนเอวบางโดยไม่ขออนุญาตรั้งเข้ามาใกล้ตัวเขาเองลูบหัวเธอเบาๆอย่างช้าๆต่อไปเรื่อยๆจนตาอีกฝ่ายเริ่มจะปิดลง ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกคลายความเครียดกับเรื่องต่างๆหายไปแทบทั้งหมด


 

ถ้ามีเขาอยู่เธอจะไม่เป็นไร


 

ตราบใดที่เขายังคงอยู่เคียงข้างเธอทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไร


 

"ที่หน้าผาก..."


 

เสียงเล็กงัวเงียยังคงออดอ้อนเขาแม้ใกล้จะจมดิ่งสู่ภวังค์แล้วก็ตาม รีไวล์พยายามตีความเข้าใจความหมายของเด็กตัวน้อยแล้วเลื่อนไปจุมพิตที่หน้าผาก คนตัวน้อยอมยิ้มออกมาก่อนจะหลับตาลง


 

"หนูกอดหัวหน้ากลับได้มั้ย"


 

"ได้"


 

เทเรซ่าเอื้อมแขนเล็กๆวางพาดบนเอวสอบของเขา ถึงตัวเขาจะใหญ่และกอดได้ไม่พอดีเท่าหมอนข้างเธอสักเท่าไหร่แต่ก็ยังเลือกจะกอดเขาอยู่ดี


 

"หัวหน้าก้มหัวลงมาได้มั้ยคะ"


 

"?"


 

รีไวล์ก้มหัวลงมามองคนในอ้อมกอดตัวเองด้วยความสงสัยก่อนจะถูกแนบริมฝีปากลงกับหน้าผากของเขา เทเรซ่าจูบหน้าผากเขา...มีแต่เขาที่เคยเป็นฝ่ายจูบแต่พอถูกกระทำบ้างเขากลับไปไม่เป็นทั้งๆที่ไม่ใช่สัมผัสที่ปากหรือเป็นการกระทำที่ร้อนแรงแต่กลับทำให้เขารู้สึกใจระส่ำเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับตอนโดนเธอพุ่งจูบครั้งแรก มันอบอุ่นและรู้สึกดีราวกับเขาได้รับพรให้คืนนี้ฝันดีอยู่เรื่อยไป


 

"ฝันดีนะคะคุณสามี"


 

เทเรซ่าหลับตาลงและผลอยหลับไปในที่สุดด้วยฝ่ามืออุ่นที่คอยลูบหัวเธออยู่ตลอดเวลาเหมือนกับกล่อมเด็กเล็กนอน มีแต่เขาที่ยังคงนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแปลกที่หรือเป็นเพราะการมีเธออยู่ข้างๆกันแน่ทั้งๆที่เขาเคยพาเธอมานอนด้วยที่ห้องเขานับต่อหลายครั่งแล้วแท้ๆทำไมถึงไม่ชินสักทีนะ


 

หรือเป็นเพราะว่าที่นี่ไม่มีทหาร ไม่มีลูกน้องของเขา มีแค่พวกเราสองคนในตอนนี้จะทำอะไรก็ได้ตามที่ใจเขาอยากทำหรือเปล่านะทำให้เขารู้สึกเช่นนี้


 

การได้อยู่ใกล้เธอทำให้เขามีคำถามในใจขึ้นมาว่าคนเราจะสามารถรักใครคนนึงได้มากขนาดไหนกัน


 

นั่นสิจะได้แค่ไหนกัน...


 

มันจะมากพอที่ทำให้เขายอมทุกอย่างรึเปล่านะ?

.

.

"กลับมาแล้วค่ะ"


 

ฉันเดินลากขามาอย่างเหนื่อยๆพร้อมกับข้าวของที่พะรุงพะรังจนแทบหลังหักจากการซื้อของเข้าบ้าน ร้อนก็ร้อนเหนื่อยก็เหนื่อยแถมไม่คุ้นชินกับอากาศที่นี่อีกจนรู้สึกคัดจมูกไปหมด เพลียจนจะตายอยู่แล้ว แต่พอเห็นหัวหน้ารีไวล์ก็วิ่งเข้าไปกอดเพื่อชาร์ทพลังจากเขา ฮืออออยากกอดหัวหน้าตลอดเวลาเหมือนกับเสพติดเขาเลย


 

"หนูคิดถึงหัวหน้าจัง หัวหน้าหิวมั้ยคะ"


 

"ไม่ล่ะ"


 

"อ้อ หัวหน้าคะมีเหล้ากับไวน์ที่เก็บไว้ตั้งนานแล้วนะคะถ้าหัวหน้าจะกินก็กินได้นะ เพราะหนูไม่กินอยู่แล้ว"


 

"คิดจะมอมเหล้าฉันหรือเปล่า?"


 

“คะ? เปล่าสักหน่อยหนูจะมอมเหล้าหัวหน้าทำไมกันบ้ารึเปล่า ถึงหนูจะเป็นเด็กแก่แดดอย่างที่หัวหน้าพูดจริงๆก็ไม่คิดจะฉวยโอกาสทำอะไรตอนหัวหน้าเมาหรอกนะ”


 

“แต่ถ้าเธอเป็นคนเมาทำอะไรก็ไม่ผิดงี้หรือเปล่า”


 

“คะ?”


 

หัวหน้าพูดอะไรไม่รู้เรื่องอีกละ ก็รู้ว่าเขาเป็นคนพูดอะไรกำกวมหรือเข้าใจยาก แต่ไม่นึกว่าจะเข้าใจยากขนาดนี้ เทเรซ่างงมากๆ


 

"อยากรู้มาให้จูบก่อน"


 

"เอ่อ...งั้นไม่ดีกว่าค่ะ จูบบ่อยแล้วหัวหน้าไม่เบื่อบ้างเหรอคะคิดจะจูบหนูอยู่ตลอดเวลาเนี่ย"


 

"จริงๆก็ไม่ได้คิดแค่จูบ"


 

"..."


 

"แต่เห็นว่ายังเด็กเลยทำแค่จูบไง สบายใจเถอะไม่มีอะไรมากกว่านี้หรอก"


 

รีไวล์โอบไหล่ของคนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็งแล้วลูบกลุ่มเส้นผมอย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าแววตาเขาจะดูขัดกับการกระทำก็เถอะ


 

มากกว่านี้...


 

อยากได้มากกว่านี้


 

"แต่ขอถามหน่อยได้มั้ย ตอนฉันทำความสะอาดห้องให้เธอก็เจอของพวกนี้เข้าถึงจะอ่านภาษาโลกเธอไม่ออก แต่ไม่ใช่ฉันไม่รู้นะว่ามันคืออะไร"


 

เทเรซ่ามองของที่หัวหน้ารีไวล์โยนมาทางเธอ หวา...นี่มันลังกล่องใส่ถุงยางตอนที่ทำโครงงานนี่นา มันแพงมากเลยนะ!ทุกคนอย่าเข้าใจผิดว่าเทเรซ่ามีได้ยังไงเทเรซ่าจะเล่าให้ฟังว่าถุงยางนี่มีที่มาอย่างไรเรื่องมันเริ่มมาจากตอนท้ายเทอมที่ผ่านมาได้ทำโครงงานนำเสนอวิธีการใช้มันอย่างถูกต้องและแจกให้กับผู้ที่เข้าร่วมกิจกรรมก็เลยมีครบทุกไซส์เลย


 

แต่ขอบอกไว้อย่างนึงถึงที่นี่จะผ่านไปแค่ไม่กี่วันแต่อยู่ที่นั่นถึงห้าเดือนเทเรซ่าคนนี้ก็ยังไม่ลืมเพื่อนทุกคนยังไม่จ่ายเงินคืนให้เลยทำไมเทเรซ่าต้องออกเงินคนเดียวกัน!


 

ใช่แล้ววันนี้ซื้อโทรศัพท์มาแล้วต้องล็อกอินเข้าไลน์ไปทวงตังค์อีกรอบ!


 

“เทเรซ่า?”


 

"อ๋อ…นี่น่ะนะตอนที่หนูยังอยู่ที่โลกนี้เคยทำเรื่องรณรงค์การป้องกันเวลามีเพศสัมพันธ์ด้วยล่ะค่ะ เลยมีของพวกนี้สำหรับแจกคนอื่นแต่มันเหลือจริงๆจะทิ้งแต่มันแพงเสียดายเงินอีกเพื่อนยังไม่จ่ายเงินคืนหนูด้วยปล่อยให้หนูออกคนเดียวหัวหน้าก็รู้ใช่มั้ยเงินทองเป็นของมีค่าพูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ขึ้นเลยหัวหน้ารู้มั้ยว่าไม่ใช่แค่งานนี้ที่เพื่อนไม่จ่ายตังค์หนู"


 

รีไวล์ไม่ได้ฟังคนตัวเล็กบ่นอะไรไม่รู้อยู่คนเดียวแม้แต่น้อยเชื่อเถอะว่าเดาได้ไม่ยากว่าคนอย่างเขาตอนอยู่กับเทเรซ่าคิดอะไรอยู่มีแค่เจ้าตัวคนเดียวที่ไม่รู้อะไรทั้งนั้นมัวแต่ยืนคิดเงินทบต้นทบดอกเบี้ยอยู่ได้


 

"อ๋อ ไม่ใช้เนอะ?"


 

"ก็ไม่ใช้สิคะ จะให้หนูเอามาใช้ทำอะไร”


 

เพื่อนติดเงินเกือบพันบาท!บ้าจริงนี่เราปล่อยมานานขนาดได้ยังไงตอนไปรับใบเกรดที่โรงเรัยนทำไมถึงไม่ทวงกันนะเทเรซ่ายัยคนโง่!


 

“ก็ดี”


 

มิตรภาพกับเงินทองบางเราก็ต้องแยกกันนะรู้มั้ยแต่ทำไมนะทำไมทั้งที่คนติดหนี้เราสิควรจะเกรงใจแต่ทำไมเราที่เป็นคนคิดจะทวงถึงต้องเกรงใจแทน


 

“ใช่มั้ยคะหัวหน้าก็คิดเหมือนหนูใช่มั้ยว่าเราไม่ควรกลัวที่จะทวงเงินเพื่อน”


 

“คิดว่าเธอนี่ซื่อจัง”


 

“?”


 

เทเรซ่าชี้หน้าตัวเองทำหน้างงๆคือยังไงอะหัวหน้าพูดเรื่องอะไรนี่เราคุยกันคนละเรื่องอยู่อ๋อ


 

“เปล่าก็แค่พูดย้ำอีกรอบให้เธอสบายใจเฉยๆว่าเพราะเธอยังเด็กฉันจะไม่ทำอะไรเธอ”


 

"หมายความว่าถ้าโตแล้วก็อีกเรื่องเหรอคะ..."


 

รีไวล์ชะงักไปเมื่อคนตัวเล็กถามและกำคอเสื้อแน่นดึงเขาเข้าไปใกล้ ในหัวของเขามีอยู่คำเดียวคือ'อันตราย' เทเรซ่าอันตรายสำหรับเขามากเกินไปและกำลังทำให้ความเป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลลดน้อยลงและเลือกจะกลายเป็นผู้ใหญ่เจ้าเล่ห์แทน


 

แต่ก็ใช่...


 

ถ้าโตก็อีกเรื่องนึง


 

แต่ตอนนี้ก็ได้เหมือนกัน...


 

“หัวหน้าเงียบแสดงว่าหมายความว่างั้นจริงเหรอคะ...”


 

“เปล่าหมายความว่าจริงๆตอนนี้ก็ได้เหมือนกัน”


 

"เอ่อ...นี่ๆหัวหน้าดูสิหนูไปซื้อหนังสือมาอ่านเยอะแยะจนเลือกไม่ถูกเลยว่าควรอ่านเล่มไหน แล้วก็มีขนมด้วยนะน่ากินไปหมดเลย"


 

"เปลี่ยนเรื่องเก่ง"


 

"อะ...เปล่าสักหน่อย"


 

คนตัวเล็กมองค้อนเขาทำปากมุบมิบบ่นเบาๆ รีไวล์เห็นเช่นนั้นก็นึกอยากรังแกเธอมากกว่าเดิม แค่รวบตัวเข้ามากอดให้จมอกเขาก็คิดดีไม่ได้แล้ว เวลาเขาได้กลิ่นจากตัวของเด็กสาวมันทำให้เขารู้สึกหลงใหลอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่ไม่ได้ฉีดน้ำหอมอะไรทั้งนั้น มีเพียงแค่กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอทำให้เขาคลั่ง


 

เขาคุมร่างกายตัวเองไม่ค่อยได้เวลาอยู่กับเทเรซ่าจึงไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวเองทิ้งศรีษะวางบนไหล่เล็กเพื่อสูดกลิ่นใกล้ๆ คนตัวเล็กทำหน้าเลิกลั่กนึกว่าเขาเป็นอะไรไปจึงกอดปลอบเขา


 

"หัวหน้าเป็นอะไรไปคะ หรือว่าเจ็บแขนขึ้นมาอีก หรือว่าไข้ขึ้นเหรอคะ"


 

นี่แหละความคิดเองเออเองของเทเรซ่าที่เป็นจุดทำให้เขาหาเรื่องมาออเซาะเธอได้สบาย จริงอยู่ที่เขามีไข้ตั้งแต่เมื่อคืนและยังไม่ลด แต่เขาไม่มีอาการป่วยอะไรเลยสักนิด แต่ถ้าอยากจะป่วยเขาก็ทำได้


 

"ฉันปวดหัว"


 

"มียาอยู่ตรงหัวเตียงค่ะ แต่เดี๋ยวกินมื้อค่ำก่อนนะคะแล้วค่อยกิน"


 

"แล้วก็แขนฉันตรงข้างที่มันร้าวก็ปวดกว่าเดิม"


 

"ฮึก! หัวหน้าจะไม่พิการใช่มั้ยคะ..."


 

ก็ไม่นึกว่าจะเป็นตุเป็นตะขนาดที่ว่าน้ำตาคลอเบ้าขนาดนี้


 

"คือ...มันก็ไม่ได้ขนาดนั้น"


 

"หัวหน้าจะไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ..."


 

"ฉันไม่เป็นไรมาก แต่ถ้ามีคนดูแลก็คงดี"


 

"หัวหน้าสบายใจได้เลยค่ะ หนูตอนนี้ไม่ได้เป็นหวัดและพร้อมจะดูแลหัวหน้าเป็นอย่างดี"


 

เสร็จโจร...

.

.

เหมือนเขาจะได้ไม่สบายสมใจอย่างที่คิดไว้ เพราะทั้งชีวิตของเขาไม่เคยรู้สึกตัวเองเป็นไข้หนักขนาดนี้มาก่อน เขาเดาว่าเป็นเพราะไม่ชินกับอากาศของที่นี่จึงเป็นเช่นนี้


 

เออแต่ก็ดี เข้าทางแผนเขาอีก...


 

พูดได้เต็มปากว่าเขาดูเจ้าเล่ห์มากจนน่ากลัวภึงกับขนาดตัวเองไม่สบายแทนที่จะหงุดหงิดตัวเองกลับคิดว่าดีด้วยซ้ำที่เป็นอย่างนี้


 

แต่เทเรซ่าก็ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอะไรเพราะยังไม่ถึงเวลาเช้ามีเพียงแค่เขาที่ตื่นขึ้นมา เทเรซ่ามักจะชอบสะดุ้งตื่นฝันร้ายกลางดึกบ่อยๆและทำให้เขาพลอยตื่นไปด้วยจึงต้องคอยปลอบเธอ


 

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเทเรซ่าถึงฝันร้ายบ่อยๆทั้งๆที่มีเขาอยู่ด้วยทั้งคน


 

บางทีเขาก็อยากถูกเธอกอดแล้วซุกตัวเธอเหมือนกัน แต่มันก็คงเหมือนทะลึ่งเกินไป


 

"หัวหน้า..."


 

เสียงหวานละเมอออกอย่างไม่รู้ตัว เขาจึงลูบหัวเธอเบาๆ เขาโอ๋เธอราวกับเป็นเด็กเล็กๆเลย ทำไมเขาถึงอะไรๆก็เทเรซ่ากันนะ เขาชอบให้เธออ้อนแต่บางทีเขาก็อยากอ้อนเธอบ้าง


 

ถ้าเขาอ้อนจะถูกมองว่าทำตัวเป็นเด็ก ดูไม่เหมาะกับเขาหรือเปล่านะ หรือว่ามันจะดูตลกมากมั้ยเพราะมันไม่เท่เลย


 

เทเรซ่าจะเบื่อเขาหรือเปล่าถ้านานวันเข้าเขายังคงเป็นคนที่เย็นชาพูดไม่ค่อยเก่งเหมือนเดิม อีกอย่างเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอตั้งสองเท่า บางทีเขาก็ไม่รู้ว่าการเอาใจใส่เด็กต้องเป็นยังไง


 

อีกอย่างก็อย่างว่าแหละ เขาไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่ดีขนาดนั้น ยิ่งเวลาอยู่กับเทเรซ่า เขาเป็นเหมือนกับผู้ร้ายจอมเจ้าเล่ห์และพร้อมจะกินเธออยู่ตลอดเวลา


 

ไม่เป็นไรหรอกเขาเก่งพอจะควบคุมตัวเองได้...


 

"เอเลน..."


 

ทำไม...ต้องเรียกชื่อคนอื่นนอกจากเขาออกมา ทำไมถึงต้องเรียกเอเลนไม่ใช่เขา?


 

เขานี่มันขี้หวงจริงๆด้วย...


 

กู่รีไวล์คนเดิมกลับมาไม่ได้แล้วซะด้วย...

.

.

"หัวหน้าไหวหรือเปล่าคะ"


 

คนตัวเล็กมองด้วยความเป็นห่วงเมื่อวัดไข้และมองสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายที่เดาว่าคงไม่ชอบตัวเองตอนที่ไม่สบายเพราะคนอย่างหัวหน้าไม่ค่อยจะป่วยสักเท่าไหร่ เวลาไม่สบายขึ้นมาเลยหงุดหงิดสินะ


 

"อืม"


 

"เดี๋ยวหนูชงชาร้อนๆให้มั้ยคะ"


 

"วันนี้ไม่อยากกิน"


 

"งั้นไหนๆก็กินข้าวเช้าทำอะไรช่วงเช้าเสร็จหมดแล้วหัวหน้ามาคุยกับหนูดีกว่า หรือว่าหัวหน้าจะนอนคะหนูจะได้ไม่กวน"


 

"ไปไหนก็ไป เดี๋ยวก็ติดหวัดฉันหรอก"


 

"ไม่กลัวติดหวัดค่า หัวหน้าไม่สบายก็ต้องมีคนดูแลสิคะ ถ้าขออะไรหนูจะตามใจทุกอย่างเลย"


 

"ทุกอย่างเลย?"เขาทวนประโยคที่เธอพูดอีกครั้งนึง


 

"ค่ะ ทุกอย่างเลย"


 

"กอดหน่อย"


 

เทเรซ่าหัวเราะคิกคักกระโจนเข้ากอดทันทีโดยไม่พูดอะไร ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะขออะไรแบบนี้


 

"หัวหน้าป่วยแล้วขี้อ้อนเหรอคะ น่ารักจังค่ะ"


 

"แล้วได้มั้ย?"


 

"ได้ค่ะ เพราะว่าหัวหน้าจะเป็นคนยังไงมันก็น่ารักในสายตาหนูเสมอ น่าเอ็นดูมากเลยนะคุณหมี!"


 

"อ้อนได้จริงๆน่ะเหรอ มันจะไม่ดูแปลกใช่มั้ย"


 

"ไม่แปลกค่ะ หนูอ้อนได้หัวหน้าก็อ้อนได้เหมือนกันนะ"


 

"งั้นจูบหน่อย"


 

"เอ่อ...คือหนูจูบไม่เก่งนะคะ"


 

"ก็ฝึกกับฉันสิ"


 

แงงง ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยเนี่ย ทำไมเอะอะหัวหน้าก็จะจูบอยู่อย่างเดียว พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาบอกว่าจริงๆก็อยากทำมากกว่าจูบยิ่งแล้วใหญ่เลย แล้วก็ยิ่งหัวหน้าเจอถุงยางที่เก็บเอาไว้ด้วยเพราะฉันเป็นคนเก็บเอาไว้ตั้งแต่ทำโครงงานเองแล้วไม่ยอมทิ้งเพราะเสียดายตังค์ ถ้าเกิดว่าหัวหน้าคิดไม่ดีกับเราล่ะก็จะทำอะไรเราหรือเปล่านะ?


 

ไม่หรอกเทเรซ่าเลิกคิดเพ้อเจ้อสักที ถึงอย่างนั้นเราเองก็ยังเป็นแค่เด็กซึ่งหัวหน้าเป็นคนแยกแยะออกอยู่แล้ว อีกอย่างเขาอาจจะพูดเล่นๆก็ได้ถูกมั้ยล่ะ หัวหน้าชอบล้อเล่นทั้งที่หน้านิ่งอยู่เป็นประจำดังนั้นมันไม่มีอะไรหรอก


 

อีกอย่างหัวหน้าตอนนี้น่ารักจะตาย!


 

ลุคขี้อ้อนแบบนี้เลียนแบบมาจากเราหรือเปล่านะ///


 

ทำไมหัวหน้าตอนขี้อ้อนถึงน่ารักขนาดนี้เนี่ย


 

"เร็วๆ จูบสิ"


 

เทเรซ่าทำหน้าลังเลใจสักพักนึงก่อนจะจุ๊บเขาที่แก้มอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ถูกจูบและเคยจูบก่อนมาหลายครั้งแล้วแต่จะกี่ครั้งเธอก็พูดได้คำเดิมว่าไม่ชิน ไม่เคยชินเลยสักครั้ง...


 

"หึ"


 

รีไวล์พลิกตัวกดเธอลงกับเตียงเมื่อคนตัวเล็กเผลอ ใบหน้าหวานขมวดคิ้วยุ่งแล้วพยายามดันคนร่างใหญ่ออกจากตัวเธอแต่ไม่เป็นผล


 

"อะไรกันเนี่ย!"


 

"พูดแล้วนะว่าทุกอย่างน่ะ"


 

"กะ..ก็ใช่ แต่ว่าหัวหน้าจะทำอะไร"


 

"นั่นสิทำอะไรดี"


 

ติ๊งต่อง!


 

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นเทเรซ่าจึงยิ้มแห้งๆแล้วตอบเขากลับไปเหมือนกับโล่งอกที่มีคนมาพอดี


 

"เหมือนจะมีคนมานะคะ"


 

"อืม"


 

หัวหน้ารีไวล์ปล่อยแต่โดยดี เขาไม่ไร้เหตุผลขนาดที่จะกักตัวเธอเอาไว้กับเขาแค่คนเดียวหรอก ถ้าเกิดมันเป็นธุระของเทเรซ่าเขาก็ไม่ควรกวนเธอ


 

ถึงจริงๆจะยังหงุดหงิดเรื่องเมื่อคืนก็เถอะ...


 

"งั้นเดี๋ยวมานะคะ"


 

เทเรซ่ารีบลุกพรวดพราดวิ่งออกไปจากห้องใส่รองเท้าแล้วเปิดประตูบ้านก่อนจะเกาหัวแกรกๆเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งมายืนหน้าบ้านพร้อมกับเด็กผู้ชายอีกคน


 

"ฝากไว้วันนึงเพื่อนรัก"


 

"ห๊ะ?"


 

เทเรซ่ามีแต่คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวกับคนตรงหน้าเธอ เธอพอจะนึกออกว่าผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนของเธอ แต่อยู่ๆมาบ้านเธอได้ยังไงกัน แล้วฝากอะไรอีก?


 

"ก็เมื่อวันก่อนมึงบอกเองป้ะว่าเดี๋ยวดูน้องกูให้"


 

คืออิหยังวะ?


 

"เราบอกงั้นเหรอ"


 

"งงไรวะ ก็มึงบอกเองอะว่าเดี๋ยวเลี้ยงน้องกูให้"


 

"ละ..แล้วทำไมมาฝากเราอะ"


 

"ก็ป๊าม๊ากูไปต่างจังหวัด ส่วนกูจะไปทำธุระให้น้องอยู่คนเดียวไม่ได้มึงก็บอกว่าให้ฝากไว้ที่มึงไง โทษนะความจำเสื่อมเหรอ"


 

"อ๋อ...เปล่านี่แค่เบลอๆนิดหน่อย"


 

เทเรซ่าร้องอ๋อทั้งที่ยังไม่เข้าใจอะไรสักนิดกับเพื่อนที่ชื่อว่าแดเนียล แต่ก็มองเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มที่อยู่ข้างๆเพื่อนของตนเองอย่างเอ็นดู


 

"ติ๊งต๊องนะเราอะ"


 

คนตัวเล็กถูกขยี้เส้นผมจนหัวยุ่งจึงมองค้อนอีกฝ่ายที่ยิ้มร่าก่อนจะตบไหล่เธอเบาๆ


 

"เคนะ เดี๋ยวตอนเย็นมารับกลับ"


 

"อื้อ"


 

เทเรซ่ามอเตอร์ไซค์คันสีดำที่เคลื่อนออกไปก่อนจะก้มนั่งยองๆให้เสมอกับเด็กชายตัวเล็กเท่าเด็กอนุบาลได้ก่อนจะทักทายด้วยความอ่อนโยน


 

"เราเข้าบ้านกันก่อนดีมั้ยคะคนเก่ง ตรงนี้มันร้อนนะ"


 

เด็กหนุ่มพยักหน้าให้อย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่ที่ต้องอยู่กับคนแปลกหน้า แต่เขาก็ไม่งอแงหรือแสดงอาการอะไรออกมานอกจากเงียบและดูสงบเสงี่ยมจนไม่เหมือนกับเด็กส่วนใหญ่ที่มักวุ่นเล่นซน


 

หนือบางทีคงจะเป็นเพราะเขายังไม่ชินก็ได้มั้ง


 

เอ๊ะ?แต่เดี๋ยวก่อนนะในบ้านไม่ได้มีแต่เรานี่นา


 

"พี่ชื่อ'เกี่ยวก้อย'คนนั้นที่เป็นเพื่อนของพี่แดนเหรอครับ?"


 

"อะ..."


 

เทเรซ่าชะงักไปหยุดเดินเมื่อถูกเรียกชื่อเดิมที่แทบลืมไปแล้วว่าตัวเองชื่ออะไรขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าตอบเด็กเป็นคำตอบว่าใช่


 

"หิวมั้ยคะ พี่มีขนมในตู้เย็นนะอยากกินอะไรหนิบเอาได้เลย ว่าแต่เราชื่ออะไรกัน"


 

"เอเดนครับ"


 

"เทเรซ่า...นั่นใครน่ะ?"


 

หัวหน้ารีไวล์ที่เดินออกมาจากห้องนอนบังเอิญเจอกับเอเดนอย่างไม่ทันตั้งตัว ดูเหมือนทั้งคู่จะต่างสงสัยว่าต่างฝ่ายต่างคือใครกัน แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเอเดนจะสงสัยมั้ยนะว่าเขาคือใคร


 

"นี่เอเดนเป็นน้องของเพื่อนที่เอามาฝากเลี้ยงค่ะ เอเดนนี่พี่รีไวล์นะเป็น...พี่ชายห่างๆของพี่เอง"


 

"ทำไมเขาเรียกพี่ว่าเทเรซ่าล่ะ พี่ชื่อเกี่ยวก้อยไม่ใช่เหรอครับ?"


 

รีไวล์เลิกคิ้วขึ้น อ๋อ...ถ้าจำไม่ผิดเหมือนเทเรซ่าจะเคยบอกอยู่ว่าชื่อเดิมเธอที่โลกนี้ชื่อว่าอะไร


 

"มีสองชื่อค่ะจะเรียกว่าอะไรก็ได้"


 

"งั้นเรียกว่าพี่สาวสั้นๆนะครับ"


 

"ค่ะ อยากกินอะไรหยิบเอาได้เลยนะหรือจะหยิบหนังสือภาพมาดูเล่นก็ได้ แล้วก็อย่ากวนพี่รีไวล์นะคะเพราะพี่เขาไม่สบายอยู่"


 

"อยากนอนกลางวันครับ"


 

จริงสิปกติเด็กวัยนี้นอนกลางวันนี่เนอะ แดเนียลพาเด็กนั่งมอไซค์ตากแดดมาคงเพลียด้วยสินะ


 

"ค่ะเดี๋ยวนอนบนโซฟาได้เลยนะ"


 

"จะนอนบนตักพี่สาว"


 

"มีที่ให้นอนดีๆไม่ชอบ จะนอนตักคนอื่นทำไม"


 

"หัวหน้า!"


 

เทเรซ่าเผลอขึ้นเสียงใส่เขาเล็กน้อยเมื่อรีไวล์ทำตัวไม่ดีต่อหน้าเด็ก เขาเพิ่งอายุไม่กี่ปีเองนะทำไมต้องพูดเสียงประชดประชนใส่กันด้วย


 

"หรือว่าพี่ชายก็อยากนอนตักพี่สาวด้วยครับ?"


 

"คนโตแล้วเขาไม่นอนตักคนอื่นกันหรอก"


 

"แล้วจะโวยวายทำไมล่ะครับ"


 

ไอเด็กนี่...


 

"งั้นก็ได้ค่ะ พี่จะนั่งบนโซฟาแล้วเอเดนมานอนบนตักพี่ได้เลยนะ"


 

เทเรซ่าทิ้งตัวลงบนโซฟาเบาะหนังสีดำตามมาด้วยเด็กตัวน้อยขึ้นมานอนบนตักเธอก่อนจะเหล่มาทางเขาเล็กน้อยแล้วหลับตาลง


 

สาบานได้เลยว่าไอเด็กนี่มันแกล้งเขา เขาเชื่ออย่างนั้น


 

กว่าเทเรซ่าจะกล่อมให้เอเดนหลับได้ไม่ใช่เรื่องยากสักเท่าไหร่ เพราะเด็กคนนี้ไม่ซนเลยสักนิดแถมยังว่านอนสอนง่ายอีกต่างหาก และเมื่อเอเดนหลับลงเธอก็ค่อยๆยกศีรษะของเด็กคนนั้นออกจากตักเธอเอาหมอนมารองหนุนแทนพร้อมกับยืนบิดขี้เกียจ


 

นั่งเกร็งนานๆก็ปวดหลังแฮะ


 

เทเรซ่าเดินกลับเข้าห้องรอนตัวเองเพื่อหยิบหนังสือมาอ่านเล่น เวลาสงบๆแบบนี้นี่มันดีจังนะว่าแต่หัวหน้ารีไวล์จะเป็นยังไงบ้าง


 

พอดึงประตูออกมาแล้วก้าวไปในห้องคนร่างหนาก็ทำเป็นเมินเธอเหมือนไม่พอใจที่ถูกทิ้ง


 

ว่าแล้วเชียวหัวหน้าตอนไม่สบายน่ารักจริงด้วย...


 

"เอเดนหลับไปแล้วค่ะ คนป่วยคนนี้ไม่นอนบ้างเหรอคะ"


 

"โตป่านนี้ใครเขานอนกลางวันกัน"


 

"ถ้าใจเราอยากนอน จะนอนตอนไหนก็ไม่ผิดค่ะ"


 

เธอยิ้มให้ก่อนจะนั่งลงข้างๆเขาแล้วหยิบหนังสือบนหัวเตียงขึ้นมาเปิดอ่าน


 

"จะนอนบนตักหนูก็ได้นะคะ"


 

เทเรซ่าเหลือบมองเขาเพราะรู้สึกได้ว่ากำลังถูกมองอย่างไม่วางตา รีไวล์วางศีรษะตัวเองลงบนตักเล็กก่อนจะหลับตาลงอย่างไม่สบอารมณ์เพราะกำลังกลืนน้ำลายตัวเองอยู่


 

'คนโตแล้วเขาไม่นอนตักคนอื่นกันหรอก'


 

"เด็กนั่นจะกลับตอนไหน"


 

"ก็คงกลับตอนที่เพื่อนหนูมารับสิคะ เอเดนน่ารักนะ เด็กอายุแค่นั้นแต่ไม่ดื้อเลย"


 

"ไม่เหมือนเธอที่โตป่านนี้ก็ยังดื้อน่ะเหรอ"


 

"หนูไม่ได้ดื้อนะ!"


 

"แค่เถียงก็ดื้อแล้ว"


 

"หัวหน้าจะเบื่อมั้ยคะถ้าหนูดื้อทุกวัน"


 

"ถ้าไม่มีเธอดื้อคงเบื่อกว่า"


 

เทเรซ่าอมยิ้มและส่ายหน้าให้กับคำพูดหวานๆที่ไม่ชินจากปากรีไวล์แล้วก้มหน้าตั้งตาอ่านหนังสือต่อไปอย่างเงียบๆ รีไวล์มองใบหน้าที่ตั้งใจจดจ่อกับหนังสือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและอ่อนโยนให้กับเวลาเห็นเทเรซ่าตั้งใจหรือสนใจอะไรสักอย่าง เขาเดาว่าเธอคงต้องชอบอ่านหนังสือมากแน่ๆเพราะในห้องของเธอมีแต่หนังสือเต็มชั้นไปหมด


 

"ทำไมถึงชอบจ้องหนูกันคะเนี่ย เกร็งไปหมดแล้วนะ"


 

"ก็มีแค่เธอให้มองคนเดียว"


 

"รักหนูมากเลยสินะคะ หนูเขินเลยนะเนี่ย คือหนูก็พอจะรู้ตัวอะนะว่าตัวเองน่ารักมากแต่ไม่นึกว่าหัวหน้าจะหลงขนาดนี้"


 

"อืมทำไมน่ารักขนาดนี้นะ"


 

เทเรซ่าเหวอไปพักใหญ่ เธอแค่แซวตัวเองเล่นๆแต่ไม่นึกว่าเขาจะพูดอะไรกลับมาแบบนี้จริงๆ นึกว่าจะด่าเธอว่าเพ้อเจ้อแต่ไม่ใช่แฮะ


 

"ชมหนูหวังผลอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย"


 

"ก็หวังอยู่เหมือนกัน"รีไวล์ลุกขึ้นมาแล้วอุ้มตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักเขาแทน


 

"ก็เธอพูดเองนี่นะว่าถ้าขอก็จะให้ทุกอย่าง"


 

"ตอนนี้เด็กอยู่ด้วยนะคะ"


 

"หืม? พูดงี้หมายความว่าถ้าเด็กนั่นกลับไปแล้วฉันจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ"


 

"ไม่ใช่สิคะ///"


 

"งั้นก็ตอนนี้เลยละกัน"


 

"คนนิสัยไม่ดี ชอบรังแกเด็ก!"


 

"ฉันรังแกแค่เธอคนเดียว"


 

ชุดเดรสบางสายเดี่ยวสีขาวที่ปิดทับอีกชั้นด้วยเสื้อคลุมคาดิแกนบางๆสีน้ำตาลอ่อนถูกถอดออกไปอยู่กองรวมไว้ตรงข้อแขนและรวบผมเธอไปไว้ด้านข้างเผยให้เห็นไหล่ซ้ายเนียนขาวอย่างชัดเจน


 

"พี่สาวผมตื่นแล้วครับ!"


 

"!!!/!!!"


 

ทั้งคู่ตกใจพร้อมกันหันไปทางประตูที่ถูกเปิดเข้ามาพรวดพราดมองเอเดนที่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ยืนอยู่หน้าห้อง


 

"ทำไมไม่เคาะประตู"


 

รีไวล์ส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้ เขามั่นใจว่าไอเด็กนี่ถึงจะยังอายุน้อยๆแต่ก็ร้ายใช่เล่น อะไรจะขัดเขาได้ถูกเวลาขนาดนี้


 

"ขอโทษครับ ผมตื่นมาไม่เจอก็เลยตามหาพี่สาว"


 

"ขอโทษนะคะ คือพี่เข้ามาหาหนังสือในห้องไปอ่านเล่นน่ะ"


 

"แล้วทำไมพี่สาวถึงนั่งอยู่บนตักพี่ชายล่ะครับ?"


 

"เอ่อ...คือ"


 

"พี่สาวใส่เสื้อดีๆสิครับ"


 

เอเดนปีนขึ้นมาบนเตียงแล้วจับเสื้อขึ้นมาสวมให้เธออย่างเรียบร้อยก่อนจะเกาะแขนเทเรซ่ามองอย่างอ้อนๆ


 

"ผมไม่ชอบนอนคนเดียว"


 

"เพราะงั้นเลยตื่นสินะงั้นครั้งนี้พี่จะไม่ไปไหนแล้วนอนบนเตียงพี่เลยก็ได้ค่ะ"


 

"ไม่ง่วงแล้วครับ แต่กอดหน่อยได้มั้ย"


 

เทเรซ่ายิ้มแป้นเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มผายมือออกรอให้เธอกอดอย่างน่าเอ็นดู เด็กคนนี้น่ารักจริงๆนะแงงงอยากฟัดให้แก้มช้ำเลยแดเนียลจะว่ามั้ยนะ


 

"พี่สาวตัวนิ่ม ผมชอบ"


 

เทเรซ่าหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว รีไวล์ได้แต่นั่งมองอย่างเอือมๆเขาบอกแล้วว่าไอเด็กนี่มันไม่ธรรมดา มันแกล้งเขาอยู่แน่ๆหรือไม่ก็คิดจะแย่งเทเรซ่าไปจากเขา


 

"ไหนจุ๊บพี่กลับหน่อย_"


 

คนตัวเล็กว่าพลางจิ้มแก้มตัวเองก้มลงให้เอเดนหอมเธอกลับแต่เอเดนคงเป็นอย่างที่รีไวล์คิดจริงๆ เด็กหนุ่มจุ๊บปากเทเรซ่าแล้วหัวเราะคิกคักก่อนจะกอดเทเรซ่ามุดหน้าซบอกเธอด้วยความซุกซนและตลอดเวลาที่เด็กนี่อยู่เทเรซ่าก็ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะถูกเจ้าเด็กนั่นเรียกนู่นเรียกนี่เหมือนกับจงใจกันชัดๆ

 


 

ไอเด็กเวรนี่...มันไม่ธรรมดาจริงๆด้วย

.

.

พอเอเดนกลับไปแอบเหงาอยู่แฮะนี่เพิ่งวันเดียวเองแท้ๆแต่น้องเขาน่ารักมากเลยกลายเป็นถูกชะตากับน้องเขาเฉยเลยแต่ดูเหมือนจะมีผู้ใหญ่แถวนี้ไม่ค่อยชอบเด็กนะหัวหน้ารีไวล์ตอนอยู่ถึงไม่ค่อยพูดอะไรเลยไม่สิพอพูดก็พูดจาห้วนๆใส่ไม่น่ารักเลย


 

“ทำอะไรอยู่”


 

หัวหน้ารีไวล์ที่อยู่ทางด้านหลังลูบหัวฉันเบาๆและเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มองเอกสารบนโต๊ะใช่แล้วมันคือเอกสารที่เอามาจากบ้านคาร์ลิสันนั่นเองเพราะไม่อยากให้เวลาสูญเป่าไปจึงหาเวลามานั่งทำในตอนที่ไม่ต้องทำงานบ้านอะไร


 

“กำลังแปลเอกสารที่ไปเอามาจากบ้านของคาร์ลิสันยังไงล่ะคะมันเป็นภาษาที่หนูพอจะอ่านออกอยู่นิดหน่อยแต่ก็ต้องใช้เวลาอยู่พอสมควรเพื่อให้แปลออกมาถูก”


 

“ถ้าเหนื่อยก็พัก”


 

“ไม่ได้อยากให้เสร็จเร็วๆเหรอคะ?”


 

“ก็อยากอยู่แต่ถ้าเธอเหนื่อยก็พักไงหรือจะนั่งทำมันทั้งคืน”


 

“ถ้าทำงั้นได้หนูก็ทำนะคะเพราะหนูต้องใช้เวลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าเหมือนกัน”


 

“แล้วทำมาเป็นสอนฉันว่าอย่าทำงานจนไม่ได้นอนตัวเธอเองกลับคิดจะทำอย่างนั้นแท้ๆ”


 

“ไม่นอนคืนเดียวไม่เป็นไรหรอกน่าหัวหน้า”


 

“เธอคิดว่าจะแปลคืนเดียวเสร็จแน่เหรอ”


 

ฉันมองตัวอักษรที่เต็มแผ่นกระดาษเป็นสิบๆหน้าก็ยิ้มแห้งๆไม่เสร็จอยู่แล้วล่ะเป็นเดือนจะเสร็จมั้ยยังไม่รู้เลยมีแต่ศัพท์ยากๆเต็มไปหมด


 

“ถ้าไม่ไหวก็มานอน”


 

“หัวหน้านอนก่อนเลยค่ะ”


 

“รอนอนพร้อมเธอ”


 

ฉันวางเอกสารลงก็นะถ้าให้เขานอนพร้อมเราคงจะได้นอนดึกมากแน่ๆเลยเพราะมีแพลนเอาไว้ว่าจะโต้รุ่งไปเลยแล้วช่วงสักตีสองตีสามจะแอบออกไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินด้วยอยู่กับหัวหน้ารีไวล์ได้กินอาหารครบห้าหมู่ทุกมื้อเลยแต่เทเรซ่าคนนี้มันทนไม่ได้จริงๆถ้าไม่ได้กินของพวกนี้นี่ก็ไม่ได้กินตั้งห้าเดือนแล้วนะ


 

“ขอกินเค้กส้มก่อนนอนได้มั้ยคะ”


 

“ไม่ให้กินเพลาๆลงบ้างเรื่องขนมน่ะไม่ได้ห้ามกินแต่กินให้น้อยๆลงหน่อยเดี๋ยวก็เป็นเบาหวานหรอก”


 

“ครึ่งชิ้นก็ไม่ได้เหรอคะคุณสามี”


 

มาทำเป็นอ้อนจับแขนดึงเขาเข้ามาคลอเคลียกับหน้าตัวเองคิดเหรอว่าเขาจะยอมถึงเด็กนี่จะเป็นข้อยกเว้นของเขาแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องตามใจทุกเรื่องถ้าขืนเขาให้เธอกินขนมทุกครั้งมันก็ไม่ดีต่อร่างกายเธอไม่ใช่เหรอ


 

“ก็ได้ค่ะแต่ขอแปลสักนิดนึงแล้วอ่านหนังสือต่อได้มั้ยคะหัวหน้าปิดไฟเลยก็ได้ค่ะเดี๋ยวหนูเปิดโคมไฟตรงโต๊ะอ่านเอา”


 

“มานอนอ่านบนเตียงมั้ยล่ะถ้าเธอจะได้ไม่หลับคาโต๊ะไง”


 

จริงๆคือถ้าเทเรซ่าหลับเขาก็สามารถไปอุ้มเธอมานอนได้เพราะยังไงเขาก็ไม่มีทางหลับก่อนเธออยู่ดีต่ว่าเขาอยากอยู่ใกล้เด็กน้อยของเขาตลอดเวลาก็เท่านั้นเอง


 

“เอางั้นก็ได้ค่ะ”


 

เทเรซ่าถือหนังสือเรียนและพจนานุกรมแปลภาษาพร้อมเอกสารมาและวางบนตักตัวเองที่นอนกับเตียงและเขยิบไปเอนไหล่หนาราวกับเด็กขี้อ้อน


 

ฉันแปลไปได้ยังไม่ถึงสามบรรทัดเลยด้วยซ้ำทั้งที่ผ่านมาจะชั่วโมงแล้วนี่มันไม่คำศัพท์ธรรมดาด้วยซ้ำแถมยังมีชื่อเฉพาะเต็มไปหมดอีกพอเริ่มตาลายจนทนไม่ไหวก็วางลงกับลิ้นชักตรงหัวเตียงแล้วหยิบหนังสือเรียนอ่านอย่างน่าเบื่อหน่านถึงจะทำตัวเหมือนขยันแต่ในหัวมันโล่งและมีแต่ขี้เลื่อยอ่านอะไรก็ไม่เข้าหัวเลย


 

ว่าแต่หัวหน้ารีไวล์เงียบไปสงสัยจะหลับแล้วมั้ง


 

ฉันหันหลังไปแต่พบว่าเขาก็ยังนั่งให้ฉันพิงตัวเขาอยู่เหมือนเดิมแถมยังอยู่ในระยะประชิดอีกด้วย


 

“อะไร?”


 

เทเรซ่าส่ายหน้าให้และหลุดยิ้มออกมาอย่างข่วยไม่ได้ที่เห็นเขาคอยเฝ้าด้วยความตั้งใจรีไวล์มองดวงตาที่ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ราวกับเด็กก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปกัดปากหยอกล้อเบาๆที่ริมฝีปากแดงของเธอค่อยๆรุกสอดแทรกลิ้นเข้าไปในปากเมื่อเห็นเธอไม่ขัดขืนและจูบตอบเขามาอย่างตั้งใจให้เหมือนกับที่เขาสอนเธออยู่ทุกคืน


 

ซอกคอเนียนขาวนั่นก็เป็นรอยแดงจางๆเรียกร้องให้เขารังแกเธอมากขึ้นแต่ปากของเธอก็สำคัญไม่แพ้กันจึงเลือกจะลิ้มลองรสหวานนั่นให้พอใจเสียก่อนเทเรซ่าแค่ถูกเขาจูบก็ระทวยและเหมือนกระตุ้นอารมณ์เธอขึ้นแล้วแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่เคยรู้ตัวหรอกแต่สำหรับเขาที่เป็นฝ่ายมองเธอมาตลอดเขาย่อมสังเกตได้


 

"หัวหน้าไม่เบื่อเหรอคะที่เอาแต่ลวนลามหนูทุกวัน คือว่าหลายๆคู่ที่เขาชอบจูบหรือรักกันบ่อยๆพอนานวันเข้าเขาก็เบื่อกันนะคะ..."


 

"ทำไมเธอชอบถามฉันบ่อยๆว่าฉันจะเบื่อเธอมั้ยเหมือนกับเธอชอบกลัวกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น ฉันจะบอกไว้ให้ฟังนะ จะจูบเธอสักร้อยครั้งมันก็ต้องมีกันบ้างที่ความรู้สึกเปลี่ยนไป อาจจะไม่หวือหวาหรือตื่นเต้นเหมือนเดิมเพราะเคยชินแล้ว แต่ความรู้สึกของฉันมันก็เหมือนเดิมอยู่ดี หรือจริงๆเธอเบื่อฉัน?"


 

"คือ...ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ก็จริงที่หนูขี้เบื่อแต่ว่าหนูไม่มีทางเบื่อหัวหน้าหรอกนะคะ ก็แค่เพราะหนูเป็นเด็กหนูก็เลยกลัวหัวหน้าเบื่อ ตัวหนูน่ะห่างกับหัวหน้าตั้งสองเท่า บางอย่างหนูก็ไม่รู้ว่าต้องทำไงถึงจะเอาใจหัวหน้าถูก"


 

"อีกอย่างคือหนูไม่รู้ว่าตัวเองดีพอสำหรับหัวหน้ารึยัง"


 

"แล้วทำไมถึงคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ"


 

"ก็ถ้าเทียบกันแล้วหัวหน้ากับหนูต่างกันลิบลับเลยนี่ หัวหน้าเก่งกว่าหนูทุกอย่างในขณะที่หนูไม่เก่งอะไรเลย"


 

"ข้อเสียของเธอคือชอบดูถูกตัวเองรู้มั้ย เธอก็มีดีในแบบของเธอ มีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวทั้งที่อายุยังแค่นี้ มองคนในมุมอื่นเก่ง ซื่อสัตย์นอบน้อมและถ่อมตน เพราะเธอเป็นเธอไม่ใช่รึไงถึงดีในแบบของมัน"


 

"นั่นมัน...แค่หนูนิสัยดีหรือเปล่าคะ"


 

"ก็นิสัยดีไง ทำไมเธออยากจะดีอย่างฉันตรงไหน จะมีกล้ามเหมือนฉันหรืออยากตวัดดาบกับควงมีดเล่นให้คล่องรึไง"


 

"เอ่อ..."


 

"ไปวิดพื้นสักร้อยทีดีมั้ยล่ะ"


 

"มะ..ไม่เอา"


 

"ต่อให้เธออยากเป็นคนอย่างฉันก็ไม่ให้เป็นหรอก"รีไวล์เชยคางของคนตัวเล็กให้เงยหน้ามามองเขา


 

"ถ้าเกิดเธอจะเป็นฉันเพื่อให้ดีเท่าฉันแล้วต้องเข้ามายุ่งกับเรื่องสงครามมันไม่ดีหรอก เธอเหมาะกับการเป็นแค่คนธรรมดาคนนึงเท่านั้น"


 

"ไม่ต้องเจ็บตัว ไม่ต้องเผชิญหน้ากับสงครามหรือสิ่งน่ากลัว ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอก็จะยังคงมีรอยยิ้มได้ มันคงจะดีถ้าเธอมีรอยยิ้มอยู่ได้ทุกวัน"


 

"ฉันชอบความธรรมดาของเธอ ไม่ได้จะเอาเธอมาปลุกปั้นเป็นผู้วิเศษหรือต้องดีเลิศเลอเท่ากับฉัน ฉันชอบที่รอยยิ้มกับแววตาซุกซนของเธอเวลามองมายังฉัน ชอบตอนถูกเธอหยอกเล่นอย่างไร้เดียงสา ถ้าเกิดจะต้องเสียเธอไปพร้อมกับรอยยิ้มนั่นฉันก็คงโทษตัวเองที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้น"


 

"แต่เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนนะคะ หนูตอนโตอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้"


 

"เธอจะเปลี่ยนไปยังไง เธอก็ยังคือเธอเหมือนเดิม"


 

"เหมือนหัวหน้าจะรักหนูมากๆเลยนะคะเนี่ยฟังจากที่พูด"


 

"เพิ่งรู้เหรอ?"


 

เทเรซ่าเกาแก้มตัวเองด้วยความรู้สึกแปลกๆ คำพูดที่แสนอบอุ่นนั่นทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเธอเต้นแรงเหลือเกิน การที่ถูกหลงรักในความธรรมดาของเธอมันน่ายินดียิ่งเสียกว่าการถูกหลงรักในเรื่องของหน้าตาและความสามารถเสียอีก จะมีสักกี่คนที่ชอบคนจากข้างในจริงๆจะมีสักกี่คนที่ยอมรับข้อเสียของเราได้ จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเราอาจไม่มีอะไรเลยแต่ก็ยังชอบเธออยู่


 

นั่นมันทำให้เธออยากพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิมเพื่อไม่ให้เขาผิดหวัง และถึงเขาจะบอกว่าไม่เป็นไรเธอก็อยากพยายามเพื่อเขาอยู่ดี


 

"เธอมีแค่คนเดียวเทเรซ่า รักษาตัวเองให้ดีๆทั้งด้านร่างกายและจิตใจด้วย เลิกคิดฟุ้งซ่านกับกังวลได้แล้วว่าฉันจะมองเธอยังไง เพราะถ้าวันไหนเธอทำตัวแย่ฉันก็จะพูดตรงๆให้เธอปรับปรุงตัวเอง เข้าใจมั้ย?"


 

"อื้อ"


 

รีไวล์มองใบหน้าเด็กสาวที่มีท่าทีหงอยราวกับลูกแมวแล้วถอนใจออกมา เทเรซ่าขี้กังวลเกินกว่าเหตุและสิ่งที่จะทำให้เธอหายได้คือเขาต้องพูดตรงๆเด็กคนนี้ชอบอะไรที่ชัดเจนและต้องการได้รับคำปลอบใจจากเขาอยู่เสมอ เขาไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตยังไงถึงทำให้ตัวเองเป็นคนไม่มั่นใจและขี้กังวลแบบนี้ แต่ช่างเถอะ เพราะเธอมีเขาและเขาเองก็มั่นใจว่าตัวเองจะสามารถดูแลเทเรซ่าได้เป็นอย่างดี


 

จะไม่ให้เธอเสียศูนย์หรือต้องรู้สึกเหมือนกับอยู่คนเดียวเพราะเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเอง


 

"รู้ใช่มั้ยว่าฉันเป็นคนพูดตรงและจริงทุกอย่าง ดังนั้นทุกอย่างที่ฉันพูดจะไม่มีการโกหกแต่อย่างใด"


 

หน้าผากเขาแนบชิดกับเธอและหลับตาลงจูบเบาๆไล่ลงมาที่หว่างคิ้ว จมูก และริมฝีปากล่างอย่างช้าเนิบ มือนิ่มเลื่อนขึ้นจากไหล่กว้างมาประคองแก้มของใบหน้าคมกดหนักเน้นย้ำลงบนริมฝีปากหนา ความนุ่มนวลและอ่อนโยนเป็นไปอย่างช้าๆไม่ได้ทำให้หัวใจทั้งคู่เต้นช้าลงแต่อย่างใด เอวบางถูกรัดเข้าหาตัวเขาเทเรซ่าลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งรับจูบที่แสนหวานจากชายคนที่เธอรักโดยไม่มีขัดขืน


 

"แค่เธอเท่านั้นที่ฉันจะทำแบบนี้"


 

สัมผัสที่แสนจะอบอุ่นประทับลงบนต้นคอ ไหล่มน และเนินอกที่ยังคงมีเสื้อผ้าปิดกั้นเอาไว้ แต่แค่นั้นก็เพียงพอจะทำให้เธอใจสั่นได้แล้ว


 

"แค่หัวหน้าเหมือนกันที่หนูจะยอมแบบนี้"


 

"ทุกอย่างใช่มั้ย"


 

"อื้อ ทุกอย่างเลย"

.

.

"จะบอกว่าทั้งหมดคือฉันเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ แล้วเธอก็ปล่อยให้ฉันคิดไปเองโดยไม่คิดจะอธิบายให้ฉันฟังเลย แต่คนที่รู้มีแค่เอเลน?"


 

"เหลืออีกไม่กี่เดือนหรือปีจะหมดอายุขัย ค่ามันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกเพราะยังไงอีกไม่ช้าหนูก็ตายอยู่ดี"


 

"ทั้งหมดที่เธอส่งฉันไปมาแล้วก็ดึงกลับมาอีกคือเป็นแผนของเธอเพื่อให้ฉันคอยคุ้มครองตัวเธอในอดีตให้รอดแล้วเป็นไปตามแผนทำให้พลังไททันหมดไปถูกมั้ย?"


 

"ค่ะ ถูกแล้ว"


 

"แล้วไงล่ะ ตอนนี้จะให้ทำไง ฉันไม่ได้อยู่กับตัวเธอในอดีตแล้วเทเรซ่า เธอบอกใช่มั้ยล่ะว่าฉันกับเธอในอดีตคงจะกลับไปอยู่ที่บ้านตามแผนเธอที่วางไว้ จะให้ฉันกลับไปนั่งดูคนเขาพลอดรักกันรึไง?"


 

"หัวหน้าหึงตัวเองเหรอคะ?"


 

ฉันเผลอหลุดขำออกมาก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อถูกสายตาแข็งกร้าวมองมาทางฉัน


 

"เธอตลกเหรอ มีอะไรน่าตลก เห็นฉันเป็นอะไรถึงคิดจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นเหรอ"


 

ฉันทำให้เขารู้สึกแย่...


 

"ไม่ใช่สักหน่อย...แต่มันจำเป็นจริงๆนี่ พวกเราต้องเสียสละเพื่อมนุษยชาตินะ"


 

รีไวล์ตวัดสายตามองและเบือนหนีไปทางอื่นส่ายหน้าราวกับเบื่อจะฟังในสิ่งที่ฉันพูดที่พูดยังไงเขาก็ไม่ฟังอยู่ดี


 

"โทษนะ ฉันเป็นทหารฉันก็พูดคำนี้ทุกวัน แต่ฉันไม่เข้าใจกับการที่เธอคิดจะทำอะไรกับฉันก็ได้โดยไม่อธิบายให้ฉันฟังสักนิด มาสร้างเรื่องว่าตัวเองต้องตายเพราะต้องไปพาตัวเธอจากอดีตดึงมาโลกฉันในยุคนั้น แต่จริงๆตัวเองยังเหลืออายุขัยอยู่"


 

"หนูแค่คำนวณพลาด..."


 

"คำนวณพลาดหรือตั้งใจมาตั้งแต่แรกแล้ว"


 

ทำไมต้องจับผิดกันด้วยฉันไม่ได้โกหกเขาสักหน่อย ฉันคำนวณพลาดจริงๆต่างหาก


 

"หนูจะทำอย่างนั้นทำไม..."


 

"นั่นสิเธอคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก ใช่มั้ยล่ะ"


 

เขาเน้นประโยคหลังมองมาที่ฉัน ทำให้ฉันต้องหลบสายตานั่นแล้วตอบเขาไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ว่าฉันพูดจริงนะไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย


 

"ค่ะ..."


 

"ดี"


 

เขาไม่เชื่อฉัน ดูก็รู้ว่าเขากำลังประชดใส่


 

"เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหกตั้งแต่แรก ฉันคงจะบอกกับเธอว่าเธอควรตายไปตั้งแต่แรกไม่ใช่มาปั่นหัวคนอื่นเล่น"


 

ตายไปตั้งแต่แรก ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?


 

"หนูไม่ได้โกหกจริงๆ"


 

"ฉันก็แค่พูด"


 

"เพราะบางทีฉันก็ชอบตัวเธอในอดีตมากกว่าเธอในตอนนี้เสียอีก"


 

ชอบตัวฉันในอดีตมากกว่าตัวฉันในตอนนี้...


 

"ทำไมล่ะ"


 

"เพราะว่าเธอตอนนี้มันดูปลอมไปหมดไงล่ะ"


 

ปลอมงั้นเหรอ ชอบตัวฉันในอดีตมากกว่าฉันในตอนนี้เพราะว่าฉันดูปลอม ตัวฉันในตอนนี้มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากอดีตสักเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ


 

ก็แค่...ไม่เคยแสดงออกมา...


 

นี่ฉันกำลังอิจฉาตัวเองทั้งที่ตัวฉันในอดีตไม่ได้ทำอะไรผิดเนี่ยนะ?


 

อิจฉาตัวเองในอดีตที่ยังไม่รู้อะไรแล้วใช้ชีวิตไปวันๆแค่ทำงานบ้าน เพราะว่าถูกเขาชอบมากกว่าฉันในตอนนี้


 

"ช่างมันเถอะ ที่พูดเมื่อกี๊น่ะ"


 

รีไวล์ที่สังเกตใบหน้าซีดหลบตาเขาเม้มปากแน่นแบบนั้นก็ใจอ่อนลง เมื่อกี๊เขาคงพูดแรงไปหน่อย ถึงจะโกรธแต่ก็ไม่ควรเผลอใช้อารมณ์แล้วพูดไปแบบนั้น


 

"อือ"


 

จริงๆแล้วฉันก็ยังเหมือนเดิม


 

เอาแต่ใจตัวเองและเห็นแก่ตัวอยู่เหมือนเดิมเลย...


 

----------------------------

Talk with writer

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #196 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:20
    ว่าแล้วน้องต้องชื่อ'เกี่ยวก้อย'
    #196
    0
  2. #186 jrnzp03 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:19
    อ่านตอนนี้ไม่จบซักที อ่านไปมือหงิกไป
    #186
    3
    • #186-1 Little_fg(จากตอนที่ 35)
      29 มีนาคม 2563 / 14:20
      แงงงง555555
      #186-1
  3. #171 Agnes_pp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:18
    หน่วงงงเฉยย
    #171
    3
    • #171-2 Little_fg(จากตอนที่ 35)
      22 กรกฎาคม 2562 / 19:05
      จริงๆนะ
      #171-2
    • #171-3 Little_fg(จากตอนที่ 35)
      22 กรกฎาคม 2562 / 19:05
      รึเปล่านะ?
      #171-3
  4. #170 Agnes_pp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:17
    หน่วงงง
    #170
    0
  5. #168 Bam_TFboys (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:45
    ขำความทะเลาะกับเด็ก55555555
    #168
    1
  6. #166 Bam_TFboys (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 20:20
    โอ้ยฟินมากกกกกก
    #166
    1