end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 32 : Chapter30:อยากมีเมียเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    10 ก.พ. 64

Chapter30:อยากมีเมียเด็ก

 

 

ถ้าเขาคือปาฏิหาริย์ของเทเรซ่า งั้นเทเรซ่าก็คงเป็นปาฏิหาริย์สำหรับเขาเหมือนกัน เพราะการที่ได้เจอกับผู้หญิงคนนี้เป็นเรื่องบังเอิญในการพบกันที่แสนจะประหลาดและวิเศษที่สุดเหมือนกับพรหมลิขิตที่ทำให้เรารู้จักกันและได้เรียนรู้ความหมายของการชอบใครสักคนไง 


 

ยินดีที่ได้รู้จัก 


 

ยินดีที่ได้รักเธอ… 

กล่าวกันว่าถ้าเราอธิษฐานกับดาวตกคำขอจะเป็นจริง ทั้งๆที่ดาวตกนั้นในทางวิทยาศาสตร์ก็แค่วัตถุที่เสียดสีกับชั้นบรรยากาศก่อให้เกิดปรากฏการณ์ดาวตกแค่นั้นเอง 


 

แต่ใครจะรู้จริงมั้ยบางทีดาวตกพวกนั้นอาจจะทำให้คำขอเป็นจริงก็ได้ เพราะขนาดพวกเรายังได้พบกันเลยทั้งที่ไม่เคยขอ 


 

มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเราจะพบว่ามนุษย์อย่างพวกเราไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย ต่อให้มีอำนาจหรือเงินทองแค่ไหนก็ตาม ถ้าคิดรวมกับทั้งจักรวาลพวกเราก็เป็นแค่เศษฝุ่นด้วยซ้ำ 


 

แต่น่าแปลกอย่างนึงที่เศษฝุ่นอย่างพวกเรากลับมาเจอกันได้ 


 

“มองอะไร จะดูมั้ยดาวน่ะ”ใบหน้าคมที่กำลังแหงมองท้องฟ้าอยู่รู้ตัวว่ากำลังถูกสายตาคู่นึงมองมาทางเขาทั้งที่บอกเองแท้ๆว่าอยากดูดาวแต่กลับมานั่งมองหน้าเขา เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้ามนหน้ามนจริงแหงหน้ากลับไปมองดาวที่กำลังส่องแสงระยิบระยับอยู่ 


 

“ถามก็ไม่ตอบ”เสียงทุ้มต่ำพึมพำเบาๆหวังให้คนตัวเล็กข้างๆได้ยิน 


 

“เป็นอะไรไปคะเนี่ยวันนี้หัวหน้าทำตัวพิลึกดีนะคะ” 


 

“เธอก็เหมือนกันนั่นแหละที่ทำตัวแปลกไป”เมื่อได้ยินเช่นนั้นใบหน้าหวานก็ย่นคิ้วใส่ด้วยความสงสัยในตัวเธอเองว่าทำอะไรแปลกไปแต่ไม่พบว่าตัวเองทำอะไรผิด 


 

“หัวหน้าแค่ไม่ได้เจอหนูสัปดาห์นึงรึเปล่าคะถึงไม่ชิน” 


 

“ไม่เห็นเกี่ยว” 


 

“งั้นอะไรที่แปลกไปล่ะคะ”คนตัวเล็กละสายตาจากดวงดาวเลื่อนมามองตัวเมืองที่ห่างไปไม่ไกลจากที่พวกเขาสองคนอยู่แทนที่จะมองเขา 


 

“ฉันแค่รู้สึกว่าเธอกำลังตีตัวออกห่างจากฉัน” 


 

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ ไม่สิถ้าเกิดเป็นแบบนั้นแล้วมันจะทำไมเหรอคะ?” 


 

“ก็เปล่า ไม่มีอะไรก็แค่ถามเฉยๆ…เห็นเธอไม่เรียกฉันแบบนั้นก็แค่รู้สึกแปลกๆ” 


 

น่าแปลก…ที่ความรู้สึกกับความคิดของคนเราดันสวนทางกันเหมือนสมองกับหัวใจกำลังทะเลาะกันจนน่าปวดหัว 


 

เทเรซ่ายังรักเขาอยู่ รักมากๆด้วย แต่ในขณะเดียวกันสมองก็สั่งการให้เลิกรักเขาโดยอิงหลักตามความเป็นจริงว่าเรื่องระหว่างพวกเขาสองกันมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ เขาก็อยู่ในที่ของเขาส่วนเธอก็อยู่ในที่ของเธอ 


 

แต่หัวใจกลับดันบอกว่าในเมื่อรักเขามาถึงขนาดนี้ทำไมไม่พยายามหรือสู้ไปให้ถึงที่สุดล่ะถึงแม้ปลายทางอาจจะจบไม่สวยอยู่แล้วแต่อย่างน้อยๆตอนได้อยู่กับเขาก็ได้ใช้เวลาเต็มที่แล้ว 


 

สมองเถียงกลับมาว่าบางเรื่องก็ควรพอก่อนที่อะไรมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ หัวใจก็ยังพยายามอีกที่จะรักเขา 


 

ถ้าเป็นคนอื่นจะเลือกอะไรกันนะ ระหว่างทำตามหัวใจกับสมอง? 


 

ถ้าเป็นฉันในตอนนี้คงต้องเลือก… 


 

“คุณสามี” 


 

ถ้าเป็นฉันในตอนนี้หรือฉันในตอนนั้นก็คงเลือกเหมือนเดิม ฉันเลือกเขา 


 

หัวใจพูดถูกแล้วล่ะยังไงปลายทางเรื่องนี้ก็จบไม่สวยอยู่แล้ว ถ้างั้นทำไมถึงไม่รีบใช้เวลาตอนนี้ให้ดีที่สุดล่ะทำไมจะต้องเลือกให้ตัวเองออกห่างจากเขาแล้วใช้เวลาผ่านไปด้วยความเจ็บปวดจนกระทั่งเวลาหมดลงด้วย 


 

“ถ้าไม่เต็มใจไม่ต้องเรียกก็ได้…”เสียงทุ้มถูกกลืนหายไปในลำคอพร้อมกับริมฝีปากหนาของเขาที่ถูกช่วงชิงไปโดยริมฝีปากหวานที่เขาชื่นชอบและมักจะโหยหายามนึกถึงเธอเสมอ  


 

เด็กตัวเล็กๆคนนี้มักจะเป็นฝ่ายที่รุกเข้าหาเขาโดยไม่ทันตั้งตัวเสมอไม่ว่าจะครั้งไหนๆ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยินดีจะให้คนตัวน้อยของเขาทำกับเขาแบบนี้ ถึงจะเป็นแค่รสจูบไม่ประสีประสาตามวัยของเด็กอย่างเธอเขาก็ชอบเพราะเป็นเทเรซ่า 


 

เป็นเธอเสมอมา… 


 

“ไม่ได้ไม่เต็มใจนะ…”เด็กน้อยถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งเพียงเพราะต้องการแก้ความเข้าใจผิดที่อีกคนคิดว่าเธอไม่เต็มใจ 


 

“รู้แล้วครับ”นิ้วหนาเกลี่ยเส้นผมหน้าม้าที่ยาวปรกหน้าลงมาไปทัดข้างหูพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากเล็กก่อนค่อยๆเลื่อนลงมาสัมผัสที่ริมฝีปากล่างกดเข้าเบาๆด้วยความอ่อนโยนโดยไม่มีการรุกล้ำเข้าไปมากกว่านี้แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและโล่งใจที่ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกโหยหาเหมือนกัน 


 

หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอชอบน้ำเสียงของเขาที่เวลาพูดกับเธอมักจะอ่อนโยนและไม่เหมือนกับเวลาเขาอยู่กับคนอื่นๆมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นคนพิเศษ 


 

ชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาไปหมดเลย… 


 

“หนูไม่ได้แปลกไปนะ หนู..หนูยังเหมือนเดิมนะ”มือเล็กกำที่คอเสื้อเขาแน่นจนเป็นรอยยับพร้อมกับเสียงที่เบาและสั่นเพราะรู้สึกว่าตัวเองพูดจาแปลกๆชวนฟังไม่รู้เรื่อง 


 

“ตอนนี้รู้แล้วครับ”ริมฝีปากหนาเลื่อนมาสัมผัสตรงเปลือกตา คนตัวเล็กจึงหลับตาลงรู้สึกดวงตาร้อนผ่าวเหมือนกำลังจะร้องไห้เป็นเด็กขี้แยอีกครั้ง 


 

“เด็กขี้แย”ริมฝีปากหนาพรมจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมา ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนทำให้เธออยากงอแงออกมายิ่งกว่าเดิมเพราะต้องการสัมผัสที่คอยปลอบประโลมให้รู้สึกอุ่นใจว่าเขาไม่ได้ไปไหนแต่ยังอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม 


 

“ร้องไห้ทำไมครับ หืม?”เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กจึงยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม 


 

“กะ..ก็หัวหน้าพูดครับ” 


 

“เอาดีๆ” 


 

“ก็หนูคิดว่าถ้าหนูคิดจะไปก็ควรจะเลิกรักหัวหน้า ตะ..แต่ว่าพอหนูคิดหนูก็ยิ่งคิดถึงหัวหน้ากว่าเดิมอีก ละ..แล้วก็ตอนที่หนูหลอกให้หัวหน้าโดนคุณฮันซี่บังคับไม่ให้ลงมาเพราะหนูคิดจะหนี นะ…หนูก็กลัวหัวหน้าคิดว่าเป็นเด็กขี้โกหก”เสียงหวานอธิบายเสียงสั่นงอแงเป็นเด็กๆขยี้ตาตัวเองสูดน้ำมูก คนร่างหนาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองขึ้นมาให้เด็กน้อยสั่งน้ำมูกโดยไม่รังเกียจ 


 

“ไม่ร้องดิ ยังไม่ได้ดุเลยขี้แยเอ๊ย”มือหนาวางทาบบนศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดูในความขี้แยที่เต็มไปด้วยความน่ารัก เพราะถึงแม้ตัวเล็กของจะดูเป็นเด็กงอแงตลอดเวลาแต่ความเป็นจริงเวลาจะเห็นเธอร้องไห้จริงๆน่ะหายากมาก เพราะงั้นเวลาเธอร้องไห้ต่อหน้าเขามันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นคนพิเศษ 


 

“หัวหน้ามะ..ไม่โกรธหนูเหรอ” 


 

“โกรธจะมานั่งเช็ดน้ำมูกให้มั้ยล่ะยัยโง่”ร่างหนายกตัวร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขาลูบหลังเล็กเพื่อปลอบเธอที่ร้องไห้จนตัวสั่นอยู่ 


 

“น้ำตาไม่เหมาะกับเธอหรอกนะ”นิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำตาบนพวงแก้มที่นิ่มและน่าสัมผัสตลอดเวลา รวมไปถึงริมฝีปากชมพูน่าลิ้มลองทุกเมื่อยามที่เขาเห็นและเมื่อได้ลองก็ยิ่งเสพติดในรสหวานของเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 


 

“หนู..หนูอยากอยู่กับหัวหน้า”มือเล็กขยี้ตาหนักกว่าเดิมจนรีไวล์ต้องดึงข้อมือบางมาเก็บไม่ให้ขยี้ตาแดงไปกว่านี้ เขาชอบนะที่ได้ยินว่าเทเรซ่าอยากอยู่กับเขาแม้ว่าปากจะบอกว่าตัวเองต้องกลับไปก็ตาม เพราะมันทำให้เขาเข้าใจว่าเธอยังรักเขาอยู่ 


 

“เรื่องที่มันเป็นเรื่องของอนาคตก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้ไม่อยากอยู่กับฉันรึไง?”ใบหน้าคมเลื่อนหน้าไปชนกับหน้าผากเล็กที่เริ่มชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดวงตาคู่คมที่มักแข็งกร้าวอยู่เสมอหลับตาลงเหมือนกับตัวเองเองก็เหนื่อยและท้อแท้กับเรื่องนี้เหมือนกันแต่ต้องเข้มแข็งเพราะเดี๋ยวเด็กตัวน้อยบนตักเขาจะร้องไห้หนักกว่าเดิม 


 

“อยากค่ะ…” 


 

“หัวหน้าเหนื่อยมั้ยต้องมานั่งดูหนูร้องไห้พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้”คนตัวน้อยถามเสียงอ่อนช้อนตามองชายตรงหน้าด้วยความกังวลเกรงว่าเขาจะเหนื่อยที่ต้องมานั่งฟังเรื่องบั่นทอนใจตัวเองแบบนี้แถมยังต้องมาคอยปลอบเธออีก 


 

“ไม่เหนื่อยครับเด็กดี”เขาตอบตรงข้ามกับความเป็นจริงเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ากังวลใจ 


 

“หนูอยากอยู่กับหัวหน้า อยากกอดหัวหน้าด้วย…” 


 

“ใครห้ามล่ะ”เขาพูดจบก็รั้งเอวบางเขยิบเข้มามาใกล้แล้วกอดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เหนือตัวเขาแต่คนตัวเล็กกลับผละออกแล้วขยับตัวดุ๊กดิ๊กไปมาเพื่อซุกอยู่บนอกเขาแทน 


 

ลืมไปว่าเด็กนี่ชอบให้กอดแบบที่ทำให้ตัวเธอซุกเขาได้ ทุกครั้งเวลากอดเด็กน้อยคนนี้จะชอบเสมอเวลาได้ซุกอยู่ใต้อ้อมกอดเพื่อซบอกเขา เขาสังเกตมาหลายครั้งแล้ว 


 

“หัวหน้าตัวอุ่นเหมือนคุณหมีเลย”เสียงอู้อี้บนร่างของเขาที่ยังคงกอดอยู่เอ่ยขึ้น เมื่อร่างหนาได้ยินดังนั้นจึงกระชับแขนตนให้แน่นกว่าเดิมแต่ก็คลายออกให้หลวมเล็กน้อยเพราะเดี๋ยวคนตัวเล็กจะหายใจไม่ออก 


 

“เคยกอดหมีรึไง” 


 

“ไม่เคย…แต่หัวหน้าตัวหนาเหมือนกับคุณหมี กอดแล้วอบอุ่น ละ..แล้วก็เวลาโดนกอดรู้สึกว่าตัวเองจะปลอดภัยเหมือนกำลังถูกปกป้องอยู่ด้วย” 


 

“ละ..แล้วก็ชอบเวลาหัวหน้าลูบหัวหนูด้วย”คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นเกยคางวางบนไหล่เขา มือหนาจึงลูบศีรษะอีกคนหลังจากเธอพูดจบ เขารู้ว่าเทเรซ่าชอบเวลาโดนเขาลูบหัวแต่เขาเองก็ชอบไม่แพ้กันเพราะเวลาเห็นคนตัวเล็กก็มักจะเอ็นดูเผลอลูบหัวให้ทุกที 


 

ปกติเขาไม่ค่อยลูบหัวให้ใครหรอกนะถ้าไม่เอ็นดูจริงๆแต่ถึงลูบหัวคนนั้นก็มักจะนานๆครั้งไม่ได้บ่อยหรือเป็นประจำเหมือนเวลาเขาอยู่กับเทเรซ่า 


 

ก็บอกแล้วไงว่าเทเรซ่าเป็นข้อยกเว้น 


 

“ชอบอะไรเหมือนเด็กไปได้ให้ตายสิ”ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่เขาไม่ได้หมายความไปในเชิงดุหรือว่าแต่เอ่ยแซวคนตัวเล็กเฉยๆ 


 

“ชอบตอนโดนหัวหน้าจุ๊บด้วย”เทเรซ่าลดเสียงให้แผ่วเบาลงกลัวคนอายุมากกว่าจะดุที่ทำตัวเป็นแก่แดดแบบนี้ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ดุในแบบที่เธอคิด 


 

“ฉันไม่ทำอะไรเด็กๆแบบนั้นหรอกเธอนั่นแหละชอบจุ๊บแต่ที่ฉันทำเขาเรียกว่าจูบ” 


 

“…” 


 

“ชอบให้จูบล่ะสิ”ใบหน้าเจ้าเล่ห์เอ่ยเสียงแหบพร่าออกมากระซิบข้างใบหูของเด็กน้อยที่จิกหลังเขาแน่นเพราะโดนเขารังแกใส่แต่มือน้อยๆของเทเรซ่าก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกเจ็บแต่อย่างใด 


 

“ละ..แล้วหัวหน้าชอบให้จุ๊บแบบเด็กๆมั้ยคะ”เสียงหวานถามเสียงสั่น เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นยัยเด็กแก่แดดอย่างที่เขาเคยพูดจริงๆแต่ว่าคนที่สอนเธอแบบนี้ก็เป็นเขาเองที่ชอบมารุ่มร่ามกับเธอก่อน 


 

“ชอบ…ให้ตายเถอะยัยหนูหยุดถามอะไรที่มันเสี่ยงกับตัวเองได้มั้ย” 


 

“เอ๊ะ?”ใบหน้ามนเอียงคอด้วยความไร้เดียงสากำลังมึนงงกับร่างแกร่งตรงหน้าที่ดูเหมือนกำลังหัวเสียกับอะไรบางอย่างทั้งๆที่เมื่อครู่นี้ยังดูท่าทางอารมณ์ดีอยู่เลยแท้ๆ 


 

“อย่าทำตัวให้มันน่ารักมาก”เขาพูดจริงๆนะ เทเรซ่ามักจะชอบทำอะไรที่เหนือความคาดหมายเขาเสมอ บทจะเจ้าเล่ห์ก็ดูซุกซนจนอยากจะจับมาทำให้หายดื้อ บทจะไร้เดียงสาก็ใสซื่อจนทำให้เขารู้ปวดหนึบกับตัวเองเสียงั้น 


 

เคยมีใครบอกมั้ยเวลาเด็กคนนี้ยั่วเขาทั้งโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจทั้งสองอย่างไม่ว่าจะเวลาไหนมันก็ได้ผลกับเขาทุกครั้ง เด็กดื้อของเขาจะชอบสรรหาคำพูดหรือการกระทำที่แสนจะน่ารักมาทำให้เขาใจเต้นแรงอยู่เสมอ 


 

อยากมีเมียเด็กจังว่ะ 


 

ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าตัวเองที่ไม่ชอบคนเซ้าซี้หรือทำตัวเป็นเด็กจะมาตกหลุมรักเด็กอายุวัยเพียงแค่17ปีซึ่งห่างกับเขาเกือบยี่สิบปีได้แถมยังมีทุกอย่างที่เขาไม่ชอบแต่พอยัยหนูตัวเล็กของเขาทำมันดันน่ารักเป็นทวีคูณขึ้นไปอีก แถมซุกซน ดื้อรั้น และงุ้งงิ้งใส่เขาอีก 


 

ที่แปลกกว่านั้นคือเขาเออออตามเธอทุกเรื่อง ซ้ำยังรู้สึกว่าตัวเองแปลกไปเวลาอยู่กับเธอทุกครั้ง นิสัยเขาดูไม่เหมือนกับตอนอยู่กับลูกน้องและเพื่อนๆที่เขาดูพูดน้อยต่อยหนักพออยู่กับเทเรซ่าเขาดูเหมือนผู้ใหญ่เจ้าเล่ห์ชอบแกล้งเด็กเสียงั้น 


 

ก็เด็กมันซนก็ต้องรู้จักดัดนิสัยกันเสียบ้าง 


 

“หนู…น่ารักแค่กับหัวหน้าไม่ได้น่ารักกับคนอื่นสักหน่อยนะคะ._.” 


 

โอเคยอมแล้ว… 


 

น่ารักไปเลยถ้างั้นน่ะ... 


 

“อีกอย่าง…ถึงหนูจะพูดแบบนั้นหนูก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองน่ารักหรอกนะ” 


 

“เธอน่ารักเด็กดี”มือหนาสาละวนลูบแก้มนิ่มที่ขึ้นสีแดงราวกับลูกมะเขือเทศสุก เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อยถึงใครต่อใครจะมองว่าเธอไม่น่ารักแต่ในสายตาของเขาเธอน่ารักที่สุดในโลกแล้ว จะมีเด็กคนไหนแสบและซนได้น่ารักกว่านี้อีก 


 

นั่น…พอเขินก็ชอบหาที่หลบเพื่อบังหน้าตัวเองไม่ให้ใครเห็นแล้วก็มาจบที่ซุกตัวเขาไม่ให้มองว่าน่ารักได้ไง 


 

“มั่ว”กำปั้นเล็กทุบเข้าที่ไหล่กว้างแต่สายตาที่มองเขามีแต่ความเคอะเขินและอายจนกระทั่งเขาสัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กอยากจะหนีไปจากตรงนี้จนใจจะขาด นี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงเหมือนกันที่เขาสังเกตเวลาเทเรซ่ารู้สึกกระอักกระอ่วน กลัว กังวล ตื่นเต้น หรือเขินอายเธอมักจะชอบหยิกแขนตัวเองหรือจิกเขาแน่นแล้วพยายามเดินหนี 


 

แต่ตอนนี้เด็กน้อยอยู่บนตัวเขาแถมยังโดนรัดไว้อีกคงหนีไปไหนไม่ได้หรอก 


 

“อยากกลับมั้ยนี่ก็เริ่มดึกแล้วนะ” 


 

“หนูไม่อยากกลับ ถ้ากลับหนูก็ต้องอยู่แต่ในคุกไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้ ไม่ได้เจอทุกคน หนูยอมนั่งให้ยุงกัดเป็นไข้เลือดออกดีกว่า” 


 

“ก็รู้นี่ว่าทำอย่างนั้นไม่ได้” 


 

“ถ้างั้น…หัวหน้าพาหนีไปไม่ได้เหรอคะ ไปให้ไกลที่สุดเลยเอาให้ทุกคนตามหาหนูไม่เจอ ถ้ารู้ก็มีแค่หัวหน้าคนเดียว” 


 

“นี่ถ้าฉันไม่ใช่ทหารแล้วเป็นคนคุมเธอฉันก็พาเธอหนีแล้วเทเรซ่า เป็นฉันก็ไม่อยากมาอยู่ใช้ชีวิตแบบนี้ไปเหมือนกันแต่มันทำไม่ได้” 


 

“ถ้างั้นต้องกลับโลกทางเดียวแล้วสินะคะ” 


 

“ไม่คุยเรื่องนี้แล้วได้มั้ย” 


 

“?” 


 

“ทำไมเธอถึงชอบพูดแต่เรื่องจะกลับตลอดเวลา แล้วพอเป็นแบบนั้นเธอก็ตีตัวออกห่างจากฉัน แล้วหลังจากนั้นพอเธอทนไม่ไหวก็กลับมาหาฉัน แล้วเธอคิดจะไปอีกแล้วเหรอ” 


 

“ทำไมเธอไม่เลือกไปทางใดทางนึงให้สุดไปเลยล่ะ ถ้าจะไปก็ไม่ต้องมาทำดีกับฉัน ถ้าจะอยู่ต่อก็อย่าพูดเรื่องนี้อีกจะได้มั้ย” 


 

“ฉันเพิ่งบอกไปเองไม่ใช่เหรอว่าเรื่องอื่นจะเป็นยังไงมันก็เป็นเรื่องของอนาคต แล้วฉันก็ถามเธอแล้วด้วยว่าอยากอยู่กับฉันมั้ยเธอก็ตอบอยาก ถ้างั้นก็ทิ้งเรื่องบ้าๆนั่นไปซะสิ” 


 

“อย่ามาเลิกรักฉันเพียงเพราะเธอคิดว่าจะไม่ได้อยู่กับฉันนะ…” 


 

“ฉันเคยบอกกับเธอว่าให้อยู่กับฉัน” 


 

“ฉันยอมรับว่าฉันเห็นแก่ตัว แต่การที่เธอพยายามไปจากฉันแล้วมาทำดีใส่นี่แบบนี้มันต่างตรงไหนกัน” 


 

“หัวหน้าไม่เข้าใจ…ถ้าอยู่ที่นี่หนูจะเป็นภาระแล้วก็…” 


 

“ได้ฟังที่พูดมั้ย บอกว่าให้ช่างหัวแม่งเรื่องพวกนั้นไง ฉันดูแลตัวเองได้แล้วก็ปกป้องเธอได้ด้วย” 


 

เขารู้สึกตัวเองกำลังระเบิดลงเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานต่อกันหลายๆวันและเทเรซ่าก็พูดย้ำเรื่องนี้วนไปวนมาหลายรอบทั้งๆที่เขากำลังโอ๋เธอให้ไปด้วยดีแท้ๆแต่คนตัวเล็กก็วกกลับมาเรื่องนี้อีกจนได้ 


 

“แต่…” 


 

“พูดยากกว่าที่คิดนะเนี่ยเทเรซ่า” 


 

“หนูแค่…” 


 

“แค่อยู่กับฉันเด็กดี แล้วเรื่องที่เหลือฉันจัดการเอง”คนอายุมากกว่ากดจูบลงบนหน้าผากหนึ่งครั้ง โดยที่คนตัวเล็กไม่ขัดขืนหรือเถียงเขาอะไรออกมาอีก ถึงแม้เธอจะมีคำถามมากมายกับความกังวลอยู่ในหัวแต่เธอก็จะทำตามที่เขาบอก 


 

เพราะเธอเชื่อใจเขา… 


 

ที่สำคัญเหตุผลที่เธอเลือกจะยอมคงจะเป็นเพราะหัวหน้าที่ไม่เคยพูดอะไรที่เป็นความต้องการของตนเองกลับพูดออกมาเหมือนอัดอั้นสิ่งที่อยู่ในใจ ซึ่งแบบนั้นมันทำให้เธอรู้สึกมั่นใจแล้ว 


 

เขาชอบเธอ… 


 

ไม่ใช่ความหลงตัวเองหรือเข้าข้างตัวเองแบบครั้งก่อนแต่คือการกระทำในวันนี้ที่ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอเชื่อมั่นเขา วันนี้เขาพูดมากกว่าปกติ พูดแต่ความต้องการทั้งที่ปกติมักจะปฏิเสธหรือทำเป็นกลบเกลื่อน ที่สำคัญเขาดูงอแงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 


 

“ตกลงมั้ยเทเรซ่า”เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าเธอตกลงมั้ยที่จะอยู่กับเขาซึ่งคำตอบก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจว่าตอนนี้เทเรซ่าจะยังไม่ไปไหนจากเขาจากการพยักหน้าเพียงครั้งเดียว 


 

“หัวหน้านี่เห็นแก่ตัวเหมือนกันนะคะเนี่ย” 


 

“ขอโทษละกันที่เป็นคนแบบนั้น” 


 

“แต่ก็…รักนะคะ” 


 

เขาคงเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆนั่นแหละ เขามันคนเห็นแก่ตัวและเห็นแก่ตัวมากด้วย แต่ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะเป็นคนแบบนี้อยู่ดี เป็นคนเห็นแก่ตัวคนนึงที่อยากอยู่กับคนที่ตัวเองรักแม้ว่ายิ่งรั้งไว้ก็เจ็บเปล่าๆ อย่างน้อยๆก็มีสิ่งหนึ่งที่พวกเราทั้งคู่ยอมกันเพราะต่างฝ่ายก็อยากอยู่ด้วยกัน 


 

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เวลาคนเรามีความรักก็อยากจะอยู่กับคนคนนั้นไปตลอดชีวิต เขาเองก็เช่นกัน… 


 

ถึงจะรู้ตัวช้าไปหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่รู้ตัวเองเลยละกัน… 


 

“อยากนอนกอดหัวหน้าจัง” 


 

“เป็นเด็กแก่แดดจริงๆนั่นแหละเธอน่ะ” 


 

แต่ก็น่าแปลกนะที่เขาดันมาชอบเธอในมุมแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะเด็กนี่อ้อนแค่กับเขาคนเดียวก็ได้จึงสบายได้ว่าเธอจะไม่มีคนอื่นนอกจากเขา 


 

“สัญญาแล้วนะว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก” 


 

…หนูสัญญา” 

.

.

-----------------------------------

อัพครึ่งหลัง80%


 

“ฮัดชิ้ว!”คนตัวเล็กจามออกมาได่นับสิบรอบแล้วจนคนที่อยู่กรงขังตรงข้ามอย่างเอเลนถอนหายใจ 


 

“อย่าบอกนะว่าเธอไม่สบายน่ะ” 


 

“อาจจะแค่แพ้ฝุ่นก็ได้”เทเรซ่าลูบจมูกตัวเองแล้วนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มที่แสนจะบางและแทบไม่ได้ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้เลยด้วยซ้ำ 


 

“ดูยังไงก็ไม่สบาย เสียงขึ้นจมูกแล้วนั่นน่ะ” 


 

“ก็แค่ไม่สบายเดี๋ยวก็หายเองหรอกน่า” 


 

“เขาว่ากันว่าคนที่นานๆทีป่วยเวลาเป็นจะหายหวัดยากนะ” 


 

“จริงๆแล้วเดิมทีฉันเป็นคนป่วยบ่อยอยู่แล้วนะ แต่อยู่ที่นี่น่าจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมดีกว่าเลยไม่ค่อยเป็นน่ะ เพราะงั้นคงไม่เป็นไรหรอก” 


 

“ที่เธอไม่สบายมันเป็นเพราะเธอไปเดินตากลมกับหัวหน้ารีไวล์ไง ให้ตายเถอะไปทำอะไรกันมา” คนตัวเล็กนั่งนิ่งเพราะหาคำอธิบายมาแก้ตัวไม่ได้ เมื่อวานกว่าเธอจะกลับมาเธอดันกลับมาช้ากว่าคนอื่นซะเสียอีก 


 

“ไปดูดาวเฉยๆไม่ได้ไปทำอะไรซะหน่อย…” 


 

“เชื่อได้รึเปล่านะ?” 


 

“เอเลน!”เทเรซ่าร้องเสียงหลงเริ่มลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกตได้ ตอนแรกเขากะถามเธอแค่เล่นๆแต่เหมือนจะมีอะไรดีๆให้เขาถามต่ออีกเยอะเลย 


 

“คิดว่าคนอย่างหัวหน้าจะทำอะไรเด็กแบบนี้ลงรึไง”คนตัวเล็กลูบท้ายทอยตัวเองแล้วเหล่มองไปทางอื่น ถึงจะพูดด้วยสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เธอก็รู้ดีว่ามีอะไรบ้าง คนอย่างหัวหน้าที่ดูจะไม่ทำอะไรเธอนั่นแหละตัวอันตรายชั้นดีเลย 


 

“ก็คงเป็นแบบนั้น เพราะพอคิดหัวหน้าในภาพแบบนั้นคงดูพิลึกดี” 


 

พิลึกเหรอ? 


 

ก็น่ารักดีออก… 


 

“ถ้าหัวหน้าได้ยินนายนินทานายโดนแน่” 

Levi Part 

ขาได้ยินมาจากเอเลนว่าเทเรซ่าป่วยดังนั้นเขาจึงปล่อยตัวเทเรซ่าออกมา ช่วงหลังที่ผ่านมานี้ทหารคุมเวรไม่มีอีกแล้วเพราะเขาบอกกับทหารคนอื่นไปว่ายังไงก็มีเอเลนคอยจับตาดูอยู่ ดังนั้นการใช้ลูกน้องตัวเองในทีมเดียวกันย่อมดีกว่าเป็นไหนๆอยู่แล้วเพราะนอกจากจะวางใจได้ยังทำให้รู้เรื่องของคนตัวเล็กอีก 


 

ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังนอนตาปรืออยู่ในห้องของเขา กว่าจะไล่ไปนอนได้เขาต้องใช้เวลาแทบตายเพราะเด็กน้อยเอาแต่เกรงใจเขาทั้งๆที่เขาพาเธอขึ้นมาเพราะจะได้นอนในห้องของเขาเพราะมันอุ่นและนอนสบายกว่าเป็นไหนๆ 


 

“นอนแล้วไม่ต้องลุกไปไหนนะกินยาแล้วหลับไป ฉันไม่อยู่ก็อย่าซนล่ะ” 


 

“หัวหน้าไปไหน จะกลับมามั้ย?” 


 

“กลับอีกทีคงเย็นแต่เดี๋ยวจะรีบกลับมา”มือหนาลูบศีรษะอย่างเบามือแต่เมื่อแตะที่หน้าผากก็ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วงเพราะเทเรซ่าตัวร้อนมากกลัวว่าจะอยู่คนเดียวไม่ได้ แต่ถึงยังไงเขาก็ยังต้องไปทำงานอยู่ดี 


 

“ตั้งใจทำงานนะคะ” 


 

“ตั้งใจอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วเถอะ” 


 

“นึกว่าจะแบบหัวหน้าเอาแต่คิดมากจนทำงานไม่ได้ซะอีกเพราะมัวแต่เป็นห่วงหนูคิกๆ”คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักเพราะได้แหย่เขาเล่นทั้งๆที่สังขารตัวเองในตอนนี้ไม่เหมาะกับการมาทำอะไรแบบนี้แท้ๆ 


 

“แสบนักนะ”คนตัวหนาบีบจมูกของเด็กน้อยเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยวและเอ็นดูในคนตัวเล็กที่เวลาแบบนี้กล้ามาแหย่เขาเล่นแบบนี้อยู่อีก แต่ถึงอย่างนั้นก็อดเป็นห่วงไม่ได้ที่จะทิ้งเธอไว้คนเดียว เขาจึงนั่งอยู่กับเธอสักพักจนเธอผลอยหลับไปจึงลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ทชุดทางการของทีมสำรวจแล้วห่มผ้าให้คนตัวเล็กพร้อมกับเดินออกไปแต่ยังมิวายจะหันกลับมาดูเธออีกครั้งและปิดประตูลง 


 

ก็ไม่รู้ยังไงเหมือนกันแต่รู้สึกวันนี้ฟ้าครึ้มทั้งวันบวกกับคนตัวเล็กไม่สบายทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลย เหมือนกับเป็นความจิตตกของเขาเองว่าวันที่อึมครึมแบบนี้มักจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้น 


 

แต่คงไม่มีอะไรหรอก... 

แอ๊ด... 


 

ร่างหนาเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วปิดลงก็พบว่าคนตัวเล็กยังคงหลับอยู่เช่นเดิมจึงเลือกที่จะหย่นตัวนั่งข้างๆอยู่เงียบๆ แต่เมื่อคนตัวเล็กรู้สึกถึงน้ำหนักที่ทิ้งตัวลงมายังเตียงก็ทำให้เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียพร้อมกับพยายามปรับสายตามองคนตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น 


 

“หัวหน้ากลับมาแล้วเหรอคะ แต่นี่เพิ่งบ่ายเองนะ” 


 

“ลาหยุดน่ะ”คนตรงหน้าตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย เมื่อได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็พยักหน้ารับอย่างงงๆไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะลาหยุดมาเพื่อการนี้เพราะเมื่อเช้าเขาบอกเอาไว้แล้วว่าลาไม่ได้แล้วเธอก็เป็นคนพูดเองด้วยว่าอย่าลางานเพียงเพราะเหตุผลที่เธอไม่สบาย เธอดูแลตัวเองได้แค่ไม่สบายไม่ได้ไปตายที่ไหน แล้วไหงหัวหน้าถึงกลับมากัน แต่ถึงแบบนั้นเธอก็เลือกที่จะไม่ถามแต่เขยิบตัวมาใกล้ๆเขาแล้วกอดแขนเขาไว้แทน 


 

“หนาว”หลังจากคนตัวเล็กอ้อนเขาจบร่างหนาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วกอดรัดอีกฝ่ายแน่นไม่พูดอะไรแถมทำท่าทางแปลกๆ ใบหน้าหวานจึงตึงหน้าเครียดคิดในใจว่าเขาไปเจออะไรมารึเปล่า 


 

“หรือว่าเพราะหัวหน้าลาหยุดเลยโดนด่ามากันคะ” 


 

“เปล่า แค่รู้สึกเพลียเฉยๆ” 


 

“ขอโทษนะคะ…หนูพลอยทำให้หัวหน้าติดหวัดไปด้วยรึเปล่านะ”ดวงตาหวานช้อนตามองขึ้นด้วยความรู้สึกผิด ร่างแกร่งจึงถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้าบอกว่าเข้าใจผิดแต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยังถามเขาไม่เลิกอยู่ดี 


 

“จริงๆไม่ได้ลาหยุด แค่แวะกลับมาเฉยๆเพราะเป็นห่วงน่ะ” 


 

“งื้อ~คุณหมีของหนูน่ารักที่สุดเลย”เด็กสาวยิ้มแก้มปริอยากจะจุ๊บแบบเด็กๆที่เขาบอกว่าชอบให้เธอทำแต่กลัวว่าเขาจะติดหวัดเธอไปเสียก่อน 


 

คนอายุมากกว่าขำแห้ง ได้เป็นทั้งหัวหน้ารีไวล์ ได้เป็นทั้งคุณสามี แล้วยังได้เป็นคุณหมีของเธออีก สรรพนามที่ยัยหนูนี่ใช้เรียกเขานี่เยอะพอๆกับสรรพนามกับที่เขาใช้เรียกเธอเลยไม่ว่าจะเรียกด้วยชื่อเทเรซ่า ยัยหนู เด็กดี ตัวแสบ แสนซน หรือยัยตัวน่ารักก็ตาม ทั้งหมดนี่ก็หมายถึงเทเรซ่าทุกชื่อ 


 

“หัวหน้าถ้ายังไม่ไปก็นอนกอดหนูก่อนน้า จุ๊บๆที่หน้าผากด้วย” 


 

เนี่ยเทเรซ่าตอนป่วยก็คือขี้อ้อนเพิ่มไปอีกล้านเท่า… 


 

“ซื้อแซนด์วิชมาให้กินไปก่อนได้มั้ย” 


 

“อื้อ!”เขายื่นห่อขนมปังที่ข้างในประกอบด้วยไส้ต่างๆให้และกำชับไว้ว่าห้ามทำเศษอาหารตกเตียงหรือผ้าห่มของเขาเพราะไม่งั้นเขาจะตีเธอ คนตัวเล็กได้ยินก็หัวเราะชอบใจเพราะคิดว่าสมแล้วที่เป็นเขา หลังจากที่เธอรับประทานจนหมดก็ได้รับยามาทานอีกเม็ดนึงแล้วล้มตัวนอนลง 


 

รีไวล์ทำตามที่คนตัวเล็กต้องการดัังนั้นเขาจึงโอบรัดกอดเธอเอาไว้แล้วจุมพิตที่หน้าผากกล่อมให้คนตัวเล็กนอนหลับ เขาต้องการให้เทเรซ่านอนเยอะๆเพราะการพักผ่อนจะทำให้เธอหายไวยิ่งขึ้น แต่จริงๆมันก็ไม่ดีตรงที่ว่าคนตัวเล็กยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลยเพราะเทเรซ่าจะได้กินอาหารก็แค่ตอนมื้อเย็นเท่านั้น ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาซื้อของมาให้เธอกินไม่งั้นคงงอแงหรือหายยากกว่าเดิมแน่ 


 

“ฝันดีเทเรซ่า หายเร็วๆนะภรรยาตัวน้อยของฉัน” 

หลังจากที่รีไวล์กลับมาเขาก็รีบกลับห้องของตัวเองแล้วถอดเสื้อตัวนอกทิ้งแล้วเดินไปยังเตียงที่คนตัวเล็กนอนตกหมอนขดอยู่ในผ้าห่มเป็นรังดักแด้เขาจึงยกศีรษะของเทเรซ่าขึ้นไปวางบนหมอนเพื่อจะได้ไม่ปวดคอเวลาตื่นขึ้นมาและใช้มือหนาแตะที่หน้าผากและบริเวณลำคอก็พบว่าไข้เธอไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย 


 

“เป็นหนักเลยนะเนี่ย ให้ตายเถอะ”รีไวล์ถอนหายใจพึมพำอยู่คนเดียวในขณะที่เด็กน้อยก็ยื่นมือมาจับที่นิ้วของเขาทั้งที่ยังไม่ตื่น รีไวล์มองมือน้อยๆที่จับนิ้วเขาก็นั่งทาบฝ่ามือตนเองกับเธอก็พบว่ามือเธอเล็กมากกว่าเขาเป็นเท่าตัว เขายิ้มแล้วกดริิมฝีปากตนเองก็หลังมือเล็กด้วยความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ตลอดทั้งวันเขาเป็นห่วงเทเรซ่ากลัวจะเป็นอะไรไปยิ่งอยู่คนเดียวก็ระแวงกลัวใครจะมาเอาตัวเธอไปอีก 


 

น่าจะเรียกว่าเป็นห่วงล่ะมั้ง... 


 

แต่ก็เป็นห่วงจริงๆนั่นแหละ... 


 

“คุณหมี”เสียงหวานเอ่ยเสียงเบาแล้วคลอเคลียกับมือหนาของคนอายุมากกกว่าแต่ถูกกุมไว้โดยมือขนาดเล็กเหมือนกับเธอพยายามหาสิ่งที่อุ่นๆมาไว้ใกล้ตัวเธอ รีไวล์วางแขนอีกข้างบนตัวเธอแล้วลูบหลังเธอ จะพูดแบบนั้นก้ไม่ถูกตอนนี้เขากำลังลูบผ้าห่มอยู่เพราะเทเรซ่าเอามาพันตัวเองซะแน่นเลย 


 

เสื้อเทเรซ่าก็บางแสนจะบางได้ชุดกระโปรงสายเดี่ยวที่มีเสื้อคลุมแขนยาวทับอีกทีเพื่อไม่ให้ดูวาบหวิวจนเกินไปไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะถึงจะดูเรียบร้อยแต่เรื่องให้ความอบอุ่นนี่แทบเป็นศูนย์ 


 

“ตื่นก่อนได้มั้ยเทเรซ่า เดี๋ยวไปเอาอาหารมาให้กินแล้วค่อยนอนต่อ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหูแต่เหมือนจะรบกวนการนอนของเธอจึงเบือนหน้าหนีแล้วคิ้วผูกเป็นโบว์ด้วยความรำคาญใจ 


 

“เฮ้อ...ตื่นเร็วๆถ้าไม่กินอะไรจะปวดท้องเอานะ” 


 

“เทเรซ่า...” 


 

“อื้อ...ตื่นแล้ว”เทเรซ่าพูดทั้งๆที่ตายังปิดสนิทรีไวล์จึงจัดการเขกหัวไปหนึ่งที คนตัวเล็กจึงลืมตาขึ้นมาเขกหัวเขากลับแล้วนอนต่อ รีไวล์อึ้งไปพักใหญ่อยากจะจับดีดหน้าผากให้ข็ดจริงๆ อยู่ๆมาเขกหัวเขากลับได้ไงเขาเป็นผู้ใหญ่กว่านะ! 


 

“...ยัยเทเรซ่า” 


 

“จ๋า~”คนตัวเล็กทักกลับเสียงหวานแต่ยังคงนอนต่อ เออยอมก็ได้วะ เห็นว่าป่วยหรอกนะไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นไม่ได้ยอมเพราะเสียงอ้อนๆนั่นหรอก 


 

ถ้าคิดว่าเขาจะยอมให้เธอนอนต่อเพียงเพราะเสียงหวานๆแบบนั้นน่ะบอกเลยว่า...คิดถูกแล้ว 


 

ทำไมต้องมาแพ้ทางเด็กตัวแค่นี้ด้วยวะเนี่ย 


 

“หัวหน้ากลับมาแล้วเหรอคะ?” 


 

“หือ?ตื่นแล้วหรอกเหรอ”เทเรซ่าพยักหน้าให้แล้วยันตัวเองลุกขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือแล้วโผเข้ากอดคนตรงหน้าโดยพยายามดิ้นตัวเองให้หลุดออกจากกองผ้าห่มผืนหนามาหาไออุ่นจากเขาแทน 


 

“เดี๋ยวไปเอาซุปร้อนๆมาให้นอนรอไปก่อนนะ” 


 

“รีบมานะ” 


 

“ครับ” 


 

คนตัวเล็กนอนรออย่างใจจดใจจ่อเพราะอยากรีบกินแล้วนอนต่อ กินยาไปไข้ก็ไม่ลดเสียทีจนอยากจะหลับเป็นตายให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็อยากอยู่คุยกับหัวหน้ารีไวล์ที่อุตส่าห์ยกเตียงให้เธอไปเลยสบายๆแถมยังคอยดูแลเธอให้อีก 


 

งื้อ…คุณสามีน่ารักจัง 


 

ตัวอุ่นเหมือนคุณหมีด้วย! 


 

“มาแล้ว”คนตัวเล็กนอนตาแป๋วกะพริบตาปริบๆให้กับคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยซุปและกาละมังใส่น้ำที่มีผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวมาพร้อมกัน แบบนี้หมายความว่าจะไม่ได้อาบน้ำแต่ต้องเช็ดตัวอีกแล้วเหรอT^T 


 

เทเรซ่าอยากอาบน้ำ! 


 

“หนูไม่อยากเช็ดตัว หนูอยากอาบน้ำเดี๋ยวตัวหนูไม่หอม”คนตัวเล็กหน้าบึ้งเบะปากใส่ 


 

“แต่เธอไม่สบาย แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้รังเกียจ” 


 

“ไม่อยากกินด้วย แซนด์วิชหัวหน้าเมื่อตอนกลางวันหนูยังอิ่มอยู่เลย” 


 

“อะไรนะ?” 


 

“หนูบอกว่ายังอิ่มอยู่._.” 


 

“ไม่ใช่ฉันหมายถึง…ใครเป็นคนเอาอาหารมาให้เธอ”รีไวล์เริ่มหน้าเครียดกว่าเดิมเมื่อคนตัวเล็กพูดจาแปลกๆ มันจะเป็นไปได้ไงในเมื่อวันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้มาหาเธอ 


 

“ก็หัวหน้าไง” 


 

“…ฉันไม่ได้กลับมาหาเธอ” 


 

“เทเรซ่าเธอไม่ได้ล็อกห้องรึไง?” 


 

“…ก็หนูหลับก่อนหัวหน้าออกไป แล้วหัวหน้าก็กลับมาช่วงบ่ายแวะมาดูหนูไม่ใช่เหรอคะ…”คนตัวเล็กเริ่มหน้าซีดเผือกเพราะคนตรงหน้ากำลังดูท่าทางน่ากลัวแถมยังขึ้นเสียงใส่เธออีก 


 

“…เทเรซ่าเอาดีๆนี่ล้อเล่นอยู่รึเปล่า”รีไวล์ถามเสียงเข้ม คนตัวเล็กรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที เธอไม่ได้แกล้งหรือกำลังปั่นหัวเขาเล่นแน่เพราะท่าทางของเธอดูแปลกใจตอนเขาบอกว่าทั้งวันมานี้เขาไม่ได้มาหาเธอจริงๆ 


 

“เธอฝันรึเปล่า” 


 

“หนูไม่ได้ฝันนะ…หัวหน้าต่างหากล้อเล่นรึเปล่า” 


 

“ฉันก็พูดจริง” 


 

“ถ้าไม่ใช่หัวหน้าแล้วจะใครล่ะ หนูไม่ได้โกหกนะ ไม่ได้ฝันด้วย”เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นว่าเธอไม่ได้เพ้อเพราะพิษไข้หรือฝันไปแน่ ถ้าฝันตอนกอดจะรู้สึกอุ่นได้ไงกัน… 


 

รีไวล์มองคนตัวเล็กที่หน้าซีดมือเย็นเฉียบกำลังปากสั่นอยู่จึงเอื้อมมือไปจับมือเล็กให้คลายเครียดลงทั้งๆที่เขาก็เครียดไม่ต่างกันแต่เขาก็พยายามคิดในแง่ดีว่าจริงๆอาจเป็นเพราะพิษไข้ของเทเรซ่าเลยทำให้เพ้อถึงเขาไปเองก็ได้ 


 

“คืนนี้นอนนี่ก่อนเถอะ” 

กว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมให้คนตัวเล็กยอมนอนกับเขาได้เขาต้องใช้พลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อทำให้เธออยู่ต่อแล้วนอนแต่จนถึงป่านนี้ร่างบางยังคงตัวสั่นนอนไม่หลับอยู่เลย 


 

“ให้หนูกลับไปนอนที่ชั้นใต้ดินก็ได้นะคะ ถ้าเกิดพวกทหารคนอื่นรู้เข้าจะแย่เอา” 


 

“ฉันจัดการเองได้ อีกอย่างตอนนี้คนที่รู้มีแค่เอเลน” 


 

“เธอแค่นอนเด็กดี ยิ่งเธอเครียดมันจะทำให้ปวดหัวกว่าเดิม”ร่างหนานอนตะแคงคอยมองคนตัวเล็กที่นอนทับแขนเขาอยู่เป็นระยะๆ ในขณะเดียวกันเขาก็อ่านเอกสารไปด้วย 


 

“เรื่องแบบนี้จะไม่เครียดได้ไง” 


 

“ฉันนอนอยู่ข้างๆเธอยังจะต้องกลัวอะไรอีก” 


 

“ก็กลัวหัวหน้าไง” 


 

“นี่ฉันตัวจริงนะ” 


 

“อือ…แค่พูดเฉยๆน่ะค่ะไม่มีอะไรหรอก” 


 

คนตัวเล็กหลับตาลงด้วยความอ่อนล้าแล้วพลิกตัวเข้าหาร่างแกร่งที่ยอมวางเอกสารลงไว้ข้างหัวเตียงดับไฟตะเกียงที่จุดเอาไว้เพราะกลัวว่าแสงไฟจะแยงตาและทำให้คนป่วยนอนไม่หลับพร้อมกับคว้าผ้าห่มผืนหนาที่อยู่ตรงเอวบางขึ้นมาคลุมถึงไหล่เธอพร้อมกับกอดให้เธอรู้ว่าคืนนี้เขาจะไม่ไปไหนและจะอยู่กับเธอทั้งคืน 


 

“หัวหน้าไม่กลัวติดหวัดเหรอคะ” 


 

“ถ้ากลัวติดหวัดแล้วใครจะดูแลเธอ?” 


 

“น่ารักจัง…”ร่างบางที่อยู่ใต้ร่างของเขาถูกกอดจนจมอกแหงนหน้าขึ้นมาจุ๊บที่ปลายคางเขาเบาๆพร้อมกับเอ่ยชมในความใส่ใจของคนอีกฝ่ายที่แม้จะเป็นรายละเอียดเรื่องเล็กๆน้อยๆเขาก็ยังใส่ใจอยู่เสมอ 


 

“คิกๆหัวหน้าหนวดขึ้นด้วยล่ะ”คนตัวเล็กหัวเราะชอบใจและใช้มือน้อยๆลูบที่ใบหน้าคมเบาๆเหมือนกับไม่เคยจับมาก่อน รีไวล์เมื่อเห็นเด็กน้อยกำลังซนจึงดีดหน้าผากเป็นรอยแดง 


 

“เดี๋ยวเถอะตัวแสบ ชอบรึไงหืม?”คนเจ้าเล่ห์ฟัดแก้มอีกฝ่ายจนแทบช้ำ ซ้ำยังเลื่อนลงมาทำอะไรสักอย่างที่ซอกคอเธออีก มันให้ความรู้สึกเหมือนกับลูกแมวมาคลอเคลียที่คอแล้วจั๊กจี้เลยแต่ว่าตอนหัวหน้ารีไวล์เป็นคนทำกลับรู้สึกแปลกๆ 


 

“อื้อ…มันจั๊กจี้”คนตัวเล็กพยายามย่นคอหนีและใช้มือดันคนร่างหนาทั้งที่ไม่มีแววว่าจะขยับเลยเหมือนกับเธอใช้แรงโดยเปล่าประโยชน์ดังนั้นคนร่างหนาจึงกระตุกยิ้มออกมาในขณะที่กำลังไซร้ต้นคอขาวของเธออยู่ 


 

ใต้ผ้าห่มที่ถูกคลุมเอาไว้นั้นกำลังถูกมือหนาเกี่ยวสายเสื้อเส้นเล็กลงมาจากไหล่เนียนสีขาวพร้อมกับพรมจูบประทับตรารอยความเป็นเจ้าของในตัวเด็กน้อยคนนี้ ใบหน้าหวานที่มักจะชอบฉายสีหน้าแสดงถึงความดื้อรั้นบัดนี้เต็มไปด้วยพิษไข้และหมดฤทธิ์เกินกว่าจะซ่าลุกขึ้นมากลั่นแกล้งเขาได้แล้ว แบบนี้เขากำลังรังแกคนป่วยอยู่รึเปล่านะ? 


 

ก็พออยู่กับตัวเล็กที่ชอบน่ารักโดยไม่รู้ตัวเห็นแล้วก็อยากจับฟัดขึ้นมาทุกที 


 

“อยากได้จุ๊บๆจากหัวหน้าตรงนี้”นิ้วเรียวจิ้มที่หน้าผากตนเอง 


 

“ติดใจอะไรกับตรงหน้าผากขนาดนั้น โดนดีดหน้าผากบ่อยก็เลยชอบให้จูบที่หน้าผากรึไง” 


 

“ไม่ได้เหรอคะ?”ดวงตาสีดำเหลือบน้ำตาลช้อนตามองอย่างออดอ้อนหวังให้คนเจ้าเล่ห์ยอมเธอ แล้วมีเหรอที่คนอย่างรีไวล์คุณหมีผู้ตามใจเด็กตัวน้อยของเขาเกือบทุกเรื่องอย่างเขาจะไม่ยอมเธอ มีแต่ยอมให้และให้มากกว่าเดิมเสียอีก 


 

“ฝันดีนะคะหัวหน้ารีไวล์”คนตัวเล็กอมยิ้มแล้วหลับตาลงเพราะง่วงเต็มที รีไวล์จึงหยุดกวนและให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เพราะเขาแกล้งเธอมาเยอะแล้ว 


 

คิดถูกแล้วล่ะที่เขาให้เธอนอนด้วยเพราะนอกจากเทเรซ่าจะได้ที่นอนดีกว่าข้างล่างแล้วเขายังคงได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มแน่เพราะมีตุ๊กตาตัวน้อยนอนอยู่ข้างๆเขาคอยทำให้เขาฝันดีแบบนี้ 


 

“ฝันดีครับ หายเร็วๆนะตัวแสบ” 

คนร่างแกร่งตื่นตั้งแต่เช้ามืดมองคนตัวเล็กที่ยังหลับสนิทจึงเช็คไข้ว่าลดลงรึยังแต่เขาก็ต้องถอนหายใจเมื่อตัวเธอยังร้อนอยู่เหมือนเดิม รีไวล์เอื้อมมือไปจุดตะเกียงแล้วพยายามพลิกตัวให้เบาที่สุดเพื่อที่จะไม่ทำให้คนตัวเล็กตื่นแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อเนื่องจากงานเขายังไม่เสร็จ 


 

รีไวล์นอนพิงกับพนักเตียงวางเอกสารไว้บนหน้าตักตนในขณะที่แขนข้างนึงถูกทับโดยคนตัวเล็กไว้อยู่ก็คอยลูบหัวให้ส่วนอีกข้างกลับควงปากกาเล่นเพราะกำลังใช้ความคิดอยู่ 


 

เอกสารตรงหน้าไม่ได้เข้าหัวเขาเลยแม้แต่น้อยแต่ในกัวของเขามีแต่เรื่องของเทเรซ่าที่พูดจาแปลกๆว่าเจอเขาทั้งที่มันเป็นไปไม่ได้ แต่จะบอกว่าคนตัวเล็กของเขาโกหกก็ใช่เรื่องอีกเพราะเขาไม่คิดว่าเทเรซ่าจะโกหกเขา 


 

แต่คนเราจะมีสองคนในเวลาเดียวกันได้ยังไง? 


 

ไม่สินั่นไม่ใช่คำถาม คำถามจริงๆคือคนคนนั้นคือเขาจริงๆรึเปล่าหรือเป็นคนอื่น หรือว่าจริงๆเทเรซ่าเพ้อไปเอง 


 

ไม่ๆๆเขาบอกแล้วว่าจะเชื่อเทเรซ่าถ้างั้นถ้าลองตัดข้อสงสัยเกี่ยวกับเธอออกไปแล้วลองคิดดูคนคนนั้นจะต้องการอะไรจากเทเรซ่า? 


 

หรือว่า… 


 

รีไวล์ยกศีรษะเล็กออกจากแขนเขาแล้ววางลงอย่างเบามือเมื่อมั่นใจว่าเธอไม่มีทีท่าจะตื่นจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วย่องเบาไปยังโต๊ะทำงานตัวเองหยิบกุญแจที่อยู่กับตัวเขาตลอดเวลามาไขลิ้นชักที่เขาล็อกเอาไว้เพื่อเช็คดูสิ่งที่เขาเก็บไว้ 


 

ชิบหายแล้วไง… 

 


 

นาฬิกาหายไปแล้ว… 


 

-----------------------------------------------

อัพครบ 100%


 

รีไวล์พยายามหาทุกส่วนของห้องเขาแล้วแต่ก็ยังไม่เจอเสียที ยิ่งหาซ้ำไปซ้ำมาก็ยิ่งร้อนใจเพราะถ้าถึงเวลาที่คนตัวเล็กตื่นมาเขาจะแสดงสีหน้าออกมายังไงให้เนียน หรือถ้าบอกความจริงไปเทเรซ่าจะรู้สึกยังไง 


 

เขางงตรงที่ว่าไม่มีรอยงัดแงะของลิ้นชักออกมาเลยแต่ถูกเอาไปได้ ทั้งๆที่จะเปิดได้ก็ต้องมีกุญแจลิ้นชักเขา 


 

“อื้อ…”คนตัวเล็กครางในลำคอพลิกตัวดิ้นและคลุมโปงตัวเอง รีไวล์จึงหยุดหานาฬิกาที่เขาคิดว่ายังไงก็คงหาไม่เจอแน่นอนแล้วเดินไปดึงผ้าห่มที่ปิดหน้าปิดตาเทเรซ่าออกแล้วสวมกอดเหมือนเดิมเพราะคนตัวเล็กคงจะหนาวที่ไม่มีเขานอนกอดอยู่ข้างๆให้ 


 

น่ารักจนรู้สึกผิดเลย… 


 

รีไวล์ลูบใบหน้าตัวเองอย่างเหลืออด ของสำคัญแบบนี้เขากลับทำมันหายอย่างสะเพร่า แม้ว่าเทเรซ่าจะเคยบอกเขาไว้ว่าถ้าไม่อยากพกก็เก็บไว้ในที่มิดชิดและปลอดภัยแต่เขาก็ควรจะเก็บไว้กับตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะไม่งั้นคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 


 

“หัวหน้าตื่นแล้วเหรอ?”เสียงคนตัวเล็กดังขึ้นรีไวล์จึงตกใจแต่รีบกลับตัวเป็นปกติอย่างเร็วที่สุด 


 

“ตื่นขึ้นมาทำงานต่อ ถ้าแสงไฟมันกวนเธอฉันดับแล้วนอนต่อก็ได้” 


 

“หัวหน้าทำงานไปเถอะหนูนอนได้” 


 

“เอาน้ำมั้ยเสียงแหบเชียว”เขารินน้ำจากเหยือกลงแก้วใบใสแล้วส่งให้กับคนตัวเล็กดื่มเข้าไปด้วยความกระหายน้ำจากการคอแห้งมาเป็นเวลานาน 


 

“เดี๋ยวถ้าเช้ากว่านี้จะปลุก ตอนนี้นอนต่อไปก่อนพักผ่อนให้เยอะๆจะได้หายไวๆ ถ้าเป็นไรไม่ไหวเรียกฉันเข้าใจมั้ย?” 


 

“หัวหน้าหนูแค่ไม่สบาย”คนตัวเล็กขำกับการเป็นห่วงมากเกินไปของอีกฝ่ายพร้อมกับอธิบายให้เขาฟังว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก 


 

“อย่าเถียงน่ะ”ร่างหนาลูบกลุ่มเส้นผมสีดำอย่างเบามือคนตัวเล็กจึงหยุดหัวเราะแล้วยิ้มบางๆให้ เธอชอบเวลาการมีใครสักคนดูแลเธอยามที่่ป่วยหรือไม่สบาย ชอบการมีใครสักคนคอยอยู่ข้างๆเธอ 


 

และใครข้างๆคนนั้นของเธอคือรีไวล์ 


 

แต่ว่าผู้ชายอีกคนนึงก็คือรีไวล์… 


 

เธอมั่นใจว่ายังไงคนที่เธอเจอนั้นไม่ได้ใกล้เคียงของคำว่าไม่ดีเลยสักนิดเดียว เขาคือรีไวล์ ไม่ว่าจะน้ำเสียง รูปร่างหน้าตา หรือลักษณะนิสัยคำพูดคำจาก็เหมือนทุกประการกับคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ 


 

ถ้าคนคนนั้นก็คือคนเดียวกับเขาจริง… 


 

ถ้าคนคนนั้นคือรีไวล์… 


 

ก็แสดงว่า… 


 

 ‘ฝันดีเทเรซ่าหายเร็วๆนะภรรยาตัวน้อยของฉัน' 


 

ฉันว่าฉันพอจะจำได้ลางๆแล้วว่าเขาพูดว่าอะไรก่อนฉันหลับไป 


 

ภรรยาตัวน้อยงั้นเหรอ? 


 

คิดว่าพอจะรู้แล้วล่ะ… 

Teresa Part 


 

ฉันไม่ชอบเวลาที่ตัวเองป่วยเลยเพราะนอกจากฉันจะเป็นหนักและยังหายยากอีก นี่ผ่านมาสองวันแล้วแต่ฉันยังไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยทั้งๆที่ฉันควรจะได้เรื่องได้ราวอะไรเพิ่มมาบ้างแล้ว 


 

ถึงแบบนั้นฉันก็ยังโชคดีที่มีคุณหมอส่วนตัวอย่างหัวหน้ารีไวล์ที่เป็นทุกอย่างให้แล้วไม่ว่าจะเป็นคุณป๋า คุณหมี หรือว่าคุณสามีของเทเรซ่าที่คอยดูแลทุกอย่างให้ไม่ว่าจะตอนกินข้าวกินยาหรือคอยกล่อมเวลานอน แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆเขาก็ทำให้ 


 

เขาในตอนนี้กับเขาในตอนนั้นน่ะต่างกันไปเหมือนกับคนละคนเลย คนที่เคยดุด่าว่าเธอทุกอย่างแต่จะคอยดูแลแบบห่ามๆในฉบับของรีไวล์ ตอนนี้กลับดูแลแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม 


 

จริงๆก็คิดถึงการดูแลแบบห่ามๆในแบบหัวหน้ารีไวล์เหมือนกัน คงเป็นเพราะตอนนั้นไม่สนิทและไม่ไว้ใจเลยไม่ค่อยอยากยุ่งอะไรกับฉันมากแต่ความเป็นผู้ใหญ่และพยายามวางตนเป็นกลางไม่อคติเลยคอยดูแลฉันอยู่บ้างในฐานะมนุษย์คนนึงเหมือนกัน 


 

แต่ตอนนี้ก็ดีไปอีกแบบ ถึงจะดูไม่เหมือนกับหัวหน้ารีไวล์เมื่อก่อนหรือตอนอยู่กับลูกน้องแต่นั่นแหละทำให้รู้สึกได้ว่าเป็นคนพิเศษ 


 

รักหัวหน้ารีไวล์จัง… 


 

เพราะงั้นฉันควรทำยังไงดี ตามหาความจริงหรืออยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้อะไรแล้วปล่อยมันไป 


 

ผู้ชายคนนั้นถ้าเกิดคือหัวหน้ารีไวล์จริงตอนที่ฉันถูกจับคนที่มาช่วยฉันก่อนที่หัวหน้ารีไวล์มาก็คือหัวหน้าอีกคนนึงงั้นเหรอ? 


 

และก็คนที่ใส่ชุดคลุมสีดำที่ตอนนั้นกลับรู้สึกคุ้นเคยตอนนั้นก็คือหัวหน้าอีกคนนึงใช่มั้ย? 


 

ถ้าใช่…เราก็ควรไปหาเขานะ… 


 

ถ้าจะเจอเขาแค่ออกไปข้างนอกสักที่ก็ต้องเจอเขาแน่นอนเพราะเขาต้องคอยตามฉันอยู่ใกล้ๆนี้แน่แต่อาจไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะมันเสี่ยงเกินไปในการโดนจับได้ ที่ครั้งนั้นเขาเข้ามาได้ก็เพราะหัวหน้ารีไวล์ไม่อยู่ดังนั้นอีกคนจึงมาแทน 


 

แค่แป๊บเดียวเท่านั้น… 


 

ฉันจะแอบออกไปแค่แป๊บเดียวแล้วถ้าไม่เจอจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด ฉันพอจะจำทางอยู่ได้บ้างดังนั้นมันจะต้องไม่เป็นไร 


 

ฉันพยายามลุกขึ้นแล้วย่องเบาออกไปให้เบาที่สุดพร้อมกับเหลือบมองเป็นระยะว่าหัวหน้ารีไวล์จะตื่นมั้ย ขนลุกหลังไปหมดแล้วถ้าเกิดหัวหน้าตื่นขึ้นมาตอนนี้มีหวังโดนสวดยาวแน่ๆ แต่นี่ฉันก็เดินออกมาจากห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะ… 


 

สัญญาเลยค่ะว่าจะรีบกลับมา! 


 

แต่ว่าลืมไปเลยที่นี่มีทหารเป็นพันเลยนะแล้วจะหนีไปยังไง หรือเราควรกลับไปนอนต่อแล้วรอให้เขามาหาเอง เพราะถ้าถูกจับได้ขึ้นมามีหวังซวยเลยนะถึงจะเดินมาครึ่งทางแล้วยังไม่เจอคนก็เถอะ 


 

ถ้าจะไปควรจะมีใครสักคนไปด้วยแต่ถ้าลากกันไปคงทำให้เดือดร้อนแน่เลย ใจนึงก็อยากไปต่อแต่อีกใจก็อยากกลับเพราะมีลางสังหรณ์ไม่ดี แต่ดูเหมือนฉันจะหลงแล้วแฮะเพราะเดินออกมาถึงข้างนอก


 

“จะไปไหน” 


 

ร่างหนาที่ยืนรอดักอยู่ด้านหลังด้วยความโมโหตีหน้าขรึมและทำเสียงเข้มถามในขณะที่คนตัวเล็กยังคงตกใจเพราะไม่รูว่าเขาตามมาตั้งแต่ตอนไหน


 

“ฉันถามว่าจะไปไหน!” 


 

คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกใหญ่รู้สึกหัวใจตัวเองหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อรีไวล์กระแทกเสียงใส่เธอ 


 

“ปะ..ไปเข้าห้องน้ำค่ะ” 


 

“เธอไปเข้าห้องน้ำครึ่งชั่วโมงเหรอ?” 


 

“…” 


 

“ฉันถามว่าเธอไปเข้าห้องน้ำตั้งครึ่งชั่วโมงเหรอ!” 


 

“กะ…ก็หนูท้องเสีย ทำไมหัวหน้าต้องดุด้วย”


 

“เธอคิดว่าฉันโง่มากมั้ย”รีไวล์ถามน้ำเสียงแข็งกร้าว คนตัวเล็กยืนห่อไหล่ตัวสั่นน้ำตาคลอเบ้าและเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อเห็นเช่นนั้นรีไวล์จึงพยายามตึงผ่อนลง 


 

“ฉันจะถามใหม่อีกครั้งเธอจะไปไหน” 


 

“หนูแค่ไปเข้าห้องน้ำ…” 


 

“ขออีกที”เขาถามย้ำอีกรอบเหมือนกำลังทดสอบเธอว่าเธอจะยอมบอกเขาหรือไม่ จะอะไรก็ตามแต่ที่เขารู้คือเทเรซ่าไม่ได้ไปห้องน้ำแน่เพราะเขาเดินออกมามองตั้งแต่เธอเปิดประตูออกไปจากห้องนี้แล้ว 


 

“ไปเข้าห้องน้ำค่ะ…” 


 

“นี่เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าที่ฉันถามย้ำอีกรอบเพราะรู้อยู่แล้วว่าโกหกแล้วให้โอกาสแก้ตัวน่ะ” 


 

“…” 


 

“กลับไปนอนคุก”เทเรซ่ารู้สึกตัวชาวาบไปทั้งร่างกายจนแทบขยับปากไม่ได้เมื่อโดนอีกฝ่ายไล่โดยไม่ใยดี จริงๆก็เข้าใจหัวหน้าเพราะคงไม่มีใครชอบให้อีกฝ่ายโกหกแล้วทำเหมือนตัวเองเป็นคนโง่หรอกแต่ถึงอย่างคนตัวเล็กก็ยังส่ายหน้าไม่ยอมอยู่ดี


 

“หัวหน้าไม่เอาไม่ไปหนูไม่ไปไหนแล้ว ฮึก!” 


 

“เงียบ”รีไวล์มองตาขวางเดินซอยเท้าถี่ลัดเลาะทางเดินไปยังที่ลับสายตาผู้คนแล้วออกจากตัวศูนย์บัญชาการไปยังถนนเส้นหลักเข้าไปในเมืองที่ตอนกลางคืนทั้งเงียบสงัดและวังเวงมีเพียงแค่แสงไฟจากร้านหรือบางบ้านกับดวงไฟตามทางพร้อมกับผู้คนที่ใช้ชีวิตยามวิกาลเท่านั้นที่ออกมาเพ่นพ่านตามทางเดิน บีบข้อมือเล็กแน่นจนเป็นรอยแดง


 

"ฉันว่าตอนฉันอายุเท่าแกฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนี้นะ"ร่างเล็กถูกฉุดรั้งไปอีกทางด้วยมือหนาอีกมือหนึ่ง เทเรซ่าตาโตหันไปมองคนอีกคนที่เธอชนเข้ากับไหล่กว้างแล้วตาโตเมื่อเห็นว่าภายใต้ผ้าคลุมสีดำเป็นใคร คนร่างหนาดึงผ้าคลุมตัวเองออกพร้อมกับจ้องรีไวล์ด้วยความโมโหและพาลหงุดหงิดในตัวเองอีกคนที่ทำอะไรแบบนี้ 


 

รีไวล์มองอีกฝ่ายกลับด้วยความตะลึงและตกใจในสิ่งที่เขาเห็น มีตัวเขาอีกคนที่เหมือนทุกอย่างไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา น้ำเสียง หรือท่าทางต่างๆ กำลังเดินเข้ามาแล้วพยายามเอาตัวเทเรซ่าให้ออกจากเขา 


 

มีตัวเขาอีกคนนึง… 


 

มีตัวเขาอีกคนอย่างที่เทเรซ่าบอกจริงๆ…


 

"ถ้าจะดุแบบนี้ก็อย่ามายุ่งกับเมียฉัน" 


 

----------------------------------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #195 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:17
    อู้ว บับ..แบบว่าจะเลือกคนไหนดี
    #195
    0
  2. #182 jrnzp03 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 09:59
    เอาหละเว้ย ต้องรีบตื่นมาอ่าน
    #182
    1
    • #182-1 hijjyii994(จากตอนที่ 32)
      23 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:54
      โอ้ยเทอ55555555
      #182-1
  3. #145 janeny4944 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:37

    มาต่อไวๆนะค่ะ
    #145
    1
  4. #144 pitchayameeyok (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:26

    Nani!!!? หัวหน้ารีไวล์สองคน!? หัวหน้าที่อยู่ปัจจุบันกับคนที่มาจากอนาคต OMG นั่งอ่านซ้ำเรื่อยๆเพื่อทำความเข้าใจให้ลึกขึ้น ไรท์คิดอะไรอยู่คะ!? จะทำเนื้อเรื่องตอนต่อไปยังไงคะ!?

    #144
    0
  5. #143 miyasakinpy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 18:16

    งือออ อย่าอ่านตอนต่อไปแย้ววว คาใจมากว่าคุณสามีทั้งสองขะทำไง จะมีศึกชิงนางไหม 5555
    #143
    1
  6. #142 ChutimonPin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:46
    Oh my god!!!! โอ้ววว ไม่รู้จะพูดอะไร พูดอะไรไม่ออก ช็อคๆๆๆ โอ้วววว
    #142
    1
  7. #141 mew miki (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:55
    ถ้าเราเป็นเทเรซ่าา จะกรี๊ดใส่หัวหน้า!!
    #141
    1
  8. #140 Nuisahnatasa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:54
    เมีย!!*o*
    #140
    1
  9. #139 TANGGบุ๋ยๆ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 18:21
    กรี้ดดดดเมื่อไหร่จะได้กันคะ
    #139
    1
  10. #138 polytome (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 14:34

    จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #138
    1
  11. #136 BlancNoir (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:44

    เดี๋ยวเห้ยยยยยยยย นาฬิก๊าาาาาาา เดี๋ยวๆๆๆๆๆหัวหน้าอันนั้นหายไม่ได้นะ โอ้ยยยยเป็น80%ที่คาใจมากๆๆๆ .ดิ้นบนพื้น

    #136
    1
  12. #135 ChutimonPin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:37
    รีไวล์จากอนาคตรึป่าว!!
    #135
    1
  13. #134 phantomhive001 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:26
    หัวหน้าที่มาจากอนาคตรึเปล่า55555
    #134
    1
  14. #133 polytome (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:58

    จะรออ่านอีก20%ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #133
    1
  15. #132 BlancNoir (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 17:37

    ฮรือออออ ทั้งอิจฉาทั้งสงสารยัยหนูเทเรซ่าเลยอ่าาาา อยากจะฉกชิงวิ่งราวเอาตัวน้องมาจุ๊บเหม่งปรอบใจ(โอ๋เอ๋นะคนดี) อิหัวหน้านางก็ใจร้ายกับน้องจังน้ออออทำน้องร้องตลอดดดด

    #132
    1
    • 21 มีนาคม 2562 / 19:57
      อุแงงงเค้าก็อยากกอดปลอบน้องเหมือนกัน แต่ตอนนี้เฮียแกโอ๋เก่งแล้วนะสงายใจได้
      #132-1
  16. #131 ChutimonPin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:18

    ไดต่อจีมักๆ
    #131
    1
  17. #130 Sumontaseesun-- (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 15:44
    อร้ายยย•/////•ฟิน~~
    #130
    2
  18. #129 polytome (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 15:41

    จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #129
    2