end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 31 : Chapter29:ฉันต้องการเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

Chapter29:ฉันต้องการเธอ

เธอพูดไม่จริงหรอกรีไวล์ทำหน้าไม่พอใจใส่อีกฝ่ายที่ทำเหมือนกับกำลังวางไพ่เหนือกว่าตัวเองอยู่ แต่ถึงจะแสดงท่าทีแบบนั้นออกไปในใจของเขากลับกำลังรู้สึกโหวงแปลกๆจนรู้สึกอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด 


ไม่รู้เป็นเพราะเมื่อกี๊นี้เขาเผลอลั่นมือตบหน้าเทเรซ่าไปแล้วเห็นสีหน้าเธอผิดหวังในตัวเขาก่อนหน้านี้รึเปล่าถึงทำให้เขากำลังร้อนใจและรู้สึกผิดขนาดนี้หรือจะเป็นเพราะว่าเธอกำลังโต้ตอบเขากลับกัน? 


รู้ได้ไงว่าไม่จริงคะ เพราะหัวหน้าบอกให้อยู่ต่างหากหนูถึงอยู่แต่ตอนนี้ในเมื่อมันไม่จำป็นแล้วหนูก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่ก็ได้จริงมั้ย? 


ก็ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับหนูก็ไม่เห็นต้องร้อนใจสักหน่อยหัวหน้ารีไวล์ 


หึอยากกลับแล้วไงล่ะรีไวล์กระตุกยิ้มมุมปากเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก่อนจะทำสีหน้าที่คาดเดาไม่ได้เลยว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่ 


ก็กลับไปสิ หมายถึงถ้ากลับไปได้น่ะนะ 


ถ้าเดาไม่ผิดนาฬิกาที่เธอมีอยู่มันคือตัวแปรสำคัญที่เธอต้องใช้สินะ แล้วเธอลืมอะไรมันไปรึเปล่ามันอยู่กับฉันนี่ 


“… 


ถ้าอยากกลับก็มาเอาคืนให้ได้สิมือหนากระชากคอเสื้อของร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วบีบแก้มทั้งสองข้างเธอแน่นจนพูดไม่ออก มือเล็กพยายามแกะมือของรีไวล์ออกแต่ไม่เป็นผล เมื่อเห็นเช่นนั้นรีไวล์ก็ยังคงประชดต่อ 


ขนาดแค่นี้เธอยังไปไหนไม่รอดเลยเทเรซ่ารีไวล์ปล่อยมือออกจากใบหน้าของเธอที่ช้ำขึ้นเป็นรอยมือแดงจากการที่ถูกเขาบีบด้วยความรุนแรง เทเรซ่าเมื่อได้โอกาสพูดก็หัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพชและสวนเขากลับมา 


ขนาดหัวหน้าทำได้มากกว่านี้หัวหน้ายังไม่ทำเลย ฆ่าทิ้งเมื่อกี๊หัวหน้าก็ทำได้แท้ๆแต่ไม่ทำ 


อย่ามายอกย้อนฉันรีไวล์ทำเสียงเข้มบีบไหล่เล็กผละออกไปให้ห่างจากตัวเขา ร่างบางเซไปเล็กน้อยก่อนจะตั้งหลักยืนทรงตัวให้อยู่เหมือนเดิม 


หัวหน้าแรงเยอะกว่านี้นี่เพราะเป็นผู้หญิงเลยไม่กล้ารุนแรง หรือจริงๆแล้วเพราะเป็นเทเรซ่ากันนะคะ?เทเรซ่ากำลังยั่วโมโหเขา เธอจำได้ถึงความแตกต่างระหว่างครั้งแรกที่รู้จักกันแล้วเขาชอบรุนแรงกับเธอแค่ผลักเธอเฉยๆก็แทบกระเด็นแล้วแต่ตอนนี้เขากลับผลักเหมือนใช้แรงจากแค่นิ้วเดียว 


มือเล็กดึงคอเสื้อตัวบางของคนร่างหนาที่สวมอยู่ให้ใบหน้าคมเข้ามาใกล้ตัวเองก่อนจะแสยะยิ้มด้วยความรู้สึกต่างๆที่มากจนนับไม่ถ้วนแต่ตอนนี้สิ่งหนึ่งที่เธอกำลังรู้สึกคือความรู้สึกขำในตัวรีไวล์ที่ย้อนแย้งสิ้นดี 


แล้วถ้าฉันบอกว่าเพราะเป็นเธอล่ะจะว่าไงรีไวล์หยั่งเชิงเธอดูเหมือนตอนนี้พวกเขากำลังเล่นสงครามจิตวิทยากันอยู่เพราะต่างคนต่างกำลังโต้กลับอย่างไม่ยอมใคร 


ก็ไม่ทำไมนะคะเพราะหนูรู้อยู่แล้ว 


เลิกเล่นลิ้นซะทีรีไวล์ปัดมือเทเรซ่าออกแล้วถอยหลังออกไปก้าวนึง เทเรซ่าตอนนี้กำลังได้เปรียบกว่าเขามากเพราะเถียงเขาได้ทุกคำที่เขาพูดและไม่ยอมใครหน้าไหนทั้งนั้นแม้แต่เขา 


บอกตัวเองเถอะค่ะ 


อย่ามาพยศกับฉันให้มันมากนักนะ เพราะถ้าฉันไม่ทนเธอตายไปนานแล้ว 


ก็ไม่มีใครบอกให้ทนสักหน่อยคนตัวเล็กยักไหล่เหลือบมองอย่างท้าทายเขา รีไวล์กำหมัดแน่นกำลังหงุดหงิดที่เทเรซ่ากำลังทำแบบนี้ใส่เขา 


งั้นถ้าเธอคิดว่าฉันไม่กล้าก็คงคิดผิดแล้วล่ะร่างหนาจับคนตัวเล็กเหวี่ยงทุ่มลงกับเตียงหินจนหลังของเธอกระแทกกับหินด้วยความรุนแรงร้องออกมาด้วยความเจ็บ 


เอานาฬิกามา!เทเรซ่าพยายามค้นตัวของเขาว่าของชิ้นนั้นอยู่ส่วนไหนของเสื้อผ้าของเขา แต่รีไวล์กลับรวบมือเธอขึ้นไปเหนือหัวแล้วรวบตัวเธอมาวางไว้บนตักหลังจากที่เขาขึ้นคร่อมตัวเธอแล้วเกือบโดนใช้ขาขึ้นมาสวนกลางหน้าท้องเขา 


พยศใช่ย่อย 


คนตัวเล็กที่ถูกรวบแขนดึงไปเหนือศีรษะเขาจึงใช้นิ้วมือเกี่ยวเส้นผมแล้วดึงมันจนรีไวล์ต้องร้องออกมาแล้วรีบดึงแขนเธอออกให้ห่างจากหัวของเขา หน้าผากมนจึงพุ่งเข้าชนแสกกลางหน้ารีไวล์แต่เขาก็หยุดมันได้ทันก่อนจะล็อคคอเทเรซ่าลงมาจูบเขาแต่คนตัวเล็กไม่ได้เคลิ้มแต่อย่างใดจึงกัดเข้าที่ปากเขาเต็มๆจนเลือดกบปาก 


โฮ่…”นิ้วเรียวปาดเลือดตัวเองออกมาดูแล้วเลียเลือดที่เหลืออยู่มุมปากก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาด้วยความน่าขันที่เขาพลาดท่าให้เด็กตัวเล็กๆคนนึง 


พยศเก่งเหลือเกินนะเทเรซ่า 


สงสัยจังว่าคิดยังไงถึงจูบ ไม่ทราบว่าจะปราบพยศหนูหรืออยากจูบเองเฉยๆกัน 


ตึก ตึก ตึก 


โฮ่แล้วถ้าฉันตอบว่าแค่อยากล่ะรีไวล์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ 


ตึก ตึก ตึก 


ก็แค่จะตอบว่าแล้วแต่หัวหน้าแล้วกันเทเรซ่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าคมเมื่อรีไวล์เห็นดังนั้นจึงขบเม้มที่ริมฝีปากเล็กอย่างเมามันส์โทษฐานที่คนตัวเล็กเล่นแสบกับเขาไว้เยอะนัก ริมฝีปากเล็กที่ถูกบดไปด้วยความร้อนแรงจึงได้รสฝาดจากเลือดอีกฝ่ายที่ไหลออกมาอีกรอบเพราะตัวเขาที่รุนแรงเอง 


ตึก ตึก ตึก 


ยอมง่ายจังนะหมดแรงแล้วล่ะสิรีไวล์ยิ้มร่าเมื่อเห็นคนตัวน้อยนั่งหอบอยู่บนตัวเขาเพราะถูกจูบจนแทบไม่มีอากาศหายใจเข้าไปในปอด รีไวล์ดันตัวเธอชิดกับกำแพงแล้วปล่อยมือเธอหลังจากที่รวบข้อมือเธอมานานและคาดว่าเธอคงไม่ทำอะไรเขาแล้ว 


ถ้าทำได้น่าจะทำได้แค่จิกกับข่วนหลังเขา 


หัวหน้าเร็วๆเข้าสิใบหน้าหวานทำหน้าออดอ้อนต่างจากเมื่อครู่นี้ที่ยังไม่ยอมเขาและยิ่งไปกว่านั้นยังร้องไห้เพราะถูกเขาตบไปอีก 


ก็คงต้องขอโทษที่รุนแรงกับยัยนั่นเกินไปล่ะนะ ไม่ได้ตั้งใจทำให้เสียใจหรอกแต่ว่าเขาจำเป็นต้องทำจริงๆ 


แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังแพ้เธออยู่ดี แพ้ผู้หญิงที่ชื่อเทเรซ่า 


พอเห็นน้ำตาก็ใจอ่อนทุกที 


พอโดนอ้อนเข้าหน่อยเขาก็ไปต่อไม่ถูกแล้ว 


เรื่องที่พูดไม่ดีเมื่อกี๊ถ้าขอโทษเธอจะให้มั้ยนะ? 


ตึก ตึก ตึก 


นี่คุณสามี 


รู้แล้วครับรีไวล์ลูบที่พวงแก้มเป็นรอยแดงด้วยความเบามือก่อนจะจูบที่กลางหน้าผาก ดวงตา และจุมพิตเบาๆที่ริมฝีปากอยู่เนิ่นนานอย่างอ้อยอิ่งก่อนที่จะหยุดทุกอย่างลงอยู่ตรงนั้น 


ขอโทษนะหัวหน้ารีไวล์เทเรซ่าก้มกระซิบอยู่ข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดแต่ก็คลี่ยิ้มออกมา รีไวล์ขมวดคิ้วมุ่นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะหันไปทางหน้าลูกกรงด้วยความตกใจ 


นั่นนายทำอะไรอยู่น่ะรีไวล์ 


ฮันซี่…” 


สงสัยเราต้องคุยกันใหม่หน่อยแล้วล่ะรีไวล์ที่ถูกจับได้ว่าตัวเองแอบลงมาแล้วยังกระทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมกำลังร้อนรนเมื่อคนที่เห็นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นฮันซี่เพื่อนของเขาที่เธอเพิ่งสั่งไปหมาดๆเองว่าห้ามลงมาหาเธอ 


เดี๋ยวนะแล้วที่เทเรซ่ายิ้มให้เขาเมื่อกี๊อย่าบอกนะว่ารู้อยู่แล้วว่าฮันซี่จะมา 


รีไวล์หันกลับไปหาเทเรซ่าที่นั่งยิ้มอย่างเป็นผู้ชนะและดูสะใจที่เขาถูกจับได้ก็เข้าใจทันที แม้ว่าฮันซี่จะไม่เห็นเพราะตัวเขาทั้งตัวบังเทเรซ่าได้มิดแต่เขาเห็นทุกอย่างว่าเธอกำลังนั่งหัวเราะอยู่ก่อนจะใช้นิ้วมือปาดคอตัวเองแล้วชี้มาทางเขาพร้อมกับกระซิบว่า 


'ไม่รู้ไม่ชี้อ่า' 


ยัยเทเรซ่า... 


สร้างเรื่องให้เขาจนได้! 

.

.

------------------------------------------------

(อัพ60%)

Teresa Part 


แบบนี้แหละถึงจะเป็นไปตามแผนของเรา ถ้าเกิดหัวหน้ารีไวล์โดนคุณฮันซี่จับตาดูอยู่ล่ะก็จะไม่มีทางมาหาเราได้แน่ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นอาร์มินก็จะลงมาหาเพื่อคุยเรื่องกลับไปที่เขตสโตนเฮสได้ง่ายขึ้น 


ถึงจริงๆจะไม่ได้นึกว่าหัวหน้ารีไวล์จะลงมาหาเราจริงๆก็เถอะแต่ว่าแบบนี้มันโชคดีชัดๆเพราะในเวลาชั่วพริบตาระหว่างบทสนทนาของพวกเราก็ทำให้คิดแผนออกด้วย 


แต่ว่าไม่ชอบเลยทำไมหัวหน้าต้องทำเป็นรั้งไว้ทั้งๆที่ปากก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรแท้ๆ ก็รู้สึกอยู่หรอกว่ายังไงหัวหน้าก็ต้องรู้สึกอย่างเดียวกับเราแน่แต่ว่าแต่ว่าหัวหน้ารีไวล์ก็ยังไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองสักที 


มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ 



หรือเป็นเพราะฉันยังดีไม่พอกัน? 


หรือเป็นเพราะไม่มั่นใจในตัวฉัน เพราะฉันมันประหลาดมาจากที่อื่นกัน? 


ก็ถ้าเลือกได้ฉันก็อยากจะเกิดมาอยู่โลกใบนี้เหมือนกัน เกิดมาเจอหัวหน้ารีไวล์ตั้งแต่แรกเพราะกว่าฉันจะได้มาเจอหัวหน้ารีไวล์นี่มันยากมากเลยนะที่ต้องข้ามโลกมา 


แม่งแลกกับอะไรมาหลายอย่างเลย 


เอ๊ะ? 


เมื่อกี๊ฉันบอกกับตัวเองว่ากว่าฉันจะได้มาเจอหัวหน้ารีไวล์ต้องแลกกับอะไรมาตั้งหลายอย่างงั้นเหรอ 


ฉันก็ไม่ได้แลกอะไรมาสักหน่อยนะ? 


สมองฉันเริ่มเพี้ยนจนคิดอะไรขึ้นมาเองมากเกินไปแล้วรึเปล่านะเนี่ย 


ตั้งสติไว้หน่อยเทเรซ่าเทเรซ่าตบแก้มตัวเองเบาๆเรียกสติให้กลับมา ดวงตาหวานทอดสายตาเหม่อมองด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ เป็นเพราะเธอทำให้เขาเดือดร้อนล่ะมั้งเลทำให้เป็นกังวลขนาดนี้ 


แต่ว่าฉันนี่ก็แปลกดีจริงๆทั้งๆที่โดนตบมาแท้ๆแต่ก็ยังให้อภัยเขาได้อีก ไม่รู้ว่าบ้าหรือบ้ากันแน่แต่ยิ่งพอโดนจูบก็เข้าใจลยว่าฉันคงจะบ้าจริงๆ แค่โดนจูบตัวก็อ่อนยวบหมดเรี่ยวแรงไปแล้ว ดีจริงๆที่ยังคงมีสติได้ยินเสียงเดินมาตั้งแต่ไกลเลยเดาว่าเป็นคุณฮันซี่เพราะเธอบอกว่าเป็นหนึ่งในผู้คุมเหมือนกัน พอเป็นแบบนั้นก็เลยเข้าทางแผนกันหัวหน้ารีไวล์ไม่ให้มาหาฉัน 


ขอโทษนะหัวหน้ารีไวล์ 


แต่ถึงไม่มาหนูก็ตั้งใจจะแหกคุกออกอยู่แล้ว เพราะงั้นอย่าคิดจะมาขวางกันเลยตอนนี้เรื่องขของคาร์ลิสันน่ะสำคัญที่สุด สำคัญมากพอๆกับเรื่องของหัวหน้ารีไวล์นั่นแหละ 


อีกเหตุผลที่ฉันต้องการกลับไปเขตสโตนเฮสไม่ใช่เพราะเซ้นส์อย่างเดียวที่รู้สึกว่าที่นั่นน่าจะมีอะไรบางอย่าง แต่จะกลับไปเช็คอะไรที่นั่นซะหน่อย 


ตอนนั้นที่โดนฉีดยาพิษจนสลบไปร่างกายมันหนักไปหมดแล้วร้อนเป็นไฟเหมือนกำลังโดนเผา ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือยาอะไรถึงมีฤทธิ์แบบนั้น แต่หลังจากนั้นตอนตื่นขึ้นมาเหมือนจะมีคนปลุกขึ้นให้รู้สึกตัวขึ้นถึงจะยังสติกลับมาไม่ครบเต็มร้อยแต่ทหารที่เฝ้าในห้องนั้นก็ตายเกลื่อนไปหมดแล้วนะถ้าจำไม่ผิด 


ใครเป็นคนมาช่วยกันนะ? 


ถ้าตอนนั้นมีสติมากกว่านี้ก็คงจะจำได้แล้วว่าเป็นใครกันแน่ แต่นี่นึกอะไรไม่ออกเลยสักอย่างพอพยายามนึกก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เห็นหน้าเขาด้วย แบบนี้มันบ้าจริงๆ... 

. 

. 

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่ฉันถูกปล่อยตัวและได้เห็นแสงแดดแสงตะวัน แต่จู่ๆกองสารวัตรทหารและทีมสำรวจก็ได้รับคำสั่งให้พาฉันเข้าห้องประชุมของซึ่งมีแต่พวกทีมสำรวจรวมไปถึงเหล่าผู้บัญชาการทุกหน่วยอย่างพิคซิส ฮันซี่ ไนล์ และแซคลีย์เพื่ออะไรบางอย่างซึ่งพวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดฉันเลยแม้แต่น้อย 


ฉันรู้จักแซคลีย์แน่เพราะเขาคือคนที่อยู่ในห้องพิจารณาคดีและตัดสินส่งตัวฉันไปอยู่ทีมสำรวจ ได้ยินมาว่าหลังจากนั้นก็เกิดข้อโต้แย้งกันเป็นประเด็นว่าทีมสำรวจทำอะไรนอกเหนือกว่าหน้าที่หรืออะไรที่มากกว่าการดูแลคือการปฏิบัติตนดีกับฉัน นั่นพอที่จะทำให้ฉันเดาได้ว่ามันเกิดมาจากหัวหน้ารีไวล์ที่ตอนแรกได้รับหน้าที่พาตัวฉันออกจากเมืองเพื่อกันและคอยสังเกตการณ์ว่าฉันจะเป็นอันตรายหรือไม่ เมื่อยื่นรายงานผลความประพฤติจึงค่อยถูกนำตัวส่งเข้าเมืองเพื่อขังลืมเนื่องจากในเมื่อถ้าไม่มีพิษภัยกับประโยชน์อะไรก็ไม่จำเป็นต้องดูแลดีด้วยหรือเก็บเอาไว้ 


พอรู้แบบนั้นแล้วก็เข้าใจว่าตลอดที่ผ่านมาหัวหน้ารีไวล์พยายามถ่วงเวลาและซื้อเวลาให้ฉันอยู่ที่นั่นต่อ เพราะที่นั่นมีแค่พวกเขาที่ไว้ใจได้ ผิดกับเมืองชั้นในที่ยิ่งเข้าใกล้กับทหารระดับสูงและพวกขุนนางบางส่วนที่ไม่รู้อะไรก็ีโอกาสเสี่ยงที่ความจะแตกมากขึ้นว่าฉันไม่ใช่คนในกำแพง รวมไปถึงพวกที่รู้เรื่องและไม่เห็นด้วยพยายามจะกำจัดฉันทิ้ง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหัวหน้ารีไวล์ถึงโดนกล่าวหาโดยกองสารวัตรทหาร 


เพราะเขารู้และพยายามช่วยฉันนั่นเอง... 


จริงๆฉันรู้สึกดีใจนะที่รู้ว่าหัวหน้าพยายามทำเพื่อฉัน แต่ความเป็นจริงแล้วนั่นไม่จำเป็นเลย เขาไม่ควรยื่นมือเข้ามาช่วยฉันหรือทำอะไรที่ทำให้เสียหน้าที่การงานเขาอย่างนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆน้อยๆที่จะกระทบต่อแค่หน้าที่เขาเพียงอย่างเดียวแต่มันกระทบต่อส่วนรวม และอีกอย่างเรื่องของฉันมันก็มีอะไรมากกว่านั้นอีกซึ่งขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ยิ่งอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆก็ทำให้มีแต่ปัญหา 


“รายงานจากกองรักษาการณ์ที่นอกกำแพงพบบุคคลภายนอกเช่นเดียวกับเธอ พวกเราต้องการข้อมูลเกี่ยวกับคนพวกนั้น รู้ใช่มั้ยว่าฉันหมายถึงอะไรเพราะว่าเธอก็เป็นคนนอกเหมือนกับเขา”แซคลีย์พูด 


เอ้า...พบคนนอกกำแพงที่เป็นหน่วยสอดแนมจากอีกฝั่งของเกาะแล้วเกี่ยวไรกับฉันอะ ก็บอกว่าไม่ใช่คนนอกกำแพงแต่เป็นคนนอกโลก มาถามฉันแล้วจะได้อะไรไปนอกจากคำว่าไม่รู้อะถามจริง 


“คือก็ถ้าอย่างนั้นแล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับตัวหนูเหรอคะในเมื่อหนูเคยบอกไปแล้วว่าหนูมาจากนอกโลกไม่ใช่คนจากนอกกำแพง” 


“มีใครเขาเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?”ชายแก่ตวัดสายตามาทางฉันราวกับจะหาเรื่อง 


“ก็แล้วถ้าเกิดว่าผู้บัญชาการไม่เชื่อและคิดว่าหนูเป็นคนมาจากนอกกำแพงจริง คิดว่าหนูจะมาจากฝ่ายไหนล่ะคะ โลกนอกกำแพงไม่ได้มีแต่พวกของไททันเกราะอย่างที่พวกคุณเห็นกันนะคะ มีอีกตั้งหลายที่ที่เขาจ้องจะบุกเกาะนี้เพราะต้องการชิงพลังบรรพบุรุษไททันและทรัพยากรของที่นี่” 


“ถ้าไม่ใช่คนในก็มีแต่คนนอกเท่านั้นที่มาบุกเกาะแล้วพังกำแพงวอลล์มาเรียอย่างพวกไททันเกราะที่แฝงตัวเข้ามาในเกาะแห่งนี้ถึงจะรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรบ้างในกำแพง นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอมีส่วนร่วมเป็นพวกเดียวกับไททันเกราะ” 


“เรื่องนี้ใครๆเขาก็พูดถึงกันอีกอย่างคุณส่งตัวหนูไปอยู่กับทีมสำรวจเองทำไมหนูจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ล่ะคะ แล้วอีกอย่างเรื่องที่หนูพูดก็เป็นแค่การคาดเดาทั้งนั้น ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าโลกที่พวกคุณอยู่เนี่ยมีสักกี่อย่างกันเชียวที่คุณรู้จริงๆ เพราะงั้นอะไรที่พวกคุณไม่รู้ก็ไม่ควรมาปรักปรำคนอื่นแบบนี้ มันไม่ผิดที่พวกคุณจะต้องระแวงเพราะหนูมาจากที่อื่นแต่ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณจะทำอะไรกับหนูก็ได้ตามใจชอบ” 


“คิดดูดีๆละกันค่ะผู้บัญชาการแซคลีย์ถ้าเกิดว่าหนูถูกอีกฝ่ายส่งตัวมาเพื่อสอดแนมจริงๆ ใครเขาจะส่งแค่เด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกลอยพัดมาอยู่ชายฝั่งให้พวกทหารแบกกลับมาขังคุกเล่นๆกัน แบบนั้นมันเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลยมีแต่คนฉลาดน้อยเท่านั้นแหละที่เขาทำกัน” 


“ขออนุญาตครับ จากรายงานความประพฤติตลอดที่ผ่านมาไม่มีการกระทำความผิดแต่ใดๆหรือสร้างความเดือดร้อนให้แม้แต่น้อยเลยครับ เธอปฏิบัติตามคำสั่งตลอดเวลาและไม่มีท่าทีตุกติก เรื่องนี้ทางเรายืนยันได้ครับ” 


อาร์มิน? 


ฉันมองไปยังอาร์มินที่ยกมือและอ่านรายงานความประพฤติ จริงอยู่ที่ในรายงานนั่นถูกเขียนไว้ว่าดีมาโดยตลอด แต่นั่นมาจากการเข้าข้างกันเองและไม่เขียนเรื่องที่ฉันฆ่าคนที่หมู่บ้านสโตนเฮสลงไป ถึงจะเป็นเหตุสุดวิสัยและทางหัวหน้ารีไวล์ต้องการปิดไว้เพราะไม่ต้องการให้เป็นเรื่องใหญ่ก็ตามแต่ถ้าถูกจับไดขึ้นมาล่ะก็พวกเราแย่แน่ 


“แต่มีรายงานจากสารวัตรทหารนะว่าพวกนายร่วมมือกันปิดอะไรบางอย่าง มีคนพบพวกนายไปอยู่ที่เขสโตนเฮสซึ่งนั่นไม่ใช่ที่ที่พวกทีมสำรวจอยู่นี่” 


“ใครเป็นคนรายงานกัน?”ฮันซี่เลิกคิ้วสงสัยแต่ยังเก็บอาการได้อยู่ เหมือนกับเธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด 


“กองสารวัตรทหารรวมถึงชาวบ้านในระแวกนั้น ทีนี้เธอจะว่ายังไงล่ะฮันซี่?” 


เหมือนทุกคนกำลังถูกต้อนจนมุมเลย หัวหน้ารีไวล์ตั้งแต่เห็นมาก็ยังไม่พูดอะไรเลยสักคำ หรือว่าจะโกรธตั้งแต่วันนัั้นกันนะ 


เอาเถอะเรื่องนั้นเอาไว้ก่อนตอนนี้ฉันควรจะช่วยทุกคนให้หลุดจากการถูกสงสัย 


“ผู้บัญชาการแซคลีย์กำลังพูดถึงหมู่บ้านที่มีแต่คนขี้ยาเหรอคะ?”คิ้วเรียวเริ่มขมวดกันเป็นปมใบหน้าหวานเริ่มแสร้งทำสีหน้ากลัวจนปากสั่น หันไปถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ 


“อะไร?เธอก็อยู่ที่นั่นด้วยรึไง” 


“ก็วันนั้นหนูแยกทำงานไปตักน้ำอยู่นอกตัวปราสาทแล้วหลังจากนั้นก็เหมือนจะถูกจับตัวไปตั้งหลายวันค่ะ หลังจากนั้นพวกคุณฮันซี่ก็ตามหนูจนเจอแล้วก็รู้มาว่าคนที่จับตัวหนูไปคือพวกค้ายากับจับผู้หญิงไปเป็นโสเภณี นั่นคงพอจะเชื่อมโยงกับที่พวกชาวบ้านที่เห็นพวกหัวหน้า ต้องขอโทษเรื่องนั้นด้วยนะคะที่ทำให้เดือดร้อน” 


“หืม...ถ้างั้นก็พอจะปะติดปะต่อได้  แต่ว่าหลังจากให้คนไปลงตรวจในพื้นที่พบว่ามีศพอีกด้วย เกี่ยวข้องอะไรกับเธอรึเปล่าล่ะ คนที่ฆ่าคือเธอใช่มั้ย” 


“...” 


“อะไร? เรื่องพวกนี้มาถึงขนาดนี้น่าจะพอเดาออกไม่ใช่รึไงว่าใครเป็นคนฆ่า คนไปช่วยก็คือพวกฉันเองคนที่ฆ่าก็ต้องเป็นพวกฉันอยู่แล้วถูกมั้ย ถ้ายัยนั่นฆ่าคนจริงๆมันก็ต้องถูกเขียนในรายงานความประพฤติอยู่แล้วแม้มันจะเหตุสุดวิสัยก็ตาม”คราวนี้เป็นทีของหัวหน้ารีไวล์ที่ในที่สุดก็เอ่ยปากท้วงออกมาหลังจากเงียบมานาน แต่ว่านะแค่ได้ยินเสียงหัวหน้ารีไวล์กับเห็นสายตาของเขาในใจมันก็โหวงๆแปลกๆ 


ไม่รู้ว่าอะไรเหมือนกันแค่อยู่ๆก็เหมือนมีอะไรแปลกๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าคืออะไรแต่ก็เหมือนจะรู้ ตัวฉันนี่มันเข้าใจยากจริงๆ 


“แล้วนายจะรู้ได้ไงว่าก่อนหน้าที่นายจะมาเธอไม่ได้ฆ่าคนเลยสักคน” 


“คุณแซคลีย์ไม่เอาน่า ไม่ว่าจะด้วยเจตนาหรือไม่แต่ถ้าเกิดเด็กคนนี้ฆ่าคนจริงๆมันก็เป็นเหตุสุดวิสัยไม่ใช่เหรอ”ผู้บัญชาการพิคซิสพูดขึ้น 


ฮือ...หนูรักผู้บัญชาการพิคซิสค่ะT_T 


“ดิฉันเห็นด้วยค่ะ ในฐานะผู้หญิงคนนึงเวลาเกิดเหตุการณ์แบบนั้นฉันก็คงทำแบบนั้นเหมือนกัน”คริสต้าที่นั่งอยู่ข้างๆผู้บัญชาการแซคลีย์เอ่ยขึ้น เธอเป็นราชินีเนื่องจากมีเชื้อสายราชวงศ์โดยตรงจึงสามารถขึ้นครองราชย์ได้และในตอนนี้เธอมีอีกชื่อนึงคือฮิสตอเรีย ผู้หญิงที่เคยเป็นหนึ่งในกองทหารรุ่น104เช่นเดียวกับพวกเอเลน 


นางฟ้าชัดๆT_T 


ฮือ...เธอกำลังช่วยฉันชัดๆเลยแบบนี้น่ารักสุดๆ  


“ถ้างั้นตัดเรื่องนี้ทิ้งไปแล้วเรื่องพวกหน่วยสอดแนมที่เราพบแล้วกำลังถูกนำตัวมาล่ะจะว่าไง”เพราะเป็นถึงราชินี ผู้บัญชาการแซคลีย์จึงขัดอะไรไม่ได้มากนักแต่ก็ยังมิวายจะหาเรื่องมาต้อนฉันให้จนมุมอีก 


“ได้ยินมาว่าคนพวกนั้นยอมสารภาพแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าเป็นทหารจากมาเลย์” 


พวกมาเลย์ที่พูดถึงคือพวกเดียวกับไททันเกราะหรือไรเนอร์และแอนนี่ที่เคยบุกมาที่นี่สินะ 


จริงๆฉันรู้เรื่องของโลกนี้เต็มไปหมดเพียงแต่ฉันคิดว่าควรพยายามทำตัวให้รู้น้อยที่สุดและพยายามอย่าไปยุ่งอะไรไม่เข้าเรื่องเพราะมันไม่ใช่เรื่องของฉัน ถ้าเกิดฉันเข้าไปยุ่งด้วยบางทีเรื่องอาจจะบานปลายยิ่งกว่าเดิม 


แต่บางทีไม่แน่ฉันอาจจะต้องเข้าไปยุ่งก็ได้... 


เพราะว่านั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันได้มายังโลกนี้ยังไงล่ะ 


“หนูยังคงยืนยันคำเดิมค่ะว่าหนูไม่กี่ยวข้องกับฝ่ายใดทั้งนั้น” 


คือเหนื่อยจะพูดแล้วอะบอกแค่นี้ ปฏิเสธมารอบที่ล้านแล้วว่าตัวเองไม่ได้มีเจตนาร้ายมากกว่าเรียกหัวหน้ารีไวล์ว่าคุณสามีอีกคิดดูละกันว่าเหนื่อยแค่ไหน เรียกคุณสามีล้านครั้ง ปฏิเสธตัวเองไปสิบล้านครั้งเศษๆ ท้อแท้ในการใช้ชีวิตมากเอาป้ายเขียนว่าตัวเองเป็นคนบริสุทธิ์แล้วคล้องคอไว้ได้มั้ย 


ให้นอนในคุกยังสบายใจกว่ามานั่งเถียงเรื่องเดิมๆแบบนี้อีก 


เหมือนผู้บัญชาการแซคลีย์เหงากลัวไม่มีคดีอะไรให้ทำอะถึงเอาแต่คอยจับผิดฉัน อยากร้องไห้มากน่ารักน่าเอ็นดูไร้พิษสงขนาดนี้ทำไมถึงดูไม่ออก ขนาดผู้บัญชาการพิคซิสยังเอ็นดูฉันเลยอะมีแต่ไอแก่แซคลีย์อะไม่เหมือนชาวบ้านเขา 


แต่ถึงพูดแบบนั้นก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี... 

. 

. 

“ขอบคุณนะ”หลังจากการประชุมจบลงตัวฉันก็ถูกส่งตัวกลับเข้าคุก แต่อย่างน้อยๆระหว่างนี้ทหารที่คุมตัวฉันก็คือทุกคนที่ฉันคุ้นเคยกันดีทั้งพวกเอเลนและซาช่าไหนจะรวมถึง...หัวหน้ารีไวล์ด้วย  ฉันหันหน้าไปขอบคุณอาร์มินที่ช่วยพูดไกล่เกลี่ยให้ฉันตอนประชุมอยู่  นายมันเพื่อนรักฉันมากเลยอาร์มิน! 


“ไม่เป็นไรครับ จริงๆผมไม่อยากทำแบบนั้นเลยเพราะถึงแม้เธอจะเป็นเพื่อนผมแต่อย่างที่ใครๆก็รู้กันว่าในกรณีของเธอมันไม่ถูกต้องที่จะต้องช่วยกันปกปิดเรื่องนี้แต่ที่ช่วยเพราะว่าเป็นเทเรซ่าหรอก อีกอย่างถ้าเบื้องบนรู้เรื่องมากกว่านี้จะยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่” 


“ใช่ จริงๆฉันก็ไม่อยากออกตัวแรงเหมือนกันแต่ถ้ายิ่งอยู่เงียบแล้วไม่แก้ตัวอะไรเลยในขณะเดียวกันมันก็ดูน่าสงสัยเข้าไปอีก จริงๆฉันเองก็คิดนะว่าพูดมากๆไปจะดูเหมือนกำลังแก้ตัวอยู่รึเปล่าแต่ดูๆแล้วมันก็ได้ผลดีอยู่เหมือนกัน” 


“แหม ขนาดเธอไม่อยากออกตัวแรงแต่ตอนเถียงนี่ไฟแลบเลยนะ มีแอบแซะด้วยอย่าคิดว่าฉันไม่รู้”แจนหัวเราะเยาะ 


“ก็แล้วมันจริงมั้ยล่ะ สมมุติว่าฉันเป็นศัตรูจริงๆใครเขาจะโง่ส่งคนแบบนี้มา” 


“นั่นสิอย่างเธอไม่น่าจะทำอะไรได้นะ ขนาดปอกมันฝรั่งยังทำไม่เป็นเลย” 


“แจน!!!!”ฉันร้องโวยวายอย่างเหลืออดในขณะที่คนอื่นกลับหัวเราะเยาะ ส่วนมิคาสะก็ยังคงเป็นเช่นเดิมคือไม่ได้หัวเราะอะไรเช่นเดียวกับหัวหน้ารีไวล์ที่ดูเหมือนไม่ได้ฟังบทสนทนาของพวกเรากัน 


แต่ว่าฉันไม่ทักเขาหรอกนะ เพราะว่าฉันน่ะตัดสินใจไว้แล้วว่าจะตีตัวออกห่างจากเขา 


เพราะฉันบอกแล้วไงว่าพวกเราไม่ควรจะมีความสัมพันธ์กันไม่ว่าจะในรูปแบบไหนก็ตาม 


“ถ้าเกิดนายไม่บอกว่าช่วยฉันเพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายฉันคงนึกว่านายชอบฉันซะแล้วนะ”ฉันเดินเข้ามาชิดกับอาร์มินพร้อมกับยื่นใบหน้าไปกระซิบใกล้ใบหูเขาให้ได้ยินกันแค่สองคน 


“บ้าน่าเทเรซ่า!”อาร์มินเสียงแข็งใส่เมื่อเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเยาะเขา แค่หยอกนิดหยอกหน่อยเองเอาเข้าจริงฉันก็ไม่ได้คิดหลงตัวเองขนาดที่ว่าจะมีแต่คนมาชอบฉันหรอกก็แค่ลองใจถามเฉยๆเพราะแปลกใจที่เขาช่วยขนาดนี้ 


“แค่หยอกน่ะ แต่ก็อยากรู้จริงๆนะว่าทำไมถึงช่วยฉันขนาดนี้” 


“เพราะว่าผมรู้สึกน่ะ” 


“รู้สึก?” 


“ผมรู้สึกว่าเธอเหมือนกับเอเลนและคล้ายกับพวกเราทุกคน และผมก็รู้สึกด้วยว่าเธอเป็นหนึ่งในคำตอบที่จะไขเรื่องราวทั้งหมดไม่ว่าจะไททันหรืออะไรก็ตาม นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเลือกที่จะเสี่ยงในการคาดเดาของตัวเองและช่วยเธอ” 


“ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นอะไรแบบนั้นนะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาๆคนนึงก็เท่านั้นเอง” 


“เรื่องที่เธอบอกมาจากต่างโลกผมยอมรับว่าไม่ได้เชื่อเธอเต็มร้อย ผมไม่รู้หรอกว่าเธอโกหกรึเปล่ามีแต่ตัวเธอเองที่รู้อยู่แก่ใจ แต่ถ้าเกิดเธอมาจากต่างโลกจริงเธอก็น่าจะคิดได้นะว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอมาเจอกับพวกผมรึเปล่า?” 


“อีกอย่างเธอน่ะเป็นคนที่ไม่เหมือนใคร ไม่ใช่แค่ผมที่รู้สึกแต่ทุกคนเองก็รู้สึกเหมือนกัน” 


ตัวฉันน่ะไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่อาร์มินสักเท่าไหร่หรอก ไม่เข้าใจในตัวฉันเองด้วยว่าฉันไม่เหมือนคนอื่นตรงไหน แต่เรื่องที่เขาบอกให้ฉันคิดถึงเหตุผลที่ได้มาโลกใบนี้เรื่องนั้นฉันคิดมาตลอดเวลาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเช้ากลางวันเย็นฉันก็ไม่เคยรู้สักทีว่าเหตุผลพวกนั้นมันคืออะไร มีแต่ฝันประหลาดบ้าๆที่หาคำตอบกับมันไม่ได้ 


ความไม่รู้คือสิ่งที่น่ากลัวสำหรับมนุษย์ เพราะไม่รู้จึงทำอะไรกับมันไม่ได้และสุดท้ายเพราะความไม่รู้มันถึงได้ทำให้เราไปถึงจุดจบยังไงล่ะ 


แต่บางทีบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าความไม่รู้คือการที่รู้แต่ทำอะไรกับมันไม่ได้ต่างหาก 


ฉันหยุดเดินแล้วมองทุกคนจากทางด้านหลัง เมื่อคนอื่นรู้สึกได้จึงหันกลับมามองฉันด้วยความสงสัยในขณะที่ฉันกำลังประหม่าอยู่ แต่ถ้าฉันไม่พูดตอนนี้ก็ไม่รู้จะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่ 


“ฉันอยากกลับไปที่เขตสโตนเฮสค่ะ”ฉันกลั้นใจอยู่เฮือกใหญ่ก่อนจะพูดมันออกมา 


“เธอจะกลับไปทำไม?”คุณฮันซี่พูดขึ้นหลังจากที่ฉันพูดจบ 


“ไม่รู้ค่ะ แต่ว่ามันต้องไปที่นั่นมันมีอะไรมากกว่านั้นและอีกอย่างหนูต้องการไปตามหาใครบางคนด้วย ตอนนั้นที่หนูถูกจับไปก่อนที่ทุกคนจะมามีคนมาช่วยหนูค่ะ เขาต้องรู้อะไรแน่ๆถึงได้มาช่วยเอาไว้” 


“แล้วไปเธอคิดว่าจะเจอคนที่ช่วยเธอรึไง” 


“ถึงไม่เจอก็อาจจะเจออย่างอื่นนี่คะ บางทีหนูอาจจะหาทางกลับโลกเดิมได้ถ้าทำอย่างนั้นพวกคุณฮันซี่และทุกคนจะได้ไม่ต้องลำบากคอยดูแลหนูด้วย...”ในระหว่างที่ฉันพูดสายตาฉันก็บังเอิญไปสบเข้ากับดวงตาคมคู่นึงที่จ้องมายังฉันแต่ไม่ได้พูดอะไร...แล้วทำไมฉันต้องตัวสั่นกันด้วยล่ะเนี่ยตั้งสติหน่อยเทเรซ่าถ้าพูดไม่เคลียร์โอกาสที่พวกเขาจะอนุญาตก็ยิ่งไม่มีนะ 


“พูดตามตรงนะฉันไม่อยากเสี่ยงเรื่องของเธอที่ไม่รู้ว่ามันแน่นอนหรือเปล่า ถ้าเกิดพวกฉันพาไปแล้วมันจะยังไงล่ะ ทหารคนอื่นก็ต้องสงสัยกันหมดถูกมั้ย” 


“ไม่ว่าจะเรื่องอะไรมันก็มีความเสี่ยงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ หรือคุณฮันซี่ไม่อยากรู้คำตอบว่าคาร์ลิสันฟื้นคืนชีพกลับมาได้ยังไงกัน” 


“…ไว้ฉันจะคิดดูอีกทีคุณฮันซี่พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ได้ไม่เห็นด้วยทั้งหมดสินะ แสดงว่ายังมีหวังที่ฉันจะได้ไปเขตสโตนเฮส! 


ว่าแต่เธออยากออกไปเที่ยวนี่ฉันเอียงคอเล็กน้อยไม่ค่อยเก็ทที่คุณฮันซี่พูด จำไม่ได้เลยนะว่าเคยพูดว่าอยากออกไปเที่ยวกับคุณฮันซี่นี่จะมีก็แต่ 


หัวหน้ารีไวล์? 


คุณฮันซี่จะพาหนูออกไปเหรอคะ 


ก็ฉันไม่ว่างเท่าไหร่ให้คนอื่นพาไปละกัน แต่ต้องรีบกลับมานะฮันซี่หันไปมองคนข้างๆตนเป็นเชิงว่ารู้กัน ในขณะที่เทเรซ่ากำลังยืนนิ่วหน้าด้วยความไม่แน่ใจอยู่ที่ตัวเองได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกแบบนี้ 


งั้นให้พวกเราพาเที่ยวกัน!ซาช่าเสนอขึ้น ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่สิเพราะฉันไม่เคยได้เที่ยวกับทุกคนเลยนะ นี่จะเป็นครั้งแรกเลยที่ได้เดินเล่นกับเพื่อนแบบนี้>_< 


เทเรซ่าอยากไปเที่ยวกับทุกคน! 

. 

. 

คือว่านะทุกคนที่ว่านี่หมายถึงรวมหัวหน้ารีไวล์ไปด้วยเหรอ... 


นี่มันน่าอึดอัดมากๆแค่จะหัวเราะหรือยิ้มก็เกรงไปหมดเลย ทั้งๆที่มันก็ไม่มีอะไรแท้ๆแต่กลับรู้สึกแปลกๆหรือว่าหัวหน้ารีไวล์จะโกรธกันนะที่ฉันจงใจให้คุณฮันซี่มาเห็นตอนที่เขาจูบฉันแล้วลากขึ้นไปเคลียร์ เพราะหลังจากนั้นหัวหน้ารีไวล์ก็ไม่เคยมาหาอีกเลย 


แต่ว่านะโดนัทโรยน้ำตาลร้านนั้นน่ะน่ากินมากเลย>///< ถ้าเกิดว่ากินตอนร้อนๆจะต้องอร่อยมากแน่ๆแค่คิดก็อยากให้มันลงไปอยู่ในท้องสักสิบชิ้นแล้ว! ติดตรงที่ว่าเทเรซ่าคนนี้ไม่มีตังค์สักแดงถ้าเกิดว่านี่เป็นโลกของตัวเองนะฉันจ่ายเหมาทั้งตลาดไปแล้ว ความจริงฉันไม่ได้รวยหรอกนะแต่ทุกคนก็เป็นเหมือนกันใช่มั้ยล่ะพออยากได้อะไรถึงแม้ปากจะบอกกว่าไม่มีตังค์ก็จะหามาเพื่อสนองตัวเองให้ได้ เหมือนกับตอนบอกไม่มีตังค์ไปคอนแต่สุดท้ายรู้ตัวอีกทีไปโผล่ในคอนแล้วจ้า55555 


ว่าแต่ได้ออกมาเดินเที่ยวแต่ไม่ได้ซื้ออะไรกลับไปฉันจะออกมาทำไมกันT_T 


ผอมลงรึเปล่า”ในขณะที่เธอกำลังชะเง้อคอเป็นยีราฟมองขนมภายในร้านที่มีโดนัทอยู่นั้นก็มีใครบางคนยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี หลังจากที่เขาสังเกตมาสักพักว่าสายตาเธอกำลังสนใจอะไรบางอย่างอยู่จึงชะลอเดินให้ช้าลงไปอยู่ข้างๆคนตัวเล็กเพื่อถามขึ้น เมื่อใบหน้าหวานละสายตามองมายังเขาจึงสะดุ้งโหยงถอยหลังออกไปก้าวนึง 


เอาโดนัทตรงนั้นสักชิ้นมั้ยล่ะ”เทเรซ่าไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าให้เขาจึงเดินนำไปยังหน้าร้านพร้อมกับนิ้วเล็กที่ชี้เลือกขนมรอเหมือนกับเลือกมาแล้วเป็นอย่างดีและบอกกับเขาเบาๆว่าเอาชิ้นนั้น เมื่อจ่ายเงินเสร็จก็กลับไปเดินพร้อมกับคนอื่นๆที่ทำตัวเป็นปกติหลังจากที่เมื่อกี๊พวกเขากำลังแอบคอยดูทั้งสองว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง 


วันนั้นเธอคิดจะทำอะไรน่ะ”รีไวล์ชั่งใจมองคนตัวเล็กสักพักก่อนจะตัดสินใจถามขึ้น เมื่อคนตัวเล็กได้ยินเข้าก็หยุดกินและเลือกที่จะตอบไปตามความจริงเพราะไหนๆเธอก็บอกกับทุกคนไปแล้วว่าเธอต้องการไปหาความจริงที่สโตนเฮสและไปจากทุกคนเพื่อไม่ให้เป็นภาระ 


“...ตอนนั้นหนูแค่ไม่ต้องการให้หัวหน้ามายุ่งกับหนูมากเกินไปเราะว่ามันทำให้คนอื่นเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ของเราสองคน แล้วตอนนั้นคุณฮันซี่ก็มาหนูเลยทำให้หัวหน้าโดนลากตัวกลับไปถ้าเป็นแบบนั้นหนูได้หาทางหนีไปได้ แต่อย่างที่หัวหน้าเข้าใจนั่นแหละนาฬิกานั่นเป็นตัวแปรสำคัญหนูคิดว่าถ้าไม่มีมันคงกลับโลกไม่ได้ และอีกอย่างวันนี้หนูก็บอกกับทุกคนไปแล้วว่าหนูจะทำอะไรเพราะงั้นที่เคยคิดจะกันหัวหน้าออกไปก็ไม่จำเป็นแล้วต้องขอโทษด้วยนะคะ” 


“สรุปสั้นๆก็คือตอนนั้นเธอคิดว่าถ้าฉันมายุ่งกับเธอมันจะยิ่งเป็นเรื่องยากเลยคิดจะกันฉันให้อยู่ห่างจากเธอแต่สุดท้ายเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยมายื่นมือขอร้องให้ทุกคนช่วย?” 


ค่ะ...” 


เหมือนกับเธอคิดว่าถ้าฉันอยู่ฉันจะห้ามเธอสินะ 


“จริงๆหนูก็ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นหรอกค่ะเพราะถ้าเกิดหัวหน้ารีไวล์มาห้ามจริงแบบนั้นมันน่าจะหมายความว่าหัวหน้าชอบหนูจนไม่อยากให้หนูไปไหนเลย5555” 


“’ถ้างั้นเธอก็คงคิดถูกแล้วล่ะ 


ใช่มั้ยล่ะคะหนูก็คิดไว้อยู่แล้วว่าถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด”คนตัวเล็กยิ้มแห้งๆเพราะจริงๆแล้วเธอหวังไว้ว่าคนร่างหนาจะรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้ไปไหน แต่อย่างที่รู้กันดีว่ามันก็แค่ความหวังลมๆแล้ง เพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจเธอจึงปลีกตัวออกมาจากเขาแล้วไปเกาะแกะกับซาช่าและคนอื่นๆแทนโดยไม่สนใจรีไวล์อีกต่อไป 


เด็กโง่ 

 -------------------------------------

อัพต่อ100%


Levi Part 


รีไวล์สบถคำด่าให้กับความทึ่มและโง่ของคนตัวเล็กที่ไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อถึงเธอ ทีเมื่อก่อนกลับชอบตีความไปเองเพื่อเข้าข้างตัวเองแต่เดี๋ยวนี้กลับไม่ทำและไม่เข้าใจเขาซะงั้น แต่จะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเขาทำตัวเขาเอง 


แต่เทเรซ่าผอมลงจริงๆนะ หรือจริงๆเขาควรซื้อโดนัทให้เธอสัก10ชิ้นดี หรือว่าเทเรซ่าจะอยากกินอย่างอื่นอีกนอกจากโดนัทกัน ถ้าอย่างนั้นเขาควรเดินเข้าไปถามดีมั้ยหรือว่ายังไงดี เพราะว่ายัยนั่นไม่สนใจเขาเลยไม่เข้ามายุ่งกับเขาหรือชวนเขาคุยสักนิด 


คิดจะไปจากเขาจริงๆสินะ ถ้าเธอคิดอย่างนั้นเขาจะมีสิทธิ์ไปห้ามอะไรได้ในเมื่อลึกๆเองเขาก็แอบเห็นด้วยกับการให้เทเรซ่ากลับโลกของตัวเองไปใช้ชีวิตสงบๆของเธอซะแม้ว่าจริงๆเขาจะอยากให้เทเรซ่าอยู่ข้างๆเขาด้วยก็ตาม 


ตัวเขาน่ะที่ไม่ได้เห็นหน้าของเทเรซ่ามาเต็มๆหนึ่งสัปดาห์กลับรู้สึกว่าไม่ได้เจอกันตั้งเป็นเดือน อีกทั้งเทเรซ่ายังซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นเพราะว่าไม่ค่อยได้กินอาหารครบสามมื้อเหมือนเวลาอยู่กับเขาแล้วโดนบังคับให้กินให้หมด  หรือจริงๆเขาควรซื้อโดนัทให้เธอสักสิบชิ้นหรือไม่ก็พาไปกินอย่างอื่นที่เจ้าตัวอยากกินดี 


คือเขาต้องทำยังไง?  เดินเข้าไปถามดีเลยรึเปล่าว่าอยากกินอะไรเพิ่มมั้ย เอาโดนัทเพิ่มรึเปล่าอะไรอย่างงี้ 

ถ้าเป็นเทเรซ่าเมื่อก่อนนะจะเดินใจลอยมองหาขนมจนท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วมาอ้อนเขาหรือพยายามบอกเขาอ้อมๆให้เขารู้เองและซื้อให้  แต่ตอนนี้ไม่เห็นอ้อนอะไรสักอย่างแถมอีกอย่างตอนนี้ก็มีแต่เจ้าพวกนั้นคอยเพ่นพ่านอยู่รอบตัวยัยนั่น  แต่ก็เอาเถอะเขาเห็นสายตาเธอเป็นประกายตั้งแต่ก่อนอออกมาแล้วคงเป็นเพราะไม่เคยได้ไปเที่ยวกับเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันสักครั้งเลยตื่นเต้นและมีความสุขมากขนาดนี้ 


แต่ว่าเขาต้องการเดินกับเทเรซ่าโดยไม่มีใครมาคอยรบกวน... 


"อาร์มิน  ทำไงก็ได้ให้เจ้าพวกนั้นรวมถึงแกไปห่างๆจากฉันซะฉันมีเรื่องต้องคุยกับเทเรซ่า"รีไวล์ดึงตัวอาร์มินมาด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนจะบังคับให้ลูกน้องของตนช่วยหลีกทางให้เขาได้อยู่กับยัยตัวเล็กแค่สองคน 


"เอ่อ...ครับ=_="อาร์มินทำหน้างงๆแต่ก็พยักหน้ารับแบบเอือมๆเพราะเขาพอจะรู้เหตุผลของผู้เป็นหัวหน้าว่าต้องการอะไรจึงเดินเข้าไปแทรกกลางวงสนทนาและชวนคุยตามปกติโดยไม่คิดจะพูดอ้อมๆอะไรเพราะยังไงมันก็ไม่เนียนอยู่แล้วถ้าเกิดเทเรซ่าได้เดินกับหัวหน้ารีไวล์ใครๆก็รู้ว่ามันเป็นแผนสู้บอกไปตามตรงเลยดีกว่า  


"พวกเราแยกกันไปที่อื่นกันหัวหน้ารีไวล์ต้องการคุยกับเทเรซ่าน่ะ"เทเรซ่าชี้ตัวเองทำหน้ามึนงงใส่อาร์มินก่อนจะเหลือบสายตามองไปทางรีไวล์ที่กำลังจ้องมาทางนี้เหมือนกันเทเรซ่าจึงรีบหันกลับไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ในขณะเดียวกันคนอื่นๆก็เข้าใจและพยักหน้าและพากันไปทางอื่น เทเรซ่ายืนถอนหายใจทิ้งและเดินไปหารีไวล์พร้อมกับแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขาอยากอยู่คุยกับเธอ 


"ทางนู้นมีแข่งกินจุกันด้วยเหรอคะ  ซาช่าจะไปกินทุกคนเลยแห่กันตามไปหมดเลยแต่บอกว่าหนูไปด้วยไม่ได้เพราะห้ามกลับช้าเลยให้กลับพร้อมกับหัวหน้า"คนตัวเล็กขมวดคิ้วถาม  รีไวล์เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงตามน้ำเทรซ่าไปเพราะเข้าใจว่าคนตัวเล็กคงโดนอาร์มินหลอกหลังจากที่เขาเป็นคนสั่งให้อาร์มินพาคนอื่นไปห่างๆจากเขา 


"ใช่...แต่จะเดินเล่นก่อนก็ได้ไม่ได้ว่าอะไร" 


"แล้วหัวหน้าไม่ได้รีบกลับเหรอคะ?" 


"ก็เปล่า...ไม่ได้รีบ ฉันอยากออกมาเดินเล่นในเมืองเลยยังไม่ค่อยอยากกลับเท่าไหร่ 


แต่หวหน้าเคยบอกว่าไม่ชอบเดินในมืองเพราะมันวุ่นวายเทเรซ่าเหล่มองเขาเหมือนกับกำลังจับผิด 


ไปหาไรกินกันเถอะรีไวล์ทำหูทวนลมใส่ไม่ฟังที่เทเรซ่ากำลังคิดจะจับผิดเขาพร้อมกับจับแขนเล็กลากให้เดินไปตามเขาแต่เพราะไม่ทันตั้งตัวตามรีไวล์ร่างบางจึงสะดุดล้มเซไปข้างหน้าแต่ร่างแกร่งก็รับไว้ทัน มือเล็กผละเขาออกเบา ๆ เลิกลั่กหันไปทางอื่นเพราะตัวเองกำลังไม่คุ้นชินกับรีไวล์ทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรเลยและพวกเขาสองคนก็ทำมามากกว่านี้แล้วด้วยซ้ำแต่กลับไม่ชินเพียงเพราะโดนจับตัวเฉยๆนี่มันบ้าชัดๆ 


“โทษที” 


“อื้อ...ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ก็แค่ตัวผอมอย่างที่หัวหน้าบอกก็เลยปลิวง่ายล่ะมั้ง” รีไวล์ยิ้มอย่างเอ็นดูลูบหัวของเทเรซ่าที่กำลังทำหน้ามึนๆใส่เขา 


ถ้างั้นก็รีบไปหาอะไรกินกัน 


แต่หัวหน้าทานอาหารก่อนออกมาแล้วไม่ใช่เหรอคะ แบบนั้นหัวหน้าจะไม่อ้วนเหรอ 


ฉันออกกำลังกายทุกวัน 


อ๋อหนูนึกว่าหัวหน้าเป็นพวกกินแล้วไม่อ้วน 


แบบเธอน่ะเหรอกินเยอะแล้วไม่อ้วนแต่มีพุงนะ 


แต่เมื่อกี๊หัวหน้าบอกว่าหนูผอมลงนะคะ 


ก็หมายถึงเมื่อก่อนไง หรือตอนนี้ผอมลงแต่ก็ยังมีพุงอยู่?รีไวล์เลิกคิ้วถามเหมือนกำลังกวนใส่คนตัวเล็กที่หน้าแดงกำหมัดแน่นมองค้อนเขา 


แล้วหัวหน้าจะรู้ได้ยังไงเทเรซ่าเริ่มทำหน้าหงุดหงิดใส่เขา ซึ่งเขาชอบเวลาเธอเป็นอย่างนี้มากกว่าเวลาเงียบๆถามคำตอบคำ เพราะปกติเทเรซ่าจะพูดมากและเป็นฝ่ายชวนเขาคุยก่อนเสมอ 


ถึงแม้ตอนแรกๆจะเงียบๆก็เถอะแต่ความจริงแล้วพูดมากอย่างที่เขาบอกไปเมื่อตอนต้นเลย คงเป็นเพราะยังไม่คุ้นเคยยัยเด็กนี่คงเลยไม่กล้าคุยอะไรมากแต่พอหลังๆก็เริ่มแสบขึ้นเรื่อยๆ นั่นทำให้รู้ว่าเด็กนี่เป็นคนยังไงแต่บทจะเงียบก็เงียบเกินซึ่งเขาที่ไม่ชอบเริ่มสนทนาก่อนกลับต้องชวนคุยเสียเอง 


แต่ถามว่ามันลำบากเขามั้ยกับการต้องเป็นฝ่ายชวนคุยเสียเองก็คงจะบอกได้ว่าไม่รู้สึกแบบนั้นสักนิด 


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะติดนิสัยเทเรซ่ามาหรือเป็นเพราะคนที่คุยด้วยคือเทเรซ่าเขาเลยรู้สึกสบายใจกันแน่ก็ไม่รู้เหมือนกัน 


หืม เคยจับก็ต้องรู้สิ 


!!!โรคจิต!ร่างบางหันหลังรีบเดินหนีแต่รีไวล์ดึงตัวเทเรซ่ากลับมาแล้วหัวเราะยิ้มออกมาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 


ยัยบ้า จะเดินย้อนกลับไปทางเดิมทำไมล่ะนั่น”มือหนาคว้าคอเสื้อของคนตัวเล็กเพื่อดึงกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มร่าแล้วดึงแก้มทั้งสองข้างของใบหน้ามนให้ฉีกยิ้มทั้งๆที่กำลังมองค้อนใส่เขาแต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นเจ้าตัวยิ้มและหัวเราะทั้งๆที่ปกติเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ 


“หัวหน้าหัวเราะ?”นิ้วเรียวจิ้มแก้มที่ใบหน้าอีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ 


“อะไร?แล้วฉันขำบ้างไม่ได้รึไง ก็อยู่กับเธอแล้วมันมีแต่เรื่องตลก” 


“...แค่แปลกใจว่าคนอย่างหนูทำให้หัวหน้าหัวเราะออกด้วย รู้สึกประหลาดใจจัง ยิ้มเยอะๆนะคะหัวหน้าเวลายิ้มน่ารักมากๆเลย” 


บ้าบอ... 


ผู้ชายเวลายิ้มจะน่ารักได้ยังไง... 


เขาไม่ใช่เทเรซ่าสักหน่อยที่เวลายิ้มจะน่ารักน่ะ... 


“ดีใจนะคะที่ทำให้หัวหน้ายิ้มได้”เทเรซ่ายิ้มให้เขาบางๆ 


“ฉันก็ดีใจเหมือนกัน” 


“เรื่องอะไรกันคะ” 


“ที่ได้เจอเธอไง”ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองใบหน้าคมที่พูดอย่างหน้าตาเฉยแต่เหล่มองเธอเพื่อลอบดูปฏิกิริยาว่าจะแสดงท่าทางอย่างไร แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขาเดาไว้คงไม่ผิดจากที่เขาคิดเสียเท่าไหร่เพราะรอยยิ้มบางๆปรากฏต่อหน้าเขาแล้ว 


“เรื่องนั้น...หนูก็ดีใจเหมือนกัน”พวกเขาสองคนยิ้มให้กัน มันน่าแปลกที่ในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของพวกเขาทั้งสองคนที่หาความชัดเจนไม่ได้แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับเพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าต่างคนต่างรู้สึกอย่างไร อย่างเช่นเทเรซ่าที่ชัดเจนกับรีไวล์ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับเขา ในขณะที่เขาไม่เคยพูดอะไรให้ชัดเจนสักอย่างแต่เธอก็รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ 


เขาเคยบอกกับเทเรซ่าไว้ว่าเขาไม่ได้ชอบเธอแต่ในหัวของเขากลับมีแต่เธอ ทั้งๆที่แค่นั้นมันก็แปลว่าเขาชอบเธอเข้าให้แล้วแต่ไม่ยอมรับในตัวเองเพียงเพราะเขาเลือกที่จะใช้เหตุผลมากกว่าความรู้สึก เขาคิดว่าการที่เขารู้สึกกับเด็กคนนี้เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบและเขายังเชื่อว่าเขายังชอบฮันซี่อยู่ และอีกอย่างเขาไม่คิดว่าตัวเขาจะชอบเด็กที่อายุต่างจากเขาตั้งเกือบ20ปี 


เขาไม่คิดว่าการรักกับคนต่างโลกจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องและเป็นไปได้ แต่แล้วเขาก็กลับมานั่งคิดดูดีๆถ้าเกิดไม่จำเป็นต้องสนเรื่องที่มา อายุ และสถานะระหว่างเขากับเธอก็ไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะไม่รักเธอ 


เทเรซ่าเป็นแค่เด็กธรรมดาคนนึงในสายตาของเขาแต่ในความธรรมดาของเธอกลับพิเศษและไม่เหมือนใคร เป็นเด็กร่าเริงและยิ้มเก่ง มีความเป็นตัวเองและคิดต่างจากคนอื่น ทั้งยังชอบเป็นห่วงคนอื่นทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองอีกด้วย 


ที่สำคัญรอยยิ้มของเด็กคนนั้นน่ารักที่สุดในโลก แววตาสดใสที่มองมายังเขาก็ไม่ใช่เรื่องโกหกแต่มีแต่ความจริงใจ ไร้เดียงสา ซุกซน และเจ้าเล่ห์บางเวลาเพื่อกลั่นแกล้งเขา 


เป็นเด็กดื้อ ซน และขี้อ้อนสุดๆแม้ว่าเขาจะเคยบ่นว่ารำคาญมันแต่พอรู้สึกตัวอีกทีเขาดันชอบในความเป็นเด็กดื้อของเธอสุดๆ พอไม่มีคนคอยมาป่วนเขาจะเหงาทั้งๆที่เขาชอบความเงียบและไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขา 


ชอบในความขี้อ้อนของเด็กคนนั้นที่มักส่งสายตามาเพื่อออดอ้อนเขาทั้งที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวและรู้แต่เขาก็มักจะตามใจตามที่เธอขออีกไม่ว่าจะอะไรก็ตาม 


เทเรซ่าคือข้อยกเว้น 


เพราะว่าเขาชอบเทเรซ่ายังไงล่ะ 


ไปดูดาวกันมั้ย ฟ้าโล่งขนาดนี้คืนนี้คงเห็นดาวเพียบแน่ๆ ชอบดูไม่ใช่เหรอดาวน่ะ 


อื้อ!ไปดูดาวกัน เผื่อจะไม่ได้อยู่ดูอีกแล้วน่ะแฮะๆ 


ถ้าเกิดว่าฉันทำให้เธอมีสิทธิ์ใช้ชีวิตอยู่เหมือนกับคนทั่วไปเธอจะยังอยากอยู่ที่นี่ต่อมั้ย 


ที่หนูต้องการมากกว่านั้นน่ะคือการไม่ทำให้ทุกคนลำบากต่างหาก ถ้ามันลำบากก็ไม่ต้องทำหรอกค่ะ 


“…” 


แต่ว่าจริงๆแล้วหนูก็อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน 


ถ้างั้นก็…” 


แต่ว่าโลกนี้มันน่าจะน่าอยู่กว่านี้นะคะถ้าไม่มีไททันหรือสงคราม เพราะที่นี่มีแต่เรื่องพรรค์นี้มันเลยทำให้หนูรู้สึกไม่อยากอยู่ด้วยเพราะมันน่าหดหู่ที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย เลือกไม่ถูกเลยว่าจะอยู่โลกไหนดีถ้าได้อยู่โลกนี้ก็กลัวตัวเองตายกับเป็นภาระให้คน ถ้ากลับโลกเดิมก็กลัวอยู่ไม่ได้เพราะหนูชินกับการมีทุกคนที่นี่ไปแล้ว 


โลกใบนี้มีแต่อันตรายสินะ 


ถ้างั้นก็ปล่อยเธอไปเถอะ 


ถ้าจะโทษใครสักคนในความสัมพันธ์นี้เขาก็คงโทษตัวเองที่รู้สึกตัวช้าเกินไป ถ้าเกิดเขารู้ตัวเร็วกว่านี้ว่าชอบเทเรซ่าบางทีเธออาจจะสู้ที่จะอยู่กับเขามากกว่านี้ก็ได้ แต่ตอนนี้เขารั้งเธอไม่อยู่แล้ว 


ถึงเธอไม่คิดจะไปเขาก็รู้ว่าสักวันเธอจะหายไปจากเขา 


นาฬิกาเรือนนั้นกำลังเดินถอยหลัง 


ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะหายไปจากเขา 


โลกใบนี้ถึงแม้เขาจะมองว่ามันเน่าเฟะและโหดร้ายสักเพียงใดแต่อย่างน้อยๆที่นี่ก็เป็นที่ที่ทำให้พวกเขาทั้งสองคนได้พบกัน 


เขาต้องการเธอแม้จะรู้ว่ามันสายไปแล้ว... 


'แล้วปาฏิหาริย์ของเธอคืออะไรล่ะ' 


'หัวหน้า' 


เขาเข้าใจแล้วที่เขาเคยเคยถามเทเรซ่าตอนนั้น เทเรซ่าหมายถึงเขานี่เอง 


ถ้าเขาคือปาฏิหาริย์ของเทเรซ่า 


งั้นเทเรซ่าก็คงเป็นปาฏิหาริย์ของเขาเหมือนกัน 

-------------------------------------

อัพครบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆน้าที่คอยรอเราอยู่เสมอ ขอโทษด้วยจริงๆนะคะที่หายไปบ่อยบางทีก็หมดแรงแต่งต่อเพราะไม่ค่อยมีคนเม้นแหะๆ แต่ไม่เป็นไรงับเราสู้ตาย คนที่เม้นมาหากันบ่อยก็ขอบคุณมากนะงับ รักคนอ่านทุกคนเลยน้าาาถึงไม่เม้นก็ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรากัน ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะะะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #280 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:43
    ชอบมากๆเลยค่ะไรท์;----;
    #280
    0
  2. #188 Happycat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 03:58
    สนุกมากค่ะ พึ่งดูไททันจบก็หาอ่านเลย สนุกมาก มาอัพบ่อยๆนะคะ มาอัพให้จบเลย55555
    #188
    0
  3. #181 jrnzp03 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 04:11
    สนุกมาก จนตอนนี้ยังหลับไม่ได้
    #181
    1
    • #181-1 hijjyii994(จากตอนที่ 31)
      23 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:39
      เห้ย นี่มันตัวชั้นในโลกคุ่ขนาน
      #181-1
  4. #128 polytome (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:49
    เทราซ่าอย่าไปเลยน้าา อยู่กับหัวหน้าเถอะ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #128
    0
  5. #119 BlancNoir (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 08:21

    อห.ไรท์มาทิ้งระเบิดเเล้วจากไปอีกเเล้ว ไรท์ฟิคนี้นี่น่าตีจริงๆเลย(หยอกน้าาาา) รออยู่จ้าาาาา
    #119
    1
    • 5 มีนาคม 2562 / 19:06
      ฮรึกกกกอย่าตีเค้า เค้าปิดเทอมแล้วเดี๋ยวเค้าจะมาอัพจริงๆนะเชื่อเค้าสิ
      #119-1
  6. #118 Noeylovea83 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:41

    รออยู่นะ
    #118
    0
  7. #114 I know.You know (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21

    รออยู่ววนาาจาาา
    #114
    0
  8. #113 ---____--- (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:58
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #113
    1