end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 28 : Special:สุขสันต์วันเกิดคุณสามี จริงหรือไม่จริง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    31 ม.ค. 64

Special:สุขสันต์วันเกิดคุณสามี จริงหรือไม่จริง?
 

ปล.ตอนนี้เป็นตอนพิเศษเนื่องในโอกาสวันเกิดรีไวล์อาจไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาตอนหลักหรืออาจจะเกี่ยวก็ได้:)
 

วันนี้ที่โลกของเทเรซ่ามีเทศกาลอย่างหนึ่งที่เรียกกันว่าวันคริสมาสต์! แต่สำหรับที่โลกแห่งนี้เป็นเพียงแค่วันธรรมดาๆไม่มีอะไรเป็นพิเศษทั้งนั้น


 

แต่ว่าถึงแม้สำหรับผู้คนที่นี่จะไม่มีเทศกาลแบบนั้นหรือเป็นวันสำคัญอะไรก็ตามแต่สำหรับเทเรซ่าคนนี้มันสำคัญมากจริงๆนะเพราะวันนี้เป็นเกิดของคุณสามีหรือหัวหน้ารีไวล์นั่นเอง


 

ถ้าเกิดวันสำคัญของที่นี่ต้องถูกสถาปนาโดยเทเรซ่าก็จะตั้งให้วันเกิดของคุณสามีเป็นวันสำคัญนี่แหละค่ะ!


 

อยากให้ของขวัญแต่ไม่มีตังค์ทำไงดีนี่มันเรื่องใหญ่มากๆเลยนะคะ แถมอีกอย่างคนอย่างหัวหน้ารีไวล์ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเห็นความสำคัญกับวันเกิดตัวเองเลยเพราะเช้ามาหัวหน้าก็ไปทำงานตามปกติเหมือนกับว่าวันนี้ไม่ใช่วันพิเศษอะไร


 

ที่จริงก็ไม่ใช่ว่าเทเรซ่าคนนี้จะไม่เข้าใจอารมณ์ประมาณหัวหน้ารีไวล์เสียหน่อยที่ไม่ค่อยเห็นความสำคัญกับวันเกิด เพราะยิ่งโตขึ้นก็รู้สึกว่ามันก็แค่วันธรรมดาๆวันนึงเพียงเท่านั้นและเทเรซ่าเองก็เป็นแบบนั้นในวันเกิดตัวเองเหมือนกัน


 

ถ้าเกิดจะเป็นวันพิเศษจริงๆคงจะต้องได้ใช้เวลาร่วมกับคนสำคัญจริงๆอย่างคนที่เรารัก เช่น ครอบครัว…แต่ว่าพวกเราทั้งคู่ไม่มีพวกท่านแล้วเสียหน่อย


 

แต่ว่าคนสำคัญอย่างอื่น เช่น เพื่อน พี่น้อง คนรักก็คงจะพิเศษเหมือนกันนะถ้าเกิดได้ใช้เวลาร่วมกัน แต่ทุกคนต่างก็ก้มหน้าก้มตากันทำงานแล้วเชื่อมั้ย! ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นเกิดของหัวหน้ารีไวล์นอกจากคุณฮันซี่ หรือไม่ก็คงรู้แต่ทุกคนก็ไม่คิดจะจัดอะไรอยู่แล้วเพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ได้สนใจอะไรแบบนี้


 

ฮื่อออเทเรซ่าก็แค่อยากหาของขวัญให้หัวหน้ารีไวล์รู้สึกพิเศษกับวันเกิดเท่านั้นเอง


 

แล้วเมื่อไหร่หัวหน้าจะกลับมากันนะทั้งๆที่หลังจากไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้านี้มีจดหมายเรียกกลับให้ทีมสำรวจของหัวหน้ารีไวล์ย้ายกลับเข้ามาที่ศูนย์บัญชาการ และเพราะว่ามันใหญ่และเป็นแหล่งรวมทหารทำให้คนที่ดูแลมันไม่ใช่หัวหน้ารีไวล์แต่เป็นทหารที่ไหนก็ไม่รู้มาคอยคุมตัวฉันตั้ง5คน


 

เปิดฮาเร็มให้เทเรซ่าเลยมั้ยล่ะถามจริง?


 

เป็นทหารจากทีมสำรวจเหมือนกันแต่อยู่ด้วยแล้วไม่รู้สึกถึงความอยากอยู่ด้วยเหมือนตอนอยู่กับหัวหน้ารีไวล์เลย ทั้งๆที่คอยเดินคุมตัวขนาดนี้ตั้ง5คนยังรู้สึกว่าเทียบเท่ากับหัวหน้ารีไวล์ไม่ได้ด้วยซ้ำ


 

หมายถึงความโหดอะเทียบเท่าไม่ได้ด้วยซ้ำ


 

ทหารที่คุมตัวอยู่เวลาเทเรซ่าเดินช้านิดหน่อยก็จะตวัดสายตามองแล้วทำเป็นมาดเข้มดุว่าให้เดินเร็วๆหน่อยชักสีหน้ากล่าววาจาห้วนๆใส่


 

คิดว่าเท่นักเหรอถามจริง ถ้าเกิดเป็นหัวหน้ารีไวล์นะแค่พูดธรรมดายังเหมือนไปโกรธใครมาเลย กร้าวใจเทเรซ่ามากบอกเลย


 

นี่อวยผู้ตัวเองหรือเปล่า? ใช่ค่ะเทเรซ่าอวยคุณสามีตัวเองขั้นสุด ดุแค่ไหนใจก็รัก ถึงหัวใจดวงนี้จะเล็กนิดเดียวแต่ความรู้สึกที่มีให้เท่ากับจักรวาลที่หาจัดสิ้นสุดไม่ได้เลยนะขอบอก


 

เนี่ยบอกเลยถ้าเกิดหัวหน้ารีไวล์ได้เทเรซ่าเป็นภรรยาจะมีคนคอยเล่นมุกเสี่ยวๆให้ตลอดชีวิตเลยนะไม่สนใจบ้างเหรอ?


 

อยากมีโมเม้นหัวหน้ารีไวล์จีบเทเรซ่าประมาณว่าน่ารักจังเลยนะคนนี้เนี่ยอยู่ด้วยแล้วรู้สึกมีความสุขมาแต่งงานกันมั้ยไรงี้แต่ความเป็นจริงคือเทเรซ่าอะต้องไปจีบเขา


 

พูดแล้วก็เหนื่อยใจมุกเสี่ยวเป็นล้านได้หยอดแค่หนึ่ง นอกจากหัวหน้าจะไม่เก็ทมุกยังพังมุกทิ้งอย่างไม่ใยดีอีก


 

นอกเรื่องไปไกลมากเลยอะเทเรซ่ากลับมาที่วันเกิดหัวหน้ารีไวล์ก่อนจะให้อะไรดีนะ?


 

รีบๆคิดให้ออกสิเทเรซ่าเดี๋ยวหัวหน้ารีไวล์จะกลับมาแล้วนะเดี๋ยวก็ไม่มีอะไรไปเซอร์ไพร์สหรอก แต่ว่าถึงยังไงก็หาอะไรมาเซอร์ไพร์สไม่ได้อยู่แล้วเพราะโนมันนี่ ฮืออออ


 

จริงสิ!ถ้าเกิดขอคุณแม่บ้านทำอาหารแล้วเอาไปให้หัวหน้าจะโอเครึเปล่านะ แต่ว่าถ้าเกิดมันไม่อร่อยก็แย่น่ะสิหัวหน้าอาจจะอาหารเป็นพิษเลยก็ได้!


 

หรือว่าจะออกไปเด็ดดอกไม้ในสวนมาทำเป็นช่อดอกไม้ดีมั้ยนะ แต่ถ้าทำแบบนั้นน่าจะโดนคนดูแลสวนด่าเละแน่ๆเลย


 

และในที่สุดเทเรซ่าก็ได้คำตอบแล้วค่ะว่า…ไม่ต้องให้อะไรเลย


 

ก็มันคิดไม่ออกจริงๆอะจะให้ทำไงได้


 

“อ้าวนี่เทเรซ่าเดินคอตกอย่างนั้นทำไม?”กำปั้นหนักถูกเขกเข้าที่ศีรษะเล็กก่อนจะทำให้คนถูกกระทำอย่างเทเรซ่าเงยหน้าขึ้นมา


 

“แจน?”ใบหน้ามนเอียงหน้าด้วยความมึนงงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจว่าพวกเขาอาจเพิ่งเลิกงาน เอ๊ะ?แต่แบบนี้หัวหน้าจะเลิกแล้วรึเปล่านะหรือว่าเลิกไม่เหมือนกัน


 

“หัวหน้าอยู่ไหนเหรอ?”


 

“รู้สึกจะอยู่กับพวกคุณฮันซี่และคุณริโกะน่ะเดี๋ยวก็มามั้ง”ไอบ้าแจนอยากรู้ว่าอยู่ที่ไหนไม่ได้อยากรู้ว่าอยู่กับใครโว้ย แล้วแบบนี้จะรู้มั้ยว่าหัวหน้าอยู่ส่วนไหนของที่นี่


 

“หัวหน้ายังคุยงานอยู่เหรอ”


 

“ไม่รู้เหมือนกันออกมาจากห้องประชุมน่าจะเรียกว่าเลิกแล้วล่ะมั้ง มีเรื่องด่วนจะคุยกับหัวหน้าเหรอถึงถามหาน่ะ?”


 

“ไม่มีๆแต่…แค่อยากเจอหัวหน้าเฉยๆเอง”เทเรซ่ายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของแจนเพื่อกันไม่ให้ทหารที่คุมตัวอยู่ได้ยินเรื่องน่าอายพรรค์นี้ แต่ว่านะให้แจนได้ยินคนเดียวมันน่าอายกว่าอีก


 

“ห๊ะ? อ๋อก็ช่วงนี้ไม่ค่อยเจอกันเธอเลยคิด…”เทเรซ่าเอามือขึ้นมาปิดปากคนตรงหน้าที่เกือบหลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกมาจึงมองตาเขียวจนอีกฝ่ายพอจะเข้าใจจึงเงียบแต่โดยดีแล้วแกะมือเทเรซ่าออก


 

“เฮ้อ เอาเป็นว่าจะไปบอกหัวหน้าให้ละกันว่าเธออยากเจอ”


 

“บ้ารึเปล่าเหตุผลแค่นั้นใครเขาจะมากัน”ทำไมแจนนี่โง่จริงๆเลยเนอะบอกแค่นั้นหัวหน้ารีไวล์คงจะมาหรอกได้โดนด่าหูชากลับมาแน่ๆว่าไร้สาระ


 

“หืม?ก็เหตุผลนี้แหละพูดไปเดี๋ยวหัวหน้าก็มา”แจนขมวดคิ้วพยักหน้าส่งๆ เขาไม่ค่อยเข้าใจที่เทเรซ่าพูดเท่าไหร่ว่าเหตุผลแค่นี้ทำไมหัวหน้ารีไวล์จะมาเจอเธอไม่ได้ แต่บอกกับหัวหน้ารีไวล์ว่าเทเรซ่าอยากเจอเดี๋ยวก็ตรงดิ่งมาแน่ๆ


 

ก็เห็นหัวหน้าชอบเทเรซ่าไม่ใช่เหรอถ้าเขาดูไม่ผิด?


 

เนี่ยะถ้าเกิดบอกหัวหน้ารีไวล์ไปอีกว่าเทเรซ่าอยากเจอหัวหน้าเพราะคิดถึงภายในสามวินาทีหัวหน้าอาจจะเดินมาหาเทเรซ่าในทันทีเลยก็ได้ ทำไมเทเรซ่าถึงโง่ไม่รู้ว่าหัวหน้ารีไวล์ชอบตัวเองทั้งๆที่ตัวเองก็ชอบเขากัน


 

แจนรู้แจนดูออก…


 

“ฮื่อ!ไม่เอาอะกลับห้องไปนอนดีกว่า เบื่อ!”คนตัวเล็กปฏิเสธเตรียมท่าจะเดินกลับห้องตัวเองและยกมือโบกลาให้

เอ้ายัยนี่…จะเอายังไงวะ

.

.

เวลานี้เป็นเวลามื้อค่ำ เหล่าทหารมากมายต่างพากันลงไปทานอาหารที่โรงอาหารใหญ่จึงทำให้ทหารที่คอยคุมตัวเธออยู่ต้องเกิดการสลับเวรกัน แต่ทว่ามีใครคนนึงไล่ตะเพิดให้ไปที่อื่นกันเสียให้หมดแล้วบอกจะจัดการทางนี้เอง


 

คนคนนั้นคงไม่ใช่ใครนอกหัวหน้ารีไวล์ที่เทรซ่าถามถึงนั่นเอง


 

รีไวล์จับลูกบิดประตูเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อกก็ไม่คิดที่จะเคาะประตูแต่กลับเดินเข้าไปอย่างเสียมารยาทพบกับคนตัวเล็กที่นอนขดอยู่บนเตียงอยู่จึงเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเตียงแล้วแตะหน้าผากเพื่อเช็คดูว่ามีไข้หรือเปล่า


 

“หัวหน้า?”เมื่อมีบางสิ่งสัมผัสกับหน้าผากเธอ คนตัวเล็กที่ไม่ได้นอนหลับแต่อย่างใดจึงรู้สึกตัวแล้วลืมตาขึ้นมามองร่างแกร่งตรงหน้าที่ยังสวมชุดเครื่องแบบทางการของทีมสำรวจอยู่เลย


 

“มานอนอะไรตอนนี้ไม่สบายหรือไง”


 

“คุณสามี! ”ร่างเล็กกระโจนตัวเข้ามากอดคนตรงหน้าที่อุตส่าห์ถามด้วยความเป็นห่วงแต่อีกฝ่ายกลับสนใจแค่ว่าคนที่ตัวเองอยากเจอมาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วจึงเผลอห้ามความดีใจไม่อยู่


 

“หืม…อะไร?”รีไวล์เหมือนจะงงๆเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แกะตัวเทเรซ่าที่เกาะเขาแน่นแล้วซุกใบหน้าเล่นอยู่ตรงแผ่นอกของเขา กลับกันมือหนาถูกวางเข้าที่ศีรษะเล็กและขยี้เบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวในความซุกซนและขี้อ้อนของเธอ


 

“อ้อนแบบนี้จะเอาอะไร?”


 

“คือว่านะวันนี้วันเกิดหัวหน้าใช่มั้ยคะ”ใบหน้ามนเงยหน้าถามผู้เป็นหัวหน้าด้วยความออดอ้อนและเอาคางเกยบนไหล่ของเขา


 

“ก็ใช่ ว่าแต่ว่าเธอรู้ได้ยังไง?”


 

“ก็เรื่องของคุณสามีหนูก็ต้องรู้ทุกเรื่องสิคะ”ดวงตากลมโตปราศจากพิษสงใดๆจับจ้องเข้าที่ดวงตาคมสีฟ้าที่เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์และความน่าค้นหาที่เธอเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ รู้เพียงแค่ว่ายิ่งมองลึกลงไปเท่าไรหัวใจเธอก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเท่านั้น


 

“มันไม่ใช่วันสำคัญอะไรหรอก”


 

“สำคัญสิ! ถึงหัวหน้าจะบอกว่ามันไม่สำคัญแต่ถ้าเกิดหัวหน้าไม่ได้เกิดมาหนูก็คงไม่เจอหัวหน้า ไม่ได้เจอคุณสามี…”


 

หลายครั้งที่เขาเคยคิดว่าวันเกิดของเขาเป็นเพียงแค่วันธรรมดาๆวันนึงเท่านั้น เป็นแค่วันที่ได้เกิดมาลืมตาดูโลกและใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่แสนจะโสมมนี้ และเขาก็มองว่ามันไร้สาระด้วยซ้ำที่ต้องฉลองวันเกิดด้วยกันทั้งๆที่เขาไม่ต้องการ


 

แต่ว่าบางทีเขาอาจจะต้องคิดเสียใหม่ ถ้าเกิดวันเกิดของเขาได้อยู่กับใครสักคนที่เขารักก็คงจะดีไม่น้อยอย่างเช่นเด็กคนนี้


 

ที่จริงแล้ววันเกิดของเขาคงจะสำคัญที่สุดสำหรับแม่เขาเอง เพราะทนเจ็บปวดมาตั้ง9เดือนและเลี้ยงดูเขามาด้วยความยากลำบากก่อนจะเสียลงไป


 

ขอบคุณที่ทำให้เขาได้เกิดมาและเจอกับเทเรซ่า…


 

“คุณสามี? เป็นอะไรไปคะทำไมถึงเงียบอย่างนั้นหนูพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือว่ากำลังซึ้งใจกับที่หนูพูดอยู่”คนตัวเล็กถามตาใสเอียงคอมองอย่างน่าเอ็นดูและขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


 

“เปล่านี่”


 

“ขอโทษด้วยนะคะคือว่าหนูไม่มีของขวัญเลยสักชิ้น คือว่าหนูไม่มีตังค์ถ้าเกิดหัวหน้าให้ตังค์หนูไปซื้อของขวัญให้หัวหน้าก็คงจะดีไม่น้อย”


 

“เดี๋ยวนะ เอาเงินฉันไปซื้อของขวัญให้ฉันแล้วมันจะต่างอะไรกับฉันซื้อของให้ตัวเองกัน”รีไวล์พยายามเรียบเรียงคำพูดก็รู้สึกขัดๆกับสิ่งที่คนตัวเล็กกำลังขอเขาแปลกๆ


 

“ต่างสิคะก็ของชิ้นนั้นคนเลือกคือหนูไม่ใช่หัวหน้าเลือกให้ตัวเองเสียหน่อย!”


 

เฮ้อ…ถ้าเกิดคนตัวเล็กบอกว่าต่างเขาก็เห็นด้วยกับที่เธอพูดละกัน


 

“แต่ว่าฉันไม่มีอะไรที่อยากได้หรอกนะ”รีไวล์ำยายามนึกสิ่งที่ตัวเองอยากได้ก็พบว่ามีแต่ชาดำที่เพิ่งซื้อมาเต็มตู้จะให้เทเรซ่าซื้อเป็นของขวัญให้เขาก็ไม่ต่างอะไรจากเขาซื้อเองอยู่ดี


 

แต่ที่จริงถ้าได้เพิ่มขึ้นมาก็น่าจะดีเหมือนกัน


 

“ไม่มีเลยเหรอคะ”ใบหน้าหวานทำหน้าผิดหวังเหมือนกับลูกหมาหงอยไม่มีผิดพอเห็นแบบนั้นแล้วเขาก็พอจะคิดออกได้อย่างเดียวว่าอยากได้อะไร


 

อยากได้เทเรซ่า…

แต่จะให้พูดจาแบบนั้นออกไปก็คงจะโดนมองว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ดีแน่ๆอีกอย่างคือเทเรซ่าถึงจะดูแก่นและซนไปหน่อยชอบทำตัวเหมือนตัวเองโตพอจะรู้เรื่องอย่างว่าไม่ใสแล้วแต่เอาเข้าจริงยัยนี่แหละซื่อตัวแม่เลย


 

หลอกนิดหลอกหน่อยก็เชื่อเขาไปหมดแบบนี้แถมยังเป็นคนที่พอสงสัยอะไรหรืออยากจะอ้อนเขาก็ชอบช้อนตามองเขาด้วยความเคยชินแต่เขาไม่เคยชินกับมันสักครั้ง เพราะเป็นเทเรซ่า


 

“หัวหน้าอย่าเงียบนานสิคะถ้าคิดไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”


 

“เฮ้อ…เธอดูจริงจังวันเกิดฉันมากกว่าของตัวเองเสียอีก”


 

“ก็เพราะว่าเป็นวันเกิดของหัวหน้ารีไวล์นี่คะ”หน้าผากของคนตัวเล็กชนเข้าที่หน้าผากของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัวจนคนร่างแกร่งถึงกับเผลอสะดุ้งตัวเล็กน้อยแต่ไม่ออกอาการอะไรมาก แต่ให้ตายสิใกล้กันแบบนี้ต้องจูบเลยมั้ยหรือยังไงดีรีไวล์?


 

“คิกๆอยากรู้จังหัวหน้าจะเขินหนูมั้ยนะอุตส่าห์ปากหวานขนาดนี้แล้ว”คนตัวเล็กขำคิกคักด้วยแววตาซุกซนเพราะวางแผนมาแล้วว่าวันนี้จะต้องหยอดหัวหน้ารีไวล์ให้เหมือนพระเอกลิเกตามจีบนางเอก


 

แต่จริงๆเรื่องนี้เทเรซ่าเป็นนางเอกนะไม่ใช่พระเอก หรือว่าจริงๆแล้วเทเรซ่าจะมีโพสิชั่นเป็นคุณสามีแทนหัวหน้ารีไวล์


 

บอกเลยไม่มีใครรุกได้หนักเท่าเทเรซ่าคนนี้อีกแล้วนะคะคุณผู้ชม!


 

แต่เหนือเทเรซ่ายังมีรีไวล์ที่พูดน้อยแต่ต่อยหนัก ถึงคนตัวเล็กอย่างเทเรซ่าจะหวานแค่ไหนก็สู้เขาไม่ได้หรอก


 

“รู้ได้ไงว่าปากตัวเองหวานทำไมฉันไม่เห็นรู้?”


 

“!!!”ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อนิ้วมือเรียวยาวกดเข้าที่ริมฝีปากเล็กและยื่นใบหน้าคมที่มีสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับหมาป่าที่หิวกระหายพร้อมออกล่าเหยื่อเข้ามาใกล้ๆจนอีกฝ่ายพยายามถอยห่างจนแทบติดกับหัวเตียง คนร่างแกร่งรั้งท้ายทอยเข้ามาใกล้ๆจนสันจมูกที่โด่งได้รูปไล้ลงมาสัมผัสบริเวณแก้มของเธอที่แดงระเรื่อเพราะความเคอะเขิน


 

“หะ..หัวหน้า”


 

“ไม่เรียกคุณสามีล่ะ?”น้ำเสียงแหบพร่าและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของรีไวล์กำลังทำให้เธอใจสั่นขึ้นเรื่อยๆและพยายามท่องกับตัวเองในใจว่าตั้งสติให้ดีๆ!


 

มะ..ไม่ไหวจริงๆหัวหน้าโหมดนี้รับมือไม่ได้เลย!


 

“สามีก็ไม่เรียก ไม่ยอมเปิดปากให้จูบอีก”คนตัวใหญ่ทำทีเป็นขึ้นเสียงใส่เหมือนอารมณ์คนไม่ได้ดั่งใจ แต่มีเหรอคนอย่างรีไวล์จะมีอาการเช่นนั้นเพราะเขารู้ดีว่าที่อีกฝ่ายนิ่งไปแบบนั้นเพราะกำลังเขินเขาอยู่ดังนั้นจึงตั้งใจแกล้งเธอต่างหาก


 

เวลาคนตัวเล็กกำลังทำตัวไม่ถูกจนเม้มปากแน่นตัวเองน่ะมันน่ารักขนาดที่ว่าบรรยายอย่างบอกไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ แถมพอยิ่งถูกเขาต้อนขึ้นเรื่อยๆหรือแกล้งดุใส่ก็จะน้ำตาคลอเบ้าแล้วช้อนตามองให้เขารู้สึกสงสารอีก


 

น่ารักว่ะ


 

“คุณสามี…”เสียงหวานเอ่ยด้วยความตะกุกตะกักใจเต้นแรงจนมือที่ดันแผ่นอกกว้างอยู่ค่อยๆกำแน่นเป็นรอยยับแต่เขาก็ไม่ใส่ใจเพราะสิ่งที่น่าสนใจตรงหน้าเขาคงจะเป็นมือบางที่พยายามดึงเสื้อให้ร่างของเขาเข้าไปใกล้ตัวเธอเรื่อยๆ


 

“เรียกทำไมล่ะ”ใบหน้าคมยังคงทำเมินเฉยกับคนตรงหน้าที่พยายามง้ออย่างเต็มที่เพราะเข้าใจผิดว่ากำลังทำให้เขาไม่พอใจ และแล้วคนอย่างเทเรซ่าก็มักจะทำให้เขารู้สึกไม่คาดคิดเสมอ


 

นิ้วเรียวเล็กชี้เข้าที่ริมฝีปากของตัวเองและเอ่ยออกมา“หนูเปิดปากแล้วหัวหน้าไม่จูบเหรอคะ?”


 

เย็นไว้รีไวล์ตั้งใจจะแกล้งแล้วก็ต้องแกล้งให้สุด


 

“พูดอะไรผิดหรือเปล่า?”ถึงปากจะยังลองเชิงแกล้งถามเด็กสาวแต่มือหนากลับดึงสายเดี่ยวบนไหล่เล็กให้ร่วงลงไปอยู่บนต้นแขนแล้วพรมจูบเข้าที่หัวไหล่ช้อนตามองตามคนตัวเล็กที่กำลังมองการกระทำที่แสนอันตรายกำลังจะเกิดกับตัวเองอย่างไร้เดียงสา


 

จะโดนเขมือบอยู่แล้วยังนั่งตาใสสมกับเป็นเทเรซ่าจริงๆ


 

“ให้โอกาสเรียกใหม่อีกที”เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนจะจัดการคลอเคลียที่ข้างใบหูจนคนตัวเล็กรู้สึกหวิวๆอย่างบอกไม่ถูก


 

“คุณสามี…ไม่จุ๊บหนูเหรอคะ”ริมฝีปากหนาชิงแย่งริมฝีปากเล็กไปภายในพริบตาอย่างไม่ทันตั้งตัวคนตัวเล็กจึงทุบอกอีกฝ่ายให้ปล่อยตัวเองออกเนื่องจากยังไม่ได้เตรียมใจ


 

กะ..ก็เทเรซ่าไม่ชินกับเรื่องแบบนี้สักหน่อยให้เวลากันหน่อยสิ!


 

“ขออีกทีได้มั้ย เมื่อกี๊ยังไม่ทันสอดลิ้นเลย”คนตัวหนาทั้งลวนลามทางคำพูด สายตา และการสัมผัสในขณะที่เด็กสาวตัวน้อยๆอย่างเขาไม่ทันตั้งรับอะไรสักอย่างกับเขาในโหมดนี้จึงนั่งใจเต้นตึกตักและขยำเสื้อเขาจนยับไปไม่รู้กี่รอบแล้ว


 

หัวหน้ารีไวล์หื่นกามที่สุด! 


 

“มะ..ไม่เอา ทำไม่เป็นสักหน่อย”


 

“ไม่ฝึกแล้วจะทำเป็นมั้ย”


 

“แต่ว่าหนู…จะไม่จูบหัวหน้าหรอกนะ!”ไม่ได้แล้วเทเรซ่าตั้งสติให้ดีสิอย่าเป็นเด็กใจง่ายแบบนี้เชียวนะ ห้ามคล้อยตามง่ายๆเด็ดขาด


 

ไม่อยากจูบเลยสักนิด!


 

“พูดทั้งทีก็ทำหน้าให้เด็ดขาดหน่อยตัวแสบไม่ใช่มาทำตาหวานเยิ้มใส่ฉันแล้วเรียกคุณสามี”มือหนาช้อนคางขึ้นให้ดวงตากลมโตหยอดสายตาหวานเยิ้มสบกับสายตาคมที่ใครๆต่างก็มองว่ามันน่ากลัวและไม่มีใครกล้ามอง ยกเว้นแต่คนตัวเล็กของเขาที่ถึงจะมองว่ามันน่ากลัวยังไงแต่ก็ชอบสายตาของเขาทุกเมื่อยามที่มองมาทางเธอ


 

นิ้วเรียวยาวลูบที่ริมฝีปากเล็กวนไปมาสักพักให้คนตัวเล็กเผลอเผยอปากออกและใช้นิ้วของเขาสอดเข้าไปหยอกล้อเล่นกับลิ้นเล็กในโพรงปากก่อนจะดึงมันออกมาและเลียนิ้วตัวเองสร้างความรู้สึกหวิวที่ท้องให้กับเทเรซ่าหนักกว่าเดิมอีก


 

มะ..เหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้องเลย


 

“อยากได้จุ๊บจากหัวหน้า”


 

พอเทเรซ่าพูดออกมาตรงๆว่าต้องการอะไรจากเขามันยิ่งทำคนอย่างรีไวล์ที่ชอบแกล้งเด็กสาวเพื่อเห็นสีหน้าท่าทางยั่วยวนอารมณ์ใส่เขาเริ่มจะทนไม่ไหวซะแล้ว


 

“อยากได้อะไรอีก”


 

“ไม่มีแล้วค่ะ”


 

“แค่ขอแล้วฉันจะให้มันทุกอย่าง”ร่างหนากดทับเข้าที่ร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียงขนาดไซส์ที่นอนได้แค่คนเดียวแต่รีไวล์ก็ไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้นสักเท่าไหร่ ก็ตัวเทเรซ่าน่ะมันแค่เศษหนึ่งส่วนสี่ของเตียงเท่านั้น แค่เพิ่มเขาอีกคนมานอนกอดเทเรซ่าไม่เป็นไรหรอก


 

“ฮื้อ…จูบหนูได้มั้ยคะ?”ใบหน้าหวานชำเลืองมองเขาอย่างออดอ้อนดูก็รู้ว่ากำลังโดนยั่วจากคนตัวเล็กทำให้เขาไม่สามารถคุมตัวเองได้


 

“ได้ครับ”ใบหน้าคมสันเลื่อนเข้ามาใกล้ช่วงชิงริมฝีปากเล็กจากเธอไปก่อนจะค่อยๆลุกล้ำสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกับลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสาอย่างเงอะๆงะๆแต่ก็น่ารักดีเพราะเป็นเทเรซ่า ยิ่งควานลิ้นหาความหวานจากโพรงปากนุ่มนี้ก็ยิ่งติดใจและอยากชิมมันเรื่อยๆจนกว่าจะหมด


 

แต่ถ้าทำแบบนั้นสงสัยเทเรซ่าน่าจะต้องอยู่ให้เขาจูบไปตลอดชีวิตล่ะมั้ง


 

รีไวล์ถอนจูบอีกมาให้อีกฝ่ายได้พักหายใจกอบโกยอากาศเข้าไปให้เต็มปอด คนตัวเล็กหน้าเห่อร้อนหนักกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายยิ้มให้แล้วจุมพิตเบาๆที่หน้าผากและเปลือกตาของเธอ


 

“คะ..คือว่า สุขสันต์วันเกิดนะคะ”มือหนาที่กำลังสอดเข้าไปใต้กระโปรงและลูบไล้ขาอ่อนกับใบช่วงบนที่ใบหน้าคมกำลังสาละวนกับการไซร้คออยู่หยุดลงแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้ม


 

“ขอบคุณครับ”


 

“ไม่..ไม่เป็นไรค่ะ!”


 

“แต่ว่าใส่เสื้อแบบนี้มันร้อนนะเทเรซ่า”รีไวล์พูดพร้อมกับปลดกระดุมออกสองสามเม็ด คนตัวเล็กคล้ายจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจึงทำหน้ามึนงง


 

ถอดให้หน่อยสิ”มือแกร่งดึงข้อมือเล็กขึ้นมาให้ปลดกระดุมที่เหลือก่อนจะจัดการถอดออกมาและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวสีขาวที่อยู่ภายใต้เครื่องแบบของเขาออกไปให้เห็นแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆบ่งบอกให้เห็นว่าผู้ชายคนนี้ออกกำลังกายมามากขนาดไหน


 

“///สุขสันต์วันเกิดค่ะ!”


 

“รู้แล้ว”


 

“สุขสันต์วันเกิดจริงๆนะคะ!”


 

“นี่หรือว่าเขินจนต้องหาอะไรมาพูดแก้เขินงั้นหรือเปล่าหืมมตัวเล็ก?”ร่างแกร่งเขี่ยพวงแก้มที่แดงไปถึงใบหูแล้วบีบจมูกด้วยความหมั่นเขี้ยว


 

“ก็คุณสามีชอบทำให้ใจเต้นแรง…”


 

“เธอก็เหมือนกัน”


 

“???”


 

“ไม่เชื่อก็เอามือมาวางทาบหน้าอกฉันสิ”มือเล็กถูกเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกับอกซ้ายที่กำลังใจเต้นแรงเช่นเดียวกับเธอแสดงให้เห็นว่าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกันเวลาที่ได้อยู่กับเธอสองต่อสอง


 

“ละ..ละแล้วก็คุณสามีไม่เหมือนเวลาปกติที่อยู่ข้างนอก เหมือนกับคนละคนเลย…”


 

“มีเมียคนเดียวจะให้ดุใส่เหรอ?”


 

“!!!มะไม่ใช่ บ้าๆๆๆๆ ใครเป็นเมียกันเล่า”กำปั้นน้อยๆทุบเข้าที่แผ่นอกด้วยความรุนแรงทั่งหมดเท่าที่เด็กอย่างเทเรซ่าจะออกแรงได้และมันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บได้ในระดับนึงเลยทีเดียว


 

เขินแล้วรุนแรงจริงๆ


 

“ก็นะ…ถ้างั้นก็นึกออกแล้วล่ะของที่อยากได้”


 

“มาอยู่กับฉันตลอดชีวิตได้มั้ยเทเรซ่า”


 

“…ไม่เห็นต้องมาถามกันเลย


 

เพราะคนอย่างฉันก็ต้องตอบตกลงอยู่แล้ว


 

ถึงแม้ว่าเรื่องทุกอย่างจะเหมือนกับเรื่องเพ้อฝันในนิยายรักก็ตามแต่ถึงจะเป็นเรื่องจริงหรือปลอมเธอก็จะตอบว่าตกลงอยู่ดีถ้าคนคนนั้นคือรีไวล์


 

ถึงแม้ว่าเรื่องทั้งหมดอาจจะแค่ฝันหรือเป็นแค่ความทรงจำที่ครั้งนึงเคยเกิดขึ้นก็ตาม…

.

.

“ไหนว่าสัญญาแล้วไงว่าจะอยู่ด้วยกัน”


 

“หัวหน้าก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้


 

Talk with Writer


 

จบไปแล้วกับสเปเชี่ยลตอนพิเศษวันเกิดของหัวหน้ารีไวล์ที่แสนจะธรรมด๊าธรรมดา อยากจะใส่รายละเอียดให้มากกว่านี้แต่กลัวโดนแบนแค่กๆ บวกกับไม่มีเวลาเพราะพรุ่งนี้ก็สอบแล้วจ้าทุกค๊นนน ขอโทษที่หายไปนานเลย ไม่ได้เทนะแต่ว่าไม่ว่าง ส่วนใครที่มีคำถามงงๆกกับตอนจบสเปเชี่ยลนะคะก็ลองไปเดากันเล่นๆว่าจะเกี่ยวกับในเนื้อเรื่องหลักรึเปล่าหรือเราแค่หลอกเล่นเฉยๆ

บางทีอาจจะไม่จริงก็ได้

เอ๊ะ?หรือว่าจริงกันนะ... :)


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #103 BlancNoir (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:59

    โง้ยยยย ทำไมชอบทำให้เขินคะหัวหน้า =///= นานิ๊!? ตะไมตอนสุดท้ายพีค//แดดิ้น
    #103
    1
  2. #99 B.beem.คำสั้นๆ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:38

    จะละลายยย~~
    #99
    1
  3. #98 ต้าฮวงของเลา. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:02
    ไรท์ใจร้ายยยย !!!!
    #98
    1
  4. #97 penpornpenmit (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:15
    ทำไมตอนสุดท้ายเศร้าาาา แงงงงง
    #97
    1