end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 27 : Chapter26:ก่อนที่พายุจะเข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Chapter26:ก่อนที่พายุจะเข้า

 

เหมือนว่าจะเช้าแล้ว… 


 

ร่างแกร่งยันตัวเองลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างช้าๆเพราะกลัวคนตัวเล็กจะสะดุ้งตื่นจนเสียเวลาในการพักผ่อนหมด 


 

รีไวล์เกลี่ยหน้าม้าที่ทิ่มเปลือกตาออกให้อย่างเบามือก่อนจะก้มหน้าลงไปจูบเบาๆที่เปลือกตาด้วยความอ่อนโยน 


 

ขนาดเขาเป็นโรคนอนไม่หลับแต่อยู่กับเทเรซ่าเขาดันหลับสนิท ขนาดแค่ได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงยังรู้สึกว่าร่างกายตัวเองดีขึ้นเยอะเลย 


 

เขาชอบความรู้สึกแบบนี้ ชอบที่ตื่นมาแล้วได้เห็นหน้าเธอเป็นคนแรกในทุกๆเช้า 


 

แต่ที่จริงจะให้เทเรซ่านอนต่อก็ไม่ได้อีก เพราะเดี๋ยวเขาก็ต้องทำงาน แบบนี้ควรปลุกสินะ 


 

“เทเรซ่า” 


 

“อื้อ…”ร่างบางพลิกตะแคงหันหลังให้เขาอย่างงัวเงียเมื่อมีคนมารบกวนการนอนหลับของเธอรีไวล์จึงได้แต่ถอนหายใจเมื่อไม่รู้จะปลุกด้วยวิธีไหนดี 


 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงตะคอกด่าเธอไปนานแล้วพร้อมกับแซะเธออีกว่านั่นหลับหรือตายไปแล้ว 


 

“เทเรซ่าตื่นได้แล้วน่า” 


 

ถ้าเป็นแต่ก่อนเวลาเขาต้องปลุกเธออย่างยากลำบากเขาจะลากเธอลงจากเตียงให้กระแทกลงพื้นหน้าแหกไปแล้ว แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยคิดจะทำพฤติกรรมเหล่านั้นใส่เธออีก 


 

เพราะเทเรซ่าคือข้อยกเว้นสำหรับเขา 


 

“ถ้าเกิดไม่ตื่นเดี๋ยวก็ไม่ทันมื้อเช้าหรอก” 


 

“อื้อ!”เทเรซ่าปัดมือรีไวล์ทิ้งแล้วมุดหน้าลงผ้าห่มนอนขดตัวเพื่อไม่ให้ใครมารบกวนเวลานอนของเธอ 


 

“เทเรซ่า…”รีไวล์ดึงผ้าห่มออกและรัดเอวบางเข้าให้แน่นกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่มีทีท่าตื่นมือหนาจึงสอดเข้าไปใต้เสื้อบางและค่อยๆลูบแผ่นหลังเบาๆจนอีกฝ่ายครางฮืมในลำคอ 


 

“หัวหน้า!”ร่างบางลุกขึ้นพรวดหลังจากโดนการลวนลามจากรีไวล์ลงไป ใบหน้ามนชักสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดแต่ถึงจะทำท่าโกรธเขาก็ยังหน้าแดงเพราะเขินไปด้วยอยู่ดี 


 

ก็ดูสภาพล่อแหลมของพวกเขาสองคนนี้สิ ใครมาเห็นเข้าก็คงเข้าใจผิดกันและพากันเขินตามไปหมดแน่ๆ หัวหน้ารีไวล์เอาแต่ลวนลามไม่หยุดเลย! 


 

นิสัยไม่ดี! 


 

แต่แบบว่าฮืออใจนึงก็แอบชอบ ทำไมเทเรซ่าถึงเป็นเด็กใจแตกแบบนี้อยากจะบ้าตายจริงๆ  


 

“กว่าจะตื่นนะ” 


 

“หัวหน้าลามก นิสัยไม่ดี แค่ถีบหนูลงเตียงหนูก็ตื่นแล้วมั้ย!” 


 

“…”ยัยนี่ก็แปลกคนจัง คนปกติที่ไหนเขาคิดว่าการถีบตกเตียงเป็นเรื่องปกติกัน ชอบความรุนแรงรึไง? 


 

“เงียบอีก ทำไมเป็นคนแบบนี้ หัวหน้ารีไวล์เป็นคนแบบนี้รึไงกันคะ?!” 


 

“หืม แบบนี้นี่แบบไหนกัน:)”รีไวล์ยันตัวลุกขึ้นมาจับคนตัวเล็กให้อยู่บนหน้าตักตัวเองพอดีก่อนจะยิ้มถามด้วยความเจ้าเล่ห์  

“กะ..ก็หัวหน้ารีไวล์ดูเป็นคนหื่น ถะแถม…ฮื่อ!!!”เทเรซ่าไม่อยากจะพูดอะไรมากแล้วก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าผู้ชายเวลาตื่นนอนจะเคารพธงชาติ ตะแต่ว่าแล้วทำไมเธอถึงนั่งคร่อมมันพอดีล่ะ!!!!! 


 

ไอบ้าเอ๊ย0////0 


 

“แถมอะไรหืมม?” 


 

“ก็ไอนั่น…โอ๊ย!หัวหน้ารู้อยู่แล้วก็อย่ามาถามได้มั้ยคะ รู้มัยคะว่าตัวเองทำหน้าหื่นแค่ไหนกัน!” 


 

“เหรอ…”รีไวล์ไม่พูดอะไรมากแต่รั้งคอคนตัวเล็กที่เอาแต่เลิ่กลั่กเข้ามาใกล้ๆมองแววตาที่น่าหลงใหลสำหรับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้จนทำให้รู้สึกตกอยู่ในภวังค์ยากที่จะถอนตัวขึ้นมา ใบหน้าคมเอียงองศาหน้าเข้าไปใกล้เพื่อจูบเธอ ริมฝีปากบางแตะกับเขาเล็กน้อยก่อนจะโดนขัดขึ้น 


 

ก๊อกๆ 


 

“หะ..หัวหน้ามีคนมา”เด็กสาวที่เผลอไผลคล้อยไปตามอารมณ์ชั่ววูบของตนเองได้สติจึงผละคนตรงหน้าออกทันทีหลังจากได้ยินเวียงเคาะประตู 


 

“ชิ!”รีไวล์มองไปทางประตูที่ยังถูกเคาะไม่มีทีท่าว่าจะเงียบไปถ้าให้เดาคนเคาะแบบนี้คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากฮันซี่แน่ๆ 


 

“หะ..หัวหน้าไม่เปิดประตูเหรอคะ” 


 

“ใส่เสื้อให้มันดีๆก่อนเทเรซ่า”รีไวล์หยิบเสื้อคลุมของเทเรซ่าที่ถูกถอดออกไปใส่กลับไปที่เดิมและดึงสายเสื้อที่หล่นจากไหล่ลงไปกลับขึ้นมาก่อนจะลูบหัวเทเรซ่าเบาๆเป็นการเอ็นดูในตัวของเด็กที่นั่งตาใสอยู่บนตัวเขาโดยไม่ต้องทำอะไร 


 

“หัวหน้าไม่ไปเปิดประตูล่ะคะ หรือจะให้หนูไปเปิดให้” 


 

“ไม่ต้องไปเปิดหรอกเดี๋ยวพอคนข้างนอกเขาเห็นว่าฉันไม่ออกก็ไปเองแหละ” 


 

“แล้วถ้าเกิดว่าธุระสำคัญล่ะคะ?” 


 

“เฮ้อ…เออเปิดก็ได้”รีไวล์ลุกขึ้นอย่างเบื่อหน่ายหยิบเสื้อตัวเองขึ้นมาใส่อย่างลวกๆก่อนจะเดินไปประตูด้วยสีหน้านิ่งขรึมอย่างที่ทุกคนเห็นกันทุกวัน 


 

“ฮันซี่?”รีไวล์มองด้วยความไม่แปลกใจนักเพราะเขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าคนที่มักจะเคาะประตูไม่หยุดก็มีแต่เพื่อนของเขาอยู่คนเดียว แต่ที่เขามองด้วยความสงสัยคือสีหน้าตึงเครียดของเธอ 


 

“รีไวล์ฉันว่าพวกเราต้องคุยเรื่องของผู้ชายที่ชื่อคาร์ลิสันอีกรอบแล้วล่ะ” 


 

“…หมายความว่าไง?”รีไวล์ลดเสียงให้เบาลงเพื่อไม่ให้คนในห้องได้ยิน พอเขาได้ยินชื่อนี้เข้าก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ทำไมต้องคุยเรื่องของผู้ชายคนนั้นในเมื่อเขาเป็นคนฆ่าตายไปแล้ว 


 

“เขาอยู่ที่นี่รีไวล์” 


 

“ฉันเป็นคนยิงมันกับมือ เธอจำหน้าคนผิดเปล่าฮันซี่อาจจะแค่คนหน้าคล้าย”รีไวล์ยังคงไม่เชื่อว่าที่ฮันซี่พูดจะเป็เนรื่องจริงเท่าไหร่ เขามั่นใจว่าเขาฆ่าไปแล้ว ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะรู้สึกแปลกๆที่เรื่องมันจบได้ง่ายเกินความคาดหมายก็เถอะ 


 

แต่ยังไงเขาก็ยิงทิ้งไปแล้วแถมยิงกลางหัวไปด้วย เป็นไปไม่ได้หรอกที่คนตายจะฟื้นขึ้นมาไม่มีทาง 


 

“งั้นมาดูกับฉันมั้ยล่ะว่าใช่คนเดียวกันรึเปล่า” 


 

พอเห็นท่าทางมั่นใจของฮันซี่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาแอบหวั่นใจอยู่เล็กน้อยถ้าเกิดเทเรซ่าได้ยินเข้าจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมากัน 


 

“เดี๋ยวฉันตามเธอไป” 


 

“ที่ห้องโถงใหญ่แค่ลงไปก็เห็นแล้ว”ฮันซี่พูดจบรีไวล์ก็ปิดประตูลงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันหลังกลับไปด้วยความตกใจจนแทบถอยกรูดชนประตู 


 

“มีอะไรหรือเปล่าคะหัวหน้ารีไวล์?” 


 

“…เปล่านี่ไม่มีอะไรสักหน่อย”รีไวล์โกหกคำโตออกไป เทเรซ่าขมวดคิ้วเหมือนไม่เชื่อเพราะท่าทางและการกระทำของเขาช่างขัดกับพูดเหลือเกิน 


 

“คุณสามีไม่ได้โกหกใช่มั้ยคะ?”ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือเปล่าน้ำเสียงเทเรซ่าเวลาที่เธอเรียกเขาว่าคุณสามีเปลี่ยนไปในเชิงขู่เขาหรือเปล่า เหมือนเขากำลังโดนเธอจับโกหกอย่างนั้นแหละ 


 

แต่เขาน่ะโกหกเก่งกว่าเทเรซ่าก็ตรงที่เทเรซ่าโกหกคนอื่นเนียนยกเว้นตอนอยู่กับเขา ต่างจากเขาที่ไม่ว่าใครหน้าไหนถ้าเกิดต้องโกหกเขาก็ทำได้ 


 

“ไม่เชื่อฉัน?” 


 

“ปะ..เปล่าค่ะ เชื่อสิคะยังไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อเลยแงงง”เมื่อเห็นว่ารีไวล์ทำหน้านิ่งใส่คนตัวเล็กก็รีบแก้ตัวจนลิ้นพันเพราะกลัวโดนรีไวล์โกรธโทษฐานไม่เชื่อใจเขาจึงรีบตีโพยตีพายขอโทษด่วน 


 

“งอแงเป็นเด็กไปได้”รีไวล์ดึงจมูกด้วยความหมั่นเขี้ยวคนตัวเล็กมุ่ยหน้าทำปากยู่ใส่เขาเหมือนกับคิดว่าตัวเองน่ารักในสายตาของเขา 


 

ก็น่ารักจริงนั่นแหละ 


 

“หัวหน้าไม่ชอบเด็กงอแงอย่างหนูเหรอคะ?”ดวงตากลมโตช้อนตามองขึ้นอย่างกับลูกแมวที่กำลังออดอ้อนอย่างไม่มีผิด แล้วแบบนี้จะให้เขาทำยังไงกัน! 


 

“…ก็ไม่ได้ไม่ชอบนี่” 


 

“ไม่ได้ไม่ชอบเด็กงอแงหรือเด็กอย่างหนูกันคะ คิกๆ”เทเรซ่าเมื่อเห็นทีจึงได้ใจใหญ่เพราะรีไวล์เบือนหน้าหนีเธอดูก็รู้ว่าเขิน(มั้ง)จึงกลั่นแกล้งผู้ใหญ่อย่างเขาโดยไม่นึกกลัว 


 

“ยัยเด็กบ้า!” 


 

“นี่ๆหัวหน้า”เทเรซ่ายังคงหัวเราะคิกคักไม่หยุดจึงวิ่งไปสะกิดคนที่หันหลังให้เธอด้วยความซุกซนรอให้อีกฝ่ายหันมา 


 

“อะไรอีกล่ะ…!!!” 


 

จุ๊บ! 


 

คนตัวเล็กเมื่อได้โอกาสที่ร่างแกร่งหันกลับมาก็เขย่งปลายเท้าและจูบบริเวณแก้มฝั่งขวาก่อนจะถอยหลังออกมายืนบิดด้วยความเขินทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ๆ 


 

“ทำอะไรของเธอเทเรซ่า?!” 


 

“…ไม่ได้เหรอคะ”เมื่อเจอน้ำเสียงตะคอกใส่เด็กสาวก็เหมือนทำหน้าเหมือนหมาหงอยไปทันทีที่โดนดุและยืนเบะปากทำท่าจะร้องไห้ใส่เขา 


 

แต่หารู้ไม่เธอตอแหล 


 

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ก็คืออันที่จริงหมายถึงทำก็ได้ แต่คือฉันหมายถึงมันไม่ควรเพราะเธอเป็นผู้หญิง”คราวนี้เป็นฝ่ายที่รีไวล์เลิกลั่กใส่เสียเองเมื่อโดนถามเช่นนั้นแถมยังโดนงอแงใส่อีก 


 

แต่จะรู้บ้างมั้ยนั่นน่ะแผนเทเรซ่าทั้งนั้น จะอ่อยหัวหน้ารีไวล์ทั้งทีมันต้องมีชั้นมีเชิงยูโน๊ว??? 


 

“หนูเป็นผู้หญิงแล้วมันทำไมเหรอคะ?” 


 

“ก็มันไม่ควรทำอะไรแบบนั้น…” 


 

“แต่หัวหน้าเคยจูบหนูไปแล้วนะคะ” 


 

“!!!”รีไวล์ถึงกับเถียงไม่ออก เขาโดนเทเรซ่าเล่นงานเข้าทุกจุดไม่นึกเลยว่าจะโดนเถียงกลับมาได้จนถึงขนาดนี้ ก็เออ!ก็เขานี่แหละที่ไปทำตัวรุ่มร่ามใส่เทเรซ่าก่อนเอง แต่ว่าปกติเขาเป็นฝ่ายรุกนี่ไม่ใช่เธอ 


 

“นะ..นี่อย่าลืมนะว่าฉันไม่ได้ชอบเธอน่ะ” 


 

“…หนูก็ไม่ได้ชอบหัวหน้าเหมือนกันแหละ อย่าหลงตัวเองสิแบร่!” 


 

“มั่ว!เธอชอบฉัน”พอโดนเทเรซ่าเล่นจี้จุดเข้าอีกหน่อยรีไวล์ก็เผลอเดินไปตามเกมที่คนตัวเล็กวางหมากไว้ ซึ่งเทเรซ่าก็ได้แต่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ในใจแต่ต้องแสดงออกมาให้เหมือนกำลังง้องแง้งใส่เขาอยู่ 

“ใครกันแน่ที่มั่วหนูไม่ได้ชอบหัวหน้าสักหน่อย แต่หนูรักคุณสามีมากๆเลยต่างหาก>///<”เหมือนโดนคนตัวเล็กเล่นงานไปเต็มๆ เทเรซ่าทำมือเป็นรูปหัวใจยื่นไปทางเขาด้วยความกระดี๊กระด๊าที่ได้เห็นหน้าแดงๆของรีไวล์ 


 

“เด็กแก่แดด!” 


 

“ถึงจะแก่แดดแต่ก็รักหัวหน้ารีไวล์คนนี้หมดหัวใจนะคะ>///<”เสี่ยวจัดอะบอกเลยเหมือนพระเอกลิเกชิบหาย น้ำเน่ามากๆแต่ที่แน่ๆคือผลลัพธ์คุ้มค่า 


 

หัวหน้ารีไวล์โคตรน่ารัก! 


 

“คิดถึงหัวหน้ารีไวล์ทุก24ชั่วโมง แต่รักหัวหน้าคนนี้ตลอดไปเลยนะคะ>///<” 


 

กรี๊ดดดดดไอบ้าคิดได้ไงอะเทเรซ่าถามจริง เหมือนพระเอกเต๊าะนางเอกเลยว่ะ แต่ลืมไปว่าตัวเองเป็นผู้หญิง 


 

ไม่เป็นไรฮะคุณผู้ชมนางเอกก็จีบพระเอกได้เหมือนกันไม่มีกฎข้อไหนห้ามซะหน่อยว่าห้ามจีบพระเอก 


 

“ท้องร้องเพราะหิวข้าว แต่หัวใจร้องหาแต่หัวหน้ารีไวล์อีกด้วยนะคะ~” 


 

น้ำเน่าว่ะเทเรซ่าเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนเสี่ยวขนาดนี้! 


 

“อะแหนะๆเม้มปากเข้าหากันแบบนั้นกำลังกลั้นใจไม่ให้จูบหนูอยู่อะเด้~”นิ้วเรียวจิ้มลงบนริมฝีปากหนาได้รูปที่เม้มแน่นด้วยท่าทางหยอกล้อ รีไวล์ที่ยืนนิ่งมาพักใหญ่ปัดแขนเทเรซ่าให้พ้นหน้าเขาก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาในระยะประชิด 


 

เก่งดีนักเรื่องยั่วเขาเนี่ย… 


 

แล้วก็ได้ผลซะด้วยแม่ตัวดีของเขา… 


 

“ถ้ารู้อยู่แล้วก็เงียบปากไปซะ”รีไวล์เชยคางคนตรงหน้าขึ้นมาและค่อยๆละเมียดละไมชิมรสชาติหวานจากปากน้อยๆด้วยความไม่รู้จักเบื่อในรสชาตินั้นๆ ถ้าเปรียบเป็นดั่งของกินก็คงเปรียบเทียบเธอเป็นชาดำ 


 

เพราะเขาเสพติดกินมันทุกวัน 


 

เทเรซ่าก็เช่นกัน… 


 

อยากกินเข้าไปทุกวันเลย 


 

ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์กำลังเครียดเรื่องของเธอแท้ๆแต่เธอก็ดันก่อกวนเขาจนลืมเรื่องเครียดไปเสียหมด ถึงจะแค่ชั่วคราวเท่านั้นแต่ก็ไม่เป็นไร 


 

เล่นตามน้ำเทเรซ่าไปนั่นแหละ 


 

อย่าให้เทเรซ่ารู้ว่าเขาไปรู้อะไรมา… 


 

เพราะตอนนี้ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอแล้ว 

 

“ไม่เห็นจะมีหรือว่าไปแล้วกัน”ร่างบางเดินลงบันไดมาหลบอยู่ทางมุมอับของห้องโถงใหญ่แล้วสอดส่องสายตาไปทั่วราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง เมื่อไม่พบสิ่งที่ต้องการเห็นจึงทำทีเป็นหลังกลับก่อนที่จะโดนคนอื่นๆสงสัยว่าเธอหายไปไหนนาน 


 

“เทเรซ่าเธอมาทำอะไรตรงนี้?”เทเรซ่าหยุดชะงักเมื่อพบกับอาร์มินที่ลงมาตามเธอที่หายไปโดยพลการ 


 

“อาร์มิน?” 


 

“หัวหน้าก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอว่าห้ามไปไหนมาไหนโดยพลการแล้วลงมาด้านล่างทำไมเดี๋ยวก็หลงหรอก” 


 

“เอ่อ…ฉันขอโทษฉันแค่อยากเดินเล่นเฉยๆ”เทเรซ่าเกาหัวแกรกๆทำหน้าสำนึกผิดเอ่ยคำขอโทษออกมา อีกฝ่ายเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งไปพลางใหญ่ 


 

“วันก่อนก็เพิ่งออกไปข้างนอกกับหัวหน้ามาไม่ใช่เหรอครับ” 


 

“มันก็ใช่…แต่ว่าก็อยากไปอีกนี่” 


 

“ถ้าจะไปก็ควรมีคนคอยตามนะครับขืนเป็นอะไรขึ้นมาอีกจะแย่เอา” 


 

“แต่ต่อให้อยู่เฉยๆก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนี่” 


 

“ครับ?”อาร์มินทำหน้าชะงักไปพักใหญ่เหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่คนตรงหน้าหมายถึงสักเท่าไหร่ เทเรซ่าจึงบอกปัดๆเพื่อให้บทสนทนาที่ชวนน่าอึดอัดนี้จบลง 


 

“ช่างมันเถอะ ถ้าเกิดอยากไปไหนก็ควรมีคนคอยตามสินะงั้นอาร์มินไปกับฉันมั้ย” 


 

“มันก็ได้อยู่หรอกครับ แต่จะไปที่ไหนล่ะ? อันที่จริงหัวหน้าปกติพาเธอไปที่ไหนล่ะครับที่เธอชอบ” 


 

“ที่ไหนที่หัวหน้าไปฉันก็ชอบทุกที่แหละ”เทเรซ่าตอบกลับไปทันควัน เมื่อรู้ตัวว่าพูดจาอะไรน่าอายออกไปก็หัวเราะแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน 


 

“เทเรซ่าชอบหัวหน้ารีไวล์เหรอครับ?” 


 

“เอ่อ…ไม่ได้ชอบนะ!” 


 

ไม่ได้ชอบจริงๆนะ>///< 


 

“ครับๆ ไม่ได้ชอบ”อาร์มินพยักหน้ารับตามๆเทเรซ่าไป ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเทเรซ่าคิดยังไงกับหัวหน้ารีไวล์ของพวกเขา ก็ดูสิเวลาพูดถึงหัวหน้ารีไวล์ก็จะตาเป็นประกายทุกที 


 

“ไม่ได้ชอบจริงๆนะ” 


 

“ครับผมรู้แล้วไม่เห็นต้องย้ำหลายรอบเลย”อาร์มินถึงกับเหงื่อตกเมื่อโดนเทเรซ่าจ้องหน้าเขม็งใส่จนแทบจะเขมือบหัวเขาเข้าไป 


 

“ก็นายทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ!” 


 

“ถ้าเอาความจริงผมก็ไม่ค่อยเชื่อแหละครับ แฮะๆ” 


 

“ฉันจะทำให้ดูว่าคนอย่างฉันไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์ ไม่มีทาง!”เทเรซ่าปฏิเสธคำโตทั้งๆที่เมื่อคืนยังหน้าด้านไปหาหัวหน้ารีไวล์ถึงห้องแถมยังบอกรักแล้วคอยหยอดมุกจีบหัวหน้าอีก 


 

ที่จริงก็ไม่ได้โกหกสักหน่อยนะว่าไม่ได้ชอบน่ะ ก็เทเรซ่ารักหัวหน้ารีไวล์ต่างหาก>///< 


 

“อะ…เอางั้นก็ได้ครับ” 

“หัวหน้าคะ”ร่างเล็กยืนตีหน้าเข้มเม้มปากเป็นเส้นตรงทำขึงขังใส่ผู้เป็นหัวหน้าหลังจากไม่ได้เจอนานหลายชั่วโมงเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์จริงๆ 


 

“หนูน่ะไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์หรอกนะคะ”อาร์มินและคนอื่นๆคอยมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆอย่างงงๆ รีไวล์เองก็เช่นกันที่ยังปรับอารมณ์ตามไม่ทันเทเรซ่าที่จู่ๆก็มาพล่ามอะไรไม่รู้ใส่เขา 


 

“อะไรของเธอ” 


 

“หนูไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์หรอกนะคะ”เทเรซ่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพูดย้ำออกมาอีกรอบ รีไวล์กุมขมับตัวเองแน่นเมื่อเห็นท่าทีเลิกลั่กของคนตัวเล็กที่พูดไปก็กัดปากตัวเองไป จะเล่นอะไรพิเรนทร์ใส่เขาอีกล่ะ 


 

“สองคนนั้นเขาคุยอะไรกันน่ะ”แจนยืนกระซิบกับอาร์มินรวมถึงคนอื่นๆที่สุมหัวอยู่ด้วยกันก็พาฉงนตามกันไปด้วย 


 

“ผมแค่ถามว่าเทเรซ่าชอบหัวหน้ารีไวล์เหรอเธอก็ตอบว่าไม่แล้วก็จะพิสูจน์ให้ดู” 


 

“แล้วนายไปถามอะไรเขาแบบนั้นล่ะ”เอเลนขำแห้งๆใส่เพื่อนตัวเองสลับกับมองไปทางสองคนนั้นที่เทเรซ่ายืนกอดอกมองหัวหน้ารีไวล์ที่ทำหน้ามึนใส่ก็รู้สึกตลกแปลกๆ 


 

“ก็เห็นเธอพูดถึงแต่หัวหน้าอยู่ตลอดเวลาผมก็เลยถามแต่เธอก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับหัวหน้า” 


 

“แต่บางทีเธออาจจะไม่ได้ชอบอย่างที่พูดก็ได้นะ แต่เพราะตัวติดกับหัวหน้ารีไวล์ตลอดเวลาเลยพูดถึงแต่หัวหน้าไง หัวหน้าต่างหากที่ชอบเทเรซ่า”ซาช่าพูดขึ้น 


 

“หัวหน้าชอบคุณฮันซี่ไม่ใช่รึไง”โคนี่แย้งซาช่าแต่ก็โดนแย้งกลับอีกจนโคนี่ต้องพิจารณาเสียใหม่ 


 

“หัวหน้าชอบเทเรซ่าแน่ๆ” 


 

“เทเรซ่าต่างหากที่ชอบหัวหน้ารีไวล์”มิคาสะที่เงียบมานานพูดขึ้น 


 

“เอางี้มั้ยครับถ้างั้นก็ต่างฝ่ายต่างชอบกันทั้งคู่”อาร์มินไม่รู้จะทำยังไงให้กับเพื่อนๆตัวเองที่โต้แย้งกันเป็นจริงเป็นจังทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ๆ แต่อย่างว่าเรื่องของชาวบ้านมันสนุกจริงๆนั่นแหละ 


 

“ได้ไงกันหัวหน้าชอบคุณฮันซี่ต่างหากพวกนายก็น่าจะพอดูออกบ้างแหละถึงจะไม่ชัดเจนก็เหอะ”โคนี่ยังคงยืนนันคำพูดเดิมตามที่ตัวเองเชื่อ เขาเชื่อว่าหัวหน้าของเขาชอบคุณฮันซี่ 


 

“แต่กับเทเรซ่ามันดูชัดเจนกว่าไง ดูสิเมื่อกี๊ยืนขมวดคิ้วตอนนี้ยิ้มอยู่อย่างกับคนบ้า ปกติหัวหน้ายิ้มที่ไหนกันล่ะ”แจนชี้ไปให้ดูสองคนนั้นที่ยืนคุยกระหนุงกระหนิงเหมือนรอบๆไม่มีใครอยู่ทั้งๆที่พวกเขากำลังเขยิบเข้าไปฟังจนแทบจะสิงกับกำแพงแล้ว 


 

“หัวหน้าคิดว่าตัวเองพูดครับแล้วหนูจะเขินเหรอ!” 


 

“ก็คิดว่าน่าจะเขินอยู่พอตัวไม่งั้นเธอคงไม่ยืนหน้าแดงหรอกจริงมั้ย?”ร่างแกร่งยื่นมือมาตบหัวคนตัวเล็กเบาๆก่อนจะยีหัวด้วยความเอ็นดูในเด็กสาวที่ยืนแยกเขี้ยวใส่เขาขู่ฟ่อๆเป็นลูกแมวตัวน้อยๆ 


 

ไม่น่ากลัวแถมยังน่ารักอีก 


 

“ชัดมั้ยล่ะว่าหัวหน้าชอบรีไวล์ชอบเทเรซ่าแน่ๆ”แจนยืนยิ้มกอดอกแสร้งมองไปยังโคนี่ที่ยืนฟังบทสนทนาชวนอมยิ้มที่ถึงแม้จะฟังไม่รู้เรื่องสำหรับคนนอกอย่างพวกเขาแต่ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศน่ารักอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 


 

“เฮ้ๆ บางทีอาจจะแค่เอ็นดูเธอก็ได้นะ” 


 

“ก็ต้องรอดูกันต่อไปนั่นแหละนะ แต่ที่แน่ๆพวกนายเองก็ดูออกใช่มั้ยล่ะเทเรซ่าน่ะชอบหัวหน้ารีไวล์ และดูท่าจะชอบมากๆด้วย” 


 

“ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันนะว่าจะมีคนชอบหัวหน้ารีไวล์ด้วยถึงจริงๆจะใจดีแต่บุคลิกแบบหัวหน้านี่หาคนชอบยากจะตาย”อาร์มินหัวเราะ 


 

“อยากรู้ว่าทำไมเทเรซ่าชอบก็คงต้องเค้นเจ้าตัวให้มาตอบแล้วล่ะ5555”แจนพูดก่อนจะหันกลับไปฟังบทสนทนาตรงหน้าที่พาให้พวกเขาต่างจดจ่อกับมันแม้จะมีใครคนนึงที่ยืนเหมือนไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่อย่างมิคาสะเพราะไม่ใช่เรื่องของเธออยู่แล้วแต่ก็ยังคอยแอบมองอยู่ห่างๆด้วย 


 

มิคาสะน่ะถึงจะไม่ค่อยชอบรีไวล์แต่ยังไงลึกๆก็มีความเป็นห่วงและความผูกพันอยู่ข้างในใจ อาจจะเป็นเพราะความเป็นสายเลือดเดียวกันก็ได้มั้งถึงได้แอบเป็นห่วงอยู่แบบนี้ 


 

ถึงจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกันด้านความสัมพันธ์ครอบครัวแต่เธอก็นับถือเขาจริงๆและมองว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและเป็นแบบอย่างให้กับใครหลายๆคน 


 

ทั้งเก่งฉลาดหลักแหลมและรอบคอบขนาดนี้เธอเลยสงสัยอยู่อย่างนึง 


 

หัวหน้ารีไวล์คิดดีแน่แล้วเหรอที่จะรักกับคนต่างโลกน่ะ? 


 

เพราะเธอมองไม่เห็นทางเลยว่าเรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้ 


 

ไม่ใช่ว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะหายไปกลับในที่ของเธอเหรอ? 


 

คนที่อยู่ต่างโลกกันมารักกันสุดท้ายแล้วยังไงทุกอย่างมันก็เป็นแค่ความทรงจำสั้นๆอยู่ดี 


 

รู้ตัวรึเปล่าหัวหน้ารีไวล์… 


 

คุณน่ะอาจจะไม่รู้ตัวเลยว่าสามเดือนที่ผ่านมาคุณหยุดทำงานบ่อยแค่ไหนและเลือกที่จะเอางานกลับมาทำที่ศูนย์บัญชาการเก่าทั้งๆที่มีคำสั่งสั่งย้ายให้มาประจำการที่นี่แล้วแท้ๆจะได้สะดวกและไม่ลำบากเวลาประสานงานแต่ก็เลือกจะดันทุรังอยู่ที่นั่นเพียงเพราะพยายามกันผู้หญิงคนนั้นให้ห่างจากทหารทั้งหมดยกเว้นแค่พวกเขาที่มีหน้าที่ดูแลเธออยู่แล้ว  


 

คุณน่ะอาจจะไม่รู้ตัวเลยก็ได้ว่าหลังๆมาคุณเปลี่ยนไปมากขนาดไหน เปลี่ยนไปจนแทบจะนึกว่าเป็นคนละคนกันโดยเฉพาะกับแค่ตอนอยู่กับเทเรซ่าเท่านั้น คุณยิ้มบ่อยขึ้นจนเหมือนกับคนบ้าด้วยซ้ำเพราะชอบหลบยิ้มไม่ให้เจ้าตัวเขาเห็น 


 

ขนาดนี้แล้วคุณก็ควรรู้ตัวได้แล้วนะว่าชอบเธอมากขนาดไหน 


 

ประชุมกันลับหลังผู้หญิงคนนั้นแท้ๆเรื่องคาร์ลิสันที่กลับมาทั้งๆที่ไม่น่าเป็นไปได้ รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเป็นแบบนั้นอาจจะไม่เหลือเวลาแล้วก็ได้ 


 

และดูเหมือนเจ้าตัวก็รู้เรื่องแล้วด้วยแต่ก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาร์มินบอกเห็นเทเรซ่ามาที่ห้องโถงใหญ่ก็แสดงว่าต้องรู้หรือได้ยินมาแน่ๆ แต่หัวหน้ารีไวล์ก็ปิดเรื่องนี้เอาไว้เพราะกลัวเทเรซ่าจะขวัญเสียเข้า 


 

ชักช้าไม่ได้แล้วนะหัวหน้ารีไวล์ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับผู้หญิงคนนั้นแล้ว... 

 

--------------------------------------------


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #271 Khanthnu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:05
    อ๊ากกกกก อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เตรียมทิชชู่รอ มา ! ดราม่าแค่ไหนก็รับไหว แต่เทเรซ่าพาหลุดเครียดตลอดเลย โธ่เอ้ย
    #271
    0
  2. #100 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:47

    มาต่อเร็วๆน้าไรท์ทิ้งปมเกริ่นไว้แบบนี้ใจไม่ดีเลยยย
    #100
    1
  3. #96 pitchayameeyok (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 17:35

    สู้ๆค่ะ รีบๆมาแต่งต่อน้าาาาา รออ่านอยู่ สนุกมากมายยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!💖💖💖❤💘❤💘❤💘💘💘❤❤



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ธันวาคม 2561 / 00:23
    #96
    1
    • 14 ธันวาคม 2561 / 17:59

      ขอบคุณมากๆงับจะรีบมาแต่งต่อน้าาา ช่วงนี้ใกล้สอบกลางภาคแล้วอาจจะไม่ได้ลงทุกๆสัปดาห์แต่จะลงตอนนึงให้ยาวๆนะคะ
      #96-1
  4. #92 ตูนลั้นลาาาาา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:06

    สนุกและลุ้นมากกกกกกก แต่งต่อเร็วๆนะ

    #92
    1
  5. #88 polytome (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:10
    สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #88
    1