end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 25 : Chapter24:จะจีบหัวหน้ารีไวล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Chapter24:จะจีบหัวหน้ารีไวล์


 

Levi Part 


 

“แต่เดี๋ยวก็เลิกชอบแล้วค่ะไม่ต้องห่วง ชอบได้ก็เลิกชอบได้เหมือนกัน” 


 

ไม่ได้…เทเรซ่าจะชอบใครไม่ได้นอกจากเขาคนเดียว 


 

“เธอทำไม่ได้หรอก”รีไวล์หันตัวร่างบางให้เข้ามาหาตัวเองและรั้งเอวกลับมาให้แนบชิดกับตัวของเขา 


 

“ทำไมจะทำไม่ได้!” 


 

“ก็ถ้าเกิดมั่นใจในตัวเองจริงก็มองตาฉันซะจะได้รู้ว่าแน่จริงรึเปล่า” 


 

“มะ..ไม่เห็นเกี่ยวกันนี่” 


 

“ถ้าเธอทำได้เธอทำไปนานแล้วเทเรซ่า แค่มองตาฉันเธอยังไม่กล้าเลยฉันถึงบอกไงว่าเธอทำไม่ได้หรอก” 


 

“หนูทำได้นี่ไงหนูกำลังมองตาหัวหน้าอยู่”แววตาที่มีแต่ความดื้อรั้นไม่ยอมใครจดจ้องมายังใบหน้าเขา รีไวล์เองก็จ้องใบหน้ามนอย่างไม่กระพริบตาก่อนที่เขาเองจะเริ่มเป็นฝ่ายตกอยู่ในภวังค์เสียเองเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เธอที่หน้าแดงและดวงตาหวานเยิ้มที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาแต่ช่างดูน่าหลงใหลสำหรับเขาไปเสียทุกอย่าง ตา จมูก ปากของเทเรซ่าที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้มองแบบนี้ 


 

“อย่าคิดหันหน้าไปทางอื่นเชียวเทเรซ่า”มือหนาเชยคางจับให้ใบหน้าของเธออยู่พอดีตรงหน้าเขาไม่ให้หันหนีไปไหน มืออีกข้างนึงที่เริ่มอยู่ไม่สุขเริ่มบีบเข้าที่สะโพกมนเบาๆให้อีกฝ่ายหน้าแดงเล่นๆ 


 

“พอได้แล้ว…มะ..ไม่เอาหนูปวดท้อง” 


 

“หืม?”มือบางจิกไหล่เขาแน่นจนแทบจะฝังเข้าไปในเนื้อของเขา รีไวล์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและเป็นห่วงในเวลาเดียวกันกลัวคนตรงหน้าเขาจะเป็นอะไรมากเพราะข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน 


 

“เป็นอะไร?” 


 

“ปะ..เปล่า”ร่างบางถูกยกจนตัวลอยวางลงบนเตียงส่งเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบปิดปากลงทันทีเมื่อโดนคนตรงขึ้นคร่อมตามมาทีหลัง 


 

“เป็นอะไรก็บอกสิ” 


 

“หนูไม่ได้เป็นอะไร…อ๊ะ”มือหนาเริ่มไล้เข้ามาภายใต้เสื้อตัวบางที่คนตัวเล็กใส่อยู่ถูกดึงเลิกขึ้นมาจนเห็นหน้าท้องแบนราบขาวและร่างบางที่กำลังหายใจรวยรินอยู่ 


 

“ปวดตรงไหนครับ หืม?”รีไวล์เริ่มกระตุกยิ้มอยู่ในใจ เขาว่าถ้าเขาเดาไม่ผิดเขาน่าจะพอรู้แล้วว่าอาการของเทเรซ่าเป็นอะไร 


 

“นะ..หนูรู้สึกแปลกๆที่ท้องเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่เต็มไปหมด…” 


 

“แบบนี้รึเปล่า?”มือหนาเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ขาอ่อนก่อนจะมองใบหน้าเทเรซ่าที่นอนกัดปากตัวเองพยายามกลั้นเสียงไว้ในลำคอแล้วหลบหน้าเขาอยู่ 


 

“อื้อ…” 


 

“อย่ากัดปากตัวเอง”นิ้วเรียวยาวกดลงบนริมฝีปากบางให้เผยอออกมา รีไวล์มองภาพตรงหน้าก็ได้แต่รู้สึกยิ้มจนแทบออกนอกหน้า 


 

“หัวหน้า…หนูปวดท้อง…” 


 

อา…จะทำให้หายปวดท้องก็กลัวจะปวดอย่างอื่นแทนล่ะสิ 


 

“ปวดมากเลยเหรอ”มือหนายังคงกดที่สะโพกมนเป็นอย่างดี เขาว่าเขาเสพติดการสัมผัสเทเรซ่าเข้าแล้ว พออยู่ใกล้ๆเธอทีไรเขารู้สึกว่าต้องการสัมผัสเธออยู่ตลอดเวลา 


 

“อื้อ…” 


 

“บางทีเธออาจจะหิว”รีไวล์เลือกที่เลี่ยงคำตอบตรงๆเพราะถ้าเกิดไปตามความจริงว่าเด็กน้อยของเขาเป็นอะไรไป เขาอาจจะหยุดตัวเองไม่ได้ 


 

“หนูรู้สึกมันวูบที่หน้าท้องมากขึ้นทุกครั้งที่หัวหน้าสัมผัส…” 


 

“…” 


 

“คุณสามี…”เสียงหวานที่ติดขัดในลำคอไปบ้างเนื่องจากหายใจได้ไม่ทั่วท้องเพราะความรู้สึกร้อนๆวูบๆตรงกลางอกและช่วงบริเวณหน้าท้องทำให้เธอกำลังใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ในขณะเดียวกันคำว่า’คุณสามี’ก็เป็นเหมือนตัวกระตุ้นชั้นดีของรีไวล์ที่ทำให้เขายากที่จะระงับสติและอารมณ์ของตัวเองได้ ทุกครั้งที่เขาเรียกเขามักจะแอบอมยิ้มอยู่ในใจทุกครั้งและรู้สึกใจเต้นแรงมากกว่าปกติ และครั้งนี้ก็เช่นกันเธอทำให้เขาใจสั่นอีกแล้ว 


 

“ถ้าเกิดหิวแล้วกินคุณสามีแทนหนูจะอิ่มมั้ยคะ?” 


 

เทเรซ่ากำลังยั่วเขา.. 


 

และถ้านี่เทเรซ่ากำลังทดสอบว่าตัวเขาจะอดทนหรือทดสอบว่าเขาชอบเธอมั้ยบอกเลยว่ามันได้ผลดีเยี่ยม 


 

ใช่เขาอดทนไม่ได้… 


 

เขาไม่ได้ชอบเทเรซ่า แต่สัญชาตญาณความเป็นผู้ชายของเขาและความดิบเถื่อนในตัวมันไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าใครคนอื่นเลย 


 

คิดว่าคนเป็นทหารนิ่งไม่พูดไม่จาแบบเขา เอาแต่ทำการทำงาน ฆ่าล้างรบฟันกำจัดศัตรูอย่างเขาจะไม่มีความรู้สึกเชิงชู้สาวรึไง? ถึงจะไม่เคยมั่วผู้หญิงแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกดีในตัวผู้หญิงเหล่านั้น 


 

แต่เขาก็แค่หลงใหล… 


 

คนที่เขาชอบน่ะคือฮันซี่ ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างเขามาเป็นสิบปี เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข เป็นคนที่ตอยไปกับเขาทุกที่ ถึงจะมีนิสัยเสียหลายๆอย่างและพูดมากแต่เขาก็ยังทนเธอได้ 


 

อืม…เขาชอบฮันซี่ 


 

แต่คนตรงหน้าเขาคือเทเรซ่า… 


 

และดูก็รู้แล้วล่ะว่าเทเรซ่ากำลังทดสอบเขาว่าเขาชอบเธอจริงหรือเปล่า 


 

เขาไม่รู้… 


 

เพราะงั้นถ้าวันไหนมันชัดเจน วันไหนที่เขาที่เขามั่นใจเขาก็หวังว่าเทเรซ่าจะดูเขาออกว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่ 


 

ที่เขาพูดนี่หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ? 


 

เขากำลังหมายความว่าตอนนี้ตัวเองก็กำลังเริ่มรู้สึกดีกับเทเรซ่าขึ้นมาเพียงแต่ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกตัวเองไง 


 

อืม…ก็คงชอบมั้ง 


 

บางทีเขาอาจจะชอบมากกว่าฮันซี่เข้าแล้วด้วยซ้ำก็ได้ เพียงแต่เขายังไม่รู้ตัวก็เท่านั้นเอง 


 

บางทีตัวเขาเองอาจจะหลงรักไปแล้วด้วยซ้ำ 


 

ภายในห้องแห่งนี้ที่มีเพียงแค่พวกเขาสองคน หนึ่งคนที่มั่นใจในความรู้สึกตัวเองและอีกคนที่ยังสับสนอยู่ แต่พวกเขาทั้งสองกลับไม่สนใจสิ่งใดนอกจากคนที่ตัวเองกำลังจ้องมองอยู่ตรงนี้  


 

ร้อนเนอะไม่รู้ว่าเขาร้อนเพราะอุณหภูมิในห้องหรือเป็นเพราะความร้อนรุ่มในใจของเขาที่คิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา เทเรซ่ายังเป็นแค่เด็กที่ไม่บรรลุนิติภาวะและเด็กตัวเล็กๆคนนึงเท่านั้น ดูสิแค่จับนิดจับหน่อยก็ช้ำแล้วทั้งบอบบางและน่ารักขนาดนี้จะให้กล้าทำอะไรรุนแรงได้ไง 


 

“ขอโทษค่ะ…” 


 

“ขอโทษเรื่อง?” 


 

“ก็เมื่อกี๊หนูพูดอะไรออกไปก็ไม่รู้” 


 

“อืม…พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้”รีไวล์ทำเสียงเข้มเป็นเชิงดุและตีหน้านิ่งใส่เทเรซ่าให้คนใต้ร่างของเขาหงอยเป็นลูกหมาตัวน้อยๆ ทั้งๆที่เอาเข้าจริงในใจของเขาก็ออกจะชอบเสียด้วยซ้ำ 


 

“หนูขอโทษค่ะ หัวหน้าอึดอัดสินะคะที่หนูเล่นแบบนี้ หนูลืมไปค่ะว่าหัวหน้าไม่ได้ชอบหนู” 


 

“ไม่ได้ไม่ชอบ” 


 

“ห็หัวหน้าบอกว่า…”เทเรซ่าเริ่มสับสนแต่เมื่อจะพูดออกมาก็โดนแทรกขึ้นเสียก่อน 


 

“แต่ก็ไม่ได้เกลียด” 


 

“???หนูไม่ค่อยเข้าใจ…แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะคะเดี๋ยวหนูจะเลิกชอบหัวหน้าไม่ให้หัวหน้าต้องอึดอัดเองค่ะ”พอเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพยายามนั่นก็ทำให้เขาชวนอยากจะอ้วกทิ้งซะ เหอะ!เขาไม่ได้สั่งให้เธอเลิกชอบเขาสักหน่อย 


 

“ทำให้ได้แล้วกันเทเรซ่า” 


 

“ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นหัวหน้าก็จะยังคุยกับหนูเป็นปกติใช่มั้ยคะ” 


 

“ตอนนี้ฉันก็คุยกับเธอปกติ เธอนั่นแหละถ้าเกิดเลิกชอบฉันแล้วจะยังเรียกฉันว่าคุณสามีรึเปล่า” 


 

“เรียกทำไมล่ะคะก็ในเมื่อตอนนั้นหนูเลิกชอบแล้วหนูก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเรียกเลย” 


 

“…” 


 

“สบายใจได้เลยค่ะเพราะหนูไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์ขนาดนั้น” 


 

“…” 


 

มันต้องไม่ใช่แบบนี้ดิวะ… 


 

Levi End Part 

Teresa Part 


 

“อึก!”ร่างเล็กสะดุ้งโหยงตื่นขึ้นมากะทันหันหลังจากฝันเหตุการณ์ประหลาดๆเมื่อกี๊ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่ายังมืดอยู่ 


 

แต่คงใกล้เช้าแล้วล่ะมั้ง 


 

ฝันถึงเหตุการณ์ประหลาดอีกแล้ว...


 

เทเรซ่าหันไปมองพื้นที่เตียงที่ยังคงว่างอยู่เนื่องจากผู้เป็นหัวหน้านั้นกลับห้องตัวเองไปแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย 


 

ทั้งๆที่นอนไปแล้วแท้ๆแต่เหมือนยังไม่ได้พักผ่อนเลย 


 

มีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมด ทำไมถึงได้มีแต่อะไรไม่ได้ดั่งใจกันนะน่าหงุดหงิดจริงๆ ทำไมหัวหน้าถึงต้องมาทำเป็นยุ่งเรื่องของเราด้วยในเมื่อปากก็บอกไม่ได้ชอบเราแท้ๆ 


 

นิสัยไม่ดีเลยชอบมาให้ความหวัง 


 

แต่ถึงจะรู้ว่ากำลังโดนทำร้ายความรู้สึกทางอ้อมฉันก็ยังเลือกที่จะยังคงอยู่จมกับความรู้สึกแบบนั้นอยู่ดี 


 

ก็มันช่วยไม่ได้นี่รักมาเป็นปีจะให้เลิกรักในวันเดียวมันเป็นไปไม่ได้หรอก 


 

หัวหน้าไม่ได้ชอบเราจริงๆเหรอ? 


 

ฉันได้แต่ถามคำถามนี้อยู่ในใจอยู่เป็นล้านๆรอบ ไม่มีอะไรชัดเจนเลยว่าหัวหน้าชอบหรือไม่ชอบกันแน่ แล้วแบบนี้จะตัดใจได้ยังไงในเมื่อตัวเองก็ยังคงคาดหวังให้เขาชอบเราตอบ 


 

ทำไม่ได้หรอกเทเรซ่าคนอย่างเธอแค่เลิกมองหน้าเขายังเลิกไม่ได้เลยจะให้เลิกชอบ ฝันไปเถอะ 


 

เห็นมั้ยขนาดตอนนี้แค่ห่างกันไม่กี่ชั่วโมงยังเป็นเอามากขนาดนี้เลย 


 

ก็มันเลิกชอบไม่ได้เข้าใจมั้ย! 


 

ถ้าเกิดว่าเลิกชอบไม่ได้ก็ไม่ต้องเลิกดิวะ 


 

ถ้าเกิดว่าเขาไม่ได้ชอบเรา เราก็ทำให้เขาชอบสิวะจะไปยากอะไร ทำไมโง่อะเทเรซ่า 


 

ถ้าเกิดหัวหน้ารีไวล์ไม่ได้คิดอะไรกับเราจริงๆถึงตอนนั้นเราค่อยพอก็ได้นี่แต่นี่เหมือนหัวหน้ายังไม่มั่นใจอยู่แสดงว่าก็ต้องรู้สึกบางอย่างกับเราบ้างแหละ 


 

เพราะฉะนั้น… 


 

ฉันจะไม่ยอมแพ้ เพราะอย่างนั้นฉันจะจีบหัวหน้ารีไวล์ ตอนนี้และเวลานี้ด้วย! 


 

เร็วเท่าความคิดสองขาก็ก้าวลงจากเตียงไปเปิดประตูออกพบทหารเวรที่ยืนเฝ้าไว้ด้วยความสงสัย 


 

“มีอะไร?” 


 

“ขอโทษนะคะคุณทหารแต่พอดีนึกได้ว่าเช้านี้หัวหน้ารีไวล์จะเรียกเข้าไปพบ ถึงตอนนี้จะยังไม่เช้าแต่ว่าช่วยพาไปส่งที่ห้องหัวหน้าได้มั้ยคะ เพราะเผื่อหัวหน้าจะออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่” 


 

“เขาจะตื่นแล้วเหรอเวลาแบบนี้น่ะ” 


 

“ค่ะปกติตื่นเวลานี้อยู่แล้ว รบกวนหน่อยได้มั้ยคะ” 


 

“ตามมาสิ”เทเรซ่าได้แต่กระหยิ่มยิ้มอยู่ในใจเดินตามทหารที่คุมตัวเธออย่างไร้ความกลัว เมื่อถึงที่หน้าห้องก็เคาะประตูและมีเสียงตอบกลับมาพร้อมกีบบานประตูที่แง้มออกมา 


 

“มาทำอะไร”รีไวล์ยืนถามทหารทั้งสองนายก่อนที่พวกเขาจะหลีกทางให้เทเรซ่าที่ยืนทำหน้านิ่งใส่เขาอยู่ 


 

“เทเรซ่า???” 


 

“หัวหน้าจะออกไปข้างนอกแล้วรีบกลับมาทำงานต่อใช่มั้ยคะ ถ้างั้นถ้าเกิดจะคุยอะไรกับหนูก็คุยตอนนี้เลยละกันเนอะ” 


 

“????”รีไวล์อึ้งไปสักพักกำลังใช้สมองประมวลผลความคิดตามให้ทันเทเรซ่า พอเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มให้เขาก็รู้สึกขนลุกแปลกๆจนต้องเออออตามน้ำไป 


 

“^_^” 


 

“อ่อใช่ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้รีบจัดการเรื่องงานไปได้เร็วขึ้น พวกนายก็กลับไปก่อนก็ได้เพราะทางนี้เดี๋ยวฉันคุมเอง”รีไวล์ตามน้ำเทเรซ่าแล้วสั่งไล่ทหารให้กลับไปทางอ้อม ด้วยความที่พวกเขาเชื่อฟังในตัวรีไวล์เป็นอย่างดีจึงไม่มีข้อสงสัยหรือโต้แย้งอะไรจึงกลับไปแต่โดยดี 


 

“เธอมาทำอะไรป่านนี้เทเรซ่า แล้วโกหกทำไม?” 


 

“อยากเจอไม่ได้เหรอคะ ห่างหัวหน้าแค่แป๊บเดียวเหมือนใจหนูจะขาดเลยค่ะ” 


 

“ห๊ะ???”รีไวล์อึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่แลพไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไหร่ว่าเทเรซ่าต้องการอะไรจากตัวเขา 


 

“คุณสามีคะ ขอเข้าไปในห้องได้หรือเปล่า?”เด็กสาวเอียงคอยิ้มด้วยความออดอ้อนมารยาทั้งหมดทั้งมวลที่เธอได้เคยเรียนรู้จากนิยายและละครจะถูกงัดมาใช้ทั้งหมดเพื่อผู้ชายคนนี้คนเดียว 


 

“…” 


 

“นะคะคุณสามี” 


 

“เข้ามาสิ”ร่างหนาหลบให้ทางเดินกว้างพอที่จะให้คนอีกคนเดินเข้ามาได้แต่โดยดี เทเรซ่าเดินเข้ามาช้าๆก่อนที่จะหันหลังไปมองตามประตูที่ถูกปิดลง 


 

“ไม่ล็อคประตูล่ะคะ?”รีไวล์เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยเป็นทวีคูณแต่ก็ยังจัดการล็อคประตูตามที่เทเรซ่าบอกเขา 


 

“อะไรของเธอเทเรซ่า?” 


 

“คือว่าหนูฝันร้าย…หนูนอนต่อไม่ได้ก็เลยโกหกพวกทหารเพื่อมาหาหัวหน้ารีไวล์ค่ะ”เทเรซ่าแสร้งทำเป็นตีหน้าเศร้าใส่เขาก่อนจะยิ้มอยู่ในใจเมื่อเริ่มรู้ว่าเขาเข้าทางเธอ 


 

“ฝันร้าย?ฝันว่าอะไรล่ะ” 


 

“ฝันว่าโลกใบนี้ไม่มีหัวหน้ารีไวล์ค่ะ ใจหนูเหมือนจะขาดเป็นรอนๆ เฝ้ารอเอาแต่คิดถึงหัวหน้า” 


 

“=_=” 


 

“หัวหน้าคะคิดถึงหนูบ้างเปล่าไม่ได้เจอกันตั้ง4ชั่วโมง” 


 

“เธอไม่สบายรึเปล่าเทเรซ่า ให้ฉันพาไปหาหมอมั้ย” 


 

“ค่ะ…หนูรู้สึกปวดหัว ตัวร้อน เป็นไข้ นอนไม่หลับ กระส่ายกระสับ ตับพิการ อาหารไม่ย่อยมากเลยค่ะ” 


 

“เป็นขนาดนั้นก็ตายเถอะ” 


 

“เป็นห่วงหนูสิคะ เป็นห่วงหนู” 


 

“เทเรซ่าฉันพูดจริงๆนะไปหาหมอเถอะ”คนตัวเล็กที่แสร้งทำเป็นเซเป็นลมพับได้แต่กลอกตามองบนเมื่ออีกฝ่ายไม่เล่นตามด้วย ทำไมอะ!ปกติเวลาเป็นแบบนี้หัวหน้าต้องถามแล้วสิว่าเป็นอะไรมากรึเปล่า! 


 

เออ!ก็รู้แล้วว่าไม่ได้ชอบแต่ทำไมเมินจังวะ 


 

“หัวหน้าคะหนูต้องการคนดูแล หนูหนาวมากเลยค่ะทำไงถึงจะอุ่นกันนะ”มือบางกอดตัวเองไว้หวังว่าคนตรงหน้าจะเห็นใจเธอบ้าง 


 

“เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าห่มฉันมาห่มให้ก่อนละกันนะ” 


 

“เหอะ…ผ้าห่มเหรอจะสู้ไออุ่นจากอ้อมอกหัวหน้าได้”พูดขนาดนี้ก็กอดได้แล้วโว้ยย เขินเป็นเหมือนกัน ฮือทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยT//T 


 

“เทเรซ่านี่เธอเป็นอะไรเนี่ย?!” 


 

“กอดหนูสิกอดหนู”คนตัวเล็กเริ่มโวยวายเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ถึงกระนั้นพอพูดตามที่ตัวเองต้องการรีไวล์ก็ยังทำทีเป็นยึกยักใส่เธออยู่ดี 


 

“หนาวก็ไปห่มผ้า” 


 

“ไม่เอาไม่ห่มจะกอดหัวหน้า จะกอดหัวหน้า!” 


 

“หึ…เป็นอะไรเนี่ยเทเรซ่า”ร่างเล็กถูกยกจนตัวลอย เทเรซ่าหยุดร้องก่อนจะก้มหน้ามองคนที่อุ้มตัวเธอเองขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ 


 

“อะ…เอ่ออุ้มหนูขึ้นมาทำไมเหรอคะ?” 


 

“เห็นคนแถวนี้มันโวยวายหนาวให้ห่มผ้าก็ไม่ห่มจะให้กอดอย่างเดียว อีกอย่างนี่ก็ยังไม่เช้าดีด้วยไปนอนบนเตียงไปเดี๋ยวกอดเอง” 


 

“…” 


 

นอนบนเตียง เดี๋ยวกอดเอง? ช่วยด้วยค่ะทุกคนหัวใจของเทเรซ่ากำลังจะระเบิดออกมาแล้วทำยังไงดี ก่อนหน้านี้เฮิร์ทหนักตอนนี้เริงร่าเหมือนกับสาวน้อยพบรักวัยแรกแย้ม 


 

“แต่ถ้าเกิดหัวหน้าเองก็หนาว หนูจะช่วยกอดให้ละกันนะคะจะได้เท่าเทียมกัน” 


 

แรดมากเทเรซ่า แต่ถามว่าจะหยุดมั้ยก็ไม่อีก 


 

เพราะอย่างหัวหน้ารีไวล์อ่อยไปเท่าไหร่ก็คงไม่เล่นด้วยอยู่แล้ว55555 นี่มันที่มาของวลีเด็ดที่ว่าในเลข5มีน้ำตาซ่ อนอยู่ชัดๆ 


 

“ฉันร้อน” 


 

“T^T”อยากกอดหัวหน้ารีไวล์โว้ยยยยย 


 

“แต่เธอเคยบอกไว้นี่ว่าติดหมอนข้าง” 


 

“???อ๋อใช่ค่ะแต่ว่าพอมาอยู่ที่นี่แล้วไม่มีตอนนี้ก็เลยจะเหงาๆอยู่บ้าง” 


 

“งั้นก็กอดฉัน” 


 

อร๊าย…บ้าจริงรู้สึกได้ว่าเทเรซ่าจะไม่นก(มั้ง)นะคะ 


 

“กอดได้จริงๆเหรอคะ มันคงดูไม่ดีแน่ๆเลยค่ะหนูกอดผู้ชาย” 


 

“อย่าเยอะเทเรซ่ากอดกันมาตั้งหลายครั้งแล้ว อีกอย่างที่นี่มีแค่พวกเราสองคน” 


 

เหมือนจะโดนหัวหน้าด่านิดๆ แต่ว่าอยู่ๆก็เขิน>_< 


 

“???อ้าว…นี่หัวหน้าทำงานอยู่เหรอคะ?”เทเรซ่าเหลือบมองไปเห็นเอกสารและปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ถามขึ้น 


 

“อืม” 


 

“งั้นก็ยังไม่ได้นอนอีกเหรอคะเนี่ย?” 


 

“เออสิ” เทเรซ่ามองหน้ารีไวล์นิ่งๆ ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองยังมีงานแต่ก็ยังแอบปีนออกมาหาเธอ แบบนี้จะไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองได้ยังไง 


 

ชอบกูแน่ๆอะบอกเลย 


 

แต่ว่าทำแบบนี้มันรบกวนเวลาทำงานของหัวหน้ารีไวล์แย่เลยสิ ฮือออเสียเวลาทำงานเขาหมด! 


 

“งั้น…หนูกลับห้องก็ได้ค่ะจะได้ไม่รบกวนหัวหน้า” 


 

ความจริงกะจะแวะมาอ่อยแต่เห็นแบบนี้ไม่กล้าแล้วค่ะ ถ้าเกิดหัวหน้างานไม่เสร็จเขาอาจจะโดนตำหนิ พอโดนตำหนิก็จะถูกคนอื่นมองไม่ดี ไม่ชอบขี้หน้า ยิ่งปากหมาๆแบบหัวหน้ารีไวล์ที่หาคนคบด้วยยากแล้วอาจจะพลอยทำให้ไม่มีคนคบเลยจริงๆก็ได้T^T 


 

“เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอกลับไปเหรอเทเรซ่า?” 


 

Teresa End Part 


 

-------------------------------------------


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #90 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:44
    ขำทุกครั้งเวลาเทเรซ่ามั่นใจในตัวเองว่า"เนี่ยชอบกูแน่เลย"5555555555555
    #90
    1
    • 5 ธันวาคม 2561 / 20:48
      แล้วก็ย้ำกับตัวเองหลายรอบด้วยนะแต่ก็กลับมาคิดมากว่าสรุปเค้าชอบเรามั้ยวะ55555555555ตลกนาง
      #90-1
  2. #78 polytome (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 07:08
    สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ จะรออ่าน
    #78
    1
  3. #77 ต้าฮวงของเลา. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 09:33

    งื้อออออ ทำไมมันเขิลขึ้นทุกตอนเลยยย 5555555
    #77
    1
    • 24 พฤศจิกายน 2561 / 18:17
      ต้องมีภูมิต้านทานกับเรื่องนี้เยอะๆนะคะ เพราะหัวหน้าเป็นคนแบบนี้55555
      #77-1
  4. #76 Naja180849 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:23
    ชอบอ่ะ อัพบ่อยๆรัวๆเลย เค้าชอบนิยายแบบนี้แหละ รักแนววุ่นป่วนหัวใจแบบนี้น่ารักดี
    #76
    1
  5. #75 Kuizumi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:29
    ระวังนะคะรีไวล์ จะรู้ตัวว่าชอบหรือไม่ชอบในวันที่สายเกินไป รู้ตัวในวันที่ไม่มีคนๆนั้นอยู่ข้างๆอีกเเล้ว
    #75
    1