end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 24 : Chapter23:ความสัมพันธ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Chapter23:ความสัมพันธ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป


 

Teresa Part


 

ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าหัวหน้ารีไวล์มาอารมณ์ไหนถึงได้พามานั่งใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง


 

รู้แต่ว่าโรแมนติกสุดๆเลยค่ะ อย่างกับพระเอกนางเอกในซีรีส์เกาหลีที่มาเดทกันแล้วมีฉากฟินๆ


 

ไม่รู้ว่ากับหัวหน้ารีไวล์จะมีหรือเปล่าแต่ว่าแค่ได้มาเดินเล่นด้วยกันแค่สองต่อสองมีเพียงเราแค่สองคนแค่นี้ก็แฮปปี้แล้ว


 

เนี่ยะหัวหน้าก็คือหัวหน้าอะคาแรคเตอร์หัวหน้าเขาต้องโหดดุดันเกรี้ยวกราดและกร้าวใจเทเรซ่าแต่หลังๆมานี้คืออ่อนโยนมากจนนึกว่าชอบเรา


 

เอ๊ะ?หรือว่าชอบเรากันเอ่ย


 

“อากาศเริ่มเย็นแล้วเอาเสื้อคลุมมั้ยจะได้ไม่โดนลม”


 

คือแบบแม่งชอบกูแน่ๆ


 

“หัวหน้าคะเราจะอยู่ที่นี่กันนานมั้ยคะ”


 

“แล้วแต่เธอ”


 

“ถ้าเกิดอยู่ถึงเที่ยงคืนล่ะคะ”


 

“อยู่ไปคนเดียวเถอะแบบนั้น”


 

เนี่ยะทำไมหัวหน้าไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อกี๊แล้วอะแล้วแบบนี้จะดูออกได้ไงว่าเขาชอบเรารึเปล่า


 

ที่จริงหัวหน้ารีไวล์ก็ทำดีกับทุกคนแต่ว่ามันต้องไม่แบบนี้สิ


 

“คุณสามีทำไมไม่อยู่กับหนู!”เทเรซ่าทำทีเป็นงอนรีไวล์ที่ประชดเธอเล่นๆจนรีไวล์ต้องพูดดีๆ


 

“คุณสามีต้องไปทำงานต่อครับ”น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนทำให้เธอทึ่งไปชั่วขณะอดคิดไม่ได้เลยจริงๆว่าคนๆนี้ชอบเรา


 

ชอบทำให้รู้สึกดีอยู่เรื่อย


 

“!!!!”


 

เนี่ยชอบแน่ๆคนบ้าอะไรจะยอมให้เรียกว่าคุณสามีได้ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันถามจริงมันไม่มีหรอก โอเคอาจจะมีพวกสวมบทบาทเล่นพ่อแม่ลูกหรือจะความสัมพันธ์อะไรก็แล้วแต่แต่คิดดูนะคนอย่างหัวหน้ารีไวล์จะยอมให้ใครเรียกแบบนี้โดยที่คนๆนั้นไม่โดนถีบตายก่อนได้เหรอคำตอบคือไม่มียกเว้นคนพิเศษ


 

หัวหน้าชอบเทเรซ่าแน่ๆค่ะบอกเลย


 

บอกเลยว่าใช่แน่ๆเซ้นส์ลูกผู้หญิงมันไม่เคยพลาด


 

พูดแล้วก็เขินอะคือแทนตัวเองว่าคุณสามีแทนที่จะเรียกฉันด้วยเนี่ยไม่รู้จะพูดอะไรแล้วหัวหน้าชอบเรา


 

“หัวหน้า!ทำไมแทนตัวเองแบบนั้นคะ///”


 

“ก็เธอเรียกฉันเป็นคุณสามีเธอไม่ใช่เหรอ?”


 

ใครก็ได้พาไปโรงพยาบาลทีเทเรซ่าว่าเทเรซ่าไม่ไหวมือไม้ชาขาสั่นเป็นลมพับจนลุกไม่ขึ้น


 

ใครก็ได้ใส่แฮชแท็กคุณสามีของเทเรซ่าให้หน่อย


 

ใส่ปุ๊บปังแน่ๆหมายถึงดังเปรี้ยงปร้างเหรอ?เปล่าปังปิ๊นาศต่างหากผ่ามพาม!


 

“ไม่คุยด้วยแล้วทำไมหัวหน้าชอบทำหนูเขินแต่ตัวเองไม่เคยเขินเลย”


 

อันนี้โกรธจริงๆนะบางทีที่หัวหน้ายอมให้เรียกเพราะเห็นใจเด็กแก่แดดคนนึงแล้วก็คงขำไปเวลาฉันเรียกแน่ๆเลย


 

“ก็บอกว่าให้เอาคืนได้ไง”


 

“ทำยังไงล่ะคะ!!!”


 

ตอนสอบไฟนอลยังไม่จริงจังหนักเท่าการศึกษาผู้ตัวเองดูว่ามีใจให้ตัวเองรึเปล่าเลยอะเทเรซ่าถามจริงเหมือนชีวิตนี้เกิดมาเพื่อหาหลัวอะ


 

“คิดเอาเองสิ”


 

ทำไมต้องกระตุกยิ้มแบบนั้นเห็นนะ!คิดว่าเท่นักเหรอเออเท่มากแฮนซั่มสุดๆอะบอกเลย


 

“เทเรซ่า…ขนตาเธอหลุดอย่าเพิ่งขยี้นะ”ใบหน้าคมขยับเลื่อนเข้ามาใกล้ๆกีบเธอนิ้วเรียวยาวค่อยๆหยิบเส้นขนตาที่ร่วงออกจากใต้ตาก่อนจะลูบหัวเบาๆ


 

“…”


 

“???มีอะไรรึเปล่า”


 

ยังจะมาถามอีก...

 

“ชอบหนูเหรอคะ?”


 

เอาแล้วเทเรซ่า…พูดออกไปแล้วทำไมถึงกล้ามั่นใจในตัวเองขนาดนั้นทั้งๆที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทางเลยที่หัวหน้าจะมาชอบคนอย่างเรา


 

ที่ทำดีด้วยก็เพราะเห็นว่าเราเป็นเด็กดี


 

ที่ยอมให้เรียกคุณสามีก็เพราะเห็นว่ามันตลกดีเท่านั้นแหละ


 

เป็นไปไม่ได้หรอกที่หัวหน้ารีไวล์จะชอบคนอย่างเรา


 

คนอย่างฉันที่เป็นแค่นักโทษ


 

“เธอ…ถามทำไมน่ะ”


 

“ก็แค่ถามทำไมต้องหลบตาล่ะคะ?”


 

“…ฉันไม่ได้หลบ”


 

“มองตาหนูสิ”ร่างบางขึ้นคร่อมนั่งบนของคนร่างแกร่งพร้อมกับใช้มือเล็กๆของตัวเองจับเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาสบตาเธอ


 

“แค่ตอบคำถามหนูมาชอบหนูเหรอ?”


 

“…”


 

“ทำไมคะแค่บอกว่าชอบนี่มันยากมากเหรอ?


 

“ฉันไม่ได้ชอบเธอ”


 

“…”

 

ไม่สมเหตุสมผลอะ

 

เพราะอะไรรู้มั้ย?


 

เพราะถ้าเกิดไม่ได้ชอบจริงคนแบบหัวหน้ารีไวล์คงลุกขึ้นผลักเธอหนีไปแล้วยังไงล่ะ


 

แรงก็ตั้งเยอะแต่กลับไม่ทำไม่ทราบว่าเห็นใจร่างน้อยๆของเธอหรือเพราะมัวแต่หาเหตุผลมาแถไมกันแน่


 

“เข้าใจมั้ย?”


 

“ไม่เข้าใจค่ะ”


 

ฉันไม่เข้าใจ…ไม่เข้าใจมากๆถึงฉันจะไม่ได้มีประสบการณ์รักการมีแฟนมาก่อนฉันก็พอจะดูออกอยู่ในระดับนึงว่าใครคิดยังไงกับฉัน


 

“…”


 

“ถ้าเกิดหัวหน้าไม่ได้ชอบหนูจริงๆคงไม่ทำดีกับหนูขนาดนี้หรอก”


 

“ฉันก็แค่รู้สึกผิดที่เคยดูแลเธอไม่ดีแล้วก็เห็นว่าเธอเป็นเด็กดีก็เท่านั้น”


 

หัวหน้าเสียงสั่น…ถ้าเกิดพูดจริงจะเสียงสั่นทำไมกัน


 

“ใช่จริงๆเหรอคะหัวหน้ารีไวล์แค่นั้นจริงๆเหรอคะ?”


 

“แค่นั้น”


 

“เหมือนพ่อเอ็นดูลูกคนนึงงี้เหรอคะ?”


 

“ใช่…พ่อลูก”


 

“พ่อลูกเขาให้เรียกว่าคุณสามีกันได้เหรอคะ?”


 

เถียงไม่ออกล่ะสิ…


 

“…”


 

เห็นมั้ยล่ะก็ไม่มีไง


 

“ชอบหนูใช่มั้ยล่ะคะ”


 

“ไม่ใช่…ฉัน…”


 

“หัวหน้าทำไมคะ?”


 

“ฉันชอบฮันซี่”


 

“…หนูรู้นะว่าหัวหน้าคิดยังไงกับคุณฮันซี่แต่แน่ใจเหรอว่าตอนนี้คนคนนั้นยังเป็นคนเดิมอยู่ในใจหัวหน้าเพราะถ้าเกิดหัวหน้าชอบคุณฮันซี่จริงๆหัวหน้าจะไม่ลังเลตอบเลยแม้แต่น้อย”


 

“ฉันไม่ได้ชอบเธอเทเรซ่า”


 

โกหก...


 

“อย่าร้อง”นิ้วเรียวยาวปาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาแต่คนตัวเล็กกลับปัดทิ้ง


 

“หนูจะถามอีกครั้ง”


 

“…”


 

“หัวหน้าชอบหนูใช่มั้ย”

 

“ฉัน…ไม่ได้ชอบเธอ”


 

บางทีฉันคงคาดหวังมากเกินไป…

.

.

คิดว่าคนอย่างเทเรซ่าอกหักแล้วจะร้องไห้เหรอ?


 

เออคิดถูกแล้ว


 

มั่นใจนักมั่นใจหนาว่าเขาต้องชอบเราแน่ๆสุดท้ายโดนปฏิเสธมาแถมยังบอกว่าชอบคนอื่นอีกจะให้รู้สึกยังไงนอกจากเศร้าล่ะถามจริง


 

ถ้าไม่ชอบแล้วจะมาทำดีด้วยทำไมวะ?

 

คิดดูนะเป็นใครก็คิดมั้ยอะว่าเขาชอบเราเริ่มตั้งแต่แรกที่มาอยู่ที่โลกนี้เอะอะหัวหน้ารีไวล์ก็เอาแต่ด่านิดๆหน่อยๆบางครั้งไม่ผิดก็โดนบ่นอย่างไม่มีเหตุผลเอาแต่พูดว่าเป็นแค่นักโทษอย่าลามปามให้มากไม่ไว้ใจชอบมองด้วยหางตาแล้วเดี๋ยวนี้ล่ะทำมาเป็นพูดคงพูดครับยอมให้เรียกคุณสามีคอยมาดูแลเอาใจใส่เป็นใครเขาก็มองว่าคนนี้แม่งชอบแน่ๆมั้ยอะ


 

พ่อบ้านไหนให้ลูกเรียกว่าคุณสามีได้ถามจริง


 

มีแต่พ่อทูนหัวเท่านั้นแหละ


 

หัวหน้าโคตรขี้โกงเลยว่ามั้ยขโมยหัวใจคนอื่นไปแล้วยังเอาไปทิ้งอีกให้ไปทั้งใจสุดท้ายได้กลับมาแค่ตีน


 

ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่ตัวเองมานั่งพาลแบบนี้เลย นี่มันแพ้แล้วพาลชัดๆเขาไม่เลือกเราก็เลยโมโหโทษนู่นโทษนี่ไปทั่ว หัวหน้าไม่ผิดหรอกที่ไม่ได้ชอบเราถ้าจะผิดก็คงผิดที่เขาให้ความหวังส่วนเราก็ผิดที่คิดไปเอง


 

ว่าแล้วเชียว…พระเจ้าคงไม่ใจดีส่งมาให้เจอคนที่ตัวเองรักแล้วสมหวังหรอก


 

ฉันน่าจะเชื่อตั้งแต่แรกแล้ว…

.

.

‘ตำนานกล่าวกันว่าไททันเกิดจากหญิงสาวผู้หนึ่งนามว่ายูมีร์ได้ทำสัญญารับพลังจากปีศาจเมื่อตายลงพลังทั้ง9จึงถูกส่งต่อให้ลูกหลานที่มีสายเลือดเดียวกันต่อรุ่นสู่รุ่นพร้อมกับความทรงจำบางอย่างและเป็นวงจรเช่นนี้จนไม่รู้จักจบสิ้น'


 

'…'


 

'วงจรนี้ถูกส่งต่อมาเรื่อยๆและย้อนกลับไปเรื่อยๆเช่นกัน'


 

‘จะวนต่อไปเรื่อยๆเดินไปข้างหรือย้อนกลับมาก็แล้วแต่ช่วงเวลานั้นๆ'


 

‘ใบ้ให้ขนาดนี้รู้รึยังว่าหน้าที่เจ้าคือต้องทำยังไง?'


 

‘พูดอะไรน่ะ’หญิงสาวที่ถูกโซ่ตรวนมองกระจกที่สะท้อนภาพของใครบางคนออกมาซึ่งนั่นคือร่างของบุคคลที่ชื่อว่า'เทเรซ่า'


 

หลังจากที่เธอรู้สึกสติดับวูบลงจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นเธอก็อยู่ในที่ที่ล้อมไปด้วยความมืดที่มีเพียงโซ่ตรวนร่างกายเธอพร้อมกับกระจกบางนึงในที่แห่งนี้พูดบางอย่างให้เธอฟัง


 

'อยากได้พลังมั้ยล่ะ'


 

'พลังอะไร?'


 

‘พลังที่จะทำให้ทุกอย่างจบลง’


 

'หมายถึงอะไรกัน?’นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยทำไมถึงมีคนพูดเรื่องแปลกๆอีกแล้วแถมคนตรงหน้านี้ก็ไม่ใช่ใครนอกจากเธอ


 

กระจกพูดได้ด้วยเหรอวะ?


 

'เจ้าเป็นคนไร้พลังเจ้ายอมได้เหรอที่ต้องอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆให้คนอื่นต้องปกป้องน่ะ'


 

ไม่…ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาปกป้องฉันฉันอยากจะปกป้องเขาต่างหาก


 

‘ฉันอยากได้พลัง’


 

'แน่นอนว่าเจ้ามีสิทธิ์ที่จะได้รับแต่อย่าลืมว่าไม่มีอะไรได้มาง่ายๆหรอกนะ'


 

'บอกมาสิว่าต้องทำยังไง'


 

‘เธอในตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาถึงอยากได้ตอนนี้ก็ทำไม่ได้หรอกนะ'


 

'อะไรนะ!ก็แล้วเมื่อกี๊จะถามทำไมว่าอยากได้พลังมั้ยถ้าเกิดไม่ให้แล้วแบบนี้ต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่กัน!!!’ร่างเล็กเริ่มรู้สึกเหมือนโดนกวนประสาทจึงตะคอกกลับไปด้วยโมโห


 

'ไปจำเรื่องตัวเองให้ได้ก่อนละกันนะ'


 

‘ฉันไม่ได้ความทรงจำเสื่อม!'


 

'ไปนึกให้ออกนะเทเรซ่า:)'


 

'ดะ…เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งหายไปสิ!'ร่างบางรีบลุกขึ้นแล้วทุบกระจกที่ไร้เงาสะท้อนตัวเองตอนนี้ทุกอย่างมีแต่ความมืดที่อยู่รอบตัวเธอจนแทบจะกลืนกินให้ตายสิแบบนี้จะทำยังไงต่อกันดี


 

‘อยากตื่นใช่มั้ยแม่หนูตามมาสิ’


 

หญิงสาวคนนึงกวักมือเรียกจากมุมมืดสุดสายตาที่เธอจะเห็นได้ภาพที่เธอเห็นผู้หญิงผมยาวคนนั้นถึงจะดูสวยแต่ก็ชวนน่ากลัวใช่น้อยลองคิดดูสิว่าถ้าต้องมาอยู่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้คุณจะกลัวมั้ย


 

หรือนี่จะเป็นการทดสอบ?


 

ไม่สิฉันยังไม่ได้เริ่มบทการทดสอบ


 

'ที่นี่ถ้าเกิดไม่มีธุระอะไรก็กลับไปเถอะนะมันไม่ปลอดภัย'


 

‘คือว่าหนูไม่รู้ทางกลับ’


 

'มากับฉัน'


 

'แต่ว่าหนูยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการเลยหนูยังมีคำถามอีกเพียบที่อยากจะถามหนูไปไม่ได้'


 

‘ไม่มีใครในตอนนี้ให้คำตอบเธอได้หรอกแม่หนูเพราะมันยังไม่ถึงเวลารีบไปกันเถอะเด็กคนนั้นรออยู่'


 

'เด็กคนนั้น…'


 

คนไหนกันเธอไม่ได้เลี้ยงเด็กไว้สักหน่อยมีแต่เธอนั่นแหละที่เป็นเด็กเอง


 

'หมายถึงผู้ชายคนนั้นเด็กที่ชื่อว่ารีไวล์น่ะ'


 

อ๋อหัวหน้ารีไวล์ที่เรียกว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็นเชิงผู้ใหญ่เรียกคนอายุน้อยกว่าสินะแต่ที่จริงหัวหน้ารีไวล์ก็แก่พอตัวอยู่นะ


 

ว่าแต่อะไรนะหัวหน้ารอเธอฟื้นงั้นเหรอ?


 

ใบหน้านิ่งเริ่มปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาก่อนจะหุบยิ้มลงทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องดังกล่าวที่ได้ฟังเธออยากได้พลังไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องการพลังเพื่อไม่ให้ตัวเองอ่อนแอหรือเป็นภาระของเขา


 

'เด็กคนนั้นไม่โทษว่าหนูเป็นภาระหรอกฉันรู้จักเด็กคนนั้นดี'


 

'แล้วคุณล่ะคะคนดีมั้ยไว้ใจได้รึเปล่า'


 

'แม่หนูถ้าเกิดถามมากกว่านี้ฉันจะไปแล้วนะ'


 

'อ๊ะ…เดี๋ยวค่ะช่วยหนูนำทางด้วยเถอะนะคะ!'เทเรซ่ารีบวิ่งตามไปหาผู้หญิงคนนั้นโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าโซ่ที่ตรวนไว้ยาวขนาดที่ว่าขนาดเธอวิ่งไปฟากนู้นมันก็ยังไม่ตึงจนสุดสักที


 

'ต้องแบบนั้นสิ:)'


 

รอยยิ้มแบบนี้คุ้นๆรึเปล่านะว่าเคยเห็นที่ไหนไม่สิหมายถึงมันคุ้นๆให้ความรู้สึกถึงใครบางคนที่พยายามนึกแต่นึกไม่ออก


 

'ฉันส่งหนูถึงตรงนี้จำไว้นะมีสติกับทุกๆเรื่องๆคิดให้เยอะคิดให้ไวอย่ากลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งต่างๆเข้าใจมั้ย?'


 

'เอ่อ…เข้าใจค่ะ'


 

ถึงจะรู้สึกแปลกๆและไม่ค่อยเข้าใจที่ผู้หญิงคนนั้นที่ต้องการจะสื่อแต่ก็รู้สึกได้อย่างนึงคือความหวังดีและความเป็นห่วงเป็นใย


 

เหมือนแม่เลย…


 

ใช่แม่รึเปล่านะ?


 

เทเรซ่าชำเลืองตามองผู้หญิงคนนั้นก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจเพราะเห็นหน้าเธอไม่ชัดสักทีเหมือนมันมืดเกินไปจนมองไม่เห็นไม่สิ…เหมือนมีเงามืดบังหน้าอยู่ต่างหาก


 

‘คือว่าขอถามชื่อคุณได้มั้ยคะ?’เทเรซ่าเอื้อมมือไปแตะไหล่ของคนคนนั้นอย่างเสียมารยาทเธอหันมายิ้มแล้วขยับปากพูดบางอย่างก่อนทุกสิ่งจะดับลง


 

'ฉันเป็นแม่ของ…'


 

แล้วทุกอย่างก็ดับลง…


 

นั่นคือทุกสิ่งที่ฉันพอจำได้หลังจากที่นอนไปเกือบเดือนก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งจนถึงตอนนี้


 

Teresa End Part

.

.

ก๊อกก๊อก!


 

ร่างบางที่เอาแต่นอนเหม่อขดตัวอยู่ในห้องเงียบๆอยู่คนเดียวหันไปทางต้นเสียงที่มาจากหน้าต่างก็ขมวดคิ้วมุ่นทันทีก่อนจะเดินไปเปิดตามที่เขาบอก


 

“มีอะไรคะทำไมไม่เข้าทางประตู”


 

“เธอหลบหน้าฉันทำไม”


 

ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ…


 

ใครจะกล้าคุยล่ะวะชอบเขาแต่เขาไม่ได้ชอบเราแถมตัวเองเป็นฝ่ายมั่นอกมั่นใจถามออกไปอีกนี่มันต้องใช้ความกล้าขนาดไหนจะรู้ข้างมั้ยสุดท้ายก็พังไม่เป็นชิ้นดี


 

“ใครหลบหน้าคะอีกอย่างสนใจด้วยเหรอว่าหนูจะเป็นยังไงไม่ได้ชอบไม่ใช่เหรอ?”


 

“…”


 

“กลับห้องตัวเองไปเถอะค่ะ”


 

“เธอไล่ฉัน”


 

“ไม่ได้ไล่แต่เปิดหน้าต่างแบบนี้ยุงมันเข้ากลับไปได้แล้ว…!!!”ร่างหนาดันตัวเธอออกจากหน้าต่างแล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดหน้าต่างลงกลอนเป็นที่เรียบร้อย


 

“ยุงไม่เข้าแล้ว”


 

อะไรของเขาเนี่ยเป็นบ้ารึไง?


 

“หนูจะออกไปบอกทหารข้างนอกว่ามีผู้บุกรุกในยามวิกาล…!!!”ร่างบางถูกฉุดกระชากจากด้านหลังมาชนทับอกกับเขาด้วยความรุนแรงและถูกล็อคตัวจนขยับไปไหนไม่ได้


 

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู”


 

“หัวหน้า…ปล่อย”แค่จะพูดตอนนี้คนตัวเล็กยังไม่กล้าจะพูดออกมาเลยใบหน้าคมที่อยู่ข้างๆใบหูของเธอกับน้ำเสียงแหบพร่านั้นกำลังให้เธอใจสั่นไหว


 

ใจง่ายจริงๆเทเรซ่าเอ๊ย…


 

“ไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะบอกว่าหลบหน้าฉันทำไม”


 

“หนูไม่ได้หลบหน้าหัวหน้าน่ะคิดไปเองมั่วๆๆๆๆไร้สาระทำไมหนูจะต้องหลบหัวหน้าด้วย”


 

“เพราะเธอชอบฉัน”


 

“…”


 

ก็รู้นี่แล้วทำไมหัวหน้าถึงยังต้องถามเราทำเป็นห่วงเป็นใยอีกอะทั้งๆที่บอกไม่ได้ชอบสรุปชอบหรือไม่ชอบกันแน่


 

แต่ว่าถ้าเกิดหัวหน้าชอบเราจริงๆแล้วรู้ว่าเราชอบก็คงไม่มีปัญหากันอยู่แล้วแต่นี่ทั้งๆที่หัวหน้ารู้ว่าเราชอบแต่ก็ยังปฏิเสธแบบนี้มันชัดเจนแล้วรึเปล่าเทเรซ่าว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเรา


 

“ฉันพูดตรงไหนผิดรึเปล่าเทเรซ่า?”


 

“…ผิดทั้งหมดเลยค่ะเพราะหนูไม่ได้ชอบหัวหน้ารีไวล์”


 

แบบนี้ถือว่าเจ๊ากันได้มั้ยนะ?ถ้าเกิดต่างคนต่างไม่ได้คิดอะไรก็กลับไปอยู่เหมือนเดิม


 

“ไม่ได้ชอบจริงๆเหรอ?”รีไวล์เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อีกฝ่ายที่พยายามดันเท่าไหร่ก็ดันไม่ออกจนยอมอยู่เฉยๆแต่โดยดีแต่หันหน้าหนีเขา


 

“ก็บอกว่าไม่ได้ชอบไงคะหูหนวกรึไง”ถึงจะทำเป็นปากดีใส่เขาแต่อัตราหัวใจกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆจนกลัวอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงเธอเหลือเกินบ้าเอ๊ยนี่มันใกล้เกินไปแล้ว


 

“ไม่ได้ชอบแล้วจะหันหน้าหนีทำไม”


 

“ก็แล้วทำไมหัวหน้าต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้หนูกันไหนบอกไม่ชอบ?ถ้าไม่ชอบก็อย่าทำตัวแบบนี้”เสียงหวานเริ่มดังแผ่วลงเรื่อยจนแทบจะไม่ได้ยินรีไวล์ยังคงคลอเคลียกับอีกฝ่ายจากทางด้านหลังก็พยายามจะฟังให้ชัดว่าเธอพูดอะไร


 

“ฉัน..ไม่ได้ชอบเธอ”


 

“หนู..ก็ไม่ได้ชอบหัวหน้า”


 

“เธอโกหกเธอชอบฉัน”รีไวล์ยังคงมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้คิดผิดจึงกล้าที่จะเถียงเทเรซ่าออกไปโต้งๆแบบนี้ใช่แล้วเขาคิดถูกเธอชอบเขาแต่แล้วมันจะมีความอะไรในเมื่อเขาไม่ได้ชอบเธอ


 

“คิดไปเองรึเปล่าคะ?”


 

“…”คำพูดที่เหมือนเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาทำให้ต้องเงียบปากลงเพราะเริ่มไม่มั่นใจที่เทเรซ่าพูดแบบนี้ใส่เขา


 

“อะไรทำให้หัวหน้าคิดว่าหนูจะชอบหัวหน้ากันเรียกคุณสามีเหรอ?ตลกแล้วใครๆก็เรียกได้หนูก็แค่เรียกเพราะเรียกตามประสาเด็กแก่แดดคนนึงเฉยๆความจริงหนูก็คิดกับหัวหน้ารีไวล์แค่พ่อลูกเหมือนกันแหละค่ะ”


 

“…”


 

“เพราะฉะนั้นหัวหน้าก็ปล่อยหนูได้แล้วค่ะเพราะพ่อลูกเขาไม่มากอดกันแบบนี้หรอกนะคะ”


 

“พ่อลูกไหนๆเขาก็กอดกัน”รีไวล์กระชับอ้อมแขนตัวเองให้แน่นกว่าเดิมรั้งเอวบางให้เข้ามาหากลางลำตัวเขาก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความเผลอตัว


 

“มะ..ไม่ใช่แบบนี้ถอยออกไปห่างๆเลยนะก็บอกแล้วไงว่าไม่ชอบๆ”


 

“เธอโกหกฉันไม่ได้หรอกนะเทเรซ่าหน้าแดงขนาดนั้น”


 

“แล้วทำไมหัวหน้าต้องการคำตอบจากหนูถึงชอบหัวหน้าก็ไม่ชอบหนูอยู่แล้วทำไมคะ?หรือหัวหน้าต้องการให้หนูพิศวาสกัน?”


 

“ฉันไม่ได้ให้เธอย้อนถาม”


 

“หนูรำคาญแล้วนะ กลับห้องไปได้แล้ว”


 

“ฉันไม่กลับ”


 

“งั้นก็ไปนอนหน้าระเบียงไป!”เทเรซ่าพยายามดิ้นสะบัดตัวเองให้หลุดออกจากพันธนาการภายใต้ร่างของเขาที่รวบทั้งตัวของเธอได้เพียงแค่แขนข้างเดียวเท่านั้นแรงแค่นี้จะทำอะไรเขาได้


 

“เดี๋ยวนี้เธอชักเอาใหญ่แล้วนะเทเรซ่า”


 

“ก็พูดดีๆแล้วไม่ไปทำไมต้องพูดดีต่อด้วยรู้มั้ยว่ามันทำให้หนูรำคาญกับเหนื่อยกลับไปสักทีเถอะ!!นี่หัวหน้าต้องการอะไรอะถามจริงเป็นบ้าเหรอก็ไม่ได้ชอบหนูแล้วจะมาสนใจหนูทำไม”


 

“ก็เธอเมินฉันเธอหลบหน้าไม่ยอมพูดกับฉันก็บอกไปแล้วไงจะถามซ้ำอะไรอีก!”


 

“นี่ก็พูดอยู่ป้ะ?”


 

ทั้งห้องเริ่มตกลงสู่ความเงียบอีกครั้งต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครแต่สุดท้ายเทเรซ่าก็ต้องยอมแพ้เขาแต่โดยดี


 

“อือ…ก็หนูชอบหัวหน้าอะโดนปฏิเสธมาก็ไม่แปลกมั้ยที่จะหลบหน้าอีกฝ่าย”


 

หัวใจของรีไวล์กำลังพองโตขึ้นด้วยความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกเขารู้สึกว่าหัวใจเขาเต้นแรงผิดปกติอย่างห้ามมันไม่ได้ก่อนที่จะเริ่มกลับมาเต้นเป็นปกติอีกครั้งจนแทบจะหยุดเต้นลงไปอย่างช้าๆพร้อมกับสีหน้าเรียบนิ่งจนดูน่ากลัว


 

“แต่เดี๋ยวก็เลิกชอบแล้วค่ะไม่ต้องห่วงชอบได้ก็เลิกชอบได้เหมือนกัน


 

ไม่ได้…เทเรซ่าจะชอบใครไม่ได้นอกจากเขาคนเดียว


 

-----------------------------------------------


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #305 Silver Fangs (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 20:05

    เทเรซ่าดูยอมแพ้ง่ายเกิดไปหน่อยนะบางที คือแบบ... จะว่ายังไงดีหละ คือประมาณว่าต่อให้โกรธมากแค่ไหนแต่นางก็โกรธไม่สุดอะ

    #305
    0
  2. #226 nita3006 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 14:38
    ฉันได้กลิ่นอาของคำว่า ดราม่า!!!!
    #226
    0
  3. #194 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 02:03
    ขี้โกงงงงง ให้น้องบอกอยุ่คนเดียวตัวเองไม่บอกกกดก
    #194
    0
  4. #167 Nuisahnatasa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 22:35
    เอิ่ม...พี่แกดูย้อนแย้งจัง
    #167
    1
  5. #162 นังนี่มันคนหยาบคายยย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 15:41
    จับปล้ำเลยหัวหน้า!
    #162
    1
  6. #125 Aitokacuteboy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 15:09
    แหม่ คุณริว(รีไวล์)เห็นแก่ตัวอ่ะ ปากแข็งเก่งงงง บอกไม่ชอบๆขัดกับการกระทำมาก5555
    #125
    1
  7. #89 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:39

    หัวหน้าคะถ้าเกิดไม่ชอบคงไม่ปีนมาหาถึงห้องหรอกค่ะ
    #89
    1
  8. #74 Heury (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 06:38
    ต้องใช้กำลังค่ะ /// ไม่พูดใช่มั้ยห้ะ!!!! ตบแม่ง!
    #74
    1
  9. #73 janeny4944 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:13

    แล้วจะรอนะค่ะ~ไรท์ มาต่อไวๆนะค่ะ
    #73
    1
  10. #71 Naja180849 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:52
    เรารออยู่นะ อย่าทิ้งรีดเลยนะทะนิยายดีมากรักนิยายเรื่องนี้ด้วย
    #71
    1
    • 14 พฤศจิกายน 2561 / 06:53
      ขอบคุณมากๆค่ะไว้จะมาแต่งต่อนะช่วงนี้มันก็จะยุ่งๆหน่อย5555ว่างฟจะมาอัพให้
      #71-1
  11. #67 Sona1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:01
    ถ้าหัวหน้ายังปากแข็งอยู่อย่างนี้เราจะพาน้องหนี!
    #67
    1
  12. #66 kasikarnn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 18:49
    เฮียนี่ปากแข็งจริงๆ
    #66
    1
  13. #65 ต้าฮวงของเลา. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 17:43
    ตอนต่อไปเลยไดัมั้ยยย ฮือออมันค้างงงง 😫
    #65
    1
    • 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:25
      เค้าจะรีบมาต่อนะ55555 แต่งเองก็ค้างเองเพราะยังไม่ได้แต่ตอนใหม่//อุ้ย...
      #65-1