end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 21 : Chapter20:ไม่ได้ชอบแค่แพ้ทางคนอย่างเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

Chapter20:ไม่ได้ชอบแต่แพ้ทางคนอย่างเธอ


 

Teresa Part 


 

ทุกคนช่วยด้วยก็แค่มางานเลี้ยงกับหัวหน้ารีไวล์และทุกๆคนส่วนฉันก็ต้องมาพบกับผู้บัญชาการพิคซิส เลยต้องมาถึงก่อนวันงานตั้งสามวันเพื่อมาเตรียมชุดให้ฉัน 


 

ทั้งๆที่ฉันมันก็แค่นักโทษไม่สิเรียกซอฟต์ๆหน่อยก็เด็กในความดูแลอะไรทำนองนี้ทำไมถึงต้องมาตัดชุดให้ฉันโดยเฉพาะด้วย 


 

แล้วคือฉันลองชุดมาเกือบสิบชุดแล้ว คือมันไม่เวิร์คสักชุด! 

 

 

คือมันก็ไม่ใช่ว่าไม่สวยแต่มันไม่เข้ากับฉันเลยสักนิด ตัวฉันก็เล็กแค่นี้เป็นแค่เด็กสาววัยแรกแย้มน่ารักๆทำไมถึงมีชุดแหวกหลังด้วยไม่เอาไม่ใส่! 


 

ใช่ค่ะอีกครึ่งชั่วโมงงานจะเริ่มที่บอกว่ามาก่อนสามวันเพื่อเตรียมตัวคือมาวัดขนาดตัวแล้วตัดชุดเตรียมชุดบลาๆจนกระทั่งมันถึงวันจริงแล้วฉันไม่สามารถทำใจเลือกชุดได้เลย 


 

ฉันใส่แล้วมันไม่สวยหรอกต้องให้นางแบบตัวสูงๆใส่น่ะถึงจะขึ้น 


 

เรื่องมากว่ะเทเรซ่า… 


 

ก็รู้ด้วยนะว่าตัวเองเรื่องมากแต่ก็ยังไม่หยิบมาสักชุดซะทีอีกเดี๋ยวมิคาสะกับซาช่าก็จะมาตามแล้ว ทั้งสองคนรวมถึงคนอื่นๆใส่ชุดทางการของทีมสำรวจคือเป็นเสื้อโค้ทยาวทำไมไม่ให้ฉันใส่แบบนั้นบ้าง! 


 

ทำเหมือนฉันเป็นแขกกิตติมศักดิ์ไปได้… 


 

นี่ไงมีชุดนึงที่ฉันคิดว่ามันจะเข้ากับฉันแลเวมันเป็นชุดเดรสเกาะอกมีดีไซน์คลุมรอบแขน ข้างหน้าสั้นข้างหลังยาว 


 

เวิร์คสุดในนี้แล้ว… 


 

ละก็รองเท้าไม่เอาส้นสูงเด็ดขาดไม่ใช่ว่าใส่เดินไม่ได้แต่ว่าเทเรซ่าคนนี้จะไม่สูงกว่าหัวหน้ารีไวล์ค่ะอยากเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆในสายตาหัวหน้ารีไวล์ที่ดูน่าทะนุถนอม 


 

น่ารักขนาดนี้เป็นเมียหัวหน้ารีไวล์ได้รึยังคะ? 


 

บ้าจริง!คิดอะไรก็ไม่รู้ไม่สมกับเป็นกุลสตรีเลย 


 

ว่าแต่ก็สงสัยไม่หายแฮะทำไมต้องให้ฉันแต่งตัวดีขนาดนี้? 


 

“เทเรซ่าเสร็จรึยัง”เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกดังออกมาจากหน้าห้องของมิคาสะทำให้รีบวิ่งออกไปแล้วบอกว่าเสร็จเรียบร้อยเพื่อไม่ให้เป็นการรอนาน 


 

“ทำไมฉันต้องแต่งตัวดีขนาดนี้เนี่ย” 


 

“เพราะนี่เป็นงานฉลองการครองราชย์ของราชาจึงรวมพวกขุนนางกับทหารเข้าไว้ด้วยกันยังไงล่ะ แถมผู้บัญชาการพิคซิสอยากพบเธอถ้าจะพาเข้างานก็ต้องทำตัวให้กลมกลืนกับพวกขุนนางเข้าไว้รวมกับอยู่ในสถานที่แบบนี้ก็ต้องแต่งตัวให้ดี ส่วนพวกฉันที่เป็นทหารอยู่แล้วก็ต้องใส่เครื่องแบบยังไงล่ะ” 


 

ในที่สุดก็มีคนอธิบายฉันให้กระจ่างแจ้งเสียทีแต่ว่าเหลือเชื่อเลยเป็นครั้งแรกที่มิคาสะพูดเยอะขนาดนี้! 


 

“งะ..งั้นเหรอ” 


 

“เดี๋ยวพวกเราจะไปรอหน้างานแล้วค่อยเข้าไปพร้อมๆกันกับคนอื่นหลังจากนั้นพวกเราจะพาไปยังห้องส่วนตัวพบกับผู้บัญชาการพิคซิส” 


 

โธ่!ทำไมผู้บัญชาการระดับสูงขนาดนั้นต้องอยากพบฉันกันด้วยนะ… 


 

ไม่หรอกคงไม่มีอะไรจากที่เคยดูเรื่องนี้มาผู้บัญชาการพิคซิสน่ะไม่ได้โหดร้ายอะไรหรอก แต่ว่าความขี้เหล้าขี้เมาของเขาน่ะจะทำให้คุยกันรู้เรื่องเหรอ! 


 

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินแล้วขมวดคิ้วทำหน้าเป็นยักษ์เบื่อโลกก็หยุดเดินเพราะชนเข้ากับใครบางคนที่น่าจะกำลังเดินเข้างานนี้เหมือนกัน 


 

“โอ๊ะ!แม่สาวน้อยเธอเดินมาชนฉันแบบนี้เธอจงใจใช่มั้ยล่ะแต่แกล้งทำเป็นบังเอิญให้เหมือนกับพรหมลิขิตดลบันดาลให้เรามาเจอกัน” 


 

“=_=” 


 

บุรุษที่ตัวสูงราวร้อยแปดสิบเซนติเมตรมีใบหน้าที่หล่อราวเทพบุตรแต่งกายมีภูมิฐานทักทายอย่างหลงตัวเอง 


 

ไอหน้าหล่อนี่ใครวะ? 


 

“เธอคงจะหลงใหลในความหล่อของฉันตั้งแต่แรกพบจึงอยากจะให้ฉันเป็นพ่อของลูกสินะ” 


 

“=_=” 


 

ถามจริง…บนโลกนี้มีคนหลงตัวเองขนาดนี้ด้วยเหรอถามจริง 


 

“เธอเองก็ดูหน้าตาสะสวยดีอยู่หรอกแต่คุณพ่อสอนมาว่าอย่ามองคนแค่ที่ภายนอก” 


 

เออ…พ่อก็ดูสอนมาดีแต่ทำไมไม่สอนให้ลูกอย่าหลงตัวเองด้วยวะ 


 

“เพราะงั้นถ้าเธอสนใจฉันจริงๆเรามาลองเปิดอกคุยกันก่อนดีกว่านะ…” 


 

“ขอตัวก่อนนะคะ”ร่างอรชรที่บอบบางกว่าเขาเป็นไหนๆปัดมือเขาทิ้งแล้วรีบเดินนำทหารสาวทั้งสองคนที่ยืนนิ่งเอือมระอาไม่คิดว่าจะมีคนแลบนี้อยู่ก่อนจะรีบเดินไปตามคุมตัวเทเรซ่า 


 

“โอ้แม่สาวน้อยเธอช่างเร้าใจฉันเหลือเกิน”บุรุษรูปงามมองไปยังเธอพร้อมกับลูบฝ่ามือตัวเองที่ถูกปัดออกด้วยความเอ็นดู 


 

“มือฉันเกือบหักแหนะ” 

ไอบ้า! ไอหน้าหล่อ! ไอคนหลงตัวเอง! น่ารำคาญๆๆคนบ้าอะไรจะหลงตัวเองขนาดนี้วะถามจริงคิดว่าหล่อมากนักรึไง 


 

เออหล่อ! 


 

แต่ไม่เท่าคุณสามีของเทเรซ่าหรอกบอกเลย>///< 


 

“ผู้ชายคนเมื่อกี๊คือใครเหรอ?”ฉันเอ่ยถามมิคาสะหรือซาช่าเพื่อหวังให้ใครสักคนตอบ 


 

“ฉันก็ไม่รู้น่าจะลูกขุนนางสักคนในงานนี้แหละ”ฉันพยักหน้าตามแอบเหล่มองหลังไปนิดนึงเพื่อมองไอหน้าหล่อคนนั้นที่เดินตามหลังมาอยู่ห่างๆ 


 

น่าขนลุก! 


 

ฉันเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งเจอกับทุกๆคนที่ยืนเตรียมพร้อมจะเข้างานแล้วทุกคนในชุดทางการของทีมสำรวจดูดีเป็นบ้าเลย ชุดสำหรับตอนสู้กับไททันธรรมดาก็เท่แล้วแท้ๆแบบนี้ยิ่งดูดีเข้าไปกันใหญ่ 


 

โดยเฉพาะหัวหน้ารีไวล์ดูดีมากๆเลยค่ะ! 


 

ไม่ไหวแล้วรู้สึกตกหลุมรักรอบที่ล้านแปด ใจระทวยไปหมดเลย 


 

“เข้างานกันเถอะ”รีไวล์เดินนำขบวนลูกน้องคนอื่นๆไปก่อนที่อยู่ๆจะเดินรั้งมาอยู่ท้ายแถวกับคนตัวเล็กที่มัวแต่สนรอบๆงาน 


 

“เดี๋ยวก็หลงหรอกเทเรซ่า”รีไวล์ดึงข้อมือคนตัวเล็กจนอีกฝ่ายหันกลับมามองด้วยความตกใจเล็กน้อย 


 

“ตกใจหมดค่ะหัวหน้าอยู่ๆก็มากระตุกข้อมือ” 


 

“ก็มัวแต่เดินไม่ดูตาม้าตาเรืออยู่ได้ยัยโง่ งานตั้งใหญ่เดี๋ยวก็หลงหรอก”รีไวล์ดีดหน้าผากของเทเรซ่าเข้าไปหนึ่งทีให้สำนึกแล้วตั้งสติเดินตามเขา 


 

“ขอโทษค่ะ”ใบหน้าหวานส่งสายตารู้สึกผิดมาให้ผู้เป็นหัวหน้าที่ดูดีเป็นพิเศษกว่าวันอื่นๆแม้จะไม่ได้แต่งสูทอะไรเหมือนพวกขุนนางเพราะเป็นทหารแต่ก็ดูดีไม่แพ้ใคร 


 

แต่ถึงหัวหน้าจะไม่หล่อยังไงฉันก็รักนะเพราะว่าคนๆนั้นคือหัวหน้ารีไวล์ยังไงล่ะ! 


 

“วันนี้หัวหน้ารีไวล์ดูดีมากเลยค่ะปกติก็ดูดีอยู่แล้วแต่งตัวทางการแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบ” 


 

“...ขอบคุณ” 


 

“^_^” 


 

“เธอก็สวยเหมือนกัน” 


 

“…”ไม่เอาน่าเทเรซ่าอย่าเขินสิ ให้ตายสิทำไมในงานมันร้อยอย่างนี้กันนะใช้ไม่ได้เลยงานใหญ่แท้ๆทำไมถึงอบอ้าวขนาดนี้! 


 

ไม่ได้นึกเลยว่าหัวหน้าจะชมแบบนี้… 


 

ทำตัวไม่ถูกเลย 


 

“เธอมันคนใจร้ายหว่านเสน่ห์ให้ชายอื่นไปทั่ว มาหลอกให้ฉันรู้สึกดีสุดท้ายก็ทิ้งไป” 


 

ไอ้…ไอ้ตัวน่ารำคาญนี่อีกแล้วเหรอ! 


 

“แกเป็นใคร”หัวหน้ารีไวล์ยืนบังอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ อีกฝ่ายก้มมองอีกคนที่ตัวเล็กกว่าเขาทั้งชายทั้งหญิงก็ขำออกมาก่อนจะกุมอกด้วยความปวดใจ 


 

“ฉันก็แค่บุรุษรูปงามผู้เลอโฉมที่ผ่านมาเจอคนรักของตัวเองกำลังนอกกายและใจไปหาชายอื่นและทิ้งฉันไปอย่างไร้เยื่อใยก็เท่านั้นเอง” 


 

“ฉันยังโสดค่ะ” 


 

“รู้แล้วเธอกำลังจะทอดสะพานให้ฉันข้ามไปหาเปิดประตูหัวใจเธอใช่มั้ยล่ะแม่ยอดยาหยี” 


 

คือฉันหมายถึงตัวเองไม่ได้มีผัวอย่างไอหน้าหล่อนี่ไม่ได้ต้องการจะโปรโมทว่าตัวเองโสดจีบได้นะอะไรอย่างนั้นโว้ย! 


 

“=_=ฉันหมายถึงว่าไม่ได้เป็นอะไรกันกับคุณค่ะ” 


 

“ทำเป็นกลบเกลื่อนความเขินไปได้ตัวเล็กของฉัน เธอช่างน่ารักเสียจริง…” 


 

“หัวหน้ารีไวล์คะตรงบาร์นั่งได้หรือเปล่าคะ?”เสียงของชายหนุ่มผู้ที่กำลังจีบสาวอย่างเทเรซ่านั้นถูกเมินไปอย่างไม่ใยดีโดยที่อีกฝ่ายชวนคุยกับคนอื่นต่อหน้าต่อตาเขา 


 

“นั่งได้แต่ห้ามกินของมึนเมาถ้าจะไปต้องมีฉันไปด้วยเข้าใจมั้ย?” 


 

“อย่าเมินฉัน” 


 

“เข้าใจค่ะหมายความว่าหัวหน้าจะไปกินด้วยใช่มั้ยคะ” 


 

“ฉันกินแต่เธอห้าม เธอยังอายุไม่ถึงแล้วอีกอย่างมันไม่ดีรู้มั้ย?” 


 

“โอ้วไม่หยุดทำเหมือนฉันไร้ตัวตน” 


 

“มันไม่ดีแล้วหัวหน้ากินทำไมล่ะคะ?” 


 

“ฉันไม่ได้กินมาก อีกอย่างถึงกินมากฉันก็ไม่เมาเพราะฉันคอแข็ง”คนตัวเล็กถูกดึงจมูกเล่นด้วยความเอ็นดูและความช่างเถียงใส่เขา มันไม่ได้น่ารำคาญสำหรับเขาเลยตอนนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ว่าไปอย่างแต่ตอนนี้ทำไมเขากลับรู้สึกว่าอะไรที่เป็นเทเรซ่าก็น่ารักไปหมดเลย 


 

“ฉันชื่อโลแกนสนใจฉันหน่อย” 


 

“นี่ไอหน้าหล่อ”เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความรำคาญใจตวัดสายตามองมาอย่างขุ่นเคืองเพราะโดนขัดจังหวะทุกครั้งระหว่างกำลังสนทนากับรีไวล์เกือบทุกรอบ 


 

“ในที่สุดเธอก็สนใจฉัน” 


 

“ไส-หัว-ไป-ซะ”ร่างเล็กหันหลัฝสะบัดผมแล้วดึงรีไวล์ให้เดินตามตัวเองไปต้อยๆโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ว่าอะไรแต่ดวงตาคมเฉี่ยวที่ดุดันและน่ากลัวของรีไวล์กลับมองมาทางเขาอย่างเย้ยหยันก่อนจะกลับไปเป็นสายตาอ่อนโยนที่ใช้มองเด็กน้อยที่กำลังจูงเขาไปหาของกิน 


 

“ระ..ร้ายกาจ” 

“คือว่านะหัวหน้ารีไวล์เหล้าเนี่ยรสชาติเป็นไงเหรอ?”เด็กสาวมองไปยังแก้วที่มีน้ำสีอำพันอยู่บนบาร์มีแต่ชื่ออะไรก็ไม่รู้เรียงตามกันไปหมดเลย ทำไมเหล้าถึงมีหลายชนิดขนาดนี้เนี่ย! 


 

“ขม” 


 

“ขมแล้วกินทำไมอะคะ แล้วมันอร่อยเหรอทำไมมีแต่คนชอบกินกันหนูชิมสักกรึ๊บนึงได้มั้ย” 


 

“ไม่ได้” 


 

“นะคะหัวหน้า” ต้องอ้อนหัวหน้าซะแล้วช่วงนี้คงเป็นเพราะยังเพิ่งหายป่วยดีหัวหน้าเลยยอมไปหมดเกือบทุกเรื่องเลยล่ะค่ะ 


 

“เออ แต่แค่ลิ้นแตะเท่านั้น” 


 

“แค่ลิ้นแตะก็ได้ค่ะ…แหวะ” 


 

“บอกแล้วว่ามันขมดูทำหน้าเข้าหน้าหงิกหมดแล้วไปกันเร็วเดี๋ยวผู้บัญชากาารอนาน” รอนานบ้านป้าแกสิหัวหน้ารีไวล์ตั้งแต่เดินเข้างานมาเถียงกับไอหน้าหล่อเสียเวลาไปเกือบสิบนาทีแวะมานั่งบาร์ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ 


 

ในที่สุดฉันก็หยุดอยู่ที่หน้าห้องรับแขกส่วนตัวที่ข้างในมีผู้บัญชาการพิคซิสอยู่ รู้สึกประหม่ายังไงก็ไม่รู้ที่ได้มาเจอผู้บัญชาการระดับสูงขนาดนี้ 


 

“ผู้บัญชาการไม่ดุเหมือนฉันหรอก” 


 

“อ๊ะ!เดี๋ยวนี้หัวหน้าหัดเล่นตัวเองเหรอคะ” 


 

“เออเหมือนใครแถวนี้ไง” 


 

“!!!ค่ะ…งั้นหนูเข้าไปแล้วนะคะ” 


 

เขาว่ากันว่าเวลาจะดูใครสักคนที่เริ่มสนใจหรือตกหลุมรักเรามักจะชอบเลียนแบบนิสัยใจคอหรือพฤติกรรมบางอย่างของคนที่ชอบ 


 

แต่สำหรับหัวหน้ารีไวล์คงไม่หรอกมั้ง… 


 

“ขออนุญาตค่ะ”เทเรซ่าเคาะประตูก่อนประตูจะถูกเปิดออกโดยทหารสาวคนสนิทของผู้บัญชาการพิคซิสต้อนรับเข้าไปข้างใน 


 

“สะ..สวัสดีค่ะ” 


 

“สวัสดีสาวน้อยได้ยินมาจากฮันซี่ว่าชื่อเทเรซ่าสินะนั่งลงก่อนสิ”ผู้บัญชาการผายมือไปยังเก้าอี้หรูที่เตรียมไว้ให้ 


 

“ขอบคุณค่ะ” 


 

“อยู่นี่เป็นไงบ้างล่ะ” 


 

“ก็ดีค่ะถึงหนูจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเขาแต่พวกเขาก็ยังดูแลหนู”คนตัวเล็กกล่าวด้วยความสัจจริง เธอดีใจนะที่ถึงแม้ทุกคนจะยังระแวงเธออยู่ก็ตามแต่ก็ไม่เคยรังแกเธอเลยสักครั้ง 


 

“ก็นะเป็นหน้าที่ของพวกเขาแหละแต่อยู่กับรีไวล์แล้วทำตัวลำบากมั้ย รายนั้นน่ะดุเอาเรื่อง”ผู้บัญชาการพิคซิสถามแบบนี้นี่มันนินทากันชัดๆเลยนะคะเนี่ยดีนะที่หัวหน้ารีไวล์ไม่ได้อยู่ในห้องนี้น่ะไม่งั้นฉันซวยแน่ๆ 


 

“หัวหน้ารีไวล์ดุมากๆค่ะแต่ก็ใจดีในเวลาเดียวกัน ส่วนใหญ่ถ้าดุก็จะดุเวลาหนูเป็นเด็กไม่ดีหรือทำความสะอาดไม่ดีพอประมาณนั้นค่ะ” 


 

'เด็กคนนี้พอเริ่มคุยเรื่องรีไวล์คุยจ้อเชียว' 


 

“เขาก็เป็นแบบนี้ล่ะนะ กินเหล้ามั้ยเหลืออีกเยอะเลย55555” 


 

“ผู้บัญชาการคะเธอยังเป็นเด็กค่ะ!”ทหารสาวคนสนิทของผู้บัญชาการพิคซิสที่อายุน้อยกว่าน่าจะสองเท่าด้วยซ้ำตบหลังผู้ที่อาวุโสกว่า คือแบบโอโห...ได้เหรอวะ? 


 

แต่ดูแล้วสนิทกันแปลกๆแฮะ? 


 

“เอ่อ…ไม่ดีกว่าค่ะหนูว่ามันขม” 


 

“งั้นกินอันนี้แทนมั้ยล่ะ”แก้วใสที่มีน้ำหลากสีถูกวางบนโต๊ะจากทหารนายอื่นๆ หญิงสาวที่คอยปรามไม่ให้เขายัดเยียดของมึนเมาให้เด็กเหนื่อยเกินจะพูดแล้ว 


 

“กินอันนี้ถ้าไม่กินเยอะก็ไม่เมาหรอกไม่ขมด้วย5555” 


 

สุดท้ายก็เหมือนจะหาคนก๊งเหล้าด้วยสินะคะผู้บัญชาการพิคซิส! 


 

แต่ว่ามันก็น่าลองแฮะถ้าไม่กินเยอะก็คงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ 


 

สุดท้ายเด็กสาวก็กระดกมันเข้าไปทีละนิดแล้วคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆ มีการถามถึงโลกฉันด้วยแหละสักพักก็เข้าเรื่องจริงจังจนทำให้ฉันเครียดแต่สุดท้ายไปๆมาๆผู้บัญชาการพิคซิสก็สติหลุดออกไปนอกโลกแล้ว! 


 

ส่วนฉันน่ะเหรอ….สบายดี5555 


 

รึเปล่านะ?555555 


 

“บางทีฉันก็อยากลาออกจากทหารไปเป็นนักชิมเหมือนกันน่าสนุกกว่าเยอะ5555” 


 

“ใช่ค่ะได้กินของอร่อยๆชิมของใหม่ๆดีจะตายไป555555” 


 

“=_=/=_=”ทหารที่เหลือยู่ในห้องที่คอยเฝ้าผู้บัญชาการและคุมตัวเทเรซ่าไว้ต่างพากันเบื่อหน่ายในความขี้เมาของพิคซิสและความเข้าขากันของเด็กผู้หญิงที่เพิ่งเคยเจอกันแต่ครั้งแรกเอง 


 

“เด็กน้อยดูเหมือนจะเมาแล้วนะบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าดื่มเยอะ55555” 


 

“ผู้บัญชาการก็ดื่มเยอะเหมือนค่ะ555555ส่วนหนูดื่มไปแค่กรึ๊บเดียวเอง55555” 


 

"ใช่เหร๊อ"


 

“กรึ๊บเดียวแต่แค่หลายครั้ง55555แต่หนูไม่เมานะคะ”เด็กสาวส่ายหน้าก่อนจะขำออกมาด้วยความคึกคักเป็นพิเศษ 


 

ก๊อกๆ 


 

“เข้ามาค่ะ”ทหารสาวเปิดประตูให้ผู้มาเยือนหน้าใหม่ที่เข้ามาในห้องก่อนจะถอนหายใจออกแรงๆกับสภาพทั้งสองคนตรงหน้า ก็ดีใจอยู่หรอกที่ดูเข้าได้ดีกันกว่าที่คิดแต่ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ 


 

“ว่าไงรีไวล์สนใจร่วมวงมั้ย เด็กนั่นดื่มเก่งเชียวนะ” 


 

'ยัยนั่นไม่ได้ดื่มเก่งแต่แค่ซัดเข้าไปไม่ยั้งต่างหากตาเยิ้มขนาดนั้นแล้วแท้ๆ'รีไวล์คิดในใจแต่ถ้าจะให้ปฏิเสธคนตรงหน้าก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทอีกเขาจึงนั่งลงแล้วร่วมวงกับคนชวนพร้อมกับคุยเรื่องงานไปด้วยแถมยังต้องคอยดึงตัวเทเรซ่าไม่ให้ดื่มต่ออีกสุดท้ายพอไม่ไหวเขาจึงเรียกให้มิคาสะมาเอาตัวออกไป 


 

“มิคาสะจ๋า~” 


 

“อะไร?”มิคาสะที่แบกคนตัวเล็กกว่าเธอด้วยมือเดียวหันไปถามอย่างเอือมๆ ทำไมเธอถึงต้องมาดูแลคนที่กำลังเมากันเนี่ย 


 

“คิดถึง~” 


 

“…เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ถ้าจะบอกก็ไปบอกเจ้าตัวเขาเองสิหัวหน้ารีไวล์น่ะ” 


 

“หึงเค้าล่ะสิ~” 


 

“=_=”นิ้วเรียวจิ้มเข้าที่แก้มของมิคาสะที่ไม่ได้เป็นอย่างที่ว่าเลยสักนิด เรื่องอะไรเธอถึงต้องมาหึงเทเรซ่ากัน! 


 

“เค้ารักทุกคนเลยน้าไม่ต้องแย่งกัน~” 


 

“เฮ้ๆเมาแอ๋เลยนะนั่น”คนอื่นๆที่ตามมาสมทบกับมิคาสะต่างพากันมองเทเรซ่าที่หมดสภาพไปอย่างกู่ไม่กลับ สติก็ไม่มีเมาเรื้อนไปทั่วอีกนี่ถ้าหัวหน้ารีไวล์ออกมาเห็นเข้าต้องด่าคนตัวเล็กที่ยิ้มร่าให้ผู้ชายทุกคนไปทั่ว 


 

“ใครเมาอ้าา ไม่มี๊~ ถ้าเกิดใครเมาให้ยกมือขึ้นส่วนใครไม่เมาให้ยกมือลงนะคะทุกคนนน เอ้าเร็ว!ชูมือขึ้นแล้วหมุนๆชูมือขึ้นโบกไปมา” 


 

“ยกมือลงยกยังไงวะ?”โคนี่หันไปถามคนอื่นๆซึ่งก็ได้รับคำตอบมาเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเขาเองก็ไม่รู้แต่กลับมีเสียงนึงดังแทรกมาเพื่อด่าเขาซึ่งนั่นก็คือคนขี้เมาที่บอกว่าตัวเองไม่ได้เมานั่นเอง 


 

“โง่ว่ะโคนี่แค่นี้ก็ไม่รู้” 


 

“คิกๆเธอด่าว่าแกโง่ว่ะโคนี่”แจนกลั้นขำมานานก่อนจะหลุดออกมาแล้วเยาะเย้ยโคนี่ 


 

“เมื่อกี๊ตอนฉันถามแกก็ไม่รู้เหมือนกันแหละแจน!” 


 

“ทุกคนไม่ทะเลาะกันน้า~ รักกันไว้ๆเหมือนที่เค้ารักทุกคนไง”ใบหน้าหวานหยอดสายตาหวานเยิ้มส่งจุ๊บให้ทุกที่รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน มิคาสะกะจะชกเทเรซ่าให้น็อคไปด้วยซ้ำแต่คนตัวเล็กก็อ้อนเธอจนขนาดที่ว่าเป็นผู้หญิงด้วยกันยังต้องใจอ่อนไม่กล้าทำอะไร 

Levi Part 


 

รีไวล์ใช้เวลาในการนั่งดื่มด้วยกันกับผู้บังคับบัญชาการไปพักใหญ่จนเขาเริ่มรู้สึกว่าควรหยุดได้แล้วเพราะถ้าเกิดอยู่ต่อนานกว่านี้ด้านนอกจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้เพราะทุกคนยังอยู่ในงานรวมถึงเทเรซ่าด้วย แถมยัยนั่นเมาแอ๋ไปแล้วไม่รู้ป่านนี้ตายรึยัง 


 

“ผมว่าผมต้องไปแล้วครับ”รีไวล์ลุกขึ้นทำความเคารพพิคซิสแล้วสอดเก้าอี้กลับไว้ที่เดิมก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไปแต่ผู้บังคับบัญชาการพิคซิสกลับถามอะไรแปลกๆใส่เขา 


 

“ชอบเหรอเด็กคนนั้นน่ะ”รีไวล์หยุดชะงักลงหันกลับไปหาคนถามก่อนจะปฏิเสธกลับไป 


 

“ก็เปล่านี่ครับ…”รีไวล์ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปไม่เต็มปาก คนอาวุโสกว่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วแถมรู้จักรีไวล์ดีในระดับนึงมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเขาคิดยังไงกับเด็กคนนั้น 

 


 

“หึ…พ่อหนุ่มคนนี้นี่มันปากแข็งเสียจริง” 

รีไวล์เดินออกมาตามหาลูกน้องของตัวเองทุกคนที่หายไปอยู่หลังงานพร้อมกับเห็นสภาพของเทเรซ่าที่ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกทำไมต้องอยู่ใกล้กับคนอื่นขนาดนั้นด้วยแม้ว่าจะเป็นซาช่ากับยัยโลกมืดอย่างมิคาสะก็เถอะ 


 

“เทเรซ่า…”รีไวล์กดน้ำเสียงต่ำลงมองด้วยความนิ่งจนทุกคนต่างพากันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศมาคุที่น่ากระอักกระอ่วนชวนน่าขนลุก ทุกคนต่างพากันเริ่มรู้สถานการณ์แล้วว่าเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่แต่ไม่ใช่กับเทเรซ่า… 


 

“หือ? หัวเน่าเอ้ยหัวหน้า5555หัวเน่าเลยนะ”เทเรซ่าขำคิกคักอยู่คนเดียวจนทุกคนต่างพากันมองตากันแล้วคิดว่าเทเรซ่าคงโดนทำโทษแน่ๆ 


 

“เรียกให้มันดีๆหน่อยเมาแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไง” 


 

“เอ๊ะ!บอกไม่เมาก็ไม่เมาไงทำไมหัวหน้าไม่เชื่อ! เนี่ยะจะทำให้ดูถ้าเกิดคนเมาจะเห็นนิ้วที่หนูชูเป็น4นิ้วทั้งๆที่จริงหนูชูแค่3นิ้ว” 


 

“เทเรซ่าแต่นี่เธอชูแค่นิ้วเดียว…” 


 

“…”คนตัวเล็กขมวดคิ้วกับมองนิ้วตัวเองแล้วนับเลขวนไปวนมาจนคนอื่นๆต่างพากันหลุดขำต่างจากรีไวล์ที่เครียดแทนแต่สุดท้ายก็รู้ว่าพูดอะไรไปคนตัวเล็กก็คงไม่ฟังเขาอยู่ดี 


 

“ทุกคนก็เห็นใช่มั้ยว่าเค้าชู4นิ้วอะ?” 


 

“แต่เมื่อกี๊เธอบอกจริงๆเธอชู3นิ้วนะ”เอเลนแย้ง 


 

“ถ้าเอาจริงๆคือเธอชูนิ้วเดียวต่างหาก”ซาช่าแย้งทั้งเอเลนและเทเรซ่าส่วนแจนกับโคนี่นั่งขำจนท้องแข็งจนแทบหายใจเอาอากาศเข้าไม่ทัน 


 

“ทำไมทุกคนไม่เข้าข้าง!” 


 

“=_=/=_=” 


 

“คุณฮันซี่ก็เห็นใช่มั้ยคะว่าหนูชูนิ้ว3นิ้ว”ร่างบางหันไปเกาะแกะกับหญิงสาวผมสีน้ำตาลแดงที่นั่งอยู่ข้างซ้ายเธอแถมยังซบไหล่กระพริบตาปริบๆให้อีก 


 

“ฉันซาช่า…” 


 

“อุ๊บ!55555555”เป็นคราวอาร์มินบ้างที่หลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้เนื่องจากเทเรซ่าเข้าใจผิดว่าซาช่าเป็นคุณฮันซี่ทั้งๆที่คุณฮันซี่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว 


 

“มีแต่คนหัวเราะเยาะเย้ย! เกลียดเค้าใช่มั้ยล่ะเค้าก็จะเกลียดทุกคนเหมือนกัน!”คนตัวเล็กเริ่มงอแงเป็นเด็กอายุห้าขวบที่ขี้งอนหรืออารมณ์เสียเมื่อไม่ได้ดั่งใจจนรีไวล์พูดขึ้นเป็นอันสายตาทุกคนหันมามองเป็นทางเดียวกัน 


 

“แยกกลับกันไปเลยเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง” 


 

“จะดีเหรอครับ…”เอเลนเอ่ยถามด้วยความกังวลเขากลัวเหลือเกินว่าทั้งสองคนจะตีกันตายก่อน คนนึงก็เมาจนพูดจาไม่รู้เรื่องกลัวว่าจะไปพูดจาอะไรไม่ดีเข้าใส่หัวหน้ารีไวล์แต่อาร์มินกับมองเขาแล้วใช้สายตาบอกว่าคงไม่มีอะไรหรอก 


 

“หน้าที่ของฉันคือดูแลเด็กคนนี้อยู่แล้ว” 


 

“ครับ…” 

“จะเกลียดฉันเหรอเทเรซ่า?”รีไวล์ที่ใช้เส้นทางลัดเลาะออกจากงานอุ้มเทเรซ่าไปยังห้องพักรับรองที่จะมีทหารเวรที่ถูกจัดคอยคุมอยู่หน้าห้องให้เพื่อกันไม่ให้เทเรซ่าหนีไปไหนได้ซึ่งเขามองว่ามันไม่ได้จำเป็นเลยสักนิด 


 

เชื่อสิโยนลงเตียงไปก็หลับเป็นตายแล้วเมาขนาดนี้ 


 

“ช่าย…เค้าจะเกลียดทุกคน”ร่างที่หมดสภาพที่วางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลก่อนที่รองเท้าทั้งสองข้างจะถูกถอดออกวางไว้บนปลายเตียง 


 

“ไหนใครบอกรักหัวหน้ารีไวล์นะ?”เขาไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ถามเรื่องนี้กับเทเรซ่าทั้งๆที่เจ้าตัวแทบไม่มีสติก็ตาม 


 

“เค้าเอง~เค้ารักคุณสามี~”คนตัวเล็กกระโจนโผกอดร่างแกร่งที่ยืนอยู่ปลายเตียงซุกเข้าที่แผงหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเป็นมัด เป็นคำตอบที่น่าพึงพอใจสำหรับรีไวล์เป็นอย่างมากและเป็นปฏิกิริยาที่เขาต้องการให้เทเรซ่าอ้อนใส่เขาเหมือนตอนที่ยังป่วยอยู่ 


 

บ้าไปแล้วรีไวล์นี่ตัวเขากำลังคิดอะไรกันแน่? 


 

“หัวหน้าตัวหอมจังเลย~”เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าตัวเขาหอมยังไงทั้งๆที่น้ำหอมก็ไม่ได้ฉีดแถมตัวเขาก็เพิ่งซัดเหล้าเข้าไปให้พอเป็นพิธีในระดับนึง แต่คนตัวเล็กของเขาน่ะตัวหอมตลอดเวลาแม้จะร้อนหรือทำงานหนักก็ตามเขาก็ยังรู้สึกว่าชอบกลิ่นของเทเรซ่าอยู่ดี 


 

หรือว่าเขาโรคจิตกัน? 


 

“จุ๊บ!”ระหว่างที่เขามัวแต่คิดอะไรเพลินๆใบหน้าหวานก็เลื่อนขึ้นมาสบตาเขาก่อนจะประทับริมฝีปากบางเข้าที่ริมฝีปากของเขาจนรีไวล์ถึงกับตกใจอย่างบอกไม่ถูก 


 

“ทำอะไรน่ะเทเรซ่า!” 


 

“จุ๊บ!”คนตัวเล็กไม่ตอบอะไรแต่ยิ้มด้วยใบหน้าซุกซนก่อนจะคล้องคอโน้มลงมาประทับกับริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง 


 

‘ชอบเหรอเด็กคนนั้นน่ะ?' 


 

ไม่ได้ชอบ… 


 

เขาไม่ได้ชอบเทเรซ่า… 


 

“คุณสามีขา หนูจูบไม่เป็นช่วยสอนหนูหน่อยได้มั้ยคะ”น้ำเสียงและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความออดอ้อนและยั่วยวนเขากำลังทำให้สติทั้งหมดที่มีอยู่ขาดผึ่งลง ความอดทนและความผิดชอบชั่วดีทั้งหลายที่มีอยู่ตรงหน้าในตอนนี้กำลังหมดลงไปเพียงเพราะผู้หญิงที่ชื่อเทเรซ่า 


 

เขาไม่ได้ชอบเทเรซ่า… 


 

แต่ว่า...


 

“ฉันจะไม่ทนแล้วนะ”


 

เสื้อโค้ททางการของทีมสำรวจถูกถอดออกแล้วโยนมันทิ้งอย่างไร้เยื่อใยตรงเก้าอี้มุมห้องก่อนจะเดินไปล็อคประตูห้องแล้วเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยังทำหน้างงทั้งที่เป็นคนเชิญชวนเขาเองแท้ๆ 


 

ร่างแกร่งกดเด็กภายใต้ความดูแลของเขาลงกับเตียงนอน เขาช่างมองอยู่สักพักว่าควรจะทำดีรึเปล่าแต่สุดท้ายใบหน้าคมก็โน้มลงจูบที่ริมฝีปากบางสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสา เขาได้แต่ยิ้มในใจแล้วมองใบหน้าหวานที่หน้าแดงเต็มไปด้วยความเขินและพิษเหล้า รสขมของแอลกอฮอลล์ที่เขาดื่มไปทำให้เทเรซ่าได้ลิ้มรสของมัน มันช่างดิบเถื่อนและรสชาติต่างจากที่เธอกินไปลิบลับ 


 

ทว่าในขณะที่เทเรซ่าได้แต่รสความขมฝาดจากรีไวล์กลับกันเขากลับได้แต่ควานลิ้นในโพรงปากเล็กๆแห่งนี้ที่มีแต่รสชาติหวานจนทำให้เขาหยุดไม่ได้ 


 

ปากยังหวานขนาดนี้ตัวจะหวานขนาดไหนกันนะ? 


 

รีไวล์ถอนจูบออกให้อีกคนได้พักหายใจกอบโกยอากาศเข้าให้เต็มปอดพลางมองสายตาที่หยาดเยิ้มใส่เขาด้วยความรู้สึกชวนเจ้าเล่ห์ เขาในตอนนี้กำลังเป็นเหมือนหมาป่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อทุกเมื่อที่ต้องการ 


 

ก็เด็กมันยั่ว… 


 

เขาก็ผู้ชายนะไม่ได้ตายด้านจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องพวกนี้แต่เขาเลือกที่จะมองข้ามเพราะมันไม่จำเป็นกับเขาเลยสักนิดแต่เทเรซ่าก็พังมันทุกอย่างลงไปภายในพริบตาเพียงแค่ออดอ้อนเขา 


 

เขาแพ้ทางเทเรซ่า… 


 

แพ้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเด็กคนนี้… 


 

ต่อให้มีคนชื่อเทเรซ่าสักสิบคนเขาก็แพ้ทางเทเรซ่าคนนี้คนเดียวเท่านั้น ถ้าเป็นเทเรซ่าอื่นเขาไม่สน 


 

รีไวล์ก้มไปยังซอกคอขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงจ้ำๆ เขานึกถึงตอนนั้นที่เจอตัวเทเรซ่าแล้วหมดสภาพแถมยังมีรอยแดงแบบเดียวกับที่เขาทำในตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก 


 

แต่ถ้าถามว่าเขาจะรังเกียจเทเรซ่ามั้ยเขาก็คงตอบอยู่ดีว่าไม่ 


 

“อ๊ะ!คุณสามี…”คนตัวเล็กครางเสียงหลงเมื่อใบหน้าคมเลื่อนมาขบเม้มที่ใบหูจนรู้สึกแปลกๆ 


 

เขารู้สึกว่าตัวเขาเองกำลังถลาลึกเข้าไปในความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างนักโทษกับผู้ดูแลอย่างเขา ถ้าเกิดมีใครสักคนรู้เรื่องนี้เข้าเขาจะทำยังไงต่อนะ 


 

เขาไม่ได้ชอบเทเรซ่า… 


 

ที่ทำไปก็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ล้วนๆ… 


 

Levi End Part 


 

-------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #281 zingerjj (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2564 / 02:45
    ตอนนี้มีncด้วยหรือเปล่าคะ
    #281
    1
    • #281-1 Little_fg(จากตอนที่ 21)
      1 มีนาคม 2564 / 03:08
      แงงง เคยมีค่ะแต่ปิดไปแล้วกะจะรีไรท์คับ🥺
      #281-1
  2. #213 Beartuayy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 19:53
    เราพี่งมาตามอ่าน คือมันดีๆมากๆเลยคุณ ขอบคุณนะคะที่สร้างนิยายดีๆไว้ให้อ่านคลายเครียดก่อนสอบ
    #213
    0
  3. #211 ramonkuvanont (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 12:57

    ตอนแรกขำมากแต่อ่านไปสักพักโครตเขิน

    #211
    0
  4. #191 อยากกินบิงซู (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:33
    5555555555555ขำไม่ไหวแล้ว ตอนน้องเมาแล้วน่ารักสุดๆ...หัวหน้าค่ะน้องยังเด็กเบาๆด้วนนะคะ//ยิ้มกรุ้มกริ่ม
    #191
    0
  5. #49 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 18:13

    ตัดจบได้ค้างมากแงงงง เฮย์โจวคะทำไมร้อนแรง>///<

    #49
    1
  6. #47 janeny4944 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 00:32

    สาธุ~ขอให้ได้กันสักทีเถอะ สาธุ~ อยากอ่านตอนหน้าแล้วอ่า~มาต่อไวๆนะค่ะ เขาจะรอ
    #47
    1
    • 30 ตุลาคม 2561 / 18:06

      อัพแล้วฮะอย่าลืมไปอ่านนะ ยังไม่ได้กันค่ะหัวหน้ารีไวล์เค้าโดนทิ้งไปกลางทาง น่าเศร้าจังเลยนะคะ
      #47-1
  7. #46 Maririn147 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:20

    ไม่ได้ชอบ

    แต่รักใช่ไหม!!
    #46
    1
  8. #45 Sona1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:16

    คุณหัวหน้าน้องยังเด็กนะคะ รับผิดชอบน้องด้วยยยยยยย กรี้ดดด เขาได้กันแล้วค่ะแม่ ปริ่มมมมม
    #45
    3
  9. #44 ดอกไม้หิมะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:12

    แหม!!ทำมาบอกว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ หึ รักเขาก็บอกเถอะ ถึงปากกับความ คิดจะบอกว่าไม่ได้รักแต่ก้นบึ้งของหัวใจน่ะมันปฏิเสธว่ารักไม่ได้หรอน่ะ ค่ะคุณหัวหน้า
    #44
    1