end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 19 : Chapter18:คนป่วยขี้อ้อนกับหัวหน้ารีไวล์ผู้แพ้ทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Chapter18:คนป่วยขี้อ้อนกับหัวหน้ารีไวล์ผู้แพ้ทาง


Teresa Part 


'เด็กนั่นเป็นตัวซวยรึเปล่านะ คิดดูสิครอบครัวตายกันแต่เหลืออยู่แค่คนเดียว' 


ไม่แน่นะหล่อนอาจจะเป็นคนฆ่าเองก็ได้ 


'เบาๆสิ!เดี๋ยวเธอก็ได้ยินหรอก' 


เอาอีกแล้วเสียงแบบนี้นี่มันตอนงานศพของพ่อกับแม่นี่ ทำไมอยู่ๆถึงเห็นเหตุการณ์นี้อีกแล้วล่ะ 


ฝันเหรอ? 


'ครอบครัวหนูตอนนี้ก็ไม่มีใครแล้วนะ จะมาอยู่กับญาติๆมั้ย' 


'ไม่ค่ะหนูจะที่นี่' 


'อยู่คนเดียวน่ะเหรอไม่ได้หรอกหนูยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย' 


'ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเกิดย้ายไปอยู่กับญาติหนูก็ต้องย้ายรร.กลางเทอมอีก 


ถ้างั้นแต่งงานมั้ยปู่จะหาคู่มาให้หนูจะได้บรรลุนิติภาวะ แล้วแบบนี้หนูก็จะได้มีคนดูแลด้วยไง' 


'อะไรนะคะ?' 


ใช่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุณปู่ไม่แท้ของฉันคิดอะไรอยู่แต่ถ้ามองในสองมุมข้อดีคือฉันจะบรรลุนิติภาวะได้ตั้งแต่อายุ17ปี มีคู่ครองและคนคอยดูแล แต่ในขณะเดียวกันฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ที่ไม่ได้เกิดจากความรักซะหน่อย 


ฉันไม่ต้องการใครนอกจากหัวหน้ารีไวล์ 


และในขณะเดียวกันฉันก็ต้องการตายเพื่อให้หายไปจากโลกใบนี้ ในเมื่อคนในครอบครัวก็ตายหมดแล้วถ้าฉันตายไปอีกสักคนก็ไม่มีใครเสียใจหรอก 


ฉันไม่เคยคิดหันหลังให้โลกมีแต่โลกต่างหากที่หันให้ฉัน 


ก็เพราะโลกใบนี้มันโหดร้ายถ้าเกิดไม่เข้มแข็งพอจะยืนหยัดก็ต้องแพ้และจากไปจากโลกใบนี้ 


และในวันนั้นฉันเองก็คิดว่าดีแล้วล่ะที่กำลังจะตาย 


ฉันในตอนนั้นยังได้แต่สงสัยในตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมถึงไม่ดีใจหรือเสียใจที่กำลังจะตาย 


เหมือนกับว่าร่างกายฉันมันชินชาไปแล้ว 


แต่เมื่อพอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เพียงแค่ฉันเผลอไปสบตากับเขาคนนั้นโลกทั้งใบที่ถูกทำลายก็เริ่มถูกประกอบใหม่ขึ้นอีกครั้งทีละเล็กทีละน้อย 


ฉันกำลังกลับไปเป็นเทเรซ่าคนเดิมแล้ว คนที่ร่าเริงและสดใสตลอดเวลา 


ครั้งนึงฉันเลยคิดขึ้นมาว่าโลกคงอยากจะขอโทษฉันโดยทำให้ความฝันเป็นจริงด้วยการส่งฉันมายังโลกใบนี้ 


แต่แล้วฉันก็คิดว่าฉันคิดผิด อะไรหลายๆอย่างมันไม่สมเหตุสมผล และมีบางอย่างที่เหมือนขาดหายไปจากความทรงจำของฉัน มีแต่เรื่องแลกๆเกิดขึ้นแล้วพัวพันมาถึงฉันจนฉันเริ่มแทบไม่แน่ใจ 


ว่าตัวฉันมาทำอะไรที่นี่กันแน่ 


Teresa End Part 

. 

. 

ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้วได้มั้งเด็กคนนั้นยังไม่ฟื้นเลย หลับไปนานกว่าครั้งที่แล้วอีกนะเนี่ยฮันซี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายบางครั้งเธอก็เข้ามาเยี่ยมอาการของเทเรซ่าด้วยตัวเองพร้อมกับคนอื่นๆอย่างพวกมิคาสะด้วย 


แต่ก็นะเอาจริงๆเด็กคนนี้ก็ประหลาดดีแฮะตัวยาที่ถูกฉีดเข้าไปนี่มันไม่ได้สลบแค่วันสองวันหายซะด้วยแต่ดันฟื้นขึ้นมาเฉยตอนนั้ เนอะรีไวล์ 


อืมรีไวล์แทบไม่พูดอะไรเลยเขานิ่งเงียบเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เขาว่ามันนานเกินไปแล้วแม้จะรู้ว่าเจ้าตัวที่นอนเป็นผักโดนฉีดยาชนิดรุนแรงเข้าไปก็ตาม 


ไม่รู้ทำไมหลังๆมานี้เขาถึงได้ใจร้อนขนาดนี้เหมือนกัน 


ไม่สมกับเป็นเขาเลย 


มืดแล้วกลับไปนอนมั้ยรีไวล์ ฉันเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันฮันซี่ถามรีไวล์ที่ไม่พูดอะไรแต่พยักหน้ารับให้ก่อนจะเดินออกไปพร้อมฮันซี่ 


แต่เขาว่าไหนๆก็มาแล้วทั้งทีอยู่ต่ออีกสักพักจะเป็นอะไรไป 


เธอกลับไปก่อนเลยฮันซี่ เดี๋ยวฉันจะแวะเข้าห้องน้ำแถวนี้ซะหน่อยรีไวล์หันหลังกลับแล้วรีบสาวเท้าเดินไป จนฮันซี่ได้แต่ยิ้มเอือมๆทั้งๆที่ห้องน้ำข้างล่างระหว่างทางออกจากโรงพยาบาลก็มีแต่เลือกกลับจะไปทางนั้นที่มีแต่ห้องน้ำในห้องของผู้ป่วย 


ห้องน้ำอยู่ทางนั้นที่ไหนกันเล่า 

. 

. 

แอด 


เสียงเปิดประตูที่ดังท่ามกลางความมืดรีไวล์เดินเข้ามาดึงเก้าอี้ไม้ข้างเตียงนอนผู้ป่วยแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้เหมือนกันว่ามาทำไม มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ 


ก็แค่อยากมา 


หลับนานไปแล้วเทเรซ่าคนตรงหน้าที่หลับอยู่ของเขายังไม่มีท่าว่าจะตื่นเลยแม้แต่น้อยแต่ชอบขยับตัวแล้วกระตุกขึ้นตลอดเวลาแถมนอนขดร้องไห้เหมือนกำลังตกอยู่ในฝันร้ายอยู่ทุกที 


อยากรู้จริงๆฝันอะไรอยู่ทำไมถึงอาการหนักขนาดนี้ 


รีไวล์นั่งอย่างเบื่อหน่ายพลางชมดวงจันทร์บนท้องฟ้าอย่างเงียบเหงา บ้างก็พลางเดินวนไปวนมาบ้างแล้วก็กลับมานั่งอีก จนในที่สุดก็เหมือนกับว่าสิ่งที่เขารอจะมาถึง 


ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือมองฝ้าเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นช้าๆ 


ตื่นได้แล้วเหรอ…”เทเรซ่าพึมพำกับตัวเองจับหัวแล้วส่ายหน้าเบาๆเหมือนพยายามสะบัดความคิดออกไป 


เทเรซ่า 


“…หัวหน้า?เหมือนคนตัวเล็กจะประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเนื่องจากเสียงไม่ค่อยมีเพราะขาดน้ำมาเป็นเวลานาน 


อาน้ำมั้ย?รีไวล์หยิบเหยือกน้ำรินใส่แก้วใสที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงให้เทเรซ่าค่อยๆจิบทีละนิด 


ที่นี่ที่ไหน? 


ห้องพักฟื้น 


นานมั้ยที่หลับไปน่ะเทเรซ่าถามนิ่งๆ แม้รีไวล์จะตะหงิดใจอยู่เล็กน้อยที่เทเรซ่าไม่มีหางเสียงใส่เขาแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร 


ประมาณ2สัปดาห์ได้ 


เหรอ 


เป็นอะไร 


แค่ฝันแปลกๆน่ะแต่พอตื่นมาก็จำอะไรไม่ค่อยได้เลย 


งั้นเหรอเหมือนเทเรซ่าจะตอบแต่เท่าที่เขาถาม ไม่มีการโต้สนทนากลับไปกลับมามีแต่นั่งเบือนสายตาหนีใส่เขาจนทำให้เขาอึดอัดใจ 


อยากอาบน้ำ 


เธอยังมีไข้อยู่ 


งั้นแค่ไปล้างหน้าแปรงฟันได้มั้ย? 


ได้ มีของอยู่ในห้องน้ำอยู่แล้วพูดจบเทเรซ่าก็พยักหน้าก้าวขาลงจากเตียงทันทีแต่ก็ต้องเซลงไปเพราะไม่ได้เดินมาหลายวันแถมยังไร้เรี่ยวแรง 


ระวังหน่อยรีไวล์ดึงตัวเทเรซ่าขึ้นมาแล้วประคองพาไปเข้าห้องน้ำก่อนจะโดนประตูปิดอัดหน้าใส่ 


อะไรวะ 

. 

. 

เสร็จแล้วเหรอรีไวล์หันไปมองประตูที่เปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินออกมาในสภาพที่ดูดีกว่าเดิม 


อื้อ 


งั้นเดี๋ยวฉันมา 


ไปไหน?เทเรซ่าถามตาใส 


ไปเอาอาหารมาให้หิวใช่มั้ยล่ะนั่งรออยู่นี่แหละ 


ไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเว้าวอนของเทเรซ่ากำลังทำให้รีไวล์เริ่มรู้สึกได้ว่าเทเรซ่าเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหลังจากที่ก่อนหน้านี้ยังดูเฉยชากับเขาอยู่ 


ไปทำไมฉันไปแค่แป๊บเดียวไม่เกิน10นาทีก็กลับมาแล้ว 


5นาที 


หืม? 


5นาทีต้องกลับมานะคะเทเรซ่าดึงแขนเสื้อของรีไวล์เอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา 


เธอเป็นอะไรเนี่ยจะเร่งฉันทำไม?รีไวล์ถอนหายใจเฮือกใหญ่หันไปถามเทเรซ่าที่ยืนดุ๊กดิ๊กไปมาไม่ยอมกลับไปนอน 


ช่างเป็นคนป่วยที่เอาแต่ใจอะไรเช่นนี้ 


หัวหน้าไปทำงาน1สัปดาห์ หนูโดนจับตัวไปอีก1สัปดาห์ นอนเป็นผักเกือบสองอาทิตย์ 


อ่าห๊ะแล้วยังไง?รีไวล์มองเทเรซ่าที่ยืนนับนิ้วไปมาด้วยความไม่เข้าใจว่าเธอต้องการจะสื่อถึงอะไร 


ไม่ได้เจอหัวหน้าตั้งเดือนนึง 


??? 


ก็เลยคิดถึงหัวหน้า…”คนตัวเล็กทำหน้าสลดเหมือนลูกแมวหงอยทำท่าจะร้องไห้แถมยังช้อนตามองเขาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูใส่อีก 


ให้ตายสิ 


แค่3นาทีเดี๋ยวฉันจะกลับมา 

. 

. 

เพียงแค่สามนาทีเท่านั้นรีไวล์ก็เดินถือถาดอาหารที่มีข้าวต้มร้อนๆและน้ำเปล่าแก้วนึงวางอยู่พร้อมกับเม็ดยาหลังจากไปขอหมอแล้วโดยแจ้งว่าผู้ป่วยฟื้น 


เขารู้สึกเหมือนตัวเองดูตลกที่ต้องรีบวิ่งออกไปเพียงเพราะไปเอาถาดอาหารมาให้เทเรซ่า 


หนูไม่อยากกินข้าวต้ม มันจืด 


ก็เธอป่วยอยู่ กินๆไปเถอะ 


เทเรซ่าที่รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้นจึงตักข้าวต้มอย่างพะอืดพะอม แม้ท้องจะร้องเพราะหิวสักเท่าไรแต่ก็กระเดือกลงไปไม่ลงจริงๆ 


คนอื่นๆล่ะคะ 


นี่มันค่ำแล้วใครจะมาอยู่นอกจากทหารเวรที่ต้องมาเฝ้าเธอ 


แล้วทำไมหัวหน้าถึงยังอยู่ล่ะ?คนตัวเล็กเอียงคาลงเล็กน้อยถามด้วยความสงสัยในแบบของเธอจนทำให้รีไวล์ไปต่อไม่ถูก 


ฉันกลับมาเอาของแล้วเธอก็เผอิญฟื้นขึ้นมาพอดีไง 


ขอโทษนะคะเพราะงั้นหัวหน้าเลยต้องมาดูแลหนูแทนที่จะได้กลับไปนอน 


“…ไม่เป็นไร 


อยากจะบอกไปเหลือเกินว่าไม่ได้ลืมของอะไรทั้งนั้นแต่ดันกลายเป็นว่าโกหกเนียนจนอีกคนเชื่อแล้วมานั่งทำหน้ารู้สึกผิดใส่เขาเลยต้องเออออตามน้ำไป 


ตะ..แต่ว่าถ้าเกิดหัวหน้าจะกลับไปนอนอย่าเพิ่งไปได้มั้ยคะสีหน้าเลิกลั่กของเทเรซ่าที่ไม่มั่นใจว่าจะพูดออกมาดีมั้ยแต่สุดท้ายก็โพล่งปากพูดออกมาแล้วหน้าแดงตามทีหลัง 


ฉันเองก็ไม่ได้เหลืองานทำแล้วจะอยู่ให้ละกัน 


ช่างแม่งเถอะงานน่ะ 


งะ..งั้นหัวหน้านอนค้างที่นี่เลยได้มั้ยคะ 


เธอนี่ขอฉันหลายอย่างเหลือเกินนะ 


ไม่ได้เหรอคะ._. 


จะให้เขาปฏิเสธคนตรงหน้าที่ทำหน้าเบะปากจะร้องไห้ใส่เขาก็ทำไม่ลงอีก 


ทำไมจะไม่ได้ล่ะสุดท้ายรีไวล์ก็ตอบตกลงในที่สุด เขาล่ะเหลือเชื่อตัวเองจริงๆที่อยู่ๆก็ตอบรับเทเรซ่าในทันทีทันใด 


หัวหน้ารีไวล์ 


ว่าไง 


หัวหน้ารีไวล์ 


เออว่าไงล่ะ 


เปล่าค่ะแค่รู้สึกว่าไม่ได้เรียกมานานเฉยๆ 


เพ้อเจ้อ 


ฝ่ามือหนาวางลงบนศีรษะเล็กแล้วขยี้ด้วยความเอ็นดูในความน่ารักของเด็กคนนี้ก่อนจะหยุดลงเพราะเทเรซ่าอ้าแขนกว้างทั้งสองข้าง 


หืม??? 


กอดหน่อย 


ห๊ะ=_=เขาเริ่มประหลาดใจมากขึ้นกว่าเดิมแล้วหลังจากที่เทเรซ่าฟื้นขึ้นมาแล้วมีแต่เรื่องเกินความคาดหมายจนเขาตามไม่ทัน สมองเพี้ยนไปแล้วรึไง 


กอดหน่อยได้มั้ยคะ._. 


เอาอีกแล้ว 


อ้อนอีกแล้ว 


หนูหนาว ถึงจะทำหน้าลำบากใจใส่คนป่วยขี้อ้อนที่ทำปากงุ้ยๆขอร้องเขาอยู่แต่ก็ดึงตัวเทเรซ่าเข้าไปหาเขากอดจนจมอกให้คนในอ้อมแขนซุกเล่น 


นี่มันครั้งที่สองแล้วนะที่กอดกันทั้งๆที่เขาบอกแล้วแท้ๆว่าจะมีครั้งเดียว 


ัวหน้าทำไมวันนี้ใจดีจังคะ>_< 


็เธออ้อนฉันไม่ใช่รึไง 


ค่ะ!กำลังอ้อนใบหน้าที่ซุกเขาอยู่ดิ้นไปมาอย่างซุกซนเหมือนเด็กตัวน้อยๆที่มีความสุขเวลาได้รับความอบอุ่น 


ให้ตายเถอะเด็กคนนี้ 


ทำไมถึงอ้อนเก่งขนาดนี้นะ 


พวกเขาทั้งสองยังกอดกันอยู่พักใหญ่จนเทเรซ่าเริ่มงัวเงียขยี้ตาด้วยความง่วง 


หนูง่วงอีกแล้วค่ะหัวหน้า 


เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยวไปแปรงฟันอีกรอบกินยาแล้วนอนพักซะเดี๋ยวฉันเอาจานไปเก็บ 


เทเรซ่าทำตามคำสั่งเป็นอย่างดีส่วนรีไวล์ก็จัดการเก็บถาดอาหารแล้วกลับมายังห้องพักฟื้น เมื่อเปิดเข้าไปคนตัวเล็กก็นอนหลับไปเสียแล้ว รีไวล์จึงหย่นตัวลงบนเก้าอี้นั่งเฝ้าอยู่กับเทเรซ่าตามที่สัญญาไว้ 


พรุ่งนี้เดี๋ยวค่อยเข้าไปทำงานแต่เช้าน่าจะเสร็จทัน 

.

.

Teresa Part 


รุ่งอรุณวันใหม่ที่แสนจะอึมครึมเพราะฝนตกตั้งแต่เช้ามืดทำให้คนบนเตียงลืมตาขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดแถมยังหัวหนักอึ้งไปด้วย 


ทั้งๆที่กินยาไปแล้วแท้ๆ 


ว่าแต่ว่าหัวหน้ารีไวล์ล่ะ? 


เทเรซ่าหันข้างไปก็พบกับร่างหนาที่เอนหลังพิงพำนักเก้าอี้หลับตานอน ร่างบางจึงเขยิบชะเง้อหน้าเข้าไปใกล้ๆมองใบหน้าสันกรามคม ดวงตาเรียวที่แม้ว่าจะนอนหลับก็ยังดูดีเข้ากับรูปคิ้วเข้มได้รูปกับจมูกที่ยาวโด่งพอดีกับหน้า 


หัวหน้ารีไวล์หล่อจังเลย 


คุณสามี>///<ใบหน้าหวานขยับปากเรียกเบาๆเกรงว่าอีกคนจะได้ยิน แต่ว่าเขาหลับอยู่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ดีจังเลยได้เจอหัวหน้ารีไวล์แบบนี้ 


แบบนี้เรื่องความฝันช่างมันก่อนก็ได้ 


เพราะถึงจะคิดมากไปยังไงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว สู้มีความสุขไม่คิดอะไรมากดีกว่า 


หัวหน้ารีไวล์ก็ยังอยู่ตรงนี้ 


อยู่ข้างๆนี้เอง 


คุณสามีของเทเรซ่าอยู่ตรงนี้เอง!


งานอดิเรกของเธอคือการนั่งมองฉันแล้วเรียกคุณสามีอีกแล้วเหรอ?”ในขณะที่สายตาหวานเยิ้มกำลังเคลิ้มเพราะมองบุรุษตรงหน้า เสียงทุ้มต่ำก็ดังออกมาทั้งๆที่เจ้าตัวยังทำไม่ลืมตาแต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันไม่ใช่แล้วค่ะ! 


หัวหน้ารีไวล์ลืมตาขึ้นมารั้งท้ายทอยคอเข้ามาใกล้ใบหน้าตัวเองจนใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขินและพิษไข้ 


"O///O!!!"


ว่าไงยัยหนู 


หัวหน้าอย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้หนู! 


รู้สึกหน้ามืดตาลายไปหมดเลยต้องเพราะว่าหิวแน่ๆ ไม่ใช่เพราะเขิน เพราะความหิวแน่ๆ! 


หนูเขิน…”เสียงแหบพร่าเพราะยังเป็นหวัดอยู่ไม่ได้ทำให้รีไวล์ฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ถูกกลืนคำพูดหายลงไปในคอเพราะเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองเอาหน้าเข้าไปใกล้อีกคนมากกว่าเดิม 


ทำตัวเองทั้งนั้น 


หัวหน้าขี้โกงไม่เขินเป็นเพื่อนหนูทั้งๆที่หนูเรียกคุณสามีไปแล้วแท้ๆ 


ไม่ยุติธรรมเลยใช่มั้ยล่ะ! 


อยากชนะว่างั้น? 


ใช่ค่ะ!คนตัวเล็กพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่นทำไมต้องมีเธอเขินอยู่ฝ่ายเดียวกัน หัวหน้ารีไวล์ก็เป็นผู้ชายแท้ๆถึงจะรู้ว่าไม่สนใจเรื่องไร้สาระพรรค์นี้หรือเย็นชาก็ตามแต่ว่ามันไม่แฟรๆๆ 


งั้นก็เรียกอีกสิ 


เหมือนกระต่ายน้อยที่ติดกลอุบายโดนหลอก เทเรซ่าด้วยความอยากเอาชนะให้ตายกันไปข้างนึงหวังจะให้คนตรงหน้านั้นเขินให้ได้ 


คุณสามี! 


ว่าไง 


เปล่าค่ะคิดถึงคุณสามีเฉยๆ>///< 


"!!!...เหรอ:)"


แล้วทำไมฉันถึงเขินเองกันเล่า ไอบ้าเอ๊ยยัยเทเรซ่าคนอ่อนหัด ยัยเทเรซ่าสมองกลวง ยัย 


อะ!หัวหน้ารีไวล์ยิ้มเนี่ยยยเพราะว่าฉันเล่นอะไรไม่รู้เรื่องแล้วก็ตกม้าตายเองหัวหน้ารีไวล์คงเอาหัวเราะแน่ๆเลย ฮือ~ 


เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำถ้าเธอจะลุกเดินเดี๋ยวฉันค่อยออกมาประคองนะรีไวล์ขยี้หัวคนตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำทิ้งเทเรซ่าให้นั่งเบะปากอยู่คนเดียว 


ฮือ~ทำไมไม่เขินเลยเล่า! 


เอ๊ะ?ว่าแต่หัวหน้ารีไวล์ยิ้มเป็นครั้งแรกตั้งแต่เคยเจอกันรึเปล่านะ? 


Teresa End Part 

.

.

-------------------------------------

Talk With Writer


สวัสดีค่าาากลับมาแล้วกับตอนใหม่ยาวๆแบบอิ่มๆชวนฟินละมุนหัวใจนะคะ ฟิคนี้เป็นเรื่องอบอุ่นค่ะดรามงดราม่าอะไรไม่มี๊ ไม่มีปมปริศนาอะไรให้แก้ทั้งนั้น(เสียงสูง) บ้าบอที่สุดทำไมหัวหน้ารีไวล์น่าจับกดเช่นนี้กันนะคุณป๋าของเทเรซ่ามีความหลัวสูงจริงๆค่ะท่านผู้ชม ติดแท็กรอไว้ได้เลยค่ะ #คุณสามีของเทเรซ่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #279 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:27
    น่ารักมากๆ😭😭😭
    #279
    0
  2. #235 holllll (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 17:39

    เขินนน 😲😲😲
    #235
    0
  3. #210 ramonkuvanont (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 12:35
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png เขินมาก
    #210
    0
  4. #101 super_kk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:59
    อ้อนเก่งจัดอะน้องคนนี้
    #101
    1
  5. #39 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 10:53

    ขอเรียกว่าคุณสามีบ้างได้มั้ยอะ

    #39
    1
  6. #36 Sona1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:46

    เขิลลลลลล งั้นหนูจะเรียกหัวหน้าว่าคุณสามีทุก5นาทีเล้ยยยยยย
    #36
    1