end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 16 : Chapter15:โลกที่โหดร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


Chapter15:โลกที่โหดร้าย


Levi Part 


เขาควรจะทำสีหน้ายังไงหลังจากลูกน้องตัวเองหอบมาถึงที่นี่ตอนตีสองกว่าๆแล้วเรียกเขามาเพื่อรายงานเรื่องนี้เข้า ทำไมถึงไม่ดูแลให้ดีตั้งแต่แรก ทำไมถึงปล่อยปละละเลยจนเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ให้ตายเถอะเจ้าเด็กพวกนี้! 


หายไปตั้งแต่ตอนไหนเสียงเงียบเกือบสิบนาทีถูกตัดขึ้นทันทีหลังพยายามประมวลผลสิ่งที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ตอนนี้ 


ตั้งแต่ตอนเย็นครับ 


แล้วยังไง?แล้วพวกนายที่เหลือล่ะ 


อาร์มินคาดเอาไว้ว่าขุนนางคาร์ลิสันจะเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ เลยแยกกับพวกผมไปดักรอที่บ้านคาร์ลิสันครับ 


เห็นว่ามีรายงานจากซาช่าด้วยครับว่าเธอได้ยินเสียงแปลกๆตอนกลางคืน คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ถูกส่งมาสอดแนม 


เสียงอย่าบอกนะว่าที่เขาได้ยินตอนนั้นก็คงเป็นเสียงนี้ ถ้าจะโทษใครก็ตามที่เป็นต้นเหตุทำให้เทเรซ่าหายไปก็คงเป็นเขาที่รู้สึกแปลกๆแต่ไม่ยอมจัดการอะไรปล่อยให้มันคาราคาซังจนเป็นเรื่องแบบนี้ 


ใช่เขากำลังร้อนใจ แต่ถึงเขาจะร้อนใจสักเพียงใดก็ยังคงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอการรายงานจากลูกน้องที่ไปสอดส่องที่บ้านคาร์ลิสัน 


ซึ่งเขาก็หวังว่าจะเจอเทเรซ่า 


ตอนนั้นเขาทำได้แค่รอและทำงานส่วนของเขาเท่านั้น เขาต้องใจเย็นอย่าผลีผลามทำอะไรให้มันเสียเรื่อง 


ฉันจะคุยเรื่องนี้กับฮันซี่ พวกแกสองคนกลับไปหาคนที่เหลือแล้วเข้ามารายงานใหม่พรุ่งนี้เช้า แต่แกไม่ต้องมาเอเลนเดี๋ยวคนในสภาจะสงสัยว่าแกมาทำอะไรที่นี่เข้าใจมั้ย? 


ทราบแล้วครับ!ทั้งสองคนทำความเคารพพร้อมกันก่อนจะรีบออกจากที่นี่อย่างเร็วไวและต้องทำไม่ให้เป็นจุดสังเกตของทหารนายอื่นๆอีกด้วย 


ส่วนตอนนี้เขาต้องรีบรายงานฮันซี่อย่างด่วน เขาไม่ได้ต้องการให้ยัยนั่นมาช่วยเขาก็ได้กับปัญหานี้เพราะเขาเข้าใจดีว่าคงไม่สะดวกแต่เขาต้องการแจ้งให้ทราบเฉยๆแล้วคิดจะโยนงานทั้งหมดทิ้งไว้ที่นี่ก่อนแล้วออกไปตามหาเทเรซ่า 

. 

. 

คำตอบที่ได้มาจากคนตรงหน้าคือได้เว้นแต่ว่าจะเคลียร์งานส่วนสำคัญให้เสร็จก่อนที่ต้องส่งให้กองสารวัตรทหารพรุ่งนี้ ซึ่งรีไวล์ก็ตอบตกลงเขาใช้เวลาทั้งคืนที่เหลือจนถึงรุ่งสาง เรื่องหักโหมทำงานทั้งคืนน่ะเขาชินมันอยู่แล้วไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย 


แต่สิ่งที่ต้องผิดหวังเมื่อทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจคือรายงานที่เขาได้รับมาจากแจน 


หัวหน้าครับมิคาสะเข้าไปสำรวจในบ้านคาร์ลิสันทุกที่ในตัวบ้านแล้วไม่เจอทั้งเทเรซ่าและขุนนางคาร์ลิสันเลยครับ พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแจนเองก็หัวเสียไม่แพ้เท่ากับรีไวล์ย้อนกลับไปเมื่อคืนหลังจากตามไปสมทบกับพวกมิคาสะเขาเองก็ช่วยหาด้วยเช่นกันแต่ไม่พบอะไรเลย 


ว่าไงนะ? 


อาร์มินฝากถามว่าพวกหัวหน้าพอจะรู้รึเปล่าครับว่าขุนนางคาร์ลิสันมีบ้านหรือที่พักที่อื่นหรือเปล่า? 


ไม่มีนะเท่าที่รู้พวกเรารู้จักแค่บ้านหลังนั้นเท่านั้นแหละฮันซี่ใช้ความคิดพยายามนึกถึงแหล่งที่อยู่ของคาร์ลิสันแต่ก็พบว่ามีแค่ที่เดียวจริงๆ 


อ่าจริงสิเคยได้ยินข่าวลือมาว่าเขาแอบลักลอบขนส่งของที่ผิดกฎหมายไม่รู้ว่าเรื่องจริงรึเปล่าด้วยฮันซี่ทุบกำปั้นลงกับฝ่ามืออีกข้างเหมือนกับนึกอะไรบางอย่างออก 


ถ้าเกิดนั่นเป็นเรื่องจริงคงต้องอยู่ในแหล่งอโคจรแน่ๆฮันซี่พึมพำกับตัวเองแล้วแอบเหลือบไปมองรีไวล์ที่ขยับปากพูดอะไรบางอย่าง 


คงเป็นเมืองใต้ดินหรือไม่ก็เขตสโตนเฮสที่wall roseทางใต้ที่นั่นน่ะมีแต่พวกค้ายาและพวกหัวรุนแรงขนาดที่ว่าไม่มีทหารคนไหนกล้าเข้าไปล่าตระเวนด้วยซ้ำรีไวล์สุ่มเดามาอยู่สองที่แต่ละที่นั้นก็ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายๆมันทั้งกว้างและอันตรายจะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ 


พวกเราไปในสองที่เวลาเดียวกันไม่ได้ต้องแยกกันไปฮันซี่บอก 


ใช่พวกเขาต้องแยกกนไปแต่ว่าแต่ละที่มันใหญ่มากเบาะแสก็ไม่มีโอกาสแทบจะหาเจอเขายังมองไม่เห็นมันเลย 


นายไปเมืองใต้ดินก่อนมั้ยล่ะเพราะนายน่าจะพอรู้ทางอยู่ 


ได้ฉันจะไปเมืองใต้ดินเขาตกลงกับฮันซี่ก่อนจะรีบกุลีกุจอออกไปโดยให้ลูกน้องคนอื่นๆเลือกเอาเองว่าจะไปเขตสโตนเฮสหรือมาเมืองใต้ดินกับเขา 


ผลสรุปคือทีมเขาตอนนี้มีแจนกับโคนี่ ส่วนทางเอเลนมีมิคาสะ ซาช่า อาร์มิน 


และเมื่อเขามาถึงด่านคุมที่มีกองสารวัตรทหารควบคุมความปลอดภัยตรงขั้นบันไดสำหรับลงไปยังด้านล่างโดยรีไวล์ไม่ลืมถามว่าเมื่อวานมีรถเกวียนม้าผ่านมาบ้างมั้ย 


ไม่มีนั่นคือคำตอบที่เขาได้ไม่รู้ว่ามันไม่มีจริงๆหรือเจ้าทหารพกนี้โดนติดสินบนจึงปิดปากเงียบไว้แต่เขาก็ยังคงลงไปเพื่อหาเบาะแสอยู่ดี 


เธออยู่ไหนเทเรซ่า 


Levi End Part 

. 

. 

Teresa Part 


ย้อนกลับไปเมื่อวานหลังจากที่หมดสติไปแล้วพอฟื้นขึ้นมาก็ค้นพบว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่งมืดไปหมดไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่น้อยขยับไปไหนไม่ได้เลยด้วยซ้ำเพราะมันแคบมาก 


ทำไมมีกลิ่นเน่าเหมือนศพเทเรซ่าที่เพิ่งได้สติยังตาปรือๆเพราะสติยังกลับมาไม่เต็มร้อย เธอกำลังพิจารณาว่าที่ที่เธออยู่คือที่ไหน 


เหมือนกล่องอะไรสักอย่างใช่แล้วโลงศพเธออยู่ในโลงศพ! 


เมื่อรู้ตัวดังนั้นจึงพยายามกระแทกดันฝาโลงศพให้เปิดออกแต่ก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะเปิดได้แม้แต่น้อยมีเพียงเสียงโซ่ที่ดังทำให้รู้ว่าโลงศพที่เธออยู่นั้นคงถูกตรวนไว้ด้วยโซ่เหล็ก 


ไอชิบหาย 


ทำไงดีล่ะขืนเป็นแบบนี้ก็หนีไม่ได้ล่ะสิ แล้วนี่เวลาผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ เป็นชั่วโมงเป็นวันหรือว่ายังไงถ้าขืนอยู่ในนี้นานกว่านี้ต้องสำลักอ้วกตายก่อนแน่ๆ 


ไม่ก็ต้องเป็นลมไปก่อนแน่ๆ 

. 

. 

คิดดีแล้วเหรอไม่เอาตัวไปส่งขุนนางนั่น 


ขุนนาง?อย่าบอกนะว่าหมายถึงขุนนางคาร์ลิสันน่ะ?เทเรซ่าที่ยังถูกนอนอยู่ในโลงแอบฟังอยู่เป็นระยะหลังจาที่เริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่โดนยกโลงออกมาตั้งเอาไว้ในที่สักที่นึงแม้จะเป็นเสีงอู้อี้ๆแต่เธอก็ยังคงพอจับใจความอยู่ได้ 


ถึงจะสั่งให้จับเป็นแต่ดูๆแล้วเราเอาไปใช้ประโยชน์ก่อนได้ไม่ใช่เหรอ 


นายจะเอาเด็กนี่ไปขายตัวเหรอ? 


หืมตอนแรกก็กะจะแค่เอามาเล่นสนกๆแต่ถ้านายว่างั้นก็ได้นะ 


ฉันก็แค่ถามเฉยๆหรอก แต่ถ้าจะเอาไปขายก็ต้องลงเมืองใต้ดินอีก พวกผู้หญิงที่เราจับไว้ตอนนี้ก็มากพอแล้วนะเอาไปอีกคนจะลำบากเอา 


อืมเอาไงดีน้าเสียงรองเท้าที่ดังกระทบกับพื้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนเทเรซ่าต้องรีบปิดตาลงแกล้งทำเป็นหลับต่อแต่ดูเหมือนว่าคงจะไม่ได้ผลเพราะตัวที่สั่นเป็นเจ้าเข้าทำให้คนพวกนั้นรู้ตัวว่าเธอได้ยินที่พูดหมดแล้ว 


โอ้!ตื่นแล้วนี่สงสัยจะได้ยินหมดแล้วสินะ นายดูสิตากลมโตสีน้ำตาลผมสีดำน้ำตาลยาวสลวยหน้าตาใช้ได้ อายุ17-18นี่มันกำลังเป็นที่ต้องการของตาแก่ทั้งหลายเลยนี่หว่าใบหน้ามนถูกเชิดคางขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าให้ชัด เทเรซ่าจิกตามองคนที่แตะเนื้อต้องตัวตามอำเภอใจก่อนจะสบถด่าอยู่ในใจเงียบๆ 


หน้าตาก็ดีไม่น่าเกิดมาสันดานแย่เลย 


ไม่พูดอะไรบ้างล่ะได้ข่าวว่าเป็นคนพูดเก่งไม่ใช่เหรอ?เทเรซ่าขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยก่อนจะร้องอ้อขึ้นมาในใจ ที่รู้ว่าเธอเป็นยังไงอาจจะเป็นเพราะคนพวกนี้เคยมาเฝ้าสอดแนมเธอก็เป็นได้เหมือนกับที่เธอเคยเห็นคนมายืนด้อมๆมองๆอยู่ 


หรือว่ากลัวจนพูดไม่ออก? 


รู้แล้วจะถามทำไมคะ? 


หึ!ทำเป็นปากดีๆแต่กลัวจนตัวสั่นไม่หยุด สำเหนียกไว้หน่อยก็ดีนะว่าไม่มีใครมาช่วยแกได้หรอก 


หัวหน้ารีไวล์…”คนถูกจับนึกถึงชื่อใครบางคนออกมา คนที่เธอมั่นใจว่าถ้าอยู่ด้วยแล้วจะปลอดภัย 


มันไม่มาหรอก มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ที่ไหน5555 


จริงสิตอนนี้หัวหน้าอยู่ในเมืองเพราะไปทำงานนี่นานั่นสิมาไม่ได้หรอก ถึงกลับมาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเธอหายไปไหน 


พูดไม่ออกเลยสิลงไปอยู่ในคุกก่อนนะมีเพื่อนๆอยู่ด้วยไม่เหงาหรอกร่างบางถูกยกออกจากโลงลงมายังชั้นใต้ดินที่บรรยากาศไม่เหมือนกับที่เธอเคยอยู่ ที่นี่มีแต่เสียงคนคร่ำครวญ เหม็นอับ และน่าขยะแขยงจนชวนขนลุก 


เอาล่ะอยู่ในนี้ไปดีๆเดี๋ยวฉันมาใหม่ลูกกรงถูกปิดอัดใส่หน้าพร้อมกับถูกล็อคลงกลอนเป็นที่เรียบร้อย คนในกรงถึงกับทรุดลงกับพืนมองฝั่งตรงข้ามก็พบว่ามีคนอยู่รวมถึงกรงอื่นก็มีคนด้วยเช่นกัน 


ทำไงดีฉันจะทำยังไงดีถ้าเกิดหนีไปไม่ได้ก็อาจจะโดนจับไปขายตัวหรือทำมิดีมิร้าย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันไม่เอานะไม่เอาเด็ดขาดตะ..แต่ว่าก็หนีออกจากที่ไม่ได้อยู่ดีโดนล็อคขนาดนี้ 


โดนจับมาขายเหมือนกันเหรอ?”ผู้หญิงกรงตรงข้ามกับฉันพูดขึ้น ฉันเพ่งพินิจมองไปดีๆก็พบว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ตัวสูงราว170มีร่องรอยแผลจากการถูกตบตีอยู่ แต่ถ้ามองดูดีๆแล้วจะพบว่าแผลที่อยู่ตามใบหน้านั้นไม่ได้ทำให้ความสวยลดลงไปเลย  


“ห๊ะ?ใช่ๆ”เพราะมัวแต่เหม่อเลยทำให้ไม่ได้ฟังคำถามที่อีกฝ่ายต้องการคำตอบ แต่เจ้าของคำถามคงไม่จำเป็นต้องถามอยู่แล้วเพราะในสถานที่แบบนี้ดูก็รู้ว่าถูกจับมาขัง 


เดี๋ยวนะ?แล้วจะถูกจับไปขายได้ยังไงในเมื่อคนพวกนั้นก็ถูกจ้างวานมาโดยคาร์ลิสัน ถ้าเกิดว่าพวกเขาเอาไปขายก็ต้องเป็นเรื่องสิ 


ไม่สิฉันอาจจะไม่ได้ถูกจับไปขายแต่ว่าก็ต้องเสร็จคนพวกนั้นอยู่ดี... 


“ต้องหนี...”ฉันมองมือตัวเองที่สั่นและเต็มไปด้วยโซ่ตรวน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากลัวจนตัวสั่นแล้วเทเรซ่าถ้าเกิดไม่หนีไปก็ต้องถูกข่มขืน เพราะงั้นต้องมีสติมีสติเข้าไว้คนอย่างฉันต้องทำได้อยู่แล้ว 


‘ในกรงที่แม้แต่ยังเปิดไม่ได้เนี่ยนะ’ 


คิดแง่ดีไม่ได้เลยสินะ... 


“หนีไปไม่ได้หรอกเลิกตั้งความหวังแล้งเถอะ”เหมือนหญิงสาวคนตรงหน้าจะบังเอิญได้ยินเข้าจึงเถียงกลับไปให้เธอหัดยอมรับกับโลกแห่งความเป็นจริงหยุดเพ้อเจ้อไปได้แล้วแค่จะออกจากที่นี่ยังมืดแปดด้านเลย 


“แล้วพวกเราจะยอมอยู่ที่นี่ อยู่รอให้คนพวกนั้นมาทำอะไรตามใจชอบก็ได้งั้นเหรอ!” 


“แล้วเธอคิดออกมั้ยล่ะหนทางจะออกจากที่นี่”เทเรซ่าหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อยเมื่อถูกสวนกลับมา เธอยอมรับไม่ได้หรอกเรื่องแบบนั้นน่ะไม่ว่าจะยังไงก็ต้อหนีออกไปให้ได้ 


แค่ยอมคนพวกนั้นไปแต่ไม่ตายก็พอแลวไม่ใช่รึไง 


ไม่ได้เรื่องแบบนั้นมันยอมไม่ได้.. 


เพื่อมีชีวิตอยู่รอดไม่ว่าจะทางไหนเราก็ต้องทำ 


ไม่ใช่!เพื่อมีชีวิตรอดไม่จำเป็นต้องเลือกทางนี้เสียหน่อย แต่ว่า 


เรื่องบางเรื่องต่อให้พยายามไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี มันก็ช่วยไม่ได้นะก็พวกเราน่ะอยู่บนโลกที่โหดร้ายยังไงล่ะ 


ใช่ฉันลืมไปเลยว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายมากแค่ไหน ตัวฉันเองก็ย่อมรู้ดีอยู่แล้วทั้งความไม่เท่าเทียมกันในสังคม ความไม่ยุติธรรม ความโชคร้ายที่ไม่เข้าใครออกใคร ทุกอย่างบนโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาน่ะล้วนแต่ถูกสวรรค์กลั่นแกล้งทั้งนั้นผู้คนที่ได้ดีก็ดีไป คนที่อาภัพมาตั้งแต่เกิดบางคนก็โชคร้ายมาตลอดชีวิต 


เพราะถ้าเกิดโลกใบนี้มันดีจริงทำไมถึงยังมีคนที่ถูกรังแกจากสังคม ำไมถึงมีคนที่ถูกทำร้ายและเหยียดหยามไม่ว่าจะทั้งทางกายหรือใจ ทำไมถึงมีคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดต้องคอยรับบาปแทนคนชั่วด้วยล่ะ ทำไมคนบางคนต้องทนทุกข์ทรมานและเคราะห์ร้ายทั้งๆที่ไม่เคยเบียดเบียนใคร? 


คำตอบมันง่ายนิดเดียว 


ใช่ 


เพราะว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายยังไงล่ะ 


Teresa End Part 


-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #93 super_kk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:52
    แงงงงสงสารรร
    #93
    0
  2. #25 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:49

    รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาาา
    #25
    1