end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 15 : Chapter14:เธอหายไปไหน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


Chapter14:เธอหายไปไหน?


เป็นไงบ้างล่ะวันหยุดพักร้อนที่ผ่านมา 


เธอยังกล้ามาถามฉันอีกเหรอ ฉันก็ช่วยทำงานของเธอแทบทุกวันฮันซี่รีไวล์วางถ้วยน้ำชาลงบนจานรองก่อนจะหันไปบ่นกับเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา 


แหมก็ถามเล่นๆเองน่ะรู้อยู่หรอกฉันไปหานายบ่อยจะตาย 


เออรู้เขารู้อยู่แล้วล่ะนิสัยของฮันซี่น่ะกวนตีน 


แล้วหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะเด็กคนนั้นลังจากพบขุนนางคาร์ลิสัน 


ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะโดนพูดเป่าหูมาแบบนั้นไง 


ร้องไห้ด้วยเหรอ? 


ก็ต้องร้องอยู่แล้วมั้ยเรื่องพ่อแม่ตัวเองตายใครเขาอยากให้เอามาพูดล่ะ 


แล้วที่ผ่านมาเด็กคนนั้นเป็นไงบ้างล่ะฮันซี่ถามรีไวล์ที่นั่งนึกไปสักพักก่อนจะพูดออกมา 


ก็ซนไปเกือบทุกเรื่อง ชอบดื้อทั้งๆที่บอกจะเป็นเด็กดี ชอบบ่นทั้งๆที่ตัวเองผิด แต่ถ้าเอารวมๆแล้วยัยนั่นก็เป็นเด็กดีนะสายตาของรีไวล์ตอนนั้นกับตอนนี้น่ะคนละเรื่องกันเลยทั้งๆที่เคยแข็งกร้าวแล้วเอ่ยปากบอกกับฮันซี่เองแท้ๆว่ายังไงคนนอกก็ไม่น่าไว้ใจแต่ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนลงเหมือนกับเชื่อทุกอย่างในตัวเด็กผู้หญิงคนนั้น 


คือฉันหมายความว่ามีท่าทางพิรุธหรือเล่นตุกติกมั้ย 


อ่อ...ไม่มีเหมือนจะรู้ตัวว่าผิดประเด็นแต่ก็แก้ตัวไม่ทันเสียแล้ว 


ฮันซี่เลิกคิ้วมองด้วยความสนใจเธอเพิ่งเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ครั้งแรก แต่จะให้ถามจี้เอาคำตอบว่าชอบเด็กคนนั้นยังไงรีไวล์ก็ต้องตอบอยู่ดีว่าเปล่าอะไรประมาณนี้ เธอควรจะหาหลักฐานที่ชัดเจนมาเป็นบ่วงรัดคอเขาให้ดิ้นไปไหนไม่หลุด 


อยากรู้จริงๆว่าเด็กคนนั้นน่าสนใจยังไงรีไวล์ถึงได้พูดแบบนี้ 


โอ๊ะจะว่าไปในสภาตอนนั้น 


สติฟั่นเฟืองที่หน้าพ่อมึงสิ 


ไหนจะตอนนั้นอีก 


คุณฮันซี่คะหัวหน้ารีไวล์ทำโทษหนูแถมยังขี้บ่นมากด้วยค่ะฮันซี่นั่งนึกเหตุการณ์ตอนนั้นก็กลั้นขำเอาไว้ตอนที่เธอดันเข้าใจผิดเกี่ยวกับสองคนนั้น แถมเด็กคนนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรต้องงงเธอไปตามกัน 


มันคงจะไม่น้อยถ้าเกิดรีไวล์ชอบเทเรซ่าเพราะเธอกำลังอึดอัดอยู่ลึกๆที่รีไวล์ชอบตัวเธอเองทั้งๆที่เธอคิดกับเขาแค่เพื่อนคนนึง 


ตอนนี้ไททันก็หมดไปแล้วเหลือแค่วางแผนรบนอกกำแพงอีกฝั่งนึงไม่ใช่รึไงแต่กว่าจะเสร็จก็ต้องรออุปกรณ์อย่างอื่นเตรียมไปยังฝั่งนั้นให้ครบก่อน 


เวลาว่างขนาดนี้แท้ๆทำไมฉันต้องหอบเข้าตัวเมืองให้เสียเวลา 


นี่ฮันซี่ฟังอยู่รึเปล่าเนี่ยจะให้ทำอะไรก็รีบๆสั่งมาฉันจะได้รีบทำรีบกลับ ปล่อยยัยเทเรซ่าเด็กนั่นทิ้งเอาไว้กับเจ้าพวกนั้นเดี๋ยวก็พากันเล่นป่วนไปหมด 


ไม่สิที่จริงมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว 


ในหัวของรีไวล์ตอนนี้น่ะมีแต่เรื่องของเด็กคนนั้น 


เด็กผู้หญิงที่ชื่อเทเรซ่า 


โล่งอกไปที 


นี่ฮันซี่ได้ยินมั้ยเนี่ย 


โอ๊ะได้ยินๆแหมแต่นายเป็นถึงหัวหน้าทีมพิเศษเชียวนะ มีทหารใหม่กำลังถูกเกณฑ์นายควรจะไปช่วยดูมั้ยล่ะ 


นั่นไม่ใช่หน้าที่ฉัน ฉันไม่ได้เป็นครูฝึก 


ไม่ได้เป็นก็ไปช่วยคัดได้ ไม่มีใครเขากล้าหือกับนายหรอกโหดขนาดนี้แค่คุยยังกลัวเลย 


อะไรทีเทเรซ่ายังชวนฉันคุยเหมือนไม่กลัวฉันเลยนั่นไงหลุดอีกแล้วเด็กคนนั้นเป็นคนชวนคุยเองด้วยเหรอนี่ยน่าสนใจจริงๆนั่นแหละคนที่กล้าคุยกับรีไวล์น่ะมีอยู่ไม่กี่คนหรอก 


รู้สึกเหมือนอีกไม่กี่สัปดาห์จะมีงานเลี้ยงด้วยนะพวกขุนนางกับพวกทหารต่างก็มารวมตัวกันแต่ฉันไม่แน่ใจเรื่องกำหนดการเท่าไหร่ 


แล้วไงถ้าไม่แน่เรื่องกำหนดการงานเสร็จฉันจะได้กลับนี่ไงถ้าเป็นแต่ก่อนรีไวล์จะอยู่ต่อจนกว่าจะถึงวันงานแท้ๆเพราะขี้เกียจต้องเข้าออกเมืองหลายๆรอบ 


เดี๋ยวนั่นมันสร้อยนาฬิกาของเทเรซ่าไม่ใช่เหรอฮันซี่เพิ่งสังเกตได้ของที่รีไวล์หยิบขึ้นมาคือสร้อยเส้นเดียวกับเมื่อวันก่อนที่เด็กคนนั้นหยิบขึ้นมาให้ดู 


ใช่เทเรซ่าฝากเอาไว้กับฉัน ยัยนั่นบอกถ้าเกิดไอแก่คาร์ลิสันนั่นต้องการสร้อยเส้นนี้จริงๆเอาไว้กับตัวเธอเองคงไม่ดีแน่เลยเอามาให้ฉัน 


ที่จริงมันก็ดูเหมือนแค่สร้อยธรรมดาๆนะถึงจะดูเป็นทองของแท้ก็เถอะ แต่รวยๆแบบนั้นจะเอาไปทำไมกัน? 


เรื่องนั้นไม่มีใครรู้หรอกแม้แต่เจ้าตัว แต่ถ้ามันมีอะไรจริงๆยัยนั่นก็ช่างเข้าใจคิดที่ฝากไว้กับฉัน 


จริงของนาย จะว่าไปงานเลี้ยงนี่ก็รวมขุนนางอยู่แล้วพวกเรามีโอกาสได้เจอกับเขานะ 


รู้แล้วแต่จะให้เราทำอะไร? 


ผู้บัญชาการพิคซิสเคยพูดถึงเทเรซ่าด้วยแหละว่าเป็นเด็กน่าสนใจตอนวันงานเลี้ยงเลยอยากเจอ 


ถ้าเป็นแบบนั้นยัยนั่นก็ยิ่งตกเป็นเป้าไม่ใช่รึไง 


ใช่นั่นแหละประเด็น ถ้าเราบอกผู้บัญชาการพิคซิสเขาคงอนุโลมให้พวกเราแหละแต่ว่าผู้บัญชาการระดับสูงๆต่างก็อยากเจอกันทั้งนั้น 


ให้ตายสิยุ่งไม่เข้าเรื่องรีไวล์บ่นด้วยความรำคาญใจ ทั้งๆที่เรื่องการดูแลอยู่ภายในทีมสำรวจของทีมเขาแท้ๆแต่ก็ยังมีพวกแส่ไม่เข้าเรื่องเข้ามาจุ้นจ้านอีก 


ที่ฉันกำลังสงสัยเลยคือเรื่องนี้ไปถึงหูของพระราชารึยัง ถ้าถึงหูท่านฉันอยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง 


“…”รีไวล์นั่งใช้ความคิดเป็นการใหญ่เขาลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลยเขามัวแต่นั่งคิดถึงปัญหาของคาร์ลิสันจนไม่ได้คิดถึงปัญหานี้ 


เฮ้อเอาเถอะก็แค่ตั้งข้อสงสัยน่ะแต่ถึงท่านจะรู้ก็คงปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกทหารอยู่ดี” 

. 

. 

ตั้งแต่วันนี้จนไปถึงเกือบสัปดาห์หน้าหัวหน้ารีไวล์ก็ไม่อยู่เพราะต้องเข้าเมืองไปทำงาน รู้สึกเหงาแปลกๆจังคงเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาหัวหน้ารีไวล์ลาพักร้อนเลยทำให้เจอกันทุกวัน 


จากนี้ไปหัวหน้าก็จะไม่อยู่แล้ว ถึงอยู่ที่นี่ก็คงไปมาขาดหายร่วมถึงทุกคนด้วยแย่จัง... 


บางครั้งฉันเลยสงสัยวาฉันจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะตลอดชีวิตเลยรึเปล่า หรือแค่พักเดียวแล้วฉันก็จะหายไป 


ชอบคิดเพ้อเจ้ออยู่เรื่อยเลยเทเรซ่าไม่มีอะไรหรอกน่า 


“น้ำในบ่อขุ่นจังแฮะ”เทเรซ่าที่ดึงน้ำในถังขึ้นมาจากบ่อน้ำมองดูน้ำที่ขุ่นเธอต้องตักขึ้นมาเพื่อเอาไปต้มน้ำให้เดือด 


สุดท้ายเดี๋ยวทุกคนก็ทำซุปมันฝรั่งเหมือนเดิมอยู่ดีไม่เบื่อกันบ้างรึไงนะ 


เมื่อไหร่หัวหน้าจะกลับมานะคิดถึงหัวหน้าจัง... 


“เอ๊ะ?”เทเรซ่ามองเงาในน้ำของตัวเองถ้าเธอไม่ได้ตาฝาดเมื่อกี๊เธอว่าเธอเห็นใครยืนอยู่ด้านหลังเธอนะ 


ก็คงจะตาฝาดไปเองล่ะมั้ง... 


“!!!”ทันทีที่เทเรซ่าหันหลังกลับก็มีมือหนาชกกำปั้นเข้าที่หน้าท้อง ไม่ทันไรที่เทเรซ่าจะตั้งสติถังน้ำที่ถืออยู่ก็ตกลงกับพื้นและสติดับวูบลงไปในที่สุด... 

. 

. 

“นี่แค่เทเรซ่าไปตักน้ำทำไมมันนานจัง?”แจนนั่งปอกมันฝรั่งอย่างเบื่อหน่ายคงจะไม่ใช่แค่เทเรซ่าคนเดียวที่เอียนซุปมันฝรั่งจนแทบอ้วกแต่แจนเองก็เช่นกัน 


“ซาช่าแล้วนั่นเธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน”โคนี่ถาม 


“โกดังไงหัวหน้าไม่อยู่ก็เท่ากับหัวหน้าไม่รู้ไม่เป็นไรหรอก”ซาช่าฉีกขนมปังเป็นสองก้อนเหมือนกับจะแบ่งให้คนอื่นแต่แค่แบ่งไว้ยัดทีละคำก็เท่านั้น... 


“นี่มีใครฟังฉันบ้างมั้ยเนี่ยเทเรซ่าหายไปไหนนานจัง”แจนบ่นอีกรอบก่อนที่มิคาสะจะเดินออกไปเอง 


“ที่บ่อน้ำไม่มีเทเรซ่าแล้วแจน ยัยนั่นหายไปไหน?”มิคาสะชะเง้อดูจากประตูมองไปทางบ่อน้ำก่อนจะเห็นถังน้ำที่วางทิ้งไว้อยู่กับพื้นซึ่งมันทำให้เธอรู้ถึงความไม่ชอบมาพากล 


“บางทียัยนั่นอาจจะอยู่หลังโรงม้าก็ได้”โคนี่บอก 


“เฮ้...เขาไม่ใช่นายสักหน่อยโคนี่สั่งอย่างทำอีกอย่างชอบเถลไถลออกนอกเรื่องไปทางอื่นตลอด” 


พวกเราออกไปดูกันเถอะเอเลนวิ่งนำทุกคนออกไปยังจุดที่เกิดเหตุก่อนที่ต่างคนต่างมองรอยเท้าที่เดินลัดเลาะออกจากตัวปราสาทไป 


“…หรือว่าจะเกี่ยวกับเสียงเมื่อคืนก่อนๆที่ฉันได้ยินกันนะซาช่าทำหน้าสลดลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนเมื่อสองคืนก่อนหลังจากที่คุยกับทุกคนเสร็จและทุกคนต่างแยกย้ายกันไปนอนเธอก็ได้ยินเสียงแปลกๆที่ด้านนอก 


นี่ฉันได้ยินเสียงคนอยู่ข้างนอกทั้งที่ดึกขนาดนี้แล้วแท้ๆ 


ป่านนี้แล้วจะมีได้ไงอีกอย่างจะมีคนมาทำอะไรแถวนี้นอกจากที่พวกเราอาศัยมิคาสะบอก 


พวกโจรไง 


แล้วเราไม่ควรจัดการเหรอ 


ใครจะเป็นคนเอาศพไปทิ้งล่ะ?มิคาสะถามจนซาช่ายอมแพ้ เธอก็เข้าใจแหละว่ามันลำบากเวลาฆ่าแล้วจะเอาศพไปทิ้งสุดท้ายเลยเลือกที่จะปล่อยเสียงพวกนั้นไปแล้วเลิกคิดมากพอเช้าวันต่อมาจนกระทั่งผ่านไปสองถึงสามวันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอจึงเบาใจไปเล็กน้อยจนกระทั่งมาวันนี้เธอมั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเสียงคนที่มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้แน่ๆ 


“เธอบอกว่าได้ยินเสียงบางอย่างตอนกลางคืนด้วยเหรอซาช่า”อาร์มินที่สุขุมและรอบคอบกว่าใครๆตั้งสติถามอย่างใจเย็นถ้าขืนมัวสติแตกคงไม่ได้เรื่องได้ราวกันพอดี 


“ใช่” 


“เป็นไปได้มั้ยว่าที่เธอหายไปอาจจะถูกลักพาตัวไปก็ได้ บางทีอาจจะเป็นขุนนางคาร์ลิสันก็ได้เพราะเขาเองก็ดูมีแรงจูงใจเหมือนกัน”อาร์มินพยายามวิเคราะห์เรื่องราวต่างๆถ้าเกิดที่เทเรซ่าเคยเล่าเอาไว้ว่าขุนนางคาร์ลิสันอยากให้เธอหายไป แล้วรวมกับเสียงที่ซาช่าได้ยินจากบริเวณแถวปราสาทศูนย์บัญชาการที่ไม่น่ามีใครนอกจากพวกเขาอาจจะเป็นพวกคนที่ถูกสั่งให้มาสอดแนมก็ได้ 


“เรื่องที่อยากให้เทเรซ่าตายไปน่ะเหรอ?”มิคาสะถามอาร์มินที่ไม่ตอบอะไรนอกจากพยักหน้ารับเป็นเชิงบอกว่าคิดถูกแล้ว 


“ถ้าเกิดเป็นงั้นจริงทำไมเขาไม่ฆ่าไปตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ”โคนี่ผู้หัวทึบถามออกมาด้วยความแคลงใจ 


“เพราะว่าทำไม่ได้ยังไงล่ะ ถ้าเกิดว่าฆ่าเสียตั้งแต่ตอนนั้นที่พวกเราพาไปหาตามที่ขุนนางคาร์ลิสันบอกพวกเราก็คงสามารถเอาเรื่องเขาได้”อาร์มินพยายามอธิบายให้โคนี่หายสงสัย 


“ไม่สิหมายถึงถ้าเป็นแบบนั้นพวกเขาก็ลอบฆ่าเอาระหว่างเดินทางก็ได้นี่แล้วแบบนั้นจะใส่ร้ายคนอื่นว่าเป็นกลุ่มโจรก็ได้”อาร์มินมองข้ามเรื่องนี้ไปเสียสนิทถูกของโคนี่ถ้าเกิดขุนนางคาร์ลิสันตั้งใจจะฆ่าเทเรซ่าจริงๆก็มีโอกาสเหมาะให้ทำตั้งหลายครั้งแล้ว 


“อาจจะเพราะเหตุผลบางอย่างเขาถึงฆ่าเทเรซ่าไม่ได้รึเปล่า?”แจนพยายามหาข้อสรุปแต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลทั้งนั้น 


“หาเหตุผลตอนนี้ไปก็เท่านั้นฉันว่าพวกเราควรไปตามหาเธอก่อนไม่ดีกว่าเหรอบางทีอาจจะถูกนำตัวไปหาขุนนางคาร์ลิสันอย่างที่อาร์มินบอกก็ได้”ไม่รอช้าทันทีที่มิคาสะพูดทุกคนต่างก็รีบพาม้าของตัวเองออกมาและตามรอยเท้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในป่าออกไปจนถึงเส้นทางถนนหลักแต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่พบสักที ทุคนต่างพากันถามคนแถวนั้นแต่ก็ไม่มีใครเห็นคนที่หน้าตาคล้ายกับลักษณะดังกล่าว 


“เอาไงดีล่ะ...ถ้าเกิดว่าเทเรซ่าถูกนำตัวออกมาจากป่าแล้วก็ต้องมีคนในเมืองเห็นกันบ้างสิ”โคน่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ 


“ไม่หรอกทางออกจากป่ากว่าจะถึงถนนเส้นหลักก็ห่างกันอยู่พอสมควรที่คนที่อยู่ในละแวกนั้นจะไม่เห็นแล้วบางทีเธออาจจะถูกใส่เกวียนม้าไปรึเปล่าคนถึงไม่รู้กัน เหมือนที่ฉันเคยโดนลักกพาตัวไปไง”เอเลนนึกย้อนไปในสมัยก่อนช่วงที่เขากับฮิสตอเรียหรือคริสต้าที่กองสารวัตรทหารจับตัวไปเพื่อขโมยพลังไททันจากเอเลนให้ฮิสตอเรียที่มีเชื้อพระวงศ์สืบทอดพลังต่อแต่คนพวกนั้นคงคิดจะชักใยฮิสตอเรียอยู่เบื้องหลัง สุดท้ายพวกเขาก็รอดมาได้เพราะหัวหน้ารีไวล์และทุกคนมาช่วยพวกเขาไว้ 


“อาจเป็นงั้นก็ได้ถางั้นพวกเราก็ควรถามชาวบ้านว่าเห็นรถเกวียนม้าผ่านมาบ้างมั้ยสินะ” 


ทุกคนต่างพากันแยกย้ายถามชาวบ้านกันอีกรอบและก็ได้คำตอบมาซึ่งดูเหมือนจะไม่ทำให้เรื่องคืบหน้าเสียเท่าไหร่เพราะมีรถเกวียนม้าผ่านมาในช่วงเวลาเดียวกันถึง3คันแล้วแบบนี้พวกเขาจะรู้ได้ไงว่าคันไหนเป็นคันไหน 


“ซวยแล้วมั้ยล่ะขืนเป็นแบบนี้เรื่องใหญ่แน่ๆ!”แจนยีหัวจนกระเซิงฟ้าก้เริ่มมืดแล้วแถมพวกเขายังเดินหน้าไปไม่ถึงไหนเลย 


“เป็นความผิดฉันเอง ถ้าเกิดคืนนั้นฉันไม่แย้งซาช่าแล้วเดินออกไปดูด้วยกันเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด”มิคาสะเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิดเป็นเพราะเธอที่คิดว่าเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 


“ถ้าจะผิดก็ผิดด้วยกันทั้งหมดนี่แหละที่บกพร่องในหน้าที่ไม่ใช่เธอหรอกมิคาสะ”เอเลนตบบ่าของมิคาสะเป็นการปลอบใจที่เขารู้ว่าเธอคงจะคิดมากอยู่แน่ๆ 


“ใช่แล้วผิดกันหมดนี่แหละไม่ต้องโทษตัวเองหรอกมิคาสะ”ซาช่าที่ไม่อยากเห็นเพื่อนตัวเองต้องโทษตัวเองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไม่ได้จะกล่าวโทษโกรธเคืองอะไร 


“ฝนตกแล้วนะจะเอาไงต่อล่ะพวกเราอยู่เฉยๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ อาร์มินนายมีแผนอะไรมั้ย?”โคนี่แหงนหน้าขึ้นฟ้าก็พบว่ามีเม็ดฝนตกลงมาใส่หน้าเขาและดูว่จะเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆเขาจึงต้องรีบเร่งอาร์มินให้คิดแผน 


“เอาจริงๆนะทีี่ผมคิดได้ตอนนี้คือพวกเราใครคนใดคนนึงต้องเข้าเมืองไปรายงานหัวหน้ารีไวล์ และพวกเราที่เหลือควรไปดักรอที่บ้านของขุนนางคาร์ลิสัน” 


“ฟังดูเข้าท่าดีนี่แต่ใครจะไปรายงานล่ะ”เอเลนพยักหน้า ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างไม่ยอมใคร เพราะคนที่จะต้องไปหาหัวหน้ารีไวล์คงไม่ได้กลับมาดีแน่ๆ 


 “ใครถามก็คนนั้นแหละ”แจนขำเล็กน้อยก่อนจะโยนขี้ให้เอเลนเฉย 


“นี่นายอย่ามาเพิ่มโทษให้ฉันได้มั้ยแจน แค่ฉันขอหัวหน้ารีไวล์ไม่นอนที่คุกเพื่อขึ้นมาอยู่กับพวกนายแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นยังโดนด่าแทบตายเลยกว่าจะรอดมาได้” 


“นี่ฉันต้องซึ้งใจมั้ยล่ะที่นายคิดถึงพวกเราขนาดนี้” 


“ฉันไม่ได้คิดถึงแกคนนึงแหละแจน ฉันแค่อยากอยู่กับอาร์มินโคนี่เถอะ” 


“ทำเป็นพูดไปเอเลนเมื่อคืนแกก็นอนข้างแจนเถอะ”โคนี่เยาะเย้ย 


“ไอพวกบ้าก็มันเหลือที่แค่ตรงนั้นเถอะ ฉันแค่เห็นไม่มีใครนอนข้างมันก็เลยสงเคราะห์ไปนอนด้วยเท่านั้นแหละ เพื่อนไม่คบก็งี้แหละ” 


“แกจะเอาไงกับฉันเอเลน!” 


“นี่พวกนายใช่เวลาทะเลาะกันมั้ยเนี่ยเป่ายิงฉุบกันซะสิใครแพ้ก็คนนั้นแหละ”ซาช่าล่ะเหนื่อยใจที่ต้องมานั่งดูสองคนนี้ทะเลาะกันไม่เว้นแม้ว่าจะอยู่บนหลังม้ากันก็ตาม 


“เดี๋ยว...แล้วทำไมแค่ฉันกับมันล่ะ พวกเธอทำไมไม่มาเป่าด้วย” 


“ก็พวกนายมัวแต่ทะเลาะกันซาช่ายังคงยืนยันคำเดิมให้สองคนนี้ตัดสินกันโดยการเป่ายิงฉุบ 


แบบนี้ไม่ยุติธรรมไม่ใช่รึไงอาร์มิน!แจนหันไปหาอาร์มินที่คิดว่าจะช่วยเขาได้เพราะถ้าเกิดเขาเป่ายิงฉุบแพ้ขึ้นมาเขาก็ต้องไปหาหัวหน้ารีไวล์คนเดียวน่ะสิ 


งั้นเอางี้ก็ได้ครับแจนไปกับเอเลนสองคนเลยดีมั้ย? 


ไม่/ไม! 


ตามนั้นใช่มั้ยครับทุกคนอาร์มินหันไปยืนยันเสียงกับทุกคนพบว่าทุกคนต่างพร้อมใจกันตอบว่าตามนั้นพอดีและนั่นทำให้เอเลนและแจนต้องเป็นคนไปรายงานหัวหน้ารีไวล์ 


เอาน่ายังไงก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้วมิคาสะบอกเอเลนที่ทำหน้าเซ็งเหมือนหมาเบื่อโลก 


ก็แค่ครึ่งทางเองหรอกน่า 


ถ้างั้นให้ฉันไปด้วยมั้ย 


ถึงไปกับเธอฉันก็ไม่อยากไปด้วยอยู่ดี 


ทะ..ทำไมล่ะมิคาสะที่คิดไปไกลว่าเอเลนไม่อยากไปกับตัวเองถึงกับเสียงสั่นเอ่ยด้วยความน้อยใจ 


เพราะถ้าไปฉันก็ต้องเจอหัวหน้ารีไวล์ไงมิคาสะถึงกับโล่งใจเมื่อได้รู้ว่าไม่ใช่เพราะเอเลนไม่อยากไปกับเธอแค่เพราะไม่อยากพบหัวหน้ารีไวล์ต่างหาก 


นี่สองคนตรงนั้นน่ะพวกเราจะไปกันแล้วนะซาช่าตะโกนบอกทั้งสองคนที่ยืนคุยกันไม่ได้สนคนรอบข้างเลยด้วยความเร่งรีบ 


ไปกันเถอะมิคาสะ 


อื้อ! 

. 

. 

Eren Part 


นี่แกโผล่มาทำซากอะไรที่นี่ใช่ครับขณะนี้บุคคลที่ผมกับแจนกำลังสนทนาอยู่ด้วยตรงหน้านั้นไม่ใช่ใครนอกจากหัวหน้าทหารรีไวล์ 


เอ่อ…” 


นี่แกโผล่มาตอนตีสองเพื่อมายืนเงียบใส่ฉันเนี่ยนะ? 


คือ…” 


เทเรซ่าหายตัวไปครับ!แจนตอบแทนเอเลนทียืนเป็นใบ้ใส่คนเป็นหัวหน้าที่ยืนทำหน้าทะมึนใส่อยู่พอรู้สิ่งที่แจนโพล่งปากบอกออกไปจากเดิมที่หัวหน้าทำหน้าตาน่ากลัวอยู่แล้วก็น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมเป็นล้านเท่า 


ยิ่งไม่พูดอะไรออกมาด้วยยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ 


ด่าผมออกมาสักคำเถอะครับหัวหน้า! 


Eren End Part 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #85 super_kk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 09:07
    วงวารเอเลน
    #85
    1
  2. #19 eunbellcs04 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 21:45

    รอนะค้าาาา สู้ๆ ไรท์แต่งดีมากๆเลย
    #19
    1