end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 14 : Chapter13:เด็กดีของรีไวล์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


Chapter13:เด็กดีของรีไวล์


ไม่เข้าใจฉันไม่เข้าใจว่าอีกแล้วว่าทำไมทุกๆวันของฉันจะต้องมานั่งอยู่ในห้องของหัวหน้ารีไวล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และหลังจากนั้นก็คทำงานในปราสาทศูนย์บัญชาการแห่งนี้และกลับเข้าคุกไป 


น่าเบื่อ 


แล้ววันนี้ตัวฉันเป็นอะไรไปนะทั้งๆที่ทุกวันก็ไม่เคยรู้สึกเหมือนขัดใจหรือรำคาญอะไรแท้ๆ แต่วันนี้ฉันกำลังรู้สึกว่าทุกอย่างมันรกหูรกตาไปหมด 


รวมถึงหัวหน้ารีไวล์ด้วย 


ก็ไม่ได้รำคาญอะไรแค่รู้สึกเหมือนกับว่าไม่อยากอยู่ด้วยก็แค่นั้นเอง เพราะถ้าอยู่ไปฉันมันก็ตัวซวยและไร้ประโยชน์ทำอะไรให้หัวหน้ารีไวล์ไม่ได้อยู่ดี 


เธอเป็นอะไรน่ะเห็นขมวดคิ้วมาตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว 


“…”เทเรซ่าขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมไม่เข้าใจจะมายุ่งอะไรกับเธอ คิ้วก็ไม่ใช่คิ้วตัวเองสักหน่อย 


วันนี้เธอยังไม่ยิ้มเลยนะ 


คนเราไม่จำเป็นต้องยิ้มทุกวันมั้ยล่ะคะ จะยิ้มไม่ยิ้มมันก็เรื่องของหนู คนไม่มีความสุขจะยิ้มไปทำไมนี่คงเป็นครั้งแรกที่ที่เทเรซ่าเริ่มหงุดหงิดหัวหน้ารีไวล์จริงจังขนาดนี้ เพราะไม่ว่าจะครั้งไหนที่เทเรซ่าทำเปนบ่นผู้เป็นหัวหน้าอย่างรีไวล์ที่ชอบจู้จี้จุกจิกกับเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ไม่เคยจะรำคาญจริงด้วยซ้ำ 


แต่ครั้งนี้เธอกำลังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได 


ใจเย็นไว้เทเรซ่านั่นหัวหน้ารีไวล์. 


ขอโทษค่ะเทเรซ่าสูดลมเข้าปอดสองสามทีก่อนจะพยายามระงับอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองไว้แล้วเอ่ยปากขอโทษ 


ช่างมันเถอะรีไวล์ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากนั้น เขาตั้งหน้าตั้งตาทำงานงกๆแต่ใช่ว่าจะไม่สนเทเรซ่าที่เอาแต่นั่งคิดมาก เหม่อทุกๆสามวินาที 


ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำรีไวล์สั่งให้หยุด เพราะเขาคิดว่าขืนไม่มีสมาธิแล้วยังทำงานต่อก็รั้นแต่จะทำให้งานเขาช้าลงไม่ด้วยช่วยอะไรให้เดินหน้าขึ้นเพราะงานผิดหมดเลย 


“…เดี๋ยวหนูขอตัวไปข้างนอกสักครู่นะคะเธอคิดว่าเธอต้องตั้งสติให้ดกว่านี้อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมารบกวนเวลาทำงาน ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้อยู่คงโดนหัวหน้ารีไวล์เอาเรื่องแน่ 


ผ่อนคลายเข้าไว้เทเรซ่า 


ไม่เป็นไรเมื่อวานมันก็คือเมื่อวานไม่ใช่วันนี้ อย่าไปคิดถึงมันอีกเพราะคิดไปก็มีแต่ปวดหัวเท่านั้น 


ใช่คนอย่างเธอน่ะตายไปซะก็ดี 


โถ่เว้ย!ก็บอกให้หยุดคิดไงอะไรกันนักกันหนาเนี่ย ทำไมถึงมีแต่เสียงพวกนี้อยู่ในหัวของเธอกันนะ! 


ไม่ได้มีแต่เธอคนเดียวสักหน่อยที่เจอเรื่องร้าย ทุกๆคนน่ะต่างเคยเจอเรื่องร้ายๆมาแล้วทั้งนั้นแต่ก็ยังฮึดสู้มาได้แล้วทำไมคนอย่างเธอจะทำไม่ได้บ้าง 


ไม่สิ 


ฉันไม่เหมือนคนพวกนั้น 


ฉันไม่ได้มีความสามารถ ไม่ได้มีพรสวรรค์ตั้งแต่เกิด เรื่องบางอย่างถึงจะฝึกเพื่อให้เป็นพรแสวงยังทำไม่ได้เลย 


เคยมีคนกล่าวเอาไว้ว่าคนเราแต่ละคนอย่างน้อยๆต้องมีพรสวรรค์สักอย่างที่ซ่อนอยู่ ทุกๆคนต่างมีความสามารถกันทั้งนั้นไม่เรื่องใดก็เรื่องนึง 


แต่มีอีกคนบอกไว้ว่ามันมีคนแบบนี้อยู่จริงๆนะ คนที่ไม่ได้มีความสามารถอะไรเลยสักอย่าง ถึงทำได้ก็ทำได้แค่ครึ่งๆกลางๆไม่ได้เก่งอะไรได้แต่ทำเพื่อให้มันผ่านไป 


คนที่ไม่มีความสามารถทั้งด้านการเรียน กีฬา การต่อสู้ ร่างกายก็อ่อนแอ ไม่ได้ฉลาดปราดเปรื่องอีก นี่คนอย่างฉันเกิดมาทำไมเนี่ย? 


ฉันเคยมีความฝันอย่างนึงคืออยากเป็นนักจิตวิทยาเพื่อคอยรับฟังปัญหาและพูดให้กำลังใจหรือช่วยแก้ปัญหาปมของคนๆนั้น 


แต่แค่เรื่องของตัวเองยังทำไม่ได้เลย 


ถ้าแค่เรื่องของตัวเองยังช่วยไม่ได้แล้วฉันจะมีหน้าไปช่วยคนอื่นได้ยังไงกัน 


เมื่อตอนยังเด็กฉันก็เป็นเด็กขี้แย พอโตมาฉันก็ยังขี้แยอยู่เหมือนเดิม 


แต่ถึงฉันจะขี้แยสักเท่าไรฉันก็แทบจะไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครสักครั้งเพราะฉันกลัวว่าพวกเขาจะรำคาญฉัน 


เพราะแบบนั้นต่อหน้าทุกคนฉันจะยิ้ม ฉันจะยิ้มให้มีความสุขที่สุด ไม่ใช่เพื่อความสบายใจของทุกคนแต่เพื่อตัวฉันต่างหาก เพราะถ้าเกิดเอาแต่ร้องไห้ทุกคนจะรำคาญ ถ้าเกิดทุกคนรำคาญก็จะไม่ชอบฉัน 


และฉันกลัวการโดนเกลียด กลัวไม่มีใครรัก กลัวการถูกทอดทิ้ง เพราะแบบนั้นฉันถึงต้องพยายาม 


พยายามที่จะเป็นที่รักของทุกคน 


จะยืนตรงนี้อีกนานมั้ย 


หัวหน้า?เทเรซ่าหันไปด้วยความแปลกใจทั้งๆที่เดินออกมาไม่ถึงสิบนาทีเองแต่กลับโดนมาตามซะงั้น 


ขอโทษค่ะจะรีบไปเดี๋ยวนี้เทเรซ่าวิ่งตามรีไวล์เข้าไปในห้อง เธอนึกว่าเขาจะเดินเข้าไปก่อนแต่กลายเป็นว่าเขายืนดักอยู่ข้างหน้าเมื่อเธอวิ่งเข้ามาจึงปิดประตูลงส่งผลทำให้ร่างเล็กถูรีไวล์อยู่ในระยะประชิดกัน 


หะ..หัวหน้ามีอะไรรึเปล่าคะ? 


เมื่อวานที่เล่ามาน่ะ แน่ใจเหรอว่าคุยกันแค่นั้น 


!!!ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะโดนมองออกถึงขนาดนี้ โกหกหัวหน้ารีไวล์เนี่ยไม่ได้เลยสินะ ไม่เนียนเลยเทเรซ่าเอ้ย 


ฉันเดาถูกใช่มั้ยล่ะ 


ไม่ถูกหัวหน้ามั่วรู้ทั้งรู้ว่าโดนจับได้แล้วแต่ก็ยังเลือกที่จะโกหกต่อใส่เขาอีกนะเทเรซ่า 


เหรอ?ไม่ถูกแล้วหลบตาทำไม 


ก็หัวหน้าจ้องหนู 


เธอก็รู้ว่าเธอโกหกฉันไม่เนียนเทเรซ่า หยุดได้แล้วรีไวล์เชยคางของเทเรซ่าขึ้นมาเล็กน้อยให้สบตากับเขาแต่เจ้าตัวก็สะบัดหน้าหนีเขาไปอีกจนต้องไม้ลงมือหนักกว่าเดิม 


สุดท้ายพอรู้ว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์แถมยังหนีไปไหนไม่ได้อีกจึงถอนหายใจยอมแพ้และเลือกที่จะเงียบใส่เขา 


หัวหน้าคิดยังไงกับคนที่ไม่เก่งอะไรสักอย่าง ทำอะไรก็ไม่ได้ทั้งๆที่พยายามแล้วก็ยังเป็นภาระของคนอื่นเขาบ้างคะ 


หลายครั้งที่หนูคิดมันทำให้หนูหนักใจอยู่บ่อยครั้งแต่หนูก็พยายามไม่คิดมาก แต่พอต้องอยู่กับหัวหน้าหนูก็ยิ่งกังวลหนักกว่าเดิม หนูไม่ชอบที่ตัวเองไม่เก่งสักอย่าง ไม่แข็งแรงปกป้องใครก็ไม่ได้ ไม่มีความสารถการต่อสู้ ตอนเรียนหนังสือก็เรียนไม่เก่ง เย็บผ้าก็ไม่ได้ ทำอาหารก็ทำไม่เป็นทั้งๆที่โตจนป่านนี้แล้ว 


เธอทำอาหารเป็นไม่ใช่รึไง 


หนูก็แค่ทำมันไปมั่วๆไม่รู้หรอกว่าทำถูกหรือผิด ก็แค่ทำไปให้มันกินได้ก็แค่นั้นเอง 


นั่นแหละเธอก็แค่ลองผิดลองถูก ทำๆมันไปซะให้มันอยู่รอดไป ไม่เห็นจำเป็นต้องเก่งนี่ตราบใดที่เธอยังพยายามอยู่เสมอต้นเสมอปลายดิ้นรนอยู่เสมอ 


ไม่ใช่สิหนูควรจะเก่งสักอย่างไม่ใช่แค่ทำได้เพื่อเอาหน้ารอดไป 


หนูอิจฉาหัวหน้าที่ต่อสู้เก่ง อิจฉามิคาสะทั้งๆที่เป็นผู้หญิงแท้ๆแต่แข็งแรงเหมือนกับผู้ชาย อิจฉาอาร์มินที่ถึงจะสู้ไม่เก่งแต่ก็มีสมองที่ฉลาดกว่าใครๆ อิจฉาทุกๆคนที่พยายามแต่ก็ประสบความสำเร็จไม่เหมือนหนู 


เป็นเด็กขี้อิจฉานี่เอง 


“…ใช่หนูมันเด็กขี้อิจฉา ก็หนูไม่มีอะไรดีสักอย่างนี่ หนูน่ะรู้ว่าทุกคนเจอความยากลำบากมามากกว่าหนูอีกแต่หนูก็เข้มแข็งไม่ได้เท่าทุกคนเลย หนูอยากเก่งทุกๆอย่างหรือสักอย่างก็ยังดีแต่ก็ทำไม่ได้ทำไม่ได้เลย 


บางครั้งหนูก็คิดว่าถ้าพยายามแล้วทำไม่ได้ สู้ไม่พยายามให้เสียแรงซะตั้งแต่แรกคงจะดีกว่า…” 


หรือไม่บางครั้งหนูก็คิดว่าคนอย่างหนูไม่ควรเกิดมาเลยด้วยซ้ำไปเทเรซ่าบีบแขนตัวเองแน่นก้มต่ำมองลงพื้น เธอกำลังด่าตัวเองในใจว่าอย่าทำตัวงี่เง่าหรือทำท่าทีแสดงความอ่อนแอออกมาให้หัวหน้ารีไวล์เห็น แต่ก็เผลอพูดระบายออกมาจนเกือบหมด 


ที่จริงพอพูดออกไปแบบนี้ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นกว่าเดิมแต่ว่าแบบนี้หัวหน้ารีไวล์คงจะมองว่าน่ารำคาญรึเปล่านะ 


จริงอยู่ที่เรื่องบางเรื่องถึงพยายามเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ แต่ฟังนะเทเรซ่าเมื่อถึงเวลาต้องพยายามก็ต้องพยายามให้ถึงที่สุด 


ไม่จำเป็นต้องสนหรอกว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง อย่างน้อยๆแค่ได้ทำก็พอแล้ว 


เธออาจจะทำแต่ไม่ประสบความสำเร็จแต่แล้วมันยังไงล่ะ ถ้าเกิดได้ทำอย่างน้อยๆโอกาสสำเร็จมันก็มีมากกว่าไม่ทำอะไรเลยหรือเปล่า แค่มีโอกาส1%ก็ยังดีกว่าเป็น0ด้วยซ้ำ 


ของแบบนี้ไม่ลองไม่รู้หรอกถูกมั้ย? 


ฉันไม่รู้ว่าเธอพยายามมากขนาดไหนหรอก แต่แค่พยายามก็พอแล้วจำเอาไว้นะเทเรซ่า 


เธอจะเก่งไม่เก่งก็ช่างสิ เธอเกิดมาร่างกายอ่อนแอมันช่วยไม่ได้รึเปล่าก็คนเราเกิดมามันไม่เหมือนกัน เธอต่อสู้ไม่เป็นก็เพราะเธอไม่ได้รับการฝึกแบบพวกเราแต่แล้วยังไงล่ะก็เธอไม่ได้จะสมัครเป็นทหารนี่ เธอเรียนไม่เก่งหรือไม่ฉลาดเหมือนอาร์มินแล้วไงล่ะคนเราไม่จำเป็นต้องเกิดมาแล้วฉลาดเป็นกรดทุกคนมั้ยล่ะ 


เธอไม่จำเป็นต้องเก่งอะไรเลยก็ได้เทเรซ่า แค่มีความพยายามก็พอแล้ว 


แต่ว่าถ้าเป็นแบบนั้นหนูจะเป็นภาระน ถ้าหนูทำอะไรไม่ได้เลยหนูก็จะปกป้องหัวหน้ารีไวล์ไม่ได้ 


แล้วเรื่องอะไรฉันจะยอมให้เธอมาปกป้องฉันล่ะ 


“…” 


ฉันต่างหากที่มีหน้าที่ปกป้องเธอ เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยนอกจากเป็นเด็กดีของฉัน 


“…” 


เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะเป็นเด็กดีของฉันแค่นั้นก็พอแล้ว 


แค่นั้นเองเหรอคะ? 


แค่นั้นเองแล้วฟังนะเรื่องพ่อแม่เธอหรือเรื่องไหนๆของเธอที่โทษว่าตัวเองเป็นตัวซวยน่ะอย่าไปคิดมาก สักวันพวกเขาต้องตายอยู่แล้วไม่ช้าก็เร็ว 


แต่ว่า…” 


ไม่ต้องสนคำพูดคนอื่น ฟังแค่ฉันก็พอแล้วือหนาวางลงบนศีรษะของคนที่ยังยืนหน้าบึ้งอยู่พลางลูบหัวอย่างอ่อนโยน 


มือหัวหน้าอุ่นจัง 


ร่างเล็กทิ้งน้ำหนักลงใส่ตัวรีไวล์พุ่งตัวเข้ากอดเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว รีไวล์ได้แต่ยืนอึ้งทำตัวไม่ถูกพอรู้ว่าคนตัวเล็กร้องไห้ซุกไหล่เขาก็ได้แต่ยืนเงียบๆและลูบหัวเป็นการปลอบ 


แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ 


อ้อมกอดของหัวหน้ารีไวล์น่ะอุ่นมาก อุ่นมากจริงๆ 


ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆถ้าเกิดไม่มีเขาขึ้นมาเธอก็คงต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คงคิดเอาแต่ว่าตัวเธอนั้นควรอยู่คนเดียวหรือตาย 


ทั้งๆที่ฉันไม่มีประโยชน์แท้ๆเขาก็ยังอ่อนโยนขนาดนี้ 


ที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยเข้าใจมั้ย 


ทั้งๆที่ฉันขี้แยแบบนี้เขาก็ยังคอยลูบหัวเป็นการปลอบใจ 


ทั้งๆที่ฉันเป็นแค่คนนอกแท้ๆเขาก็ยังไม่เคยรังเกียจฉัน 


นี่เทเรซ่า ฟังอยู่รึเปล่าเนี่ย?คนตัวเล็กเช็ดน้ำตาออกลวกๆค่อยๆปล่อยแขนออกจากร่างแกร่งอย่างเขาเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างทั้งๆที่เพิ่งร้องไห้มาอยู่เมื่อกี้แท้ๆ 


อื้อ!หนูน่ะจะเป็นเด็กดีของหัวหน้า 


และจะฟังแต่หัวหน้าแค่คนเดียว! รีไวล์ยืนมองคนตัวเล็กที่เผยรอยยิ้มด้วยความร่าเริงออกมาหลังจากที่เขาไม่ได้เห็นมันมาตั้งแต่เมื่อวานมองด้วยความเอ็นดูจนเกือบเผลอยิ้มตามเจ้าของรอยยิ้มไปตามๆกัน 


ยิ้มแล้ว 


เทเรซ่ายิ้มแล้ว


---------------------------------------------------


Spoil


"คิดถึงหัวหน้าจัง"


"นี่ฉันได้ยินเสียงมีคนอยู่ด้านนอกทั้งๆที่ดึกขนาดแล้วแท้ๆ"


"ยัยนั่นซนจะตายไป"


"เทเรซ่าหายไปไหน?"


---------------------------------------------------


Talk With Writer


แต่งไปเขินไปค่ะ"เป็นเด็กดีของฉันก็พอแล้ว"คือแบบถ้าเป็นเทเรซ่าขึ้นมาคงแบบได้ค่ะจะเป็นเด็กดีตลอดไปของเฮียอะไรงี้ จากเศร้าๆอยู่เขินจนแทบทุบคอมทิ้ง ฮือออออออเขากอดกันด้วยจ้ะพี่จ๋า ไหนจะเกือบยิ้มตามเทเรซ่าเพียงเพราะนางยิ้มออกอีก ขนาดนี้แล้วก็แต่งกันเลยค่ะพร้อมเขียนถึงตอนงานแต่งแล้วแค่กๆ มีสปอยมาพอให้กรุบกริบปักรอกันนะคะ5555555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #209 ramonkuvanont (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 09:46

    แปบนะเทเรซ่าสูงเท่าไร

    #209
    0
  2. #185 จดหมายราตรี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 12:10
    เเงง เทเรซ่าเหมือนเรามากจริงๆ ทั้งความคิด ความฝัน นิสัย เหมือนจนน่ากลัวเลย;-;;
    #185
    0
  3. #84 super_kk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 08:59
    รีไวล์สอนได้ดีมากจริงๆ คนอ่านยังรู้สึกได้รับการฮีลตามไปด้วยเลย
    #84
    1
  4. #30 Lucy Fairy Tail (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 14:10

    ' เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยนอกจากเป็นเด็กดีของฉัน' คือเห็นประโยคนี้ขอลาตายค่ะ!เขินแทน

    #30
    1
  5. #18 kirino88 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:55
    ต่อออจ้า
    #18
    1