end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 13 : Chapter12:คอยดูแลเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


Chapter12:คอยดูแลเธอ


Survey Corp Part 


นี่คิดว่าไงกับเรื่องของเทเรซ่าซาช่าที่นอนตาค้างเอ่ยถามมิคาสะที่ยังคงซิตอัพไม่เลิก 


ฉันไม่รู้เธอจะให้คิดเรื่องอะไรล่ะ? 


เธอคิดว่านั่นเป็นเรื่องจริงมั้ย 


ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทำไมเธอถึงดูสนใจเรื่องผู้หญิงคนนั้นจังซาช่ามิคาสะหยุดซิตอัพและใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อตามใบหน้าที่สวยคมของเธอ 


เธอไม่สังเกตเหรอผู้หญิงคนนั้นมีแววตาคล้ายพวกเราเลยนะมิคาสะคิดตามซาช่า จะว่าไปก็คล้ายๆอยู่แต่ไม่ทั้งหมด ไม่สิที่จริงก็เหมือนเป๊ะๆเหมือนกับเธอเมื่อตอนยังเด็ก แต่กับผู้หญิงคนนั้นมีอะไรมากกว่านั้นแต่อธิบายออกมาไม่ถูก 


ก็คงงั้น 


คิดว่าไงถ้าเกิดพวกเราคุยกับเธอ 


ฉันยังไงก็ได้ แต่ถ้าต้องเป็นเพื่อนฉันไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ เธอก็รู้นี่ว่าพวกเราโดนเพื่อนกันเองทรยศกันมาตั้ง3คนแล้ว ไรเนอร์ เบลทรูท แอนนี่ ฉันไม่ยอมเอาตัวเองไปผูกมัดกับใครให้มาเสียใจภายหลังหรอกนะ 


บางทีเธออาจจะคิดมากเกินไป อีกอย่างเธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าสามคนนั้นมีเหตุผล 


ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นยังไงถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นเล่นตุกติกฉันจะฆ่าทิ้งซะ 


นี่พวกเธอยังไม่นอนกันเหรอ พอดีเลยกำลังคุยกันสินะอาร์มินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแจน โคนี่ และเอเลน 


หักโหมมากไปไม่ดีนะมิคาสะแจนเตือนด้วยความเป็นห่วงบวกกับหน้าแดงไปด้วยที่เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องของมิคาสะ 


ก็ช่วงนี้มันไม่มีอะไรให้ทำจะให้ฉันอยู่เฉยๆร่างกายก็เสื่อมพอดี แล้วพวกนายมีอะไร? 


ก็คุยเรื่องเดียวกันกับมิคาสะนั่นแหละ คิดว่าไงล่ะอาร์มินเอ่ยถามขึ้น 


นายล่ะคิดว่าไงอาร์มินมิคาสะที่ไม่ชอบพูดซ้ำซากเป็นรอบที่สองหลังจากคุยกับซาช่าเรื่องนี้ไปแล้วจึงไม่อยากพูดอีกเลยถามสวนกลับไป 


ผมยังคิดเหมือนเดิมนะผู้หญิงคนนั้นอาจจะมาจากต่างโลกจริงๆก็ได้ คงไม่ใช่พวกกองทัพมาเลย์จากนอกกำแพงส่งหนอนบ่อนไส้เข้ามาหรอกมันเสี่ยงเกินไปและโอกาสแทบเป็นศูนย์ถ้าเทียบกับโอกาสสำเร็จมันแทบเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ อีกทั้งลักษณะกายภาพของเธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงด้วยซ้ำ 


อ่าใช่ ฉันเคยเห็นหัวหน้ารีไวล์แค่ดึงแขนเทเรซ่านิดเดียวตัวก็ล้มไปหาเขาแล้ว แรงแทบไม่มีด้วยซ้ำคงสู้อะไรใครเขาไม่ได้แจนนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนึงที่เทเรซ่าลืมทำความสะอาดไปจุดๆนึงหัวหน้ารีไวล์เลยลากตัวขึ้นไปบ่นตอนนั้นตัวแทบปลิว 


นายกำลังจะสื่อว่าเทเรซ่าไม่ได้มีอะไรน่กลัวพอที่เราจะกังวลว่าเป็นอันตรายต่อพวกเรางั้นหรือเปล่า?มิคาสะถาม  


ก็ประมาณนั้น เห็นเธอแล้วก็น่าหดหู่อยู่เหมือนกันแฮะเอเลนนึกถึงตอนที่ต้องช่วยพูดเพื่อเป็นการปลอบอ้อมๆว่าถึงจะไม่มัประโยชน์แต่ชีวิตของคนเรามีค่าไม่ควรจะทิ้งขว้าง แต่ก็โดนหัวหน้ารีไวล์ขัดเสียก่อน 


ตอนนั้นเขาก็รู้นะว่าหัวหน้ารีไวล์กำลังพยายามพูดไม่ให้เทเรซ่าติดมาก แต่เหมือนจะพูดออกมากลายเป็นวาจาเชือดเฉือนฟังแล้วรู้สึกแย่กว่าเดิม=_= 


จากประสบการณ์ที่ผ่านมานับต่อหลายครั้งน่ะนะ 


แต่พูดถึงหัวหน้ารีไวล์เนี่ยนึกว่าจะเป็นคนที่ระแวงเทเรซ่าและคอยโหดใส่กว่าใครกลับดูเหมือนหัวหน้าจะไม่ค่อยอะไรนะซาช่าเริ่มพูดถึงหัวหน้าของตนด้วยความสงสัย 


เพราะเป็นผู้หญิงล่ะมั้งโคนี่นั่งเกาขาแคะขี้หูอย่างสบายอารมณ์พูดออกมาอย่างไม่คิดอะไรแถมยังทำหน้าตากวนตีนใส่คนอื่นอีก 


ไม่หรอก ดูอย่างตอนที่พวกเรารู้ว่าคริสต้าไม่สิฮิสตอเรียมีเชื้อพระวงศ์เลยบังคับให้หล่อนขึ้นครองราชย์สิ หัวหน้าบีบคอเธอด้วยนี่มิคาสะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนที่ฮิสตอเรียไม่กล้าขึ้นครองราชย์เพราะมัวแต่ลังเลจึงโดนหัวหน้ารีไวล์บีบคอจนเกือบตายด้วยมือข้างเดียวยังจำได้ติดตาอยู่เลย 


“…” 


หรือว่าหัวหน้าชอบเทเรซ่า!ซาช่าแหกปากออกมาจนทุกคนเกือบอุดปากไว้ไม่ทัน 


ทำไมคิดงั้นอะโคนี่ดูเป็นคนเดียวที่ตามบทสนทนาไม่ทัน หรือเป็นเพราะเขาโง่เกินไปเอง 


ไม่ใช่หรอกหัวหน้าน่าจะชอบคุณฮันซี่มากกว่า ก็ทำงานด้วยกันมาตั้งนานแถมวัยเดียวกันด้วย สนิทกันมาตั้งสิบปีอีกแจนพูด 


คิดสภาพหัวหน้ารีไวล์กับเทเรซ่าสิ อายุห่างกันตั้ง2เท่ากว่า นั่นมันรุ่นพ่อกับรุ่นลูกเลยนะเอเลนนั่งนับนิ้วอายุของทั้งสองคนก็คิดทันทีว่าเป็นไปไม่ได้ 


ก็นี่ไงอาจจะเป็นเหมือนสุภาษิตที่ว่าเฒ่าหัวงูก็ได้โคนี่ดีดนิ้วดังเป๊าะพูดออกมาด้วยความมั่นใจจนทุกคนถึงกับขมวดคิ้วด้วยความเหนื่อยใจ 


เขาเรียกว่าโคแก่กินหญ้าอ่อนโคนี่ ไม่ใช่เฒ่าหัวงู ที่นายพูดมันหมายถึงพวกคนแก่เจ้าชู้ต่างหากอาร์มินพูดปราดเปรื่องอธิบายอย่างใจเย็น ก็พอจะรู้ว่าเพื่อนตัวเองหัวทึบแต่ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ 


อ่าวเหรอ 


เออ/เออ! 


แต่ดูเหมือนว่าเทเรซ่าจะชอบหัวหน้ารีไวล์นะมิคาสะเคยสังเกตอยู่ว่าเวลาหัวหน้ารีไวล์มาหรือโดนเรียกจะดูหน้าตามีความสุขทุกครั้ง แม้ว่าบางครั้งจะโดนบ่นหรือด่าก็ตาม แถมเวลาหัวหน้ารีไวล์เดินไปไหนสายตาของเธอก็มักจะคอยมองตามไปเสมอ 


เอ๊ะ!แล้วทำไมเธอคิดอย่างนั้นน่ะเอเลนถามด้วยความตกใจ 


คนเราเวลาชอบใครสักคนสายตามันก็ฟ้องหมดแหละมิคาสะเผลอมองสบตากับเอเลนก่อนจะรีบหลบไปทางอื่น 


อะไรมิคาสะ? 


ปะ..เปล่า 


โว้ย!!!!แจนนั่งมองทั้งคู่สลับกันไปมาให้ตายเถอะนี่เขาอยู่ในดงอะไรกันทำไมรู้สึกเป็นส่วนเกิน เจ้าบ้าเอเลนถ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็นั่งไปเงียบๆไปได้มั้ยฉันเองก็ชอบมิคาสะเหมือนกันแหละน่า! 


บางทีพวกเราอาจจะคิดมากไปเองอาร์มินพูดติดตลกเล็กน้อยเพราะมัวแต่ขำหน้าแจนที่ทำท่าเหมือนอาลัยตายอยากต้องมานั่งคั่นระหว่างเอเลนกับมิคาสะ 


ก็คงงั้นมิคาสะยักไหล่ ไม่ว่าจะเป็นยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธออยู่แล้ว 


Survey Corp End Part 

. 

. 

Levi Part 


อาจเป็นเพราะว่าเขาจำสายตาของเทเรซ่าในตอนนั้นได้ ตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องคาร์ลิสัน นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเดินมาอยู่ที่ชั้นใต้ดินอีกครั้งนึง 


เขาเดินลงมาที่นี่บ่อยเกินไปรึเปล่านะ? 


เสียงร้องไห้? 


ฝีเท้าหนักหยุดเดินก่อนจะถึงห้องขังของเทเรซ่า เชากำลังชั่งใจอยู่ว่าควรจะทำอะไรระหว่างเดินกลับแล้วปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่คนเดียวหรือเข้าไปหาดี 


เวลาเขาร้องไห้เขาก็ชอบอยู่คนเดียวเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็น 


ไม่มีใครชอบให้คนอื่นมามองตอนตัวเองกำลงทำตัวน่าสมเพชอยู่หรอก 


แต่ว่า 


ลึกๆแล้วใครๆก็ต้องการให้ใครสักคนอยู่ข้างๆไปด้วยกัน คอยให้กำลังใจหรือปลอบใจยามที่ต้องโดดเดี่ยวหรือเผชิญกับปัญหา 


ที่นี่ไม่มีคนรู้จักหรือใครสักคนที่อยู่เคยงข้างหนู 


อยู่คนเดียวมันเหงานะคะ 


ขาแกร่งก้าวไปข้างหน้า เขาเลือกที่จะเดินไปหาแทนที่จะกลับขึ้นไป เขาเลือกแล้วที่จะอยู่กับเทเรซ่า อยู่เป็นเพื่อนยามที่เธอไม่มีใคร 


เพราะเขารู้ว่าการต้องอยู่คนเดียวมันว้าเหว่ขนาดไหน 


เรซ่า…”รีไวล์มองภาพที่มีคนเด็กตัวเล็กนั่งกอดเข่าก้มหน้าคอตกกำลังหลับอยู่ 


ร้องไห้จนหลับงั้นสิ 


เขาไขกุญแจเปิดประตูกรงขังเหล็กเข้ามาและเดินมาอย่างเบาๆกันคนตรงหน้าตื่นขึ้นมาเดี๋ยวจะงอแงหนักกว่าเดิม ก่อนจะเอื้อมมือแกะแขนที่กอดเข่าอยู่ให้แยกออกจากกันแล้วอุ้มขึ้นมาจัดท่านอนให้ดีๆ ระหว่างนั้นเองคนตัวเล็กก็สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาจึงโล่งอกไปเปราะนึง 


แล้วทำไมต้องมาซุกเขาด้วยเนี่ย 


รีไวล์ที่ยังไม่ได้วางเทเรซ่าลงแต่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่ กำลังสับสนว่าควรทำยังไงต่อดีเพราะแค่โดนอุ้มก็เหมือนจะดิ้นแล้วซุกเข้าออกเขาแถมยังดึงเสื้อเขาเอาไว้อีก 


เฮ้อเขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะต้องดึงมือของเทเรซ่าออกแล้ววางตัวเธอลงบนเตียงหินแข็งๆนั่น 


จะว่าไปตัวเทเรซ่านี่เบาจังนะ หนักถึง40มั้ยถามจริงให้เขาอุ้มมือเดียวยังไม่รู้สึกว่าหนักเลยด้วยซ้ำ 


เขาจ้องมองใบหน้ามนที่หลับอยู่ยังมีคราบน้ำตาอยู่ทั้งแก้มและหางตา แถมยังทั้งบวมและแดงอีก ท่าทางจะร้องไห้มาหนักพอควรเลยทีเดียว แถมยังน้ำมูกไหลอยู่เลย 


เทเรซ่ายัยบ้าอย่าบอกนะเมื่อกี๊ตอนโดนซุก น้ำมูกก็เปื้อนเสื้อเขาเหมือนกัน 


นั่นไงมีจริงๆด้วย 


แต่เอาเถอะถามว่ารังเกียจมั้ยก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอก รีไวล์เช็ดน้ำมูกให้ด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของตนเองที่เก็บไว้ในกระเป๋า 


อื้อคนตัวเล็กขมวดคิ้วครางในลำคอเบาๆก่อนจะหันหน้าหนีรีไวล์ที่กำลังเช็ดน้ำมูกให้อยู่ 


วันนี้ทั้งวันยังไม่เห็นคนตัวเล็กยิ้มเลยด้วยซ้ำ เขาเห็นแต่สีหน้าตึงเครียด หวาระแวง และเศร้าปนๆกันไป จนเขาไม่กล้าพูดอะไรด้วย 


ดูสิตอนอยู่บนเกวียนม้าที่นั่งร้องไห้แล้วพยายามกลั้นไว้เลยกัดปากตัวเองจนปากแตกยังแดงอยู่เลยแถมยังจิกเนื้อตัวเองที่แขนอีก 


รีไวล์ที่ไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไมจึงจัดการดึงผ้าห่มคลุมตัวเธอเอาไว้แล้วเดินออกไป เขาหวังไว้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีขึ้นกว่าเดิม และรีบๆจัดการปัญหาให้ได้ไปซะ เพราะเขาคิดว่าขุนนางอย่างเจ้านั่นคงกำลังวางแผนอะไรสักอย่างแน่ 


ยิ่งจัดการได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นผลดีแก่ตัวเขา


และตัวเทเรซ่าเองด้วย...


Levi End Part 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #83 super_kk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 08:57
    อันแหนะเป็นห่วงสินะคะ
    #83
    1
  2. #17 kirino88 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:24
    ต่อคะต่อ
    #17
    1