end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 11 : Chapter10:ตัวซวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 257 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


Chapter10:ตัวซวย


นั่นมันลูกแมวนี่ซาช่าเอ่ยมองลูกแมวด้วยความเอ็นดู เพราะเธอเดินหอบฟางมาเก็บที่โรงม้าทำให้เธอบังเอิญพบกับเทเรซ่าที่ยืนอุ้มลูกแมวอยู่ 


ชะ..ใช่เธออยากเล่นกับมันมั้ยนี่อาจจะเป็นครั้งแรกหรือนานๆครั้งของเทเรซ่าที่ได้มีโอกาสคุยกับคนอื่นๆนอกจากหัวหน้ารีไวล์ ยอมรับเลยว่าทุกอย่างมันตาลปัตรกลับกันมากเธอคิดว่าจะได้คุยกับเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอมากกว่าคุยกับหัวหน้ารีไวล์ที่เป็นคนเงียบละขี้ระแวงระมัดระวังตัวยิ่งกว่าใครๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วทั้งๆวันของเธอมีแต่หัวหน้ารีไวล์ที่คุยด้วยกับเธอ 


พอนึกดูดีๆแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ว่าจะให้ชีวิตประจำวันของเธอมีแต่หัวหน้ารีไวล์คงเป็นไปไม่ได้ เธอควรจะตั้งใจสานความสัมพันธ์และมิตรภาพกับคนอื่นทุกคนด้วย 


นี่ซาช่ามัวทำอะไรอยู่?”มิคาสะที่คงเห็นว่าซาช่าหายไปจึงมาตามที่โรงม้าทำให้เธอพบกับเทเรซ่าด้วยความบังเอิญอีกคน 


หวาพอมองมิคาสะใกล้ๆแล้วสูงจังแถมร่างกายยังดูกำยำเหมือนกับผู้ชายแต่สัดส่วนความเป็นผู้หญิงก็ยังเป๊ะมากๆราวกับนางแบบ แต่ว่าพอเจอกันแบบนี้อึดอัดจัง>_< 


ทั้งๆที่ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายสัปดาห์แต่ไม่เคยพูดคุยด้วยกันอย่างสนิทเลยสักครั้ง ถ้าเกิดว่าเราเป็นฝ่ายทักทายทุกคนจะคุยกับเราด้วยมั้ยนะ 


นี่ดูสิมิคาสะมีลูกแมวด้วยน่ารักมั้ยล่ะซาช่าอุ้มลูกแมวขนสีขาวปุยขึ้นมาโชว์ให้มิคาสะที่ยืนตีหน้านิ่งอยู่ทำให้ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ 


มันเป็นแผลอยู่นี่ เธออย่าจับตรงที่มันเป็นแผลสิมิคาสะปรามซาช่าที่ทำอะไรไม่รู้จักระวัง 


เอ๊!ไม่ทันเห็นเลยขอโทษทีซาช่ากลัวทำมันเจ็บจึงส่งแมวคืนเทเรซ่าแต่โดยดี 


เธอเป็นคนเก็บมันมาได้เหรอ?”มิคาสะเอ่ยถาม นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยนะ! 


ชะ..ใช่ แต่ว่าเดี๋ยวจะเอามันไปปล่อยแล้วล่ะหัวหน้ารีไวล์บอกว่าไม่ให้เลี้ยงเทเรซ่าไม่อยากขัดคำสั่งรีไวล์สักเท่าไหร่ นี่ถ้าเกิดเขารู้ว่าแมวที่เขาเอาไปปล่อยกลับมาแล้วเธอยังมาเล่นกับมันอีกน่าจะโดนทำโทษหนักมากแน่ๆ 


เทเรซ่า!”จู่ๆก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจนแมวในมือแทบหล่น เจ้าของชื่อชะเง้อมองตามต้นเสียงที่เรียกเธอ 


หัวหน้ารีไวล์! 


กะ..กำลังจะเอาไปปล่อยค่ะ ไม่แอบเลี้ยงแน่นอนค่ะสาบานได้!คนตัวเล็กกว่าใครเพื่อนรีบตอบอย่างลุกลี้ลุกลนเพราะกลัวโดนดุต่อหน้าอื่นเข้า ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นคงจะอายมากแน่ๆ 


มานี่!”ร่างกำยำที่ยืนอยู่หน้าโรงม้ากระแทกเสียงใส่ ถึงจะชินแล้วเวลาโดนหัวหน้ารีไวล์กระแทกเสียงใส่ก็ตามแต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัวเสียทีเดียว และเพื่อกันไม่ให้หัวหน้ารีไวล์ลงระเบิดใส่เธอจึงรีบวิ่งจ้ำอ้าวไปหาเจ้าตัวที่ยืนทำหน้ายักษ์ใส่ ก่อนที่จะโดนลากตัวออกไป 


และเป็นไปตามคาดว่าเทเรซ่าจะต้องโดนหัวหน้ารีไวล์อย่างเขาบ่นยาวเหยียดราวกับกำลังนั่งฟังบทสวดอยู่ในวัด 


ใช่ค่ะคนอย่างเทเรซ่ามีสามัญสำนึกมากพอในการรู้สึกผิดที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของหัวหน้ารีไวล์ แต่ถามว่าแคร์ที่หัวหน้าบ่นมั้ยบอกเลยว่าไม่ 


ทำไมหัวหน้าต้องมาขัดเธอตอนกำลังจะสร้างมิตรไมตรีและมิตรภาพระหว่างทุกคนกันด้วย! 


และตอนนี้รู้ตัวอีกทีก็โดนวาร์ปกลับมาอยู่ในห้องหัวหน้ารีไวล์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คนตัวเล็กที่ถูกให้ตามมานั่งตาแป๋วอยู่ในห้องไม่เข้าใจว่ามาทำไมอีก แถมยังไม่พูดอะไรเลยด้วย 


หัวหน้าโกรธขนาดนั้นเลยเหรอคะเพราะไม่พูดอะไรเลยยิ่งทำให้คนตัวเล็กร้อนใจยิ่งกว่าเดิมกลัวว่าจะถูกโกรธทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังบอกกับตัวเองว่าไม่แคร์ 


เธอคิดว่าฉันจะปัญญาอ่อนขนาดนั้นรึไง 


เปล่าค่ะแต่หัวหน้าไม่พูดอะไรเลยนี่คะ._. 


ฉันก็เป็นแบบนี้ของฉันอยู่แล้ว 


หัวหน้าขาหนูก็แค่เห็นลูกแมวมันกลับมาก็เลยเล่นด้วยนิดๆหน่อยๆเท่านั้นแต่ไม่ได้คิดจะแอบเก็บเลี้ยงไว้แล้วนะคะ หนูไม่กล้าทำหรอกเพราะถ้าหัวหน้ารู้หนูก็ต้องถูกทำโทษ 


รู้ตัวนี่น้ำเสยงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมากับรังสีที่แผ่ทะมึนรอบห้องชวนน่าอึดอดนี้ทำให้เธออยากจะหนีออกไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่ทำไม่ได้ เพราะถ้าทำมีหวังได้ตายแน่นอน 


นี่ไง!หัวหน้ากำลังอารมณ์เสียอยู่แน่ๆเลยค่ะหนูต้องทำยังไงดีคะหัวหน้าถึงจะหายโกรธT^Tร่างบางเริ่มทำหน้างอแงจนแทบจะคลานไปประจบเขาเพื่อก้มกราบขอโทษแต่แค่เห็นหน้าอีกฝ่ายเมินตัวเองแบบนี้ก็กลัวจนหัวหดไปหมดแล้ว 


ฉันก็ไม่ได้บอกนี่ว่าอารมณ์เสีย แค่พูดว่าเธอก็รู้ตัวดีนี่ว่าทำอะไรผิด 


หัวหน้าขาหนูจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ 


ไม่ทำที่ว่านี่คือไม่ทำอะไร? 


หนูจะไม่ขัดคำสั่งหัวหน้า ไม่แอบทำอะไรลับหลัง ไม่ดื้อกับหัวหน้าอีกแล้วค่ะ 


“…” 

หนูจะเป็นเด็กดีของหัวหน้าถึงทั้งหมดที่พูดมากำลังตีกันอยู่ในหัวก็เถอะว่าตัวเองไม่สามารถหยุดดื้อได้แต่เพื่อความสบายใจของหัวหน้ารีไวล์ เทเรซ่าคนนี้ก็ต้องทำอย่างที่พูดให้ได้ 


เธอพูดมาหลายรอบแล้วเผื่อจะไม่รู้ตัว ก็ยังไม่เห็นจะทำได้โดนสวนกลับเข้าไปทันควัน คนตัวเล็กถึงกับพูดไม่ออก ใช่ค่ะสังคมเธอพูดไปหลายรอบแล้วแต่ก็ทำไม่ได้สักที 


น่ะ..หนูขอโทษจริงๆนะคะ._. 


เธอมันดื้อรู้ตัวบ้างมั้ยใบหน้าคมที่นั่งมองเอกสารเก่าๆที่เหลืออยู่ไม่กี่ใบถูกวางลงทุกครั้งที่เหมือนต้นเหตุจะมาจากเทเรซ่าทุกที รีไวล์ยืนขึ้นมองเทเรซ่าที่ยืนหน้างออยู่กำลังช้อนตามองมาทางเขาแล้วหน้าแดงเล็กน้อย 


รู้ค่ะเลิกไม่ได้แต่จะพยายาม หัวหน้าไม่โกรธหนูได้มั้ยคะนิสัยดื้อรั้นของเธอ เขาเองก็คิดแหละว่ามันเลิกไม่ได้ง่ายๆแต่เอาเถอะยังไงซะเด็กคนนี้ก็ไม่ได้ดื้อจนสร้างปัญหาอะไรจนใหญ่โต 


เธอเป็นเด็กขี้อ้อนรึไงกันเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนอ้อนยังไงก็ไม่รู้ ท่าทางและสีหน้าที่แสดงออกต่อกน้าเขาด้วยความน่ารักทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ 


หนูอ้อนกับหัวหน้าแค่คนเดียวค่ะ._.เหมือนมีบางอย่างทำให้เงียบไปชั่วขณะ ร่างแกร่งยืนแข็งราวกับก้อนหินส่วนคนตัวเล็กที่ชอบพูดไม่ทันคิดเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาจึงปิดปากแล้วเดินถอยหลังออกมาอย่างช้าๆจนถึงประตูบานไม้ชั้นดีที่ถูกปิดไว้ให้เปิดออกแล้วรีบแจ้นหนีหายไปในทันใด 


ยัยเด็กแก่แดดถึงจะพูดเช่นนั้นแต่เขากำลังรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายกำลังเพิ่มขึ้นเกินกว่าอุณหภูมิร่างกายปกติของมนุษย์ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่ที่แน่ๆเขากำลังรู้สึกดี 

. 

. 

Teresa Part 


ตึกๆๆๆ 


ให้ตายสิทำไมหัวใจถึงหยุดเต้นแรงไม่ได้สักทีนะ ทำไมๆๆช่วงนี้ถึงชอบหลุดพูดจาแปลกๆออกมากัน แย่ที่สุด!แบบนี้หัวหน้ารีไวล์จะมองเราเป็นคนยังไงกัน 


ต้องมองว่าเราเป็นคนเเก่แดดมากแน่ๆ เด็กบ้าอะไรจะพูดจาน่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ แต่ว่ามันคือความจริงนะ>///<ก็เราอ้อนแค่หัวหน้ารีไวล์คนเดียวนี่ 


เพราะว่าหัวหน้ารีไวล์คือคุณสามีของเทเรซ่ายังไงล่ะ! 


ว่าแต่ว่าคืนนี้หัวหน้ารีไวล์จะมาหาเรามั้ยนะ จะลงมาหารึเปล่า? 


ก็ไม่ได้อยากเจอสักเท่าไหร่หรอกนะเพราะว่ากำลังเขินไม่หายเลย ถ้าหัวหน้ารีไวล์มาอีกอาจจะหัวใจวายตายจริงก็ได้! 


เทเรซ่า …”ยังไม่ทันขาดคำเสียงทุ้มอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นราวกับเหมือนรู้ว่าถูกกล่าวพาดพิง ทำไม๊ทำไมถึงมาได้ถูกจังหวะเสียจริง! 


คะ?!0///0  


เป็นอะไรของเธอน่ะหน้าแดงทำไมหรือว่าไม่สบาย? 


มะ..ไม่ใช่ เอ้ยใช่ๆ 


มีไข้รึเปล่าไม่ว่าเปล่าแต่หัวรีไวล์กลับกวักมือเรียกให้เด็กสาวที่นั่งอยู่บนเตียงแข็งๆให้เดินไปหาเจ้าตัวที่ยืนอยู่นอกห้องขัง 


แล้วทำไมเธอถึงต้องเดินไปหาตามที่บอกด้วยนะ แค่รู้ว่าเขาเรียกก็รีบหางกระดิกเข้าไปหายังกับลูกหมาแหนะ 


ตัวอุ่นๆนี่ 


เอ๊ะ?มือหนาที่เอื้อมเข้ามาเกลี่ยหน้าม้าไปไว้ข้างๆก่อนจะวางมันลงที่หน้าผาก ในขณะที่คนตัวเล็กถูกบอกว่ามีไข้นั้นก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตกนิ่งกว่าเดิม เพราะก่อนหน้านี้เธอแค่เขินไม่ได้นึกว่าตัวเองมีไข้จริงๆ 


ไม่สบายแบบนี้จะไปหาขุนนางได้มั้ยล่ะเนี่ย 


หนูแค่มีไข้ไปได้อยู่แล้วค่ะน้ำเสียงที่กล่าวจริงจังเกินกว่าเหตุทำให้รีไวล์อดพูดไม่ได้ว่าดูกระตือรือร้นเกินไป 


ดูเธอกระตือรือร้นที่จะไปจังนะ 


…” 


เอาเถอะฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่อย่าสร้างความเดือดร้อนหรือก่อเรื่องให้พวกฉัน 


เข้าใจแล้วค่ทำไมถึงได้รู้สึกคิดไปเองนะว่าหัวหน้ารีไวล์กำลังคิดว่าเราจะสร้างความเดือดร้อนให้ บ้าที่สุดจนป่านนี้ยังไม่เชื่อใจกันอีกเหรอ ทั้งๆที่อุตส่าห์ไม่คิดมากแล้วแท้ๆแต่พาคิดว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็ต้องพบกับขุนนางคาร์ลิสันในหัวก็ว้าวุ่นความคิดทั้งหลายตีกันไปหมด เพราะหัวหน้ารีไวล์แท้ๆที่ขุดเรื่องพูดขึ้นมาให้คิดมากเกี่ยวกับเจ้าขุนนางที่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ชอบมาพากล 


น่าหงุดหงิดจริง 


Teresa End Part 

. 

. 

1สัปดาห์ผ่านไป 


และแล้วก็มาถึงวันที่ต้องนำตัวเทเรซ่าไปหาขุนนางคาร์ลิสัน รถเกวียนม้าที่ถูกจัดเตรียมพร้อมให้ขึ้นไปนั่งทั้งตัวเธอเองและทีมสำรวจในหน่วยของรีไวล์ โดยมีคนคุมม้าเป็นอาร์มิน 


ไหนเมื่อวานเธอบอกว่าพร้อมแล้วไง นั่งหน้าซีดเลยไม่ใช่เหรอคนเป็นหัวหน้าที่นั่งตรงข้ามกับเทเรซ่าเอ่ยถามท่าทีของคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งแข็งเป็นหิน มือชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่เย็นเฉียบเพราะตื่นเต้นและกังวล 


ก็กังวลนิดหน่อยค่ะ พอคิดดูกี่ทีก็ไม่เข้าใจเหตุผลที่ต้องโดนเรียกตัวสักทีคนตัวเล็กกำเสื้อคลุมที่สวมไว้ให้กระชับขึ้นกว่าเดิมยามต้องปะทะกับสายลมและอากาศเย็นๆตั้งแต่ก่อนเช้าตรู่ 


คงไม่มีอะไรหรอกพอเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเทเรซ่าเขาก็เลิกถามต่อเรื่องคาร์ลิสัน ครั้นพอจะชวนคุยเรื่องอื่นก็ไม่รู้จะคุยอะไรด้วยทั้งๆที่ถ้าเป็นปกติแม้เขาจะไม่ชวนคุยก็มักจะมีเสียงเจื้อยแจ้วดังมาแต่ไกลแถมยังเข้ามาเกาะแกะติดตัวเขาแจทั้งวัน 


ก็หวังให้เป็นแบบนั้นล่ะนะ 


. 

. 

Levi Part 


หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเสียทีตั้งแต่ถูกเรียกให้เข้าไปนั่งในห้องรับรองเพียงแค่สองคนคือเจ้าขุนนางคาร์ลิสันบ้านั่นกับเทเรซ่าดยไม่ยอมให้เหล่าทีมสำรวจของพวกเขาเข้าไปแต่ให้ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก 


ไม่เป็นไรค่ะถ้ามีอะไรหนูจะออกมาเอง 


รีบๆออกมาสักทีเถอะเทเรซ่า 


พวกเขาเมื่อยจะแย่อยู่แล้ว! 


ซาช่าทำอะไรอยู่น่ะ?โคนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆซาช่ามองเธอที่กำลังเอาหูแนบกับกำแพงห้องที่เทเรซ่าอยู่ในนั้น 


เห็นว่าทำอะไรอยู่ก็ทำอย่างนั้นแหละ ชู่ว!เงียบๆสิพอนายขัดฉันไม่ได้ยินอะไรเลยซาช่าเอ็ดใส่โคนี่ทั้งๆที่เขาควรจะด่าใส่เธอมากกว่าที่แอบฟังคนอื่โดยไม่ได้รับอนุญาต 


คือฉันผิด?โคนี่ถามกับตัวเองว่าผิดอะไรแต่ไม่ทันไรรีไวล์ก็พูดขึ้นมาเสียก่อน 


เธอได้ยินด้วยเหรอซาช่า? 


ตอนแรกก็ไม่ได้ยินหรอกค่ะแต่ตอนที่เอาหัวยืนพิงกับกำแพงตรงนี้สักพักก็เริ่มมีเสียงเหมือนตะคอกกันเลยมาแอบฟัง 


แล้วได้ยินว่าอะไร?รีไวล์ที่ยืนพิงกับกำแพงอีกฝั่งเดินมาทางฝั่งกำแพงห้องที่ซาช่าอาหูแนบไว้อยู่ พอได้ยินลูกน้องของตนบอกเป็นเสียงตะคอกก็ทำให้เขาอยากรู้ขึ้นมาในทันที 


หัวหน้ามาฟังเองดีกว่าค่ะตอนนี้มันดังขึ้นเรื่อยๆแล้วปกติแล้วเขาไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอกนะแต่ใจนึงก็อยากจะรู้จริงๆว่าในนั้นคุยอะไรกัน 


อย่ามายุ่งกับฉัน!ไม่ทันที่รีไวล์จะแนบหูประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดขึ้นด้วยเสียงโครมครามและสีหน้านิ่งกว่าปกติของเทเรซ่าจนทำให้บรรยากาศมาคุเดินออกมาจากห้องก่อนจะหันกลับไปหาเสียงคนในห้อง 


ก็ไปคิดดูเอาละกันว่าที่ครอบครัวของเธอตายก็เป็นเพราะตัวเองน่ะแหละ เพราะว่าเธอน่ะเป็นตัวซวย 


ตัวซวย? 


หมายความว่ายังไงกัน? 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 257 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #79 super_kk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:34
    เข้าโหมดดราม่าแน่ๆ
    #79
    0
  2. #12 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 20:35

    ต่ออีกนะๆๆๆๆ

    อยากรู้เรื่องราวของนางต่ออีก
    ปล.ต่อไวๆน้าาาา อย่าหายไปนานเลย
    #12
    1