end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 10 : Chapter9:หัวหน้ารีไวล์กับลูกแมว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,941
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Chapter9:หัวหน้ารีไวล์กับลูกแมว


Teresa Part 


นี่ฉันเผลอพูดอะไรออกไปกันเนี่ย...


คนบ้าอะไรจะกล้าพูดจาน่าเกลียดแบบนั้นได้กัน มีนะคะคนอย่างฉันนั่นแหละค่ะมีที่ไหนกันไปขอคนอื่นเขาเป็นคุณสามี


ลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าคือหัวหน้ารีไวล์ถ้าเกิดตรงหน้าเป็นเพื่อนเฉยๆก็จะพากันขำแท้ๆ แต่นี่รู้สึกได้ว่าความตายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า 


ขอโทษนะแมวน้อยแต่แม่คงดูแลแกต่อไปไม่ได้แล้วT^T 


นี่มันเงียบมาเป็นหลายนาทีแล้วนะตั้งแต่หลังพูดจบก็เกิดเดดแอร์ขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว 


ไม่สิใจเย็นไว้ก่อนหัวหน้าโดนจู่โจมไปแบบไม่ทันตั้งตัวอาจจะเขินอย่างบอกไม่ถูกก็ได้ 


ยัย-เด็ก-แก่-แดด 


เฮือก!เทเรซ่าสะดุ้งโหยงใจสั่นระดับสิบริกเตร์เมื่อมือหนากดศีรษะของตนเองลงแน่นจนรู้สึกว่ากำลังถูกบีบอยู่ 


งานศพฉันคงจะได้จัดเร็วๆนี้แหละT_T 


หนูพูดเล่นค่ะ ขออภัยเป็นอย่างสูงหนูลืมตัวไปว่าคนตรงหน้าคือหัวหน้ารีไวล์T^Tสองมือประกบพนมมือไหว้ยกขึ้นเหนือหัวจนแทบจะก้มลงกราบผู้เป็นผู้คุมอย่างรีไวล์ที่ยืนกระดิกเท้าเหมือนรออยู่ 


ห๊า?นี่หมายความว่าถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่ฉันก็จะพูดงั้นสินะ 


ไม่ใช่ค่ะ…”ทำไมอยู่ๆหัวหน้ารีไวล์ถึงแผ่รังสีทะมึนออกมาน่ากลัวขนาดนั้นล่ะคะสังคม ฉันพูดอะไรผิดอี๊กกกก 


ยัยตัวดีเอาแมวมานี่เลย! 


มะ..ไม่!ด้วยความที่ทะเลาะกันและพยายามเอาแมวหลบแทบเป็นแทบตายของเทเรซ่า และความพยายามในการชิงตัวลูกแมวมาของรีไวล์ทำให้ทั้งสองล้มลงไปกองอยู่ด้วยกันบนเตียง 


O///Oเทเรซ่าที่เป็นฝ่ายล้มไปทับร่างแกร่งของตัวรีไวล์ถึงกับร่างกายแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ ใบหน้าที่เพิ่งกลับเป็นปกติเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง มือทั้งสองคู่เผลอปล่อยแมวออกจากกันให้เดินวนเล่นรอบห้อง ในขณะที่ทั้งสองยังคงสบตากันอยู่เช่นเดิม 


หัวใจฉันกำลังเต้นแรง 


แรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเหมือนมันกำลังระเบิดออกมา มะ..มะ..มือฉันกำลังเย็นเฉียบและชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะความตื่นเต้นแต่ภายในกลับร้อนผ่าวจนเหมือนกับกำลังโดนไฟเผาทั้งเป็น คุณหมอคะฉันกำลังจะตายรึเปล่าคะ! 


เทเรซ่าลุกขึ้นสิเธอต้องลุกขึ้น! 


แย่ที่สุดเลยทั้งๆที่สั่งให้ตัวเองลุกขึ้นมาแท้ๆแต่กลับไม่ขยับเลยสักนิดแถมร่างกายยังขยับเข้าไปใกล้หัวหน้ารีไวล์อีก 


จะ..จะ..เจ้าร่างกายบ้าทำไมถึงไม่ทำตามคำสั่งกัน! 

. 

. 

อื้อ…”ขาเรียวเล็กเหยียดตรึงสะบัดผ้าห่มผืนบางที่แทบไม่ช่วยทำให้อบอุ่นขึ้นออกปรับโฟกัสสายตาให้ชัดเจนภายในเวลาไม่กี่นาทีก่อนจะเอะใจบางอย่างขึ้น 


เมื่อคืนฝันอะไรกันนะแล้วเราหลับไปตอนไหนกัน? 


เมื่อคืนเหมือนจะฝันว่าโดนหัวหน้ารีไวล์ดุเรื่องแอบเอาแมวมาแล้วหลังจากนั้นก็แย่งกันแทบตายจนล้มแล้วหลังจากนั้นก็ก็ก็อะไรวะทำไมนึกไม่ออก แหมแต่มันก็เป็นแค่ความฝันตอนนี้แมวน้อยของฉันก็ยังคงอยู่ดี 


แมวน้อยของฉันหายไปไหน! 


ไม่จริงก็เมื่อคืนฉันยังนั่งเล่นกับน้องแมวน้อยอยู่เลย อย่าบอกนะว่าเมื่อวานไม่ใช่ความฝันหัวหน้ารีไวล์มาเอาแมวจริงๆ เดี๋ยวก่อนแต่ประเด็นสำคัญตอนนี้ยิ่งกว่าแมวคือเมื่อคืนหลังจากที่ล้มลงไปแล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย? 


แอ๊ด~ 


เสียงประตูกรงเหล็กถูกปลดล็อกอีกครั้งพร้อมกับผู้มาเยือนใหม่ที่เข้ามาปลดกุญแจข้อมือให้ เทเรซ่ามองหน้าซาช่าแวบนึงก่อนจะลุกขึ้นทันทีหลังจากที่ข้อมือที่ถูกล็อกตรวนไว้กับโซ่วิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปหาบุคคลที่เธอกำลังเล็งเป้าหมาย 


หัวหน้ารีไวล์คนขโมยแมว! 


ก๊อกๆ 


อะแฮ่มขออนุญาตค่ะหัวหน้ารีไวล์ตื่นแล้วรึยังคะเทเรซ่ากระแอมไอเบาๆเคาะประตูห้องเรียกคนที่คาดว่ายังอยู่ข้างในให้ออกมาเปิดประตู 


เงียบกริบ 


เฮ้อ ขอโทษที่รบกวนค่ะเมื่อคิดว่าหัวหน้ารีไวล์ยังไม่ตื่นและตัวเองคงไปรบกวนเวลานอนเข้าจึงเลิกเคาะประตูหันหลังแล้วเตรียมเดินกลับ 


จะว่าไปเธอก็ไม่เคยมายืนเคาะเรียกหน้าห้องเขาในเวลาแบบนี้เลยเพราะกลัวโดนด่า ดีนะที่หัวหน้าอาจจะไม่ได้ยินที่เธอเคาะเรียกเพราะถ้าเกิดได้ยินแล้วตื่นมาอาละวาดคาดว่าศพไม่น่าสวย 


อ๊ะ!ร่างบางถูกกระชากฉุดกลับไปอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กหันขวับกลับไปอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อรู้ว่าเป็นใครก็หันห้ทกลับทันที 


กะ..ใกล้กันอีกแล้ว 


มีอะไร?เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูลมหายใจร้อนรวยรินอยู่ข้างต้นคอจนทำให้เธอต้องย่นคอลงเพราะความรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะพยายามแกะมีของคนที่อยู่หลังเธอออก 


หะ..หัวหน้าปล่อยหนูก่อนสิคะ 


ทำไมกลัวเป็นลมเหมือนเมื่อวานเหรอ 


เป็นลม?คนอย่างฉันเนี่ยนะเป็นลม ไม่สิคนอย่างฉันเป็นลมน่ะไม่แปลกเพราะร่างกายมันอ่อนแออยู่แล้ว แต่ร่างกายฉันก็แข็งแรงดี กินข้าวครบทุกมื้อ ทำไมจู่ๆถึงเป็นลมไปได้ล่ะ? 


ตะ..แต่ว่าตอนนี้หัวใจฉันดำลังเต้นแรงมาก รู้สึกหายใจติดขัดไปหมดเลยบ้าจริงอาการแบบนี้คือฉันกำลังตื่นเต้นอีกแล้วเหรอ>///< 


เอ๊ะ?อย่าบอกนะว่าเมื่อวานเป็นลมเพราะตื่นเต้น 


ต้องให้ย้อนความมั้ยว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น 


เอ๊ะ??? 


อ๊า~เรื่องนั้นไม่ต้องก็ได้ค่ะว่าแต่แมวน้อยของหนูอยู่ไหนคะเทเรซ่ารีบเปลี่ยนเรื่องโดยเร็วไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้นว่าเกิดอะไรขึ้น! 


ตายแล้ว 


ตายแล้ว!!! หัวหน้าฆ่าลูกหนูเหรอคะ! 


=_=ไปกันใหญ่แล้วพูดนิดพูดหน่อยก็เชื่อนะเธอน่ะคือถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ก็ไม่เชื่อหรอกค่ะหัวหน้ารีไวล์ แต่เพราะคนอย่างเขาเป็นคนพูดนี่แหละถึงเชื่อซะหมดก็ดูสินิสัยดิบเถื่อนแบบนี้ ถ้าคิดจะฆ่าจริงฉันจะไม่แปลกใจ 


แต่ตจะฆ่าใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่แมวฉัน! 


แล้วมันอยู่ไหนล่ะคะ 


เอาไปปล่อยกลางป่าแล้ว 


หัวหน้า! 


ก็เดี๋ยวมันกลับมาอีกฉันไม่ชอบเข้าใจมั้ยมันเป็นภาระเดี๋นยวเธอเอาแต่เล่นกับแมวแล้วไม่ทำงานขึ้นมาจะทำไง! 


หนูแยกแยะเรื่องแมวกับเรื่องงานออกเถอะ คนบ้าอะไรแยกแยะเรื่องแค่นี้ไม่เป็นมีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่ทำตัวแบบนั้น 


คนที่แอบเอาแมวเข้ามาเลี้ยงโดยไม่ฟังคำสั่งของฉันอย่างเธอนี่มีสิทธิ์มาพูดด้วยเหรอเทเรซ่ายัยเด็กบ้า 


โอเคไม่เถียงก็ได้ค่ะคุณหัวหน้ารีไวล์ 


ไม่ต้องมาทำหน้าหงอยคิดว่าน่าสงสารมากรึไงเอ้าทำหน้าหงอยเพราะจะไม่ได้เจอน้องแมวนี่ก็ผิดเหรอ ทำไมหัวหน้าไม่เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ต้องถูกพรากลูกไปกันนะ! 


ก็ลูกไม่อยู่แล้ว! 


มันก็แค่แมวไม่ใช่ลูกจริงๆเธออย่ามาเว่อร์น่ะ หาผัวจริงๆให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดโอโหเจ็บจี๊ดนั่นปากเหรอคะหัวหน้าทหารรีไวล์ แอคเคอร์แมน ถ้าไม่ใช่เขารองเท้าที่ใส่อยู่คงถูกยัดปากไปนานแล้ว 


หัวหน้าพูดเหมือนชาตินี้หนูจะหาคุณสามีไม่ได้ 


เออสิ 


ระวังอยู่ๆหัวหน้าจะมาเป็นคุณสามีหนูเองนะคะ 


เธอตลกเหรอเทเรซ่าจะมาเอาฉันเป็นผัวถามอีกฝ่ายเขารึยังว่าอยากเป็นโว้ยยยหัวหน้ารีไวล์น้ำตานี่อยากจะไหลออกมาให้เท่ามหาสมุทรเหลือเกิน เป็นคำด่าที่ไม่มีคำหยาบก็เจ็บได้  ฉันนั้นแทบขาดใจเจ็บปวดรวดร้าวเกินกว่าจะห้ามได้ เศร้ายิ่งกว่าตอนสอบตกแล้วซ่อมยังซ่อมไม่ผ่านอีก หัวใจน้อยๆดวงนี้ช่างบอบบางเดินกว่าจะทนความเจ็บปวดนี้ไปได้ 


ตลกกลบเกลื่อนเข้าไว้เพื่อน หวานเป็นลมขมเป็นยา 


เกี่ยวอะไรวะ 


ไม่เป็นไรค่ะหัวหน้าถ้าชาตินี้หนูหาผัวไม่ได้ก็หาเมียแทน 


Teresa End Part 

. 

. 

Levi Part 


ยัยนั่นบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วแน่  เขากล้าพูดได้เลยว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้ที่ไหนมาก่อน! อาจจะเป็นโรคประสาทก็ได้คนอะไรจะเอาแมวเป็นลูกตัวเอง 


แถมยัง 


หนูอยากได้หัวหน้ารีไวล์เป็นคุณสามี! 


จู่ๆเหตุการณ์เมื่อวานก็ผุดขึ้นมาในหัว ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามแต่รีไวล์กลับยิ้มร่าทั้งๆที่ปากก็บ่นอยู่คนเดียวว่าเป็นเด็กแก่แดดอยู่วันยังค่ำ เมื่อนึกถึงสีหน้าของเจ้าตัวที่กล้าพูดออกมาเหมือนไม่อายแต่กลับหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก แถมยังเพิ่งลุกลี้ลุกลนขึ้นมาภายในไม่กี่วินาทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาอีก น่าจับตีปากให้เข็ดจริงๆพูดอะไรออกมาไม่รู้จักคิด 


แถมยังอยู่ๆเป็นลมไปอีก 


มันทำให้เขาต้องแบกเธอขึ้นเตียงไปนอนดีๆซึ่งมันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยสักนิด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆเทเรซ่าถึงเป็นลมลงไป 


แต่เพราะแบบนั้นเขาถึงเอาแมวไปทิ้งได้ยังไงล่ะ ความจริงเขาไม่ได้เอาไปปล่อยกลางป่าหรอกเสียเวลานอนของเขา ยังไงซะมันก็คงไม่กลับมาที่นี่อีก 


อ๊า~ลูกแม่กลับมาแล้วเหรอ! 


ห๊ะ 


รีไวล์ถึงกับลุกออกจากเก้าอี้ชะเง้อมองจากหน้าต่างมองลงไปจากชั้นล่างเห็นร่างบางกำลังอุ้มลูกแมวตัวสีขาวขึ้นมาอย่างเบามือพร้อมจูบประโลมที่หัวอย่างแผ่วเบา


สัยเขาจะประมาทเกินไป ต้องฆ่ามันทิ้งซะแล้ว... 


Levi End Part 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #70 super_kk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 19:48
    นั่นแมวนะคะเฮีย!
    #70
    0
  2. #29 นางเอกคนสวย(?) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:10
    รีไวล์ใจเยนนน //สู้น่าาาาแต่งสนุกมากเลยค่ะช๊อบชอบ~
    #29
    1
  3. #11 Levanajung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 21:21

    น่่าร้ากอ่ะ แต่งต่อน้า

    #11
    1