คัดลอกลิงก์เเล้ว

[gintama] มายองเนส X ช็อคโกแลต พาเฟ่ต์ 80%

โดย iProud

เมื่อคืนเราสองคนดวลดื่มเหล้ากันจนเมาขาดสติทั้งคู่ พอตื่นขึ้นมาพบว่าพวกเรามีอะไรกันแล้ว!?

ยอดวิวรวม

413

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


413

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ต.ค. 57 / 18:14 น.
นิยาย [gintama] ͧ X ͤŵ 80%

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


by 幸漫5/27福岡ドームK68a

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ต.ค. 57 / 18:14


อา....อา...

ภาพในความฝัน มือที่กุมอยู่ช่างอบอุ่นเหลือเกิน อุณหภูมิที่สูงขึ้นเรื่อยๆของคนสองคน

คนตรงหน้าที่มอบจูบที่เร่าร้อนและอ่อนโยน....ภาพตรงหน้าที่เลือนลาง





เฮือก!!


กินโทกิสะดุ้งตัวตื่นจากความฝันประหลาดก่อนจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ




"ฝันบ้าอะไรฟ่ะเนี่ย"




นั่งนึกได้ไม่นานก็รู้สึกถึงความเย็นจากแอร์ที่กระทบผิวเนียนจนยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดไว้ทันที




ก็รู็สึกแปลกๆไปจากเดิม..............






เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!





ร่างเปลือยมีเพียงผ้าห่มคลุมไว้!?

และที่นี้ก็ไม่ใช่ห้องของเขาด้วย!?

แต่เป็นโรงแรมที่ไหนสักแห่ง!?




ความเครียดถาถมเข้าใส่เถ้าแก่ร้านรับจ้างสารพัด


มือเจ้ากรรมเผลอปัดไปโดนบางสิ่งข้างๆ...คนที่เขานอนด้วยเมื่อคืน


กินโทกิค่อยๆหันไป





ไอ้คุณรองหัวหน้าฯ ฮิจิคาตะ!




อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!? ผ้าปูที่ยับยู่ยี้ และ...คราบบนผ้านี่มัน....ชัดเจน! ชัดเจนเลย!




เขากับไอ้บ้ามายองเนส....




กินโทกิรีบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาใส่อย่างเร็ว ความเจ็บแล่นตรงที่สะโพก


เผ่นดีกว่าตรู!


กินโทกิค่อยๆย่องเปิดประตู ก่อนจะปิดลงด้วยความเงียบที่สุด...


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


"อากินจัง เมื่อคืนลื้อไปไหนมาทำไมกลับซะเช้าเลยน่อ?"


"อะ อ๋อ! พอดีเมื่อคืนมีลูกค้าวานให้ช่วยสะกดรอยตามสามีให้น่ะ ก็เลยไม่ได้บอกก่อน"


ฟุดฟิด!

"คุณกินดื่มเหล้ามาใช่มั้ยครับเนี่ย?" ชินปาจิถอยออกห่างด้วยกลิ่นเหล้าที่แรงจากคนตรงหน้า

"อะ อา งั้นฉันขอไปพักผ่อนก่อนนะ"


"เดี๋ยว อากินจัง"

คางุระเดินมาจิ้มรอยจ้ำแดงที่หลังคอร่างสูง



"นี่มันรอยอะไรน่อ?"


มือหนารีบยกขึ้นมาปิดและหันกลับไปทันที

"อะ เอ่อ แมลงน่ะ! แมลงมันกัด..." ความเกือบแตกแล้ว!


"ฉันไปนอนก่อนนะคางุระ ชินปาจิ ฝากร้านด้วย"


ชินปาจิและคางุระมองแผ่นหลังที่รีบเดินหนีพวกเขา


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.



"คุณฮิจิคาตะครับ~ ทำไมกลับซะเช้าเมื่อคืนไปไหนมาหรอครับ?"


ลูกน้องตัวดี โอคิตะ โซโกะ จ้องจับผิดขณะที่เขากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่


"ไม่รู้สิ เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ได้เลย"


ฮิจิคาตะพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เลือนลาง เขาจำได้แค่ว่าคืนนั้นคุณคอนโด้พาชินเซ็นกุมิไปฉลองที่ร้านซือเจ๊ แล้วเขาก็ดื่มหนักมากเลยขอตัวกลับก่อน แล้วก็.....



จำไม่ได้..........



"รองฯคร้าบบบ นี่เอกสารของวันนี้ครับ"


ยามาซากิวางกองเอกสารลงข้างๆร่างสูง


"ยามาซากิเอาเอกสารใบนี้ไปให้คุณคอนโด้ด้วย ฉันเซ็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว"


ยามาซากิรับเอกสารมาก่อนจะมองเห็นความผิดพลาด


"อ่ะ เอ่อ...รองฯครับ เซ็นผิดที่แน่ะครับ"


ฮิจิคาตะขมวดคิ้วสงสัยตัวเองก่อนจะรับเอกสารคืนแล้วแก้ให้ถูกต้อง




โซโกะและยามาซากิมองคนตรงหน้าที่วันนี้ดูท่าทางแปลกๆไป เหม่อลอย เหมือนคิดอะไรอยู่





"รองฯครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"




กริ๊งงงง! โทรศัพท์ของฮิจิคาตะดังขึ้น


คงจะเป็นผู้หญิงที่เขานอนด้วยเมื่อคืน...พอคิดแบบนั้นแล้วก็รีบกดรับสายทันที


ร่างสูงคุยโทรศัพท์อยู่นาน ข้างหลังมีลูกน้องอีก2หน่อนั่งฟังเงียบๆ


สักพักเขาก็วางโทรศัพท์ลง


"ใครโทรมาหรอครับคุณฮิจิคาตะ?"


"หัวหน้าตรวจคนเข้าเมืองน่ะ ดูเหมือนจะเจอคนน่าสงสัยว่าจะเป็นพวกสละชีพขับไล่ต่างแดน"






ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง โซโกะและยามาซากิมองหน้ากันอารมณ์ประมาณว่า




ถามไปซิว่าไอ้คุณมายองเนสเดินได้มีเรื่องอะไรรึเปล่า?


ด้วยสายตาสุดSทำให้ยามาซากิที่น่าสงสารต้องปริปากถามอีกรอบ


ก็แหม...วันนี้ท่านรองฯอารมณ์ขึ้นๆลงๆจะบิ้มเมื่อไหร่ก็ยากจะเดา


"ยามาซากิ"

"คะ ครับ!?"  จู่ๆฮิจิคาตะก็เรียก


"เมื่อคืนหลังจากงานเลี้ยง มีใครเห็นฉันหิ้วผู้หญิงคนไหนออกไปรึเปล่า?"


ร่างสูงตัดสินใจถามออกไปเพราะด้วยควาอัดอั้นตันใจคิดถึงผู้หญิงที่เขานอนด้วยเมื่อคืน มันให้ทำคิดถึงตลอดเวลา



"ตอนนั้น3ทุ่มกว่ารองฯขอกลับก่อนและก็เดินออกไปคนเดียวนะครับ"




คนเดียว?...งั้นก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ร้านสินะ...



"มีอะไรรึเปล่าครับ?"

"เมื่อคืน....ฉันนอนกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่นึกไม่ออกว่าใครพอรุ่งเช้าเธอก็หายไปแล้ว


"เธอโทรมาบ้างรึเปล่าครับ?"ยามาซากิถาม


"ไม่..."


"ถ้ายังงั้นเธออาจจะแค่เล่นๆก็ได้นะครับคุณฮิจิคาตะ" โซโกะเอ่ยขึ้น


เล่นๆอย่างนั้นหรอ?


พอคิดว่าอีกฝ่ายแค่เล่นๆแล้วก็รู้สึกใจแป่วขึ้นมาทันที


เพราะเขารู้สึกตกหลุมรักเธอคนนั้นเข้าซะแล้ว



"ถ้าอยากรู้ลองไปขอให้พวกรับจ้างสารพัดช่วยสิครับ"



นั้นสิ....แต่ว่าถ้าเจ้าพวกนั้นรู้ต้องโดนหัวเราะเยาะแน่


"ถ้างั้นผมไปแทนให้แล้วกันคุณฮิจิคาตะ"

"ดะ ...เดี๋ยวสิไอ้เจ้าโซโกะ ! "

ฮิจิคาตะจะรั้งไว้แต่ไม่ทัน โอคิตะวิ่งออกไปไม่สนใจ










"ลูกพี่คร้าบบบบ ! อยู่มั้ย?"



ครืดดดด ! ประตูร้านรับจ้างสารพัดเปิดออกอย่างแรงพร้อมอาหมวยหน้าบูด


"ลื้อมาตะโกนอะไรน่ารำคาญน่อ! ที่นี้ไม่ต้อนรับลื้อไสก้นกลับไปได้เลยอาตี๋"


"ฉันมาหาลูกพี่ไม่ได้จะมาฟังหมาเห่าซะหน่อย"


"หนอยยยย! ไอ้อาตี๋หัวเป็ด! ถ้าจะมาขอให้ช่วยหันลื้อเป็นชิ้นๆล่ะก็! อั๊วทำให้ฟรีแถมตั๋วท่องนรกไปไม่กลับน่อ!"


"เอะอะอะไรน่ะคางุระจัง? คุณโอคิตะ สวัสดีครับ...คุณกินอยู่ข้างในแน่ะครับ" ชินปาจิทนฟังเสียงคู่กัดไม่ไหวก็เชิญให้โอคิตะเข้ามานั่งรอข้างในก่อน


ไม่นานนักคุณกินก็เดินออกมา


"คนของชินเซ็นกุมิมาทำอะไรที่นี้ล่ะ?"


"เข้าเรื่องล่ะกันนะครับลูกพี่ พอดีมีเรื่องวานให้ลูกพี่ช่วยหน่อย"


"โฮ่ๆ ....มีเรื่องที่พวกนายทำไม่ได้จนต้องมาขอร้องคุณกินรึเนี่ย?"


....เขามาจ้าง ไม่ได้มาขอร้องเฟ้ย!.....


"พอดีคุณฮิจิคาตะเขินจนมาก้มกราบขอร้องลูกพี่เองไม่ได้ผมเลยมาแทนนะครับ"


....ไอ้นี่ก็พูดเกินจริง!....


"หา? เจ้านั้นน่ะนะ? เรื่องอะไรฟ่ะ?"


"รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะครับ"  คางุระกับชินปาจิรีบเอียงหูตั้งใจฟังเต็มที "คือว่า...เมื่อคืนคุณฮิจิคาตะเมาแล้วไปหิ้วสาวที่ไหนไม่รู้ไปxxxxแล้วก็xxxxเสร็จ ที่โรงแรมxxxx ตอนเช้าก็ไม่เห็นสาวเจ้าคนนั้นทิ้งแต่คุณฮิจิคาตะกับรอยxxxxเอาไว้ ตอนนี้ก็เหม่อลอยไม่เป็นอันทำงานทำการ ล่ะครับ......"


"ว๊ากกกกกกกก !! นี่ลื้อพูดน่าอายออกมาน่อ!! " คางุระกับชินปาจิหน้าแดงแปร๊ดแต่ที่น่าสงสัยคือ คุณกินหมุนเก้าอี้หนีคนตรงหน้า


"ลูกพี่ช่วยตามหาผู้หญิงคนนั้นได้มั้ยครับ?"


"เฮ้ๆ เรื่องนี้มันไม่ใช่ง่ายๆนาเหวย"


"สำหรับค่าจ้าง จ่ายไม่อั้นครับ เพราะคนจ่ายคือคุณฮิจิคาตะเชิญเรียกได้ตามสบาย"


คุณกินคิดอะไรบางอย่างอยู่นานก็จะตกลงรับงาน โอคิตะเสร็จธุระแล้วลุกขึ้นเตรียมจะออกไปแต่สังเกตุเห็นรอยจ้ำแดงที่คอของคนที่หันหลังให้


...นั่นมันรอย...?


"จะว่าไป ...คุณฮิจิคาตะฝากความคิดถึงมาด้วยนะครับ"


"ห๊า!!? บ้า! คิดถึงบ้าบออะไรฟ่ะ! ก็เมื่อคืนยัง.....อ๊ะ! " กินโทกิที่จู่ๆก็มีปฏิกริยาลนลานหน้าแดงเหงื่อแตกพลั่กปากไวจนเผลอพูดเรื่องที่เขากับฮิจิคาตะนอนด้วยกันเมื่อคืน

คางุระ ชินปาจิ และโอคิตะยืนงงกันอยู่3คน


"อ่ะ...เอ่อ ไม่มีอะไร" คุณกินพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ


แต่ดูเหมือนจะพลาดไปซะแล้ว เพราะคนอย่างโอคิตะ โซโกะ เริ่มรู้แล้วว่ารอยจ้ำที่คอ ปฏิกริยาแปลกๆ และ ใบหน้าที่เขินอายของเถ้าแก่รับจ้างสารพัด...........


เกี่ยวข้องกับรองหัวหน้าฯแน่นอน !


แต่ไม่พูดหรอกนะ เพราะแบบนี้มันน่าสนุกกว่า หึหึ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.



"ไอ้โซโกะ! แกหายไปไหนนานว่ะ! " เสียงฮิจิคาตะบ่นข้างหู


"ก็ไปหาว่าที่ภรรเมียของคุณฮิจิคาตะไงล่ะคร้าบบบบ"


เอ๋?........โซโกะที่ตั้งใจพูดเสียงดังทำให้ทุกคนในหน่วยมุ่งความสนใจมาทางนี้



"อะไรนะครับ! ภรรยาของรองหัวหน้า!?"

"ใครหรอครับหัวหน้าโอคิตะ!"

"เฮ้ยๆ อย่าเบียดสิฟ่ะ! ฉันจะฟังหัวหน้าโอคิตะ"


ท่ามกลางความชุลมุน ฮิจิคาตะยืนงงสักพักก่อนจะเห็นรอยยิ้มเลศนัยของโอคิตะมาทางเขา


"เดี๋ยวสิว่ะ! โซโกะ! แกพูดเรื่องอะไรเนี่ย!?"

"ก็เรื่องที่คุณฮิจิคาตะไปฟันสาวเมื่อคืนไงล่ะครับ"


คนในหน่วยทุกคนร้องตกใจกันทันที


"นี่แก...รู้แล้วรึว่าเธอเป็นใคร!?"


"หึหึ ... ภรรยาของคุณฮิจิคาตะน่ะคือ........."


ทุกคนตั้งใจฟังเต็มที


"คือ..........."


"โทชิ!!!" คอนโด้วิ่งมาขัดจังหวะสำคัญ


"ม่ะ มีอะไรครับคุณคอนโด้?"


"ป๋าฝากมาบอกว่าพรุ่งนี้อยากจะพาโชกุนไปเที่ยวร้านคุณโอทาเอะอีกครั้งน่ะ ก็เลยวานชินเซ็นกุมิคุมกันท่านโชกุนให้อีกตามเคย ....ว่าแต่? มีอะไรกันหรอ? รวมตัวพร้อมเพรียงกันเลยนะ?"


"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณคอนโด้ เอาล่ะๆ ไปทำงานกันดีกว่า" โอคิตะพูดสลายกลุ่มมีเพียงฮิจิคาตะที่ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว


โอคิตะเดินเข้าไปหาและกระซิบเงียบๆ


"ก็แค่ว่าเธอมีผมสีเงินตาสีแดงที่วันๆเอาแต่กินพาเฟ่ต์ก็ท่านั้นล่ะครับ...."


พูดเสร็จโอคิตะก็ปล่อยให้ฮิจิคาตะยืนงงคนเดียว ภาพเธอคนนั้นเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาอีกครั้งผิวเนียนอมชมพู ผมสีเงินที่สะท้อนแสงไฟทำให้ดูเป็นประกาย ดวงตาที่ชื้นน้ำ มือที่สอดประสาน และเสียงที่คุ้นเคย


อา.....ฮิจิคาตะ...



กินโทกิ !?




.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

คุณกินเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อในมือถือถุงพลาสติกบรรจุกล่องนมรสสตอเบอรี่ มองเม็ดฝนที่ตกลงมาไปขาดสาย


"อะไรจะโชคร้ายขนาดนี้ว่ะเนี่ย" กินโทกิมองซ้ายขวาหาร่วมที่คาดว่าจะมีคนลืมไว้ซะคันบ้างแต่ไม่มี.......


ในที่สุดก็ตัดสินใจเดินฝ่าฝนออกไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆก็มีร่มมาบังตัวเขาไว้ให้



"ทำไมเมื่อคืนถึงกลับไปก่อนล่ะ?"  เสียงฮิจิคาตะเอ่ยออกมา

"กะ แก....ออกไปห่างๆเลยป่ะ!" ว่าเสร็จก็รีบเดินไป

"เดี๋ยวสิกินโทกิ! ฉันถามนายอยู่นะ"

"ฉันไม่รู้เรื่อง"

"แล้วรอยที่คอล่ะ จะว่ายังไง?" ฮิจิคาตะมองรอยที่หลังคอคนตรงหน้า

"อึก! แล้วไง!? เมื่อคืนเราเมาทั้งคู่! แล้วก็....มีอะไรกัน เรื่องมันก็แค่นั้นแหละ!!!!!"

"ฉันจะรับผิดชอบนายเอง"

"ถ้านายมาเพื่อแสดงความรับผิดชอบล่ะก็ ไม่จำเป็นหรอก....ขอให้ลืมๆมันไปซะ คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ.........ลืมมันไปซะ ! "


กินโทกิวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองคนข้างหลัง

ฮิจิคาตะทบทวนสิ่งที่กินโทกิพูดออกมา


....เขาบอกให้ลืมๆไปซะ....



โอคิตะที่แอบตามฮิจิคาตะมองดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เดินออกไปจากตรงนั้น


.
.
.
.
.
.
.
.
.


"นี่ลื้อมาที่นี้ทำไมอีกน่อ!" คางุระบ่นชายที่เป็นคู่กัด เธอโยนผ้าเช็ดตัวให้โอคิตะที่เปียกฝนมา





TBC.


ขอโทษอีกครั้งนะคะ เวลาไม่พออัพจริงๆ ฮือๆ แล้วมาต่อนะคะ





ผลงานอื่นๆ ของ iProud

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 08:45
    สั้นซะไม่เหลือรูปเลยค่ะ
    #6
    0
  2. วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:11
    เอ๊า....ค้างซะงั้นล่ะ
    #5
    0
  3. #4 Fate
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 13:39
    อร้างงง มาต่อเดี๋ยวนี้เรยไรท์!!!
    #4
    0
  4. วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 16:01
    อะฮิๆๆๆๆต้องมีคู่โอคิคางุแน่ๆ ฮิจินายต้องตามตื้อคุณกินให้ได้นะเฟ้ยยยย
    #3
    0
  5. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 00:58
    รอต่อ โอคิตะแวบเดียวก็รู้เลยว่าคู่นอนฮิจิคือใคร
    #2
    0
  6. วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 20:37
    อร้ายย รักคู่นี้ สนุกมากๆ รีบมาต่อนะคะะะะ
    #1
    0