เสน่หาพยัคฆินทร์

ตอนที่ 13 : พรหมลิขิต (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    11 พ.ค. 62



ทุกคนมองตามรถพยาบาลที่เคลื่อนที่ออกไปแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอกกันโดยถ้วนทั่ว โดยเฉพาะผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงอย่างเกสรีและศารทูลที่ดูเหมือนจะโล่งใจเป็นพิเศษ


สองหนุ่มสาวหันมาสบตากันอีกครั้งโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อความเชื่อมโยงเดียวระหว่างเธอกับเขาอย่างลอร่าไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกัน เกสรีเป็นฝ่ายเบนสายตาไปก่อนอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก บวกกับพวกเพื่อนๆ กำลังเข้ามาปรึกษาหารือด้วยพอดี


“เรียบร้อยแล้วใช่ไหมเกรซ” อาวุธถามขึ้น รู้สึกแย่อยู่บ้างที่ช่วยอะไรเธอไม่ได้มากนัก


“ตอนนี้ก็น่าจะเรียบร้อยในระดับหนึ่งนะคะ แต่ก็ต้องรอดูก่อนว่าเขาเจ็บมากหรือเปล่า แล้วหมอจะว่ายังไงบ้าง”


“ขอโทษนะ ถ้าพี่ไม่ชวนเกรซออกมาก็คงไม่มีปัญหาแบบนี้หรอก” อาวุธเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขารู้ว่าเกสรีไม่ค่อยชอบออกมาเที่ยวกลางคืน แต่ความที่อยากพบเจอเธอบ้างจึงอ้างว่าพี่น้องในสายอยากสังสรรค์กัน และทุกคนก็อยากเจอเธอ ความที่อยู่สายรหัสเดียวกันทำให้เกสรีไม่ค่อยปฏิเสธหากเป็นเหตุผลนี้


“คิดอะไรอย่างนั้นล่ะคะพี่อาร์ม ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เราก็แค่มาสังสรรค์กันตามประสาพี่น้อง ใครจะนึกว่าเรื่องมันจะวิ่งมาหา ถือว่าเป็นคราวซวยของเกรซก็แล้วกันค่ะ อีกอย่าง เกรซต่างหากที่ต้องขอโทษพี่น้องในสายทุกคนที่ทำให้หมดสนุกไปด้วย ” เกสรีถือโอกาสขอโทษขอโพยคนอื่นๆ ไปด้วย


“นั่นสิครับพี่อาร์ม ผมว่าพี่อย่าคิดมากเลย พี่เกรซเองก็เหมือนกัน ไม่เห็นต้องมาขอโทษขอโพยกันเลย สายเราเหนียวแน่นอยู่แล้ว วันหลังค่อยนัดกันใหม่ก็ได้” ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งในกลุ่มของเกสรีเอ่ยขึ้นมาบ้าง


“ขอบใจนะที่เข้าใจ” เกสรีเอ่ยพลางตบป้าบๆ ลงไปที่ไหล่ของชายหนุ่มรุ่นน้องเหมือนจะบอกว่าเห็นด้วยทุกอย่าง


คนที่เงี่ยหูฟังเกสรีคุยกับเพื่อนอย่างศารทูลถึงกับแอบเบะปาก นี่ยายตัวเล็กนั่นกล้าพูดออกมาได้อย่างไรว่าให้ถือว่าเป็นวันซวยของเธอ น่าจะบอกว่าเป็นวันซวยของลอร่าหรือวันซวยของเขายังจะฟังขึ้นกว่า


ยังหมั่นไส้เรื่องความซวยไม่เสร็จ ก็ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอตบไหล่ชายหนุ่มอีกคนอย่างสนิทสนม ไอ้อาการแบบนี้ส่วนมากเขาเห็นแต่ผู้ชายทำกัน ยายนี่นอกจากจะมีแต่เพื่อนผู้ชายแล้ว กิริยาท่าทางก็คล้ายๆ ผู้ชายหลายอย่าง ไม่ได้หมายถึงว่ามีลักษณะทอมบอย แต่ดูคล่องแคล่ว ปราดเปรียว และห้าวหาญ


คิดมาถึงตรงนี้เสือหนุ่มก็กะพริบตาปริบๆ ที่ผ่านมาเขามักจะให้คำนิยามผู้หญิงที่อยู่ในความสนใจของตัวเองว่าคือความงดงาม อ่อนหวาน หรือไม่ก็เซ็กซี่ร้อนแรง สรุปแล้วก็คือเป็นสิ่งจรรโลงใจขั้นสุดยอดของโลกนี้ ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องมาให้นิยามผู้หญิงคนหนึ่งว่าห้าวหาญ หรือว่าโลกของเขามันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว


คิดพลางแอบชำเลืองคนที่เข้ามาเปลี่ยนโลกของตัวเองด้วยความว้าวุ่นใจนิดๆ ก่อนจะหลุดจากภวังค์เมื่อคนกลุ่มนั้นเริ่มสนทนากันต่อ


“แล้วจะเอายังไงกันต่อ ยังจะอยู่เที่ยวต่อไหม” อาวุธสอบถามขึ้นมาในฐานะพี่ใหญ่สุดในกลุ่ม และเป็นตัวตั้งตัวตีชวนทุกคนออกมาเที่ยว


แต่ละคนในกลุ่มมองกันราวกับจะหารือว่าจะเอายังไงต่อ


“เกรซคงต้องขอตัวก่อน ว่าจะตามไปที่โรงพยาบาลสักหน่อยค่ะ”


“อืม งั้นเหรอ ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม” อาวุธเสนอตัว


“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนอยู่สนุกกันต่อเถอะ นานๆ เจอกันที” เกสรีรีบปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย


“คนที่นานๆ จะมาเจอคนอื่นทีก็เรานั่นละ คนอื่นๆ อยู่แถวนี้ทั้งนั้น มีแต่เราน่ะอยู่ไกลกว่าใครเพื่อน” อาวุธเอ่ยเสียงอ่อน


พอเรียนจบเกสรีก็กลับไปอยู่บ้านที่เชียงราย นานทีปีหนถึงเข้ากรุงเทพฯ สักครั้ง ดังนั้นเมื่อรู้ว่าระยะนี้เธอมาอยู่กรุงเทพฯ เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้พี่ชายซึ่งเป็นดารา จึงไม่พลาดที่จะชักชวนออกมาสังสรรค์กัน


เกสรียิ้มนิดๆ เพราะเป็นอย่างที่อาวุธว่าจริงๆ “งั้นเอาไว้วันหลังค่อยเจอกันนะ เกรซขอตัวก่อนเลยก็แล้วกัน ไปแล้วนะทุกคน” ตอนท้ายหันไปขอตัวกับคนอื่นๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่รถซึ่งจอดไว้หน้าคลับ โดยมีสายตาหลายๆ คู่มองตามไปด้วยความรู้สึกต่างๆ กัน


และหนึ่งในนั้นก็คือสายตาของศารทูลที่มองตามผู้หญิงตัวเล็กที่โชคชะตาผลักให้ได้พบเจอและมีเรื่องชุลมุนกันอย่างไม่ตั้งใจรวมอยู่ด้วย เขามองเธอเดินไปที่รถด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง มองเธอหันมาโบกมือพร้อมทั้งส่งยิ้มสดใสให้เพื่อนๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถและขับออกไป


เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกหวิวๆ ที่เกิดขึ้นในหัวใจตัวเองมันคืออะไร เขาไม่รู้ว่าต่อไปจะมีโอกาสได้พบผู้หญิงประหลาดคนนั้นอีกไหม ผู้หญิงที่เขารู้แค่ว่าเธอชื่อเกรซจากที่ได้ยินคนอื่นๆ เรียก ผู้หญิงที่เขารู้แค่ว่าเธอเป็นคู่อริกับลอร่า ผู้หญิงที่เขารู้แค่ว่าเธอเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกับผู้ชายอีกสามคนที่ยืนอยู่นั่น ผู้หญิงที่เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย แต่กลับรู้สึกใจหายอย่างประหลาดตอนที่เธอขับรถจากไป เขารู้แค่ว่าถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะพบเธออีกสักครั้งก็ยังดี


“ยืนคิดอะไรอยู่วะเดียว” ชลธีถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว


“เปล่า ไมมีอะไรหรอก” เสียงถามของเพื่อนทำให้เสือหนุ่มหลุดจากภวังค์


“ไป งั้นก็เข้าไปข้างในกันเถอะ ยังไม่ได้คุยกันเลยนี่หว่า” ชลธีชักชวน


“ไม่ดีกว่าว่ะ เดี๋ยวฉันกลับเลยก็แล้วกัน” คนที่กะจะมาท่องราตรีเกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน


“อ้าว ทำไมล่ะวะ”


ศารทูลได้แต่ส่งยิ้มให้เพื่อนนิดๆ ก่อนจะโบกมือให้แล้วหันหลังเดินตรงไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ระหว่างนั้นก็คิดถึงคำถามของเพื่อนขึ้นมา


นั่นสินะ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม แค่เห็นว่ายายสาวแสบนั่นจากไป เขาก็ไม่มีอารมณ์อยากเที่ยวต่อแล้ว ตกลงมันเป็นเพราะอะไรกัน


นั่นแน่ะๆ มีว้าวุ่นใจด้วยล่ะ เฮ้อ ถูกใจสาวเจ้า แต่ดูเหมือนสาวจะไม่สนนะ แล้วจะทำยังไงดี ว่าแต่ คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือเปล่าคะ แต่อินุ้งเดียวนางเชื่อมากเลยนะคะ แล้วอะไรเป็นสาเหตุให้นางเชื่อ มาติดตามกันต่อนะคะ ฝากโหวต เมนต์ และมาเป็นแฟนพี่เดียวกันนะคะ

รักมากมาย >< ยามาระตี


จงใจให้รัก
ยามาระตี
www.mebmarket.com
          รักเด็กไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเด็กแสบอย่าง ตมิสา  ที่มุ่งมั่นจะโสดแบบสุขสันต์ จะอยู่บนคานอย่างสง่างาม เดือดร้อนคนที่เฝ้าฟูมฟักทะนุถนอมรอวันให้เธอเติบโตด้วยใจจดจ่อ แต่รอแล้วรอเล่าก็ดันมีเค้าว่าจะได้แห้วมารับประทาน ยิ่งรอตัวเขาเองก็ยิ่งแก่  ตุลย์  จึงต้องทำอะไรสักอย่าง...          แน่นอนว่า เขากับเจ้าแตนตัวน้อยรู้จักกันมาทั้งชีวิต มีหรือจะไม่รู้วิธีพิชิตใจ กับคนงกก็ต้องใช้เงินล่อ อยากเป็นพ่อของลูกเธอก็เลยต้องโชว์ป๋า เปย์ไม่อั้น!          “จะเอาเงิน! พี่ตุลย์ต้องโอนเข้าบัญชีให้แตนเลยด้วย! อย่าคิดเบี้ยวแตนนะ นี่แน่ะๆ”           สาวน้อยแหวเสียงแหลมพร้อมกับหยิกหมับเข้าที่ท่อนแขนของคนเป็นพี่ เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมเสียเปรียบเรื่องแบบนี้เด็ดขาด          “โอ๊ย! รู้แล้ว ยายงก ยายมหาสมุทร ยายเด๊ดซี!”          “แตนไม่ใช่เด๊ดซีนะ!” ตมิสาเถียงหน้าดำหน้าแดง          “ทำไมจะไม่ใช่”           ตุลย์โต้กลับก่อนจะใช้นิ้วจิ้มๆ ลงไปบนผิวเนื้อนวลแบบไม่เบานัก จากนั้นก็ดึงมือกลับมาพร้อมกับทำท่ามองปลายนิ้วที่ใช้จิ้มเธอเมื่อสักครู่ พร้อมกับทำเสียงล้อเลียน           “ดูสิ มีแต่เกลือ”          “กรี๊ดดด! ไอ้พี่ตุลย์ ตายซะเถอะ คนนิสัยไม่ดี แตนไม่คุยกับพี่ตุลย์แล้ว โป้ง!”           เจ้าแม่เกลือเคืองอย่างหนัก ชะโงกร่างข้ามเกียร์รถไปทุบตีคนเป็นพี่ที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ แบบเอาเป็นเอาตาย          “ถ้าโป้ง พี่จะไม่โอนเงินเข้าบัญชีให้นะ”          ได้ผลอย่างที่คาดไว้เพราะคนงกหันขวับกลับมาอย่างว่องไว           “ถ้าไม่โอนพี่ตุลย์จะโดนหนักกว่าเมื่อกี้”
ดวงใจพยัคฆา
ยามาระตี
www.mebmarket.com
นักแสดงหนุ่มขวัญใจสาวเล็กสาวใหญ่  นฤเคนทร์  พัฒนามนตรี  ต้องมาสูญเสียความมั่นใจแบบสุดๆ เมื่อถูกสาวปริศนาชิ่งหนียามเช้าโดยไม่ทันรู้ตัว          ให้ตายสิ! รู้ถึงไหนอายถึงนั่น คาสโนวาหน้าหยกอย่างเขาถูกฟันแล้วทิ้ง!            งานนี้แม่คุณต้องรับผิดชอบ แบบนี้มันหยามกันชัดๆ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินตะแคงหาเขาก็จะทำ          เพราะความอยากช่วยเพื่อนทำให้สาวน้อยแสนซื่อ  ตระการตา  บูรณะรักษ์  ต้องเข้าไปพัวพันกับหนุ่มหล่ออันตรายอย่างนฤเคนทร์ จนสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตสาวให้เขา แล้วจากมาอย่างเงียบๆ แต่เขากลับไล่ล่าถามหาความรับผิดชอบจากเธอ เขาน่ะผู้ชาย...เสียหายอะไร เธอละงงกับตรรกะของเขาจริงๆ          “คุณคิดว่าจะรับผิดชอบผู้ชายที่เสียตัวให้คุณยังไงล่ะ”          “สะ...สะ...เสียตัว?”          “ใช่! หรือจะเถียงว่าคืนนั้นผมไม่ได้เสียตัวให้คุณ”          “แต่ว่า...แต่คุณเป็นผู้ชายนะคะ”          “แล้วยังไง เป็นผู้ชายแล้วเสียตัวไม่ได้เหรอ เสียก็คือเสียนั่นแหละ จะครั้งแรกหรือครั้งไหนมันก็เสียเหมือนกัน ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นพวกกดขี่ทางเพศ”          “กดขี่ทางเพศ? แล้วคุณจะเอายังไงล่ะคะ”          “เอาคุณ”           “พูดอะไรของคุณน่ะ จะบ้าเหรอ”          “ไม่บ้าหรอก คิดอะไรอยู่ กิ๊วๆ เต่าทะลึ่ง”           “ฉันไม่ได้ทะลึ่งนะคะ ก็คุณ...ก็คุณ...”           “ที่ผมบอกว่าเอาคุณน่ะ คือจะเอาตัวไปใช้หนี้”           “หนี้? หนี้อะไรคะ ฉันไปเป็นหนี้คุณตั้งแต่เมื่อไร”          “ก็ตั้งแต่วันนั้นแหละ”
พิศวาสร้ายใต้ปีกรัก
ยามาระตี
www.mebmarket.com
หนุ่มมาดนิ่งแห่งเดรอสซี ผู้ไม่สยบยอมให้ใครง่ายๆ ต้องมาแพ้ทางลูกสาวอดีตบอดีการ์ดของบิดา ตั้งแต่แรกพบสบตากัน จากวันนั้นเฟอร์นันโดก็เฝ้าทะนุถนอมน้องน้อยของเขาด้วยความรัก จับจองเธอไว้ตั้งแต่วัยเยาว์ รอจนกระทั่งวันเกิดครบรอบปีที่สิบแปดของเธอความอดทนมักมีรสขม แต่ผลของมันมอบรสหวานยวนใจ รางวัลของการรอคอยคุ้มจนประมาณค่าไม่ได้ นางฟ้าของเขาเติบโตมาทั้งหอมทั้งหวานจับใจ ครั้นจะยอมเสียเธอให้คนอื่นไป บอกเลยว่าไม่มีทาง! เขาจะผูกเธอไว้ด้วยรัก ล่ามไว้ด้วยพิศวาส ทุกพื้นที่ของหัวใจ มีไว้ให้เธอเพียงคนเดียว...แองเจลา วีรินทร์ เลติอาร์นี แม้วันนี้นางฟ้าอยากจะโบยบินกลับสู่ผืนฟ้ากว้างใหญ่แล้วก็ตาม“ปีกของเราไม่ได้มีไว้บินหรอกนะนางฟ้า มันมีไว้ประดับร่างกายแสนสวยเท่านั้นละ แค่ให้พี่ชื่นชม พี่จะเป็นคนเด็ดปีกนั่นเองหากเราคิดจะใช้มันโผบินไปจากพี่”
ตะวันเร้นรัก
ยามาระตี
www.mebmarket.com
"จะมีสักวันไหม ที่ตะวันในเงามืดส่องแสงสว่างสู่หัวใจแผลหัวใจในครั้งเก่า ทำให้ตะวันซ่อนหัวใจไว้ในเงามืดมานานกระทั่งได้เจอกับไอลดา ผู้ที่ช่วยให้เขารอดชีวิตจากการถูกลอบยิงแต่แทนที่ชายหนุ่มจะซาบซึ้งและขอบคุณเธอเขากลับมองว่าเธอจุ้นจ้านจนจับคนร้ายไม่ได้ขณะที่ไอลดาต้องการเพียงคำขอบคุณทว่าเขากลับเสนอค่าตอบแทนมาให้เธอจึงโกรธจนคิดว่าชาตินี้ไม่ขอกับผู้ชายไร้มายาทอย่างเขาอีกทว่าแม่ของตะวันกลับอยากเจอผู้ที่มีบุญคุณกับลูกชายเขากับเธอจึงมีเรื่องให้ต้องกลับมาพัวพันจนกระทั่งตะวันเริ่มรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจแต่เพราะไม่ศรัทธาความรักทำให้เขาคอยขีดเส้นกักเธอไว้แค่ในฐานะนางบำเรอ!แล้วจะมีวันนั้นไหม วันที่ตะวันยอมส่องแสงสว่างสู่หัวใจไอลดา"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

266 ความคิดเห็น