คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์)

ตอนที่ 4 : พระสนมเวรียา อัพ100%


     อัพเดท 20 มิ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: รักหวาน, ลึกลับ., ริษยา.....แย่งชิง.....อำนาจ
ผู้แต่ง : บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล
My.iD: https://my.dek-d.com/intuon55
< Review/Vote > Rating : 94% [ 14 mem(s) ]
This month views : 7 Overall : 83,732
948 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 107 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 4 : พระสนมเวรียา อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5014 , โพส : 17 , Rating : 95% / 13 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่4 พระสนมเวรียา อัพ100 %

 

เวรียา.........ฉันจะทำยังไงกับเธอดี จะส่งเธอกลับประเทศไทย ก็คงสายเสียแล้ว ฉันเหมือนถูกควบคุมตัวไว้กลายๆในพระราชอำนาจ ครีมา.........ร้ายกาจนักที่ใช้เวรียา เป็นกับดักล่อให้เราจนมุม เธอทำให้เจ้าพี่ทรงเห็นว่าเราโกหก ครีมารู้ว่าเราจะต้องปกป้องเวรียา อย่างน้อยในฐานะหนึ่งก็คือ เป็นผู้นำพาเธอมา เพราะถ้าเราส่งเธอเข้ามาถวายตัว ต่อมาเธอก็ต้องถูกครีมากำจัด  เช่นสนมบางนางที่ทรงโปรดได้หายตัวไปอย่างลึกลับไร้ร่องรอย ซึ่งอาจโดนฆาตกรรม อย่างหาหลักฐานไม่ได้ ครีมา......โหดเหี้ยมอำมหิต และยังมีพ่อหนุนหลัง บ้านเมืองกำลังตกอยู่ในมือเธอด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าพี่ยังทรงเชื่อคำยุยง ด้วยหลงใหลในตัวเธอเช่นนี้ และถ้าเราจะรับข้อเสนอ ของเธอเสียเองล่ะ ยึดพระราชอำนาจปราบดาภิเษกงั้นรึ........

เราสามารถทำได้อยู่แล้ว และอย่างง่ายดาย แต่เราจะต้องแต่งตั้งเธอ เป็นพระราชินีเคียงกาย ผู้หญิงใจคอโหดร้าย มักใหญ่ใฝ่สูงอย่างนี้ เรารับเธอไม่ได้ แม้ครั้งหนึ่งเราจะพึงใจ ในมายารักของเธอนักหนา และเกือบจะมีอะไรด้วย ถ้าคืนนั้นลาฮาลไม่บังเอิญมาขัดจังหวะ ซึ่งมันกลายเป็นความโชคดี อย่างที่สุดของเรา วันนี้เราจะต้องเข้าไปอยู่กับเวรียาในตำหนัก เพื่อที่จะไม่ให้เจ้าพี่จับผิดเราได้อีก และมันก็จะทำให้เวรียาปลอดภัย ไปด้วยกับการที่จะต้องถูกบังคับให้ถวายตัว แล้วเธอจะยอมอยู่กับเราในตำหนักเดียวกัน หรือว่าร่วมเตียงเดียวกับเรามั้ยนะ เราจะเริ่มต้นบอกเธอว่ายังไงดี

 

ลาฮาลขอตัวกลับไปแล้ว เวรียาเริ่มมีโอกาศ ได้เดินสำรวจภายในพระตำหนัก และรำพึงขึ้นกับตนเอง มันช่างงดงามอย่างเหลือเกิน ทั้งภายนอกภายใน ก็เพราะมันเป็นตำหนักพักผ่อนนอนเล่น ของเจ้าชายสุดหล่อนี่เอง คนรักเก่าถึงได้แล่นตามมาดู เธอยังคงรัก และยังคงจะหึงหวง เจ้าชายสุดหล่อแสนเต๊ะอยู่มากสิ อยากเห็นองค์ฟาฮีลเหลือเกิน ว่าจะทรงพระสิริโฉม หล่อเท่น์สมาร์ท เหมือนพระอนุชามั้ยนะ...........

เวรียาเดินช้า ๆมือเรียวแตะไปตามข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับ......... ที่นี่คงจะหนาวเข้ากระดูกเลยสินะ ถึงได้มีเตาผิงด้วย ก็ขนาดกลางวันก็ยังเย็นขนาดนี้ โซฟาถึงได้หนานุ่ม แทบจะห่อตัวได้ โอ๊ย.........ช่างมีความสุขกับอากาศเย็นๆเสียจริง  เมื่อคิดถึงอากาศร้อนๆที่เมืองไทย........ ห้องบรรทมที่เธอเยี่ยมกรายขึ้นมา งดงามกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก ที่นี่เป็นที่ประทับพักผ่อนเท่านั้น แล้วถ้าห้องบรรทมจริงๆล่ะ จะอลังการขนาดไหนกันนะ ........แล้วตำหนักที่ประทับของเขา จะมีนางสนม ไว้สำหรับถวายความสำราญ เหมือนในฮาเร็มมั้ย .......ถ้ามี..........จะมีสนมสักกี่คนกัน คงจะมากมายหลายนาง ที่ต่างก็เข้าห้อมล้อม ให้เขาได้เชยชมในสรีระ ที่เหล่านางสนมต่างก็คงต้องงดงาม อวดรูปโฉมโนมพรรณ วับๆแวมๆ เหมือนที่เราเคยเห็นในหนังสินะ .........เวรียาคิดแล้วหัวเราะเบาๆ ทุ่มกายลงบนเตียงแรงๆ ให้มันเด้งรับร่างบาง แล้วยิ้มคนเดียว อย่างนึกขันความคิดของตนเอง เมื่อหลับตาลงนิ่งๆ และเผลอหลับสนิทลงไปจริงๆในที่สุด

ความหนาวเย็นคืบคลานเข้ามา ทำให้เวรียาตกใจตื่น แสงที่สาดเข้ามา ทางบานกระจกรูปโค้งสูงในห้อง หม่นแสงลงมากแล้ว เธอรีบดีดตัวเองลุกขึ้น ค้นหาของในกระเป๋าเดินทาง ที่ยังไม่ได้จัด รีบเข้าห้องน้ำ ด้วยนึกถึงคำพูดของลาฮาล ที่วันนี้เธอจะต้องร่วมโต๊ะเสวย ทั้งกับองค์หญิงฮาน่า และเจ้าชายเคมินสุดหล่อ และเมื่อย่างเท้าเข้าไปในห้องน้ำ ก็ต้องร้าวว้าว! ตะลึงกับทุกอย่างที่สุดหรูในห้องน้ำนั้น ตั้งแต่อ่างอาบน้ำจากุสซี่ เครื่องใช้งดงาม แม้แต่ถาดรอง บรรดาเครื่องประทินผิวของบุรุษ บนหน้ากระจกบานใหญ่ ก็ยังเหลืองอร่าม แกะสลักลวดลายงดงามราวกับทองคำแท้ เอ๊ะ! หรือจะเป็นทองคำแท้กันล่ะ เธอหมุนกายไปรอบห้องน้ำที่ทั้งผนังและพื้น เป็นหินอ่อนสีชมพูสวยมันวาว  ด้วยดวงสวยพราวระยิบระยับอย่างตื่นเต้น มีความสุข ผ้าขนหนูสีขาวเรียงเป็นระเบียบบนชั้นวางซึ่งมีทุกขนาด

ทุกอย่างทำให้เวรียานึกครึ้มอกครึ้มใจ จนถึงกับต้องฮัมเพลงออกมาเบาๆ เมื่อได้หย่อนกายลงแช่ ในน้ำอุ่นจัดอย่างรู้สึกผ่อนคลาย และเมื่อก้าวกลับออกมา เธอรู้สึกสดชื่นทั้งกายและใจ และคิดว่าที่นี่เป็นที่ๆเธอ จะอยู่อย่างมีความสุข ไม่ต้องทนกับคำครหาหรือสายตาดูแคลน ของสังคมที่เมืองไทย อย่างน้อยก็สองปีตามสัญญา ที่นอนนุ่มบนเตียงสวย ทำให้นึกถึงความรู้สึก ครั้งนั้นที่บอกกับตัวเอง อย่างทะลึ่งว่า คืนนี้แล้วสินะ....... เราจะไม่ต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว เราจะได้มีคนที่เรารักนอนเคียงข้าง เขาคงจะโอบกอดเราไว้ กับอกกว้าง ซึ่งคงจะอบอุ่นปกป้องคุ้มภัย ให้กับชีวิตที่เดียวดาย เขาจะมอบความเป็นสามีให้ เราจะแสนสุขอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ครั้งแรกของพรหมจรรย์จะเป็นยังไงนะ.......... แต่เมื่อสวรรค์พังครืน และก็ต้องนอนคนเดียวอยู่ดี......... เธอยิ้มหยันๆกับความคิด........หัวใจปวดหนึบขึ้นอีกครั้ง .........เธอจึงร้องเพลงขึ้นประชดตัวเอง เสียงดังลั่นห้อง

 

I don't like to sleep alone
Stay with me, don't go
Talk with me for just a while
So much of you to get to know
Reaching out touching you
Leaving all the worries far behind
Loving you the way I do
My mouth on yours and yours on mine

 

เวรียาครวญเพลง อย่างใส่อารมณ์ลงไปเต็มที่ และหัวเราะอย่างนึกขันตนเอง ที่ออกท่าออกทางร้องเพลงที่แสนซาบซึ้ง พร้อมทั้งจัดแจงแต่งตัว แล้วหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจก ด้วยดวงตาหวานพราว เอ่ยเหมือนจะแปลเนื้อเพลงนั้น ออกมาอย่างประชดประชันชีวิตตนเอง เป็นภาษาไทย

  “ ฉันไม่อยากนอนคนเดียวนะจ๊ะ  อยู่กับฉันเถอะนะอย่าเพิ่งไปเลยนะ.....นะ...... ยังมีหลายสิ่งหลายอย่าง ที่ฉันอยากรู้เรื่องของคุณ ได้เอื้อมมือออกไปสัมผัสแตะต้องกายคุณ ทิ้งความกังวลไว้เบื้องหลัง รักคุณอย่างที่ฉันรักทีสุดอยู่นี่ แล้วริมฝีปากฉันก็ได้ประกบบดเบียด กับริมฝีปากคุณ  ว้าว.......อิๆๆเวรียา เธอบ้าชะมัดเลย........ เธอกำลังเพ้อเจ้อ เธอจะต้องนอนเดียวดาย ไปอีกนานแสนนานจ๊ะ.......เชอะ........ ช่างมัน........ฉันไม่แคร์ ฉันมีความสุขแล้ว........“ เธอพูดคนเดียวแล้วยักไหล่น้อยๆในตอนท้าย  

เมื่อจบสิ้นกระบวนการแต่งตัว เธอกางแขนและหมุนตัวเองอีกครั้ง และทำท่าถอนสายบัว กับกระจกเงา เอ่ยขึ้นอีก  

“ เอ่อ........ เจ้าชายเคมินเพคะ หม่อมฉันพอจะไปวัดไปวาตอนสายๆได้มั้ยเพคะ รับสั่งตอบหม่อมฉันสิเพคะ อย่าทรงเต๊ะท่านักนะเพคะ ถ้าไม่ไหวก็ไม่เป็นอะไรนะเพคะ ..........หม่อมฉันไปคนเดียวได้ อิๆๆๆ  “ เธอเอ่ยจบแล้วหัวเราะเสียงใส แต่เมื่อก้าวลงบันไดมาถึงชั้นล่าง กลับต้องตระหนกสุดขีด ยกมือขึ้นทาบอก หัวใจเต้นระทึกตึกตัก แก้มร้อนผ่าว กายเย็นวาบ เมื่อเสียงนุ่มเอ่ยทักทาย

“ คุณเวรียา...........ชอบพูดคนเดียวงั้นเหรอครับ เอ่อ.........คุณยังร้องไม่จบเพลงเลยนี่ เพลงนี้ไพเราะมาก และผมก็ชอบฟังมันมาก มันเป็นเพลงที่คนอกหักชอบฟังไม่ใช่เหรอครับ ....... “ รับสั่งด้วยสุรเสียงเรียบ แต่แววพระเนตรเต้นระริกวิบวับ

เวรียายืนนิ่ง และเหมือนจะกลั้นลมหายใจ อยากจะแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าชาเห่อ ร้อนผ่าว เราไม่ได้ปิดประตูห้องนอนเสียด้วยสิ และก็ยังแหกปาก อย่างที่เคยชอบใช้เสียง เป็นเพื่อนตัวเองเสมอๆ  .......เขาคงได้ยินหมดแล้วสินะ  ก็เราล๊อคประตูหน้าแล้วนี่ ทำไมเขาเข้ามาได้ล่ะ .........อ้อ........ลืมไปเขาเป็นเจ้าของตำหนักนี่ร้ายจริงนะเจ้าชายเคมิน แล้วทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วยล่ะ มาซุ่มเงียบ และฟังความบ้าของเรา ไปจนหมดสิ้นแล้วสินะ  โธ่.......เวรียาเธอได้แสดงความเปิ่นเทิ่น ออกมาจนมากมาย เขาคงหัวเราะก้องอยู่ในใจเลยสิ .และเขาคงเห็นเรายืนเป็นเบื้ออยู่สินะ ถึงกับอมยิ้มในสีหน้าหล่อ

“ เอ่อ.........ขอโทษ ที่ผมทำให้คุณเวรียาตกใจ “ เขาค้อมศีรษะลงน้อยๆเอ่ยขอโทษ

“ เอ่อคือเอ่อ.......หม่อมฉันเพียงแต่นึกว่าอยู่คนเดียว ตามลำพังน่ะค่ะ เอ่อ....เพคะ “ ความเขินทำให้เวรียาเอ่ยตะกุกตะกัก “ เอ่อ.......ไม่ทราบว่า ฝ่าบาททรงมีธุระอะไร กับหม่อมฉันเหรอเปล่าเพคะ ถึงได้เสด็จมาเงียบๆแบบนี้ หรือว่าหม่อมฉันต้องย้ายไปนอนที่อื่น ที่น่าจะเหมาะจะควรมากกว่านี้ ก็ได้นะเพคะ เพราะหม่อมฉันยังไม่ได้จัดของอะไรเลย  “

“ จะย้ายไปไหนล่ะ ตำหนักนี้ของผม และตอนนี้ก็เป็นของคุณ และของเรา “ รับสั่งแปลกๆจนเวรียาต้องเอ่ยทวนคำ

“ ของเรา “

ทรงพยักพระพักตร์น้อยๆ รับสั่งต่ออย่างหน้าตาเฉย “ I don't like to sleep alone .”

เวรียาอ้าปากหวอค้างนิ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “ หะ........เอ่อ เออะ........คงไม่ได้หมายความว่าจะมานอน เอ้ย.......บรรทมที่นี่หรอกนะเพคะ เพราะที่นี่มีห้องนอนแค่เพียง เอ่อ......ห้องเดียวเท่านั้น และ.......และหม่อมฉันก็ไม่ได้เดียวดาย อยากได้ใครมานอนเป็นเพื่อน อย่างที่หม่อมฉันร้องเพลงหรอกนะเพคะ เพียงแต่ร้องเล่นๆเท่านั้น เพราะหม่อมฉันอยู่คนเดียวจนชิน ก็เลยชอบพูดกับตัวเอง มันเป็นเรื่องปรกติของหม่อมฉันเพคะ “

เธอเอ่ยอธิบายยาวเหยียด และจ้องมองไปที่ร่างสง่างาม ที่ทอดกายครึ่งนั่งครึ่งนอน หลับตาฟังเธอเงียบๆ เออแฮะ.........หรือว่าจะยังไงกัน จะตีขลุมทำมึนมานอนด้วย เห็นเราเป็นของตายเลยเหรอไงล่ะ เฮ้........เราไม่ได้บินมาเป็นสนมในฮาเร็มนะ  เข้าใจอะไรผิดเหรอเปล่า ........

ทรงยกข้อพระกรขึ้นดูเวลา และประทับยืน “ ไปทานข้าวเถอะ คุณคงหิวแล้วละ ผมหิวแล้วด้วย “ รับสั่งเหมือนจะตัดบทการสนทนา ลงอย่างฉับพลันทันที และผายมือให้เธอออกเดิน

แม่สาวน้อยเวรียา ทำสีหน้าตกใจอย่างกับเห็นผี ที่รู้ว่าเราได้ยินเธอร้องเพลง และยังพูดกับตัวเองถึงเรา แก้มแดงซ่านอย่างเก้อกระดาก และกลัวจนตัวสั่น เมื่อเราเอ่ยชื่อเพลงนั้น และเราก็หมายความอย่างนั้นจริงๆ เพราะคืนนี้เราจะต้องมาพักพิง ที่ตำหนักนี้กับเธอ เพราะเราเชื่อว่าต้องมีสาย คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเราอยู่ตลอดเวลา เราจะหาทางอธิบายยังไง ให้เธอเข้าใจดีนะ  เราเล่าให้ลาฮาลฟัง ขอให้แม่นมช่วยอธิบาย แต่ลาฮาล กลับส่ายหน้า บอกให้เราอธิบายเอง และลาฮาลจะช่วยพูดให้ภายหลัง ทรงคิดเงียบๆในขณะที่ดำเนิน ชำเลืองทอดพระเนตรมองมาที่หญิงสาว ที่เดินช้าเยื้องมาทางด้านหลัง  สาวน้อยเวรียางดงามอยู่ในเสว๊ตเตอร์สีแดง คอปิดกับกระโปรงตัวยาว มีลวดลายในเนื้อผ้าสีเข้ม คลุมข้อเท้า และผ้าคลุมไหล่กรุยกราย ผืนใหญ่พาดพันกาย เธอปล่อยผมรุ่ยร่ายงดงาม จนน่ามอง กายงามสมส่วนใบหน้าหวานงดงามอย่างนี้ ถ้าเจ้าพี่ทรงได้ทอดพระเนตร เธอก็คงไม่รอดแน่ ........

ลาฮาลมายืนต้อนรับ อยู่ที่หน้าพระทวารตำหนักใหญ่ ที่สร้างอยู่บนเนินเขาลูกเตี้ยๆ ที่มีบันไดหินแผ่นเรียบ เป็นวงกลมใหญ่ เรียงซ้อนกันขึ้นไปเป็นขั้นบันได ที่รายรอบด้วยหญ้าสีเขียวขจี ตัดแต่งเรียบกริบ หนูน้อยวัยประมาณห้าหกขวบหน้าตาน่ารักน่าชัง แต่ขาพิการ ที่ถูกอุ้มโดยพระพี่เลี้ยงร้องจะลงเดิน ขาเธอเหมือนเด็กเป็นโปลิโอ ที่ต้องใส่เหล็กดามไว้กับรองเท้าที่สวม วิ่งเขยกๆเข้ามาหาองค์ชายเคมิน ร้องทักเสียงแจ้ว

“ เด็จอา เด็จอาเพคะ หญิงคิดถึงเหลือเกิน “ สองแขนอ้าขึ้น ให้วงแขนหนาเข้ารวบร่างจ้อยไว้

“ อาก็คิดถึงองค์หญิงของอามากเหลือเกินจ๊ะ อามีของฝากองค์หญิงของอาเยอะแยะเลย พรุ่งนี้นะจ๊ะ อาจะให้ทหารนำมาทูลถวาย ของยังอยู่ในเครื่องบินเที่ยวหลัง คงจะถึงแล้วละ แต่เป็นพรุ่งนี้ดีกว่านะจ๊ะ “

“ ขอบทัยเด็จอาเพคะ เป็นพระกรุณากับหญิงมากเหลือเกิน แต่หญิงคิดถึงเด็จอามากกว่า ของฝากอีกนะเพคะ แต่ว่า.......เด็จอาซื้อตุ๊กตา มาฝากหญิงด้วยเหรอเปล่าเพคะ “ รับสั่งแล้วทอดสายพระเนตรอ้อน อย่างทรงพระปรีชาเฉลียวฉลาด ขององค์หญิงน้อยๆ ทำให้ผู้ใหญ่ต้องพลอยกลั้นยิ้มไว้ แต่เวรียาต้องรีบก้มหน้าลงซ่อนยิ้ม เพราะรับสั่งเป็นภาษาพื้นเมือง

“ เอ่อ.......องค์หญิงของอา นี่พระสนมเวรียาของอาจ๊ะ เธอน่ารักมั้ย “

เวรียาสะอึกอึ้งกับรับสั่ง แต่จำต้องเก็บกลั้นไว้ในอก และนึกโกรธเจ้าชายขึ้นมาเป็นริ้วๆ ที่รับสั่งกับองค์หญิง และข้าราชบริพาร ที่มาคอยดูแลรับใช้ อยู่ภายในห้องพระกระยาหาร ก็ได้ยินกันถ้วนหน้าและต่างก็ลอบชำเลืองมองมาที่เธอ ทรงอุ้มเจ้าหญิงองค์น้อยดำเนินไป วางองค์เล็กๆลงบนพระเก้าอี้สำหรับเด็ก เจ้าหญิงฮาน่ารับสั่งตอบ และมองมาที่เธอ ซึ่งเวรียาถอนสายบัวให้ ก่อนที่เจ้าชายจะผายพระหัตถ์ ให้เธอนั่งลงเคียงข้าง  

“ พระสนมของเด็จอาสวยมากเพคะ เธอสวยเหมือนตุ๊กตา ที่เด็จอาทรงประทานให้หญิง เมื่อคราวก่อน เธอแก้มแดงสวย ตาก็โตมากเพคะ แต่ทำไมไม่พูดล่ะเพคะ รับสั่งให้เธอพูดกับหญิงสิเพคะ “

“ เธอพูดได้แต่ภาษาอังกฤษ  องค์หญิงต้องรับสั่งกับเธอเป็นภาษาอังกฤษ อย่างที่ลาฮาลสอนให้รับสั่ง ไหนรับสั่งให้อาฟังสิ “

“ พระสนมเวรียา หญิงยินดีที่ได้รู้จักค่ะ “ รับสั่งทักเธอเป็นภาษาอังกฤษ

“ ถวายบังคมองค์หญิงเพคะ แต่หม่อมฉันไม่ได้เป็นพระสนมเพคะ “ เธอตอบเป็นภาษาอังกฤษซึ่งเจ้าหญิงองค์น้อย ทำพระพักตร์ฉงนขึ้น แต่ถูกเสด็จอารีบหันเหความสนพระทัย โดยรับสั่งขึ้น

“ อาจะให้เธอมา ถวายการสอนหนังสือให้องค์หญิง จะได้ทรงพระอักษรเก่งๆดีมั้ยเพคะ “ รับสั่งกับหลานสาวอย่างอ่อนหวาน  

นางข้าหลวงเข้ามาถวายความเคารพ องค์ชาย องค์หญิง และเธอด้วย ก่อนที่จะทูลถวาย บรรดาอาหารหน้าตาแปลกๆที่จัดไว้งดงาม ลำเลียงมาขึ้นโต๊ะเสวย  ลาฮาลมานั่งพับเพียบอยู่ไม่ห่าง และคอยดูแล ทั้งสามบนโต๊ะเสวย กลิ่นอาหารยั่วน้ำย่อย เจ้าชายทรงตักอาหารประทานใส่จานให้เธอ ทรงแนะนำและเปรีบเทียบกับอาหารไทย บางอย่างให้เธอฟัง ทำให้เธอได้รับรู้ว่า ทรงโปรดอาหารไทยมาก เสียงลาฮาลทูลเย้าเป็นภาษาพื้นเมืองขึ้นเบาๆ

“ ฝ่าบาทรับสั่งบอก พระสนมเวรียาเหรอยังเพคะ ถ้ายังไม่ทรงกล้า คืนนี้จะทมที่ไหนล่ะเพคะ “

ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรมองเธอ และเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที แต่เวรียาจำต้องทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่รู้เรื่อง ในคำกล่าวของลาฮาล แต่ใจเธออึดอัดคุกรุ่นด้วยคำถาม องค์ชายเคมินรับสั่งตอบหญิงชราเบาๆ

“ ยังเลย แต่พูดไปคำหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษ เธอตอบกลับเสียยาวเหยียด เลยไม่กล้าพูดอีกน่ะ แต่คืนนี้จะพยายามนะลาฮาล ฉันไม่รู้จะกล้าเหรอเปล่า “

“ น่าขันจังเลยเพคะ ลาฮาลไม่อยากจะเชื่อว่า พระอนุชาเคมิน ผู้คุมกองทัพอันเกรียงไกรของซันซีฮา จะกลัวสาวน้อยหน้าใสๆคนนี้ “

“ เฮ้อ.........ลาฮาล......ไม่ช่วย แล้วยังจะหัวเราะเยาะฉันอีก “

“ เด็จอาเพคะ.........อีกหน่อยพระสนม ก็จะมีเด็กเล็กๆ มาเป็นเพื่อนหญิงใช่มั้ยเพคะ “

“ อาก็คิดว่าอย่างนั้น “ รับสั่งตอบองค์หญิงองค์น้อย ด้วยสีพระพักตร์จืดๆ ปรายสายพระเนตร ชำเลืองมองหน้าหญิงสาวนิดหนึ่ง ลาฮาลใช้มือปิดปากหัวเราะขันเบาๆ

มันมีอะไรในรับสั่ง เราเป็นมีตำแหน่งเป็นสนมตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเกิดอะไร.........ที่เจ้าชายรับสั่งกับลาฮาลอย่างนี้ คำโต้ตอบก็เพียงกระซิบกระซาบ ที่ไม่ให้นางกำนัลได้ยิน เราจะต้องถามเขาให้ได้ ก่อนที่เขาจะไปนอนกับเรา อย่างหน้าตาเฉย เราไม่ได้มาขายตัวสักหน่อย ถ้าคืนนี้พูดไม่รู้เรื่องทำเป็นดึงดันกับเรา ได้เห็นดีกันบ้างละ เจ้าชายเคมิน .........

และแล้วคำตอบที่เธอใคร่รู้จนอกแทบจะระเบิด ที่ต้องทำตัวเหมือนคนแกล้งเป็นใบ้เช่นเธอ ก็แทบจะไม่ต้องรอรับสั่งจากองค์เคมิน เมื่อเสียงเครื่องยนตร์ แหวกความเงียบ ใกล้เข้ามาตามถนน หน้าพระตำหนัก เสียงรองเท้าทหารองครักษ์ ที่คงกำลังตั้งแถวชิดเท้าเรียบอาวุธ ดังขึ้นพร้อมกัน และไม่ต้องให้ใครเอ่ย ทุกคนในตำหนักรวมทั้งเจ้าชายเคมิน และลาฮาลก็รู้ได้ทันที ว่าเจ้าเหนือชีวิตได้เสด็จพระราชดำเนินมา ทุกคนณ.ที่นั้นต่างรู้ธรรมเนียมปฏิบัติ อย่างที่ไม่ต้องบอก ต่างขยับกายสาละวน มีเพียงเวรียาเท่านั้นที่ไม่รู้ ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น สายตาของลาฮาลที่ทอด มองมาที่องค์เคมิน มีแววพรั่นพรึงขึ้นทันที

“ ฝ่าบาท มีเรื่องร้ายอะไรเหรอเปล่าเพคะ ที่องค์สมเด็จฟาฮีลเสด็จมากลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ ลาฮาลเป็นห่วงฝ่าบาทเพคะ ทรงหลบไปก่อนดีกว่ามั้ยเพคะ “

แต่องค์เคมินไม่รับสั่งตอบลาฮาล แต่กลับเอื้อมพระหัตถ์มาทรงจับแขนเธอไว้  ก้มพระพักตร์ลงมาใกล้รับสั่งกระซิบ “ เวรียา........คุณต้องช่วยผมและช่วยตัวเองด้วย เสด็จพี่ของผมกำลังเสด็จมาที่นี่ พระองค์อาจจะขอให้คุณถวายตัว และผมได้กราบบังคมทูลไปว่าคุณเป็นพระสนมของผม แต่อาจจะไม่ทรงเชื่อ และเสด็จมาทอดพระเนตรคุณ ด้วยพระองค์เอง ผมกำลังมีปัญหากับพระองค์ และพระสนมครีมา ถ้าคุณไม่ต้องการถวายตัว ก็ต้องเล่นละครกับผม “

“ หม่อมฉันไม่เข้าใจนะเพคะ ไม่เข้าใจจริงๆ ทรงอธิบายสิเพคะ “

เวรียาาขมวดคิ้วเข้าหา สายตาเธอตระหนก และยังได้กวาดตามองไปที่ทุกคน ที่นั่งราบเรียงเป็นระเบียบอยู่ที่พื้นก้มหน้าลงเงียบ แม้แต่องค์หญิงฮาน่าก็หยุดเสวย และก้มพระพักตร์ลงนิ่งๆ ลาฮาลเพียงแต่ส่งสายตาอาทรมองมาที่องค์เคมิน ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ.......

“ เวรียาผมไม่มีเวลาอธิบาย ตัดสินใจก็แล้วกันว่า จะเป็นพระสนมขององค์สมเด็จฟาฮีล เจ้าผู้ครองนคร หรือเป็นพระสนมของผม ที่ขณะนี้ได้ถูกลดทอนอำนาจลงจนหมดสิ้นแล้ว ตัดสินใจได้อย่างอิสระ ผมไม่ได้บังคับ “ รับสั่งรัวเร็ว

“ แต่หม่อมฉัน ไม่ได้เดินทางมาที่นี่ เพื่อเป็นพระสนมในฮาเร็มของใครนะเพคะ ........”

“ เวรียา.........ผมขอโทษ แต่มีเรื่องมากมาย ที่ผมกำลังจะอธิบาย แต่มันไม่ทันแล้วละ.........ได้โปรดเถอะนะเวรียา..........ตัดสินใจ.........”  

ก่อนที่เธอจะทูลแย้งคำใดออกมา เสียงนางกำนัลรวมทั้งลาฮาลก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ กราบถวายบังคมใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทเพคะ “

องค์ชายเคมินประทับยืนหันพระวรกายไปโค้งคำนับ ซึ่งทำให้เวรียาต้องรีบลุกขึ้นยืน และยืนนิ่งโดยไม่ได้ทำความเคารพแบบใดทั้งสิ้น ด้วยความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้น ที่จะได้เห็นองค์กษัตริย์ฟาฮีล อีกทั้งสับสนอลวลในใจ กับรับสั่งขององค์ชายเคมิน กายเธอเย็นเฉียบ ทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรไม่ทัน ความรู้สึกในขณะนั้นสั่น จนแทบจะวูบลงด้วยซ้ำ เมื่อหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สายพระเนตรคมดุ แต่ระยิบระยับหวานจ้องปราดมาที่เธอเพียงคนเดียว พร้อมกับรอยสลวลบางๆ

“ เคมินจะไม่เชิญพี่ให้ร่วมโต๊ะเหวยด้วยหรอกหรือ “ ตรัสคล้ายจะเย้าขึ้น

“ เอ่อ.........กราบบังคมทูลเชิญ เสด็จที่ห้องรับรองดีกว่าพระเจ้าค่ะ “ องค์ชายเคมินรับสั่ง กราบบังคมทูลพร้อมทั้งน้อมพระเศียรลง เบี่ยงพระวรกาย และเอื้อมพระหัตถ์มา ทรงจับข้อมือเวรียาไว้ ดึงเธอให้มาแนบข้าง

สมเด็จฟาฮีลแย้มสรวลขึ้นน้อยๆ พระราชดำเนินนำไปที่ห้องรับรอง เวรียามองพระวรกายสูงใหญ่ รำพึงขึ้นในใจ........พี่กับน้องต่างกันลิบลับ ทั้งสีหน้าท่าทาง องค์ฟาฮีลมีสายตาคมดุ มีอำนาจที่น่ากลัว มองเราเหมือนจะกลืนกิน ด้วยแววตากรุ้มกริ่มมีเลศนัยหวาน และที่น่าแปลกก็คือ ไม่แม้แต่จะทักทายลูกสาว และองค์หญิงฮาน่า ก็ไม่แม้จะร้องทักพ่อ เช่นทักทายอาอย่างดีอกดีใจ และกลับก้มหน้าเงียบจนเวรียามอง เด็กหญิงราชนิกูลผู้สูงศักดิ์อย่างนึกสงสาร ข้าราชบริพารที่นั่งสลอนหมอบกราบแล้ว คลานหายไปจนสิ้น เหมือนจะไม่มีใครอยากอยู่รอหน้า และอาจจะเป็นด้วยสายตา ของผู้ที่โดยเสด็จกวาดตาคมโต มองกราดไปที่ทุกคน ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็เป็นได้

ใบหน้าสวยคมเชิดขึ้น เดินวางท่าสง่างามดังนางพญาเยื้องกราย ตามหลังองค์ฟาฮีล และเมื่อเดินผ่านหน้าเธอและองค์เคมิน ก็หยุดและทำท่าถอนสายบัวถวายองค์ชาย คล้ายจะประชดมากกว่า จะทำด้วยความเคารพ และเชิดหน้าปรายตายิ้มเยือนด้วยกริยาหยันๆ อย่างต้องการบอกว่า เธอเหนือกว่า มีอำนาจมากกว่า นี่มันคือเรื่องอะไรกัน เวรียาหันไปมองลาฮาล ที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นจากการ ก้มกราบพระสนมครีมา หญิงชราส่งสายตาที่ห่วงใย พร้อมรอยกังวล มองมาที่เธอและองค์เคมิน

เจ้าชายเคมินโอบพระกรรอบเอวเธอไว้ในนาทีนั้น สุรเสียงเบาๆรับสั่งกระซิบที่ริมแก้ม “ ขอโทษนะคุณเวรียา ผมจะอธิบายทีหลัง อย่าขัดเขินและทำให้เสมือนผม คือผู้ชายคนนั้นคนที่คุณรัก “

“ เผอิญ..........หม่อมฉันไม่มีคนที่หม่อมฉันรัก “ เธอทูลตอบเสียงแผ่ว

“ งั้นก็คิดว่าคุณกำลังตก อยู่ในห้วงรักกับผมก็ได้ เล่นละครให้แนบเนียนสักฉากนะ “

“ ก็ได้เพคะ........แต่จบแล้ว ต้องมีคำตอบที่หม่อมฉันพอใจ ไม่งั้นหม่อมฉันจะกลับประเทศไทยทันที “

ทั้งคู่ต้องจบการสนสทนาลง เมื่อก้าวเข้ามาในห้องรับรองที่อัครสถาน งดงาม เหมือนห้องรับแขกในพระราชวังในประเทศตะวันตก ตามภาพที่เธอเคยเห็นในแม๊กกาซีน หรือในอินเทอร์เน๊ต ห้องกว้างกับหมู่เก้าอี้ กับเครื่องใช้ไม้สอยในห้องนั้น งดงามอลังการ มลังเมลืองด้วยแสงของโคมไฟเจียรนัย ที่ห้อยลงมาจากเพดาน แสงของมันจับต้องทาบทา ของทุกอย่างที่เป็นทองคำ เป็นประกายระยับ กษัตริย์หนุ่มใหญ่ประทับนั่งเด่นเป็นสง่าอยูที่โซฟายาว พระสนมนั่งอยู่ที่เก้าอี้อีกตัวทางเบื้องซ้าย พระอนุชาโค้งคำนับอีกครั้ง ทำให้เวรียาได้สติรีบย่อเข่าลงค้อมศีรษะถวายความเคารพ

อ้อมพระกรโอบประคองพาเธอ ให้นั่งลงคู่กันกับเขา บนโซฟาตัวยาวด้านขวา  เวรียารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ อย่างบอกไม่ถูกกับการที่จะต้องวางตัว ต่อหน้าพระพักตร์ และเริ่มหวั่นเกรงสายตา ที่ขององค์ฟาฮีล และพระสนมครีมา มองมาที่เธอและองค์ชายเคมิน อย่างพินิจพิจารณากับท่าทางขององค์เคมิน ที่ปฎิบัติต่อเธอ เหมือนกำลังจ้องจับผิด ที่องค์เคมินจับมือเธอไว้บีบเบาๆ และยังบังอาจจูบแก้ม ทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ก้มหน้างุดลง

“ อืม........เจ้าก็แปลกนะเคมิน ก่อนการเดินทางมาซันซีฮา เจ้าทำไมถึงแยกห้องนอนกับพระสนมที่โรงแรมล่ะ คงไม่บอกว่าเจ้าเพิ่งได้สำราญกับหล่อน ก่อนที่จะไปพบพี่วันนี้หรอกนะ “ ตรัสถามเหมือนจะดักคอ ด้วยภาษาพื้นเมือง และสรวลออกมาจนก้องไปทั้งห้อง

องค์เคมินทรงทราบในทันทีว่า พระองค์ไม่ได้รอดพ้น จากฝ่ายข่าวของท่านเสนาธิการฟาร์บี พ่อของพระสนมครีมาเลย ทรงประมาทเกินไปที่ไม่ได้ทรงคิด ว่าจะมีการจ้องทำลายล้าง จากครีมาถึงขนาดนี้

“ เอ่อ........หามิได้พระเจ้าค่ะ ........เราสองคนเคยมีอะไรกัน ตั้งแต่เกล้าหม่อมฉันเรียนอยู่ที่อังกฤษ แต่เราผิดใจกันเล็กน้อย เธอจึงบินกลับมาเมืองไทยเมื่อเรียนจบ และหม่อมฉันก็เลย ได้ออกตามหาจนพบ และเพิ่งได้ปรับความเข้าใจกันพระเจ้าค่ะ เธอแสนงอนนักพระเจ้าค่ะ เกล้าหม่อมฉันกำลังง้อเธออยู่พระเจ้าค่ะ “ กราบทูลด้วยรอยสวรลหึๆในลำพระศอ และทรงยื่นพระโอษฐ์ มาจุมพิตที่แก้มเธออีก

“ อืมงั้นรึ.........ก็น่าเชื่อดีนะ ที่เจ้าเอ่ยอ้างไปถึงอดีต ที่พี่ไม่อาจรู้ พี่เพียงแต่อยากได้สนมที่น่ารักอ้อนแอ้นไว้ปรนนิบัติ เห็นพระสนมครีมาไปเอ่ยชม ว่างดงามน่ารักนัก และเจ้าก็บอกกับครีมา ว่าเธอเป็นแค่คนที่เราจ้างมาทำงาน พี่ก็เลยอยากได้ พี่คิดว่าที่น้องบอกพี่เมื่อกลางวัน เป็นเรื่องโจ๊กเสียอีก พี่เพียงแต่อยากมาเห็นด้วยตาเท่านั้น และเธอก็น่ารักจริงๆ อย่างที่ครีมาบอก “

“ เรารักกันมาก่อนพระเจ้าค่ะ เราได้เสียกัน ตั้งแต่เรายังเป็นเด็กวัยรุ่น เธอไม่เคยทราบว่าหม่อมฉันเป็นเจ้าชาย เธอเป็น puppy love ที่เกล้าหม่อมฉันไม่อาจลืม และรักใครไม่ได้อีก หม่อมฉันตามหาเธอมาตลอดเวลา พระเจ้าค่ะ ” เมื่อรับสั่งจบโอบกายเธอเข้ามากอดไว้ แนบพระโอษฐ์ลงที่แก้มเธอเบาๆ เอ่ยเป็นภาษาอังกฤษขึ้น

“ เวรียา........ผมจำต้องกราบบังคมทูลความจริง กับเรื่องของเราในอดีต ที่เราเคยมีอะไรกันตั้งแต่เรายังเป็นวัยรุ่น ตอนที่เราเรียนไฮสคูลด้วยกัน คุณคงไม่โกรธผมหรอกนะ เสด็จพี่พระทัยดีมากไม่ต้องกลัวหรอก เราจะแต่งงานกัน ผมจะไม่ให้คุณเป็นแค่พระสนมหรอกนะ คุณจะได้เป็นพระชายา ของพระอนุชาเคมินจ๊ะที่รัก “ รับสั่งเท้าความ และประโลมใจอย่างอ่อนหวาน

เธอพนมมือกราบลงบนพระอุระ และเผยอกายขึ้นจูบตอบ เจ้าชายเคมินที่พระปราง “ ขอบพระทัยเพคะ ที่ทรงพระกรุณาหม่อมฉัน”

 เวรียารู้แล้วว่าถ้าเธอไม่เนียนในวันนี้ เธอจะต้องรับชะตากรรมใด อำนาจอันยิ่งใหญ่เหนือแผ่นดินซันซีฮาที่คงไม่มีใครกล้าขัดพระราชประสงค์ และคำตรัสที่บอกถึงความต้องการ อย่างโจ่งแจ้งก็จริงจังนัก เราก้าวเข้ามาในถ้ำเสือเหมือนเจ้าลูกกวางตัวน้อยๆ ที่ไม่รู้ประสาเลยสักนิด ว่าเจ้าป่ากำลังจ้องอย่างหิวโหย และต่อจากนี้ล่ะ........จะมีอะไรอีกมั้ย  เราคงจะต้องกลับเมืองไทย ให้เร็วที่สุด ก่อนที่อาจจะต้องเข้าไปร่วมกลุ่ม กับบรรดานางในฮาเร็ม ของพระอนุชา ที่วันนี้ทรงช่วยให้รอดจากพระเชษฐา เพราะคิดอะไรแผลงๆกับเราอยู่เหรอเปล่า .........หรือเป็นการท้าทายอำนาจในกันและกัน ระหว่างพระสนมกับองค์ชายเคมิน เธอคิดวนเวียนจนสมองว้าวุ่นสับสน

เจ้าชายเคมินทรงทอดสายพระเนตรหวานรัก มองหน้าเธอ และเธอก็ทอดสายตาหวานรักตอบ พร้อมแก้มที่แดงกล่ำ พระหัตถ์เกาะกุมมือเธอไว้ไม่ปล่อย ดังกับอยู่ในอารมณ์หวานหวาม.กรุ่นไอรักในกันและกันนัก

 และสายตาเจ้ากรรมของเวรียา ก็เผอิญเห็นมือของพระสนมครีมา กำเข้าหากันแน่น จนเห็นเส้นเอ็นที่ปูดโปนบนหลังมือ แต่เธอซ่อนอารมณ์ วางสีหน้าเรียบเฉย เธอกำลังโกรธจัดสินะ จนถึงกับกำมือเข้าหากัน มันเป็นเกมแก้แค้นของเจ้าชายเคมิน ที่โต้กลับอย่างชาญฉลาด ที่คงทรงทราบว่า การกล่าวอ้างเรื่องใดๆในปัจจุบัน คงไม่เป็นผลสำเร็จ จึงจำต้องอ้างถึงอดีต ที่ไม่มีใครล่วงรู้ .........

“ ที่รัก.........อย่าเครียด อย่ากังวลเลยนะ ผมรักคุณ ........“ ทรงจุมพิตที่ริมแก้มรับสั่งเบาๆ

ลาฮาลคลานเข่านำนางกำนัล ที่ลำเลียงเครื่องสุธรสเข้ามาในห้อง หญิงชรามองภาพหวานรักนั้น ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขนัก เวรียาพยายามที่สุดแล้วที่จะไม่เก้อเขิน แต่เธอกลับสั่นจนเหงื่อที่มือชื้นขึ้น กลิ่นกายของบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์กรุ่นหอม รสสัมผัสที่จดปลายจมูกที่ริมแก้มหลายครั้ง และริมฝีปากอุ่นที่จูบพรมใบหู เหมือนจะจงใจ แผ่วๆเรียกอารมณ์หวาม พระหัตถ์นุ่มบีบกระชับมือบาง สายพระเนตรที่บอกถึงความเสน่หา.........สิ่งนี้ต่างหากที่เวรียาคิดว่า องค์ชายไม่ได้แสดงละคร และสายตานี้ ที่ทำให้เธอหวาดหวั่นสั่นไหว.........คืนนี้ล่ะ.......เราจะทำยังไง ถ้าต้องอยู่กับเขาสองต่อสอง ในตำหนักหลังน้อย.........

  

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 4 : พระสนมเวรียา อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5014 , โพส : 17 , Rating : 95% / 13 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 17 : ความคิดเห็นที่ 378

และแล้วพระอนุชาของเราก็พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส 55555

Name : ก็ว่าจะไม่รัก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ก็ว่าจะไม่รัก [ IP : 119.31.121.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2553 / 23:22
# 16 : ความคิดเห็นที่ 81
เป็นกำลังใจค่า

สู้ๆ
PS.  http:/nananicegirl.hi5.com อยากรู้จักเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.94.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2553 / 18:07
# 15 : ความคิดเห็นที่ 72
โอ้วว งานเข้าแล้วเวรียา

หัวใจไม่ปลอดภัยแล้วนะ

มันกำลังจะหลุดลอยไปหาเจ้าชาย
PS.  If you come here. you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 222.123.81.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 21:47
# 14 : ความคิดเห็นที่ 71
 I sure Kemin is doing for real  
PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.125.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 03:36
# 13 : ความคิดเห็นที่ 70
ดูท่างานนี้เจ้าชายเคมินจะเอาจริง ไม่เหมือนกับบอกเวรียาไว้ให้ช่วย

จะเป็นอย่างไรต่อ รอ writer มา up ต่อค่ะ
Name : tungkn4841 [ IP : 118.174.107.98 ]

วันที่: 20 มิถุนายน 2553 / 21:15
# 12 : ความคิดเห็นที่ 68
Thanks for upd naka
PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.119.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2553 / 11:44
# 11 : ความคิดเห็นที่ 66
โอ้...เข้ามาอ่านเวรียาโดนรวบรัดจากองค์ชายเคมินซะแล้ว
เอาใจช่วยว่าทั้งคู่จะเนียนกันได้แค่ไหน แต่ว่าท่าทางแล้ว เวรียาจะเสียเปรียบองค์ชายนะคะ อิอิ
PS.   ...
Name : พี่แป๊ด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พี่แป๊ด [ IP : 124.122.52.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2553 / 22:20
# 10 : ความคิดเห็นที่ 65
เนียนมากเลยค่ะ..
อิอิ..
Name : f-e-e-f-e-e < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f-e-e-f-e-e [ IP : 118.173.155.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2553 / 18:49
# 9 : ความคิดเห็นที่ 64
เนียนๆเลยพระสนมเวรียา อิ อิ
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.204.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2553 / 18:04
# 8 : ความคิดเห็นที่ 63
ชอบมากเลย ขอบคุณ writer มาก ๆ รอแนวนี้ของบุษบามานานแล้ว thank น่ะค่ะ ที่เขียนนิยายแนวนี้ให้คนอ่านมีความสุข ของบุษบาพาฝันไม่เคยผิดหวังเลย
Name : ร่วมรักษ์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ร่วมรักษ์ [ IP : 111.84.108.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2553 / 17:09
# 7 : ความคิดเห็นที่ 62

พระอนุชาไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำแต่ทำมาจากใจเลยนะนั่น (พูดเหมือนนั่งอยู่กลางใจพระอนุชา รู้ดีซะเหลือเกิน 55555+)
เป็นพระชายาของพระอนุชาดีกว่าเป็นสนมของกษัตริย์เป็นไหน ๆ แต่เสี่ยงเหลือเกิน ต่อการที่จะโดนครีมากำจัด น่าสงสารสาวน้อยพลัดถิ่นจัง


PS.  --DestiNy-- ฉันเชื่อในพรหมลิขิตเสมอ เพราะ พรหมลิขิตเราจึงได้พบกัน
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.219.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2553 / 15:55
# 6 : ความคิดเห็นที่ 60
กรี๊ด ยังไม่ทันไรได้เป็นพระสนมซะละ

คิกๆ ๆๆ  อ่านไปเรื่อย ๆ ก็ยังอยากเป็นเวรียาอยู่ดี
PS.  If you come here. you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 222.123.22.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2553 / 19:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 58
พระสนมเวรียา เขินแทน อิ อิ
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.198.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2553 / 19:26
# 4 : ความคิดเห็นที่ 57
 เขินแทนเลย
Name : madame fabric < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madame fabric [ IP : 158.108.95.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2553 / 13:15
# 3 : ความคิดเห็นที่ 56
มาเป็นกำลังใจให้ writer น่ะ เรื่องนี้ชอบ ๆ เนื้อหาสนุก แม้จะเป็นนิยายเกี่ยวกับราชวงศ์แต่แนวเขียนทำให้ผู้อ่านรู้สึกไม่อึดอัด สบายๆๆ ทำได้ดีแล้วค่ะ

งานนี้เวรียามีตกใจค่ะเพราะเธอไม่ได้เป็นสนม.... เจ้าชายเคมินคงต้องบอกกล่าวเรื่องให้เธอทราบแล้วล่ะ ก่อนที่
จะไม่มีที่บรรรทม
Name : tungkn4841 [ IP : 72.37.171.20 ]

วันที่: 18 มิถุนายน 2553 / 12:46
# 2 : ความคิดเห็นที่ 54
เม้น ๆ ๆ  เป็นกำลังใจตามคำขอค่ะ สู้ ๆ นะคะพี่บุษผึ้งเชื่อว่ามันไม่เกินความสามารถของพี่สาวคนเก่งอยู่แล้ว เขียนกี่เริ่อง ๆ ก็สนุกซะจนติดงอมแงม อิอิ

รีบ ๆ อธิบายนะเพคะเจ้าชายเคมิน เวรียาร้ายเหมือนกันนะไม่ยอมบอกว่าตัวเองฟังออก ไม่งั้นคงไม่ได้รู้อะไรดี ๆ แบบนี้เป็นแน่ เหอะ ๆ
PS.  --DestiNy-- ฉันเชื่อในพรหมลิขิตเสมอ เพราะ พรหมลิขิตเราจึงได้พบกัน
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.212.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2553 / 21:01
# 1 : ความคิดเห็นที่ 52
ติดนิยายพี่บุษงอมแงมเลยค่ะ..
เรื่องโน้นบ้าง..
เรื่องนี้บ้าง..
แบบว่าติดทุกเรื่อง..
อิอิ..
Name : f-e-e-f-e-e < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f-e-e-f-e-e [ IP : 113.53.52.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2553 / 18:55
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android