คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์)

ตอนที่ 15 : ตามล่า อัพ100%


     อัพเดท 21 ก.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: รักหวาน, ลึกลับ., ริษยา.....แย่งชิง.....อำนาจ
ผู้แต่ง : บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล
My.iD: https://my.dek-d.com/intuon55
< Review/Vote > Rating : 94% [ 14 mem(s) ]
This month views : 7 Overall : 83,732
948 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 107 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 15 : ตามล่า อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3770 , โพส : 15 , Rating : 99% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่ 15 ตามล่า อัพ100%

 

ค่อนดึกของคืนวันนั้น........พระสนมครีมาลอบออกมา จากห้องพระบรรทม เพื่อลงมาพบกับท่านเสนาธิการฟาร์บี และทันทีที่พบหน้าบิดา เธอรีบเอ่ยถาม

“ พ่อท่านเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคะ องค์เคมินยอมเราแล้วใช่มั้ยคะ “

เสนาธิการฟาร์บีส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ ยังหรอกลูก พระองค์ทรงหนีไป ก่อนที่เราจะเข้าควบคุมพระองค์ และตอนนี้เรากำลัง ให้กำลังทหาร ปิดทางเข้าออกเมืองไว้ทุกทาง พ่อคิดว่าเราน่าจะได้พระองค์และชายา ก่อนสว่าง “

เสียงของครีมาตระหนกสุดขีด ตวาดถาม “ อะไรนะพ่อท่าน ทรงหนีไปทางไหนกันในเมื่อในพระราชฐานฝ่ายหน้า  ก็มีแต่ทหารของเราทั้งนั้น หรือว่ามีพวกมันทรยศเรา ต้องเค้นเอาความจากพวกมันให้ได้ ต้องมีใครช่วยพระองค์ ไม่งั้นไม่มีทางที่จะทรงหนีไปได้ ต่อให้มีปีก เพราะเราก็รายล้อมทหาร ไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นแล้วนี่คะ อาจจะทรงซ่อนพระองค์อยู่ณ.ที่หนึ่งที่ใด ในพระราชฐาน และรอจังหวะที่จะทรงหนี ก็ได้นี่คะพ่อท่าน “ ครีมาพ่นลมหายใจออกมา กายสั่นสะท้าน สายตาหวาดวิตกผิดหวัง

“ เราค้นหมดแล้ว แม้แต่ในพระตำหนักใหญ่ ทหารองครักษ์ทุกนาย เป็นคนของเราทั้งสิ้น ทหารยังรายงานว่าเมื่อช่วงค่ำ ยังทรงพาชายา ลงมาดำเนินอยู่ในพระอุทยาน แต่พอจู่โจมเข้าบุกล้อมพระตำหนัก ก็ไม่มีพระองค์ นังลาฮาลก็บอกไม่รู้ไม่เห็น และไม่มีร่องรอยอะไรให้เป็นพิรุธเลย “ เสนาธิการฟาร์บีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

“ พ่อท่านน่าจะรอบคอบกว่านี้ น่าจะรู้ว่าองค์เคมินทรงพระปรีชามากแค่ไหน รบกี่ครั้งกี่แคว้นก็กำชัยชนะมาทุกครั้ง โธ่........ทำไม.........ทำไมต้องทรงทำอย่างนี้ด้วย ทรงรังเกียจครีมามาก จนถึงกับต้องหนีเลยเหรอเพคะ เพราะนังนั่นคนเดียว ถ้าไม่มีมันเข้ามา พระองค์ต้องทรงยอมรับข้อเสนอของครีมา ฮือๆๆๆ “ หญิงสาวคร่ำครวญสะอื้นรำพันออกมา

“ ครีมา.........ในเมื่อเรื่องเป็นอย่างนี้ เจ้าจะทำอะไรองค์ฟาฮีลไม่ได้ อย่างที่เจ้าวางแผนนะลูก พระองค์จะต้องเป็นหุ่นเชิดของเราต่อไป วันนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่า องค์เคมินได้แสดงพระบารมี ให้เราเห็นว่าฝ่ายพลเรือนยังจงรักภักดี กับพระองค์มากมายแค่ไหน และทหารของเรา ก็มีแค่หน่วยรบในพระนครนี่เท่านั้น ทหารที่ประจำการในหัวเมืองและตามแว่นแคว้น ยังซื่อสัตย์ต่อพระองค์ทั้งสิ้น เราต้องอาศัยพระราชอำนาจ ของพระองค์สมเด็จฟาฮีล ให้มีพระบรมราชโองการ ไปตามหัวเมืองให้จับองค์องค์เคมิน ในข้อหากบฎต่อราชวงศ์ให้ได้ก่อน แล้วค่อยคิดกำจัดองค์ฟาฮีลทีหลัง เรื่องสมเด็จฟาฮีลไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่องค์เคมินคือเรื่องใหญ่ของเรานะลูก “ ผู้เป็นบิดาเอ่ยให้เหตุผล

“ พระองค์ทรงปราดเปรื่องไปทุกเรื่อง จนดูเหมือนเราไม่มีทางทำอะไรพระองค์ได้เลย พอบีบบังคับก็ทรงดิ้นหนี ลูกเจ็บใจนัก ที่นังลูกครึ่งนั่น จู่ๆก็มาหยิบชิ้นปลามัน ไปหน้าตาเฉย ทรงประทานพระธำมรงค์ ประจำพระองค์ให้มันสวม วันนี้ลูกเห็นมันสวมอยู่ ลูกเจ็บใจจนแทบจะกระอัก ลูกกำลังจะทนไม่ได้นะคะพ่อท่าน เราจะทำยังไงดี ฮือๆๆๆ “ ครีมาเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นเฮือกๆๆ

“ พ่อมีคำสั่งให้ปิดถนนทุกสาย ตรวจตราเข้มงวดคนเข้าออกเมือง  เราส่งหน่วยติดตาม ออกตามล่าแล้วละ มีผู้หญิงไปด้วย คงไม่ง่ายนักหรอก ที่จะทรงรอดไปได้ และถ้าเราจำเป็นต้องกำจัดพระองค์ เราก็ต้องทำนะลูก ไม่งั้นเราจะลำบากทีหลัง ถ้าทรงรอดไปถึงหัวเมืองได้น่ะ “

ครีมาหันขวับไปจ้องหน้าบิดา ด้วยสายตาขุ่นขวาง  “ อะไรนะคะพ่อท่าน อย่าแม้แต่จะคิด ถ้าองค์เคมินทรงเป็นอะไรไป ลูกจะต้องตายนะพ่อท่าน อย่านะคะ องค์เคมินเป็นชีวิตของลูก ใครจะเป็นจะตายยังไง ลูกไม่สนหรอก ขอเพียงให้ได้พระองค์กลับมา ลูกมีวิธีที่ทำให้พระองค์ อยู่ในอำนาจของลูกเหมือนองค์ฟาฮีล ลูกมั่นใจค่ะ  “ ครีมาเอ่ยด้วยหน้าตาขึงขัง จนท่านเสนธิการผู้เป็นบิดา ถึงกลับต้องถอนใจหนักหน่วง

“ เจ้าไม่แม้จะห่วงพ่อ หรือห่วงตัวเองเลยเหรอลูก ถ้าเราทำไม่สำเร็จ สักวันหนึ่งองค์เคมินจะเสด็จกลับมา ทำลายล้างเรานะลูก ลูกก็รู้ว่าทรงพระปรีชาในการรบ ในการวางแผนมากแค่ไหน “ ผู้เป็นบิดาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ พ่อท่านจะทำอะไรก็ทำไป ลูกยินยอมทุกอย่าง ลูกขออย่างเดียวเท่านั้น และพ่อท่านก็ต้องทำให้ได้ ลูกรักองค์เคมิน และลูกต้องได้พระองค์ อย่าให้ใครทำร้ายพระองค์ท่านเป็นอันขาด พระชนม์ชีพขององค์เคมิน คือชีวิตของลูก “ เธอเอ่ยจบสะบัดร่างเดินหนี แต่ก็ชะงักยืนหันหลังนิ่งฟังบิดา

“ ครีมา........พรุ่งนี้เช้าพ่อจะต้องเข้ากราบบังคมทูลเสด็จ ถึงเรื่องที่องค์เคมินเสด็จหนีไป และจะต้องกราบบังคมทูลว่า องค์รัชทายาททรงเป็นกบฎเข้าใจมั้ย  “ เสียงของผู้เป็นบิดาตวาดเข้มขึ้น

“ ลูกเข้าใจ.........และถ้าเสด็จจะทรงมีพระบรมราชโองการ ให้ปลงพระชนม์องค์เคมิน ก็อยู่ที่พ่อท่านมิใช่หรือ ที่จะสั่งการอันใด และถ้าพ่อท่านยังอยากเห็นลูกมีลมหายใจ ก็อย่าทำร้ายองค์เคมินเป็นอันขาด  ถ้าพระองค์จะต้องสิ้นพระชนม์ชีพ ลูกจะเป็นคนปลงพระชนม์องค์เคมิน ด้วยมือของลูกเอง “

คำของลูกสาว ที่ท่านเสนาธิการฟาร์บี คิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะได้ยินอย่างนี้ ทำให้นายทหารใหญ่ถึงกับ กลืนน้ำลายลงคอ อย่างลำบากยากเย็น เพราะรู้ว่าถ้ามีโอกาสที่จะปลงพระชนม์ องค์เคมินแล้วไม่ทำ องค์เคมินจะเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวงนัก

 

องค์ชายเคมินทรงกระชับ พระแสงปืนไว้ในอุ้งพระหัตถ์แน่น พระพาหาอีกข้างทรงกอดร่างบางให้ก้มลงแนบพื้น ทหารม้าหน่วยลาดตะเวน หมู่นั้นฉายไฟกราดเข้าไปในกระโจมเกวียนจนทั่ว ทั้งสามเล่ม และยังที่ใบหน้าของทุกคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน และยังกราดไฟไปรอบๆบริเวณ เดินสำรวจไปตามริมถนน และเกือบจะถึงตรงที่องค์เคมิน และชายาประทับอยู่ หน่วยใต้ดินของพระองค์ ตัดสินใจ กระแทกด้ามแส้ ลงบนสะโพกม้า ของพวกทหารตัวหนึ่งอย่างแรง จนมันร้องลั่น และยกข้าหน้าขึ้น เจ้าม้าตัวนั้นออกวิ่งเตลิดไปในทันที ทำให้พวกทหารตกใจ และรีบหันกลับไปดู เพราะตัวอื่นก็พลอยตกใจร้อง และทำท่าจะออกวิ่ง ทำให้ทหารหมู่นั้นวิ่งกรูกลับไปที่ม้าของตนเอง บ่นพึมพำอย่างหัวเสีย การค้นหาจึงล้มเลิกลงทันที

องค์เคมินก็รู้สึกพระทัยหาย และทรงคิดว่าถ้าจวนพระองค์จริงๆ ก็คงต้องใช้พระแสงปืน และคนของพระองค์ก็ต้องเข้าช่วย แต่มันก็จะเป็นเรื่องที่ทำให้ พวกของเสนาบดีฟาบีร์ รู้เส้นทางในการหลบหนีของพระองค์ แผนที่วางไว้ อาจจะต้องล้มเหลวลง เวรียาเองก็หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ จนกายสั่นสะท้าน เมื่อไฟที่กราดฉายมาเกือบจะถึงตัว ทรงสวมกอดชายาไว้แนบพระอุระ จูบแก้มประทับรับขวัญ และกลับขึ้นมานั่งบนเกวียนอีกครั้ง

“ นี่ก็ตีหนึ่กว่าแล้วละ เราจะไปถึงมาฮัวในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า จะมีคนมารับเราไปอีกทอดหนึ่งนะ กลัวมากเหรอเวรียา.........นิ่งเงียบเชียว  “

“  จวนตัวขนาดนั้น ก็ต้องกลัวสิเพคะ ใจยังสั่นไม่หายเลย “

เจ้าชายหนุ่มสรวลเบาๆ ทรงดึงกายบางเข้ามากอด แนบพระกรรณ(หู)ลงบนทรวงอก รับสั่งกระซิบ

 “ ให้เคมินฟังเสียงหัวใจเวรียาหน่อยนะ ว่าสั่นแรงมากแค่ไหน “

แต่กลับทรงจดปลายพระนาสิก(จมูก) ลงบนบัวคู่งาม ซุกไซร้ดอมดมจนสมพระทัย มือเรียวหยิกทึ้งลงบนท่อนพระกรห้ามปราม แต่ด้วยความหนาของฉลององค์(เสื้อ)โค้ท ไม่อาจทำให้เธอทำร้าย ห้ามปรามพระองค์ได้ และทำให้เธอต้องพยายามดันพระพักตร์ออก และกลับโดนรวบร่างบาง เข้ากอดรัดรึง จดริมพระโอษฐ์บดเบียดลงบนกลีบปากสวย นิ่งนานดื่มด่ำ กับอารมณ์หวานไหว เธอกลับจูบตอบตามที่หัวใจเรียกร้อง สองมือบางประคองพระปรางไว้ เสียงกระซิบรับสั่งแผ่วหวาน พร่าต่ำ

“ เมื่อไหร่นะที่เคมินจะได้รักเวรียาอีก หัวใจเหมือนเจียนจะขาดแล้วนะ “

 อ้อมพระกรแข็งแรงกอดกระชับร่างอ้อนแอ้น บอกความในพระทัย ที่กำลังทรงตกอยู่ในพระอารมณ์สนิทเสน่หา บัวงามถูกพรมพรายด้วยอุ้งพระหัตถ์ จนกายบางระทวยอ่อน ประทานจุมพิตครั้งแล้วครั้งเล่า

              ทรงคร่ำครวญอยู่ในพระทัย.......... สาวน้อยแสนสวยคนนี้คนเดียว ที่ทำให้ชีวิตที่กำลังอับเฉา ความรู้สึกทดท้อ ได้พบกับความชื่นอกชื่นใจ มีความหวังมีความสุข มีพลังแรงใจ พร้อมที่จะต่อสู้กับทุกอย่างที่ขวางหน้า  

“ เวรียาผมปรารถนาคุณเหลือเกิน “

สุรเสียงกระเส่าหวาน ธรรมชาติในกายร้อนเร่า เพลิงสวาทลุกโชน และหญิงสาวก็รู้ว่าองค์เคมิน กำลังจะทนกับแรงปรารถนานั้นไม่ได้ ด้วยไม่ทรงสร่างซาที่จะจุมพิตไปทั่วร่าง ซอกซอนพระหัตถ์ซุกซนเข้าไปใต้ตัวเสื้อ กอบกำบัวคู่งาม เชยชมจนสมพระทัย พระหัตถ์กระชับบนแผ่นหลังจนกายแนบกาย

“ พอก่อนเพคะ ที่นี่ไม่ได้นะเพคะ เวรียาอาย “

เธอทูลห้ามเบาๆ เบี่ยงหน้าหนี กายเธอร้อนเร่าไม่ต่างไปจากองค์เคมิน เมื่อธรรมชาติในกายสาวถูกจุดไฟปรารถนา แต่ความเขินอายคนขับเกวียนนั้นมีมากกว่า ถึงเขาจะไม่เห็น แต่ก็ต้องรู้สึก เมื่อทรงทำรัก และทรงเข้าพระทัย ทรงหยุดที่จะกระทำ ให้พระองค์เองร้อนเร่า และเพียงรับสั่งแผ่วที่ริมแก้ม

“ เคมินจะอดทนนะที่รัก “

 

มีรถคันใหญ่มารับพวกคนงานเข้าไปที่เหมือง ก่อนถึงมาฮัว พระองค์เคมินและวรียาร่วมเดินรวมกลุ่มมากับคนงานเหมืองโดยเดินรั้งท้ายสุด และแอบแยกตัวออกจากแถวคนงาน ที่ทะยอยกันขึ้นรถ การมาถึงมาฮัวในยามนี้ถึงแม้จะดึกดื่นค่อนคืน แต่เมืองท่าแห่งนี้กลับคึกคัก ด้วยคนงานเหมืองจะหยุดทำงาน และออกมาหาความสำราญดื่มกินกันตลอดคืน แสงไฟจากร้านรวงต่างๆ สว่างไสว ร้านค้าต่างๆที่ปลูกสร้างด้วยอิฐถือปูนอย่างหยาบๆ ก็สร้างพอคุ้มแดดลมเท่านั้น ไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตานัก ผู้หญิงขายบริการ แต่งกายสีสันฉูดฉาด กับการทำรักกัน ที่เร่าร้อนตามมุมมืด ที่องค์เคมินดำเนินพาเธอซอกซอนไปตามถนนซอยเล็กๆระหว่างตึกรามบ้านช่อง  เวรียารู้สึกว่าเธอใบหน้าเธอร้อนผ่าว กับภาพที่เป็นปรกติยามค่ำคืนของที่นี่

ทรงกระซิบเย้าเธอเบาๆ “ เราจะรักกันที่นี่บ้างมั้ยที่รัก “

เวรียาไม่ตอบรีบก้มหน้าเดินดุ่มๆ เมื่อผ่านหญิงชายคู่หนึ่ง กำลังใช้มุมมืดเสพสังวาสกันอย่างเร่าร้อน และไม่ได้สนใจ ที่เธอและองค์เคมินเดินผ่าน เธอลอบผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อเลยคนทั้งคู่มาแล้ว ความรุนแรงไม่ปรานีปราศรัยของฝ่ายชาย ที่โถมกายถี่กระชั้น ทำให้ร่างเปลือยท่อนบนของหญิงนั้น สะท้านสะเทือน จนบัวทั้งคู่ของเธอสั่นไหว เสียงร้องครางของชายผู้เสพรัก บอกความพึงพอใจ ภาพอุจาดนั้นทำให้เวรียา แทบจะกลั้นลมหายใจไว้ ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่บนโลกงั้นเหรอ เธอเคยได้ยินมาว่า ตามท่าเทียบเรือ จะมีผู้หญิงไปขายบริการ และมีการทำอุจาดกันบ้าง แต่ไม่เคยนึกว่าจะมาพบเจอจะๆตา ด้วยตัวเองแบบนี้

เวรียารู้สึกถึงซอกซอยที่องค์เคมิน ทรงชำนาญทางเป็นอย่างดี เพราะท่ามกลางความมืดก็ยังดำเนินได้อย่างรวดเร็ว และพาเธอมาโผล่ที่ถนนเล็กๆ มีชายผู้หนึ่งซุ่มอยู่ในมุมมืด  องค์เคมินทาบพระวรกายแนบกับผนังตึก ใช้พระกรกันร่างเธอให้แนบไว้ด้วย ชายผู้นั้นพ่นควันบุหรี่โขมง และชำเลืองมองมา เอ่ยลอยๆขึ้นเป็นภาษาพื้นเมือง

“ คืนนี้อากาศอุ่น ไม่หนาวเย็นเท่าไหรนัก “

“ คงสิบห้าองศาสินะ “ องค์เคมินรับสั่งลอยๆเป็นโค๊ดลับรขึ้นเช่นกัน และทำให้ชายผู้นั้นวิ่งตรงมาคุกเข่าตรงหน้า

“ ทูลเชิญเสด็จไปกับเกล้าหม่อมฉัน เถอะพระะเจ้าค่ะ  มีสายรายงานเข้ามาว่า มีทหารนำกำลังหลายคันรถ กำลังปิดถนนทุกสาย ที่จะออกจากเขตเมืองไว้หมดแล้ว เกล้าหม่อมฉันจะพาฝ่าบาท หลบเลี่ยงไปให้พ้นพวกมันก่อน คงเสด็จไปตามทางเดิม ที่วางแผนไว้ไม่ได้แล้วพระเจ้าค่ะ “

* ชายผู้นั้นขอประทานเป้ จากองค์เคมินไปสะพายไว้เอง และเดินนำพาพระองค์เคมิน และเวรียาลัดเลาะ ไปตามถนนดินสายเล็กๆนั้น อย่างเร่งรีบ เสียงเครื่องยนตร์ จากรถคันใหญ่ ดังแว่วเข้ามา ชายผู้นั้นและองค์เคมิน ที่รีบตวัดกายเธอ ลงหมอบเข้าข้างทาง ที่เป็นป่าละเมาะ รถยีเอ็มซีทหาร และมีทหารเต็มคันรถ แล่นผ่านไป เพียงครู่เดียว เสียงรองเท้าทหาร ดังพรึ่บพรับ เสียงบอกให้ตรวจค้นทุกบ้าน ทุกหลังคาเรือนดังลั่น มาฮัวได้โดนกองทัพของเสนาธิการฟาร์บี เข้าคุมเข้มตรวจค้นแล้วสินะ .......ช่างฉิวเฉียดจริงๆ องค์เคมินทรงรำพึงในพระทัย

ชายผู้นั้นพาออกวิ่งลดเลี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง และเริ่มพาลงซอกซอนเข้าไปในป่า วิ่งบ้างเดินบ้าง และถนนหนทางตรงนั้นก็เหมือนจะลาดต่ำลงเรื่อยๆ บรรยากาศรอบกาย มีเพียงแสงจันทร์ที่คล้อยลงลุบหลู่ รอดใบไม้ลงมา หมอกจางๆเริ่มโรยตัวลง เสียงของแมลงกลางคืนขับกล่อมพงไพร เมื่อวิ่งบ้างเดินบ้าง ต้นไม้หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่เห็นแสงสว่างอะไรอีก ชายผู้นั้นใช้ไฟฉายท่อนเล็กๆ ที่หรี่สลัวกราดลงบนพื้น พอให้เห็นบ้าง  เวรียาทั้งหนาวและหวาดหวั่นกับกำลังทหาร และความมืด และมีเสียงบางอย่างร้องคราง อยู่เหนือกิ่งไม้ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง และพบดวงตาสีแดงเล็กๆวาวๆคู่หนึ่ง ทำให้เธอถึงกับสะดุดขาตนเองถลาไป แต่พระองค์ก็ทรงงเหนี่ยวรั้งกายเธอไว้ทัน ทรงสรวลหึๆในลำพระศอเบา ๆ

ทำให้เธอนึกค่อนพระองค์เคมินอยู่ในใจ ........ทรงมีพระอารมณ์ที่จะทรงขันได้อีก พวกทหารเข้ามากันเป็นคันรถ และคงพร้อมอาวุธครบมือ ที่พร้อมจะเข้าค้น เข้าลาดตะเวนตรวจตรา แม้แตในป่านี่ก็ได้ และถ้าเจอก็คงถูกควบคุมตัวไว้ดุจเชลยศึก และไม่ต้องเดาในโชคชะตาต่อไป พระองค์เคมิน อาจจะรอดเพราะความรักของอิสตรีที่พึงใจในพระองค์อย่างสุดหัวใจ  แต่เวรียาล่ะ........ จะรอดชีวิตงั้นเหรอ สายตาที่ครีมามองเรา อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ และเพ่งตาเป๋งมาที่พระธำมรงค์ ที่ทรงประทานให้เรา ด้วยความริษยาอย่างไม่ปิดบัง  เรากำลังหวาดกลัวทุกอย่างรอบกาย จนจะตายอยู่แล้ว แต่พระองค์ยังทรงมีพระอารมณ์รัก อารมณ์ใคร่ อารมณ์ปรารถนา ซึ่งเราเหลือเพียงอารมณ์เดียว ในขณะนี้ คือความหวาดหวั่น เพราะไม่เคยคิดว่าจะเข้ามาอยู่ ในเหตุการณ์แบบนี้เลย

เธอหันไปมองพระสวามีในความมืด ที่ทรงดำเนินเงียบๆ เหมือนจะทรงอยู่ในภวังค์ความคิด และจับมือเธอไว้แน่นดำเนินพาเธอ เดินลัดเลาะตามชายผู้นั้นไปเรื่อยๆ เวรียาได้ยินเสียงน้ำไหลแรง แว่วเข้ามาในโสตประสาท และเพียงครู่เดียวเมื่อพ้นชายป่า ก็พบลำห้วยขวางหน้าอยู่  ชายผู้นั้นหันมากราบทูล

“  ฝ่าบาท........เกล้าหม่อมฉันจะต้อง พาลงดำเนินท่องลำห้วยนี้ ทวนน้ำขึ้นไป น้ำไม่ลึกนักหรอกพระเจ้าค่ะ เพราะถ้าเราจะข้ามไปขึ้นฝั่งโน้นเลย ก็คงไม่ปลอดภัยนัก เพราะเป็นทุ่งโล่ง  “

            “ จงนำเราไปเถอะ เอาความปลอดภัยไว้ก่อน ”

ชายผู้นั้นทูลรับคำ และลงลุยนำลงไปในลำห้วยนั้น ทรงทอดถอนพระหทัยออกมานิดหนึ่ง และหันมาโอบไหล่ชายาเข้าไปกอดไว้

“ เวรียาทนหน่อยนะ เราต้องลงท่องน้ำ ไหวมั้ย น้ำไม่ลึกหรอก “

“ ไหวเพคะ ไม่ต้องห่วงเวรียาหรอกเพคะ “

“ ขอบใจนะที่รัก สงสารคุณจัง “ รับสั่งพร้อมทั้งประทานจุมพิต ลงบนหน้าผากเบาๆ

การลงไปลุยน้ำในยามดึก ที่เพียงแต่ก้าวลงไป เธอก็รู้แล้วว่าทำไมองค์เคมิน จึงรับสั่งว่าสงสารเธอ เพราะทันทีก้าวลงไป ความเย็นเฉียบของน้ำแค่หัวเข่าเธอ มันแทรกลงไปถึงในกระดูก แต่เวรียาก็พยายามที่สุด ที่จะก้าวขาที่สั่นสะท้านลุยทวนน้ำเดินไป และเกือบครึ่งชั่วโมง ชายที่เดินนำหน้าก็หยุดชะงักยืนนิ่ง เวรียามองไปตรงหน้านิ่งตะลึง แสงไฟฉายที่เปิดไว้เพียงสลัวรางของชายผู้นั้น ทำให้เห็นสัตว์ใหญ่ตัวหนึ่ง กำลังก้มกินน้ำ และมันก็คงตกใจ หันขวับมาจ้องมองทุกคน ด้วยดวงตาวาวแดงวับ อยู่ในความมืด ชายผู้นั้นกดไฟฉายสว่างจ้า กราดไปที่ตาของมัน

“ เสือ “ เวรียาร้องครางออกมา เสียงสั่นสะท้านแผ่ว เหมือนกลัวว่ามันจะได้ยินเธอ

ทรงรวบกายเธอที่สั่นสะท้านไปกอดไว้ “ ไม่ต้องกลัวหรอกนะที่รัก คนที่นี่จัดการกับมันได้ มันคงลงมากินน้ำน่ะ “

ชายผู้นั้นร้องตวาดคำๆหนึ่งๆออกไป  พร้อมทั้งก้มลงเก็บก้อนหิน ก้อนใหญ่ในลำธาร ขว้างไปที่ร่างของเสือดำตัวเขื่อง ที่เวรียาถึงกับยืนนิ่งตะลึง เบิ่งตากว้าง และแทบลืมหายใจ กลัวว่ามันจะกระโจนเข้าขย้ำชายผู้นั้น และมันคงโดนก้อนหิน ก้อนนั้นเข้าอย่างจัง และร้องโฮก!!!เสียงเจ้าเสือตัวนั้น ดังแหวกความเงียบ และกระโจนแผล็วหายไปในป่า เมื่อออกก้าวเดินอีกครั้ง ขาที่สั่นเพราะความหนาวเย็น และความตกใจกลัว กับการเผชิญหน้า กับเจ้าป่าตัวนั้นอย่างกระทันหัน และห่างกันแค่ไม่เกินห้าวา ทำให้เธอสะดุดหิน ล้มโครมลงในลำน้ำ

 “ เจ็บมั้ยเวรียา เจ็บตรงไหน “ รับสั่งอย่างตกพระทัย ทรงรั้งกายเธอขึ้นมารับสั่งถาม ลูบไล้พระหัตถ์ไปตามกายเธอ อย่างทรงเป็นห่วง “ ขอโทษนะที่รัก ที่ผมดูแลคุณไม่ดี “

“ เอ่อ.........ไม่เจ็บเพคะ “ เธอทูลตอบเสียงสั่น เสื้อเปียกน้ำ กายท่อนเย็นจนสั่น สะท้านเยือกเข้าไปอีก ทรงรีบถอดเสื้อกันหนาวของเธอออกให้ และถอดฉลององค์โค๊ทของพระองค์ สวมประทาน และทรงนำเสื้อเธอไปถือไว้

“ ไปเถอะที่รัก เดินระวังหน่อยนะ ผมลืมไปว่าคุณซุ่มซ่าม หึๆ “ รับสั่งพร้อมทั้งสรวลในลำพระศอ(ลำคอ)หึๆ และทรงเข้ารวบเอวเธอไว้แน่น ดำเนินพาเธอตามชายผู้นั้นไปเรื่อยๆ กายบางของเวรียาสะท้าน จนฟันกระทบกันกึกๆ ลมหายใจเป็นควัน ด้วยอากาศเย็นยะเยือกมากลงทุกที  แต่เธอก็พยายามที่สุด ที่จะก้าวขาที่แทบจะเป็นน้ำแข็งก้าวไปเรื่อยๆ

นานเกือบชั่วโมงที่ชายคนนั้น พบกับตลิ่งที่ลาดขึ้นจากลำห้วย และนำพาดำเนินขึ้น ซึ่ง เป็นฝั่งตรงข้ามกับทางที่ลงมา ต้นไม้ต้นใหญ่หนาแน่น จนมืดสนิทอีกครั้ง และต้องใช้ไฟฉายกราดส่องนำทางไปตลอด เขานำออกเดินไปอีกเพียงครึ่งชั่วโมง ก็มาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง ที่อยู่ใต้ร่มไม้หนาทึบ ชายผู้นั้นใช้ไฟฉายกราดให้เห็น  มันเป็นบ้านดิน ที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ หลังคามุงหญ้า และเท่าที่แสงไฟ ฉายให้เห็นมันสวยแปลก และทำรูปแบบได้น่ารักมาก ชายผู้นั้นเอ่ยกราบทูล

“  บ้านหลังนี้จะปลอดภัยจากสายตาคน และแม้แต่มองลงมาจากเครื่องบิน ก็ไม่เห็นพระเจ้าค่ะ เป็นบ้านที่มีชาวเยอรมันผู้หนึ่ง มาปลูกสร้างไว้ เขาเป็นนักวิชากการ เขียนหนังสือและทำงานวิจัย เกี่ยวกับนกในป่าพระเจ้าค่ะ ปีหนึ่งเขาจะมาครั้งหนึ่ง ในช่วงฤดูร้อนของเรา และเกล้าหม่อมฉันก็เป็นคนดูแล ไว้ให้เขาพระเจ้าค่ะ กราบทูลเชิญประทับเถอะพระเจ้าค่ะ “

ชายผู้นั้นกราบทูลรายงาน พร้อมทั้งก้มศีรษะค้อมกายลง และนำเดินไปไขกุญแจ กระท่อมดินหลังนั้นเปิดถวาย และเข้าไปจุดตะเกียงรั้ว ภายในให้พอสว่างขึ้น

องค์เคมินดำเนินพาเธอเข้าไป ภายในกระท่อมดิน ที่ก่อสร้างไว้ดูดีพอสมควร มีแท่นดินที่ก่อสูงจากพื้น คงเป็นที่สำหรับนอน ด้านหนึ่งมีโต๊ะ เก้าอี้ไม้ สำหรับนั่งทำงานตรงหน้าต่าง พื้นดินปูไว้ด้วยไม้กระดานหนา มุมหนึ่งมีชั้นไม้วางของ ที่มีเพียงแมกกาซีนเก่าๆสองสามเล่ม ห้องน้ำอยู่ภายในห้องนั้น และทุกอย่างก็ดูเหมือนได้ถูกดูแลทำความสะอาดไว้เป็นอย่างดี  ชายผู้นั้นรีบคลี่ฟูกนอน ที่ม้วนมัดวางแอบไว้บนแท่นปูถวาย และเดินกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าองค์รัชทายาทเคมิน กราบทูล

“ ฝ่าบาทประทับพักแรม ที่นี่ก่อนเถอะพระเจ้าค่ะ รอดูเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้ อีกสักวันหนึ่ง เกล้าหม่อมฉันจะออกไปดูลาดเลา ร่วมกับพวกใต้ดินของท่านผู้พันมาลอน พวกนั้นคอยหม่อมฉันอยู่ที่มาฮัวพระเจ้าค่ะ  “

องค์เคมินมองชายวัยกลางคนผู้นั้น รับสั่งถาม “ เจ้าเป็นทหารหน่วยไหนรึ และชื่ออะไร ยศอะไร “

ชายผู้นั้นกราบทูล “ หม่อมฉันชื่อลัลฟา เป็นฝ่ายพลเรือนพระเจ้าค่ะ และทำงานสนองพระราชดำริของพระองค์ ในงานชลประทานในแถบนี้พระเจ้าค่ะ พวกเราทุกคนจงรักภักดี และซาบซึ้งในน้ำพระทัย ที่พระองค์ทรงประทานแก่ประชาชน เมื่อพระองค์ทรงมีภัย พวกเราก็พร้อมถวายชีวิต ด้วยความจงรักภักดีพระเจ้าค่ะ “

“ เจ้าไม่กลัวข้อหาว่าช่วยกบฎรึ มีโทษถึงประหารเชียวนะลัลฟา “ รับสั่งถามด้วยสุรเสียงแผ่วเศร้าลง

“ ไม่กลัวพระเจ้าค่ะ เกล้าหม่อมฉันและทุกคน ถวายชีวิตเป็นราชพลี เพื่อพระองค์และเพื่อแผ่นดินซันซีฮาพระเจ้าค่ะ และหม่อมฉันคงต้องกราบทูลลาก่อน พวกนั้นจะคอย และหม่อมฉันจะรีบกลับมา ถวายรายงานพระเจ้าค่ะ “

ทรงพยักพระพักตร์น้อย ๆ “ บอกทุกคนด้วย ว่าเราขอบใจและซาบซึ้ง ในความจงรักภักดี ขอให้เจ้าและทุกคนปลอดภัยนะ “

 ชายผู้นั้นเข้ากอดข้อพระบาท จดศีรษะลงกับฉลองบาท เป็นการทำความเคารพ อย่างสูงสุดของชาวซันซีฮางั้นเหรอ หรือว่าทำเพราะความรักความซาบซึ้ง.......เวรียานึกอยู่ในใจ เมื่อเห็นชายผู้นี้กระทำ เหมือนที่เห็นครีมา และชายสองคนที่ขับรถก็กระทำอย่างนี้ สักวันเราคงรู้น่ะ.........ชายผู้นั้นลับกายไปแล้ว องค์เคมินดำเนินไปประตูไม้ สำรวจความแข็งแรงของมัน โดยเขย่าเบาๆ และทรงลงกลอนอย่างแน่นหนา   

 

อากาศเย็นยะเยือก เมื่องล่วงเข้าค่อนสว่าง ทรงก้มลงถอดฉลองบาทออก และยังก้มลงถอดให้เธอด้วย เวรียารีบร้องปราม “ อย่าเพคะ อย่างถอดรองเท้าให้เวรียาไม่เหมาะเพคะ “

“ ทำไมล่ะ.........สามีทำให้ภรรยาไม่เห็นแปลกเลยนี่ “ ทรงรูดซิปรองเท้าหุ้มข้อของเธอ ดึงรองเท้าเปียกออกให้

“ คนไทยคิดว่ามันไม่เหมาะมังคะ “  

กระซิบเสียงแผ่วเมื่อทรงรวบกายเธอไปกอดไว้ “ ผัวทำให้เมียไม่เป็นไรหรอกนะ อย่าคิดมากสิ ผมเขินที่จะพูดคำว่าผัวเมีย แต่ไม่น่าเกลียดใช่มั้ย “

รับสั่งด้วยสีพระพักตร์ที่ทรงเขินๆ ทำให้เวรียาหัวเราะขันออกมา กายบางถูกรวบไว้ในอ้อมพระกรทันที

“ คุณหัวเราะทำไมล่ะ “

“ เปล่ามังคะ ไม่ได้น่าเกลียด แต่ก็ไม่นึกว่าเจ้าชายจะรับสั่งเป็น “

 “ เคมินอยากพูดแบบคนธรรมดา ผมว่ามันทำให้เรา มีความสุขกันมากกว่านะ “

“ รับสั่งแล้วก็อย่าทรงเขินสิเพคะ “

 ทรงแนบพระปรางแนบแก้มเธอ รับสั่งแผ่ว “ ผัวรักเมียมากนะครับ “

“ เป็นรับสั่งที่แปลกมากเลยเพคะ “ เวรียาทูลบอกอย่างนึกขันคำพูด ที่แปลกแปร่งๆของเจ้าชายเคมิน

“ ไม่พูดแล้วละคุณขำ ผมเขิน.........เคมินว่าเรามานอนกอดกันไว้คลายหนาวไว้ดีกว่านะ ผมคิดว่า.......เอ่อผมอดทนต่อไปไม่ไหวแล้วละ “

 สีพระพักตร์มีรอยสรวลบางๆ แววพระเนตรวิบวับกรุ้มกริ่ม บอกพระอารมณ์ที่ทรงเก็บกลั้นอดทน ดังเช่นรับสั่งเมื่ออยู่บนเกวียนด้วยกัน สุรเสียงหวาน รับสั่งประจบอย่างน่ารัก เธอส่ายหน้าน้อยๆ หลบเมินสะเทิ้นอาย

“ เวรียา.........เคมินไม่อาจทนได้อีกแล้วนะ อย่าห้ามเคมินอีกเลยนะครับ นะครับ “

รับสั่งด้วยสุรเสียงเว้าวอน ออดอ้อน พร้อมทั้งจุมพิตครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ทำให้เวรียาแก้มร้อนผ่าว สองพระหัตถ์ประคองแก้ม ทอดสายเนตรสบตากับเธอ ให้ดวงพระเนตรบอกความในพระทัยนิ่งนาน และจดริมพระโอษฐ์ ลงบดเบียดเบาๆ เหมือนจะให้ความรู้สึกหวานหวาม ค่อยๆซึมแทรกลงซาบซ่าน จากกายหนึ่งสู่อีกกายหนึ่ง และจากดวงพระหทัยสนิทเสน่หา ลงสู่หัวใจของเธอให้รับรู้ สุรเสียงรำพันรักที่ริมแก้ม กระเส่าแผ่ว

“ จะอดใจไม่รักเจ้าไปจนถึงรุ่งสาง เคมินคงจะขาดใจเสียก่อน “ สุรเสียงเว้าวอน ดุจกวีที่ปราดเปรื่อง บอกความต้องการของหัวใจ และพระวรกายที่ร้อนรัก

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 15 : ตามล่า อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3770 , โพส : 15 , Rating : 99% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 15 : ความคิดเห็นที่ 407
เอ่อ เจ้าชายคะ

คนอ่านเขินแทนค่ะ
PS.  If you come here. you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 222.123.129.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2553 / 14:42
# 14 : ความคิดเห็นที่ 310
หน้าสิ่วหน้าขวานยังมีอารมณ์หวานอีกนะ..เจ้าชาย
PS.  เริ่ดค่าเริ่ด.. ความรัก ทำให้เรามี ดวงตาพิเศษ ดวงตาพิเศษ ทำให้เรามองเห็น สิ่งพิเศษ สิ่งพิเศษ ทำให้เรามี ช่วงเวลาพิเศษ
Name : aoistar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoistar [ IP : 183.89.85.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 สิงหาคม 2553 / 19:30
# 13 : ความคิดเห็นที่ 229
ความรักมิอาจกั้น เกิดได้ทุกทีทุกเวลา

รอไรเตอร์มา up ต่อค่ะ
Name : tungkn4841 [ IP : 125.25.222.69 ]

วันที่: 23 กรกฎาคม 2553 / 00:14
# 12 : ความคิดเห็นที่ 224

ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ องค์ชายก็ยังมีอารมณ์รักมิเสื่อมคลายจริง ๆ อิอิ


PS.  มีความสุขกับการให้ ดีกว่ารอที่จะเป็นผู้รับเพียงอย่างเดียว
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.205.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2553 / 19:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 220
โอ้ย เขิลแทน
Name : madame fabric < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madame fabric [ IP : 124.121.229.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2553 / 22:13
# 10 : ความคิดเห็นที่ 219
น่ารักจังเลยองค์เคมิน
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.222.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2553 / 19:30
# 9 : ความคิดเห็นที่ 218
องค์เคมินน่ารักเชียว
Name : ม่อนขามป้อม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่อนขามป้อม [ IP : 58.11.67.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2553 / 18:15
# 8 : ความคิดเห็นที่ 215
Kemin is so cute ka P' Bou
Take care naka P'

PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.104.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2553 / 02:30
# 7 : ความคิดเห็นที่ 214
ขอให้พ้นจากคนชั่วทีเถอะ

พี่บัวสู้ๆค่า
PS.  http:/nananicegirl.hi5.com อยากรู้จักเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.72.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2553 / 00:09
# 6 : ความคิดเห็นที่ 212
หนีไปให้พ้นจากคนชั่วทีเถอะนะ ไม่ไหวจะเคลียร์
PS.  มีความสุขกับการให้ ดีกว่ารอที่จะเป็นผู้รับเพียงอย่างเดียว
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.212.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 19:05
# 5 : ความคิดเห็นที่ 211
ลุ้นระทึกกับองค์เคมินกับเวรียาว่าจะหนีรอดหรือเปล่าจังเลย
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 183.89.184.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 18:50
# 4 : ความคิดเห็นที่ 210

น่าตื่นเต็นจริงๆๆ ไรเตอร์เขียนได้เยี่ยมเลย มีทุกรสในบทเดียวกัน ผู้อ่านอินไปด้วยทุกครั้ง

รอมา up ต่อค่ะ
Name : tungkn4841 [ IP : 72.37.171.20 ]

วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 17:58
# 3 : ความคิดเห็นที่ 208
แวะเข้ามาอ่านทุกวันเหมือนกันค่ะ..
Name : f-e-e-f-e-e < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f-e-e-f-e-e [ IP : 202.12.74.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 17:40
# 2 : ความคิดเห็นที่ 207
องค์เคมินทรงน่ารักมากค่ะ
ชอบมากค่ะ...รอ...อย่างใจจดจ่อ
มาดูทุกวันเลยค่ะพี่บุษ
Name : ธาริกา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ธาริกา [ IP : 182.52.153.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 16:54
# 1 : ความคิดเห็นที่ 206
รออ่านต่อนะคะ
Name : LuckyMe < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuckyMe [ IP : 58.8.72.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2553 / 15:45
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android