คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์)

ตอนที่ 12 : ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก อัพ100%


     อัพเดท 14 ก.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: รักหวาน, ลึกลับ., ริษยา.....แย่งชิง.....อำนาจ
ผู้แต่ง : บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล
My.iD: https://my.dek-d.com/intuon55
< Review/Vote > Rating : 94% [ 14 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 83,689
948 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 107 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 12 : ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3974 , โพส : 12 , Rating : 100% / 17 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่ 12 ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก อัพ100%

หญิงสาวร่างอวบอัด ร่ำไห้กระซิกโผเข้ากอดข้อพระบาท(ข้อเท้า)ไว้ แนบแก้มและจุมพิตลงบนฉลองพระบาท(รองเท้า) เงยหน้าขึ้นเอ่ยรำพัน ทั้งน้ำตาที่รินพราก

“ ทรงเฆี่ยนตีครีมา ให้ตายคาพระหัตถ์เลยสิเพคะ เพราะครีมายอมถวายชีวิต ถวายหัวใจไว้ใต้เบื้องพระบาทแล้วนี่เพคะ พระแสงปืนของฝ่าบาท ก็ย่อมปลิดชีวิตครีมาได้นี่เพคะ เพราะชีวิตของครีมาไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ฮือๆๆๆ “

“ ครีมา.......เจ้าไม่จำเป็นต้องท้าเราหรอก เราจะให้พระเจ้าลงโทษเจ้า ในสิ่งที่เจ้ารู้แก่ใจดี ว่าเจ้าทำอะไรไว้บ้าง เรายืนยันคำเดิม ไม่ต้องมาถามอะไรอีก และอย่าคิดเรื่องที่เราจะส่งเวรียากลับเมืองไทย เจ้าจำไว้ว่า เรารักผู้หญิงคนนี้ และจะแต่งงานกับเธอให้ได้ ไม่ว่าเจ้าจะขัดขวางยังไงก็ตาม ปล่อยเรา........“ รับสั่งด้วยสุรเสียงหนักแน่นจริงจังนัก เช่นเดียวกับสีพระพักตร์ที่เรียบเย็น  

“ หม่อมฉันรู้ว่าฝ่าบาท ทรงคิดที่จะหนีใช่มั้ยเพคะ อย่าทรงแม้แต่จะคิด ครีมาไม่มีวันยอมให้ฝ่าบาทหนีครีมาไปไหน และในที่สุดฝ่าบาทจะต้องเป็นของครีมา “

 เธอเงยหน้าขึ้นกราบทูล ด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมอย่างถือดีนัก องค์เคมินปรายสายเนตร มองหน้าครีมา ทรงนึกอยากจะประทุษร้ายเจ้าหล่อน ให้สาสมกับความผิดที่ครีมาก่อ แต่ในพระชนม์ชีพ(ชีวิต)ไม่เคยทำร้ายสตรี ทำให้ทรงอัดอั้นพระทัย และทรงนึกรังเกียจสองมือของเธอ ที่กอดข้อพระบาทไว้แน่น

รับส่งตวาด “ เจ้าอย่าคาดเดาอะไรเลยครีมา เรารู้ว่เจ้าใช้ความพยายามทุกทางอยู่แล้ว ที่ต้องการเพียงแค่เอาชนะเรา ถ้าเจ้าชนะแล้ว คิดว่าจะได้อะไรจากเรางั้นหรือ  อาจจะได้แค่วิญญาน หรือร่างกายที่ปราศจากหัวใจเจ้าพอใจเช่นนั้นเหรอ  ปล่อยเรา........“

“ ฮือๆๆๆ ฝ่าบาท........ได้ทรงโปรดเถอะเพคะ อย่าทรงตัดรอน ให้หัวใจรักของครีมา มีความแค้นที่มากไปกว่านี้เลย ฝ่าบาทก็ทรงทราบว่าบัดนี้ครีมา ทำได้ทุกอย่างที่อยากจะทำในซันซีฮา “

“ เจ้าอย่ามาขู่เรา และจำไว้ว่าถ้าเจ้าคิดปลงพระชนม์เสด็จ เราจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า และจงคิดไว้ว่าความจงรักภักดีที่พสกนิกร ยังมีล้นเปี่ยมในพระองค์ และองค์รัชทายาท บางที.......อาวุธก็อาจจะทำลายได้เพียงชีวิต แต่ทำลายหัวใจ และความจงรักภักดีไม่ได้ ให้เจ้าล้มราชบัลลังค์ เพื่อตั้งตัวเป็นราชินี ปกครองแผ่นดินนี้ เจ้าก็จะหาความจงรักภักดีไม่ได้จากพสกนิกร เพราะเจ้าไม่ได้เคยลงทุนอะไรไว้ และหวังแต่เพียงผลกำไรเท่านั้น เราคิดว่าเจ้าคงไม่โง่เกินไปหรอกนะที่คิดแบบนั้น “ องค์เคมินรับสั่ง ประทานความคิดกับครีมา เพราะหวั่นเกรงว่าเธอจะคิดการใหญ่ มากไปกว่านี้

  เสียงเครื่องรับภายใน บนโต๊ะทรงงานดังขึ้น ครีมาจึงจำต้องปล่อยข้อพระบาท ทรงกดเครื่องรับ เสียงกราบทูลดังเข้ามา เป็นภาษาอังกฤษ “ กระหม่อม.......ขณะนี้สมุดบัญชี ได้ตรวจตราเรียบร้อยแล้ว พระเจ้าค่ะ “ คำกราบทูลที่องค์เคมินรอคอย เป็นโค๊ดลับที่ทรงพอพระทัย รับสั่งตอบเรียบๆกลับไป

“ ขอบใจ.........แล้วเราจะตรวจในภายหลังอีกครั้งหนึ่ง “  

องค์เคมินรับสั่งขึ้นกับครีมา ด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนลง “ โทษหนักของเจ้าในวันนี้ เราอภัยโทษให้เจ้านะ ครีมา กลับไปเสียเถอะ กลับไปคิดทำความดี ทำสิ่งที่ถูกต้องก่อนที่จะสาย อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เป็นราชินีของซันซีฮา คนเราได้อย่างก็เสียอย่างไม่มีใครได้อะไรทุกอย่างหรอก และจำไว้ว่าเราได้เตือนเจ้าแล้วนะ “

พระสนมครีมาหมอบกราบ และค่อยๆลุกขึ้นยืน กราบทูลด้วยเสียงที่สั่นเครือ ยกผ้าขึ้นซับน้ำตาบนแก้ม ดวงตาที่ทอดมององค์เคมิน มีทั้งรักทั้งเสียใจที่มากมายนัก และที่สุดก็เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี  ด้วยสีหน้าที่มาดมั่นแต่ริมฝีปากสวยสั่นระริก เสียงเธอสั่นเครือ

“ หม่อมฉันไม่ต้องการอะไร  มากไปกว่าฝ่าบาทเพคะ และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หม่อมฉันต้องได้พระองค์ และไม่มีวันเปลี่ยนใจ หม่อมฉันทูลลา “

 เวรียารู้สึกเศร้าสะเทือนใจ เหมือนได้ดูภาพยนตร์ในฉากเศร้า ที่หญิงหนึ่งมอบหัวใจให้กับชายที่เธอรัก อย่างสุดหัวใจ และหมายมั่นในตัวชายหนุ่ม  แต่ชายหนุ่มไม่มีแม้ความปรานี ให้เธอเลยแม้เพียงน้อยนิด จนสีหน้าของเวรียาเศร้าสร้อยลง

แต่เธอก็แทบจะสะดุ้ง เมื่อครีมาสะบัดสายตามามองเธอนิ่ง เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ไฟริษยาอาฆาต อันน่ากลัวลุกโชน อกสะท้อนถี่แรง กำมือทั้งสองข้างไว้แน่น และเวรียาก็รู้ว่า ถ้าครีมาสามารถเข่นฆ่าเธอ ได้ในขณะนั้น เธอคงไม่มีทางรอด

รับสั่งตวาดก้องขึ้นอีก เมื่อทรงเห็นอากัปกริยาอาฆาตมาดร้าย  “ กลับออกไป “

ครีมาสะบัดหน้ากลับ ก้าวเดินตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเดินออกไป  องค์เคมินดำเนินมาประทับนั่งลงข้างเธอ  ทรงเชยคางเธอขึ้น จุมพิตลงบนเปลือกตาเธอเบาๆ

“ ทำไมทำหน้าอย่างนี้ล่ะที่รัก ดวงตาสวยๆของคุณเศร้ามากเลยนะ “  

“ หม่อมฉันคิดว่า เธอรักฝ่าบาทมากนะคะ มากเหลือเกิน มากจนน่ากลัว “

“ ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ คุณพูดเหมือนกับฟังภาษาของเราออก รู้เหรอว่าครีมาพูดว่ายังไง ไหนบอกสิที่รัก “ รับสั่งพร้อมทั้งทอดเนตรมองหน้าเธอ เหมือนจะทรงค้นหา

เวรียาใจหายวูบ รีบซ่อนสายตาหลุบลง ที่เธอเกือบจะเผลอตัว ยังไงก็ให้มันเป็นความลับไปก่อนดีกว่า ทำให้เธอรีบกราบทูล

 “ ไม่ต้องฟังรู้เรื่องก็พอจะเดาออกเพคะ สายตาเธอบอกถึง ความรักที่เปี่ยมล้นในหัวใจ เธอแสดงความปรารถนาในฝ่าบาท จนน่ายกย่องไม่ใช่เหรอเพคะ “

“ หึๆๆเวรียา........คนๆนี้ไม่ได้รักใครหรอก เขารักตัวเองมากกว่า เขาถวายตัวทำไมล่ะ ถ้ารักผมน่ะ ก็เพียงเพื่อให้พ้นผิดที่ทำร้ายองค์หญิงฮาน่า มันเป็นผลจากการกระทำของเขาเองไม่ใช่เหรอ ผมรักองค์หญิงฮาน่า สงสารพระองค์ที่ทรงกำพร้า ไม่มีผู้ใดเหลียวแล ถ้าเขารักผมเขาก็ต้องรัก คนที่ผมรักด้วยสิ คุณรู้มั้ยว่าครีมาทำร้ายพระองค์ เจ้าหญิงองค์น้อยๆที่ขณะนั้นมีพะชนม์ แค่สามชันษา จนพระเพลาหักและต้องทรงพิการ  ผมเกลียดครีมาเกลียดจนจับจิตจับใจ.........“ รับสั่งความในพระทัยออกมาอย่างชัดเจน ประกายชิงชังในดวงเนตรในขณะรับสั่งวาววับขึ้น

“ เวรียาเข้าใจแล้วเพคะ มีงานอะไรที่จะให้หม่อมฉันทำมั้ยเพคะ เรามาทำงานกันไม่ใช่เหรอ “ เธอทูลถามเพื่อทำลายบรรยกาศ อันเคร่งเครียดลงด้วยรอยยิ้ม

“ เวรียา.........เราจะต้องกลับไปที่ตำหนัก ทุกอย่างที่เราทำในขณะนี้ เป็นเพียงการแสดงพลังของฝ่ายพลเรือนเเท่านั้น เพื่อที่เขาจะไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่านี้ ผมเป็นห่วงองค์หญิงและเสด็จพี่ เราต้องไปแล้วละ เพราะบางอย่าง เราทำสำเร็จแล้วไปเถอะ......... “

รับสั่งจบดำเนินไปที่โต๊ะทรงงาน กดเครื่องรับภายใน รับสั่งว่าจะเสด็จกลับ เพียงครู่ทหารหน้าประตูเปิดเข้ามากราบทูลเชิญ เมื่อดำเนินออกมาถึงหน้าห้องทรงงาน ทรงหยุดดำเนิน มีรับสั่งถามกับทหารรักษาพระองค์

“ พวกเจ้ามีโทษถึงประหาร ที่ปล่อยให้คนที่เรายังไม่อนุญาตเข้าพบ วันนี้พวกเจ้ากลัวตาย กลัวพวกกบฎและหมดความจงรักภักดี ในเราแล้วใช่หรือไม่ “

ทหารสองนายก้มหน้าลงเงียบ กับคำถามที่กินใจ เวรียาเห็นน้ำตาของพวกเขา หยดลงสู่พื้น องค์เคมินทรงประทับยืนนิ่งๆอยู่ชั่วครู่ ถอนพระหทัยยาว ทรงรับทราบว่าทหารชั้นผู้น้อย จำยอมต้องทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา ตามระเบียบวินัย และพระองค์ไม่มีอำนาจทางทหาร ที่จะทรงช่วยอะไรใครได้  

ดำเนินพาเธอกลับลงมาชั้นล่าง เหล่าข้าราชบริพารตั้งแถวเพื่อส่งเสด็จกลับ เวรียาเดินช้าๆด้วยกลัวสะดุดพรมอีกครั้ง และถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อได้ขึ้นมานั่งบนรถ ทรงโบกพระหัตถ์ให้ผู้ที่มาส่งเสด็จ เธอมองเจ้าชายหนุ่ม อย่างรู้สึกภูมิใจ  อุ่นใจกับความนุ่มนวล และแข็งแกร่ง เฉียบขาดในยามที่ต้องตัดสินพระทัย ชีวิตเวรียาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เพียงแต่ต้องสู้ เพื่อมีลมหายใจต่อไป เท่านั้นไม่ใช่หรือ ..........เธอเฝ้าถามตนเอง

 

กายสาวถูกโอบรัดเคล้าเคลีย ด้วยปลายจมูกทันที ที่ทรงปิดประตูตำหนักลง “ วันนี้คุณสวยมากนะเวรียา ผมภูมิใจในตัวคุณ ถ้าคุณฟังภาษาของเราออก คุณจะรู้ว่าวันนี้มีแต่คนชื่นชม ที่ได้เห็นองค์พระชายาขององค์รัชทายาท เจ้าหญิงเวรียา ผู้ทรงสง่างาม

“ อย่ารับสั่งให้หม่อมฉันปลื้มเลยเพคะ เวรียาเข็ดกับคำลวง ไม่ต้องรับสั่งคำใด เวรียาก็ถูกขังอยู่ด้วยแล้วนี่เพคะ “

“ เวรียา.........ผมรู้ว่าทุกอย่างมันรวดเร็วมาก และถ้าผมจะขอความรักจากคุณ มันก็คงจะเร็วเกินไปใช่มั้ย ที่รัก “ รับสั่งและไม่หยุดที่จะพรมจูบ

เธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม จริงสินะ.........ความรัก ที่เขาไม่เคยถามว่ารักเขามั้ย มีแต่เขาที่พร่ำบอกถึงรักแรกพบ ช่างเป็นผู้ชายที่หวานมากเหลือเกิน จะใช้คารมล่อหลอก หรือว่าเป็นคำพูดที่ออกมาจากใจ จากความรู้สึกที่แท้จริงกันนะ

“ ตอบผมได้มั้ย “ เสียงพร่าต่ำถาม พร้อมทั้งเชยคางเธอขึ้น ประทับริมฝีปากบดเบียด และดูเหมือนเขาจะเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ อารมณ์หนุ่มงั้นหรือ หรือเป็นแรงปรารถนาจากหัวใจ ที่พร่ำบอกรัก “ ตอบสิที่รัก “

“ รัก........คำเดียวสั้นๆที่พูดง่ายๆ แต่มันมีความหมายมากมาย มีอานุภาพกับมนุษย์มากเหลือเกินนะเพคะ เวรียากลัวแต่ว่ารับสั่งที่ฝ่าบาท ทรงบอกรักเวรียา ก็เพียงเพราะต้องการสิ่งที่ยึดเหนี่ยวพระทัย ในขณะที่ทรงสับสน และที่จริงแล้ว ความรักอาจจะยังอยู่ไกลจากเรา และเรายังหามันไม่พบก็ได้  “ เธอทูลตอบพร้อมทั้งมองพระพักตร์ ยืนยันความคิดของตนเอง

“ เวรียานักวิชาการสาว ที่วิเคราะห์ความรัก ออกมาจากความเห็นส่วนตัว แต่ผมยืนยันว่ารักของผม ไม่ได้เกิดจากความสับสน รักมาฉุดหัวใจตั้งแต่พบคุณที่เชียงรายวันนั้น หรืออาจจะตั้งแต่เห็นรูปของคุณที่สถานทูต ใจผมจดจ่อ จนต้องถามตัวเองว่าทำไม........”

“ เวรียาจะรับฟังไว้ดีมั้ยเพคะ และก็จะเก็บความปลาบปลื้มนี้ไว้ วันใดที่ฝ่าบาท ทรงเปลี่ยนพระทัย เวรียาจะทวงรับสั่งนี้นะเพคะ “

“ ครับ.........ได้เสมอ กษัตริย์ตรัสแล้ว ไม่อาจคืนคำ “

เธอแนบแก้มลงกับพระอุระ(อก)กว้าง ได้ยินเสียงพระหทัยที่เต้นถี่กว่าปรกติ เมื่ออ้อมพระกรรัดแน่น จุมพิตที่เพียงแผ่วกลับบดเบียด รุกราน จนกายสาวสะท้านสั่นไหว ใจเต้นระรัวขึ้นอีกครั้ง เมื่อทรงช้อนกายเธอไว้ในอ้อมพระกร(อ้อมแขน) ดำเนินพาขึ้นบันไดไปบนห้องบรรทม

*เวรียาอยากจะบอกกับตนเองว่า นี่คือความรู้สึกที่เรียกว่ารัก แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะคิด มันเร็วเกินไปจนน่าละอาย แม้ความสัมพันธ์ทางกายได้ก่อเกิดความรู้สึก เป็นสุขอิ่มเอมในหัวใจ รสสัมผัสวาบหวาม ซาบซึ้งและเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ ที่เสมือนกับว่าบัดนี้เธอ ไม่ได้มีตัวคนเดียวในโลกอีกแล้ว ความอบอุ่นก็เข้ามาแทนที่ความทุกข์เศร้าที่เกาะกินหัวใจ แต่ความหวาดหวั่นในสิ่งที่ไม่แน่นอน กับชะตาชีวิต ที่ผกผันตลอดมา ก็ยังคงแฝงอยู่ในซอกหลืบของความรู้สึก

กายหนากอดรัดกายบางไว้ อย่างแสนสนิทเสน่หา และติดตรึงในรสรัก เฝ้าเวียนกอด จูบโลมไล้ สูดกลิ่นหอมยวนใจจากกายบาง ความกระสันต์รัญจวนลุกโชนโหมกายใจ จนร้อนเร่า แต่ไม่กล้าที่จะรุกราน หักหาญเอาแต่ใจ ด้วยนึกสงสารเจ้ากุหลาบป่าดอกงาม ที่ยังคงชอกช้ำ กายสาวสั่นสะท้านเหมือนจะยังหวาดหวั่น หลับตาซ่อนความเขินอาย แต่ก็ยินยอมรับจูบ มือเรียวบางทาบทาไว้บนอกกว้าง อย่างพร้อมที่จะปราม เมื่อถูกรุกราน

“ เวรียา..........คุณหวานเหลือเกิน จนผมเกินจะห้ามใจนะที่รัก แต่ผมกลัวคุณจะชอกช้ำเกินไป และจะรู้สึกหวาดกลัวที่จะมีรักด้วยกันอีก ผมจะรอให้คุณพร้อมกว่านี้นะ อย่ากลัวสิที่รัก คุณตัวสั่นมือเย็นมากรู้มั้ย “

เสียงประโลมใจทำให้ใจที่สั่นระทึก ค่อยคลายความหวาดหวั่นลง แก้มแดงกล่ำที่เขาเวียนพรมจูบ ดวงตาสวยใสที่หลับพริ้มค่อยกระพริบถี่ๆ ลืมตามองหน้าที่ระบายยิ้ม เหมือนจะขันท่าทางของเธอ ดวงตาหวานรักของชายหนุ่ม ที่ทอดมองบอกความปรานี จุมพิตลงบนหน้าผากเธอ มืออุ่นไล้เบาๆลงบนแก้มนวล ทำให้เธอค่อยๆลอบผ่อนลมหายใจออกมา และซาบซึ้งในความเมตตาอาทรนั้น

“ บรรทมหลับเสียสิเพคะ เวรียาจะเก็บของใส่เป้ เราจะไปกันคืนนี้ใช่มั้ยเพคะ “

“ เราจะไปตามที่วางแผนไว้ เรารอความพร้อมน่ะ อย่างกังวลเลยนะที่รัก เชื่อใจผมสิ........ว่าผมจะพาคุณไปให้รอดปลอดภัย ตอนนี้หัวคิ้วคุณ ขมวดเข้าหากันแล้วรู้มั้ย “

เขาพูดเหมือนกับว่า ทุกอย่างที่กำลังจะเกิด เป็นเรื่องปรกติ เพราะเขาเป็นทหารงั้นสินะ แต่เราไม่ใช่ เราหวาดหวั่น กริ่งเกรง และคงขมวดคิ้วอย่างที่เขาว่า ทำให้หญิงสาวค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา ให้ใบหน้าคลายความกังวลลง ทั้งที่ใจไม่ได้เป็นไปด้วยเลย  เธอฝืนยิ้มทำหน้าชื่นขึ้น อย่างต้องการให้เขาสบายใจมากกว่า

“ เวรียา........กอดผมไว้นะ ให้ผมอบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดคุณ ผมจะได้หลับไงล่ะ  “ รับสั่งด้วยสีพระพักตร์อ้อน สานเนตรที่ทอดมองเธอระริกหวาน

“ ทรงขี้อ้อนยิ่งกว่าองค์หญิงฮาน่าอีกมังคะ “ เธอเอ่ยพร้อมทั้งเลื่อนแขนสอด โอบบนพระวรกายหนา ทรงซุกพระพักตร์ลงกับอกอิ่ม หอมเบาๆลงบนบัวคู่งาม

“ เวรียา........พระมารดาทรงสิ้นพระชนม์ชีพไป ตั้งแต่ผมยังเล็กมาก จำความได้ก็มีแต่อ้อมแขนของลาฮาลเท่านั้น และวันนี้ผมมีคุณ ผมอบอุ่นมีความสุขมากนะ ที่มีใครสักคนมาอยู่เคียงกาย ยิ่งคุณรับปากว่าจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วย ผมก็ยิ่งมีสุขใจ  สงสารคนขาดความอบอุ่นหน่อยนะที่รัก “ ประทานเล่าด้วยสุรเสียงออดอ้อน และหลับพระเนตรนิ่งเงียบ ทำให้เวรียาต้องจดริมฝีปากบนพระนลาฎ(หน้าผาก)เบาๆ ไล้มือบางแผ่วๆลงบนพระปริษฏางค์(หลัง)ถวายให้

“ บรรทมหลับเสียเถอะนะเพคะ เจ้าชายเคมินขี้อ้อน  “ เธอทูลเย้าขึ้น และเพียงครู่ก็บรรทมหลับลงจริงๆ

 

เวรียาเก็บของจากกระเป๋าเดินทางลงเป้ ในขณะที่ทรงคว่ำพระองค์ บรรทมหลับอยู่บนเตียง เธอมองพรวรกายหนา แล้วยิ้มกับตนเองบางๆอย่างรู้สึกมีความสุข ที่ได้มองเขา และเดินลงข้างล่าง ลาฮาลมานั่งลงที่พื้นข้างเวรียา เอื้อมมือมาจับมือเธอไปกุมไว้ ออกปากฝากฝัง

“ ลาฮาลฝากถวายการดูแล พระองค์ชายเคมินด้วยนะเพคะ ลาฮาลเป็นห่วงพระองค์ท่านเหลือเกิน ทั้งๆที่ท่านก็เสด็จไปไหนต่อไหนบ่อยๆ แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งไหนๆ ฮือๆๆๆ ลาฮาลจะคอยวันที่เสด็จนิวัติกลับซันซีฮา และหวังอย่างเหลือเกิน ว่าพระองค์จะกลับมาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ให้พสกนิกร ทุกวันนี้ประชาชนไม่มีที่พึ่งไม่มีความสุขใจใดๆเหลืออยู่เลย  แต่ลาฮาลก็จะอดทนรอนะเพคะ ถ้าลาฮาลไม่ตายเสียก่อน “

แม่นมเฒ่าเอ่ยรำพึงรำพัน ทำให้เวรียาสลดเศร้าตามหญิงชราไปด้วย ภารกิจของพระองค์ชายเคมิน ยิ่งใหญ่นัก ที่ต้องทรงหนีไป เพื่อรวบรวมกำลัง กลับมากอบกู้บ้านเมือง เธอเอื้อมมือไปปาดน้ำตาบนแก้มหญิงชรา

  “ ลาฮาลจ๊ะ.........ฉันสัญญาว่าจะถวายการดูแลพระองค์ท่าน อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้จ๊ะ และจะช่วยเป็นกำลังสำคัญ และถ้าฉันไม่เป็นอะไรไปเสียก่อน เราคงได้พบกันอีกนะจ๊ะ “

 เธอเอ่ยพร้อมทั้งคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงชรา ผู้เปรียบประดุจมารดาของสามี และโอบกอดนางไว้ ทำให้หญิงชราปลื้มปิติ จนปล่อยโฮออกมา

“ องค์เคมินของลาฮาล ทรงมีพระเนตรแหลมคม ทรงได้พบเพชรเม็ดงาม มาเป็นคู่พระบารมี ต่อไปนี้ลาฮาล ก็คงนอนตายตาหลับแล้ว “ ลาฮาลกอดตอบเธอไว้ รำพึงรำพันสะอื้นเบาๆ และหยิบสร้อยเงินเส้นสั้นๆ คล้ายสร้อยข้อมือ ที่มีเหรียญรูปร่างแปลกๆห้อยไว้ด้วย ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้เธอ

“ ลาฮาลถวายเครื่องลางชิ้นนี้ไว้กับพระชายานะเพคะ นำพาติดองค์ไว้ อธิษฐานในยามที่คับขันนะเพคะ เป็นของเก่าแก่ ที่ตกทอดกันมาหลายชั่วอายุคน เป็นเครื่องลางสำหรับผู้หญิงเพคะ “ เวรียารับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ แม่นมเฒ่ายังมีขนมที่เป็นเหมือนผลไม้กวน ห่อเป็นเม็ดเล็กๆมามอบให้เธออีกถุงหนึ่ง  

เวรียาแน่ใจว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่จะต้องหนี แต่เธอกลับเห็นองค์เคมิน พระทัยเย็นพาเธอลงไปเดินเล่นในอุทยาน ด้วยท่าทางสบายใจผ่อนคลาย เด็ดดอกไม้มาแซมผมให้เธอ หยอกเอินเล่นกับเธอ โอบไหล่พาไปที่ซุ้ม เวียนหอมแก้ม จับมือเธอไปกุมไว้ ทอดกายลงนอนเหยียดหนุนตักเธอ ด้วยท่าทางหวานรัก โดยที่เวรียาจำต้องเก็บคำถามหลายคำถามไว้ในใจ เธอเริ่มสังเกตุรอบๆตัว แต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปรกติ  

“ ทำไมทำหน้าอย่างนี้ล่ะที่รัก ดูคุณไม่มีความสุขเลย ไม่สบายใจอะไรเหรอ หรือว่าเบื่อหน้าเคมิน “ รับสั่งถามด้วยสีพระพักตร์ขันๆอย่าทรงหยอกเอิน

เวรียามองชายหนุ่มที่อยู่ในเสื้อยืด กางเกงยีนส์  เขาเหมือนหนุ่มหล่อ ธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่น่ารักน่ามองอารมณ์ดี แต่ใครจะรู้มั้ยนะว่าเขาคนนี้ ต้องแบกภาระอันหนักอึ้ง ของคนทั้งประเทศที่ ฝากความหวังไว้กับเขา เธออึดอัดอยู่ในอก จนต้องถอนใจออกมาและเอ่ยตอบ  

“ เปล่ามังคะ “

ทรงรีบประทับนั่ง เชยคางเธอขึ้น รับสั่งเบาๆ “ เรากำลังถูกมองอยู่ เขาคาดเดาว่าเราจะหนีแน่ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เรากำลังจะไปกันแล้วนะที่รัก อย่าให้พวกมันสงสัย “

“ เพคะ........เวรียาขอประทานอภัย แต่ไม่เคยอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ ก็เลยหวาดวิตกไปหมดทุกอย่าง แย่จังเลย “ เธอบ่นขึ้นเบาๆ รู้แล้วว่าทรงพระปรีชานัก ที่พาเธอลงมาเดินเล่น เพื่อให้ดูเหมือนทุกอย่างยังปรกติ  

“ เดี๋ยวกลับเข้าไปในตำหนักแล้วรีบเปลี่ยนผ้าให้รัดกุม สวมเสื้อหนาๆนะที่รัก คืนนี้เราจะออกผจญภัยกัน อดทนหน่อยนะเวรียา “

ฟ้ามืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว โคมไฟตามทางเดิน และในสวนถูกเปิดพรึ่บขึ้น ลาฮาลมายอบกายลง และเพียงส่งสายตาอาลัยอาวรณ์มองมาที่องค์เคมิน ที่ทรงทอดสายเนตรตอบ และพยักพระพักตร์เพียงน้อยๆ เหมือนเป็นสัญญานบางอย่าง ลาฮาลเดินกลับออกไปช้าๆ ปรายตามองมาที่เธอนิดหนึ่ง ที่เวรียามองก็รู้ว่าหญิงชราห่วงใยเธอ และองค์เคมินมากมายนัก องค์เคมินดำเนินมาโอบเอวเธอ ดำเนินเอื่อยๆเหมือนจะชวนชมนกชมไม้ พาเข้าพระตำหนัก  และเพียงแค่ปิดประตูลง เสียงรับสั่งกับเธอร้อนรนขึ้นทันที

“ รีบเลยเวรียา เปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ เราจะไปกันแล้ว “ สิ้นเสียงรับสั่ง ดำเนินพาเธอซอยเท้าขึ้นไปบนห้องบรรทม อย่างเร่งรีบ เวรียาใจเต้นระทึกกับนาทีนี้ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่เธอก็ได้ตระเตรียมไว้แล้ว และรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่เพียงแต่ให้หนาขึ้น เพื่อรองรับอากาศเย็นยะเยือก หมวกไหมพรม และผ้าพันคอไหมพรมผืนหนา ที่ทรงสั่งซื้อประทานให้ องค์เคมินทรงหยิบฉลององค์หนัง ที่มีขนสัตว์ฟูเป็นปกขึ้นสวม ทรงรูดซิปอย่างรวดเร็วว่องไว

ทรงหยิบเป้สองใบขึ้นสะพาย และทรงฉวยข้อมือเธอที่ยืนเก้ๆกัง ทำหน้าตาตื่นๆ อย่างไม่รู้ว่าจะไปทางไหนยังไงต่อ ดำเนินไปที่ฝาผนังกดกลไกบางอย่าง ที่เธอพยายามสังเกตุและรู้ว่ามันถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเนียนโดยอยู่หลังโคมไฟกิ่งบนผนัง ฝาผนังค่อยๆเลื่อนเปิดออก และมีช่องเพียงแค่กายรอดผ่านเท่านั้น ไฟฉายในพระหัตถ์ถูกกดเปิด ให้มองเห็นแผ่นเหล็กที่ต้องก้าวไปยืน และมันค่อยๆเลื่อนลงเหมือนลิฟท์  เพียงแค่อึดใจก็หยุดกึกลง มีทางเล็กๆที่ต้องฉายไฟ และเธอเห็นว่ามันคดเคี้ยวเลี้ยวลัด เป็นอุโมงค์ทอดไปข้างหน้าไป อากาศภายในเย็นยะเยือกอับชื้น พระหัตถ์อุ่นจับมือเธอพาออกวิ่งไป อย่างทรงชำนาญทาง ทำให้เธอนึกถึงอุโมงค์ใต้ดินของพวกเวียตกง ในสงครามเวียตนามขึ้นมาทันที  

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 12 : ความรู้สึกที่เรียกว่ารัก อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3974 , โพส : 12 , Rating : 100% / 17 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 380
แค่มีเธออยู่ใกล้ ๆ อุปสรรคขวากหนามใดก็ไม่หวั่นเกรง....

แอบจินตนาการเป็นคู่นี้อ่ะคะ.. 55555      
Name : ก็ว่าจะไม่รัก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ก็ว่าจะไม่รัก [ IP : 119.31.121.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2553 / 01:52
# 11 : ความคิดเห็นที่ 372
ลุ้นระทึกจังค่ะ

หนีให้ได้นะ
PS.  If you come here. you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 114.128.42.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2553 / 14:22
# 10 : ความคิดเห็นที่ 308
ยัยคริมาจะหน้าด้านไปไหน..คนเค้าไม่รักก็ดันทุรังอยู่ได้..ไม่รักก็คือไม่รักอ่ะนะ
อีกอย่างเป็นเมียพี่ชาย..ใครจะเอาเล่า
PS.  เริ่ดค่าเริ่ด.. ความรัก ทำให้เรามี ดวงตาพิเศษ ดวงตาพิเศษ ทำให้เรามองเห็น สิ่งพิเศษ สิ่งพิเศษ ทำให้เรามี ช่วงเวลาพิเศษ
Name : aoistar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aoistar [ IP : 183.89.85.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 สิงหาคม 2553 / 18:18
# 9 : ความคิดเห็นที่ 187

ตื่นเต้นดีจังเลย ...รอไรเตอร์มา up ต่อค่ะ
Name : tungkn4841 [ IP : 72.37.171.20 ]

วันที่: 16 กรกฎาคม 2553 / 18:41
# 8 : ความคิดเห็นที่ 175
ตื่นเต้นมาก...รออ่านอย่างใจจดจ่อค่ะ

เจ้าชายเคมินอบอุ่นมาก...น่ารักจัง

Name : ธาริกา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ธาริกา [ IP : 118.173.118.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2553 / 13:29
# 7 : ความคิดเห็นที่ 173
ตื่นเต้นจังเลยค่ะ..
Name : f-e-e-f-e-e < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f-e-e-f-e-e [ IP : 118.173.149.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 / 23:16
# 6 : ความคิดเห็นที่ 172
อ่านแล้วอบอุ่นไปกับเจ้าชายกับเวรียาจังเลย
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.201.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 / 18:34
# 5 : ความคิดเห็นที่ 171
รักเจ้าชายจัง อิอิ
PS.  มีความสุขกับการให้ ดีกว่ารอที่จะเป็นผู้รับเพียงอย่างเดียว
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.222.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 / 18:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 170
My Kemin is the best ka
PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.127.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 / 12:46
# 3 : ความคิดเห็นที่ 168

เจ้าชายเคมิน ทรงพบศึกสองด้าน ด้านหนึ่งศึกทางการรบ อีกด้านศึกทางความรัก......
Name : tungkn4841 [ IP : 125.25.7.163 ]

วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 / 01:29
# 2 : ความคิดเห็นที่ 165
ไม่หวั่นแม้ภัยกำลังมา หวานได้ทุกสถานการณ์ อิอิ
PS.  --DestiNy-- ฉันเชื่อในพรหมลิขิตเสมอ เพราะ พรหมลิขิตเราจึงได้พบกัน
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.207.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2553 / 21:53
# 1 : ความคิดเห็นที่ 164
น่ารักอีกแล้วคู่นี้หวานได้ยามภัยมา
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.206.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2553 / 20:02
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android