คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์)

ตอนที่ 10 : ดวงหฤทัยของเคมิน อัพ100%


     อัพเดท 8 ก.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: รักหวาน, ลึกลับ., ริษยา.....แย่งชิง.....อำนาจ
ผู้แต่ง : บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บุษบาพาฝัน/สร้อยอินทนิล
My.iD: https://my.dek-d.com/intuon55
< Review/Vote > Rating : 94% [ 14 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 83,735
948 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 107 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 10 : ดวงหฤทัยของเคมิน อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5014 , โพส : 15 , Rating : 99% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่ 10 ดวงหฤทัยของเคมิน อัพ100%

 

สุรเสียงรำพันรับสั่ง กระเส่าแผ่วหวาน อ้อนออด ” เวรียา.........เต็มใจเป็นของผมเถอะนะที่รัก “

สาวน้อยสะท้านกับเสียงวิงวอนร้องขอ ด้วยจูบนั้นยังพรม อยู่บนใบหน้า ปาก คอ คิ้ว คาง บดเบียดริมฝีปากขบเม้มลงบนใบหูเบาๆ หัวใจดวงน้อยวาบหวิว สมองอึงอล ลมหายใจเหมือนจะขาดลงในยามนั้น ช่างเป็นสุภาพบุรุษจนนาทีสุดท้ายงั้นเหรอ ที่ขอความยินยอมในขณะนี้ ที่เธอไม่อาจเอื้อนเอ่ย

จากซอกคอที่ถูกซุกไซร้ ละไล้จนถึงเนินอกสล้าง บัวคู่งามถูกเชยชมเพียงแผ่ว มือบางถึงกับต้องเลื่อนมาบดบังไว้ ด้วยใจเจียนจะขาด มือหนาโลมไล้ พรมพรายลงอย่างหลงใหล ในความนุ่มเนียนละไมของกายสาว ดังได้สัมผัสบนแพรเนื้อดี สาวน้อยผู้เปรียบดังบุปผชาติงาม ที่เพิ่งแย้มกลีบ และยังไม่มีผู้ใดได้ผ่านมาเชยชม  ถึงกับสั่นระริกครางครวญในลำคอเบาๆ อิดเอื้อนเบือนกาย ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตามอง มือบางเลื่อนมาจับแขนแข็งแรงไว้แน่น เหมือนจะปรามการรุกราน กายหนาจึงระเรื่อยลง ด้วยแรงฤทธิ์แห่งเพลิงพิศวาท ที่ไม่อาจห้ามได้

 กลีบกุหลาบงามแรกแย้มถูกซุกซนซอกซอน ดังจะเชยชิมลิ้มรสเกสรอันหอมหวาน กลีบบางคลี่ออกรับรสสัมผัสแผ่ว แต่สุดทนด้วยความทรมาน กายบางแทบจะดิ้นพร่าน เมื่อถูกรุกรานไม้ยั้ง เป็นการทรมานเชลยของผู้บัญชาการทหาร ให้ต้องยอมรับอย่างอำมหิต และพระทัยเย็นที่สุด ถึงแม้จะไม่ได้ฟาดฟันให้ถึงชีวิตในทันที แต่กลับกรีดไล้ซอกซอน จนเชลยถึงกับผวาเฮือก เจียนใจจะขาด จิกรั้งบนผ้าปูลาดไว้ ร้องครางอย่างสุดทานทน กับวิธีทรมาน

เชลยสาวผู้ไม่เคยถูกใช้ความโหดเหี้ยมที่สุดทรมาน ต้องเบือนกายกระถดหนี แต่ไม่อาจต้านทานร่างกำยำ ที่รุกรานด้วยอารมณ์หวานหวาม และที่สุดจำต้องเอ่ยปากวิงวอน ด้วยเสียงทรมานสั่นพร่า

 “ ทรงโปรด.........เวรียาเถอะเพคะ “

ผู้ประสงค์ลงทัณฑ์เองก็เจียนจะทานทน กับเพลิงร้อนเร่าในกาย และพึงพอใจกับคำวิงวอน ผู้บัญชาการทหารแห่งซันซีฮาร่างสมาร์ท เมตตาที่จะใช้การลงโทษเชลยสาวในสถานเบา กายบางสั่นระริกอย่างหวาดหวั่น เมื่อถูกคมอาวุธจ่อ และเพียงกดลงเพียงเบาๆ พร้อมกับเสียงปลอบประโลม เมื่อร่างของเชลยแข็งขืนอย่างตื่นตระหนก

“ เวรียา.........เราจะผ่านเวลาแห่งความทรมานนี้ ไปในที่สุดนะที่รัก........อย่ากลัว..........”

มือบางเหนี่ยวรั้ง บีบรัดลงบนท่อนแขนแข็งแรงไว้แน่น ร้องครางด้วยสีหน้าทรมาน น้ำตาปริ่มรินไหลลงทางหางตา เวรียารู้แล้วว่ามนุษย์ ที่ผูกพันกันทางกาย เกิดความลึกซึ้งซาบซ่าน ผ่านเข้ามาในหัวใจอย่างไร การหลอมรวมกายใจนี่ไงล่ะ ที่ก่อเกิดสายสัมพันธ์แห่งรัก ให้แน่นแฟ้นเป็นหนึ่งเดียว ความหวงแหนที่ได้ครอบครองกาย จึงเป็นอีกหนึ่งความรู้สึก ที่คนสองคนจะพึงมีต่อกัน

จูบประโลมใจพรมเบาๆ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทรมานนัก แต่ผู้บัญชาการหนุ่ม ก็มิอาจหยุดลงทัณฑ์เชลยสาว และจำต้องดับความทรมานนั้น ให้อย่างปรานีที่สุด ดุจดังเจ้าภมรตัวงาม ที่ซอนกายลงเกือบถึงเกสร ถึงแม้กลีบบางจะเพียงเพิ่งคลี่แย้ม ด้วยไม่อาจทานทน ที่จะได้สัมผัส ลิ้มรสหวานจากเกสรได้ จนสุดท้ายจำต้องแทรกกายลง คลุกเคล้าลงถึงแก่นกลางกุหลาบดอกงาม แทรกกายลง ผ่านความชอกช้ำลงเชยชมสมใจ

ความทรมานเหมือนกายเธอเจียนปริแตก ได้ผ่านพ้นไป ร่างบางก็ยังคงเกร็งแข็งขืน กัดริมฝีปากตนเองไว้แน่น ด้วยความเจ็บยังแผ่ซ่าน ถึงแม้ความกระสันต์รัญจวน หวานไหว เป็นอีกหนึ่งความรู้สึก ที่ผ่านเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากอุ่นยังพรมจูบประโลมใจให้คลายความตึงเครียด และไม่ใช่เพียงเธอคนเดียว ที่มีความรู้สึกนั้น กายหนาบนร่างเธอ ก็สุดทานทน และจำต้องเอ่ยวิงวอนอีกครั้ง

“ เวรียา..........ผมทรมาน ให้ผมรักคุณ อย่างสุดหัวใจเถอะนะที่รัก “

สิ้นคำที่เอ่ยแผ่วพร่า ร่างหนาขยับลงทัณฑ์ อย่างจำต้องประหัตประหาร เชลยสาวยอมแล้วที่จะแดดิ้นสิ้นใจกับคมอาวุธ ที่โถมลงกระหน่ำบนร่างอย่างถี่กระชั้น เสียงเชลยใต้ร่างร้องครวญคราง เช่นเดียวกับเสียงของผู้ลงทัณฑ์ที่ไม่อาจทานทน เมื่อการประหัตประหาร จบสิ้นกระบวนการลง เชลยสาวถึงกับหลั่งน้ำตาสะอื้นกระซิก ด้วยหลายความรู้สึก ที่ถาโถมเข้ามา

“ ผมขอโทษ..........ที่ทำให้คุณเจ็บ อย่าโกรธผมนะที่รัก “ เสียงรำพันแผ่ว พร้อมทั้งไล้ปรายมือลงบนแก้มนวล จูบซับน้ำตาให้เบาๆ  

กายบางแนบหน้าลงกับพระอุระกว้าง น้ำตาที่ซึมอุ่นรินลง ทำให้ทรงเชยคางเธอขึ้น สบสายเนตรที่หวานซึ้ง แย้มสรวลบางๆประโลมใจ ทรงจุมพิตเบาๆบนแก้มนวลปลอบขวัญ

“ เวรียา.........เราสองคนเป็นคนๆเดียวกันแล้ว ผมจะรัก ยกย่องและให้เกียรติคุณ เสมอเหมือนเช่นคนธรรมดาสามัญ ในประเทศที่เจริญปฏิบัติกับภรรยา เราจะร่วมรับรู้ รับผิดชอบ ตัดสินใจทุกอย่างร่วมกัน เดินเคียงข้างกันไปทุกหนทุกแห่ง ผมสัญญา อย่าเสียใจเลยนะ “  

“ หม่อมฉันขอมอบกายถวายชีวิต ไว้เป็นข้ารองบาท สุดแล้วแต่ฝ่าบาทจะทรงเมตตาเพคะ “

“ เวรียา..........คุณคือดวงหฤทัยของเคมิน “

 

ค่ำคืนนั้นเมื่อเวรียาหลับสนิท องค์เคมินก็หายไป และเสด็จกลับมาเมื่อรุ่งสาง เมื่อเวรียาครึ่งนั่งครึ่งนอน พิงกายกับหัวเตียงครุ่นคิดเงียบๆ กับหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอ เมื่อไม่เห็นพระองค์อยู่ในห้องบรรทม ความรักความเสน่หา ที่ผ่านมาเมื่อช่วงหัวค่ำ ยังฝากรอยเจ็บร้าวไว้บนกายบอบบาง และแทบจะรู้สึกว่าตนเองกำลังหนาวๆร้อนๆเหมือนจะเป็นไข้ เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตนเองเบาๆ แก้มร้อนผ่าวขึ้น เมื่อหลับตาและเห็นภาพรักหวาน

ดวงตาคู่สวยที่ทอดมองสบตา มีประกายเต้นระริกบอกความปรารถนา บอกความในหัวใจสู่ใจสาวให้วาบหวามหวิวหวั่น เธอเลื่อนมือขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง นึกถึงรอยจูบที่ประทับบดเบียดตวัดไล้ปลายลิ้นและเธอก็เต็มใจที่แลกจูบนั้นกับเขา มือเลื่อนลงบนอกเต็มตึง ที่ยังรู้สึกถึง ความระบม เมื่อถูกเชยชมดื่มด่ำไม่สร่างซา นึกถึงตวามแข็งแกร่ง ที่แทรกผ่านเข้ามายังความเจ็บปวด และจบลงด้วยความกระสันต์รัญจวน ความสุขได้บังเกิดขึ้นในหัวใจมากมาย เมื่อรู้สึกว่าบัดนี้ได้มีเขา เข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตที่เดียวดาย มาเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไป ให้หัวใจอิ่มเอม บัดนี้ฝ่าบาททรงประทานให้เวรียาแล้ว ใช่มั้ยเพคะ.........เธอยิ้มกับตนเองบางๆ

 และตระหนกสุดขีด จนต้องยกมือขึ้นปิดปากตนเองไว้ ก่อนที่จะกรีดเสียงร้องออกมา เมื่อผนังห้องด้านหนึ่งเลื่อนออก และพระวรกายสมาร์ทดำเนินออกมา เหมือนมีกลไกอะไรบางอย่าง ที่รองรับพระวรกายส่งขึ้นมา สายเนตรที่ทอดมองเธอ มีแววหวานที่ทรงอาทรลึกซึ้ง และยังแววพระเนตรขันๆ จนเธอต้องหลุบเปลือกตาลง ซ่อนความเขินอาย ด้วยรู้สึกว่าแก้มตนเองร้อนผ่าวขึ้น ทรงถอดฉลององค์โค้ทออกแขวน เหลือเพียงเสว๊ตเตอร์ และสนับเพลายีนส์ ดำเนินมาประทับนั่งลงข้างกายเธอ ทรงเชยคางเธอขึ้น ทอดสายเนตรมองสำรวจ

“ ขอโทษนะที่รัก ที่ทำให้ตกใจ นอนก่อนเถอะนะ อากาศเย็นมาก  มา.......ผมกอดไว้ดีกว่านะ “ รับสั่งพร้อมทั้งทอดพระวรกายสูงใหญ่ลงเคียงข้าง รวบกายบางเข้ากอดไว้ในอ้อมพระอุระ

“ เสด็จไปไหนมาเพคะ บอกเวรียาได้มั้ยเพคะ “ เธอทูลถามทันทีที่ทรงหลับเนตรลง

ทรงยันพระวรกายขึ้น ทอดเนตรมองหน้าเธอ สรวลออกมาบางๆ ก่อนจะรับสั่ง “ อย่างนี้เขาเรียกว่าโดนเมียสอบสวนใช่มั้ย “  

เวรียาแก้มแดงกล่ำขึ้นทันที พร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ส่ายหน้าน้อยๆ ผู้ถามกลับคลี่ยิ้มกว้าง ยืนปากมาจุ๊บแก้ม

“ ผมอยากให้เมียสอบสวนแบบนี้แหละ รู้สึกอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้ เหมือนมีคนห่วงน่ะ “

“ ยังไม่ได้รับสั่งตอบเวรียาเลยมังคะ “

ทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ที่ทำให้เวรียา ได้มีโอกาสสำรวจสามี ของตัวเองอย่างใกล้ชิดเต็มตา เป็นครั้งแรก สามีเธอมีผมสีน้ำตาลอ่อน ปลายผมปรกหน้าผากเหมือนเด็กหนุ่ม ดวงตาสีน้ำตาลอมฟ้านิดๆสวยหวาน ประดับด้วยแผงขนตาหนาปลายงอนงาม จมูกโด่งจนน่ากัด และริมฝีปากหยักสวยสีเข้มจนน่าจูบ เธอเผลอยิ้มกับความหล่อเหลาของเขา

“ สายตาแบบนี้เรียกว่าจับผิดเหรอเปล่า “ รับสั่งถามพร้อมกับแย้มสรวลจนเห็นไรพระทนต์

“ แล้วมีอะไรผิดจะสารภาพเหรอเพคะ “

“ ผิดที่ทำให้เวรียาเจ็บ และรู้สึกว่าตัวคุณร้อน จะเป็นไข้ใช่มั้ย “ รับสั่งพร้อมทั้งใช้ริมพระโอษฐ์จุมพิตแทนอังด้วยหลังพระหัตถ์

ด้วยรับสั่งที่แชเชือน เหมือนพยายามเบี่ยงเบนความใคร่รู้ของเธอ ทำให้เธอยิ่งสังเกตุ สายเนตรมีแววกังวลที่ทรงพยายามซ่อนไว้ แต่เวรียาผู้ละเอียดอ่อนก็สังเกตุเห็น เมื่อทรงบ่ายเบี่ยงไม่รับสั่งตอบคำถาม จนเวรียาต้องทูลท้วงอย่างชาญฉลาด  

“ ในหลักสากล ถ้าสามีมีเรื่องทุกข์ร้อน ก็ไม่สมควรปิดบังภรรยา เพราะหม่อมฉันเป็นภรรยา แล้วใช่มั้ยเพคะ “

ทรงถอนพระหทัยออกมาอย่างหนักหน่วง สีพระพักตร์เครียดขรึม ก่อนจะรับสั่งตอบ “ เวรียา........ที่ผมไม่อยากพูดอะไรก็เพราะว่า เห็นคุณกังวลหลายเรื่องนัก ผมสงสารคุณมากนะ อยากให้คุณมีแต่ความสุข ทั้งๆที่ผมก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ในขณะนี้ แต่ผมก็สัญญานะ ว่าผมจะทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณได้พบความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่อยู่กับความหวาดหวั่น ในความไม่แน่นอนแบบนี้ “

“ หม่อมฉันถวายกายและหัวใจ รับใช้ใต้เบื้องบาทแล้วนะเพคะ เราจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ในเมื่อหม่อมฉันได้ถูกลิขิตให้เป็นไปอย่างนี้ หม่อมฉันก็จะต้องยิ้มรับกับอนาคต อย่างที่รับสั่งไม่ใช่หรือเพคะ “

“ เวรียา........ตอนนี้มีการเคลื่อนไหวทางทหารในพระนคร ทหารหน่วยรบมีการเตรียมพร้อมเงียบๆ “

“ จะมีการก่อการกบฎงั้นเหรอเพคะ “ เธอทูลถามด้วยสีหน้าตื่นๆ

“  คิดว่าอย่างนั้น หน่วยข่าวของเราคาดว่าจะมีการเข้าควบคุมตัว พระประยูรญาติที่ไม่เห็นด้วยกับฝ่ายพวกมันไว้ มีบางพระองค์ทรงไหวทัน ได้เสด็จหนีออกไปจากพระนครบ้างแล้ว และทรงส่งข่าวมาให้ผมหนีไปก่อน และไปรวบรวมกองกำลัง กลับมากอบกู้บ้านเมืองในภายหลัง เรา.........คงต้องหนี “

“ แล้วองค์สมเด็จล่ะเพคะ “ เวรียาลุกพรวดขึ้นนั่ง ทูลถามด้วยสีหน้าตระหนก

ทรงขมวดพระขนงเข้าหากัน “ ที่ผมรีรอก็เพราะห่วงหน้าพะวงหลัง ห่วงเสด็จพี่ ห่วงองค์หญิงฮาน่า “

“ เราจะพาองค์หญิงเสด็จหนีไปด้วยได้มั้ยเพคะ “

ทรงส่ายพระพักตร์ทันที “ หนทางลำบากมากนะเวรียา และเราอาจจะถูกตามล่าในทันที เราแค่สองคนเท่านั้นที่จะพอไปรอด เพราะจะมีทหารมารับเราที่จุดนัดพบ แต่เราจะพาองค์หญิงรอนแรม ไปหลายวันหลายคืน เราคงไปไม่รอดหรอก “

“ แล้วเราจะต้องหนีไปเมื่อไหร่เพคะ “

* ทรงหลบสายพระเนตร นิ่งเงียบเหมือนจะทรงครุ่นคิด ที่ทำให้เวรียารู้สึกว่ามีเรื่องใหญ่ กว่าที่รับสั่งกับเธอ และเหมือนจะทรงกำลังตัดสินพระทัยไม่ได้ แต่สีหน้าที่เครียดเป็นกังวลของเธอ ก็ทำให้ทรงจุมพิตปลอบประโลม

“ ที่รัก..........อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ ผมสัญญาแล้วไงล่ะ ว่าจะปกป้องคุณเท่าชีวิต ผมไปทำงานกับพวกใต้ดินของเรามา และวางแผนกันหลายอย่าง สำหรับแผนที่เราจะกลับมาอีกครั้ง ผมจะให้ราชวงศ์ล่มสลายไม่ได้หรอกนะ มันเป็นภารกิจที่องค์รัชทายาท จะต้องกอบกู้ราชบัลลังค์ คุณคงเข้าใจนะเวรียา และแผนที่จะหนีของเรา จะรอคนส่งข่าวบางอย่างเข้ามาก่อน มันแล้วแต่สถานการณ์น่ะที่รัก ผมอยากให้คุณ เตรียมข้าวของไว้ให้พร้อม มีเป้อยู่ในตู้เสื้อผ้า เอาไปเท่าที่จำเป็นเท่านั้นนะ “

“ เราทำไมไม่รีบไปเลยล่ะเพคะ อย่าทรงรีรอเลยเพคะ เพราะถ้าทหารเริ่มเตรียมพร้อมอย่างนี้ เขาอาจจะบุกเข้ามาจับเราก่อนก็ได้นี่เพคะ “

“ พวกมันก็คาดการณ์ไว้เหมือนกัน ว่าในที่สุดผมอาจจะหนี มันดำเนินการสะกัดเราไว้แล้ว ด้วยกองกำลังบางส่วน ทหารหน่วยใต้ดินของผม กำลังหาทางพาเราออกไปจากที่นี่น่ะ ต้องรอนะเวรียา ผมอยากให้คุณพักผ่อนให้มากที่สุด เราจะต้องออกผจญภัยกันนะที่รัก ผมจะนอนหลับสักพักหนึ่งนะ “ 

 เมื่อรับสั่งจบทรงหลับพระเนตรลง พระหัตถ์อุ่นเกาะกุมไว้กับฝ่ามือบางของเธอไว้ และหลับสนิทลงอย่างรวดเร็ว คงจะทรงเหนื่อยล้ามากสินะ ที่ไม่ได้บรรทมทั้งคืนแบบนี้ เธอไล้ปรายนิ้วหยิบเส้นพระเกศา(เส้นผม)บนพระนลาฎ(หน้าผาก) ที่ปกลงเสยขึ้นให้เบาๆ และรำพึงในใจ.........ใบหน้ายามที่หลับใหล เหมือนเด็กหนุ่มที่หลับสนิท อย่างหมดพิษสงใดๆ ข้างแก้มเขียว ที่เธอไล้ปรายนิ้วลง และรู้สึกถึงความระคาย และไล้ลงบนขนตาแผงหนาที่ปกปิดดวงตาสวย ริมฝีปากหยักน้อยๆ ความรู้สึกลึกซึ้ง กับคำว่าสามีปรากฎขึ้นในใจ และบอกกับตัวเอง เขาเหมือนเทพบุตรในฝันของสาวๆ แต่วันนี้เขาเป็นสามีของเรา เจ้าชายเคมิน........เวรียาเป็นดวงหฤทัย ของฝ่าบาทจริงๆเหรอเพคะ ..........

“ เวรียา........” เสียงพึมพำดังรอดออกมาในขณะที่ทรงบรรทมหลับสนิทลงแล้ว บีบฝ่าพระหัตถ์บนมือเธอเหมือนจะทรงกระชับไว้แน่น ทำให้เธอจดปลายจมูก หอมลงบนพระปราง(แก้ม) และยิ้มกับตนเอง

“ บรรทมหลับเสียเถอะนะเพคะ “ เธอทูลเบาๆและนึกถึงเพลงๆหนึ่งและลุกขึ้นจากที่นอน หยิบเสื้อคลุมตัวหนามาสวม และก็ทำอย่างที่เคยชอบทำเสมอ ยามที่มีความสุข คือร้องเพลง และครวญมันออกมาเบาๆจากความรู้สึกหวานรักในหัวใจ

And they called it puppy love
Oh I guess they'll never know
How a young heart how it really feels
And why I love her so

And they called it puppy love
Just because we're seventeen
Tell them all oh please tell it isn't fair
To take away my only dream

เธอยังร้องไม่จบ.........เวรียาหันไปเห็นเขายันกายขึ้นนิดหนึ่ง คลี่ยิ้มหวานออกมาจนเห็นไรฟันสวย อ้าแขนทั้งสองข้างขึ้น ที่ทำให้เธอเขินๆหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้เธอต้องเดินกลับไปหา โผเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นนั้น

“ ฝ่าบาททรงแกล้งหลับเหรอเพคะ “ เธอซบลงกับพระศอซ่อนหน้า อย่างเขินอายทูลถาม

“ เวรียา.......คุณหนีผมไปแบบนี้ ผมจะหลับได้ยังไงล่ะ “

“ งั้นก็บรรทมสิเพคะ หม่อมฉันจะกอดเจ้าชายขี้อ้อนไว้ให้แน่นๆ อย่างนี้ๆๆ “ เธอทูลตอบและกระชับแขนตนเอง รอบพระวรกายหนาไว้แน่นเขย่าเบาๆอย่างหยอกเย้า

“ ทำไมคุณร้องเพลงนี้ล่ะที่รัก ความรักของเรา มันไม่ใช่ puppy love หรอกนะ ผมคิดว่ามันเป็นรักที่จริงจังมาก เป็นรักครั้งแรกของผมก็ว่าได้ และอีกอย่างเราไม่ได้อายุสิบเจ็ดแล้วไม่ใช่เหรอ“ รับสั่งพร้อมทั้งทรงบีบปลายจมูกเธอเบาๆ  ประทานจูบลงบนริมฝีปากเธออีกครั้ง “ เวรียาคุณน่ารักเหลือเกิน ที่มีอารมณ์สุนทรีเสมอ ผมชอบ “

“ บรรทมเถอะเพคะฝ่าบาท เวรียาจะไม่ทำอารมณ์ให้สุนทรีอีกแล้ว “

“ งั้นก็ต้องกอดผมไว้ในอ้อมแขนคุณ ให้ผมหลับก่อน สิครับ........” รับสั่งด้วยพระพักตร์อ้อน แล้วประทับริมพระโอษฐ์บดเบียดลงบนกลีบปากเบา กระซิบแผ่ว ดวงเนตรมีประกายระริกหวาน “ คุณกำลังจุดไฟรักในกายผมอีกแล้วนะที่รัก แต่ผมรู้ว่าคุณคงยัง..........”

เวรียารีบส่ายหน้าและ โถมกายให้ทรงเอนองค์ลง ซุกใบหน้าลงกับพระอุระ ทูลอุบอิบเบาๆ “ ยังไม่ได้นะคะ เวรียายังเอ่อ...........เจ็บมาก “

“ ครับ.........คุณต้องรีบนอน ก่อนที่ผมจะลืมตัวรักคุณอีก “ และรับสั่งนั้น ทำให้เธอนอนเงียบ และหลับลงไปอีกครั้งหนึ่ง ในอ้อมพระอุระอุ่น อย่างมีความสุขที่สุด  

 

แสงแห่งอรุณ ส่องผ่านม่านสวยเข้ามาบางๆ เวรียาค่อยๆเลื่อนกายลงจากเตียง เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว จนเรียบร้อย และเมื่อเปิดประตู ออกจากห้องนอนลงบันไดมา กายสะท้านจนต้องห่อตัวไว้ ด้วยอากาศที่เย็นเยียบ เธอลงไปจุดไฟในเตาผิง ที่ทำให้ห้องอุ่นขึ้น นั่งลงบนโซฟา นี่ยังไม่ถึงฤดูหนาวงั้นเหรอ มันคงจะย่างเหรอไง ทำไมมันถึงได้หนาวอย่างนี้นี่ แล้วถ้าถึงฤดูหนาวล่ะ จะหนาวขนาดไหน แล้วถ้าต้องหนีล่ะ จะเป็นยังไง เมื่อกายได้รับความอบอุ่นจากไฟที่เริ่มแรงขึ้น เธอเดินเข้าไปในครัวเล็กๆ ไม่มีอาหารแม้แต่ ชา กาแฟ น้ำตาล อืม........ระดับเจ้าชายองค์รัชทายาท คงไม่ต้องชงอะไรเสวยเองหรอกมั้ง วันที่เรามาถึง ยังมีคนทำมาถวายถึงที่เลยนี่

เธอเดินกลับมานั่งลงที่หน้าเตาผิง ความหนาวเย็นและนิ่งคิดเงียบๆ ตอนที่เราอยู่ที่อังกฤษ ก็รู้รสชาติความหนาวเย็นในช่วงฤดูหนาวมาแล้ว และที่นี่ก็คงไม่แพ้กันสักเท่าไหร่  เฮ้อ.........การเป็นเจ้านาย ใครบอกว่าดีกันนะ ทำอะไรก็ยากลำบากไปหมด แม้แต่จะกินอะไร ก็ต้องมีคนชิมก่อน ต้องระวังตัวทุกฝีก้าวเลยงั้นเหรอ การหนีไปครองแคว้น ที่อีกหัวเมืองหนึ่ง มันจะดีอะไรกันล่ะ ที่คงต้องกลับมาทำสงคราม กอบกู้ราชบัลลังค์อีก เราเข้ามาอยู่ในยุคไหนกันนะ ที่ยังมีเรื่องแบบนี้ หรือว่ามันเป็นเรื่องภายในประเทศเล็กๆ ที่คนภายนอกไม่อาจรับรู้

ถ้าชีวิตเป็นไปได้ ก็น่าจะหนีไปอยู่ในอังกฤษ หรือว่าเมืองไทย เมืองไหนในโลกที่ให้ลี้ภัย ใช้ชีวิตอย่างสามัญชนคนธรรมดา เราคงจะมีความสุขมากกว่าอยู่แบบนี้ แต่ก็คงเป็นเพียงแค่ความคิดเท่านั้น เลือดขัตติยาขององค์เคมินเข้มข้นนัก ทรงรักบ้านเมือง และประเทศชาติราชบัลลังค์ ยิ่งกว่าชีวิต เราล่ะจะอดทนได้แค่ไหน แต่เราก็ต้องทน ในเมื่อมอบกายถวายชีวิตเป็นข้ารองบาทไปแล้ว และก็ยังหัวใจดวงน้อยนี้ด้วย.........เพราะมันไม่ใช่แค่เพียง puppy love  

 เสียงเคาะประตูดังถี่ๆขึ้นหลายครั้ง ทำให้เวรียาสะดุ้งสุดตัว เธอวิ่งไปที่ประตู ร้องถามเป็นภาษาอังกฤษ

“ ใคร..........ใครน่ะ ใคร “ ไม่มีเสียงตอบกลับมา และมีเสียงร้องลั่นอย่างตกใจ และเงียบไป พร้อมกับเสียงหนักๆ ที่หล่นกระทบพื้น กระแทกลงบนประตู ทำเวรียาถอยห่างออกจากประตู จู่ๆน้ำอะไรสักอย่างก็ไหลนองรอดเข้ามา จากใต้บานประตูที่หนานักนั้น เธอนิ่งมองเมื่อมันค่อยๆไหลผ่านใต้ประตูเข้ามา และเบิ่งตาอย่างตระหนก ที่สีของน้ำเหนียวๆ ที่เธอก้มลงเพ่งมองสีแดงฉาน ค่อยๆไหลผ่านเข้ามา จนเกือบถึงเท้าของเธอ สีหน้าตระหนก และทำให้เธอถอยหลังมาเรื่อยๆ และที่สำคัญมันมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเข้ามา

เวรียายืนนิ่งขึง และยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนที่จะกรีดร้อง และหันหลังวิ่งไปที่บันได ซอยเท้าและเปิดประตูห้อง พรวดขึ้นไปบนเตียง

“ ฝ่าบาท.......ฝ่าบาทเพคะ ฝ่าบาท “ เธอร้องเรียกและเขย่าพระวรกายขององค์ชายเคมิน อย่างตกใจสุดขีดประสาทตื่นเพริด ร่างสะท้าน หัวใจถี่แรง

พระวรกายหนาพรวดลุกขึ้นประทับนั่ง ทรงโอบร่างที่สั่นสะท้าน รับสั่งถาม “ มีอะไร มีอะไรเหรอที่รัก “

“ เลือดเพคะ เลือด มีเลือดรอดเข้ามาทางประตู “ เธอทูลตอบด้วยเสียงสั่น สายตาตื่นตระหนก “ หนีเถอะเพคะ ทรงหนีไปก่อนเพคะ สิเพคะ ไปสิเพคะหนีไปก่อน พวกมันอาจจะบุกมา ปลงพระชนม์ฝ่าบาทก็ได้นะเพคะ หนีไปฮือๆๆๆๆหนีไปสิเพคะ  “

“ ที่รักใจเย็นๆ คุณเชื่อผมอย่างหนึ่งนะว่าพวกนั้น จะไม่มีวันฆ่าผม ครีมาต้องการตัวผม อย่ากลัวเลย “

รับสั่งบอกเธอ และพระวรกายสูงใหญ่ก็ลุกพรวดขึ้น และรวดเร็วปานพายุ ที่ทรงวิ่งไปที่ฉลององค์(เสื้อ)โค้ทที่ทรงถอดแขวนไว้ ทรงล้วงพระแสงปืนสั้น มาทรงกระชับไว้ในฝ่าพระหัตถ์ และรับสั่งบอกเธอ

“ เวรียาอยู่แต่ในห้องนี้ อย่าเพิ่งตามลงมา และถ้ามีอะไรให้ไปที่ทางลับที่ผมออกมา เปิดและลงไปซ่อนตัวอยู่ในนั้นก่อน “

เธอสั่นหน้าแรงๆทันที “ ไม่เพคะ เราจะอยู่เคียงข้างกัน เวรียาจะไม่ทิ้งฝ่าบาทไว้ตามลำพัง ถ้าจะเกิดอะไร เวรียาก็ยินดี ที่จะเผชิญมันพร้อมกับฝ่าบาทเพคะ “

ทรงทอดสายพระเนตรมองหน้าเธอนิ่งๆ “ งั้น.........คุณต้องเชื่อผม อยู่แต่ในห้องนี้อย่าลงไป จนกว่าผมจะขึ้นมารับ เชื่อผมนะ เชื่อผม ได้มั้ย........”

“ ได้เพคะฝ่าบาท ระวังพระองค์นะเพคะ “

(พี่บุษจะแปลบางคำไว้ให้เผื่อน้องๆบางคนจะขัดใจ ขี้เกียจหาคำแปล แต่ไม่ได้ดูถูกนักอ่านนะคะ)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตราบสิ้นดวงหฤทัย (ตีพิมพ์กับ ส.น.พ.อักษรศาสตร์) ตอนที่ 10 : ดวงหฤทัยของเคมิน อัพ100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5014 , โพส : 15 , Rating : 99% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 15 : ความคิดเห็นที่ 370
เลือดเหรอ...น่ากลัวจังค่ะ

ไม่รู้ว่าจะเป็นแผนการอะไรของอีกฝ่ายเนอะ
PS.  If you come here. you'll find me...I promise
Name : เจ้านางน้อยแห่งล้านนา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้านางน้อยแห่งล้านนา [ IP : 114.128.42.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2553 / 13:48
# 14 : ความคิดเห็นที่ 151

ความหวานเหมือนไวดังโกหก พระเอกกับนางเอกต้องเตรียมหนีกันอีกแว้วววว


PS.   ชีวิตมันต้องมีอุปสรรคกันบ้างนี่แหละรสชาติของชีวิต ไม่มีใครในโลกที่ไม่เคยทำผิด มันขึ้นอยู่กับคุณที่ว่าจะทำผิดซ้ำๆแบบเดิมอีกหรือไม่
Name : l2yona < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ l2yona [ IP : 58.9.20.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2553 / 09:00
# 13 : ความคิดเห็นที่ 150


รอไรเตอร์มา up ตอนใหม่ค่ะ
PS.   สวัสดีเพื่อนๆ ทุกท่าน ยินดีที่ได้พบ
Name : tungkn4841 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tungkn4841 [ IP : 125.25.174.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2553 / 02:39
# 12 : ความคิดเห็นที่ 148
I'm so exciting and I want to know what happen!!!??
PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.124.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 / 20:59
# 11 : ความคิดเห็นที่ 147

ได้ดื่มด่ำความสุขแค่ข้ามคืน ตื่นเช้ามาต้องมาหนีการตามล่า ทำไมการเป็นเจ้าชายแล้วมีผู้หญิงร้าย ๆ มาหมายปองมันถึงได้ซวยแท้นะ ซ้ำร้ายยังมีพี่ชายหูเบา เป็นกษัตริย์ได้ยังไงเนี่ย เหอะ ๆ

ปล.พี่บุษแปลไว้ก็ดีแล้วค่ะ บางอันผึ้งก็แปลไม่ออก 555


PS.  --DestiNy-- ฉันเชื่อในพรหมลิขิตเสมอ เพราะ พรหมลิขิตเราจึงได้พบกัน
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.212.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 / 20:56
# 10 : ความคิดเห็นที่ 146

ที่คุณบุษวงเล็บคำแปลไว้ก็ดีค่ะ
เป็นห่วงเจ้าชายเคมินจัง 
ท่าทางไม่ค่อยดีเลยอ่ะ
อย่าเป็นอะไรเลยนะ


PS.  ขอให้ภูมิใจในความเป็นไทย ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เพื่อบ้านเมืองของเรา
Name : : นุช < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ : นุช [ IP : 118.172.223.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 / 19:55
# 9 : ความคิดเห็นที่ 145
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.196.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 / 19:51
# 8 : ความคิดเห็นที่ 144
Thank you naka
waiting for more
Name : Linda [ IP : 173.29.141.112 ]

วันที่: 8 กรกฎาคม 2553 / 12:29
# 7 : ความคิดเห็นที่ 143
เป็นกำลังใจให้ค่า  สู้ๆ
PS.  http:/nananicegirl.hi5.com อยากรู้จักเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ เปิดตาแล้วอย่าปิดใจ เพราะคุณจะไม่เข้าใจสิ่งที่เห็นได้ทั้งหมด
Name : ม่านเมฆา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ม่านเมฆา [ IP : 125.27.85.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 / 23:50
# 6 : ความคิดเห็นที่ 142
น่าสงสารองค์ชายกับวีรียาจังเลยต้องหนีไปนานแค่ไหนไม่รู้
Name : jeabkiss < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.187.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 / 20:24
# 5 : ความคิดเห็นที่ 141
เจ้าชายเคมิน หวานจริงๆๆๆ อย่างนี้เวรียาจะหลุดพ้นมือได้หรือ
รอไรเตอร์มา up ต่อ
Name : tungkn4841 [ IP : 72.37.171.20 ]

วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 / 16:42
# 4 : ความคิดเห็นที่ 140

ขอโทษนะที่รัก ....นอนก่อนนะเถอะ (เถอะนะ)
เจ้าชายทำไมโรแมนติกเช่นนี้ละเพคะ อิ อิ


PS.  ขอให้ภูมิใจในความเป็นไทย ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เพื่อบ้านเมืองของเรา
Name : : นุช < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ : นุช [ IP : 118.172.216.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 / 06:02
# 3 : ความคิดเห็นที่ 139
I feel pity them jing jing
take care naka P' bou.

PS.  http://writer.dek-d.com/apsornsawan/story/view.php?id=564371 Raini's novel. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=617384 P' oor's novel.
Name : SN piercensean < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SN piercensean [ IP : 75.168.117.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2553 / 02:36
# 2 : ความคิดเห็นที่ 135

น่าสงสารเวรียากับองค์ชาย ต้องหนีรอนแรมนานแค่ไหน เพราะยัยครีมาคนเดียวเลยทำให้เรื่องต้องเป็นแบบนี้ เกลียดจริง


PS.  --DestiNy-- ฉันเชื่อในพรหมลิขิตเสมอ เพราะ พรหมลิขิตเราจึงได้พบกัน
Name : sweethoney < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweethoney [ IP : 125.27.205.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2553 / 19:20
# 1 : ความคิดเห็นที่ 134
ค้างๆๆๆๆๆ
PS.  [ faeros flair ] (เฟรอส แฟล์) คือนามของข้า... นามที่ใครๆ ต่างก็รู้จักกันดี... เพราะข้า... คือตัวอันตรายของคนทั้งอาณาจักร... ไม่เคยเลย... ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว... ที่ข้าจะรู้สึกยินดีที่ได้เกิดมา...
Name : mosk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mosk [ IP : 119.42.95.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2553 / 18:59
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android