เล่ห์สวาททาสรัก พิมพ์ครั้งที่3กับส.น.พ ปองรัก

ตอนที่ 4 : ความเข้าใจของมินตรา100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 990
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    6 ก.ค. 61



ปก...เล่ห์สวาททาสรัก



รพี


มินตรา


ตอนที่ 4 ความเข้าใจของมินตรา

เสียงสั่นสะท้านแผ่วๆของมินตรา เรียกหามารดา  แม่คะมินหนาว  มินปวดหัว  เหลือเกินค่ะแม่ ”

เธอเพ้อเบาๆและพลิกกายมากอดเขาไว้ จิตสำนึกฝ่ายดี กลับคืนมาอีกครั้ง เขาดึงผ้าห่มนวมห่มให้เธอ และกอดเธอไว้อีกชั้น รพีมองหน้าสาวน้อยที่ยังหลับตาพริ้ม และกระสับกระส่ายไปมา เขาอังหลังมือลงหน้าผากเธอเบาๆ ตัวเธอยังร้อนจัด จนเขาต้องลุกไปในห้องน้ำ ใช้ผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธออีกครั้ง  ครั้งนี้รู้สึกว่าไข้เธอจะลดลง เขาเดินมานั่งลงข้างเตียง มองเธอที่ยังคงห่อกายงอตัวขดอยู่ใต้ผ้านวม 

แม่คะ มินหนาว มินหนาวเหลือเกิน เธอดิ้นพลิกกายไปมาอยู่ในผ้าห่มนวม อย่างกระสับกระส่าย

รพีจึงไปล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธออีกครั้ง และกอดเธอไว้  มินตราเหมือนจะได้ไออุ่นจากกายเขา เพียงครู่เธอก็หลับเงียบอยู่ในอ้อมกอดเขา และเขาก็หลับสนิทลงจริง ทั้งที่ยังกอดเธออยู่ 

มินตราฝันว่ารพีพาเธอขึ้นไปบนห้องนอนของเขา  ซึ่งเธอก็เหมือนจะยินยอมพร้อมใจ เดินเคียงคู่ไปกับร่างสมาร์ต เขาจูงมือเธอเดินเข้าห้องไป และหันมาปิดประตู  เธอได้แต่มองการกระทำของเขานิ่งๆ  รพีเดินเข้ามาใกล้ เขาประคองแก้มเธอขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง ก้มหน้าลงสบตากับเธอ สายตาที่บอกถึงความปรารถนา ดวงตาเขาเหมือนมีไฟที่ลุกโชน  มองเธอ ดังต้องการให้เธอหลอมละลาย เขาก้มลงแตะริมฝีปากลงบนกลีบปากเธอเบาๆ เขานุ่มนวลจนเธอต้องเลื่อนมือขึ้นแตะบ่าเขาไว้ และเลื่อนไปโอบรอบคอเขาอย่างไม่รู้สึกตัว กลิ่นกายเขามีเสน่ห์ จนเธอรู้สึกถึงความปรารถนาในตัวเองได้คุกรุ่นขึ้น และมันค่อยๆลุกโหม กระหน่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว จนใจเธอเหมือนจะขาด มือเขาเลื่อนมารั้งเอวเธอให้แนบกับกลางลำตัวของเขา หัวใจเธอสั่นระทึก เมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อเธอออก เขากระซิบบอกที่ริมแก้มเบาๆ

มิน.....เป็นของผมนะ ”

เธอยังเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ เบาจนแทบไม่ได้ยิน  คุณรพี  คุณรพี ”

เธอได้ยินเสียงของตนเอง เหมือนจะครางกระเส่า เมื่อเขาก้มหน้าต่ำลงมาที่ทรวงอก เขาใช้ริมฝีปากจูบพรม ระเรื่อยไปทั่ว จนเธอรู้สึกกายสะท้าน มือทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาไว้แน่น

เสียงคุณหญิงเครือมาศดังขึ้นในโสตประสาท หนูอย่าได้ตกเป็นของรพีเป็นอันขาด หนูจะหมดความหมายไร้ค่า หนูจะต้องทำให้เขารักให้ได้ ต้องทำให้ได้ ต้องทำให้ได้ เสียงนั้นก้องอยู่ในหู เธอจึงเบี่ยงกายหนีเขาทันที และตะโกนออกมา

  ไม่ ไม่ค่ะ คุณรพี อย่า อย่านะคะ ได้โปรด

เขาได้ยินเสียงเธอละเมอขึ้นเรียกเขา และร้องขึ้นเบาๆ พร้อมกับดิ้นรนเขารวบตัวเธอเข้ามากอดและเขย่าน้อยๆ  เรียก

มินตรา  มินตรา คุณเป็นอะไร ค่อยยังชั่วเหรอยังไปหาหมอมั้ย ไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้ง ”

เสียงเขาอยู่ใกล้เธอเหลือเกิน มินตราพยายามที่จะลืมตามองหา แต่เธอก็รู้สึกปวดหัว ปวดจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น มือพยายามที่จะคว้าอะไรไว้สักอย่าง ด้วยเธอรู้สึกเหมือนจะตกจากที่สูง และลอยละลิ่วลงมาเรื่อยๆ เธอรู้สึกเหมือนใครให้กลืนอะไรสักอย่างลงไปในลำคอ และสำลัก น้ำถูกกรอกลงไปอีก และเมื่อหลังทาบทาลงบนที่นอนอีกครั้ง เพียงแค่นั้นเธอก็หลับสนิทไม่ฝันอะไรอีก

แสงสว่างยามเช้ารอดเข้ามา จากม่านบังตาสีขาว ทำให้ห้องสว่างเรืองขึ้น มินตรารู้สึกตัวและค่อยๆลืมตาขึ้น และรู้สึกว่ามือของตนเองมีมือของใครจับอยู่ และเริ่มรู้สึกอึดอัดเหมือนกับถูกรัดรึง จนต้องพยายามพลิกกาย และต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อใบหน้าของรพี อยู่ชิดกับใบหน้าของเธอ จมูกเขายังชนอยู่ที่แก้มเธอด้วยซ้ำ หญิงสาวลุกพรวดขึ้นทันที แต่ผ้านวมและแขนของเขาที่ยังพาดอยู่บนตัวเธอ ทำให้เธอทำได้เพียงดิ้นขลุกขลัก และดึงมือออกจากมือเขา และระดมทุบลงบนกายเขาอย่างไม่นับ พร้อมกับร้องไห้ น้ำตารินพรากลง ปล่อยเสียงโฮออกมาทันที 

คุณทำอะไรฉัน คุณทำอะไรฉัน ทำไม ทำไม คุณต้องข่มขืนฉัน ฮือ.ๆ”เสียงของมินตราดังก้องไปทั้งห้อง จนรพีต้องตกใจงัวเงีย ตื่นขึ้นมาและจับมือเธอ ที่กำลังหลับหูหลับตารัวกำปั้นลงทุบเขา  

นี่คุณ....พอค่อยยังชั่วก็แผลงฤทธิ์เลยนะ ”

เขาเอ่ยพร้อมกับรวบมือเธอไว้ทั้งสองข้าง แต่หญิงสาวไม่ฟังเสียงอะไรอีกแล้ว เธอดึงมือกลับจากการเกาะกุมไว้ของเขา และระดมกำปั้นเข้าทุบเขาอีกเป็นพัลวัล พร้อมกับร้องไห้โฮออกมา

ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ ไอ้คนบ้า ไอ้หื่น ไอ้ซาตาน ไอ้จิตทราม กามวิปริต ทำไม ทำไม ทำไมต้องข่มขืนฉัน ฉันไม่ต้องการมีเซ็กส์กับคุณ ฉันเกลียดคุณ”มินตรายังกรีดเสียงทั้งร้อง ทั้งด่า อาละวาดอยู่บนเตียง

รพีรวบร่างเธอเข้ามากอดไว้แน่น จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก และไม่สามารถจะทำร้ายเขาได้อีก แต่มินตราก็พยายามต่อสู้จนสุดฤทธิ์ ทำให้ร่างบางของเธอก็ถูกเขารัดไว้แน่น จนไม่สามารถจะขยับตัวได้เลย 

นี่คุณบ้าหรือไง ร้องกรี๊ดๆ ไม่อายใครบ้างเหรอไง ป่านนี้ใครต่อใคร ได้ยินกันไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว กลัวใครจะไม่รู้ ว่านอนอยู่กับผมเหรอมินตรา หรืออยากจะประกาศ ความเป็นผัวเมียของเรา ” เขาเอ่ยเสียงดังอยู่ที่ข้างหู

มินตราหุบปากที่กำลังกรีดเสียงลงทันที และมีเพียงเสียงสะอื้นไห้  คุณข่มขืนฉันทำไม ทำไมต้องทำกับฉันอย่างนี้ ฉันทำอะไรให้คุณ คุณต้องการเอาชนะฉันใช่มั้ยฮือๆ” เธอร้องไห้พร้อมทั้งคร่ำครวญรำพัน

รพีรู้สึกขำในความคิดของหญิงสาวเหลือเกิน เธอเข้าใจว่าเขาข่มขืนเธอ เธอไม่รู้เลยหรือว่า การมีเซ็กส์กันเธอจะต้องรู้สึกยังไงบ้าง ในเมื่อเธอบอกว่าเธอยังบริสุทธิ์ เด็กโง่เอ๊ย...เธอไม่ใช่จะเวอร์จิ้นอย่างเดียว ยังอินโนเซนส์อีกด้วย หรือว่าเธอแกล้งทำกันนะ เขาจึงแกล้งลองใจเธอต่อทันที

ผมข่มขืนคุณเสียที่ไหนล่ะ คุณก็ยินยอมพร้อมใจด้วยต่างหาก ไม่งั้นผมจะเข้ามาในนี้ได้ยังไง เมื่อคืนเราก็คุยกันรู้เรื่องแล้วนี่ คุณฤทธิ์เยอะขนาดนี้ ผมจะข่มขืนคุณได้ยังไง ลองถามตัวเองดูก่อนสิว่าจริงเหรอเปล่า หรือถ้าคุณคิดว่าผมข่มขืนคุณ คุณก็ไปแจ้งความเอาตำรวจมาจับผมเลยสิ ” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นจริงเป็นจัง

มินตรานั่งนิ่งอึ้ง ใช้หลังมือป้ายน้ำตา ทั้งที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง และเขาก็เอนตัวนอนลงที่เดิมมองเธอ และทำท่าเหมือนไม่รู้ร้อนอะไร และก็ยังคงนอนนิ่งมองเธออยากนึกขันท่าทางของหญิงสาว มินตรารีบดึงชุดนอนให้ปิดเข่า  เมื่อเห็นว่าการที่เธอทั้งดิ้นทั้งร้องทุบเขา จนชุดนอนเปิดร่นขึ้นมาถึงหน้าขา เธอไม่มีชั้นในสวมอยู่เลย เขาทำสีหน้ายิ้มกริ่มเหมือนผู้มีชัย เราแพ้เขาแล้วสินะ อีกสองอาทิตย์เขาก็คงไล่เราออกไปจากที่ไร่นี่ และคุณหญิงเครือมาศ คุณย่าของเขาก็คงมายึดบ้าน เธอ แม่และน้องก็คงไม่มีที่จะอาศัย  ล้มเหลวลงหมดทุกอย่างที่ตั้งใจไว้  มินตราคิดและร้องไห้ออกมาโฮใหญ่ นายรพีคงต้องวางยานอนหลับเรา และลงมือข่มขืน เขาร้ายกาจกว่าที่เราคิดมากมายนัก เหมือนที่จี๊ดบอกไม่มีผิด เราไม่ทันเกมเขา เราโง่ เราซื่อบื้อ ฮือๆ....

เธอร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ ดึงหมอนหนุนขึ้นมากอดซบหน้า และร้องไห้ออกมาดังๆ โดยใช้หมอนปิดปากตนเองไว้ รพีมองอาการของเธอ เขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่าเธอไม่รู้จริงๆหรือว่าเธอยังไม่ได้มีอะไรกับเขา 

 คุณก็ไปนอนบ้านคุณสิไปได้แล้ว ฉันอายคนอื่นเขานะ ”

อ้าวแล้วเมื่อกี้ ที่คุณตะโกนลั่นทุ่งว่าผมข่มขืนคุณนั่นล่ะไม่อายเหรอ ป่านนี้ใครต่อใครเขาก็รู้หมดแล้ว ว่าเรามีอะไรกัน แล้วจะมาอายอะไรล่ะ มานอนมา มานอนใกล้ๆหน่อยสิ สงสัยผมจะได้เมียเด็กก็คราวนี้นะ อินโนเซนส์เสียจริงๆเลย ”

ไปนอนบ้านคุณสิ ไปได้แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณอีกแล้ว มันหมดสิ้นแล้วทุกอย่าง ฉันรักษาความสาวมาตั้งยี่สิบสามปี มาถูกคุณปล้นไปฟรีๆ ฉันไม่เหลือความภาคภูมิใจในตัวเองอีกแล้ว ฮือๆๆ ” เธอคร่ำครวญรำพัน และยังร้องไห้ไม่หยุด

ทำไมก็เป็นเมียผมไม่น่าภาคภูมิใจเหรอ ผมน่ารังเกียจมากนักเหรอไงล่ะมินตรา  ” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่คลี่กว้าง  

ใช่...เป็นเมียคุณสักอาทิตย์ หรือสองอาทิตย์ แล้วคุณก็เอาเงินโยนให้ แล้วก็ไล่กลับเหมือนผู้หญิงขายบริการไง  ฉันรู้ว่าคุณทำกับผู้หญิงทุกคนแบบนี้ ฉันกำลังเป็นรายล่าสุด  ฉันจะไม่รอให้คุณไล่ฉันหรอก ฉันจะไปเองฉันจะกลับกรุงเทพฯวันนี้”

 เธอเอ่ยพร้อมกับมองหน้าเขา และยังคงร้องไห้สะอื้นไม่หยุด ในใจนึกถึงแม่ถึงน้อง ที่จะต้องลำบากระเหเร่ร่อน  มันคงเป็นคราวเคราะห์สินะ มินตราสรุปในใจ 

แล้วคุณต้องการเงินค่าเสียสาวเท่าไหร่ล่ะ ”

ไม่ต้องมาให้ฉัน เพราะฉันไม่ได้มาขายบริการให้คุณ นี่ๆ ”เธอเอ่ยอย่างเจ็บใจที่เขาพูดเรื่องเงิน พร้อมทั้งใช้หมอนที่กอดอยู่ฟาด ๆไปบนร่างเขา และยังคงร้องไห้ไม่หยุด

รพีรวบตัวเธอเข้ามากอดรัดไว้แน่นอีกครั้ง แสดงว่าที่คุณไม่เอาเงินจากค่าเสียสาว ก็เพราะคุณรักผมน่ะสิ วันนั้นคุณยังบอกว่า ถ้าคุณรักใครคุณก็จะให้ฟรีๆไม่ใช่เหรอ”

ก็ฉันไม่ได้เต็มใจจะให้คุณนี่ แต่คุณข่มขืนฉัน”

รพีรู้สึกเหนื่อยใจที่จะพูดกับเธอ เขาลุกขึ้นยืน และเอ่ยบอกเธอ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ นอนพักผ่อน เดี๋ยวผมจะมาป้อนข้าวนะที่รัก หึๆ ” เขาเอ่ยแล้วหัวเราะในลำคออย่างขันๆ แล้วเดินออกจากห้องไป 

มินตรายังร้องไห้ไม่หยุด  เธอยังคร่ำครวญ และเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า ใช้หลังมือป้ายน้ำตาบนแก้ม เธอเข้าห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และเริ่มรู้สึกว่าปวดหัวขึ้นมาอีก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาจี๊ด 

จี๊ดเหรอ..ฉันโดนเขาข่มขืนเมื่อคืนนี้น่ะ ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ฮือๆๆ” เธอพูดจบร้องไห้คร่ำครวญสะอึกสะอื้น 

เฮ้ย...แกไปทำอีท่าไหน ถึงได้ถูกเขาข่มขืนวะ ฉันบอกแกแล้วให้อยู่ห่างๆเขาไว้ไง แล้วเขาว่าไง แล้วแกจะทำยังไงต่อไป แล้วแกเป็นไงบ้าง” เสียงจี๊ดตกใจรัวคำถามเป็นชุด

ฉันกำลังเก็บของจะกลับกรุงเทพฯ”

เขาข่มขืนเสร็จแล้วก็ไล่แกเลยเหรอไอ้บ้านี่ร้ายกาจ แกต้องไปแจ้งความนะ ต้องเอาเรื่องนายนี่ให้ถึงที่สุดเลยเข้าใจมั้ย ไร่ไอ้บ้านั่นอยู่ตรงไหนวะ เดี๋ยวฉันจะไปหาแกเอง ฉันจะไปลากคอไอ้บ้านั่นเข้าตะรางให้ได้เลย” จี๊ดเป็นเดือดเป็นแค้นไปกับเพื่อนด้วยทันที

“ฉันไม่ไปแจ้งความหรอก เขาท้าให้ฉันไปแจ้งความด้วยนะ ฉันอายตำรวจ ฉันไม่กล้า และฉันก็จะกลับกรุงเทพฯวันนี้เลย “ เสียงเพื่อนยังสะอื้นบอก

แล้วแกเป็นไงบ้างล่ะตอนนี้น่ะ เขาทารุณแกเหรอเปล่า แกเจ็บมากมั้ย”

ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าฉันกำลังจะเป็นไข้ ฉันเริ่มปวดหัว ปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ปวดไปจนถึงกระดูก เดี๋ยวฉันหายากินก่อนนะ ค่อยยังชั่วจะรีบกลับไปทันทีเลย คงถึงกรุงเทพฯค่ำๆน่ะเพื่อน แล้วฉันจะรีบไปหาแกนะจี๊ดฮือๆๆ”

แสดงว่านายนั่นต้องรุนแรงกับแกแน่ๆเลย ถึงกับขนาดเป็นไข้ เขาว่าผู้หญิงที่มีเซ็กส์ครั้งแรก และก็ผู้ชายไม่ปรานีปราศรัย จะต้องเจ็บปวดจนไข้ขึ้นเชียวละ ฉันสงสารแกจังเลยว่ะมิน ”

จริงเหรอจี๊ด  ถึงว่าสินะฉันปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย และตอนนี้ฉันก็เป็นไข้อีกแล้วด้วย แค่นี้ก่อนนะจี๊ด ฉันไปหายากินก่อนนะ”

รพีออกมาสั่งแม่ปลิกให้ทำข้าวต้มให้มินตรา และเขาจะเอาไปให้เอง แม่ปลิกถามเขาว่าเธอหายไข้เหรอยัง เขาบอกแม่ปลิกว่ายัง และตัวยังร้อนอยู่ แม่ปลิกเอ่ยบ่น

โถก็คุณมินไปตากแดดทำงานในไร่ แล้วก็ยังโดนฝนเข้าอีก จะไหวเหรอคะ ท่าทางอ้อนแอ้นขนาดนั้น แต่ก็ใจแข็งเก่งเหลือเกิน นิสัยใจคอก็แสนดีนะคะคุณพี เธอน่ารัก มีน้ำใจ ชอบมาช่วยอิชั้นทำกับข้าว ถามโน่นถามนี่ ทำกับข้าวก็เป็นนะคะ เก่งเสียด้วย”

“อืม...เหรอ....

ค่ะ..คุณนิพิธ ก็ยังมาชมอยู่กับอิชั้นเรื่อยเลยค่ะ ท่าทางจะชอบคุณมิน แต่คุณมินแกเฉยๆ พวกในไร่ก็ชอบเธอนะคะ มาชมกับอิชั้นเรื่อยละค่ะ ว่าเธอน่ารัก พูดก็เพราะไม่วางอำนาจ ก็ถ้าพูดไม่เพราะละก็ พวกคนงานน่ะคงจะไม่ยอม ทำงานที่เธอสั่งหรอกค่ะ บางคนก็ร้ายจะตาย คุณมินพูดไปพูดมาต้อนเสียอยู่หมัด กลายมาเป็นดี เสียแต่ว่าแกคงจะไม่ไหวกับงานเท่านั้นแหละค่ะ เธอบอบบางเกินไป กับการกรำแดดกรำฝนแบบนี้” 

เขารับชามข้าวต้มมาจากแม่ปลิก และเดินไปบ้านพักของเธอ มินตราลงไปนอนคุดคู้อยู่บนเตียงอีกครั้ง เขาเห็นเธอเก็บเสื้อผ้าใส่เป้ พร้อมทั้งข้าวของกระจุกกระจิกของเธอ และถอนหายใจ ส่ายหน้าน้อยๆ และเดินไปแตะหน้าผากเธอนิดหนึ่งก็รู้ว่าเธอไข้สูงขึ้นอีก เขาเห็นยาและน้ำที่เธอคงเพิ่งจะทานยาเข้าไป เขาคงต้องพาเธอไปหาหมอ เพราะท่าทางเธอจะไม่ไหวไข้ขึ้นตลอดเวลา 

รพีไปขับรถมาจอดหน้าบ้านเธอ และเข้าไปอุ้มเธอมาที่รถ เขาเข้ามานั่งประจำที่คนขับ เธอลืมตาขึ้นมองเขานิดหนึ่ง และเอ่ยขึ้นเบาๆ

 ฉันจะกลับกรุงเทพฯวันนี้ คุณไม่ต้องไล่ฉันหรอกค่ะ ”  

เขาสตาร์ทรถออก และเอ่ยเสียงดุๆ นั่งเฉยๆเถอะน่า ไม่ต้องพูดอะไรไม่สบายแล้วก็อย่างอแง ไปหาหมอให้หมอดูอาการเสียหน่อย ให้กินยาแก้ไข้ทั้งคืนไม่เห็นจะดีขึ้นเลยนี่ ” 

หมอตรวจอาการเธอ และบอกว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่ ให้ยาและบอกให้พักผ่อนมากๆ ดื่มน้ำเยอะๆ อย่าเพิ่งอาบน้ำ และให้กลับมาพร้อมกับยาหอบใหญ่  เมื่อกลับมาถึง เธอที่จะพยายามลงจากรถเอง แต่เขากลับวิ่งมาช้อนกายเธออุ้มเข้ามาในบ้าน และวางเธอลงบนเตียงอีกครั้ง เดินออกมาบอกให้แม่ปลิกต้มข้าวต้มมาให้ใหม่ มินตรายังคงนอนนิ่งไข้ยังไม่ลด เธอหนาวสั่น ริมฝีปากและ แก้มแดงจัด และเริ่มกระสับกระส่าย เขารีบป้อนยาให้ สักครู่เธอจึงหลับลงไปอีกครั้ง มินตราเริ่มฝัน เธอเห็นคุณหญิงกำลังมาชี้มือ ที่หน้าบ้านด้วยสีหน้าโกรธจัด และออกปากไล่ 

นี่พวกหล่อนออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว บ้านและที่ดินตรงนี้ พวกเธอหมดสิทธิ์ที่จะอยู่นานแล้ว และแม่มินตรา.ฉันก็ไม่ไหวที่จะเมตตาเธอ อีกต่อไป  ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าใจง่าย ไปมีอะไรกับเจ้าพี  เพราะว่ามันจะเฉดหัวเธอออกมา แต่เธอก็ใจง่ายไปมีอะไรกับมัน ฉันก็หมดหนทางจะช่วยแล้วละ พาแม่กับน้องเธอย้ายออกไปได้แล้วไม่งั้นฉันจะให้คนมาโยนข้าวของพวกเธอออกไป เข้าใจมั้ย ”

คุณท่านสงสารมินเถอะนะคะ มินยังไม่มีที่ไปจริงๆค่ะ อย่าเพิ่งไล่มินเลยนะคะ แม่ก็ไม่สบาย น้องก็ยังเรียนไม่จบเลยค่ะ ขอเวลาอีกสักสองสามเดือนเถอะนะคะ ” มินตราเอ่ยพร้อมทั้งก้มลงกับพื้น กราบลงแทบเท้าคุณหญิง ที่ยืนหน้าตาถมึงทึงสีหน้าบอกบุญไม่รับ

ไม่ได้....ฉันขายบ้านหลังนี้ให้คนอื่นไปแล้ว วันนี้เธอจะต้องพาแม่กับน้องเธอย้ายออกไป ”

ในฝันเธอร้องไห้โฮออกมา  และมองไปที่แม่และน้องที่ยืนกอดกันร้องไห้ เธอไม่สามารถทำสำเร็จ เพราะเธอตกเป็นของเขา และเขาก็ไล่เธอกลับกรุงเทพฯ โยนเงินมาให้ก้อนหนึ่ง และไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ เธอกรีดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างรู้สึกเสียใจ หมดหวัง และร้องไห้ออกมาโฮใหญ่ เรียกชื่อเขา หลายครั้ง.....

รพีเขย่าร่างเธอเบาๆ  มินตรา.....เป็นอะไร บอกสิ บอกสิ.....

เธอยังฝันต่อและเอ่ยออกมา  อย่าไล่มินไปเลยนะคะ แม่กับน้องมินจะไม่มีบ้านอยู่ สงสารมินเถอะนะคะ ”

มินตรา มินตรา..ทำไมผมจะต้องไล่คุณล่ะ พักผ่อนและก็หลับให้สบายเถอะนะ จะได้หายเร็วๆ ”

มือเธอไขว่คว้าเหมือนจะจับยึดอะไรไว้สักอย่าง จนเขาต้องยื่นมือไปจับมือเธอไว้ มินตราดึงมือเขามากอดไว้ 

แม่คะอย่าร้องไห้ค่ะ มินขอโทษ มินขอโทษ ที่ช่วยแม่ช่วยน้องไม่ได้ มินเสียใจค่ะแม่ เธอเอ่ยพร้อมกับสะอื้นไห้ออกมาอีก

รพีรู้สึกสงสารหญิงสาวร่างบางขึ้นมาจนบอกไม่ถูก มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้นะ มีอะไรกันที่ทำให้เธอเหมือนจะมีความทุกข์แสนสาหัส หรือมีปัญหาอะไรสักอย่าง ที่เก็บไว้ในใจ เธออ่อนไหว เก็บกด และเหมือนจะพยายามสร้างความแข็งแกร่ง เพื่อปิดบังความเปราะบางของตนเอง หรือว่าเธอต้องรับผิดชอบครอบครัว และครอบครัวกำลังมีปัญหา แต่เธอก็ไม่เห็นต้องการเงินที่เขาเสนอให้ หรือว่าเงินที่เขาเสนอให้มันน้อยเกินไป ครั้งแรกที่เธอเหมือนจะพลั้งปากบอกเขาว่ายี่สิบล้าน ซึ่งเขาคิดว่าเธอคงพูดเพราะโกรธและเอ่ยประชดประชัน 

รพีมองเธอและคิดวนเวียนกับคำพูดที่มินตราเพ้อ เธอหลับสนิทลงด้วยฤทธิ์ยาที่หมอให้มา เขาเองก็รู้สึกทั้งง่วงและล้า ด้วยเมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน และมาหลับเอาเมื่อค่อนสว่าง เขาไปล้มตัวลงนอนที่ข้างเธออีกครั้ง และหลับสนิทลงในที่สุด เขานอนไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้  และเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ต้องตกใจ ที่ไม่เห็นเธอนอนอยู่ และต้องตกใจเมื่อกระเป๋าเป้ของเธอก็หายไปด้วย เขาวิ่งออกมา และพบกับแม่ปลิก 

ปลิกเห็นมินตรามั้ย  เธอหายไปไหนก็ไม่รู้ ”

อ๋อ..เห็นค่ะ ให้คุณนิพิธไปส่งที่ท่ารถน่ะค่ะ บอกว่าจะไปกรุงเทพฯเมื่อสักครู่นี่เองค่ะ ถามว่าจะกลับเมื่อไหร่ก็ไม่ยอมตอบค่ะคุณพี บอกแต่ว่าคิดถึงแม่คิดถึงน้อง ทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้น่ะค่ะ”

รพีใจหายวูบ เขารีบโทรเข้ามือถือของนิพิธทันที พร้อมทั้งวิ่งไปที่รถ แม่ปลิกยิ้มกับตัวเอง และคิดเงียบๆ คราวนี้คุณรพี คงจะได้เลิกเป็นคนเย็นชาเสียทีสินะ ......


*เหตุการณ์ต่อไปจะเป็นยังไง รพีจะเลิกเย็นชาได้จริงหรือไม่ มาติดตามลุ้นกันค่ะ ถ้าชอบนิยายรักหวานๆ อิโรติก คอมาดี ดรามาบ้างบางช่วงบางตอนเรียกว่ามีครบทุกรส นิยายเรื่องนี้จะประทับใจน้องๆแน่นอนค่ะ @มาเป็นแฟนพันธ์แท้สำหรับเล่นเกมกันนะคะ*



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #5 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:13
    ลูกดีเด่นเเห่งชาติ น้องมิน สงสารนางจัง
    #5
    0
  2. #4 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:11
    เห็นด้วยกับคุณboonjuang ค่ะ รู้สึกรักเลย
    #4
    0
  3. #3 boonjuang (@boonjuang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:22

    น่ารักน่าชังลูกสาวใครhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #3
    0