เล่ห์สวาททาสรัก พิมพ์ครั้งที่3กับส.น.พ ปองรัก

ตอนที่ 14 : เวทีมวยหญิง100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    5 ก.ย. 61




วางขายที่ซีเอ็ด&นายอินทร์&บีท2เอสและร้านค้าออนไลน์



รพี


มินตรา


ตอนที่  14 เวทีมวยหญิง

สายแล้ว เขายังหลับสนิท มินตราเก็บห้องของเธอ ทำความสะอาด จัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง เสียบปลั๊กต้มน้ำร้อน เตรียมชงกาแฟ จัดโต๊ะเล็กริมระเบียงไว้ บีบยาสีฟันใส่แปรงรอไว้เรียบร้อย และปลุกเขาเบาๆ เมื่อเห็นว่าสายมากแล้ว

คุณพีคะ..ตื่นเถอะค่ะสายแล้วนะคะ ”

เขาลุกขึ้นมานั่งมองและเหลือบมองนาฬิกานิดหนึ่ง ผมหลับสนิทเลย พอลงมานอนที่นี่น่ะ ”

ทำไมล่ะคะห้องนอนของคุณ สบายกว่าที่นี่ตั้งเยอะ ”

ไม่รู้สิ..ผมติดที่นี่แล้วมั้ง ตอนที่มินไม่สบาย ผมนอนที่นี่ตั้งเกือบสิบวัน หรือว่าเพราะนีน่ามากวนใจ ผมระแวง ผมนอนไม่หลับทั้งคืน ถึงได้ชวนคุณมานอนที่นี่ ”

ไปล้างหน้าก่อนนะคะ มินจะชงกาแฟให้ หรือจะไปทานอาหารเช้าข้างบนคะ ป่านนี้คุณนีน่าจะหาว่าคุณหนีเธอนะคะ ”

อยากคิดอะไรก็คิดไปเถอะ ผมอยากอยู่กับมินแบบสงบๆน่ะ ”

ทำเป็นลี้ภัยสงครามเลยนะคะไปล้างหน้าค่ะ ลุกสิคะ ”

เธอเข้ามาดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น เขากลับดึงตัวเธอจนล้มไปบนที่นอนด้วยกัน หอมแก้มกรุ่นหอมทั้งสองข้าง และแกล้งไล้ปลายคางให้หนวดสีกับซอกคอ จนมินตราดิ้นหนี เขาก็ยิ่งแกล้งซุกไซร้ ทั้งสองยังคงแกล้งกันอยู่บนเตียง เธอลุกขึ้นตั้งหลักและใช้หมอนฟาด เขาโถมเข้ารวบตัวเธอไว้ กอดรัดฟัดเหวี่ยงเธออยู่บนเตียง แข่งกันหัวเราะเสียงดัง

มินตรายกแขนทั้งสองข้างขึ้นในท่ายอมแพ้ พร้อมกับรอยยิ้ม ที่เขาชอบมอง มินยอมแพ้แล้วค่ะไปล้างหน้าสิคะ จะได้ทานเช้า ป่านนี้แขกก็คงรอ เจ้าของบ้านแล้วละค่ะไปทานกับแขกของคุณดีกว่านะคะ ”

งั้นมินต้องแต่งตัวให้สวยที่สุดเลยนะ วันนี้ผมจะพาไปทำงานที่รีสอร์ท ที่โรงแรมของเรา ผมมีประชุมเพื่อจะแนะนำคุณกับกรรมการบริษัทของเราด้วย และเชิญทุกคนรับประทานอาหารเที่ยงกันด้วยจ้ะ ไปจ๊ะ ผมจะรอ ”

โอเคค่ะคุณก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวข้างบน เดี๋ยวมินตามไปค่ะอย่าให้แขกรอสิคะ เสียมารยาทแย่เลย เขาจะว่ามินดึงคุณไว้นะคะ ”

รับทราบครับผม.... เขารับคำอย่างล้อเลียน

เขาลับกายไปแล้วมินตรารีบแต่งตัว ด้วยชุดที่ทางร้านเพิ่งนำมาส่งไว้ ตอนที่เธอไม่อยู่ และลูกปลาก็ซักรีดมาใส่ตู้ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เธอหมุนกายดูตัวเองในกระจก ชุดสวยเท่ กระโปรงเข้ารูปสีดำ กับเสื้อเชิ๊ตสีฟ้ามีลวดลายริ้วขาวเล็กๆในเนื้อผ้า ตัวเล็กแนบลำตัวปกตั้ง เข็มขัดเส้นสวยเก๋ กระเป๋าหลุยส์ใบเท่ กับรองเท้าคัตชูคู่สวย เธอตลบผมขึ้นสูงขมวดไว้และใช้กิ๊ปตัวสวยหนีบไว้งดงาม แต่งหน้าตนเองบางๆ แต่งเปลือกตาด้วยโทนสีเข้ม ปัดขนตาที่งามงอนอยู่แล้ว ให้ดูหนาและสวยเข้มขึ้น ริมฝีปากเคลือบสีชมพูอมส้มอ่อนใส เกลี่ยแก้มเพียงระเรื่อด้วยบรัชออน แล้วบอกกับตัวเอง อ๊ะ..เราก็มาดนักธุรกิจเหมือนกันนะนี่ ก็ไม่ได้สวยน้อยหน้าใครเสียหน่อย ต้องเดินอย่างมั่นใจ สวยเท่มีสไตล์สิ...ดูคุณเธอของเขาสิ เมื่อวานใส่เสื้อสวยโชว์ไหล่ขาว กระโปรงตัวสั้นหรูเริ่ด เราจะยอมน้อยหน้าได้ยังไง.....

 สงครามแห่งความรักงั้นหรือ ไม่ใช่หรอก....มันเป็นภาวะที่ต้องทำให้ตัวเองและครอบครัว ที่กำลังลำบากแสนสาหัส ให้รอดพ้นจากวิกฤติ กับการที่จะต้องอดตายมากกว่า เธอนึกถึงแม่ที่หอบจนตัวโยนไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะทั้งบ้านไม่มีเงินแม้แต่ค่าแท็กซี่พาแม่ไปหาหมอ จะออกไปหยิบยืมเงินใครก็ยืมเขามาหมดแล้วทุกบ้าน และก็ยังไม่มีจะใช้เขาเลยซักบ้าน ทุกวันนี้เราจึงต้องเหมือน ผู้หญิงที่ต้องเอาตัวเข้าแลกอยู่แล้ว  

แม่จ๋า....มินจำเป็นนะแม่ ที่จะต้องทำอย่างนี้ ทั้งๆที่มันก็เหมือนตกกระไดพลอยโจน มินทนเห็นแม่เห็นน้อง ตกระกำลำบากมาหลายปีแล้ว เราแย่ลงทุกวันๆจนบ้านก็จะถูกไล่ ข้าวก็จะไม่มีกิน น้ำไฟบางเดือนก็ยังถูกตัด มินจะทนเห็นแม่กับน้องอยู่ในสภาพนั้นได้ยังไง เธอคิดถึงความทุกข์ที่แสนสาหัสในใจ น้ำตาเอ่อซึมหัวใจเศร้าสร้อย มินตรานั่งแปะลงที่เก้าอี้ด้วยหัวใจอ่อนล้า ที่รู้ว่าเธอจะต้องไปฝ่าฟันสู้รบกับผู้หญิงของเขา และจะอีกกี่คนก็ไม่รู้ สงครามที่ไม่รู้จะจบสิ้นเมื่อไหร่ และเธอก็ต้องจำเป็นเข้าร่วมรบด้วยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

 แม่จ๋า.....มินเองก็ยังไม่รู้ชะตากรรม ภายหน้าหรอกนะจ๊ะแม่ เขาอาจจะเบื่อมินเมื่อไหร่ก็ได้ เบื่อเหมือนเบื่อคนอื่น ในเมื่อดอกไม้ดอกใหม่ผลิบานงดงามทุกวัน ดอกเก่าก็อาจจะถูกดึงออกจากแจกันโยนลงไปในถังขยะเมื่อไหร่ก็ไม่รู้       มินขอเพียงปีเดียวเท่านั้น ปีหนึ่ง..ให้เราได้บ้านคืน ก็ยังมีที่ซุกกายอาศัย และมินก็จะหางานทำ เลี้ยงแม่เลี้ยงน้องต่อไป มิน ยอมลำบากได้ทุกอย่างจ้ะ มินเคยอดและโกหกแม่ว่าอิ่มแล้ว เพื่อให้แม่กับน้องได้กินข้าว ซึ่งมีเพียงจำเพาะสองคน มินก็ทำให้บ่อยๆ ชีวิตต้องต่อสู้อย่างที่แม่บอก  มินก็พยายามสู้แล้วนะจ๊ะ มินเพียงเกลียดและโกรธตัวเองเท่านั้นที่มินเกิดมารักเขา มันคงจะเจ็บทรมานมากนะจ๊ะแม่ เมื่อถึงวันที่เขาเบื่อและโยนเราทิ้งเหมือนดอกไม้ดอกเก่าในแจกัน

หญิงสาวทอดน่องเอื่อยๆเดินอย่างรู้สึกทดท้อ หัวใจเหนื่อยหน่าย เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญ ไปตามทางเดินช้าๆตรงไปที่บ้านของรพี  ก่อนจะขึ้นบันได เธอต้องหยุดนิ่ง เมื่อเสียงของนีน่าเอ่ยถึงเธอด้วยวาจาสบประมาท อีกทั้งดูถูกดูแคลน จนเธอร้อนผะผ่าววูบวาบขึ้นทั้งร่าง

พีคะ..คุณจะเอาเด็กเมื่อวานซืน เปิ่นๆคนนั้น มาเป็นคุณผู้หญิงของภาสกรณ์พงค์เหรอคะ คุณไม่อายใครเหรอที่จะเอาแม่คนนี้ออกหน้าออกตา แต่งเนื้อแต่งตัว เข้าสังคมเป็นเหรอเปล่าก็ไม่รู้ ท่าทางเหมือนเด็กๆชาวบ้านธรรมดาๆ คิดจะปั้นดินให้เป็นดาวหรือคะ ”

อายทำไมใครคนไหนที่ผมพอใจ ผมก็พอใจนะนี่น่า ไม่จำเป็นต้องเริ่ดหรูดูไฮท์หรอก แค่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขก็พอเพราะชีวิตเป็นของผม”

เสียงเจ้าหล่อนสะบัดใส่ทันที นีน่าไม่เข้าใจคุณเลย หรือว่าคุณกำลังหลงเสน่ห์ เรื่องบนเตียงกับนังเด็กคนนี้ ถ้าเพียงแค่เรื่องนั้นละก็ พีก็เก็บเจ้าหล่อนไว้ที่นี่อยากเสพอยากสมก็ทำไป ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาไปออกหน้าออกตาเลยนี่คะ เพราะเดี๋ยวคุณก็เบื่อ นีน่ารู้ดีนะคะว่าคุณเป็นคนยังไง ”

ผมอาจจะไม่ได้แค่หลงก็ได้นี่ ผมมั่นใจว่าผมรักมินตรานะ ”

รักเหรอคะ พีเป็นอะไรไปคะพูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำ คนอย่างแม่นั่นน่ะต่ำออกนะคะ เมื่อคืนพูดหน้าตาเฉย บอกว่าพีกับมันมีอะไรกันจนเพลีย น่าเกลียดออกค่ะพูดออกมาได้ หยาบคาย ต่ำทราม นีน่าขยะแขยงฟังแล้วทุเรศ เจ้าหล่อนเหมือนผู้หญิงขายบริการชัดๆ” เธอด่ารัวออกมาเป็นชุด

มินตรากลืนน้ำลายลงคอ และคิด จริงสินะ...มันน่าเกลียดที่สุดเลย ที่เขาให้เราบอกอย่างนั้น และเราก็ซื่อบื้อพูดออกมาให้คนอื่นฟังจริงๆด้วย เธอถึงได้ว่าเราต่ำ แต่เสียงของรพีที่เอ่ยออกมา ทำให้มินตราฟังอย่างอึ้งไปเช่นกัน 

อ้าว..ก็ผมบอกให้มินบอกคุณอย่างนั้นนะ เขาไม่ได้พูดเองหรอก และมินก็พูดเรื่องจริงนะนีน่า ผมเมคเลิฟกับเธอ และผมก็อยากนอน เหนื่อยเพลีย มันหยาบมันต่ำตรงไหนล่ะ คนเราก็แปลกไม่ชอบให้พูดความจริง ก็ผมกับมินเข้าไปอยู่กันในห้องน้ำตั้งนาน คุณก็ต้องรู้ว่าเราต้องทำอะไรกัน คุณอย่ามาว่าเมียผมดีกว่านะนีน่า  มินเป็นเมียผมนะเขาไม่ได้หยาบ เขาไม่ได้ต่ำอย่างที่คุณเข้าใจหรอก เขาใสซื่อเกินไปด้วยซ้ำ ”

เสียงสูงของนีน่ากรีดขึ้นทันที ต้าย!!!!พีเข้าข้างนั่งเด็กนั่นขนาดนี้เลยเหรอคะ นีน่าสงสัยเสียแล้วละค่ะ ว่ามันคงเป็นอีตัว ที่ใช้ลีลาพลิกแพลงจนพีหลงใหลมัน จนเห็นอะไรดีงามไปหมด ออกรับออกร้อนแทนมันอีกด้วย คุณรู้ตัวมั้ยคะพีว่าคุณกำลังหลงมารยาร้อยเล่มเกวียนของมัน ”

แต่แล้วนีน่าก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมินตราตัดสินใจ เดินขึ้นมาและเอ่ยขึ้น ด้วยเสียงเรียบๆ .ความจริงแล้วมินคงจะปฏิบัติกามกิจ เหมือนๆคนอื่นๆทั่วไปแหละค่ะ คงไม่ได้แตกต่างไปจากใครนัก และมินก็ยังไม่เคยมีอาชีพนั้น พอที่จะรู้ว่าผู้หญิงขายบริการน่ะ เขาใช้วิธีไหนเสพสมที่มันจะพิศดารพันลึกไปกว่านี้ อย่าสบประมาทคนอื่นลับหลังสิคะ”

นีน่ามองการแต่งกายของมินตราด้วยสายตาที่ตื่นตะลึง อีกทั้งคำพูดที่ชาญฉลาด และยังว่าเหน็บด่าเธออย่างผู้ดีอีกด้วย

รพีปราดเข้ามาหา จับมือเธอ มองเธอทั่วตัวด้วยสายตาชื่นชม วันนี้คุณแต่งตัวได้ถูกใจผมจัง มินสวยมากจ้ะ ” เขาเอ่ยพร้อมกับก้มลงจูบหน้าผากเบาๆ ไม่สนใจสายตาของนีน่าที่จ้องมองด้วยความริษยาสุดขีด

ก็วันนี้เรามีทานเลี้ยงกับผู้ใหญ่นี่คะ มินก็เลยแต่งให้สุภาพสักหน่อย เดี๋ยวใครจะว่าคุณมีเมียเป็นเด็กกะโปโลข้างถนน มินจะทำให้คุณอายได้น่ะค่ะ” มินตราอดไม่ได้ที่จะนำคำของนีน่ามาแดกดัน  

มินไม่มีวันทำให้ผมอายใครหรอก”

มินคงพอจะให้คุณ พาไปออกหน้าออกตาได้มั้ยคะ ” เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าอ้อนๆ ซึ่งก็ได้ผลเพราะนีน่ารู้ว่ามินตรากระทบชิ่ง ทำให้หญิงสาวชี้หน้ามินตราและเปิดฉากด่าออกมาทันที อย่างหมดความอดทน

อีไพร่สถุนทำเป็นคางคกขึ้นวอ พีเก็บผู้หญิงต่ำๆคนนี้มาจากไหนกันคะ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงใครเป็นใคร นีน่าทนไม่ไหวแล้วนะคะพี อยากจะตบนังนี่สั่งสอนสักฉาดปากดีนัก ”  

รพีเข้ากอดกันเธอไว้ในอ้อมแขน เมื่อนีน่าทำท่าปรี่เข้ามา และหันมาเอ่ย นีน่าผมกับคุณอยู่ในฐานะเพื่อนกันเท่านั้นนะ และเท่าที่ผมทนฟังคุณด่าว่าเมียผม ผมว่ามันก็มากเกินไปแล้วละ ขอร้องเถอะผมกับมินอยากอยู่อย่างสงบๆ ถ้าคุณทนไม่ได้ก็กลับไปเถอะ ”

นีน่าก็เป็นเมียคุณเหมือนกันนะคะพี นีน่าไม่ไปหรอกค่ะ และเราก็เป็นผัวเมียกันมาก่อน นีน่าไม่ยอมให้นังนี่ มาตีเสมอนีน่าหรอกค่ะ ” หญิงสาวเอ่ยเถียงฉอดๆด้วยใบหน้าบึ้งตึง

แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็น คุณกลับไปเถอะนะนีน่า ถ้าเราจะคบกันอย่างเพื่อนก็โอเค แต่ถ้าคุณคิดจะมารื้อฟื้นความหลัง มันไม่มีอะไรอีกแล้วละเรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว มันไม่มีลมพัดหวนหรอก ผมจะไปทำงานและถ้าผมกลับมา ผมคงไม่พบกับคุณอีกนะนีน่า ” เขาเอ่ยด้ยสีหน้าเรียบตึง และพยายามพาเธอ เดินเลี่ยงหนีนีน่า

แต่นีน่าหรือจะยอม ในเมื่อบากหน้ามาแล้ว และยังถูกฉีกหน้าแบบนี้ เธอเลือดขึ้นหน้าจนลืมตัวปราดเข้าไปที่มินตรา แต่รพีระวังอยู่แล้ว เขาเอาตัวเข้ากันมินตราไว้ และจับมือนีน่าไว้ทั้งสองข้าง

นีน่า..คุณกำลังทำกริยาไพร่อยู่นะ ผมอายแทนคุณจัง คุณว่าคนอื่นไว้แต่คุณกลับทำเสียเอง ”

นีน่ากรีดเสียงร้องกรี๊ดๆกระทืบเท้าลงบนพื้นเสียงดังเอ็ดอึง น้ำตาไหลพรั่งลงอย่างเจ็บใจ ที่รพีด่าและยังไล่อย่างผู้ดีอีกทั้งยังตัดรอนอย่างไม่เหลือเยื่อใย ใบหน้าสวยที่ถูกเมคอัพไว้เข้ม เริ่มเเลอเทอะไปด้วยคราบน้ำตา ปิ๊กวิ่งขึ้นบันไดมาและจับพี่สาวไว้พร้อมทั้ง เอ่ยดุเธอ

 พี่นีน่าทำไมพี่ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ ชวนปิ๊กมาแล้วก็มาทำอย่างนี้ปิ๊กอายนะ พี่พีไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวผมจะพาพี่นีน่ากลับเอง ”

“ไม่ปล่อยฉัน ฉันจะตบนังนี่ มันปากดีมันด่าฉัน ”นีน่าขึ้นเสียงบอกน้องชาย และยังไม่ยอมหยุดพยายามจะวิ่งเข้ามาที่รพี ซึ่งยังกอดกันมินตราไว้ในอ้อมแขน ทำให้เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากอยู่กับปิ๊ก ซึ่งน้องชายก็กอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทำให้เธอกรีดเสียงดังใส่น้องชายและพยายามสะบัดกายจากการกอดรัดของเขา

“ ปล่อยฉัน ปล่อย บอกให้ปล่อย!!!!

“กลับบ้านกันเถอะนะครับพี่นี่น่า พี่พีจะได้ไปทำงาน พี่พีเขาชัดเจนแล้วนะครับ”น้องชายเอ่ยเตือนและกอดร่างพี่สาวไว้ ทำให้นีน่าสะอื้นไห้เบาๆ และเริ่มสงบลง

แต่เหตุการณ์ที่มีทีท่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี กลับเลวร้ายลง เมื่อแพงเดินขึ้นบันไดบ้านมา ซึ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงมองไปที่หญิงสาวร่างอวบ แพงมองนี่น่าและมองมาที่รพี ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ และเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

กำลังเกิดศึกอะไรกันขึ้นล่ะ แล้วไง..นังนีน่า แกยังไม่ตายอีกเหรอ ยังอุตส่าห์วิ่งแล่มาที่นี่อีก แล้วผัวฉันเขาจะเอาแกเหรอไงล่ะ เขามีนังนี่ทั้งสดทั้งใหม่ แกก็รู้ว่าพีเขาก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ หนังหน้าเก่าๆอย่างแกน่ะพีเขาเก็บเข้ากรุไปตั้งนานแล้ว อย่ามาแสดงอะไรอีกเลย เพราะพีเขาไม่สนแกแล้วละ”

นีน่ากรีดเสียงกรี๊ดๆลั่น และด่าแพงออกมาอย่าง สาดเสียเทเสียทันที พีเขายังเป็นผัวแกเหรอ เชอะ!อีแพงอีสารเลว มีชู้ไปตั้งนานแล้ว ยังสะเออะหน้ามาที่นี่อีก ถ้าฉันแล่แกมันก็ร่านจะเอาสักกี่ผัวล่ะ พีเขาขยะแขยงแก เขาคงไม่ลงไปร่วมสังวาสกับแกแล้วละอีทุเรศ”

แพงแค้นจนลมออกหูเมื่อนีน่าจี้ใจดำ เธอปราดเข้ากระชากร่างของนีน่าสุดแรง และจิกผมเธอไว้แน่น พร้อมทั้งฟาดฝ่ามือลงไปไม่ยั้ง  ปี๊กจำต้องปล่อยนีน่า ทั้งสองจึงปราดเข้าหากันทันที ทั้งตบตีจิกทึ้งด่าทอเสียงเอ็ดตะโร

มินตรานิ่งตะลึงมอง และสุดทนกับเหตุการณ์ตรงหน้า เธอวิ่งลงบันไดบ้านมาที่เรือนหลังน้อยของตนเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสวยออก เป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์ และวิ่งกลับออกมา เสียงบนบ้านเขายังก้อง ไปด้วยเสียงของผู้หญิงสองคน ที่กำลังด่าทอตบตีกันอย่างถึงพริกถึงขิง และเสียงของรพีก็ยังตะโกนไล่เธอทั้งคู่ มินตราเดินมาถึงถนนหน้าเรือนใหญ่ และพบนิพิธที่ยืนละล้าละลังมองขึ้นไปบนเรือนใหญ่  และถือกุญแจรถอยู่ในมือ   

มินยืมรถไปหน่อยค่ะ ” เธอเอ่ยพร้อมทั้งฉวยกุญแจรถได้ ก็วิ่งไปที่รถเปิดประตูเข้าไปนั่ง สตาร์ทและขับออกมาทันที  

นี่มันอะไรกัน...ศึกชิงแท่งหยกเจ้ายุทธภพงั้นหรือ ทำไมมันช่างน่ากลัวอย่างนี้ ผู้หญิงกำลังห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะแย่งชิงผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งมีเราร่วมด้วยใช่มั้ย  สองคนนั่นเข้าตบตีกันดังลั่น ทั้งที่เขายืนกรานปฏิเสธ อีกหน่อยเราก็คงเป็นอย่างพวกเธอสินะ ไม่เด็ดขาดเราจะไม่มีวันวิงวอนขอร้องให้เขารัก จบแล้วก็จบกัน เราจะไม่หวนมาหาเขาอีก ถึงจะรักเขาแทบขาดใจก็เถอะ ต่อไปนี้ถ้าผู้หญิงคนไหนของเขารู้ว่าเขากำลังมีเรา แต่ละคนจะแห่กันมามั้ยนะ  

เฮ้อ..นับจากนี้คงไม่มีความสงบสุขอีกแล้ว เรามาอยู่นี่เกือบจะสองเดือนและยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบเดือน จะทนเหตุการณ์อย่างนี้ไหวเหรอเปล่าก็ไม่รู้ เพราะอย่างน้อยแพงภรรยาเก่าก็คงวนเวียนมา เขาบอกให้เราทนเพื่อเขา ตกลงแล้วเราจะต้องทนเพื่อใครกัน สิ่งที่ก่อไว้ในอดีตของเขาช่างมากมาย ยังมีผู้หญิงที่ยังไม่มาปรากฏกายอีกสักกี่คน เราคงต้องตายก่อนที่จะอยู่ครบสิบเดือนแน่เลย จะยอมแพ้และหันหลังเดินจากไปหรือว่าจะสู้ ต่อ มินตราขับรถไปเรื่อยๆ น้ำตาพรูพรั่งลงอาบแก้ม คำพูดของจี๊ดเพื่อนรักแล่นเข้ามาในสมอง....ยัยมินแกจำไว้นะของฟรีไม่มีในโลกหรอก ทุกอย่างต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน มีได้ก็ต้องมีเสีย ชีวิตต้องมีการลงทุน

หญิงสาวขับรถไปบนอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ขับขึ้นเขาไปเรื่อยๆ และมาจอดที่จุดชมวิว อากาศเย็นสบาย ทิวทัศน์งดงามเงียบสงบ มีเพียงเสียงของนก และสิงสาราสัตว์เล็กๆ ที่ร้องเรียกส่งภาษากัน จนรู้สึกอารมณ์ของตัวเอง เริ่มผ่อนคลายลง และโทรหาจี๊ดเพื่อปรับทุกข์

จี๊ด...ฉันไม่รู้จะทนอยู่กับเขาได้ถึงปีเหรอเปล่า ฉันไม่สบายใจเลย ”

ทำไม...เขาทำท่าเบื่อแกแล้วเหรอ แกซิกแซกไม่เป็นน่ะสิ  บื้ออย่างแกนี่เอาผัวไม่อยู่เสียละมั้ง นอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้เลยมั้งแกน่ะ เสียงจี๊ดเอ่ยตำหนิ ติเตียนและยังเปรียบเปรย

เปล่าเสียหน่อย ฉันไม่ได้บื้อขนาดนั้นหรอก อีบ้านี่...

ฉันไม่เชื่อแกหรอกไปทำตี๋มๆหงิมๆเซื่องๆ ผู้ชายที่ไหนมันจะกระดี๊กระด้ามีอารมณ์วะ โบราณเขาบอกว่าต้องเป็นโสเภณีของผัวเวลาขึ้นเตียงนะยะหล่อน จะบอกให้เอาบุญ ”

แกพูดอย่างกับแกช่ำชอง เคยมีผัวมาแล้วหลายคนเลยนะนี่ ” มินตราเอ่ยออกมาอย่างขำๆจี๊ด

เฮ้ย...ถ้าฉันมีนะ ฉันไม่มีวันปล่อยผัวให้หลุดมือไปหรอกย่ะ หัดให้มันมีบทโรม้านซ์ มีลูกเล่นกับเขาบ้างสิยะ นายรพีของแกน่ะ เขาออกจะรอบจัดขนาดนั้นเรียกว่าขั้นเทพก็ไม่ผิด แต่แกมันอ่อนด๋อยน่ะสิ ” เพื่อนรักใส่ไม่ยั้ง

แกฟังฉันก่อนสิ มันไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย เรื่องนั้นมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่มันมีปัญหาเรื่องผู้หญิงเก่าๆของเขาน่ะ มันวุ่นวาย พวกนั้นอยากจะฆ่าฉันเสียด้วยซ้ำมั้ง พอเขาบอกว่าคุณเธอทั้งหลายว่าจะแต่งงานกับฉันน่ะ และตอนนี้กิ๊กเก่าและก็เมียเก่าของเขา กลับมาเจอกันตบตีกันโกลาหลไปหมด ตอนนี้บ้านเขาอย่างกับนรกแตกเลยละ ฉันจะไหวเหรอไงล่ะ”

อีบ้าแกจะไปแคร์อะไรกับของเก่าเก็บพวกนั้น ผัวรักเราเสียอย่าง แกก็ให้มันตบสักทีสองทีสิ ผัวจะได้สงสารแกมากๆไง ”

เฮ้ย..แกบ้าเหรอเปล่า จะให้ฉันยื่นหน้าไปให้เขาตบเหรอ พวกนั้นน่ะแต่ละคน น่ากลัวน่าสยองขวัญ เขาตบกันเองอย่างกับจะฆ่ากันแน่ะ ฉันเลยขับรถหนีมาอยู่บนเขาใหญ่นี่ ฉันทนไม่ได้กับเรื่องแบบนี้นะ ฉันไม่สบายใจน่ะจี๊ด ฉันจะถอดใจอยู่แล้วนะ ทำไม..ใครๆก็อยากได้เขากันนักก็ไม่รู้ ” มินตราบ่นออดๆให้เพื่อนฟัง

แกรู้มั้ยว่าเพราะอะไร ฉันเผอิญไปอ่านนิตยสารเล่มหนึ่ง เขาสัมภาษณ์คุณหญิงเครือมาศ  ฉันเพิ่งรู้ว่าเขารวยมหาศาล มีที่ดินเป็นมรดกทั่วไปหมด ในต่างประเทศก็ยังมีเลยย่ะ กิจการที่ปากช่องน่ะจิ๊บจ๊อย มรดกเก่าแก่เขาน่ะมากมายก่ายกอง เขาไม่ต้องทำอะไรอยู่เฉยๆ ก็ยังสบายเลย ไม่งั้นอีพวกเก่าเก็บจะแย่งชิงกันทำไม แกน่ะพยายามทำให้เขารักก็พอ ไม่ต้องไปทำอะไรหรอกนั่งตีขิมเฉยๆใจเย็นๆ และถ้าฉันเป็นแกนะฉันจะปรนนิบัติพัดวีให้ถึงขนาดเลยละ เขาขอแต่งงาน ก็เรียกได้ว่าส้มหล่นแล้วนะเว้ย...”

ฉันไม่เคยเห็นอะไรรุนแรงขนาดนี้นี่ ผู้หญิงที่เข้าโรมรันตบตีกันเหมือนจะฆ่ากันเลยนะจี๊ด เสียงดังลั่นไปหมด ข้าวของพังพินาศ และยังขุดอดีตฉาวๆออกมาแฉกันอย่างหยาบคาย เรียกว่าเหมือนแม่ค้าด่ากันในตลาดสดเลยละ ฉันอยากจะหนีกลับบ้าน คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงน้องจังเลย ”

เสียงของเพื่อนสั่นเครือ เศร้าสร้อยจนจี๊ดรู้สึกสงสาร เพราะรู้ว่ามินตราอ่อนต่อโลกไม่เคยทันคน พอเจออะไรที่เลวร้ายน่ากลัวก็ทำท่าจะถอดใจ แต่ในฐานะเพื่อนที่ดีเธอจะต้องช่วยให้มินตรามีกำลังใจต่อสู้

โธ่เอ้ย..แกคงบ้าไปแล้วมั้ง อยากกลับมาอดตายหรือไง เวลาเขาไล่บ้าน แล้วไปทำเพิงใต้ถุนสะพานอยู่เหรอ แล้วตอนนี้รัฐบาลเขาก็จัดระเบียบไม่ให้ใครไปเที่ยวทำเพิงอาศัยรกรุงรังแล้วย่ะ รู้ไว้เสียด้วยนะยะ คิดให้ดีสิว่าแกจะพาแม่พาน้องไปเร่ร่อนที่ไหน”

“จี๊ดฉันรู้ แต่ฉันกำลังรู้สึกสับสนชะมัดเลยน่ะ ”

“ฉันว่านายพีของแก เขาน่าสงสารเหมือนกันนะที่เจอภาวะแบบนี้ อีพวกเมียเก่าๆก็ร้ายเหลือ แล้วยังมาเจอเมียปัญญาอ่อนอย่างแกอีก มีอะไรเข้าหน่อย แทนที่จะอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเขา สู้กับคนบ้างสิยายมินเรื่องแค่นี้แกก็จะหนีแล้วเหรอ แล้วเขาจะคิดยังไงทำเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปได้ มีผัวแล้วนะแกน่ะ แกรีบกลับไปหาเขาเลยนะ การแย่งชิงอะไรสักอย่างไม่จำเป็นต้องใช้แต่กำลังหรอกนะ หัดใช้สมองใช้ปัญญาเสียบ้างสิ โง่ซ้ำซากจังนะแกน่ะ ”

ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย แค่มาตั้งหลักเฉยๆ ” มินตราเถียงเพื่อนเสียงอ่อยๆ

แกรีบกลับไปเลยนะยะ ไม่ต้องมาตั้งหลักไกลขนาดนี้หรอก กลับไปปรนนิบัติเขาให้ดี อย่าโง่ไปหน่อยเลย ความโง่น่ะทิ้งๆมันไว้ให้ลิงให้ค่างที่เขาใหญ่ให้หมด แล้วก็กลับไปนวยนาดเป็นคุณผู้หญิง ถึงมันจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตก็ไม่ต้องไปคิดถึงมัน คิดถึงแต่ปัจจุบันเท่านนั้นก็พอ แกรู้มั้ย..ตอนนี้คนจนกันทั้งโลก เศรษฐกิจตกสะเก็ด จนประเทศที่รวยๆยังจนเลย คนตกงานนอนตบยุงกันเป็นว่าเล่น แกอยู่กับคนรวยขนาดนั้น ยังจะทะลึ่งหนีเสียอีกเหรอ แหม..นี่ถ้าคุณพีเขาเจอฉันก่อนแกนะ เขาโดนลีลาเด็ดของฉันไปตั้งนานแล้ว รับรองแกตกกระป๋องแน่ ” จี๊ดพูดให้เพื่อนเห็นขันแล้วหัวเราะคิกคัก แต่ในใจเธอต้องการให้เพื่อนสู้เพราะรู้ว่ามินตราใสซื่อเกินไป ที่จะต่อสู้กับชีวิตที่วุ่นวายสับสนของคนระดับเศรษฐีอย่างรพี

จี๊ดวางสายไปแล้ว มินตรายังคงนั่งนิ่ง อยู่ที่เก้าอี๊ที่หน้าพิพิธภัณท์สัตว์ป่า ยกขาขึ้นมากอดไว้ทั้งสองข้าง คิดและคิดทุกอย่าง จริงสินะ...เรามันโง่ ซื่อบื้อกะอีแค่คนตบกันก็กลัว ความจริงน่าจะอยู่ดูว่าใครชนะ แล้วดูสิว่าคุณพีเขาทำยังไงกับสองคนนั่นบ้าง เฮ้อ..ไม่หรอก ความจริงเราก็ไม่ได้โง่เสียหน่อยนี่นา เราก็ปรนนิบัติเขาเอาใจเขาแล้วทุกอย่าง แล้วเขาก็พอใจนี่ เขาบอกรักเราท่าทางเขาเปี่ยมสุข อิ่มเอม ถึงเขาจะเบื่อหรือว่าจะทิ้งเรา แต่เราก็ต้องทนให้ครบปีสิ..มินตรา ไม่งั้นเราก็จะเสียตัวฟรี และคงต้องหาใต้ถุนสะพาน หรือแหล่งเสื่อมโทรมสำหรับทำเพิงนอนแบบคนจรจัดแน่ๆ  

แล้วตกลงเรากลัวผู้หญิงพวกนั้นสินะ ที่เผ่นออกมาอย่างนี้น่ะ ก็ใครจะไม่กลัวล่ะ..สีหน้าของสองคนนั่นมองกันเหมือนกำลังโกรธแค้นกันมาจากชาติปางก่อน จนผู้ชายทั้งสองคนก็ดึงไม่อยู่ เธอเห็นรพีเข้ากันแพงไว้ และนายปิ๊กก็พยายามกอดพี่สาวไว้แน่น แต่สองคนนั่น เหมือนมีกำลังมหาศาล โดดเข้าใส่กันจนผู้ชายทั้งสองคน ต้องปล่อยและถอยออกมายืนมองห่างๆ เสียงโต๊ะเก้าอี๊ล้มระเนระนาด แม่ปลิกกับเด็กลูกปลา ยืนมองจากข้างล่างขึ้นไปที่ระเบียง ซึ่งกำลังเป็นเวทีมวยหญิง ที่ไม่เกี่ยงน้ำหนัก ไม่มีพี่เลี้ยง และโปรโมเตอร์ อีกทั้งยังไม่มีระฆังพักยก เธอได้ยินเสียงของรพี บอกปิ๊กให้ปล่อยไม่ต้องห้าม นิพิธก็ทำท่าขยาดที่จะขึ้นไปมีส่วนร่วม  แล้วถ้าเธอยังยืนเสนอหน้าอยู่  สองคนนั่นเกิดหมั่นไส้ อาจจะช่วยกันหันมายำเธอในฐานะตัวการสำคัญก็ได้  จี๊ดบอกให้พวกนั้นตบเรา เขาจะได้เห็นใจ บ้าไปแล้ว..ขืนยืนให้สองคนนั่นตบ หน้าคงจะบวมเท่ากะด้ง และอาจจะไม่เหลือฟันไว้กินข้าวอีกด้วย

*มินตราสาวน้อยใสซื่อจะทำยังไงต่อไป จี๊ดล่ะ...เธอกำลังจะเข้ามามีบทบาทด้วยอีกคน รับรองความแซ่บของจี๊ดได้เลยค่ะ มาติดตามกันนะคะ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วค่ะ รับรองความสนุก*

@มาเป็นแฟนพันธ์แท้กันนะคะ &อย่าลืมคอมเม้นท์มาชิงหนังสือเล่มนี้กันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

39 ความคิดเห็น