ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,062 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    7,062

ตอนที่ 7 : ถวายตัวและหัวใจ100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ก.พ. 61



ปกตำหนักรักข้ามภพจะวางแผงปลายเดือนกุมภาพันธ์นี้ สั่งจองในราคาสำนักพิมพ์กับสำนักพิมพ์ปองรักได้แล้วนะคะ


สมุดโน๊ตหูหนัง ของแถมสำหรับ100ท่านแรกที่สั่งจองกับสำนักพิมพ์ค่ะ



ตอนที่ 7 ถวายตัวและหัวใจ


นมเอิบนั่งรออยู่ที่หน้าห้องบรรทม พระองค์ชายชลทรงส่งมือเธอที่กุมไว้ให้นมเอิบก่อนจะเปิดพระทวารห้องบรรทมแล้วทรงดำเนินเข้าไปด้านใน นมเอิบสอนให้เธอหมอบกราบตามธรรมเนียมปฏิบัติ รวมถึงการทูลเกล้าฯ ถวายพานดอกไม้ เมื่อทรงรับแล้วให้หมอบกราบอีกครั้ง เธอพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ

จากนั้นนมเอิบจึงจูงมือเธอก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาก่อนจะทรุดกายลงพาเธอคลานเข่าเข้าไปในห้องบรรทม หญิงสูงวัยส่งเธอเพียงแค่นั้นแล้วคลานเข่าออกไป

เสียงปิดประตูบานใหญ่หนาหนักดังเอี๊ยด แพรวารู้สึกว่าเสียงนั้นให้ความรู้สึกเหมือนเธอได้ถูกกักขังไว้ที่นี่ตลอดกาล แสงไฟจากตะเกียงสาดแสงสว่างทาบทาพระวรกายงามสง่าที่ประทับอยู่บนตั่งเตี้ยๆ อย่างรอคอยการมาของเธอ

หัวใจของแพรวาเต้นระทึก มีความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอได้ก้าวล่วงเข้ามาในเขตพระราชฐานอันงดงามเพื่อร่วมพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์ ท่ามกลางบรรยากาศโบราณที่สุดแสนจะคลาสสิกตระการตา แสงไฟสีส้มจากไส้ตะเกียงจับต้องเครื่องเรือนที่ทาบทาปิดด้วยทอง ส่งประกายระริกล้ออร่ามงามจับตา กลิ่นดอกมะลิจากเครื่องห้อยที่ร้อยอย่างงดงามอยู่ที่ช่องพระแกล เมื่อลมพัดโชยแผ่วเข้ามา กลิ่นดอกมะลิที่อุบะตุ้งติ้งหอมโชยกรุ่นละมุน จนแพรวารู้สึกชื่นใจ อารมณ์วาบหวามหัวใจซ่านเปี่ยมสุข

บรรยากาศและแสงเงาอย่างนี้แหละ ที่ผู้กำกับต้องการให้มันสื่อออกมาให้ผู้ชมได้ซาบซึ้งกับภาพสวยคลาสสิก แต่นี่มันไม่ใช่เหตุการณ์สมมุติ ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นจริงๆ

นักแสดงสาวคิดแล้วก็คลานเข่าไปบนพื้นที่ขัดจนมันปลาบ สะท้อนแสงไฟวิบวับ

สายพระเนตรคมทอดมองมายังร่างงามของแพรวาซึ่งสวมโจงกระเบนสีแดงคล้ำ มีดิ้นทองอยู่ในเนื้อผ้าส่งแสงระยิบระยับน้อยๆ ผ้าแถบสีเหลืองนวลคาดรัดรึงอกคู่งามที่ล้นอิ่มเต็มขาวผ่อง เธอไม่เหมือนหญิงสาวในสยามตรงที่ปล่อยผมหยิกหยักศกปลายม้วนเป็นขอดๆ ทำให้ใบหน้างดงามนั้นดูอ่อนหวาน ในขณะที่อิสตรีในยุคนี้จะตัดผมสั้นทรงดอกกระทุ่มกันทุกคน เธอจึงยิ่งงดงามแปลกตา

แพรวา เจ้าเป็นนางฟ้าที่จำแลงร่างจุติลงมาจากสวรรค์ชั้นใดกัน เจ้าถึงได้งดงามจับตาเพียงนี้ แสงจากเปลวไฟในตะเกียงทำให้เจ้างามดังนางพญาที่ค่อยๆ เยื้องกายอย่างงามสง่าแช่มช้อย ทรวดทรงองค์เอวของเจ้าทำให้หัวใจเราหวั่นไหว จนเหมือนจะระทึกตึกในอก ดังกลองเภรีมารัวเร้า และไม่เคยเลยสักครา ที่จะมีความรู้สึกเช่นนี้ กับอิสตรีคนใด ดวงหน้าสวยหวาน ดวงตาดังแม่นางเนื้อทราย ยามเจ้าปรายตามองชม้าย เสน่ห์ในดวงตาของเจ้าก็ทำให้ความเป็นบุรุษของเราตื่นตัวขึ้นมาอย่างง่ายดาย

แพรวาถือพานดอกไม้ด้วยมือทั้งสองข้าง คลานเข่าช้าๆ ด้วยหัวใจที่สั่นไหววาบหวาม การเสียสาวครั้งแรกของเธอดูช่างงดงามสุดจะพรรณนา อย่าเสียใจเลยนะแพรวา ในเมื่อได้รับเกียรติอันสูงส่งขนาดนี้แล้ว ซ้ำยังไม่มีทางใดที่เธอจะบ่ายเบี่ยงหรือเกี่ยงงอนได้เลย เธอก็เห็นแล้วว่าพระองค์ทรงอำนาจมากแค่ไหน ที่สำคัญเธอรู้สึกหวั่นไหวกับเสน่ห์ของพระองค์ท่าน จนต้องยอมรับกับตัวเองมาตลอดทั้งวันนี้ เพราะยามที่ทรงกอดจูบทาบทับพระหัตถ์ถ่ายทอดความในพระทัยส่งมาให้ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นกรุ่นไอรักขึ้นในหัวใจมากมาย ชีวิตที่อ้างว้างขาดความอบอุ่นมาแสนนานจนจำไม่ได้แล้วว่าความอบอุ่นนั้นเป็นแบบไหน บัดนี้มันอิ่มเต็มอยู่ในอกจนล้นเปี่ยม แม้แต่ชายที่เธอคิดจะแต่งงานด้วย ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกขนาดนี้

หรือว่าเราจะเกิดมาเพื่อพบกับพระองค์อย่างที่เขาเรียกว่าบุพเพสันนิวาส แม้จะต่างกาลเวลาก็ยังได้มาพบกัน

หญิงสาวนิ่งคิดในขณะที่คลานเข่าเข้าไปช้าๆ และเมื่อมาจนใกล้ตั่งพอสมควร เธอก็วางพานดอกไม้ เอียงตัวลงทางด้านซ้าย ใช้แขนซ้ายราบกับพื้นโดยตั้งฝ่ามือแทบพระบาท มือขวาค่อยๆ ตามลงมาประกบ ก่อนจะก้มศีรษะลงแล้วเงยหน้าขึ้นยกพานดอกไม้ด้วยสองมือขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย ทรงรับพานจากเธอมาวางไว้ข้างๆ

เธอกราบทูลอย่างที่แม่เอิบสอน หม่อมฉันมาขอถวายชีวิตไว้ใต้เบื้องพระบาทเพคะ

ทรงประคองไหล่เธอไว้ในขณะที่เธอยังคุกเข่าอยู่ที่หน้าตั่ง ทรงเชยคางเธอขึ้น แพรวาเงยหน้าสบสายพระเนตรหวานระยิบระยับด้วยหัวใจสั่นระริก รอยแย้มสรวลน้อยๆ ทรงเสน่ห์ทำให้เธอรู้สึกวาบหวามเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

วันนี้เจ้ายินยอมจะมอบกายถวายชีวิตให้เรารึแพรวารับสั่งด้วยสุรเสียงทุ้มนุ่มไพเราะ แย้มสรวลบางๆ

เพคะแพรวาทูลตอบเบาๆ หลุบสายตาลงด้วยความสะเทิ้นอาย

ทรงรับรู้ในอาการขวยเขินของเธอ ที่แก้มแดงปลั่ง เมินสายตาหลบ จึงจุมพิตลงบนเปลือกตาคู่งามด้วยริมพระโอษฐ์นุ่มๆ เพียงเบาๆ และทรงเลื่อนมาพรมจุมพิตบนแก้มโดยใช้พระหัตถ์ทั้งสองข้างประคองใบหน้างามไว้ เมื่อเลื่อนมาประทับที่ริมฝีปาก ความสุขในหัวใจพลันแผ่ซ่าน พาให้รู้สึกวาบหวิวเปี่ยมสุข

บัดนี้เรายอมมอบกายและใจถวายให้ไปจนหมดสิ้นแล้วสินะแพรวา

ทรงโอบประคองเธอพาไปที่เตียงบรรทม พระสูตรแบบโบราณสีขาวเป็นกระโจมมีห่วงทองเหลืองคล้องไว้บนเพดาน แพรวารู้สึกว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมใหม่ทั้งหมด ไม่เหมือนคืนแรกที่เธอเห็น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากอะไรสักอย่างตลบอบอวลลอยกรุ่นอยู่ภายในห้องนี้

คงตลอดทั้งวันนี้สินะ ระหว่างที่ทรงพาเธอออกไปนั่งเรือเที่ยว ทุกคนต่างก็ช่วยกันจัดเตรียมทุกอย่างในห้องนี้

แพรวา เราอยากให้เจ้าประทับใจกับความทรงจำในราตรีนี้ เพื่อจะครองใจไม่ให้เจ้าคิดจากเราไป ทุกอย่างจึงถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเจ้ารับสั่งเบาๆ ที่ริมแก้ม

ขอบพระทัยเพคะที่ทรงเมตตาแพรเธอพนมมือกราบลงที่พระพาหา

และแล้วหัวใจของแพรวาก็เต้นระทึกเมื่อทรงรวบกายบางเข้าแนบชิด ริมโอษฐ์จุมพิตที่ใบหู ริมแก้ม และซอกคอผะแผ่ว ดังลมที่พรมจูบลงบนกลีบบุปผชาติ รับสั่งพึมพำยามก้มพักตร์ลงมาที่เนินอก ผ้าแถบที่รัดรึงรอบอกถูกปลดออกแผ่วเบา กระทั่งตัวเธอเองยังแทบไม่รู้สึกว่ามันห่างหายไปจากร่าง สายลมพัดพรูเข้ามาโลมไล้กายเธอจนสั่นระริก และยิ่งรู้สึกสั่นไหววาบหวามเมื่อพระองค์เปิดพระสูตรสีขาวสะอาดตาแล้วทรงช้อนร่างเธอวางบนแท่นบรรทม

สายลมยังพัดเข้ามาพร่างพรมบนร่างงามจนเธอสะท้านหนาว พระพายไม่ปรานีแพรวาแม้แต่น้อย เพราะยังซอกซอนซุกซนพรมจูบไปทั่วสรรพางค์กาย ทำให้เธอต้องเผยอริมฝีปากครางครวญ กายบางสะท้านสั่นระริก บัวงามถูกดอมดมชื่นกลิ่นจนแทบปลิดดอกออกจากก้าน มือบางของแพรวาไขว่คว้าหาที่ยึดไว้แน่น เมื่อสายลมพัดกระหน่ำเร่งเร้าจนกายเธอแทบจะปลิดปลิวไปกับสายลม และถึงขั้นต้องร้องห้าม ซึ่งพระพายก็คงรับรู้และเมตตา จึงพัดผะแผ่วลง

แพรวา เจ้างดงามเกินเราจะห้ามใจรับสั่งรำพันเพียงเบาๆ

แสงไฟจากตะเกียงริบหรี่ลงเรื่อยๆ และสาดแสงวอมแวมน้อยๆ เท่านั้น ถ้อยรับสั่งรำพันหวานทำให้หญิงสาวรู้สึกดังตกอยู่ในห้วงความฝัน

แพรวา เราจะหลอมดวงใจให้เป็นดวงเดียวกัน เจ้าอย่ากลัวเราเลย กายเจ้าสั่นสะท้านหวาดกลัวสิ่งใดอีกรึ เราสัญญาว่าจะไม่ให้เจ้าชอกช้ำ

แพรวาเริ่มกริ่งเกรงกับความรุนแรงของสายลมที่เพียงโลมไล้เมื่อครู่ ภาพความรุนแรงในอารมณ์ของพระองค์ชายกับหม่อมจิตในวันนั้นยังคงติดตาและซ่อนอยู่ในความรู้สึกจนถึงกับต้องเอื้อนเอ่ย

แพรรู้สึกว่ายังไม่พร้อมเพคะ เอ่อ...โปรดเมตตาแพรเถอะเพคะ

แพรวา เราทรมานเหลือเกิน อย่าห้ามหัวใจของเราเลยนะ มิเช่นนั้นเราคงขาดใจซะในราตรีนี้”

สุรเสียงกระซิบอ้อนวอนดังกระเส่าพร่าอยู่ที่ริมแก้ม

เราจะปัดป้องไปได้อีกสักกี่น้ำกัน พระองค์ไม่ทรงยอมเป็นแน่ อ้อยอยู่ในปากช้างแล้ว จะเอาคืนคงยากเต็มทน

ความรู้สึกทั้งหวั่นเกรงและปรารถนาเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน เพราะสายลมมิได้เลิกราที่จะพร่างพรมไปทั่วร่างเลยสักครั้ง อารมณ์กระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ ไม่ได้ยินสรรพสำเนียงใดๆ อีก เมื่อสายลมพรมจูบลงบนเจ้าบัวงามเคล้าเคลียมิสร่างซา เธอเอื้อมมือไปจับพระอังสาทั้งสองข้างไว้แน่น เมื่อทรงส่งดวงหทัยประทานให้เธอ กายทั้งสองกำลังหล่อหลอมเป็นกายเดียวกัน

ทว่าการผ่านประตูที่คับแคบจนต้องแทรกเบียดวรกายเข้าไปเบาๆ เพื่อมิให้ประตูนั้นต้องพังยับเยิน ทรงต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการที่จะพระทัยเย็น แต่แล้วเสียงกรีดร้องเบาๆ ที่ดังขึ้นทำให้ทรงหยุดและทรงปลอบประโลม

แพรวา เราจะพาเจ้าผ่านความทุกข์ทรมานตรงนี้ไปเพื่อพบกับความสุข เจ้าจงอดทนเพียงครู่

แพรวาส่ายหน้าแรงๆ เหมือนจะปฏิเสธดวงพระทัยที่กำลังทรงหยิบยื่นให้ น้ำตารินไหลเป็นทางออกจากหางน้อย สีหน้าบ่งบอกถึงความทรมานอย่างสุดแสน คนใต้วรกายแข็งแกร่งพยายามที่จะกระถดหนีความเจ็บทรมาน

และแล้วพระองค์ชายก็ตัดสินพระทัยที่จะนำพาเธอผ่านประตูนั้นเข้าไปให้ได้ กายของแพรวาเหมือนจะปริแตก เมื่อพระองค์เบียดวรกายพาเธอเข้าไปจนถึงด้านในได้ในที่สุด แพรวาสะท้านสั่นไหว มือไขว่คว้าจิกผ้าปูไว้แน่น สายลมเริ่มพัดเบาๆ ขึ้นอีกครั้ง จนพระสูตรสั่นไหวระริกตามแรงลม ความรู้สึกเจ็บทรมานค่อยคลายลงบ้าง และดูเหมือนพระพายจะเมตตาเมื่อกระหน่ำพัดมาไม่รุนแรงเท่าที่เธอหวาดหวั่น เครื่องห้อยที่ช่องพระแกลสั่นแรงๆ ตามแรงลมพัดโหมเพียงครู่ สายลมก็หยุดลง แพรวาสะท้านเฮือก เหมือนอาวรณ์กับเจ้าสายลมกระนั้น

 พระองค์ชายเอนพระวรกายบรรทมเคียงข้าง ทรงโอบกอดกายงามไว้แนบพระอุระ แล้วทรงรำพันสวาทแผ่วๆ

แพรวา บัดนี้เจ้าเป็นนางห้ามของเราแล้ว อย่าหวั่นเกรงเคลือบแคลงในตัวเราอีก เรารักเจ้าเท่าชีวิตของเรานะแพรวา เราจะมีเจ้าเพียงคนเดียวที่จะร่วมเรียงเคียงเขนยด้วย ขอเพียงให้เจ้าอยู่กับเรา อย่าหนีเราไป และเราจะพาเจ้าเข้าไปกราบพระบาทเสด็จแม่ของเราในเร็ววันนี้

แพรวาหลับตานิ่งๆ บัดนี้เธอมอบกายถวายหัวใจให้พระองค์ไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นก็ย่อมต้องฟันฝ่ากันต่อไป ที่นี่เป็นโลกใบใหม่ของเธอ เป็นที่ที่เธอจะต้องอยู่ให้ได้ ในเมื่อโชคชะตากลั่นแกล้งให้เธอเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนกับว่าเธอได้หลับฝันไป และเป็นฝันที่อบอวลไปด้วยความสุขเปี่ยมล้นหัวใจ และถ้าเธอเกิดตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันล่ะ หัวใจคงมลายด้วยความถวิลหาสินะ

แพรไม่ได้กำลังฝันใช่ไหมเพคะเธอทูลถามเสียงแผ่ว

ไม่จ้ะ ทุกอย่างเกิดขึ้นจริงๆ เรากับเจ้าได้พบกับวิมานอันแสนสุขด้วยกัน และวิมานรักของเราก็จะแสนสุขตลอดไปชั่วนิรันดร์นะแพรวา

 

ปีร์นักโบราณคดีหนุ่ม เดินทางกลับมาจากอังกฤษอย่างกะทันหัน เมื่อแทมมี่โทร.ไปแจ้งข่าวเรื่องแพรวาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาเดินทางไปที่วังโบราณแห่งนั้นเพื่อขอสำรวจสถานที่พร้อมพูดคุยซักถามเจ้าหน้าที่ที่ดูแล

อืม...เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่นี่บ้างไหมครับ แบบที่เกิดขึ้นกับแพรน่ะครับ คือเข้ามาที่นี่แล้วหายตัวไปเขาเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ที่เดินมาด้วยกัน

ไม่เคยมีหรอกครับ คุณก็น่าจะทราบนะครับ ว่าที่นี่เป็นวังเก่า จึงต้องมีการเคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ จะเปิดให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวทั่วไปเข้าเที่ยวชมตามวันเวลาราชการ แต่ก็จะมีพิเศษตรงที่อนุญาตให้กองถ่ายใช้สถานที่เพื่อถ่ายทำ บางทีอาจเลิกกองดึกดื่น แต่เราก็มีเจ้าหน้าที่อยู่เวรยามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเพราะกลัวว่าพวกนักค้าของเก่าจะเข้ามาขโมยพวกวัตถุโบราณน่ะครับ

ที่นี่มีของมีค่าเก็บอยู่ด้วยเหรอครับ

มีค่าทางประวัติศาสตร์น่ะครับ ก็พวกเครื่องเรือน อย่างเช่น ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ ตั่ง เตียง ของใช้ของเจ้านายที่ตกทอดกันมา เลยมีบางส่วนที่เริ่มชำรุด เราก็จะทำเรื่องไปยังกรมศิลปากรขอให้ส่งเจ้าหน้าที่มาซ่อมแซม แต่ถ้าไม่ชำรุดมากก็จะส่งไปที่กรุงเทพฯ ให้ช่างคนเก่าๆ มาซ่อมหรือส่งไปที่ช่างสิบหมู่ บางทีไม่มีงบประมาณ ก็ปล่อยทิ้งไว้ในห้องเก็บของ

อ้อ ครับ ผมพอจะทราบ...คือผมได้คุยกับตำรวจเจ้าของคดี เลยรู้ว่ามีการนำสุนัขตำรวจมาช่วยค้นหา และตำรวจบอกว่าสุนัขมาหยุดอยู่ที่ตู้ใบหนึ่ง ผมอยากเห็นตู้ใบนั้นมากครับ ช่วยกรุณาพาผมไปดูหน่อยได้ไหมครับ” ปีร์เอ่ยอย่างนอบน้อมตามนิสัย

เจ้าหน้าที่ชราผู้นั้นพาเขาขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปดูตู้ใบนั้น และเมื่อเจ้าหน้าที่เปิดประตูตู้ให้ดูก็พบว่าภายในว่างเปล่า แต่ปีร์คาดเดาว่าตู้ใบนี้คงมีไว้เพื่อใส่เครื่องใช้ต่างๆ ส่วนฝีมือการแกะสลักดูงดงามอ่อนหวานและเป็นศิลปะในยุครัตนโกสินทร์ คงจะเป็นช่วงกลางตามการคาดคะเนของนักประวัติศาสตร์อย่างเขา เจ้าหน้าที่ท่านนั้นล้วงนกตัวเล็กๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้เขาดู พร้อมกับเอ่ยขึ้น

วันที่คุณแพรวาหายตัวไป นกตัวนี้ซึ่งเป็นงานแกะตรงหน้าตู้นี่ก็หลุดลงมาครับ ผมเจอตอนที่ขึ้นมากับตำรวจ กำลังทำเรื่องส่งซ่อมอยู่ครับ แต่ดูแล้วคงจะซ่อมยาก เพราะงานฝีมือของคนยุคโน้นจะแกะสลักเป็นชั้นๆ ไม่ได้แกะเป็นชิ้นแล้วนำมาประกอบกันทีหลังน่ะครับ”

ปีร์รับนกแกะสลักตัวนั้นมาดูก่อนจะก้มลงหาจุดที่หัก และสังเกตเห็นช่องว่างตรงระหว่างลายเถา จึงสอดมือเข้าไปแล้วนำนกตัวนั้นมาลองต่อกัน พบว่ามันต่อกันได้พอดี ปีร์จับนกนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ให้มันตั้งติดอยู่อย่างนั้น เจ้าหน้าที่ผู้นั้นก้มมาดูและเอ่ยขึ้น

ใช่ครับ นกติดอยู่แบบนั้นแหละครับ

 

ในขณะที่ปีร์จับนกต่อติดเข้าที่ แพรวาซึ่งอยู่ในภพนี้ก็เกิดอาการทันที เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย จนต้องทอดกายลงกับพื้นพลางร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน ราวกับถูกอะไรสักอย่างบีบรัดร่างกายเอาไว้ และก่อนที่สติจะพลันวูบหาย เธอได้ยินเสียงของปีร์ รวมทั้งเสียงสนทนาถึงนกตัวที่เธอจับในวันนั้น

เสียงร้องของแพรวาเรียกพระองค์ชายที่ทรงอักษรอยู่ในห้องให้สาวพระบาทเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว และเมื่อทอดพระเนตรเห็นแพรวาสลบไม่ได้สติ พระทัยจึงร้อนรน รับสั่งร้องเรียกนมเอิบสุรเสียงลั่นพระตำหนัก ทรงช้อนร่างที่หมดสติไปวางไว้บนบรรจถรณ์

แพรวา เจ้าเป็นอะไรรึ บอกเราสิทรงเขย่าตัวเธออย่างรู้สึกตกพระทัย

นมเอิบคลานเข้ามาพร้อมกับนำถ้ำยาดมจ่อที่ใต้จมูก ขณะที่พระองค์ชายทรงบีบนวดตามร่างกายเธอเบาๆ ผ่านไปครู่ใหญ่แพรวาก็ลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วโผเข้ากอดพระองค์ไว้แน่น ร่ำไห้สะอึกสะอื้น แต่ความเจ็บปวดเจียนตายเมื่อครู่ได้หายไปอย่างปลิดทิ้ง ซึ่งทำให้เกิดคำถามขึ้นกับตนเองทันที

เกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่ หรือจะมีอะไรสักอย่างที่จะนำเรากลับไป เราได้ยินเสียงแว่วๆ ของปีร์เกี่ยวกับนกแกะสลัก ใช่สิ...ก่อนที่สติของเราจะวูบและมาอยู่ที่นี่ เราได้จับนกแกะสลักที่ตู้ใบนั้นด้วยความซน และมีเสียงเหมือนมันจะหักติดมือเรามาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ปีร์...คุณกำลังตามหาแพรใช่ไหมคะ

 

ปีร์ส่งนกตัวนั้นคืนให้เจ้าหน้าที่ แล้วเดินกลับลงมาด้วยท่าทางครุ่นคิดแกมมุ่งมั่นว่าเขาจะต้องตามหาแพรวาให้ได้ ในประสาทสัมผัสของนักโบราณคดีอย่างเขารู้สึกว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างที่บังตาเขาอยู่ เขาจะต้องค้นมันให้เจอ แพรวาหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ใจเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

แพร...ไม่ว่าแพรจะอยู่ที่ไหน ขอให้แพรรับรู้ไว้ด้วยว่าปีร์จะตามหาแพรจนกว่าจะหมดลมหายใจ

 

*ปีร์นักโบราณคดีหนุ่มหล่อคนรักของแพรวา ได้เริ่มต้นค้นหาเธอ และเขาจะทำทุกอย่างที่จะนำเธอกลับมาให้ได้ เขาจะพบประวัติศาสตร์ส่วนไหนที่กล่าวถึงพระองค์ชายวิชิตชลและคุณหญิงแพรวา ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยากมาก มาติดตามกันค่ะว่าปีร์ จะทำยังไงต่อไป แพรวาจะได้กลับมาอีกหรือไม่ นิยายเรื่องนี้จึงดรามา โรแมนติก และมีฉากแฟนตาซี รับรองความซาบซึ้งตรึงใจกับรักสามเส้าถึงแม้จะต่างกาลเวลา*

@มาเป็นแฟนพันธ์แท้ สำหรับหนังสือ2เล่ม

และคอมเม้นส์ส่งกำลังใจมาให้นักเขียนอีก2เล่ม

จะสุ่มจับรางวัลและประกาศผลต้นเดือนมีนาคมนะคะ



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #12 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:09
    สงสารพี่ปีร์ รักแต่ไม่ได้ครอบครอง
    #12
    0