ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,984 Views

  • 32 Comments

  • 115 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    6,984

ตอนที่ 6 : คืนถวายตัว100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 ม.ค. 61


ปกตำหนักรักข้ามภพจะวางแผงปลายเดือนกุมภาพันธ์นี้แล้วนะคะ จองได้จากสำนักพิมพ์ปองรักในราคาสำนักพิมพ์ค่ะ


สมุดโน๊ตสวยเก๋มีหูหนัง สำหรับ100ท่านแรกที่จองตำหนักนักข้ามภพกับสำนักพิมพ์ค่ะ



คุณหญิงแพรวา


ตอนที่ 6 คืนถวายตัว

 

หม่อมจิตเป็นคนแรกที่ทนไม่ได้กับเสียงซุบซิบของทาสที่ดูเหมือนจะชื่นชมในตัวคุณหญิงแพรวา เมื่อปุกยกอาหารกลางวันขึ้นมาให้แทนจิบที่ยังเจ็บอยู่ หม่อมจึงได้เอ่ยถาม

นี่อีปุก ตอนนี้พระองค์ชายประทับอยู่ที่ไหน เสด็จขึ้นตำหนักไปแล้วรึยัง

ยังเจ้าค่ะหม่อม พระองค์ท่านทรงกอด ทรงจูจุ๊บกับคุณหญิงแพรวาอยู่ที่ศาลาท่าน้ำ จูจุ๊บกันน้านนาน หลายครั้งเลยด้วยเจ้าค่ะ แล้วก็สบเนตรกับคุณหญิง มองกันอยู่อย่างนั้นเหมือนไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน ซ้ำยังทรงจับมือคุณหญิงไปจุมพิตด้วยนะเจ้าคะ และตอนนี้ก็ทรงโอบประคองพาคุณหญิงลงเรือไปประพาสเจ้าค่ะ ทรงให้ห่อเครื่องเสวยลงไปเสวยในเรือด้วยนะเจ้าคะ สวยสมน่ารักกันมากเหลือเกินเจ้าค่ะ จนบ่าวแอบดูตั้งน้านนานแน่ะเจ้าค่ะปุกเอ่ยเล่าพร้อมกับออกท่าทางประกอบ

“กรี๊ด! อีปุก อีสารเลว มึงกล้าพูดอย่างนี้ต่อหน้ากูรึ

เสียงกรี๊ดตามมาด้วยเสียงก่นด่าทันที และท่าทีที่ควานหาของรอบกายทำให้ปุกวิ่งลนลานลงบันไดเรือนหม่อมจิต เสียงขว้างปาของทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือใส่ปุกดังไล่หลังพร้อมกับเสียงด่าเอ็ดอึง

อีปุก อีสารเลว อีปากปีจอ อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกนะ มึงเยาะเย้ยกูใช่ไหม

ปุกวิ่งลงมาแอบที่หัวบันไดและเงยหน้าขึ้นไปเอ่ยเถียง

ก็หม่อมถามบ่าวเองนี่เจ้าคะ แล้วจะมาโกรธได้เยี่ยงไร บ่าวเห็นเช่นไรก็ตอบเช่นนั้น บ่าวไม่ได้เยาะเย้ยเสียหน่อยนะเจ้าคะ”

ขันน้ำถูกขว้างลงมาอีกใบพร้อมกับเสียงด่าทอเอ็ดอึง

อีบ้า อีไพร่ มึงพูดชื่นชมอีคุณหญิงนั่นให้กูฟังทำไม อีสารเลว มึงรีบไปให้พ้นเรือนกูเดี๋ยวนี้เลย!”

 

หม่อมเรียมอมยิ้มอย่างเยาะหยัน ยกขาขึ้นมาตั้งไว้ข้างหนึ่ง เป็นกิริยาที่บ่าวมองแล้วรู้สึกว่าหม่อมไม่สมควรปฏิบัติ และเอ่ยกับบ่าวที่นั่งอยู่บนพื้น

สมน้ำหน้าอีหม่อมจิต ทำท่าจะเป็นจะตาย โธ่เอ๊ย...ก่อนหน้านี้ทำเป็นคุยโอ่อวดว่าฝ่าบาทโปรดนักโปรดหนา แถมยังคุยฟุ้งว่าพระองค์ติดพระทัยมัน ฮึ! เป็นไงล่ะทีนี้ แต่กูไม่ยี่หระนักหรอก อีกหน่อยก็ทรงเบื่ออีนังผีจำแลงนั่นเองละ

 

ด้านหม่อมมะลินั่งเชิดหน้า ใช้พัดพัดถี่ๆ หลายครั้ง อารมณ์เริ่มแปรปรวนด้วยเพลิงริษยา เอ่ยกับบ่าวประจำตัวซึ่งคาบข่าวมาบอก

อีนังปุกมันบอกใครต่อใครว่าไปแอบดูมารึ

ใช่เจ้าค่ะหม่อม ตอนบ่าวไปที่เรือนครัวเพื่อจะยกสำรับมา ได้ยินมันบอกว่าพระองค์ท่านจุมพิตอยู่เป็นนาน และไม่ทรงยอมปล่อยพระหัตถ์จากคุณหญิง ซ้ำยังพาลงเรือไปประพาสด้วยนะเจ้าคะ

พอแล้ว มึงไม่ต้องเล่าขยายความแล้ว กูฟังแล้วบัดสี ที่มานั่งสำแดงรักกันให้บ่าวไพร่เห็น อีนังผีพรายนั่นคงมีอิทธิฤทธิ์ทำให้ทรงลุ่มหลงถึงขนาดสินะ กูไม่อยากแม้จะได้ยินได้เห็น มันบัดสีบัดเถลิง

คงจะเป็นเยี่ยงนั้นกระมังเจ้าคะบ่าวเอ่ยด้วยเสียงอ่อนแต่ก็ค้านในใจ

ก็คุณหญิงนั่นสวยงดงาม น้ำใจก็แสนดี อุตส่าห์ลงมาช่วยยับยั้งทั้งที่นังจิบไม่ใช่ทาสของตัวเองสักหน่อย แล้วใครจะไม่รักคนที่ทั้งสวยทั้งดีกันล่ะ

มึงไปคอยสืบความว่าจะเสด็จกลับมาตอนไหน แล้วรีบมาบอกกู”

ทาสสาวฟังแล้วรู้สึกงุนงง ไหนบอกว่าไม่สนใจ แล้วเหตุใดถึงให้ไปสืบความ บ่าวรับใช้ส่วนตัวถึงกับเกาหัวแกรกๆ จึงโดนหม่อมมะลิใช้เท้าถีบ

ไปสิ

 

หม่อมรื่นฟังเรื่องราวที่บ่าวนำมาเล่าแล้วนิ่งเงียบอย่างครุ่นคิด สายตาบ่งบอกถึงความเคียดแค้นชิงชังก่อนจะเอ่ยออกมา

มึงจำไว้วันพระไม่มีหนเดียว กูไม่มีวันยอมให้ท่านทอดทิ้งกูได้ดอก

แล้วหม่อมจะทำเช่นไรเจ้าคะ”

อย่าสาระแนเรื่องของกู

บ่าวมองหน้าสวยๆ แต่เหี้ยมเกรียมของหม่อมรื่นแล้วสยองอยู่ในอก ด้วยรู้ดีว่าหม่อมนั้นร้ายกาจเงียบๆ อย่างหม่อมจิตที่ดูว่าร้ายก็ยังไม่ร้ายเท่า เพราะหม่อมจิตก็เคยถูกหม่อมรื่นลอบทำร้ายมาแล้ว

 

เรือพระที่นั่งมีประทุนสีขาวลำน้อยๆ แล่นเลียบริมแม่น้ำไปเรื่อยๆ ด้วยฝีมือของทาสชายที่ทำหน้าที่แจวอยู่ท้ายเรือ ทำให้แพรวาได้เห็นวิถีชีวิตของคนไทยในอดีตที่ต้องพึ่งแม่น้ำเจ้าพระยาหล่อเลี้ยงชีพ เธอเห็นแพที่เป็นที่อยู่อาศัยของชาวบ้าน อีกทั้งแพซุงยาวเหยียดที่มัดกันแน่นล่องมาจากเหนือเพื่อเข้าโรงเลื่อย แพรวาตื่นตาตื่นใจกับภาพจริงๆ ในอดีต ซึ่งหาดูไม่ได้อีกแล้วในยุคของเธอ

ฝ่าบาทเพคะ จะมีใครที่มีชะตาชีวิตเหมือนแพร ที่ได้มีโอกาสย้อนกลับมาในอดีต ถ้าแพรกลับไปในเวลาของแพร แล้วไปเล่าเรื่องราวพวกนี้ผ่านตัวหนังสือและให้สัมภาษณ์กับสื่อ แพรคงจะดังไปทั่วโลกแน่ๆ เลยเพคะ”

พระพักตร์เศร้าสลดลงทันทีเมื่อเธอเอ่ยจบ ทรงรั้งกายเธอเข้ามากอดก่อนจะรับสั่ง

แพรวา...เจ้ายังคิดจะจากเราไปอีกรึ แล้วเราจะอยู่โดยปราศจากเจ้าได้เช่นไร เราคงตรอมใจตายนะเจ้านกน้อยแพรวา

ไม่จริงมั้งเพคะ ฝ่าบาทมีคนปลอบพระทัยตั้งมากมาย คงไม่ถึงกับตรอมพระหทัยหรอกเพคะ ไม่กี่วันก็คงลืมแพรได้ แต่แพรสิเพคะ คงจะถวิลหาอดีตอยู่ในเวลาของแพร

เราสองคนจะอยู่กับปัจจุบันตรงนี้ด้วยกันตลอดไปนะแพรวา เจ้าลืมเรื่องการจากเราไปเสียเถอะ เราสองคนจะไม่มีวันพรากจากกันตราบชั่วอายุขัยของเราสองคน เจ้าจะมาจากเวลาใดเราไม่ต้องการรู้ ขอเพียงเจ้าอยู่กับเราที่นี่เท่านั้นก็พอ

“แต่แพรอยากทูลให้ฝ่าบาททรงทราบนะเพคะ ความจริงแล้วแพรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแพรมาจากเวลาของแพรได้ยังไง แล้วถ้าจู่ๆ เวลาจะพาแพรไปจากที่นี่ ไปจากฝ่าบาท ทั้งที่แพรก็ไม่ได้อยากกลับไป เราจะเลือกไม่ให้มันเกิดขึ้นได้หรือเปล่า แพรก็ไม่อาจรู้ได้ แพรจึงเกรงว่าความผูกพันที่อาจจะเกิดขึ้นของเราสองคนจะทำให้เราต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสในยามที่ต้องจากกันน่ะเพคะ” เธอเอ่ยออกมาด้วยความไม่แน่ใจในชะตาชีวิตของตนเอง

ทรงสวมกอดเธอไว้ในอ้อมพระกร คำพูดของเจ้าทำให้เราหวั่นเกรง ชีวิตเราคงจะหาไม่ถ้าเจ้าจากไปนะแพรวา เรารักเจ้ามากเหลือเกิน รักตั้งแต่พบหน้าเจ้า และจะรักเจ้าตลอดไป อย่าให้อะไรมาพรากเราให้จากกันเลยนะแพรวา เราทนไม่ได้ดอก

แพรคงไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตได้ ทั้งๆ ที่เคยมั่นใจว่ามนุษย์สามารถกำหนดทางเดินของตัวเองได้ มาถึงเวลานี้แพรรู้แล้วว่าเราไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้เลย มันจะเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เราต้องมาพบกันอย่างนี้ ก็ไม่อาจจะหาเหตุผลใดๆ ได้เลยเพคะ

เราต้องหาต้นเหตุที่นำพาเจ้ามาที่นี่ และทำลายต้นเหตุนั้นเพื่อไม่ให้มันนำพาเจ้ากลับไปอีก เราคิดอย่างนั้นนะแพรวา มีแต่เพียงเจ้าที่จะคิดได้ถึงต้นเหตุนั้น เจ้าจะต้องคิดและบอกเรา แล้วเราจะได้ช่วยหาทางป้องกัน”

แพรวาพยายามนึกถึงสิ่งที่นำพาเธอมาที่นี่ แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ยังคิดไม่ออก มีเพียงวังโบราณแห่งนั้นเท่านั้นที่เธอเดินเข้าไปก่อนที่เธอจะหลุดมาที่นี่ เธอจะต้องหาวังนั้นในเวลาของที่นี่ และไปที่วังนั้นอีกครั้ง ซึ่งการทำเช่นนั้นมันอาจจะทำให้เธอกลับไปยังยุคของเธอได้อีกครั้ง แต่ความผูกพันที่กำลังจะเกิดขึ้นล่ะ เธอต้องการจะอยู่ที่นี่กับเขา หรือต้องการกลับไปในเวลาของเธอ แพรวาคิดวนเวียนอยู่ในสมองอย่างสับสน สุดท้ายก็ตัดใจจะปล่อยวางมันเพราะรู้ดีว่าถึงคิดไปก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้เธอจะต้องจัดระเบียบสมองให้เข้าที่เข้าทางเสียก่อน ไม่งั้นคงได้เครียดตายเป็นแน่

เรือพระที่นั่งแล่นกลับมาถึงท่าน้ำหน้าตำหนักเมื่อบ่ายมากแล้ว การขึ้นลงเรือสำหรับเธอช่างเป็นเรื่องที่ลำบากยากเย็น กว่าจะทรงโอบประคองให้เธอขึ้นมาได้ ก็ทรงพระสรวลท่าทางของเธอที่กลัวๆ กล้าๆ จดๆ จ้องๆ และโอนไปเอนมา จนเหมือนกับจะต้องโอบกอดฉุดรั้งกัน และในที่สุดเธอก็ขึ้นมาได้ และอยู่ในอ้อมกอดของพระองค์ที่เวียนจูบแก้มแดงปลั่งของเธอหลายครั้ง

อย่าเพคะ มีคนแอบมองเยอะแยะ แพรอายนะเพคะ

พวกมันเป็นพวกสอดรู้สอดเห็นที่ถูกส่งมา และเราก็อยากให้พวกมันรู้ว่าเราเสน่หาในตัวเจ้ามากเหลือเกิน พวกมันจะได้ไม่กล้ามาเหิมเกริมกับเจ้า เพราะถ้ามันกล้าจะต้องอาญาจากเราอย่างหนักที่สุด

อย่าทำอย่างนี้เลยเพคะ แพรขอร้อง ทุกคนรักฝ่าบาทนะเพคะ พวกเขาจะเจ็บช้ำน้ำใจเอาได้ แพรสงสารพวกเขา พวกเขาต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนแพร และหากวันหนึ่งฝ่าบาททรงพบใครใหม่ แพรก็อาจจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับพวกเขา แพรไม่อยากให้บาปกรรมที่ทำกับพวกเขาติดตัวแพรเพคะ”

แพรวา เจ้าจงจำคำของเราไว้นะ ด้วยเกียรติแห่งสกุลยศของเรา เราจะไม่มีอิสตรีใดอีกนอกจากเจ้า และถึงแม้ว่าเจ้าจะจากเราไป เราก็จะไม่แต่งงานกับหญิงใดทั้งสิ้น เจ้าพอใจรึไม่ในคำสัญญาของเรา

แพรวาเพียงยิ้มกว้าง ส่งสายตาหวานบอกความในใจเหมือนเป็นการรับทราบ และเอ่ยเบาๆ

รับทราบเพคะ

 

เย็นวันนั้นแม่เอิบมาพาแพรวาไปที่ห้องสรงแต่วัน จนเธอถามอย่างสงสัย

ยังไม่เย็นสักหน่อยเลยนะแม่เอิบ ทำไมต้องให้แพรอาบน้ำแต่วันด้วยล่ะจ๊ะ

วันนี้จะถวายตัวแล้วนะเจ้าคะ ฝ่าบาทรับสั่งแบบนั้น เอิบก็ไม่รู้นึกว่าถวายตัวแล้ว

เธอทำหน้าสงสัยใคร่รู้เต็มที่ ก่อนจะก้มหน้าลงถามหญิงชรา พาให้อิ่มและเจียมต้องก้มหน้าลงพร้อมยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะอย่างขันเต็มที่

แม่เอิบจ๊ะ อธิบายให้แพรเข้าใจหน่อยสิจ๊ะ ถวายตัวยังไงเหรอ แล้วทำไมต้องถวาย

แม่เอิบอึกอักอยู่นาน จนเธอเร่งเร้าให้บอก

บอกหน่อยสิจ๊ะ แพรต้องถวายแบบไหน

แม่เอิบยิ้มออกมาจนเห็นฟันดำจากคราบหมาก และเอ่ยถาม

เอ่อ...คุณหญิงไม่รู้จริงๆ รึเจ้าคะ

เธอทำหน้าเหลอหลาจืดเจื่อนพลางส่ายหน้าน้อยๆ

ไม่รู้จริงๆ จ้ะ

แม่เอิบป้องมือและกระซิบที่หูของแพรวา

คือวันนี้พระองค์จะทรงพระสำราญกับคุณหญิงเจ้าค่ะ

เธอกระซิบถามแม่เอิบ หมายความว่าวันนี้แพรจะต้องเป็นเมียท่านแบบนั้นใช่ไหมจ๊ะ

เจ้าค่ะแบบนั้น”

แม่เอิบรับคำด้วยท่าทางกลั้นยิ้มพลางใช้ใยบวบขัดเบาๆ ไปตามแขนขาของแพรวาจนเริ่มแสบแดง ทำให้เธอร้องอยู่ตลอดเวลา

พอแล้วจ้ะ แพรแสบแล้วนะ พอแล้ว

เจ้าค่ะคุณหญิง เดี๋ยวทาขมิ้นเสร็จก็ลงแช่ในน้ำอบร่ำอีกนิดก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

เจียมกับอิ่มนำถ้วยขมิ้นมาวาง ทว่ากลิ่นของมันทำให้แพรวาแทบจะทนไม่ไหว หากแต่แม่เอิบยังคงขัดสีฉวีวรรณให้ทุกซอกทุกมุม น้ำในอ่างไม้หอมกรุ่นรอให้เธอลงไปอาบ

พอแล้วนะแม่เอิบ และจะทำอะไรให้แพรก็ได้ทั้งนั้น ยกเว้นขมิ้นนี่ แพรไม่เอา มันเหม็น อย่าทาเลยนะเจียม นะอิ่ม แพรเหม็นเหลือเกิน”

คงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ทาแล้วผิวจะเหลืองนวลสวยไงเจ้าคะเจียมเอ่ยบอก

ไม่ละ ไม่เอานะ

แพรวาเริ่มโยกโย้กับขมิ้น เมื่อเจียมแตะขมิ้นลงบนแขน แพรวาจึงลุกพรวดทั้งที่ยังกระโจมอกและวิ่งออกจากห้อง ด้วยคิดจะไปทูลขอร้องพระองค์ชายว่าเธอไม่ต้องการทาขมิ้น เจียมและอิ่มออกวิ่งไล่ตามพร้อมร้องเรียก

คุณหญิงเจ้าคะ คุณหญิงเจ้าคะ อย่าหนีสิเจ้าคะ

ไม่...อย่าทาขมิ้นให้แพรสิ แพรถึงจะให้อาบ แพรไม่ชอบ แพรเหม็นนะ

เธอร้องบอกพลางวิ่งหนีไปทั่วตำหนัก ซึ่งการกระทำนั้นกลายเป็นที่สนุกสนานของแพรวาหลังจากที่เรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้มาหลายเวลา เสียงอึกทึกดังไปทั่วตำหนัก บ่าวไพร่ที่ทำงานร้อยดอกไม้ จัดผ้านุ่งห่ม ต่างมองแล้วก้มหน้าปิดปากหัวเราะเบาๆ

คุณหญิง อย่าหนีอิ่มสิเจ้าคะ

ไม่...ต้องสัญญากับแพรก่อนว่าจะไม่ทาขมิ้น สัญญาก่อนสิ

ทานิดเดียวเองเจ้าค่ะ เดี๋ยวพอลงไปแช่น้ำก็หายเหม็นแล้วนะเจ้าคะ

ไม่...เราไม่ทา ฝ่าบาทเพคะ ช่วยแพรด้วยเพคะ

เธอร้องเรียกพระองค์ชายที่หน้าห้องทรงพระอักษร และเสียงอึกทึกนั้นเองเรียกเจ้าของพระตำหนักเปิดพระทวารออกมาดู ทรงนึกขันไม่น้อยเมื่อทอดพระเนตรเห็นภาพแพรวาในผ้ากระโจมอกที่เปียกแนบกายยืนอยู่อีกฝั่ง โดยมีแม่เจียมและแม่อิ่มทำการล้อมไว้สองด้าน แต่แพรวาก็ปราดเปรียววิ่งมาหาพระองค์จนได้

ฝ่าบาทเพคะ รับสั่งบอกสิเพคะว่าไม่ต้องทาขมิ้นให้แพร แพรเหม็นเวียนหัว แพรไม่เอาเด็ดขาด เป็นตายยังไงก็ไม่เพคะ

พระองค์ชายยกหัตถ์ขึ้นเหมือนจะห้ามเจียมกับอิ่ม ทั้งสองจึงเดินกลับไปรอที่ห้องสรง ทรงจับมือแพรวาทั้งสองข้างแล้วก้มลงทอดพระเนตรสำรวจส่วนโค้งส่วนเว้าที่มีเพียงผ้าเปียกแนบลำตัว ก่อนจะแย้มสรวลน้อยๆ

ให้เราอาบให้เจ้าคงจะดีกว่านะแพรวา

แพรวาส่ายหน้าทันที กัดริมฝีปากไว้

ไม่นะเพคะ เพียงแต่ช่วยรับสั่งบอกทุกคนว่าอย่าทาขมิ้นเท่านั้น แพรก็ยอมให้ทำทุกอย่างอยู่แล้ว ช่วยรับสั่งสิเพคะเธอทำสีหน้าอ้อนวอน

ได้สิจ๊ะ

รับสั่งแล้วทรงจับมือเธอจูงไปที่ห้องสรง และรับสั่งบอกทุกคนว่าไม่ต้องทาขมิ้นให้เธอ แต่ยังทรงโอบกายเธอไว้ในห้องสรง จนบ่าวทั้งสามต้องคลานหนีออกมา

ทรงค่อยๆ ปลดผ้าที่เปียกออกจากร่างเธอ และมันก็ร่วงลงไปกองบนพื้น หัวใจของแพรวาสั่นระทึกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ สายพระเนตรที่ทอดมองสรีระเปลือยของเธอบอกถึงเสน่หาในอารมณ์ จนแพรวาที่ยืนนิ่งต้องยกแขนขึ้นโอบรอบอกตนเองไว้ แก้มแดงปลั่ง กายร้อนวูบวาบ ทรงเข้าตระกองกอดและจุมพิตบนกลีบปากสวยอย่างสนิทเสน่หาเกินห้ามพระทัย เพียงครู่ก็ทรงจูงมือเธอไปยังด้านหลังผ้ากั้นบางๆ ส่งให้เธอก้าวลงไปในอ่าง

เราส่งเจ้าแล้วนะ และเจ้าคงไม่โกงพวกบ่าวอีก เราจะให้อิ่มกับเจียมรับใช้ใกล้ชิดเจ้า เจ้าอย่าไปแผลงฤทธิ์อีกละ อาบน้ำเสีย ถ้าเจ้าโกงอีก เราจะมาอาบให้เจ้าเอง และเราจะไม่รอให้ถึงพลบค่ำด้วย

แพรวาเบือนหน้าหนีอย่างงอนๆ ทรงพระสรวลในลำพระศอก่อนจะส่งสายพระเนตรกรุ้มกริ่มแล้วทรงดำเนินออกไป บ่าวเข้ามาประจำที่ตรงด้านข้างอ่าง น้ำอบปรุงจากกลิ่นดอกไม้ที่เธอนอนแช่หอมกรุ่น เจียมและอิ่มเข้ามาลูบไล้กายให้แผ่วๆ ทำให้เธอนึกถึงสปาขึ้นมาทันที

คุณหญิงงามเหลือเกินเจ้าค่ะ กายงาม ผิวงาม ดวงหน้าก็งาม พระองค์ชายทรงสนิทเสน่หาในตัวคุณหญิงอย่างเหลือเกินนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นวันนี้บ่าวคงโดนลงหวายหลังลายไปแล้ว ยิ่งทรงห้ามทำเสียงอึกทึกอยู่น่ะเจ้าค่ะ

พระองค์จะทรงโบยแพรไหมจ๊ะอิ่ม เจียมแพรวาถาม

คงจะไม่โบยพระทัยของพระองค์เองดอกเจ้าค่ะอิ่มตอบยิ้มๆ

อาบน้ำแล้วต้องทำอะไรอีกล่ะจ๊ะ ทำไมต้องยุ่งยากอย่างนี้

ก็แต่งองค์ทรงเครื่องให้งดงามที่สุดไงเจ้าคะ อิ่มจะสางผมสวยๆ ของคุณหญิง แต้มน้ำปรุงบนผิวกาย แล้วนุ่งผ้าที่อบด้วยบุหงาหอมกรุ่นชื่นใจ ก่อนที่แม่เอิบจะพาเข้าถวายตัวในตอนค่ำไงเจ้าคะ

แพรวาทำสีหน้าแหยๆ

เสร็จแน่ วันนี้คงไม่มีทางรอด แม่เอิบเตรียมพานดอกไม้ให้เราเพื่อเ้าถวายตัวอีกด้วย ตกลงเราจะต้องมีสามีในคืนนี้สินะ แล้วมันจะเจ็บปวดอย่างที่ใครๆ บอกหรือเปล่า แต่เขาบอกว่าความรักจะทำให้ทุกอย่างหวานปานน้ำผึ้ง ความเจ็บปวดจะเปรียบเสมือนได้จูงมือกันผ่านประตูเล็กๆ ที่คับแคบอึดอัดจนต้องเบียดกายแทรกเข้าไป และเมื่อผ่านประตูบานนั้นเข้าไปได้ก็จะพบกับความมหัศจรรย์ที่แสนสุขที่สุดของมนุษย์ ดุจอยู่บนวิมานฉิมพลี

 

อาหารมื้อค่ำเป็นไปอย่างอ้อยอิ่ง คนในยุคของเธอคิดว่าการกินข้าวด้วยกันกับคนรักใต้แสงเทียนเป็นบรรยากาศที่สุดแสนจะโรแมนติก และวันนี้เธอก็รู้สึกแบบนั้น มันสั่นไหววาบหวามแกมขวยเขินอย่างบอกไม่ถูก พระองค์ชายทอดเนตรมองหน้าเธออยู่ตลอดเวลา ทรงหยิบขนมประทานป้อนใส่ปากพลางกระซิบหวานสุรเสียงแผ่วเบา

เราอยากจะกลืนกินเจ้าเสียเหลือเกินแพรวา

พูดแบบนี้กับทุกนางก่อนเข้าถวายตัวใช่ไหมเพคะ

เจ้าจะถูกทำโทษถ้าเอ่ยเยี่ยงนี้อีก

จะทรงโบยแพรหรือเพคะเธอปรายตาหวานขณะทูลถาม

เราจะโบยเจ้าไม่นับตลอดทั้งคืนเป็นการลงโทษเจ้า

ความนัยนั้นทำให้แก้มเธอแดงปลั่งและรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย พระองค์ชายเอื้อมพระหัตถ์มากุมมือเธอไว้แล้วทรงดำเนินไปที่หน้าพระแกลริมระเบียง ชี้ชวนให้ชมดาวบนท้องฟ้า ก่อนจะทรงโอบประคองพาลงจากพระตำหนัก ทางเดินทั้งสองด้านจุดคบไฟสว่างเป็นระยะ เสริมสร้างบรรยากาศเหมือนในหนังรักโรแมนติก ซึ่งก่อให้เกิดความหวามไหวในหัวใจของแพรวา ทรงดำเนินช้าๆ พาเธอเดินไปในอุทยาน กลิ่นบุปผชาติที่บานยามราตรีส่งกลิ่นโชยมาหอมกรุ่น ต้นแก้วพุ่มใหญ่กำลังผลิดอกขาวบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ทำให้แพรวาต้องเอื้อมไปเด็ดมาถือไว้ช่อหนึ่ง และส่งไปแตะที่ปลายพระนาสิกอย่างหยอกเย้า

เจ้าช่างหยอกเอินให้เราหลง และคืนนี้เราคงจะหลงใหลเจ้าจนประมาณไม่ได้กระมัง

ถ้อยรับสั่งนั้นทำให้เธอปรายตาหวานมองด้วยความรู้สึกสะเทิ้นอาย

ไม่ทราบเพคะ คงสุดแต่พระทัยมังคะ

ทรงโอบประคองและกระซิบสุรเสียงแผ่วเบาตรงริมแก้ม

ใจเราเจียนจะขาดเพราะต้องการดวงใจเจ้านะแพรวา เราจะพาเจ้าไปหานมเอิบ เจ้าพร้อมแล้วหรือไม่

 

*ตอนหน้าถวายตัวและหัวใจ จะหวานรักโรแมนติกเพียงไร และอีกภพหนึ่งล่ะจะมีความพยายามอย่างไรที่จะสืบหาแพรวา เริ่มเข้มข้นขึ้นทุกบททุกตอนแล้วนะคะ นิยายรัก ดรามา โรม้านซ์ แฟนตาซีเรื่องนี้ เป็นนิยายรักสองภพ หนึ่งหญิงสองชาย เปิดให้จองแล้วนะคะ*

มาเสี่ยงดวงชิงรางวัลกันค่ะ

2เล่มสำหรับแฟนพันธ์แท้

2เล่มสำหรับคอมเม้นท์(โดยการสุ่มจับ)

ประกาศผลต้นเดือนมีนาคม61นะคะ

เปิดจอง วันนี้ –  15 กุมภาพันธ์ 2561

ตำหนักรักข้ามภพ โดย บุษบาพาฝัน

ราคา 290 บาท (จากราคาปก 345 บาท)

 

โอนเงิน 290 บาท >> ชื่อบัญชี วราภรณ์ นาคสั้ว >> ประเภทออมทรัพย์
ธ.กรุงเทพ สาขาลาดพร้าว เลขที่บัญชี 129-544005-9
ธ.ไทยพาณิชย์ สาขาลาดพร้าว ซอย 10 เลขที่บัญชี 047-244486-4
ธ.กสิกรไทย สาขาย่อยยูเนียนมอลล์ ลาดพร้าว เลขที่บัญชี 763-2-00836-2
ธ.กรุงไทย สาขายูเนียนมอลล์ ลาดพร้าว เลขที่บัญชี 477-0-02037-6

 


แจ้งโอนโดยถ่ายสลิป และบอกชื่อนิยาย ตำหนักรักข้ามภพ พร้อมชื่อที่อยู่ ทาง
 Inbox เพจ สำนักพิมพ์ ปองรัก หรือ
 อีเมล eed.lalanda@gmail.com

 

จัดส่ง 28 กุมภาพันธ์ 2561

ส่งฟรีแบบลงทะเบียน ของที่ระลึก 100 ท่านแรก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #11 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 07:48
    ลุ้นๆท่านชายจะได้หัวใจนกน้อยตอนไหนค่ะ
    #11
    0
  2. #10 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 14:38
    น่ารัก ท่านชาย
    #10
    0