ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,060 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    7,060

ตอนที่ 27 : เร่าร้อน100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61


ปกตำหนักรักข้ามภพ 


แพรวา


ท่านชายชล



ตอนที่ 27 เร่าร้อน

 

ทั้งสองมาถึงกาญจนบุรีเมื่อเย็นมากแล้ว แพรวาจอดรถหยิบหมวกแก๊ป กับแว่นตาอันโตขึ้นมาสวม ขับรถเข้าไปในรีสอร์ตและให้พระองค์ชายลงไปติดต่อห้องพัก แพเดี่ยวริมแม่น้ำแควอันเงียบสงบ ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสบายใจขึ้น เมื่อมานั่งห้อยเท้าลงไปในแม่น้ำด้วยกัน จับมือกันไว้แลกจูบกันด้วยหัวใจเอิบซ่าน แพรวาลูบแขนของท่านชายเล่นในขณะที่เอนศีรษะแนบพระอุระไว้

แผลเป็นที่แขนนี่ไปโดนอะไรมาคะ แผลเหมือนโดนไฟไหม้เลยค่ะ แพรว่าจะถามตั้งหลายครั้งแล้วเธอเงยหน้าขึ้นถาม

อืม...พี่โดนคบไฟที่จุดตามทางไว้ตอนกลางคืน ตอนนั้นยังเด็กอยู่เลย เห็นคบไฟแล้วอยากหยิบเล่น พอเอื้อมไปหยิบมันก็เลยหล่นมาใส่แขน ความจริงแผลใหญ่มากเลยนะ ยังจำได้ว่าเอิบโดนเสด็จแม่สั่งโบย ตอนนั้นเอิบยังสาวอยู่เลยจ้ะ รวมทั้งมหาดเล็ก บ่าวไพร โดนกันทั่วถึงทุกคนเลยละ

คงเจ็บมากเลยนะคะ แผลโดนไฟลวกนี่

ก็ร้องสามวันสามคืนเลยละ

แพรวาเงยหน้าขึ้นหอมพระปรางเบาๆ น่าสงสารจังเลย ตอนเด็กๆ คงซนมากสินะคะ

ถ้าเรามีลูกนะต้องระวังเรื่องไฟให้ดีๆ เลยละ เพราะมันเจ็บทรมานมาก ปวดแสบปวดร้อนจนบอกไม่ถูกเลยละ

เอิ่ม...แพรสงสัยว่าแพรกำลังจะท้องค่ะ แพรไม่มีรอบเดือน ก่อนที่แพรจะกลับมาเสียอีก และเดือนนี้ก็เลยมาสิบกว่าวันแล้วค่ะ และแพรก็รู้สึกเวียนศีรษะบ่อยๆด้วย

ทรงหันพระพักตร์มามองแพรวาด้วยสีพระพักตร์และแววพระเนตรที่นิ่งขึง ซึ่งแพรวาไม่เข้าใจและเป็นสีพระพักตร์ที่แพรวา ไม่คิดว่าพระองค์จะทรงทำในขณะที่เธอบอกข่าวดีนี้ ความรู้สึกในแววพระเนตร เหมือนกับทรงตระหนก สีพระพักตร์ซีดเผือด พระหัตถ์สั่นน้อยๆ และนิ่งงันทรงเหมือนมีอาการนิ่งตะลึง

แพรวารู้สึกผิดหวังจนหัวใจหล่นวูบ น้ำตาคลอคลอง เพราะคิดว่าจะได้พบกับ สีพระพักตร์ที่ทรงปีตียินดี แต่ไม่ใช่

พี่ชายชล...พี่ไม่ดีใจเลยเหรอคะ ที่เรากำลังจะมีลูก ลูกที่พี่ใฝ่ฝันอยากมีไงคะ เหรอว่าไม่อยากมีกับแพร แพรไม่เหมาะไม่ควร กับการให้กำเนิดท่านชาย ท่านหญิงเล็กๆ แล้วเหรอคะเธอเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ

ทรงรวบตัวแพรวาเข้ามากอดไว้แน่น ดวงพระเนตรแดงก่ำ อย่างทรงสะเทือนพระทัยที่สุด ไม่อาจปริพระโอษฐ์รับสั่งคำใดออกมาได้เลยสักคำ ทรงรำพึงในพระทัย เวรกรรมอันใดกัน...

แพรวาสะบัดกายออกจากอ้อมพระกรอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองสีพระพักตร์ของพระองค์ น้ำตาร่วงพรั่งพรูลง

บอกแพรวาสิเพคะฝ่าบาท ว่าแพรวาไม่เหมาะไม่ควรที่จะเป็นพระมารดา บอกสิเพคะ ฝ่าบาทมาเห็นทุกอย่างที่เป็นชีวิตของแพรวาที่นี่ และก็ทรงรับมันไม่ได้ แพรวาอาจจะดูต่ำต้อยเกินไป ที่จะให้กำเนิดเชื้อสายสกุลวงศ์ใช่ไหมเพคะแพรวาน้อยใจจนต้องเอ่ยใช้ คำราชาศัพท์เหมือนจะประชดขึ้น

ทำไมเข้าใจพี่อย่างนั้นล่ะแพรวา พี่บอกแพรงั้นหรือว่าแพรไม่เหมาะไม่ควร คนที่พี่รักพี่ไม่เคยคิดว่าจะต่ำต้อยเพียงไรหรือเป็นมาเช่นไรหรอกนะ แพรดีที่สุดสำหรับที่จะเป็นพระมารดา แพรไม่ดีตรงไหนพี่ยังไม่เห็นข้อด้อยของแพรเลย แพรคิดมากเกินไปรู้ไหมสุรเสียงนุ่มๆ ปลอบประโลม เช็ดน้ำตาบนแก้มให้เบาๆ แย้มสรวลออกมาจนเห็นไรพระทนต์

แพรวายังคงนิ่งมองพระพักตร์ เหมือนจะค้นหาสิ่งที่อยู่ในพระทัยนิ่งๆ เธอแน่ใจว่าพระองค์ชายมีสิ่งที่อยู่พระทัยทันทีที่เธอบอกว่าท้อง และพยายามที่จะกลบเกลื่อนด้วยรอยแย้มสรวล ต้องมีอะไรสักอย่างหนึ่งแน่แต่ไม่ทรงยอมรับสั่ง ทำไม...มีอะไรกัน...หรือว่าไม่ต้องการให้เธอกลับไปด้วย และเมื่อทรงทราบว่าเธอท้อง จึงทรงตกพระทัย ความคลางแคลงในจิตใจของแพรวา ได้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ทำไม...คนที่เธอแสนรักและปรารถนา จึงมีทีท่าเหมือนไม่ยินดีกับการก่อกำเนิด ทั้งที่เคยร่ำร้องอยากมี เพราะอะไร...ถึงจะแสร้งรับสั่งออกมาเช่นไร ก็ปิดบังไม่ได้หรอก เขาคงสิ้นรักเราและต้องการที่จะกลับไปเพียงลำพัง แต่เราสิรักเขามากมายจนเกินกว่าจะหักห้ามใจตนเอง มันคงเป็นกงกำกงเกวียนที่เราทำกับปีร์สินะ

ไม่เป็นไรหามิได้เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเป็นเพียงข้ารองบาท จะทรงบัญชาให้เป็นเช่นไร ก็หาจะโต้แย้งได้ไม่ จะทรงทอดทิ้งหม่อมฉันกับลูกไว้ที่นี่ และกลับไปเพียงพระองค์เดียว แพรวาก็จะคิดเสียว่าเป็นไปตามพระบัญชาที่เมียอย่างหม่อมฉัน มิอาจจะขัดพระประสงค์ และหม่อมฉันก็จะเลี้ยงลูกด้วยตัวของหม่อมฉันเองเพคะ ไม่ต้องทรงห่วงแพรวาพูดจบ ลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องทุ่มกาย ลงร่ำไห้เหมือนใจเจียนจะขาด

พระองค์ชายดำเนินเข้ามาประทับนั่งลงข้างๆ เธอ น้ำพระเนตรคลอคลอง ทรงลงกอดร่างที่สะเทือนด้วยแรงสะอื้นของเธอไว้ อยากรับสั่งทุกอย่างที่อยู่ในพระหทัยเหลือเกิน แต่ถ้าบอกแพรวาในตอนนี้เธอจะทุกข์อย่างใหญ่หลวงนัก และท่านคงจะทนเห็นเธอทุกข์ไม่ได้ จนอาจต้องยอมสิ้นชีพพิตักษัยเสียที่นี่

หัวใจของแพรวาเจียนขาด เธอหันมาโผเข้ากอด ซบหน้าลงกับพระอุระ บอกแพรวาสิคะ ว่าเพราะอะไรจึงทำเหมือนไม่ดีใจเลยสักนิด บอกแพรสิคะพี่ชายเธอถามพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ

แพรวา...อย่าเข้าใจผิดอย่างนั้นสิจ๊ะ พี่ดีใจจนพูดไม่ออกต่างหาก มันเหมือนกับความปีตีตื้นตัน แพรอย่าร้องไห้เลยนะสงสารลูกของเราบ้างสิจ๊ะ เขาบอกว่าคนที่ตั้งครรภ์จะหงุดหงิดคิดมาก แพรวา...ถามตัวเองดูสิว่ากำลังคิดมากไปหรือเปล่า

เธอเงยมองพระพักตร์ที่ระบายด้วยรอยแย้มสรวล สายพระเนตรหยอกเย้ากรุ้มกริ่มหวานระยับ และถามตัวเองทันที เราคิดมากไปสินะ เราบ้า...เราคิดระแวงแคลงใจว่าพระองค์จะทรงทอดทิ้ง เรากำลังท้องแล้วคิดมาก เราจะกลับไปหาที่ทดสอบการตั้งครรภ์ แต่เราก็แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าเรากำลังท้อง เรารู้สึกถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของร่างกาย เพราะสองเดือนกว่าแล้วที่เราไม่มีรอบเดือนเลย หน้าอกเริ่มตึง เริ่มรู้สึกเหนื่อยเหมือนจะเป็นลม อีกทั้งเริ่มคลื่นไส้อยู่บ่อยๆ มันเป็นอาการที่ชัดเจนมาก

แพรวาแน่ใจมากนะคะว่าแพรท้อง พี่รู้ไหมว่าแพรดีใจมากแค่ไหน เราสองคนจะไม่เหงาในเวลานั้นอีกแล้ว แพรจะมีลูกหลายๆ คนให้วิ่งกันรอบตำหนักเลยนะคะ

ทรงกอดจุมพิตประทับรับขวัญ แย้มสรวล และเอื้อมพระหัตถ์มาทรงลูบที่หน้าท้องเธอเบาๆ

เจ้าอย่ากวนแม่นักนะลูกพ่อ แม่ยิ่งไม่สบายใจ ร้องไห้โยเยอ้อนพ่ออยู่นะลูก

แพรวายิ้มกว้างออกมาได้ และโถมเข้ากอดท่านไว้ และหัวเราะทั้งน้ำตา พี่ชายอย่าทำหน้าแบบเมื่อกี้อีกนะคะ แพรใจเสียหมดเลย แพรอยากมีลูก แพรรักลูกรักพี่ แพรมีความสุขมากนะคะ ตัดสินใจอยู่ตั้งหลายครั้ง ว่าจะบอกพี่ดีไหม หรือว่าพอกลับไปที่ตำหนักของเราแล้วค่อยบอก แต่ความที่แพรดีใจเลยเก็บไว้ไม่ได้ต้องบอกค่ะ

แพรวา...เจ้าเป็นยอดดวงใจของพี่ พี่ปลื้มปีตีเหลือเกินที่แพรมีลูกให้พี่

คำหวานที่ปลอบประโลมใจทำให้แพรวาเปี่ยมสุข สองมือเธอจึงประคองใบหน้าคมสัน และจดริมฝีปากลงให้รางวัล และยังเลื่อนลงมาพรมไปทั่วร่างสมาร์ต ดื่มด่ำลงบนความแข็งแกร่ง และยังเป็นผู้ปฏิบัติการรัก ซึ่งเสน่ห์จากรสสวาทของแพรวา ไม่เคยมีหญิงใดจะเทียมเท่า ร่างงามของแพรวาระริกหวานไหว ดุจบทเพลงที่บอกอารมณ์หวานหวาม และรู้จังหวะที่ควรจะถี่กระชั้นหนักหน่วง ด้วยรู้ดีว่าจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามพึงพอใจเพียงใด และยังแหงนหงายกาย ประคองบัวคู่งามส่งให้เชยชม ดวงตาเธอเยิ้มหวานบอกความรัญจวน ริมฝีปากอิ่มเผยอครางเมื่อถูกโจมตีด้วยริมโอษฐ์ที่ทรงขบเม้ม และเมื่อเธอเร่งระรัวสองพระหัตถ์ก็โอบเอวเธอไว้แน่น

เช้าวันรุ่งขึ้นแพรวาพรางตัว ในชุดสาวทอมบอย ขับสปอร์ตคันงามพาเสด็จไปเกริงกระเวีย เพื่อร่วมทำบุญด้วยกัน ทั้งสองนั่งอยู่ในโบสถ์ที่มีพระประธานหินอ่อนสีขาวงดงาม พระองค์รับสั่งอธิษฐานจนแพรวาต้องหันมามอง ด้วยสีหน้าแปลกใจในคำรับสั่งอธิษฐาน

ลูกผู้ซึ่งเป็นพุทธบุตรขออธิษฐานจิต ต่อหน้าองค์พระพุทธรูปนี้ ขอให้บุญกุศลใดๆ ที่ข้าพเจ้าได้เคยสั่งสมไว้ จะด้วยบุญบารมี หรือทานบารมีมาจากทุกภพทุกชาติ ขอให้เกิดชาติใดภพใด ให้ได้พบกับหญิงที่นั่งอยู่เคียงข้างผู้นี้ทุกภพทุกชาติด้วยเถิด ถ้ากรรมใดทำให้ต้องพลัดพรากจากกัน ก็ขอให้บุญจงนำพามาร่วมชาติร่วมภพกัน และได้เป็นคู่บุญกันตลอดไปด้วยเถิด

พี่ชาย...ทำไมอธิษฐานแบบนี้ด้วยล่ะคะ แพรวาไม่เข้าใจเธอหันมาถามด้วยเสียงเครือน้อยๆ

พี่อยากให้แพรสบายใจไงจ๊ะ ว่าพี่รักแพรมากและไม่เคยคิดจะทอดทิ้งแพร แพรจะได้ไม่ต้องคิดมากอีก เราสองคนจะไม่พรากจากกัน ยังไงๆ บุญที่เราสองคนร่วมสร้างกันมา ทุกภพทุกชาติ ก็ทำให้เรามาพบกัน แม้จะต่างกาลเวลาเราก็ยังมาพบกันได้ไม่ใช่หรือจ๊ะ อย่าระแวงพี่นักสิ

ก็พี่ชอบพูดแปลกๆ แพรกลัวนะคะ อีกแค่สองวันเราก็จะกลับไปอยู่ที่โลกของเราแล้ว เราจะเดินทางกลับไปกันทั้งสามคนเลย สมเด็จคงจะพอพระหฤทัยที่ทรงได้พระนัดดา แม่เอิบคงจะดีใจที่เราได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง แพรคิดแล้วอยากจะไปเสียวันนี้เลยค่ะ แพรไม่มีห่วงอะไรที่นี่อีกแล้ว เพราะแพรทำพินัยกรรมให้พ่อ ยกเงินให้มูลนิธิ และก็ให้บางส่วนกับคุณปู่สุ่น น้องเตย น้องหวาย ด้วยนะคะ

“ดีจ้ะ

พระองค์ชายรับสั่งน้อยลงและทรงเงียบขรึม จนแพรวาจับสังเกตได้ เธอเป็นทุกข์อยู่ในใจเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าท่านทรงคิดอะไรอยู่ในพระทัย แต่ท่าทางที่บอกรัก ด้วยการจับมือเธอไว้แทบจะตลอดเวลา ไม่ได้มีสัญญาณใดบอกว่าท่านจะทรงเบื่อหน่าย หรือว่าจะทรงทอดทิ้ง แต่ลางสังหรณ์ที่อยู่ในใจของแพรวา มันทำให้เธอไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย มันต้องมีอะไรสักอย่าง ที่ท่านไม่กล้าที่จะรับสั่งบอกกับเธอ ถึงเธอจะถามยังไง ท่านก็ทรงปฏิเสธ และเป็นมาตั้งแต่เธอบอกว่าเธอท้อง หรือว่าท่านไม่ต้องการลูก จากเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา มันต้องมีอะไรสักอย่างหนึ่งแน่ มันต้องมีสิ...สายพระเนตรซึ่งทรงทอดมองไปข้างหน้า เหม่อลอย ครุ่นคิด และถอนพระทัยบ่อยมากขึ้น

คืนที่สองที่พักกันบนแพริมน้ำ ค่ำคืนนั้นท่ามกลางแสงไฟสลัว เพียงดวงเดียวที่หน้าแพ ทั้งสองนั่งชมดาวด้วยกันในบรรยากาศเงียบสงบ จนได้ยินเสียงน้ำในแม่น้ำแควไหลหลาก ทรงโอบเธอในอ้อมพระอุระนิ่งๆ แพรวามั่นใจว่าน้ำอัสสุชล ตกลงบนบ่าเธอ จนแพรวาต้องเงยมองพระพักตร์

พี่ชาย...พี่ร้องไห้เหรอคะ

เปล่าจ้ะ...พี่รู้สึกว่าแมลงมันบินเข้าตาน่ะแสบตานิดหนึ่ง

แพรวาหมดความอดทนอดกลั้น สิ่งที่เก็บกดอยู่ในใจเสียแล้ว เธอรู้ว่าท่านทรงโทมนัส แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ทำไมถึงต้องเป็นอย่างนี้ เธอหันมาเขย่าพระกรทั้งสองข้างแล้วเอ่ยถาม

พี่ชายชล...ได้โปรดเถอะนะคะ บอกแพรวาได้ไหมว่ามีเรื่องอะไร ที่ต้องเศร้าสร้อยขนาดนี้ พี่ร้องไห้แพรรู้ ทำไมคะ...บอกแพรสิคะว่ามีเรื่องอะไรที่แพรรู้ไม่ได้ หรือว่าไม่อยากพาแพรกลับไปเพราะแพรมีลูก บอกแพรมาเถอะค่ะ แพรจะได้ทำใจ แพรเข้มแข็งพอนะคะ ถ้าพี่จะบอกเหตุผลกับแพร บอกกับแพรเถอะค่ะ

ทรงทอดพระเนตรมองหน้าเธอนิ่งๆ เหมือนจะตัดสินพระทัย แต่แล้วก็แย้มสรวลออกมาน้อยๆ

แพรวา...ทำไมถึงคิดอะไรไปมากมายนัก พี่เพียงครุ่นคิดถึงเรื่องงานที่ทำไว้ เมื่อพี่ไม่อยู่จะเสียหายยังไงก็ยังไม่รู้ พี่ลงทุนไปหาข้าวเปลือกที่อยุธยา เพื่อจะเอามาเข้าโรงสี แต่ยังไม่ได้สำเร็จอะไรเจ้าหวนไปส่งข่าวว่าแพรหายตัวมา พี่ก็รีบกลับมาและไปหาพ่อครูสิมให้ช่วยส่งพี่มาที่นี่ เพราะเขาเป็นคนสร้างตู้ใบนี้ พี่เสาะหาพ่อครูจนพบและก็รีบให้หาทางส่งพี่มา เพื่อตามหาแพร พี่ก็เลยคิดเรื่องงานน่ะ

เธอมองพระพักตร์เหมือนจะค้นหา ความในพระทัยอีกครั้ง ทรงแย้มสรวลจนเห็นพระทนต์

พี่ขอโทษที่ทำให้แพรคิดมาก พี่เพียงแต่คิดเรื่องงานเรื่องบ่าวไพร่ เรื่องเสด็จแม่ เพราะป่านนี้ท่านอาจจะรู้แล้วว่าพี่หายมาและคงจะต้องโทมนัสหรืออาจจะทรงประชวร แพรอย่าคิดอะไรเลยนะ

เธอเข้ากอดท่านไว้ หอมพระปรางทั้งสองข้าง จริงๆ นะคะอย่าหลอกแพรนะคะ แพรรักพี่ ถ้าไม่มีพี่ แพรอยู่ไม่ได้นะคะ

พี่จะหลอกเรื่องอะไร พี่ไม่เห็นเข้าใจความคิดของแพรเลย

แพรอาจจะคิดมากก็ได้ค่ะ แพรนี่แย่จังเลยนะคะ แพรจะไม่คิดอีก แพรจะไม่ทำให้พี่รำคาญอีกค่ะ

ค่ำคืนนั้นหัวใจสองดวงได้แนบชิดโอบกอดกันไว้ในอ้อมแขน กระซิบรำพันรักแก่กัน

แพรรักพี่ชายนะคะ รักมากๆ

เจ้านกน้อยแพรวา ชีวิตพี่จะขาดเจ้าได้เยี่ยงไรกันล่ะ”

 

และแล้ววันที่ต้องกลับไปในโลกใบนั้นก็มาถึง แพรวาขอตัวกลับไปบ้าน ด้วยต้องการจะไปเห็นมันเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตารินร่วงอย่างอาลัย เมื่อนึกว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอยู่อีกแล้ว เธอเขียนจดหมายถึงปีร์ฉบับหนึ่ง และวางไว้บนโต๊ะรับแขก เพราะรู้ว่าเขาจะต้องมาเห็น เงินที่มีติดตัวอยู่หลายหมื่น ใส่ซองไว้ให้แทมมี่ ใจหายขึ้นน้อยๆ กับการตัดสินใจของตนเอง แต่เพราะความรัก ที่ไม่อาจพรากจากได้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆ เธอก็จะติดตามเขาไปทุกหนทุกแห่ง ถึงแม้ที่นั่นจะต้องไปทนทุกข์เพียงไรก็ตาม

 

*แพรวาจะได้เดินทางกลับไปในอดีตกับพระองค์ชายหรือไม่ มาติดตามกันค่ะ อ่านในแบบรูปเล่มหรือโหลดเป็นebookได้แล้วนะคะ*

ตำหนักรักข้ามภพ
บุษบาพาฝัน
www.mebmarket.com
        การหายตัวไปอย่างลึกลับไร้ร่องรอยของแพรวานางเอกสาวสวยแถวหน้าของเมืองไทย ในระหว่างการถ่ายทำละครย้อนยุคที่วังโบราณแห่งหนึ่ง ได้สร้างความตกตะลึงให้กับสังคมและเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปได้อย่างไร และหายไปไหน และแทบไม่ร่องรอยอะไรให้ค้นหา         ในขณะที่แพรวาก็ไม่รู้เช่นกันว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเมื่อเธอกำลังเดินสำรวจวังบริเวณแห่งนี้ และทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ที่นี่ไม่ใช่โลกของเธออีกแล้ว แต่เป็นโลกของเขา พระองค์เจ้าวิชิตชลชายผู้สูงศักดิ์ ผู้ทีรอคอยนางในฝันของเขามาแสนนาน และเธอก็มาปรากฏกายขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์         ปีร์ นักโบราณคดีแฟนหนุ่มลูกครึ่งของแพรวา ต้องรีบเดินทางกลับจากอังกฤษเมื่อทราบเรื่องที่แฟนสาวของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ การค้นหาประวัติศาสตร์ของปีร์เริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาพบบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งทำให้นักโบราณคดีอย่างเขาเชื่อว่า แพรวาหายตัวไปอย่างไม่ธรรมดา แล้วชายหนุ่มจะตามหาคนรักเจอหรือไม่ มาติดตามรักสามเส้าของหนึ่งหญิงสองชายต่างมิติ ในที่สุดแพรวาจะเลือกอยู่กับใคร อะไรคือปมแห่งความผูกพันของ แพรวา ปีร์ และพระองค์เจ้าวิชิตชล        นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่คนเขียนรักมาก และได้รีไรท์ใหม่ทั้งเรื่อง เป็นแนวดราม่า โรแมนติก เนื้อเรื่องมีทั้งสองภพค่ะ ซึ่งนิยายเรื่องนี้จะทำให้นักอ่านซาบซึ้งตรึงใจกับคำว่ารักแท้ รักที่ต้องเสียสละ รักที่ข้ามภพข้ามชาติ บุษบาพาฝันต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกท่าน ที่กรุณาอุดหนุนผลงานทุกเรื่องด้วยดีเสมอมา....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น