ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,985 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    14

    Overall
    6,985

ตอนที่ 24 : เสน่หามิเว้นวาย100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 พ.ค. 61




พระองค์ชายวิชิตชล


แพรวา

ตอนที่24 เสน่หามิเว้นวาย

 

วันรุ่งขึ้นหวายถูกพี่ชายขอให้โทร.หาแพรวา เสียงพี่ชายรำพึงรำพัน จนหวายแอบยิ้ม

แพรจะไม่มาให้เห็นหน้าแล้วรึ ทำไมเจ้าจึงใจร้ายกับเรานัก

แพรจะไปหานะคะ แต่ตอนนี้แพรมาถ่ายโฆษณาอยู่ที่สตูดิโอ และยังไม่ทราบเลยว่าจะเสร็จงานตอนไหน รอแพรอยู่ที่นั่นนะคะ เสร็จงานแล้วจะรีบขับรถไปหาทันทีเลย อย่าใจร้อนสิคะ นะคะ

พี่จะไปหาเจ้าที่นั่นได้ไหม พี่คิดถึงจนใจเจียนจะขาดอยู่แล้ว ได้แค่เห็นหน้าเจ้าสักนิดก็ยังดี เจ้าเข้าใจเราหรือไม่ล่ะ

แพรวาอมยิ้มน้อยๆ กับโทรศัพท์ ที่ทรงแทนตัวเองว่าพี่ และบอกกับเธอตั้งแต่เมื่อวานว่าให้เรียกท่านว่าพี่ไม่ให้ใช้คำราชาศัพท์อีก ตราบที่ยังอยู่ที่นี่

เอ่อ...จะไม่สดวกน่ะค่ะ เพราะว่า...แพรจะไม่มีเวลาเลยนะคะ งานถ่ายโฆษณามันวุ่นวายสับสน ทีมงานก็เยอะน่ะค่ะ

ไม่อยากให้ไปก็ไม่เป็นไร พี่อาจจะไปทำให้แพรไม่สะดวกใจสินะเสียงที่ประชดประชันบอกความน้อยใจ ที่เธอสัมผัสได้

อย่าคิดอย่างนั้นสิคะ แพรเป็นห่วงพี่นะคะ แล้วจะมากับใครล่ะคะ นี่งานก็คงใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ เพราะแพรไม่ไหวแล้ว มีซีนที่ต้องสระผม แพรจะเป็นหวัดเสียก่อนน่ะค่ะ แพรเสร็จแล้วแพรไปหาดีกว่านะคะ จะค่ำมืดดึกดื่นแพรก็จะไปหาค่ะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่านะคะ

สีหน้าของพี่ชายของหวายดีขึ้นทันที เมื่อส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้ และเหมือนจะเขินๆ น้องทั้งสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักเหมือนกัน จนรีบหันหลังเดินหนีขึ้นเรือนไป

 

ปีร์...คิดมากจนเขาเครียดจัด เขาเริ่มหาสมมุติฐานขึ้นในใจ แพรวา...จะต้องมีใครอีกคนหรือว่าเธอมีความหวังที่จะกลับไป แต่เมื่อเขาโทร.คุยกับหวาย หวายก็บอกว่าแพรไม่ได้ไป ที่บ้านพ่อครูสุ่นอีกเลย และตอนนี้พ่อครูก็ไม่อยู่ ไปสอนนักเรียนช่างแกะสลัก ที่ต่างจังหวัดหลายวันแล้ว ในเมื่อไม่มีสัญญานตรงนั้นว่าเธอจะกลับไปอีก และถ้าภาพที่ชายทะเลพัทยาเป็นภาพของเธอจริงก็แสดงว่า แพรวามีใครซ่อนอยู่นานแล้ว ก่อนที่จะหายตัวไปและกลับมาพบกันอีก โธ่เว้ย! มันไม่น่าเป็นไปได้เลยนี่ แพรวาไม่ได้เป็นผู้หญิงเจ้าชู้มั่วผู้ชายไม่เลือกหน้า ถึงเธอจะเคยมีชีวิตในต่างแดนมาหลายปี แต่แพรวาก็ยังคงถือเรื่องเพศ แม้แต่กับเขาเธอก็ยังไม่เคยยอมให้ล้ำเส้น ถ้าจะกอดจูบกันก็เป็นเรื่องธรรมดา ซึ่งจริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ต้องการให้เราทำนัก

 อาทิตย์แรกที่แพรวากลับมาจากอดีต เธอเศร้าสร้อยและคร่ำครวญหาอดีต แต่ตอนนี้เธอกลับมีภาพกับผู้ชายอีกคน มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ.. ปีร์ครุ่นคิดตลอดการเดินทางไปอเมริกา เขาจะต้องไปค้นคว้าหาหลักฐานที่ฝรั่งชาวอังกฤษผู้นั้นได้มีบันทึกถึงแพรวาไว้ มันอาจจะมีหลักฐาน การบันทึกชิ้นอื่นอีก ที่เขาอยากรู้ว่าแล้วแพรวายังอยู่ในสยามประเทศนั้นในเวลาต่อมา หรือว่ามีการหายตัวไป และจะมีการกลับไปหรือไม่ และท่านชายสูงศักดิ์ท่านนั้นจะมีบันทึกประวัติที่เขียนถึงท่านอีกหรือไม่ ซึ่งอาจจะทำให้เขาผูกเรื่อง เข้ากับเหตุการณ์ปัจจุบันได้บ้าง มันเป็นลิขิตจากพระเจ้าหรือไงกัน...เขาคิดตามความเชื่อกับศาสนาที่เขานับถือ

 

คืนนั้นแพรวาต้องหนีนักข่าว ที่มารอสัมภาษณ์ ออกมาทางด้านข้างของสตูดิโอ โดยมีทีมงานช่วยพาเธอออกมา และแทมมี่ขับรถมารับ เธอให้แทมมี่ขับรถไปส่งที่บ้าน และรอจนแทมมี่กลับไปแล้ว จึงขับรถมาหาชายชลและรับเขามาที่บ้านของเธอ และยังนำโทรศัพท์มือถือที่มีอยู่ถึงสามเครื่อง ให้เขาไว้เครื่องหนึ่ง บอกว่าสำหรับที่จะโทร.ติดต่อกับเธอ พระองค์ชายทอดเนตรบ้านของหญิงสาว ที่สวยน่าอยู่ จากรูปแบบการตกแต่ง และเครื่องเรือนที่ทันสมัย รูปภาพในอริยาบถต่างๆ งดงามของเธอ ใส่กรอบตั้งไว้ รูปถ่ายในชุดทูพีช ทำให้ท่านชายถึงกับตะลึง ที่เธอแต่งกายล่อแหลม แต่แพรวาก็อธิบายว่า มันเป็นงานชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ความรู้สึกของพระองค์ชายเริ่มที่จะเห็นใจแพรวา ว่าเธออยู่ในที่ที่สะดวกสบาย พรั่งพร้อมด้วยความสุข ถึงแม้ในเวลาของท่านไม่ได้ทำให้เธอลำบาก แต่ชีวิตของแพรวาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง เธอจึงเหงาในเวลานั้น จนบางครั้งท่านไม่อยากที่จะทิ้งเธอไปไหน

หญิงสาวเดินมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า โอบกอดรอบเอวและแนบหน้าลงกับพระอุระ กลิ่นพระวรกายที่เธอหลงใหลจนต้องแอบสูดกลิ่นไว้ในอกอย่างชื่นใจ ทรงโอบกายเธอขึ้นมาประทับริมพระโอษฐ์ลงจุมพิต เพลิงกามาลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว มันโหมกระหน่ำเร่าร้อนจนเกินเอ่ยรำพัน ซึ่งเธอปรารถนาที่จะเป็นผู้ถวายความสำราญ

ทรงหลับพระเนตรพริ้มภาพงามของนางเอกสาวผุดขึ้นในจินตนาการ อันแสนหวานหวาม เสียงรำพันรักมอบให้แก่กัน เติมเต็มจนเปี่ยมล้นหัวใจ

ไปอาบน้ำนอนกันเถอะค่ะ

แพรวาพาดำเนินขึ้นไปบนห้องนอน เปิดน้ำในอ่างอาบน้ำ สายน้ำอุ่นวนในอ่าง ทำให้ทั้งสองรู้สึกคืนพละกำลังและแช่มชื่นขึ้น ต่างแลกจูบกันอย่างดื่มด่ำสายตาที่ทอดมองกัน บอกความรักและเสน่หาในกันและกัน มากมายเกินกว่าที่คิดจะพรากจากกันได้ และหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน ในค่ำคืนอันแสนสุข

แพวาตกใจตื่นเมื่อเสียงแทมมี่โทร.มาตาม และรีบเร่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า บอกให้ท่านทรงรอเธออยู่ที่บ้าน และจะรีบกลับมาเมื่องานเสร็จแล้ว แทมมี่สังเกตเห็นอาการแปลกๆ ของแพรวา ดวงตาเธอมีประกายเปี่ยมสุข เหมือนคนกำลังมีความรัก อารมณ์ดียิ้มหัว ถึงแม้งานที่ทำจะจุกจิกเธอก็ไม่บ่น

นี่ยายแพร...ฉันถามแกจริงๆ ว่าตกลงแล้วนายคนนั้นเป็นกิ๊กแกเหรอ ท่าทางแกกำลังเหมือนจะ In love นายคนนั้นใช่ไหมยะ ฉันมองแกไม่พลาดหรอกน่า แกอย่ามาปิดบังฉันเลย

นายคนไหนเธอแสร้งตีหน้าซื่อย้อนถาม

อย่ามาสตรอนะ ฉันกลับไปนั่งดูรูปนั่นอีกครั้ง ฉันก็ยิ่งแน่ใจว่าเป็นรูปแก ฉันรู้จักแกมากี่ปี่แล้ว ก่อนแกจะพบกับคุณปีร์เสียอีก และฉันก็จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้แกมาตลอด ถ้าฉันจำรูปแกไม่ได้ฉันก็บ้าไปแล้วละยะ แกอย่ามาทำแกล้งมึนเล่ามาดีๆ เลย

แพรวารู้ว่าแทมมี่จำรูปเธอได้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก เพราะเพื่อนรู้เรื่องเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใสได้ดี และจำอิริยาบถทุกอย่างของเธอได้ เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้แทมมี่ฟัง

อุ้ยตาย...ว้ายกรี๊ด...เขาหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ ขนาดรูปไม่ชัดนะเนี่ย อยากเห็นตัวจริงจังเลยว่ะ ถึงว่าสิตอนที่กลับมาใหม่ๆ แกถึงได้คร่ำครวญหาโถ...อุตส่าห์ดั้นด้นตามมาคนอะไรน่ารักขนาดนี้ แกต้องแนะนำให้ฉันรู้จักนะยะ อุแม่เจ้า...หัวใจเจ้จะละลายแทมมี่เอ่ยด้วยท่าทางซาบซึ้ง จนเธอต้องหัวเราะขันท่าทางที่แทมมี่ยกมือทั้งสองข้าง มาซุกไว้ที่ใต้คางตนเอง

อืม...งั้นวันนี้ถ้าเลิกเร็ว เราจะพาเขาไปดินเนอร์กันดีไหมแพรวาออกความคิด

ดูสถานการณ์ก่อนนะยะ เออ แล้วแกจะทำยังไงต่อไปนี่ คุณปีร์เขายอมเสียเมื่อไรล่ะ เขาไม่มีทางปล่อยแกหรอกนะยะ ความจริงเขาก็น่าสงสารมาก เขารู้ว่าแกเปลี่ยนใจจากเขาแบบหัวใจสลายเลยนะ เขาเศร้ามากย่ะหล่อนรู้ไว้เสียบ้าง ฉันอยากเป็นคนปลอบใจเขาจัง ถ้าเขาจะแลฉันสักนิด เขาก็จะรู้ว่าฉันเปิดใจรับเขาไว้ตั้งนานแล้วแทมมี่เอ่ยปรารภ และอดไม่ได้ที่เอ่ยถึงปีร์ด้วยท่าทางกระสันต์รัญจวน

แทมมี่...เรื่องปีร์เป็นเรื่องที่ฉันหนักใจที่สุดเลยนะ ฉันรู้ว่าเขาไม่ยอมเลิกจากฉันแน่ แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ฉันเป็นเมียท่านนะเขาใจไหม มันไม่ได้แค่รักแต่ความสัมพันธ์มันลึกซึ้ง ฉันต้องเลือกเขาไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนไม่ว่าที่นั่นจะเป็นนรกหรือสวรรค์ ฉันก็จะไปอยู่กับเขา

ตกลงแกจะต้องกลับไปอยู่กับเขาใช่ไหม

ฉันยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเขาเลย แต่เขาคงต้องกลับไป เขามีเสด็จแม่มีบ่าวไพร่มากมายที่ต้องดูแล

อ้าว...ก็ให้แม่เขาดูแลไป แกก็ชวนให้เขาอยู่ที่นี่สิ ถ้าเขารักแกเขาต้องอยู่ที่นี่ ที่แกมีความสุขสะดวกสบาย ไม่ใช่เข้าไปอยู่ในยุคโบร่ำโบราณ ไฟฟ้าก็ยังไม่มีใช้ ถ้าฉันเข้าไปอยู่แบบนั้น..ฉันคงอึดอัดจนอกแทบระเบิดเลยละ

แทมมี่...แกไม่เข้าใจหรอก ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีเขา ตอนที่ฉันอยู่ที่ในเวลาของเขาฉันก็อึดอัดไปสารพัดเหมือนกันน่ะแหละ แต่พอจากกันจริงๆ ฉันก็รู้ว่าเรื่องอะไรทุกอย่าง มันเป็นแค่สิ่งภายนอกที่ทนได้ทั้งนั้น เพียงแต่มีเขาฉันก็ทนได้กับทุกอย่าง มันเป็นกรอบระบบระเบียบ ที่ต้องทำในฐานะที่ฉันเป็นภรรยาเจ้า แต่ฉันก็มีความสุขที่มีเขา และเขาก็ยกย่องให้ฉันอยู่เคียงข้าง ฉันอยากจะบอกว่าเพียงแค่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก เราก็มีความสุขที่สุดแล้วละ

โอ๊ย! ฉันไม่รู้หรอกย่ะเรื่องความรักความลึกซึ้ง แต่ก็อิจฉานะยะ...ฉันรู้แต่ว่า คุณปีร์ ตัวแก แล้วก็เขาของแก จะต้องยุ่งยากกันอีกมากนัก คุณปีร์เขาจริงจังกับแกมากนะ และท่าทางเขาก็ไม่ยอมอะไรสักอย่าง แค่เห็นรูปแกนั่นเขาก็จะเป็นจะตายแล้ว แกจะจัดการยังไงก็คิดๆ เสียเถอะ อย่าทำอะไรให้เป็นข่าวอีกเชียวนะ คุณปีร์เอาแกตายแน่ ไอ้ที่ฆ่าๆ กันตายน่ะไม่เพราะฤทธิ์รักแรงหึงเหรอ คิดอะไรให้มันรอบคอบนะยะ เค้าลางมันเริ่มเห็นความยุ่งยากแล้วนะยะหล่อน มันน่าหนักใจน่ะแทมมี่เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่ห่วงกังวล

ฉันรู้...ฉันถึงต้องไปไง ขืนฉันกับเขาอยู่ที่นี่ ปีร์ก็ไม่ยอมพระองค์ชายก็ไม่ทรงยอม ฉันจะตายก่อนใคร วันนี้ฉันให้ท่านทรงคอยฉันอยู่ที่บ้าน ฉันกะว่าพรุ่งนี้ฉันจะขอพักงานถ่ายไว้สักสองสามวัน ฉันจะพาท่านไปเที่ยวต่างจังหวัด และจะคุยกันเรื่องนี้ ถ้าปีร์กลับมาฉันคงหาเวลายาก เขาจะตามติดเฝ้าฉันเหรอเปล่าก็ไม่รู้ พรุ่งนี้แกต้องบอกเอเยนซี่ให้ฉันว่าฉันไม่สบายเข้าใจไหม

เฮ้ย...ถ่ายไปได้ตั้งครึ่งหนึ่งแล้วนะ สำหรับซีนที่แกต้องถ่ายคนเดียวน่ะ มันเหลืออีกซีนที่ต้องถ่ายซ่อมแล้วก็แค่นิดเดียวเอง แล้วจะให้ฉันบอกว่าแกเป็นอะไรล่ะ

อืมแกก็บอกๆ เขาไปน่ะ ว่าฉันปวดหัว ตัวร้อน ไข้ขึ้น สมองตัน เป็นวันแดงเดือดอะไรก็ได้ สักสามวันเองนะแทมมี่นะ นะจ๊ะสุดสวย หนี้สินอะไรที่แกเป็นหนี้ฉัน ฉันยกให้แกหมดเลย แล้วก็เงินที่ได้จากค่าตัวงานนี้ ฉันก็จะให้พิเศษแกอีกต่างหาก จะเอาเท่าไรบอกมา ช่วยเพื่อนหน่อยน่าแพรวาเซ้าซี้แทมมี่

เออๆ ได้ได้ เห็นเขาก็บอกจะเลื่อนวันอยู่เหมือนกัน เพราะว่าไอ้ฝรั่งรูปหล่อคนที่จะมาถ่ายคู่กับแก ซีนที่มีเต้นรำน่ะมันติดธุระ ยังเดินทางมาไม่ได้ มันเลื่อนอยู่แล้วละ จะเลื่อนเราออกไปสักวันสองวัน ยังไงงานมันก็ไม่เสร็จอยู่ดี

ว้าว...จริงเหรอ ดีใจจังเลย งั้นคืนนี้ฉันเลี้ยงนะ

ฉันว่าแกอย่าปรากฏตัวในกรุงเทพฯนี่เลยจะดีกว่า ไม่งั้นรูปแกจะฉาวอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์คู่กับเขาอีก รับรองคุณปีร์ เขาคงกลับมาผูกแกติดกับเอวเขาแน่”

จริงของแก ปีร์พูดไม่รู้เรื่อง เขาไม่ยอมเลิกกับฉันหรอก ฉันจะทำยังไงดีนะ แล้วท่านก็ไม่เข้าใจเรื่องฉันกับปีร์ ท่านเห็นฉันกับปีร์สนิทกันออกอย่างนี้ ท่านระแวง ฉันอึดอัดจะตายอยู่แล้วนะแทมมี่ ไม่รู้จะทำยังไงเลยน่ะ มันเหมือนต้องสับรางกับการมีผู้ชายสองคน ซึ่งฉันไม่เคยทำ และก็ไม่ชอบทำด้วย

แหม...แม่คนสวยเลือกได้ แกจะแบ่งๆ ให้ฉันสักคนก็ได้นะ หรือว่าคุยกันให้เข้าใจ มีแม่งมันทั้งสองคนเลย หล่อนรับไหวไหมล่ะยะแทมมี่เอ่ยพร้อมกับค้อนให้อย่างหมั่นไส้

อีบ้าคิดอะไรบ้าๆ

แพรวากลับมาถึงบ้านก็ค่ำมากแล้ว ทรงทอดพระวรกายเอนพระปฤษฎางค์เงียบๆ อยู่ที่เก้าอี้หน้าทีวี แพรวาจอดรถและเปิดประตูวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงข้างจูบที่พระปรางเบาๆ

คิดถึงแพรไหมคะ

ทรงจุมพิตตอบ ด้วยรอยแย้มสรวลบางๆ เศร้าๆ คิดถึงแพรวามากที่สุดจ้ะ

ไปกินข้าวกันดีกว่นะคะ แพรซื้อข้าวมาค่ะ กินแค่มื้อนี้ แล้วพรุ่งนี้แพรจะพาไปเที่ยวต่างจังหวัดกันนะคะ เราจะไปค้างกันสักสองวัน เดี๋ยวเราไปบอกน้องหวาย แล้วก็เก็บเสื้อผ้ามาไว้แล้วพรุ่งนี้เราจะไปกัน แต่เช้ามืดเลยนะคะ

วันรุ่งขึ้น...แพรวาในเสื้อยืดกางเกงยีนส์ มัดผมเป็นหางม้า และสวมหมวกแค๊ปปิดบังใบหน้าไว้กว่าครึ่ง สวมแว่นกันแดดแบบเท่เก๋ไก่อันโต เพิ่อปิดพรางใบหน้า จนเห็นเพียงปลายจมูกแหลมๆ กับปากเต็มอิ่มสวยเท่านั้น เธอขับรถพาพระองค์ชายเสด็จออกต่างจังหวัดไปเรื่อยๆ หญิงสาวเติมน้ำมันแวะซื้อขนม นมน้ำ และของใช้เล็กๆ น้อยๆ ทรงมองท่าทางปราดเปรียวในเสื้อผ้าเหมือนเด็กผู้ชายอย่างมีความสุข

แพรวาพาพระองค์ชายมาเข้าพักรีสอร์ตที่ภูเรือ ในบรรยากาสเงียบสงบด้วยเป็นวันธรรมดา และไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว บ้านหลังเล็กๆ บนเนินเขาท่ามกลางสวนดอกไม้ เมืองหนาวที่จัดตกแต่ง อย่างงดงาม มีระเบียงออกมาชมวิว ห้องพักสวยสะอาดน่านอน เธอนำเสื้อผ้าในกระเป๋าจัดใส่ตู้ อย่างรู้สึกมีความสุข ด้วยการฮัมเพลงรักไปด้วย พระองค์ชายทรงเริ่มตระหนักถึงชีวิต ที่มีความสุขของแพรวาในเวลานี้ และทรงคิดว่าท่านจะพาเธอกลับไปอยู่อย่างลำบากในเวลาท่านได้อย่างไร ทรงรับรู้ว่าเธอรักท่านมากมายนัก และยอมที่จะไปลำบากด้วย แต่ท่านจะทรงเห็นแก่ตัว พาเธอไปอยู่อย่างเหงาๆ และอยู่ในกรอบของฐานันดรได้อีกหรือไม่

เธอเดินมานั่งลงข้างๆและสวมกอดท่านไว้ เหมือนเด็กๆ ที่โหยหา ความรักความอบอุ่นทั้งสองแลกจูบกันทอดสายตามองหน้ากัน บอกความรู้สึกในใจที่มีต่อกันไม่เบื่อในรสรัก ที่ให้กันเลยสักครั้งครา

ทำไมนั่งเงียบๆ ล่ะคะไม่ชอบที่นี่ไม่รู้สึกดีเหรอคะ

ทรงตระกอดเธอไว้ และทรงลูบบนเรือนผมเธอเบาๆ แพร...พี่เห็นความสุขความสบายของแพรที่นี่แล้วทำให้พี่ไม่อยากพาแพรกลับไปอีกจ้ะ พี่รู้แล้วว่าทำไมแพรถึงได้เหงาในเวลาที่อยู่ที่โน่น

งั้นพี่ก็อยู่ที่นี่กับแพรไม่ต้องกลับไปอีกสิคะเธอได้โอกาสหยั่งเสียง

พี่อยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่พี่จะทิ้งทุกอย่างมาทั้งที่ไม่ได้กราบบังคมทูลลาเสด็จแม่เลย ป่านนี้คงจะทรงทราบ และทรงเป็นห่วงพี่แล้วก็ได้ ท่านจะทรงโทมนัสคิดว่าลูกสิ้นขีพแล้วเหรอไม่ก็ไม่รู้

พี่ชายอย่าคิดมากสิคะ แพรจะกลับไปอยู่ที่โน่นด้วย แค่นี้ก็จบไม่เห็นต้องทำหน้าเศร้าอย่างนี้เลยนี่คะ

พี่จะเห็นแก่ตัวเกินไปไหม ถ้าจะต้องให้แพรละทิ้งความสุข สะดวกสบายไปอยู่กับพี่ พี่สงสารแพร เพราะต้องกลับไปอยู่ในกรอบธรรมเนียมปฏิบัติ และยังความล้าหลังที่พี่เพิ่งรู้ว่าแพรคงไม่เคยมีความสุขเลยแม้แต่น้อย

ไม่หรอกค่ะแพรมีความสุขทุกที่ ที่มีพี่อยู่ด้วย แพรทนได้ทุกอย่างค่ะ อย่าคิดอะไรมากอย่างนั้นสิคะ พี่อยู่ที่ไหนแพรก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วย ร่างกายจะแยกจากหัวใจได้ยังไงล่ะคะ

พระองค์ชายทอดเนตรมองหน้าแพรวา ด้วยพระหทัยที่เต็มตื้นที่รู้ว่าเธอรักท่านมากนัก และยินยอมที่จะไปอยู่ด้วย โดยละทิ้งทุกอย่างที่เธอมี บ้านแสนสุข งานที่ทำเงินได้มากมาย รถยนตร์คันงาม ชีวิตที่โก้หรูในโลกศิวิไลซ์ ซึ่งเธอต้องกลับไปอยู่ในโลกที่ล้าหลังไปอีกเป็นร้อยปี มีชีวิตที่เงียบเหงาจำเจ และต้องอยู่ในขนบธรรมเนียมในฐานะภรรยาเจ้า

แพร...พี่ไม่อาจจะเห็นแก่ตัวได้นะแพร พี่อยากให้แพรมีความสุขในโลกของแพร ไม่ใช่กลับไปอึดอัดในโลกของพี่ ที่ไม่มีอะไรจะทำให้แพรมีความสุขกายสบายใจ เหมือนอยู่ที่นี่เวลานี้แม้แต่อย่างเดียว พี่ไม่สบายใจเลยนะ พี่อยากบอกแพรตรงๆ ว่าพี่ไม่อาจจะพาแพรกลับไปที่โลกของพี่ได้อีก พี่สงสารแพรจ้ะ”

แพรวาเงยหมองพระพักตร์นิ่งๆ น้ำตาหยาดรินหยดลงทันที ทำไมพี่พูดอย่างนี้กับแพรคะ แพรไม่เข้าใจ แพรรักพี่ และแพรอยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีพี่ พี่บอกแพรเองว่าชีวิตพี่ไม่อาจขาดแพรได้ไงคะ แล้วทำไมพี่ต้องพูดให้แพรเสียใจด้วยล่ะคะ พี่ก็รู้ว่าแพรรักพี่มากแค่ไหน

หญิงสาวเข้ากอดเขาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น พร่ำรำพัน พระองค์ชายวิชิตชลทรงกอดเธอไว้ในอ้อมพระกร จุมพิตซับน้ำตา และรับสั่งออกมาเบาๆ

แพร...ก็เพราะพี่รักเจ้าน่ะสิ พี่ถึงไม่ต้องการพาเจ้าไปอดทนกับความเป็นอยู่ในเวลาของพี่ พี่พูดกับเจ้าทั้งที่หัวใจของพี่ ก็เจ็บเจียนตาย และไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่ถ้าไม่มีเจ้า อย่าร้องไห้เลยนะ พี่จะไม่พูดอีก

และต้องไม่คิดด้วยค่ะ จำไว้นะคะถ้าแพรไม่มีพี่ แพรอยู่ไม่ได้ไม่ว่าที่ไหน

ค่ำคืนในบรรยากาสงดงามท่ามกลางป่าเขา ทั้งสองออกมายืนที่ระเบียง กอดกันไว้และชี้ชวนกันชมจันทร์ อากาศบนภูเรือเย็นยะเยือกลงเรื่อยๆ หัวใจรักของทั้งสองอาบสุข หาใดเปรียบได้ ทั้งคู่แลกจูบกันโดยกุมมือกันไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นซ่านซึ้งในหัวใจแก่กัน เหมือนดังที่เคยแรกรัก มือเรียวบางของแพรวา ซอนไซร้อย่างซุกซน เข้าไปภายใต้เสื้อนอนของเขา กายของชายหนุ่มร้อนขึ้นเป็นลำดับ เมื่อก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มงาม และเธอก็จูบตอบอย่างเร่าร้อน เพลิงรักลุกโชนขึ้นท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ

 “แพร...พี่หลงแพรจนใจจะขาดแล้วรู้ไหมเสียงรำพันอยู่ที่ข้างแก้มเบา

จริงๆ นะคะ แล้วจะทิ้งแพรกลับไปคนเดียวได้เหรอคะ ถ้าหลงแพรจริงๆ น่ะเธอประคองใบหน้าคมหล่อไว้แล้วย้อนถาม

ความรัก...ที่พี่มีให้แพรมันมากมายจนเกินกว่า ที่พี่จะบอกแพรได้นะ พี่สงสารเห็นแพรเหงาและไม่มีความสุข ชีวิตของแพรเปลี่ยนไปไม่เหมือนแพรอยู่ที่นี่ พี่ไม่ต้องการเป็นคนเห็นแก่ตัวน่ะจ้ะ

ไม่ค่ะ...แพรมีความสุขเพราะแพรมีพี่ และแพรก็ยอมแล้วทุกอย่าง ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นนรกหรือสวรรค์ขอให้แพรได้อยู่กับพี่ก็พอ อย่าพูดอย่างนี้อีกนะคะ เพราะเหมือนพี่กำลังดูถูกความรักของแพร

พี่อยากให้แพรใคร่ครวญดูดีๆ อีกครั้ง เพราะเราไปแล้วเราจะไม่กลับมาอีก

แพรไม่จำเป็นต้องคิดค่ะ เพราะชีวิตแพรต้องมีพี่

เจ้านกน้อยแพรวาช่างเจรจาให้พี่หลง แล้วเยี่ยงนี้ชีวิตพี่จะขาดเจ้าได้งั้นรึ

เธอโถมกอดเขาไว้ซุกอยู่ในอ้อมอกอุ่น หลงก็อย่าหนีแพรไปคนเดียวนะคะ ถ้าพี่หนีแพรไป แพรจะไม่ยอมอยู่มีลมหายใจอีก อย่าทิ้งแพรไว้ที่นี่นะคะ พาแพรกลับไปด้วย เราจะไม่พรากจากกันอีกแล้วค่ะ

อากาศบนภูเรือหนาวเยือกลงอย่างรวดเร็ว ทำให้สองหนุ่มสาวต้องโอบกอดกันไว้ ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ด้วยหัวใจทิ่อิ่มเอมเปี่ยมสุข

 


*พระองค์ชายและแพรวากำลังอยู่ในห้วงแห่งความสุข ทั้งคู่จะสมปรารถนาที่จะได้กลับไปครองคู่กันหรือไม่มาติดตามอ่านกันค่ะ อ่านฉบับเต็มในแบบรูปเล่มหรือจะอ่านในรูปแบบebookก็ได้แล้วนะคะ นิยายเรื่องนี้มีความยาวถึง43ตอนค่ะ *


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น