ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,062 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    7,062

ตอนที่ 21 : ภาพรักแรงปรารถนา100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 พ.ค. 61




แพรวา


ชายชล


ปีร์



ตอนที่ 21 ภาพรักแรงปรารถนา

 

แพรวายังคงยืนนิ่ง มองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านานจนตัวเองรู้สึกว่าโลกกำลังหยุดหมุน ลมหายใจของเธอเหมือนจะขาดหาย เธออยากจะยกมือขึ้นขยี้ตาตนเอง แต่แขนขารู้สึกราวกับว่าถูกตรึงไว้กับที่ เธอพึมพำออกมาเบาๆ ส่ายหน้าน้อยๆ

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้

ชายในสแล็กสีขาว เสื้อเชิ้ตสีกรมท่ามีลายเป็นริ้วสีขาว ดูหล่อสมาร์ต ชายผู้นั้นค้อมศีรษะให้แพรวานิดหนึ่ง ยิ้มเยือนให้น้อยๆ ในสีหน้า หวายรีบเอ่ยแนะนำ

พี่แพรคะ นี่พี่ชายของหวายเองค่ะ ชื่อพี่ชายชล เพิ่งมาจากอังกฤษได้ไม่กี่วันค่ะ พี่ชายชลคะ นี่พี่แพรค่ะ ดาราสาวแสนสวยของเมืองไทย คนที่เราดูข่าวเมื่อคืนไงคะ

เขายิ้มเยือนน้อยๆ ดวงตาหวานหวามมองหน้าเธอ ค้อมศีรษะให้อีกครั้ง

ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแพรวา ผมชื่อชายชลครับ

แพรวาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยิ้มหรือว่าทำสีหน้ายังไง รู้แต่เพียงว่าเธอพนมมือขึ้นไหว้เขาตามธรรมเนียมนิดหนึ่ง และเอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงเบาหวิว

คุณชายชล

หวายรีบเอ่ยขึ้น พี่ชายชลมาดื่มกาแฟก่อนเถอะค่ะ จะได้กินข้าวต้มด้วย เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน พี่แพรนั่งเลยค่ะ กินกันตรงนี้รับลมจากแม่น้ำยามเช้า สดชื่นดีนะคะ มา...เตย...

หวายหันไปเรียกน้องชายที่เก็บอาการไม่ค่อยอยู่นัก ยืนมองคนทั้งคู่นิ่งๆ อย่างอยากรู้ในความรู้สึกของคนทั้งสอง หวายกระวีกระวาดหยิบถ้วยข้าวต้มใบเล็กๆ ตักข้าวต้มใส่ถ้วย รินกาแฟจากเหยือกลงในถ้วยกาแฟสองที่สำหรับพี่ชายและแพรวา

โต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตากับเก้าอี้สนามน่านั่ง แพรวาไม่รู้ตัวว่าเธอนั่งลงได้ยังไง เธอมัวแต่จ้องหน้าเขาเท่านั้นและอยู่ในอาการตะลึงงัน จนชายชลต้องเอ่ยถามแพรวา

เอ่อ...คุณแพรวาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ คุณหน้าซีด

น้ำเสียงที่เอ่ยถามและสีหน้าอาทรของเขาเหมือนท่านผู้นั้นมากเหลือเกิน

แพรวาไม่ได้ตอบ มือที่จับช้อนกาแฟสั่นน้อยๆ ก้มหน้าลงนิดหนึ่งมองถ้วยกาแฟตรงหน้า พยายามรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ ตั้งสติบังคับตัวเองไม่ให้สั่น เธอเงยหน้ามองทุกคนอีกครั้ง เตยกับหวายก้มหน้าลงตักข้าวต้มใส่ปาก พี่ชายชลของสองพี่น้องยังมองเธอด้วยรอยยิ้มเยือนที่เปื้อนอยู่บนสีหน้า แพรวามองเครื่องหน้าเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง ทุกอย่างบนใบหน้าเขาไม่มีผิดเพี้ยนไปจากพระองค์ชายวิชิตชลแม้แต่น้อย แม้กระทั่งแววตาหวานกรุ้มกริ่ม น้ำตาพานจะรินร่วงลงให้ได้ ความรู้สึกในใจที่บรรยายไม่ถูกมันเหมือนกับแน่นขึ้นมาในอก จนต้องยกมือขึ้นทาบอกตนเองไว้นิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

เอ่อ...คุณชายชลเพิ่งมาจากอังกฤษเหรอคะแพรวาถามอย่างไม่รู้ว่าจะถามอะไรได้ดีไปกว่านั้น เธออยู่ในอาการเหมือนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่มองหน้าเขานิ่งๆ

เขาพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยรับคำเพียงสั้นๆ ครับ

แพรวามองมือที่จับช้อนคนถ้วยกาแฟและเริ่มตั้งคำถามกับตนเอง

ดูมือเขาสิ นิ้วเรียวสวยสะอาดอย่างที่เราชอบมองยามที่กุมมือกันไว้ อะไรจะเหมือนกันทุกอย่างได้ถึงขนาดนี้

นักแสดงสาวคิดและยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เตยกินข้าวต้มอิ่มแล้วและขอตัวไปทำการบ้าน ขณะที่หวายยังคงนั่งเป็นกันชนของคนทั้งคู่ด้วยพี่ชายของเธอส่งสายตาขอร้องไว้ หวายเอ่ยขึ้นเหมือนจะชวนคุยเมื่อเห็นแพรวานิ่งเงียบ มีสีหน้าครุ่นคิด และด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก หวายจึงคิดว่าแพรวากำลังอยู่ในภาวะที่อยากจะร้องไห้ เพราะริมฝีปากของเธอสั่นระริกจนต้องกัดด้านในไว้ มือที่จับช้อนกาแฟสั่นจนได้ยินว่ามันกระทบกับขอบถ้วย และทำให้เธอต้องรีบวางช้อนลง หวายจึงเอ่ยขึ้นเหมือนจะชวนคุยเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบงันน่าอึดอัด

พี่แพรคะ เมื่อคืนพี่แพรเหนื่อยไหมคะ หวายเห็นมีนักข่าวรุมล้อมพี่แพรแน่นเลยค่ะ เป็นคนดังก็ดีนะคะ มีแต่คนสนใจอยากรู้เรื่องราว

เอ่อ...ก็เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่เซ็งเสียมากกว่า

การเป็นดวงดาราที่สูงส่งอยู่บนฟ้า มีแต่คนแหงนคอเพื่อจะได้พบได้ชื่นชม เหมือนมีคนแห่แหนอยากยลโฉมอันงดงาม ไม่น่าบ่นหรอกนะครับ ความจริงช่างน่าปลื้มปริ่มเสียนี่กระไรพี่ชายของหวายเอ่ยขึ้น และยังมีสำนวนโบราณๆ อยู่ด้วย

แพรวาฟังเสียงที่เอ่ย แม้แต่น้ำเสียงก็ยังเหมือนกัน มันเกิดอะไรขึ้นกันนี่ เขาเป็นใคร หรือว่าเขามาเกิดในยุคนี้อีกครั้ง หรือว่าเขาเดินทางมาจากกาลเวลา คำพูดของเขาเหมือนประชดก็ใช่ เหมือนจะชมก็ไม่เชิง

บางทีคนเราก็ไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่หรอกค่ะแพรวาเอ่ยความในใจอย่างที่คิดออกมา

แต่ผมพอใจในสิ่งที่ผมเป็นนะครับคุณแพรวา

แพรวาไม่เข้าใจที่เขาพูด น้ำเสียงเขาเหมือนแดกดันด้วยคำพูดเรียบๆ แววตาที่เขามองเธอเหมือนคนที่หมางเมิน มีอะไรอยู่ในใจ หรือว่าเธอกำลังคิดมากไปนะ...

แพรก็เคยพอใจที่แพรเป็นอยู่ตรงนี้ พอใจมาก แต่แล้วก็มีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับชีวิตแพร ทำให้แพรไม่มีความสุขกับชีวิตตรงนี้อีกเลยค่ะ” เธอเอ่ยออกมาเหมือนอยากจะบอกความรู้สึกในใจกับเขา โดยไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องพูดให้เขาฟังในเมื่อเพิ่งจะรู้จักกัน

อืม...บางสิ่งบางอย่างที่คุณแพรวาพูดถึง มันเป็นเรื่องดีหรือว่าเรื่องเลวร้ายกับชีวิตคุณล่ะครับ

มันไม่ได้เลวร้าย แต่มันทำให้ความรู้สึกของแพรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันทุกข์ทรมานเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ และก็ไม่มีวันที่ใครจะเข้าใจด้วย

ผมเห็นคุณก็มีความสุขดีนี่ครับ ไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ไข้ มีคนรักอยู่เคียงข้างคอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง

คำพูดกระแนะกระแหนชัดเจน จนเธอต้องจ้องมองหน้าเขานิ่งๆ อย่างอยากรู้ความรู้สึกทันที หวายเอ่ยขึ้นเหมือนจะขัดจังหวะการสนทนา และใช้สายตาบอกพี่ชายว่าเขาเริ่มที่จะหลุดความในใจออกมาแล้ว หวายรีบแก้เกี้ยวให้ทันที

อืม...เมื่อคืนนี้พี่ชายชลดูทีวีอยู่กับหวายและเตย พี่ชายชลเห็นพี่แพรแถลงข่าวเมื่อคืน ยังถามหวายถึงพี่แพรเลยนะคะ เพราะพี่ชายชลไม่เคยดูละครหรือว่าหนังที่พี่แพรเล่น พอมาวันนี้ได้พบตัวจริง พี่ชายชลยังชมเลยว่าพี่แพรสวยมากและยังบอกอีกว่าสมกับคุณปีร์ด้วยค่ะ

แพรวารู้สึกว่าหัวใจเธอวูบลงทันที

เขาเห็นเรากับปีร์สินะ แล้วปีร์ก็ชอบที่จะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของให้คนอื่นเห็น และเขาคนนี้ก็ช่างกระแนะกระแหน เราเห็นแววตาร้าวรานของเขาแวบหนึ่ง หรือว่าไม่ใช่...เรากำลังคิดไปเอง และทำไมเราต้องไปแคร์นายชายชลคนนี้ด้วยล่ะ เขาไม่ได้เป็นตัวแทนของเขาคนนั้นเสียหน่อย

หวายแกล้งถามต่ออย่างที่พี่ชายของเธอได้วางคำถามไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้ว ด้วยรอยยิ้มเย้านิดๆ

แล้วพี่แพรจะแต่งงานกับคุณปีร์ตามข่าวจริงไหมคะ ให้หวายสัมภาษณ์สักนิดนะคะ

คนถูกถามมองหน้าเขานิดหนึ่ง แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไปทอดมองท้องน้ำเหมือนไม่ใส่ใจจะฟัง แพรวาตอบคำถามของหวายด้วยหัวใจที่ระทมทุกข์ขึ้นมาทีละน้อย เมื่อผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ามีทีท่าหมางเมินนัก

หวาย...คืนนั้นที่พี่กลับมาที่นี่ หวายคงจำได้ว่าพี่คร่ำครวญหาคนที่พี่จากมา พี่รักคนคนนั้น และพี่ก็จะไม่แต่งงานกับใครหรอกจ้ะ พี่มาวันนี้ก็เพื่อจะมาบอกกับคุณปู่ให้ช่วยส่งพี่กลับไปอย่างที่พี่ตั้งใจ ถ้ายังไงหวายเรียนคุณปู่ด้วยนะจ๊ะ

ทันทีที่พูดจบก็มองปฏิกิริยาจากเขา ซึ่งอีกฝ่ายก็หันมามองหน้าเธอด้วยแววตาปีติยินดีอย่างปิดไม่มิด แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้น และรีบเมินสายตาหลุบลงมองถ้วยกาแฟ แล้วยกขึ้นจิบนิดหนึ่ง

แพรวาเริ่มมีความรู้สึกว่าเขาและพระองค์ชายไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิด ท่านโปรดที่จะแสดงความรู้สึกออกมาทางสายพระเนตรเหมือนสายตาของนายชายชลคนนี้ มันเป็นอุปาทานของเธอเอง หรือว่ามันเป็นความจริงกันนะ โธ่เอ๊ย...นี่มันกำลังเกิดอะไรขึ้น แพรวาเริ่มสับสนกับความรู้สึกนึกคิดในสมองของตนเอง

หวายเอ่ยขึ้นอีก แล้วคุณปีร์จะยอมเหรอคะ ท่าทางคุณปีร์รักพี่แพรมากเลยนะคะ เมื่ออาทิตย์ก่อนยังมารำพึงรำพันกับหวายว่าพี่แพรเปลี่ยนไป”

ปีร์นะปีร์ มาเที่ยวคร่ำครวญให้คนฟังจนทั่วไปหมด แพรผิดงั้นเหรอที่เหตุการณ์ทำให้แพรเป็นอย่างนี้ แพรไม่อยากเป็นอย่างนี้ แพรไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้

เธอร่ำร้องอยู่ในใจเงียบๆ และไม่อาจเอ่ยตอบคำถามของหวาย

เขาจึงเอ่ยถามเธอขึ้น คุณแพรวาจะให้คุณปู่สุ่นส่งไปไหนเหรอครับ ถ้าจะต้องไปไหน...อืม...อย่างที่น้องหวายพูดน่ะ ที่รักของคุณแพรวาจะยอมเหรอครับ อืม...รูปคุณกับคนรักในหนังสือพิมพ์นี่ก็ดูท่าทางสวีตกันออกนะครับ

คำถามในรอยยิ้มเยือนของเขาเหมือนแดกดัน เหมือนใคร่รู้ แต่ก็ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เรื่อยๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ทำให้แพรวาเริ่มรู้สึกขัดใจกับท่าทีของเขา นายคนนี้มีท่าทางเหมือนอยากจะกวนอารมณ์ สีหน้ายิ้มเยือนน้อยๆ แววตาหวานกรุ้มกริ่มบางๆ และก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์ในมือ ออกเสียงเรียบๆ

นางเอกสาวแพรวาพร้อมกับแฟนหนุ่มออกมาเปิดใจถึงข่าวการหายตัวไปเพราะมีเรื่องขัดใจกัน แต่การกลับมาเข้าใจกันอีกครั้งทำให้ทั้งคู่ดูสวีตหวานแหวว และฝ่ายชายยังแย้มถึงการแต่งงาน คงจะมีข่าวดีในเร็วๆ นี้ ทีมข่าวต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้า

เธอโกรธเขาขึ้นมาทันที จึงเอ่ยแดกดัน เหมือนดังว่าเขาเป็นพระองค์ชายวิชิตชล

พี่ไม่อยากไปแล้วละค่ะน้องหวาย บางทีเราอาจจะบ้าไปเองในขณะที่อีกคนไม่ได้แคร์เรานัก

หวายไม่รู้จะพูดอะไรอีกเหมือนกัน เพราะดูเหมือนคนทั้งคู่กำลังใส่อารมณ์ผ่านมาทางเธอ หวายมองหน้าพี่ชายนิดหนึ่ง ลอบถอนหายใจออกมา

พี่ชายชลนะพี่ชายชล พูดอะไรออกมา ไหนจะแสดงสีหน้าเหมือนจะแดกดันประชดประชัน จนพี่แพรทำท่าสงสัย

เอ่อ...ก็คงเป็นเหตุผลของคนที่หาข้ออ้างสินะพระองค์ชายทรงหลุดความในพระทัยออกมาอีก

แพรวาจ้องมองหน้าเขานิ่งๆ มองเขาทั่วกายด้วยหัวใจระทมทุกข์ อยากโถมเข้าไปกอดแนบอกเขา และถามเขาตรงๆ ว่าเขาคือคนที่เธอคร่ำครวญหาทุกเวลาทุกนาทีใช่หรือไม่ ริมฝีปากที่หยักน้อยๆ นี้ใช่ไหม ที่เคยพรมจูบอยู่ทุกค่ำเช้า รำพันรัก ฝากร่องรอยไว้ตามร่างกายเธอ ทุกครั้งคราที่สนิทเสน่หา ดวงตานี้ใช่ไหมที่ทอดโลมไล้กายเธอด้วยอารมณ์ปรารถนา ยามที่เสพสุขด้วยกัน มือสวยๆ นิ้วเรียวๆ นี้ใช่ไหมที่พรมไปตามร่างกายอย่างช่ำชองเชี่ยวชาญ

ความรู้สึกที่เธอก็บอกตัวเองไม่ได้ว่ากำลังตกอยู่ในความรู้สึกใด แต่รู้ว่ามันอัดแน่นอยู่ในอก จนเหมือนมันจะพังทลายออกมา น้ำตาที่เก็บกักไว้ไม่อาจจะสะกดกลั้นไว้ได้อีกแล้ว ด้วยรู้สึกเจ็บปวดจนถึงที่สุด น้ำตาจึงไหลรินลงมาทันทีราวกับทำนบแตก หวายรู้สึกตกใจกับอาการริมฝีปากสั่นระริกและน้ำตาร่วงรินลงมาอย่างมากมายของแพรวา เสียงสะอื้นดังขึ้นน้อยๆ กับความพยายามกัดริมฝีปากตนเองไว้แน่น สายตาของเธอเจ็บช้ำมากมาย และแพรวาก็ลุกพรวดพราด วิ่งไปที่รถ เปิดประตูเข้าไปนั่ง ถอยรถปรู๊ดออกไปทันที

พี่ชายของหวายลุกขึ้นอย่างตกใจ กับการที่แพรวาสะอื้นไห้ออกมา และลุกพรวดพราดวิ่งไปที่รถ ถอยหลังแล้วหักเลี้ยวขับออกไปอย่างรวดเร็ว

หวายส่ายหน้ากับพี่ชาย และเอ่ยออกมา พี่ชายชล...ทำไมทำอย่างนี้ล่ะคะ พี่แพรคงเสียใจมาก และตอนนี้คงรู้แล้วมั้งคะว่าพี่ชายชลเป็นใคร เราอุตส่าห์ซักซ้อมกันมาเสียดิบดี แต่พอเอาเข้าจริงๆ พี่ชายชลก็ทำไม่ได้” หวายเอ่ยต่อว่าพี่ชายด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ

พี่ชายของหวายนั่งนิ่ง สีหน้าสลดเศร้า หัวใจระทมทุกข์เจียนจะขาดใจ อยากเข้าไปรวบตัวของแพรวามากอดจุมพิตประทับรับขวัญ อยากกอดรัดกายงามให้สมกับความคิดถึงปรารถนาเหลือเกิน

แพรวา เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าเราเจียนคลั่งด้วยรักเจ้า คิดถึงเจ้า และทุกข์ทรมานใจเพียงใดที่เห็นเจ้าอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น ตลอดราตรีภาพของเจ้าที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาวนเวียนจนเรามิอาจหลับได้เลยสักเวลาเดียว แพรวา...เจ้าไม่รู้หรือรู้แล้วว่าเราดั้นด้นมาตามเจ้าด้วยหัวใจที่มีเพียงเจ้าเท่านั้น

หวายมองหน้าพี่ชายที่ซึมเศร้าสลดลงอย่างนึกสงสาร เจ้าความรู้สึกที่เรียกว่ารักงั้นเหรอ ที่ทำให้คนเราคร่ำครวญเป็นทุกข์ได้แสนสาหัสเช่นนี้ คนสามคนทุกข์พอๆ กัน แล้วใครล่ะที่จะเป็นผู้สมหวังในท้ายที่สุด ในความรู้สึกของหวาย ทุกคนต่างน่าเห็นใจนัก ปีร์รู้แล้วว่าแพรวานั้นเปลี่ยนใจไปจากเขา แต่เขาก็รักเธอมาก และพยายามที่จะไขว่คว้าเธอให้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้งด้วยความเจ็บช้ำร้าวราน ขณะที่พี่ชายชลไม่แน่ใจในหัวใจของแพรวาว่าจะยังมั่นคงอยู่อีกหรือไม่ ทั้งที่อุตส่าห์ดั้นด้นตามมา แต่กลับมาเห็นภาพรักหวานในปัจจุบันของเธอ จนเจ็บปวดในหัวใจอย่างที่สุด ส่วนแพรวามาเจอคนที่หน้าเหมือนคนที่เธอกำลังคร่ำครวญหา และเกิดความสับสนขึ้นในใจอย่างมากมาย

เฮ้อ...มีรักอยู่ที่ใด ความทุกข์ย่อมเข้าไปเยี่ยมเยียนจนถึงที่เลยสิน่า

หวายคิดและถอนหายใจออกมา

แพรวาขับรถกลับบ้านด้วยรอยน้ำตา เธอสะอื้นไห้เหมือนหัวใจเจียนจะขาด

ฝ่าบาท...รับสั่งบอกแพรสักคำสิเพคะ ว่าฝ่าบาทเสด็จมาตามแพร อย่าทำร้ายแพรด้วยรับสั่งแบบนี้เลยเพคะ

แพรวคร่ำครวญรำพันไปตลอดทาง ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดจนแทบแตกสลาย

และเมื่อถึงบ้านเธอก็ทุ่มกายลงบนที่นอนแล้วร้องไห้คร่ำครวญ ภาพรักในอารมณ์สนิทเสน่หาผ่านเข้ามาในมโน หัวใจอิ่มเอมกับภาพคืนวันอันแสนสุขจนหลับไปและไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของปีร์ที่โทร.มาหาเธอเลยสักสายเดียว พาให้เขาอดรนทนไม่ได้ เพราะห่วงหาแพรวาอย่างเหลือเกิน เลยต้องขับรถมาหาเธอที่บ้าน และเห็นรถของแพรวาจอดผิดที่ผิดทาง จึงรู้ว่าเธอต้องออกไปนอกบ้าน เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบว่าแพรวานิ่งเงียบอยู่ในห้องนอน เขาเคาะประตูอยู่หลายครั้ง กระทั่งเธอเปิดประตูออกมาด้วยดวงตาที่ยังมีรอยช้ำบวมเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก จนเขาต้องถามออกมาน้ำเสียงปลอบประโลมอ่อนโยนยิ่งนัก

แพร...ร้องไห้ทำไม มีอะไรบอกปีร์สิคนดี

เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ปีร์ลงไปคอยแพรข้างล่างก่อนนะคะ

แพรวาเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา ทาแป้ง เติมลิปสติกนิดหน่อย แล้วเดินลงมาข้างล่าง พบว่าปีร์นั่งเงียบๆ ด้วยท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยบอกเธอ

แพร วันนี้คุณพ่อโทร.มาหาปีร์ ท่านบอกว่าเห็นข่าวแพรทางอินเทอร์เน็ต ท่านต่อว่าปีร์ว่าไม่ส่งข่าวให้ท่านรู้เลยทั้งๆ ที่ท่านสั่งไว้ และบอกว่าแพรไม่ยอมรับโทรศัพท์ของท่านด้วย ปีร์ก็แย่จัง ลืมเสียสนิทไปเลยว่ารับปากท่านไว้ และนึกว่าแพรคงโทร.ไปบอกท่านแล้วด้วยน่ะ

แพรผิดเองค่ะ ที่ไม่ได้รับโทรศัพท์คุณพ่อ คือแพรไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะให้ใครซักน่ะเธอเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ

แพร...เลิกน้อยใจท่านได้แล้วนะ ท่านก็ต้องหาคนมาเคียงข้างท่านยามแก่เฒ่า เพราะคุณแม่ก็เสียไปหลายปีแล้ว แพรอย่าไปโกรธท่านเลยนะจ๊ะ

แพรรับไม่ได้กับคนที่มาเป็นแม่เลี้ยงแพร ปีร์ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เขาอายุเท่ากับแพร เป็นเพื่อนของแพรที่เรียนด้วยกันมา มันคนละวัยคนละรุ่นกันเลยนะปีร์ แพรไม่เชื่อด้วยว่ายายเพ็ญจะรักพ่อของแพรจริงๆ เขาหวังทรัพย์สมบัติ หวังในกิจการของคุณพ่อมากกว่า แต่คุณพ่อไม่เคยเชื่อแพร แพรไม่มีวันเชื่อแน่นอนว่าความรักต่างวัยกันขนาดนี้จะมีอยู่ในโลกจริงๆ”

แต่ในเมื่อเราทำอะไรไม่ได้ก็ต้องปล่อยท่าน ถ้าท่านมีความสุข เราก็ต้องตามใจท่านนะแพร

แพรก็ตามใจท่านแล้วไง ที่ไม่ไปยุ่งเกี่ยวอะไรอีกน่ะ

โอเคๆ งั้นจบเรื่องของคุณพ่อดีกว่านะ วันนี้แพรไปไหนมาเหรอจ๊ะ

ออกไปหาอะไรกินค่ะ เบื่ออาหารแช่แข็งเต็มทน ไหนปีร์บอกว่าจะมาเย็นๆ ไงคะ งานเสร็จก่อนเวลาเหรอคะ”

เอ่อ...ยังไม่เสร็จหรอก แต่ปีร์โทร.หาแพรไม่ติดก็เลยเป็นห่วง ไม่มีสมาธิทำงานแล้วด้วย ให้คุณแทมมี่ลองโทร.หาก็บอกว่าไม่รับเหมือนกัน ปีร์เป็นห่วงแพรมากนะรู้ไหม”

น้ำเสียงที่ปีร์เอ่ยออกมา แพรวารู้ดีว่าเขาเป็นห่วงเธอมากมายจริงๆ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนหรือทวีปใดของโลกใบนี้ เขาจะโทร.หาเธอทุกวันเพื่อรำพันถึงความรักความห่วงหาอาทร เธอจึงไม่เคยเลยสักครั้งที่จะอ่อนไหวไปกับผู้ชายคนไหนที่เข้ามาจีบ เธอมั่นคงกับเขาเพียงคนเดียวเสมอมา แต่บัดนี้เธอมองปีร์อย่างนึกเห็นใจที่เธอเปลี่ยนใจไปจากเขาจนแทบไม่เหลือเยื่อใยอะไรให้อีกเลย

ไอ้หัวใจเจ้ากรรม...เลือกสิ...เลือกผู้ชายคนนี้ คนที่เคยมั่นใจในตัวเขามาตลอด ตอบตกลงแต่งงานกับเขาไปเลย ทุกปัญหาจะได้จบ ไม่ต้องไปอาลัยอาวรณ์คร่ำครวญหาใครอีก จะได้ดำเนินชีวิตอย่างปรกติสุขเหมือนที่เคยผ่านมาอีกครั้ง อย่ากลับไปที่บ้านคุณปู่สุ่นอีก อย่าคิดถึงคนคนนั้นอีก

ปีร์เห็นเธอนิ่งเงียบ มองหน้าเขาเหม่อๆ จึงรู้ได้ทันทีว่าแพรวากำลังเป็นทุกข์อย่างแสนสาหัส ตลอดหลายปีที่คบกันมาไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะเห็นแพรวามีท่าทางทุกข์ร้อนอะไรนานนัก เธอเคยโกรธคุณพ่อและเป็นทุกข์ที่ท่านแต่งงานใหม่กับเพื่อนของเธอซึ่งมีประวัติไม่ค่อยจะดีนัก เธอร้องไห้อาละวาดอยู่พักเดียว แล้วก็ทำเหมือนไม่สนใจอะไรอีก แต่ขณะนี้เธอเป็นทุกข์ที่เขาไม่อาจปลอบโยนหรือทำให้เธอคลายทุกข์ได้เลม้แต่น้อย และก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรต่อไป

คืนนั้นปีร์ทั้งขอร้องทั้งอ้อนวอนให้เธอออกไปกินข้าวด้วยกัน โดยอ้างเหตุผลว่าเขาจะต้องเดินทางกลับไปที่อเมริกาเรื่องงานสักหนึ่งอาทิตย์ เขาเลยอยากพาเธอออกไปกินอาหารตามลำพังและฟังเพลงด้วยกันสักครั้งอย่างที่เคยทำ แพรวาขอพาแทมมี่ไปด้วย ซึ่งปีร์รู้สึกขัดใจนัก แต่สุดท้ายก็ต้องจำยอมอย่างไม่กล้าขัดใจ แม้จะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเธอจะต้องให้แทมมี่ไปด้วยก็ตาม

และวันรุ่งขึ้นรูปของแพรวาและปีร์ก็ลงหราอยู่ในหน้าข่าวบันเทิง ซึ่งพี่ชายชลของหวายก็ได้เห็นในหนังสือพิมพ์ เป็นภาพแพรวาในชุดราตรีเปิดไหล่สีดำ รวบผมขมวดมุ่น ดูสวยหรู กำลังเดินเคียงข้างชายหนุ่มคนรักของเธอที่อยู่ในสูทหล่อสมาร์ตและยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข แต่แพรวากลับก้มหน้าหลบกล้อง ใต้ภาพนั้นบรรยายไว้ว่า

นางเอกสาวแพรวากับแฟนหนุ่มสวีตรักหวานแหวว ควงกันไปดินเนอร์ด้วยท่าทางชื่นมื่น ดังจะยืนยันในความสัมพันธ์ที่กลับมาเหมือนเดิม

 

 

*เรื่องราวเริ่มสับสนอลวนรัก มาติดตามกันค่ะว่าแพรวาจะตัดใจจากอดีตเพื่ออยู่กับปุจจุบันได้หรือไม่ รับรองความสนุกลุ้นกันจนหัวใจแทบหยุดเต้น อ่านฉบับเต็มในแบบรูปเล่ม หรือโหลดอ่านในรูปแบบebookได้แล้วนะคะ*



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น