ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,062 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    7,062

ตอนที่ 17 : คร่ำครวญอาลัย 100%(ประกาศรางวัล)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 เม.ย. 61







ตอนที่ 17 คร่ำครวญอาลัย

 

แม่เอิบเป็นลมล้มพับไปทันทีที่เห็นภาพแพรวาถูกตู้ใบนั้นดูดเข้าไป เจียมและอิ่มรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนไม่น้อย แต่ก็จำเป็นต้องเข้าไปบีบนวดแม่เอิบ และเมื่อฟื้นแล้วแกก็พยายามตั้งสติ ก่อนจะบอกกับบ่าวทั้งสองไม่ให้พูดเรื่องนี้ให้ใครฟังเป็นอันขาด

รุ่งเช้าบ่าวชราเรียกเจ้าหวนให้นำเรือไปส่งข่าวกับพระองค์ชายให้เร็วที่สุด ว่าคุณหญิงหายตัวไปจากตำหนัก กระทั่งสามวันต่อมาจึงได้เสด็จกลับมาถึงตำหนักเมื่อจวนเจียนจะพลบค่ำ

เมื่อสดับเรื่องราวจากแม่เอิบและบ่าวทั้งสองคน พระวรกายสูงสง่าเหมือนจะหมดแรงประทับนั่งนิ่ง ก้มพระพักตร์ลง พาให้ทุกคนลอบมองด้วยหัวใจที่สลดเศร้าไปด้วย ก่อนจะทรงดำเนินช้าๆ เข้าไปในห้องพระ แล้วประทับนั่งที่หน้าโต๊ะหมู่บูชาพร้อมทั้งกราบ สายพระเนตรทอดมองไปที่องค์พระนิ่งๆ เหมือนจะทรงอธิษฐาน และทรงหันไปทอดเนตรที่ตู้ใบนั้น

ใช่สินะ ตู้ที่แพรวาพูดถึงไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย อยู่ใกล้แค่นี้เอง ตู้ที่ไม่เคยมีใครใส่ใจเพราะไม่ได้งดงามอะไรนัก เพียงแต่ลวดลายตรงบานประตูสลักเสลาซับซ้อนด้วยฝีมือ และมันก็ไม่ได้อยู่บนตำหนักนี้ หากแต่เป็นของประทานมาจากตำหนักใน ตอนที่สร้างตำหนักเสร็จใหม่ๆ

แพรวา เจ้าจากพรากเราไปจริงๆ รึนี่ เจ้าสั่งเสียก่อนที่จะไปว่าเจ้ารักเรา เจ้ารู้ไหมแพรวา เมื่อไม่มีเจ้า ทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนไม่มีความหมายใดๆ สำหรับเราอีกแล้ว เราบอกเจ้าเสมอว่าเจ้าคือลมหายใจของเรา และเจ้าจะให้เรามีชีวิตต่อไปได้เยี่ยงไร ไม่มีใครจะมาแทนที่เจ้าได้ดอกนะ เจ้านกน้อยแพรวา

พระองค์ชายลูบไล้ฝ่าพระหัตถ์ลงบนตู้ใบนั้นเบาๆ พลางรับสั่งรำพึง

เจ้าจงพาแพรวาของเรากลับมาเถอะ เราไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้อีกถ้าปราศจากนาง ทุกเวลานี้ที่เรามีพลังแรงใจที่คิดจะทำการใดๆ ให้สัมฤทธิผล ก็เพราะมีแรงใจจากนางเป็นแรงบันดาลให้ แต่บัดนี้เราหมดแล้ว หมดสิ้นทุกอย่าง เหลือเพียงลมหายใจอันน้อยนิดเท่านั้น ทั้งที่เราไม่อยากมีมันอีกเลย ด้วยเราทรมานใจอย่างที่สุดแล้ว

ทรงดำเนินกลับมาที่ห้องบรรทม ประทับนอนบนบรรจถรณ์ ทรงลูบไล้หมอนที่แพรวาเคยนอนหนุน กลิ่นกายของแพรวายังคงประทับติดตรึงกรุ่นอ่อน

แพรวา เจ้าจะคิดถึงเรา คนที่อยู่ในอดีตของเจ้ารึไม่ เจ้าจะรับรู้ว่าเราคิดถึงเจ้าเจียนจะขาดใจรึไม่ เราจะรอเจ้านะแพรวา กลับมาหาเราเถอะ เราคงหาชีวิตไม่ถ้าขาดเจ้า เราผิดเองที่ทิ้งเจ้าไว้ลำพัง แพรวา...แพรวา...

อัสสุชลที่คลอคลองไหลรินลงบนพระเขนย ในพระชนม์ชีพไม่เคยเลยสักคราที่จะหลั่งน้ำพระเนตรให้กับผู้ใด

ทรงระลึกถึงภาพในคืนก่อนที่จะจากพราก แพรวายอมทุกอย่างที่จะทำให้พระองค์มีความสุข ร่างงดงามของแพรวาระริกไหว ครวญคร่ำ ยามจับจูงพระหัตถ์ให้เดินไปพร้อมกัน อารมณ์ปรารถนาของหญิงสาวถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด จากที่เคยเหนียมอาย เมื่อร่างบางเป็นผู้ปรนนิบัติถวายงาน เงาของแพรวาทาบทาบนฝาผนัง ผมยาวสยายพลิ้วสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว เงาของเธองดงามดังภาพวาดเมื่อเปลวไฟในตะเกียงวูบวาบเจียนจะดับ เสียงคร่ำครวญของสายลมที่โชยพลิ้วเข้ามาทางพระแกลหวิวไหวดังเสียงรำพันสวาทของแพรวาที่หวามหวานอยู่ในพระทัยไม่รู้ลืม

ไม่มีหญิงใดดอกแพรวา ที่จะเร่งเร้าอารมณ์ของเราได้เท่าเจ้า และเราก็ไม่ต้องการรสรักจากผู้ใดอีก เรามิเพียงสนิทเสน่หาเจ้าเพียงแค่เจ้าปรนนิบัติให้เราเท่านั้น แต่เจ้าได้นำพาหัวใจรักของเราไปด้วย แล้วเรารึ...จะเสน่หานางใดได้อีก

ทรงคร่ำครวญด้วยพระหทัยที่โทมนัสอย่างที่สุด

 

แพรวาเก็บตัวเงียบ ยามค่ำคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้าด้วยหัวใจที่ห่วงหาจวนเจียนจะขาดใจ เพิ่งผ่านมาแค่คืนที่สามเท่านั้นก็รู้สึกว่าตนเองเหมือนจะทนไม่ได้เสียแล้ว มันไม่ใช่แค่ความใคร่ หากแต่มันเป็นความรัก เธอจากอดีตมาแค่กายและทิ้งหัวใจไว้ที่นั่น ป่านนี้คงจะทรงรับรู้แล้ว จะทรงระลึกถึงเธอเหมือนที่เธอคิดถึงไหมนะ

มันทรมานเหลือเกิน ทำไมเราต้องพรากจากกันอย่างกะทันหัน ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะได้ร่ำลากัน สิ่งใดในโลกนี้ที่ทรงอานุภาพกำลังกลั่นแกล้งเราใช่ไหมเพคะ ฝ่าบาทเพคะ...แพรรักฝ่าบาทนะเพคะ รักมากเหลือเกิน รอแพรนะเพคะ

แพรวานึกถึงคืนก่อนเสด็จ จุมพิตสั่งลาเวียนเคล้าเคลีย รับสั่งกระซิบอยู่ที่ริมแก้ม

แพรวา เราคงจากเจ้าหลายราตรี เราจะทนอยู่ได้สักกี่เวลาก็ยังไม่รู้เลย เราคงเจียนขาดใจเพราะคิดถึงเจ้า

จะคิดถึงแพรจนเจียนขาดพระทัยจริงเหรอเพคะ ถ้อยรับสั่งหวานจนแพรไม่อยากให้เสด็จไปแล้วนะเพคะ เกิดมีใครมาถวายตัวระหว่างทางเสด็จ จะรับไว้ไหมเพคะ

แพรวา เรากินข้าวบนโตกอันแสนงดงามและอร่อยเลิศรสปานนี้ ไฉนเลยจะต้องการลิ้มรสอาหารอื่นที่อยู่กลางทุ่งกลางท่าอีกเล่า

แพรจะจำไว้นะเพคะ ถ้าไม่เป็นไปตามรับสั่ง และทรงมีนางเล็กๆ แพรจะหนีกลับไปและจะไม่กลับมาอีกเลยเพคะ เธอทูลเหมือนจะขู่ด้วยรอยยิ้มหวาน เอื้อมมือไปบีบปลายพระนาสิกเบาๆ อย่างหยอกเย้า

เราให้สัญญากับเจ้าด้วยเกียรติในสกุลยศของเรา ที่จะไม่มีวันมีใครอีก ไม่ว่าท่านผู้ใดจะประทานหรือใครจะถวายตัว แค่เรามีเจ้าก็แทบจะหามีเรี่ยวแรงไปทำการทำงานสิ่งใดแล้ว เจ้าถวายงานจนเราเจียนจะขาดใจในรสสวาทของเจ้า เหมือนเจ้าจงใจจะแกล้ง

แพรแกล้งฝ่าบาทเหรอเพคะ ฝ่าบาทต่างหากเพคะที่ทรงรักไม่หยุดหย่อน

ก็เราเกรงว่าเจ้าจะลืมรสรักในเวลาที่จากกันหลายราตรี

เธอจำได้ว่าตัวเองหัวเราะขำในคำแก้ตัวของพระองค์ และยังเขินอายเมื่อสายพระเนตรกรุ้มกริ่มหวานระยิบระยับทอดมองหน้าเธอ น้ำตาแห่งความอาลัยรักร่วงพรูอาบแก้มนวล ในวันแรกที่มาถึงบ้านก็ตื่นเต้นเป็นสุขกับสิ่งที่เคยคุ้น เธอนั่งดูข่าวสารของตัวเองในโลกอินเทอร์เน็ต ดูทีวี ฟังเพลงจากเครื่องเสียง เวฟอาหารแช่แข็งที่ปีร์และแทมมี่ซื้อมาให้จนเต็มช่องฟรีซ อีกทั้งไอศกรีมของโปรดอีกหลายกล่อง แต่พอย่างสู่วันที่สองวันที่สาม ยิ่งยามที่ต้องอยู่คนเดียว ความทรงจำในความรักความอาลัยที่พยายามเก็บงำเอาไว้ก็ทะลักล้นออกมามากมาย ทั้งร่ำไห้ทั้งรำพึงรำพันคร่ำครวญหาเหมือนคนบ้า ก็บังเกิดขึ้นกับเธอ

แพรวานอนไม่หลับ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงกอดหมอนและเริ่มคร่ำครวญ

ฝ่าบาทเพคะ แพรคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกิน ป่านนี้ฝ่าบาทจะทรงรับรู้หรือยัง ว่าแพรได้จากฝ่าบาทมาแล้ว และถ้าทรงรู้แล้วจะทรงคิดถึงแพรไหมเพคะ รอแพรก่อนนะเพคะ อีกเพียงยี่สิบกว่าวันเท่านั้น แพรก็จะได้กลับไปหาแล้วเพคะ แพรไม่อาจจะรักใครได้อีกแล้ว ถึงแม้ที่นี่จะมีความสุขสะดวกสบายแค่ไหน แต่มันก็ไม่ทำให้รู้สึกมีความสุขเหมือนที่เคยอีก แพรยอมแล้วเพคะ ที่จะกลับไปอยู่กับฝ่าบาท แม้ว่าที่โน่นแพรจะต้องอยู่ภายใต้กำหนดกฎเกณฑ์ต่างๆ ที่แพรนึกขัดใจไม่ชอบ แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีฝ่าบาทข้างเคียงกาย ใจของแพรก็ไม่มีความสุขเหมือนที่ได้อยู่กับฝ่าบาทเลยเพคะ”

 

ปีร์ไปหาพ่อครูสุ่นเพื่อจะสอบถามถึงการมาของแพรวาในคืนวันนั้น แต่พ่อครูไม่ยอมออกมาพบเขาเพราะไม่ต้องการโกหก ท่านจึงให้หลานสาวออกมาพบแทน โดยที่หวายก็รู้ว่าผู้เป็นปู่ไม่ต้องการพูดปดกับปีร์ ด้วยท่านต้องการจะรักษาศีลให้ครบถ้วนจนถึงวันพระซึ่งเป็นวันที่จะมีการทำพิธีอีกครั้งตามที่คัมภีร์เล่มนั้นได้บอกไว้ ปีร์จึงพบหญิงสาววัยเดียวกับแพรวา ซึ่งเขาเคยเห็นอยู่หลายครั้งยามมาพบพ่อครูสุ่น แต่ก็เพียงไกลๆ เท่านั้น ไม่เคยพูดคุยทำความรู้จักกันเลยสักครั้ง

หวายเดินลงจากเรือน แล้วเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มนั่งที่ม้าหินใต้ซุ้มการเวกตรงหน้าเรือน ปีร์จึงเอ่ยแนะนำตนเองกับหญิงสาว

เอ่อ...ผมชื่อปีร์ครับ มาขอพบพ่อครู คือมีเรื่องจะถามเกี่ยวกับคุณแพรวาสักหน่อยน่ะครับ เพราะคุณแทมมี่ผู้จัดการส่วนตัวของเธอบอกว่ามารับเธอไปจากที่นี่น่ะครับ

เขาเอ่ยกับหญิงสาวที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีผิวขาวเหลือง ใบหน้ากลม และมีเครื่องหน้าที่เรียกได้ว่าเป็นคนน่ารัก รอยยิ้มของหญิงสาวก็น่ารักนัก เมื่อยิ้มกับเขาอย่างเขินๆ ก่อนจะตอบ

คือคุณปู่ไม่อยู่น่ะค่ะ มีคนมารับไปดูของโบราณอะไรสักอย่างหนึ่งน่ะค่ะ คงจะกลับค่ำๆ หรือยังไงหวายก็ไม่ค่อยแน่ใจนะคะ คุณคงต้องมาวันหลังแล้วละค่ะ

ปีร์มีสีหน้าผิดหวังนิดหนึ่ง และรีบเอ่ยถามอย่างนึกอะไรขึ้นได้

งั้นถ้าผมจะถามคุณหวายเกี่ยวกับเรื่องที่คุณแพรวามาปรากฏตัวที่นี่ คุณหวายก็คงพอจะรู้บ้างใช่ไหมครับ กรุณาเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าเธอมาเพราะพ่อครูทำพิธีเรียกหรือว่าเธอมาเอง

หญิงสาวคาดเดาไว้แล้วว่าปีร์จะถามคำถามนี้ เธอจึงไม่ลังเลที่จะตอบ

“คือหวายก็พอจะรู้เรื่องราวประหลาดมหัศจรรย์ในคืนวันนั้นบ้างค่ะ แต่คืนนั้นคุณปู่ไม่ค่อยสบาย ไม่ได้ทำพิธีอะไรหรอกค่ะ หวายคิดว่าเธอกลับมาเองมากกว่าค่ะ

อืม...เหรอครับ แล้วเธอบอกไหมครับว่าจะกลับไปอีก อย่างเช่นว่าจะมาที่นี่เพื่อให้ตู้ใบนี้นำทางเธอกลับไปอะไรทำนองนี้น่ะครับ”

เอ่อ...ไม่เห็นพูดแบบนั้นนะคะ เธอจะกลับไปทำไมล่ะคะ น่าจะกลัวการกลับไปเสียมากกว่านะคะ

ปีร์นั่งเงียบครุ่นคิด จนหวายมีโอกาสได้สังเกตเขา ปีร์มีลักษณะของผู้ชายอาร์ตๆ เขาเท่มากโดยการแต่งกายแบบที่ออกจะเซอร์ๆ แต่เสื้อผ้าร่างกายเขาก็ดูสะอาดสะอ้าน หน้าขาวเนียนแต่ไว้หนวดเหนือริมฝีปาก จึงทำให้บุคลิกเขาน่ามองน่าสนใจ หุ่นสูงเพรียวเท่ ดวงตาสวยเศร้าๆ จมูกโด่ง ริมฝีปากบางเฉียบ ยามแย้มยิ้มเห็นฟันสวยขาวเรียงเป็นระเบียบ เขาเหมือนพวกลูกครึ่งเสียมากกว่าคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์

อืม...คุณหวายครับ คุณแพรวาได้พูดถึงเรื่องที่เธอพบเห็น หรือว่าบอกความรู้สึกอะไรออกมาบ้างไหมครับ” ปีร์เอ่ยซักหญิงสาวอีก เพราะต้องการรู้ความรู้สึกของแพรวา

หวายถูกขอร้องจากแพรวาเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าปีร์จะต้องมาถาม และคุณปู่ก็เหมือนจะรู้ จึงหลีกเลี่ยงที่จะมาพบเขา หญิงสาวทำสีหน้าให้เป็นปรกติเมื่อเอ่ยพูด

คือคืนนั้นที่เธอมาน่ะค่ะ หวายกับคุณปู่ต้องช่วยกันปฐมพยาบาลอยู่ครู่ใหญ่กว่าเธอจะรู้สึกตัว และพอรู้สึกตัวแล้วเธอก็ยังสับสนอยู่ ก็เลยไม่ได้พูดหรือเล่าอะไรเลยค่ะ เพียงแต่ถามว่าตอนนี้พ.ศ.อะไรเท่านั้นค่ะ อืม...แล้วตอนนี้คุณแพรวาเป็นยังไงบ้างคะ หรือว่าเธอเป็นอะไร คุณปีร์ถึงรู้สึกไม่สบายใจ ขอโทษนะคะที่หวายถาม คือหวายอยากทราบข่าวเธอเหมือนกันน่ะค่ะ

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะตอบ

คือว่าเธอเศร้ามาก ผมรู้สึกว่าเธอไม่มีความสุขที่ได้กลับมา เธอเปลี่ยนไปจนผมรู้สึกแย่ เธอคร่ำครวญหาและดูอาลัยอาวรณ์ในเวลาที่จากมา ทำให้ผมคิดว่าเธอต้องการที่จะกลับไปอีกครั้ง

ปีร์ตอบอ้อมๆ ไม่ตรงนัก แต่หวายก็รู้ว่าเขาคงรู้ว่าแพรวานั้นเปลี่ยนไปเพราะอะไร

หวายว่านะคะ คุณปีร์คงต้องให้เวลากับเธอสักหน่อยในการที่จะกลับมาเหมือนเดิมน่ะค่ะ เธออาจจะยังสับสนกับความคิดความรู้สึก อาจจะต้องใช้เวลาปรับตัวเองอีกสักพัก คุณคงต้องให้เวลาเป็นตัวช่วยแล้วละค่ะ

จริงสินะ...เราอาจจะไปเร่งรัดแพรมากเกินไป ทั้งที่เธอยังสับสนกับความรู้สึก แต่ที่เราแทบจะทนไม่ได้ก็คือเธอปฏิเสธเรา เธอไม่ต้องการให้เราเข้าใกล้หรือแตะต้องตัวเธอทั้งที่เรากับเธอเคยรักกัน ความสัมพันธ์ภายนอกที่เคยมีให้กันทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน และหลายๆ ครั้งที่เกือบจะเกิดการล้ำเส้น แต่เราก็ต้องหักห้ามใจมาตลอดเพราะคำขอร้องของเธอ ทว่าวันนี้เราเริ่มที่จะทนไม่ได้แล้ว ทั้งที่เราทนทุกอย่างเพื่อเธอ แต่สุดท้ายเธอกลับตกไปเป็นของคนอื่น มันน่าเสียใจมากไหมล่ะ มิหนำซ้ำตอนนี้แพรยังทำเหมือนจะยอมรับเราไม่ได้อีก เธอจะรู้ไหมว่าเรารู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน สาวน้อยคนนี้ให้ข้อคิดกับเราได้ดีก็จริง แต่เราจะทำได้หรือเปล่าเท่านั้น ความต้องการที่เราอยากได้เธอ มันเพิ่มพูนมากขึ้นจากความที่ทั้งรักทั้งหวงอัดแน่นอยู่ในอก

ปีร์บอกลาหวายแล้วขับรถมาที่บ้านของแพรวา เขาตั้งใจว่าวันนี้จะพูดกับเธออีกครั้งและจะพยายามใจเย็นให้มากที่สุด หลังจากที่เร่งเร้าเธอมาตลอดสามวันให้ไปอเมริกาด้วยกันเพื่อแต่งงานกันเสียที่โน่น แต่เธอกลับปฏิเสธทุกอย่างที่เขาเสนอ โดยให้เหตุผลเพียงอย่างเดียวว่าเธอมีสามีแล้ว มันทำให้เขารู้สึกว่าเธอมีความหวังที่จะได้กลับไปอีกครั้ง ทว่าเธอกลับปฏิเสธ อ้างว่าไม่ได้คิดจะกลับไปอีก เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเดินทางข้ามเวลาไปมา แต่การที่เธอปฏิเสธทุกอย่างเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกสับสน ว้าวุ่น และเครียดไม่น้อย

เพื่อนบ้านของแพรวาต่างมองปีร์ด้วยความสงสัย ที่เขาเข้าออกบ้านของแพรวาถี่อย่างผิดปรกติ แต่ดีว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยอยู่ในขั้นดีเยี่ยม อีกทั้งเขาเองก็มีบัตรผ่านเข้าออกอยู่นานแล้ว จึงไม่มีใครสงสัยอะไรมากนัก ที่สำคัญมีคอลัมนิสต์บางคนตั้งข้อสังเกตว่าเขาและแพรวาได้อยู่ด้วยกันแล้ว ตามที่มีข่าวซุบซิบในแวดวงบันเทิงมาตลอด ที่นี่จึงเหมือนเป็นบ้านของเขาไปด้วย

ปีร์ไขกุญแจบ้านเข้ามาก็พบกับแพรวาที่นอนฟังเพลง และเหมือนจะหลับด้วยท่าที่นอนงอตัวน้อยๆ อยู่ที่เตียงนอนเล่นหน้าทีวี เพลงรักเศร้าๆ ยังดังแผ่วๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับกายเธอพลิกเบาๆ คราบน้ำตายังอยู่บนหมอนอิงที่เธอนอนหนุน แพรวาร้องไห้แทบทุกเวลาเลยหรือนี่...

เธอลืมตาสวยๆ ขึ้นมองเขานิดหนึ่ง และค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะแอบปาดคราบน้ำตาบนแก้มทิ้ง ไม่อยากให้เขาเห็น แล้วฝืนยิ้มออกมาน้อยๆ

ปีร์...กินอะไรมาหรือยัง หาอะไรในตู้เย็นกินกันดีกว่า ปีร์กับแทมมี่ซื้อมาเสียเต็มตู้ แพรกินไม่ทันเลยจ้ะ

ชายหนุ่มส่งมือให้แพรวาแล้วจับจูงเธอไปนั่งที่ห้องอาหาร ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบอาหารแช่แข็งออกมาเข้าไมโครเวฟและนำมาวางให้ อีกทั้งยังนำผลไม้หลายชนิดที่เป็นแพ็กๆ เทเรียงใส่จานแล้วนำมาวางให้อย่างเอาใจ ทำให้แพรวาต้องเอ่ยอย่างขันๆ

เอ๊ะ! ความจริงแพรต้องทำให้แขกกินไม่ใช่เหรอคะ นี่แขกมาทำให้เจ้าของบ้านกิน แปลกดีจังเนอะ

อย่าคิดว่าปีร์เป็นแขกสิแพร และปีร์ก็อยากทำให้แพรกินจ้ะ ความจริงปีร์ก็ทำให้กินทุกทีอยู่แล้วนี่จ๊ะ ไม่เห็นแพรจะทำให้ปีร์กินเลยสักครั้ง และปีร์ก็ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะทำให้แพรตลอดไป ถึงเราจะอยู่กันจนแก่เฒ่า ปีร์ก็จะทำให้แพรทุกอย่างจ้ะ

นักโบราณคดีหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ดวงตาสวยเศร้าเป็นประกายน่ามอง เขาพูดอย่างนี้และทำเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรจริงๆ ซึ่งแพรวาก็รู้สึกปลื้มกับคำพูดและการกระทำของเขาเสมอมาเช่นกัน

แพรวานิ่งเงียบ ผู้ชายแสนดีสองคนเข้ามาในชีวิต เพียงแต่ต่างกาลเวลากันเท่านั้น เธอต้องเลือกปีร์แน่นอนถ้ายังอยู่ที่นี่ แต่บัดนี้หัวใจเธอไม่สามารถจะรักเขาได้อีกแล้ว ถึงเขาจะสุดแสนดีเพียงใด มันเป็นชะตากรรมของคนสามคนที่ต้องมาพบกัน รักกัน พรากกัน เธอต้องพรากจากปีร์ไปพบพระองค์ชาย และเมื่อรักท่านตกเป็นสมบัติของพระองค์ท่านแล้ว ก็ต้องจากท่านมาพบกับปีร์อีกครั้ง

ปีร์จิ้มผลไม้ป้อนใส่ปากแพรวาพร้อมกับเอ่ยถาม เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ ดวงตาสวยเศร้าสลด

แพร ปีร์อยากให้แพรเปิดเผยตัว แถลงข่าวไปเลยดีไหม แพรจะได้ออกไปไหนมาไหนได้ ไม่ต้องมาอุดอู้อยู่แต่ในบ้านแบบนี้ ถึงอย่างไรมันก็ต้องทำนะ เพราะแพรเป็นคนของประชาชน มันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก” ปีร์เอ่ยในขณะที่ตักอาหารเข้าปากตนเอง

แพรวาถอนหายใจออกมาทันที แพรก็คิดเหมือนปีร์นะ แต่แพรยังไม่อยากพบใครและยังไม่มีอารมณ์ที่จะตอบคำถามใครด้วย แพรไม่รู้จะตอบคำถามที่แต่ละคนถามเจาะลึกยังไง วันนั้นแพรหายไปได้ยังไง ทางไหน ไปอยู่ที่ไหนมา แล้วยังคำถามอีกมากมายที่ต้องตอบ แพรไม่อยู่ในอารมณ์นั้นเลยนะปีร์

คำตอบของแพรวามาพร้อมกับสีหน้ายุ่งยากใจและดวงตาที่ฉายประกายกังวลแจ่มชัด ซึ่งเขาก็เข้าใจความรู้สึกของแพรวาดี เธอครุ่นคิดมากมายหลายเรื่อง และไม่อยู่ในอารมณ์ที่ดีนัก

แพรวาเองก็เริ่มรู้สึกว่าตนคงมีกรรมอะไรสักอย่าง ที่กลับมาอยู่ภพนี้ก็เหมือนจะต้องติดอยู่ในกรอบของความเป็นคนของสาธารณนที่มีผู้คนอยากรู้อยากติดตามความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวจนเธอไม่มีอิสรเสรีอย่างเช่นคนอื่น และเมื่ออยู่ภพโน้นก็ต้องอยู่ในกรอบระบบระเบียบของขนบธรรมเนียม ซึ่งมันก็เป็นภาวะที่ไม่ค่อยแตกต่างกันสักเท่าไร

ปีร์เก็บจานไปล้าง ก่อนจะเดินมาจูงมือเธอกลับเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เขานั่งลงข้างเธอบนโซฟายาวและเริ่มกอดเคล้าเคลีย จนแพรวาเริ่มรู้สึกขัดใจ แต่ก็ทนนิ่งด้วยไม่อยากให้เขาจับความรู้สึกอะไรได้อีก เพราะเธอรู้ว่าเขากำลังระแวงว่าเธอกำลังหาทางกลับไปอีกครั้ง เขาเฝ้าถามถึงการมาและการกลับไป หากแต่แพรวาก็ปฏิเสธทุกอย่าง อ้างว่าไม่รู้เหมือนกันว่าไปมาได้อย่างไร

ชายหนุ่มไม่หยุดที่จะกอดจูบ เหมือนต้องการจะปลุกอารมณ์ ทำให้แพรวาเริ่มที่จะนับหนึ่งในใจและพยายามอดทนอย่างที่สุด เธอเบี่ยงกายหนี แต่ปีร์กลับโถมเข้ากอดแล้วสอดมือเข้ามาในเสื้อนอนตัวหลวมของเธอ มือหนาแตะต้องความชูชันพร้อมประกบริมฝีปากจุมพิต จนนักแสดงสาวต้องผลักอกเขาออกอย่างแรง แต่ดูเหมือนปีร์จะไม่ยอมรับรู้อย่างเคยเสียแล้ว เขาเข้ากอดรัด จับตรึงมือเธอไว้ทั้งสองข้าง และพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าเธอออก เขาต้องการความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่เป็นอยู่ แพรวาเริ่มดิ้นรนขัดขืน แต่เขากลับหมายเผด็จศึกเธอให้ได้

 


*แพรวาจะรอดมือปรีย์หรือไม่ และที่เธอคิดจะกลับไปหาท่านชายจะสำเร็จงั้นหรือ ไม่มีใครตอบได้แม้แต่พ่อครูสุ่น รักสามเส้าจะดำเนินไปอย่างไรมาติดตามกันค่ะ รับรองความสนุกจนถึงบรรทัดสุดท้ายที่ไม่สามารถเดาตอนจบได้ค่ะ*

โหลดอ่านได้ในรูปแบบebookแล้วนะคะ

มาประกาศรางวัลตามนัดค่ะ

สำหรับคอมเม้นท์

1.น้อง tookta12

2.น้อง supakornwangsai

รางวัลสำหรับแฟนพันธ์แท้

1.น้อง mooaun1974

2.น้อง Benjalabel

ส่งชื่อและที่อยู่อย่างละเอียดมาในข้อความลับนะคะ



ตำหนักรักข้ามภพ
บุษบาพาฝัน
www.mebmarket.com
        การหายตัวไปอย่างลึกลับไร้ร่องรอยของแพรวานางเอกสาวสวยแถวหน้าของเมืองไทย ในระหว่างการถ่ายทำละครย้อนยุคที่วังโบราณแห่งหนึ่ง ได้สร้างความตกตะลึงให้กับสังคมและเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปได้อย่างไร และหายไปไหน และแทบไม่ร่องรอยอะไรให้ค้นหา         ในขณะที่แพรวาก็ไม่รู้เช่นกันว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเมื่อเธอกำลังเดินสำรวจวังบริเวณแห่งนี้ และทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ที่นี่ไม่ใช่โลกของเธออีกแล้ว แต่เป็นโลกของเขา พระองค์เจ้าวิชิตชลชายผู้สูงศักดิ์ ผู้ทีรอคอยนางในฝันของเขามาแสนนาน และเธอก็มาปรากฏกายขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์         ปีร์ นักโบราณคดีแฟนหนุ่มลูกครึ่งของแพรวา ต้องรีบเดินทางกลับจากอังกฤษเมื่อทราบเรื่องที่แฟนสาวของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ การค้นหาประวัติศาสตร์ของปีร์เริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาพบบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งทำให้นักโบราณคดีอย่างเขาเชื่อว่า แพรวาหายตัวไปอย่างไม่ธรรมดา แล้วชายหนุ่มจะตามหาคนรักเจอหรือไม่ มาติดตามรักสามเส้าของหนึ่งหญิงสองชายต่างมิติ ในที่สุดแพรวาจะเลือกอยู่กับใคร อะไรคือปมแห่งความผูกพันของ แพรวา ปีร์ และพระองค์เจ้าวิชิตชล        นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่คนเขียนรักมาก และได้รีไรท์ใหม่ทั้งเรื่อง เป็นแนวดราม่า โรแมนติก เนื้อเรื่องมีทั้งสองภพค่ะ ซึ่งนิยายเรื่องนี้จะทำให้นักอ่านซาบซึ้งตรึงใจกับคำว่ารักแท้ รักที่ต้องเสียสละ รักที่ข้ามภพข้ามชาติ บุษบาพาฝันต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกท่าน ที่กรุณาอุดหนุนผลงานทุกเรื่องด้วยดีเสมอมา....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #31 supakornwangsai (@supakornwangsai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 20:06

    ขอบพระคุณมากค่ะพี่บุษบาพาฝัน จะติดตามเป็นแฟนคลับต่อๆไปค่ะ ??????’•??’•

    #31
    0
  2. #30 supakornwangsai (@supakornwangsai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 16:56

    ดิฉันต้องขอโทษอย่างมากนะค่ะ ที่ไม่ได้เช็คตรวจสอบการแจกรางวัล แต่เข้ามาอ่าน จึงเห็นชื่อตนเอง

    ว่าได้รับรางวัล ค่ะ ชื่อ Supakornwangsai และไม่ทราบจะยังได้รับรางวัลหรือไม่ค่ะ ด้วยเป็นเวลาหลายเดือนแล้ว และดิฉันจะแจ้งชื่อที่อยู่อย่างละเอียดได้ในข้อความลับที่ใดกันค่ะ หากยังได้รับรางวัลอยู่

    #30
    1
    • #30-1 บุษบาพาฝัน (@intuon55) (จากตอนที่ 17)
      2 สิงหาคม 2561 / 15:30
      แลัวพี่จะจัดส่งไปให้นะคะ ซึ่งความจริงก็หมดเขตแล้ว แต่ไม่เป็นไรค่ะเราเป็นแฟนกันนี่เนาะ
      #30-1
  3. #26 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:18
    ขอบคุณค่ะ ส่งกำลังใจมาช่วย แพรวาค่ะ
    #26
    0
  4. #25 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 16:20
    อ่านแล้วเศร้าตามพระองค์ชายค่ะ สงสารพี่ปีร์ก็สงสาร รักแต่มิอาจครอบครอง คงเจ็บปวดเจียนขาดใจ
    #25
    0