ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,060 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    7,060

ตอนที่ 16 : เกินกว่าคำว่ารัก100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 เม.ย. 61




แพรวา



ตอนที่ 16 เกินกว่าคำว่ารัก

 

แพรวารู้แล้วว่าปีร์ออกตามหาเธอ ที่สำคัญมีส่วนทำให้คุณปู่สุ่นตัดสินใจช่วยเขาค้นหาแล้วพาเธอกลับมาที่นี่ ในอดีตเธอยอมรับรักปีร์และคิดที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเขาโดยที่เธอไม่เคยสนใจใครเลย หากแต่ตอนนี้ความรู้สึกทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เปลี่ยนไปอย่างที่เรียกกลับมาไม่ได้อีก ทั้งหัวใจ ร่างกาย และจิตวิญญาณ เพราะเธอได้มอบมันให้กับพระองค์ชายชลไปจนหมดสิ้นแล้ว ถ้าต้องจากกันจริงๆ เธอจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง แพรวาคร่ำครวญอยู่ในอก น้ำตาร่วงพรู เธอก้มลงกราบพ่อครูสุ่น

แพรกราบขอบพระคุณค่ะคุณปู่ ที่กรุณาช่วยแพรให้พ้นจากอาถรรพ์ แต่แพรยอมที่จะต้องอาถรรพ์จากมันโดยทำลายนกตัวนี้อีกครั้ง เพื่อจะได้กลับไปในอดีตค่ะ แพรยอมเสี่ยงทุกอย่างแม้แต่ชีวิต เพราะแพรรักพระองค์ชายมากเหลือเกิน แพรคงต้องตายถ้าอยู่ที่นี่โดยไม่ได้กลับไปพบกับท่านอีก สงสารแพรเถอะนะคะ

เธอกราบลงตรงหน้าชายชราที่ฟังเธอแล้วมีสีหน้าทั้งอึดอัด กลัดกลุ้ม แต่ก็เข้าใจ

หนูแพร ปู่เข้าใจเรื่องความรักดี และถ้าหนูตัดสินใจอย่างนั้น ปู่ก็ไม่ห้ามหรอก คนเราจะมีความสุขและอยู่ตรงไหนก็ได้ ขอเพียงมีความรัก แต่หนูจะต้องอยู่ที่นี่อีกหนึ่งเดือน รอจนกว่าจะถึงวันพระแรมสิบห้าค่ำอีกครั้ง แล้วหนูค่อยไป แต่ปู่ก็ไม่แน่ใจนะว่าหนูจะกลับไปได้ไหม เพราะมันอาจจะขึ้นอยู่กับชะตากรรมของหนูด้วย ไหนจะคุณพ่อของหนูอีก หนูไม่ห่วงท่านเหรอ”

ค่ะคุณปู่ เดือนหนึ่งแพรก็จะรอค่ะ แต่แพรขอร้องคุณปู่กับคุณหวายอย่าบอกใคร โดยเฉพาะปีร์ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แพรจะบอกว่าแพรกลับมาเองโดยผ่านตู้แบบนี้ที่ฝั่งโน้น จะไม่บอกว่าคุณปู่ทำพิธีอะไรทั้งนั้นค่ะ ส่วนเรื่องที่แพรจะกลับไป แพรก็จะไม่บอกปีร์เหมือนกันค่ะ คุณปู่อย่าเพิ่งส่งตู้ใบนี้กลับคืนกรมศิลป์เลยนะคะ แพรกราบละค่ะ ถือว่าสงสารแพรกับพระองค์ชายเถอะนะคะ เรารักกันมากค่ะคุณปู่ และสำหรับเรื่องคุณพ่อ แพรรู้ว่าท่านก็คงเป็นห่วง แต่แพรจะบอกท่านตามตรงค่ะ”

อืม...ได้สิ เรื่องตู้น่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก เพราะไม่ได้รีบเร่งอะไร ตอนแรกที่ปู่ยังไม่ได้ไปอ่านคัมภีร์ของทวดสิมก็คิดว่าจะใช้วิธีสมัยใหม่ติดมันเข้าไป แต่พอมารู้เรื่องของหนูจากคุณปีร์ และยิ่งไปค้นพบเรื่องอาถรรพ์อาคม ก็เลยต้องชะงัก งั้นเอาอย่างนี้นะ ปู่จะลงไปทำพิธีกับนกที่ตู้ก่อนจะเลยเวลาเที่ยงคืน

 

ตีหนึ่งกว่าแล้วที่แพรวาโทร.หาแทมมี่เพื่อบอกให้มารับเธอที่บ้านพ่อครูสุ่น แทมมี่ฟังข้อความแล้วถือโทรศัพท์ค้างอยู่เป็นนาน ก่อนจะพูดกลับมา

นั่นใครน่ะ พวกโรคจิตหรือเปล่า อย่ามาหลอกอีแทมมี่นะเว้ย แกอย่ามาทำเสียงเหมือนเลย ใครๆ ก็ทำได้ อีบ้า อีโรคจิต

พูดจบแทมมี่ก็กดตัดสายทิ้ง แพรวาเดาได้ทันทีว่าผู้เป็นเพื่อนคงไม่เชื่อที่จู่ๆ ก็มีคนโทร.มาบอกว่าเป็นแพรวาแล้วให้มารับ ดูท่าคงจะโดนหลอกเช่นนี้มาแล้ว ถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ เธอตัดสินใจใช้มือถือของหวายโทร.เข้าไปอีกครั้ง

เฮ้ย! แทมมี่ ฉันแพรวาจริงๆ นะ ไอ้สุทัศน์ พ่อแกชื่อสุธี แม่ชื่อยุวดีหรือว่าแม่ยุ้ย และแกก็ติดเงินฉันอยู่สองหมื่นห้า” แพรวาเอ่ยประวัติของแทมมี่ที่มีเพียงเพื่อนสนิทเท่านั้นที่จะรู้

ปลายสายเงียบไปเป็นครู่ ก่อนที่จะตะโกนกลับมา

แพรวา แกจริงๆ ใช่ไหม แกยังมีชีวิตมีลมหายใจ ไม่ใช่ผีนะ ฉันเล่นกับอะไรได้หมด ยกเว้นผีนะ”

เออ ฉันยังไม่ตาย ตกลงแกจะมารับฉันไหม ความจริงฉันกลับเองก็ได้นะ แต่ฉันไม่มีกุญแจเข้าบ้าน ฉันคิดว่าสมบัติของฉันในวันนั้นมันคงอยู่ที่แกใช่ไหม”

อือ...งั้นบอกทางมา จะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ แต่ก่อนอื่นแกรีบเล่ามาสิว่าแกหายตัวไปกกกอดอยู่กับใครที่ไหน ฉันอยากรู้มากจนทนรอเจอหน้าแกไม่ไหวแล้ว”

ไม่บอก ถ้าแกอยากรู้ก็รีบมารับสิ แค่นี้นะ”

แพรวารีบวางสายในทันที และเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นสองเพื่อนสนิทก็ได้เจอหน้ากัน แทมมี่มองคนเป็นเพื่อนซึ่งยืนอยู่บนบ้านเรือนไทยย่านชานเมืองในชุดผ้าโจงห่มผ้าแถบด้วยสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ ที่จะเดินเข้ามาหาแพรวา ทำให้คนถูกมองนึกขัน

ยายแพร แกมาทำอะไรที่นี่ แกไม่ใช่ผีแน่นะ

แทมมี่ถอยหลังไปทีละก้าวเมื่อแพรวาเดินเข้าไปหาเธอ จนหวายที่ยืนอยู่กับปู่สุ่นต้องยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะขำท่าทางของคนทั้งคู่ โดยเฉพาะนักแสดงสาวที่แกล้งเดินช้าๆ ทำเหมือนผีหลอกอย่างหยอกเอินเพื่อนพร้อมกับพูดช้าๆ เสียงเย็น

แทมมี่ ฉันคิดถึงแกจังเลย มาหาฉันสิ

แทมมี่วิ่งพรวดไปยืนตัวสั่นหลับตาปี๋อยู่ที่หน้าประตูบ้าน

โอ๊ย! พุทโธ ธัมโม สังโฆ อย่ามาหลอกหลอนฉันเลยนะแพรวา แล้วเดี๋ยวฉันจะทำบุญกรวดน้ำไปให้ ฉันรู้ว่าแกชอบกินอะไร ไปผุดไปเกิดเสียเถอะนะ”

แทมมี่เอ่ยเสียงสั่นพลางยกมือขึ้นปิดหน้า กายสั่นเทิ้ม จนแพรวาเดินไปถึงตัวและเข้าจับแขนไว้ เล่นเอาคนกลัวผีถึงกับยืนตัวแข็ง ดวงตาเบิกโพลง

อีบ้า! ฉันยังไม่ตายสักหน่อย แกเห็นฉันเป็นผีหรือไง

แทมมี่ยังคงมองแพรวาด้วยดวงตาเบิกโพลง ในสมองสับสนด้วยคำถาม เพราะชุดที่แพรวาสวมใส่ในตอนนี้แม้จะคล้ายกับตอนที่หายตัวไปแต่กลับดูสวยกว่า แพรวาตายโหงหรือเปล่า ถึงได้เฮี้ยนขนาดนี้ แทมมี่หมดทางถอย จึงจำต้องยืนพิงรถตัวเองพลางยกมือขึ้นพนมแล้วท่องคาถาผิดๆ ถูกๆ ขณะมองไปที่เพื่อนสนิท แบ็กกราวนด์ของนักแสดงสาวในยามนี้เป็นภาพบ้านเรือนไทยโบราณ มีต้นไม้รกครึ้มเป็นฉาก เพิ่มความน่าสะพรึงกลัวท่ามกลางความมืดมิดและแสงไฟที่ไม่สว่างนัก

ชายหญิงต่างวัยยังยืนอยู่ที่หน้าบันได มีเพียงแสงไฟที่สาดส่องมาจากทางด้านหลังจนมองเห็นสีหน้าไม่ถนัด ส่วนแพรวาซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าในเครื่องแต่งกายย้อนยุค จะให้เข้าใจว่ายังไง แทมมี่แทบจะฉี่ราดออกมาแล้ว

โธ่...เราไม่น่ามาเลย วิญญาณของแพรวาคงต้องการบอกอะไรสินะ ถึงได้พาเรามาที่นี่ ผีทำอะไรได้ทุกอย่าง แต่ทำไมถึงเพิ่งทำ หายไปตั้งสามสี่เดือนเพิ่งนึกอยากจะหลอกหรือไง

แพรวาหันหลังกลับไปที่ครูสุ่นและหวาย

แพรกลับก่อนนะคะ คุณปู่ คุณหวาย แล้วแพรจะมาหาอีกค่ะ ถ้าแพรจะมาหาบ่อยๆ คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ”

หวายตอบเสียงใส มาสิคะ มาได้ทุกวันเลยค่ะ หวายชอบคุณแพรวาค่ะ หวายเลิกเรียนกลับถึงบ้านก็ประมาณบ่ายสามค่ะ แล้วแวะมานะคะ หวายจะคอยค่ะ

หญิงสาวที่ชื่อหวายเอ่ยด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส แต่ชายชราเพียงยิ้มเยือนน้อยๆ พยักหน้าให้ แพรวาพนมมือไหว้ชายชราอีกครั้ง และโบกมือให้หลานสาวเจ้าของบ้าน ก่อนจะหันกลับมาที่แทมมี่

ไปกันเถอะดึกแล้ว

แทมมี่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก เอื้อมมือมาแตะแขนแพรวานิดหนึ่ง แม้จะรู้สึกได้ว่าตัวอุ่น แต่ก็ยังไม่ค่อยน่าไว้ใจนัก แทมมี่รีบขึ้นรถโดยไม่คิดจะร่ำลาใครทั้งสิ้น กระทั่งรถแล่นออกมาถึงถนนใหญ่ นักแสดงสาวก็ตะโกนขึ้น

เฮ้อ...โลกนี้เวลานี้ของแพรวาจริงๆ ด้วย มันสว่างไสว มันสดชื่น เหมือนได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งหนึ่งเลย โลกใบนี้เป็นของแพรวา เย้...ดีใจจังเลย แพรวามองไปยังหน้ารถก่อนจะเหลียวมองไปรอบๆ แล้วตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ร่างบางหัวเราะออกมาเหมือนเพิ่งถูกปล่อยออกมาจากสถานกักกัน

แทมมี่หันมามองแพรวาด้วยสีหน้าที่บอกอารมณ์ไม่ถูก และเอ่ยออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นั่งรถมาด้วยกัน

ยายแพร แกพูดอย่างกับไปตกนรกขุมไหนมา จนไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ถามจริงเถอะ แกถูกโจรจับไปขังไว้หรือไง

เปล่าหรอก ฉันไปอยู่บนสวรรค์มาต่างหาก แทมมี่...ฟังฉันนะ ฉันอยากบอกแก จากที่ฉันเคยรักปีร์ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันเจอคนที่ฉันรักเขาได้อย่างหมดหัวใจ ฉันได้รู้จักความรักที่แท้จริง อย่างที่ผู้หญิงกับผู้ชายพึงมีให้กันได้มากที่สุด ฉันพูดไม่ถูกว่าฉันรักเขาแค่ไหน คือมันมากมายเกินรำพันน่ะ”

นี่แกเพ้อเจ้อหรือเปล่า แล้วตกลงที่แกหายไปน่ะ ก็ไปอยู่กับผู้ชายคนที่ทำลายอนาคตแกจนย่อยยับน่ะเหรอ แล้วตอนนี้มันไปไหนเสียล่ะ แกยังมีสมองอยู่หรือเปล่า ทั้งที่กำลังดังสุดขีดแต่กลับหายตัวไปกกอยู่กับผู้ชาย ทีนี้จะแก้ข่าวว่ายังไงล่ะ”

จริงสินะ ถ้าข่าวการกลับมาของเรารู้ถึงหูนักข่าว กองทัพนักข่าวคงมารุมทึ้งขอสัมภาษณ์เราจนอยู่ไม่ได้เลยละ แล้วเราจะตอบทุกคนว่าไปอยู่ไหนมาล่ะ หากพูดโกหกแล้วมีคนจับได้ภายหลัง มีหวังโดนถล่มยับในฐานะที่เป็นคนของสาธารณชน แต่ถ้าบอกว่าหลุดมิติเข้าไปในอดีต กระแสตอบกลับคงหนักยิ่งกว่า คงจะโดนก่นด่าว่าบ้าหรือโกหกคำโต แล้วอย่างนี้จะให้ข่าวการหายตัวไปว่ายังไงดี

แทมมี่ อย่าเพิ่งให้ใครรู้นะว่าฉันกลับมาแล้ว ให้ฉันตั้งหลักก่อน ขอเวลาฉันคิดสักนิด แต่วันนี้แกต้องอยู่กับฉันนะ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้แกฟัง แล้วแกก็ต้องช่วยฉันคิดด้วย เข้าใจไหม”

“ย่ะ ฉันก็มีเรื่องจะถามแกเหมือนกัน ว่าแกมาหมกตัวอยู่ที่บ้านผีสิงเมื่อกี้ได้ยังไง และทำไมมันมีอะไรลึกลับซับซ้อน วันนี้แกต้องขยายความออกมา ไม่งั้นฉันคงจะเป็นบ้าไปกับแกด้วยแน่ๆ

 

แพรวาเข้ามาในบ้านเดี่ยวสองชั้นซึ่งสวยทันสมัยบนเนื้อที่ร้อยตารางวาของเธอ และนั่งลงบนโซฟา กดรีโมตเปิดเพลงฟังทันที เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาในที่ที่ตนเอง มีอิสรเสรีอย่างแท้จริง ไม่ต้องระวังการวางท่าทางกิริยาใดๆ อย่างที่เคยทำตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา แต่ถึงจะระวังอย่างไรก็หลุดกิริยาไม่สมควรวันละหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน ความสุขกับชีวิตในโลกส่วนตัวเกิดขึ้นกับแพรวาอีกครั้ง แทมมี่มองอาการของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ยังเอ่ยบอกเธอ

แกรีบไปเปลี่ยนเอาชุดนางพรายตานีนี่ออกไป๊ ไปอาบน้ำทำอะไรของแกแล้วค่อยลงมาคุยกัน ฉันจะหลับอยู่ตรงนี้สักงีบ ง่วงชะมัด เฮ้อ...มีเพื่อนบ้าไปแล้วสินะ

แทมมี่เอ่ยบ่นกระปอดกระแปด แล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟาหน้าทีวี เมื่อแพรวาขึ้นข้างบนไป แทมมี่ก็รีบโทร.ไปหาปีร์ พร้อมทั้งบอกเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ที่ไปรับเธอมา

แพรวาเข้าไปในห้องนอนสุดหรู เธอยิ้มให้กับทุกอย่างที่อยู่ในห้องนั้น รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอเข้าห้องน้ำอาบน้ำฮัมเพลงเบาๆ เสร็จแล้วก็ออกมาทาครีมบำรุงผิว พรมโคโลญไปตามร่างกาย ก่อนจะหาชุดนอนมาเปลี่ยน และหยิบเสื้อคลุมมาสวม

นักแสดงสาวอ้อยอิ่งอยู่ที่หน้ากระจกเงา มองดูเงาสะท้อนของตัวเอง จึงเห็นผมเผ้าของตัวเองไม่มีรูปทรงใดๆ ด้วยไม่เคยตกแต่ง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังพอดูได้ หญิงสาวแปรงผมเบาๆ และติดกิ๊บตัวสวย ในใจนั้นนึกถึงแม่อิ่มกับแม่เจียมที่จะเข้ามาช่วยเธอแต่งตัวโดยแปรงผมให้ หาเครื่องแต่งกายมาแต่งให้ในแต่ละวัน ผ้าผ่อนที่นุ่งห่มอบร่ำด้วยกลิ่นดอกไม้หอมชื่นใจ แต่แล้วน้ำตาเริ่มคลอคลองเมื่อนึกถึงพระองค์ชายชล

ไม่เป็นไรหรอกน่าแพรวา เรารู้วิธีกลับไปแล้วนี่ เราต้องได้กลับไปหาท่านอีก รอแพรนะเพคะฝ่าบาท แพรจะขออยู่ที่นี่อีกแค่เดือนเดียว แล้วแพรจะกลับไปหาฝ่าบาทให้ได้

เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งกายอย่างมีความสุขอยู่เกือบชั่วโมง และเมื่อเดินลงบันไดมาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อปีร์ปราดเข้ามารวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน กอดเธอไว้แน่นและนิ่งๆ จนครู่หนึ่งก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงเครือสะท้าน

แพร แพรจริงๆ แพรรู้ไหมว่าปีร์จะตายอยู่แล้ว ปีร์คิดถึงแพรเป็นห่วงแพรมากเหลือเกิน

แพรวาไม่ได้กอดตอบปีร์เหมือนเช่นทุกครั้งที่พบกัน ซ้ำยังดันอกเขาออกพลางเบี่ยงกายน้อยๆ จนปีร์รู้สึก และครางเรียกเธอเบาๆ

แพร...ทำไม...

แพรวามองหน้าปีร์นิดหนึ่ง ความรู้สึกที่เคยรักเขาปลื้มเขามันหายไปไหนหมด ทำไมเธอต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ แม้จะนึกสงสัย แต่ก็ยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะตอบเขา

ก็แพรตกใจนี่คะ จู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามากอด นังแทมมี่ตัวดีโทร.ไปกวนปีร์กลางดึกสินะคะ” แพรวาแก้ตัวกับชายหนุ่มเบาๆ เมื่อเห็นแววตาร้าวรานของเขา

ปีร์เข้ามาโอบกอดเธออีกครั้ง แพรวารู้ว่าเขาคิดถึงเธอมากมายนัก ทุกครั้งที่เขากลับมาจากต่างประเทศ เขาก็จะทำอย่างนี้ เพียงแต่ไม่เคยล่วงเกินล้ำเส้น เขาเคารพในความคิดของเธอเสมอ ที่บอกให้เขารอจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน

นักโบราณคดีหนุ่มดึงมือแพรวาให้มานั่งลงที่โซฟา เขายังโอบกอดเธอไว้ในวงแขนไม่ยอมปล่อย แพรวาจำต้องยอมนั่งนิ่งๆ แต่ปีร์กลับจับปลายคางเธอและก้มลงจูบ ในนาทีนั้นแพรวากลับเบือนหน้าหนี เธอรับจูบจากเขาไม่ได้อีก ในความรู้สึกของเธอไม่อาจยอมรับรสสัมผัสจากใครได้อีกแล้ว

ทำไมล่ะแพร แพรเปลี่ยนไปมากมายเพราะแพรมีคนอื่นมาแทนที่ปีร์แล้วใช่ไหม

คุณปู่สุ่นบอกว่าปีร์แน่ใจว่าเธอหลุดมิติไป และพยายามค้นคว้าสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งเขาสันนิษฐานว่าสิ่งที่เขาค้นพบนั้นต้องเกี่ยวข้องกับเธอ ไม่รู้ว่าจะมีข้อความอะไรเขียนบอกไว้ไหม ว่าในที่สุดแล้วพระองค์ชายทรงเป็นยังไงบ้าง ถ้ามีเขียนไว้ นั่นก็คือชีวิตส่วนหนึ่งของเธอทีเดียว แพรวานิ่งคิดเงียบๆ จนปีร์เอ่ยถามขึ้นอีก

แพรไปอยู่ที่ไหนมา เล่าให้ปีร์ฟังบ้างได้ไหม บอกปีร์เถอะนะ ปีร์รับได้ทุกเรื่อง ปีร์รักแพรมากนะ ไม่ว่าแพรจะเป็นอะไร ปีร์ก็ยังรักแพร

คำพูดของปีร์บอกเป็นนัยว่าเขารู้เรื่องของเธอ และมั่นใจอีกด้วย แพรวาจึงตัดสินใจไม่ถูกว่าจะบอกเขายังไงดี

เอ่อ...ปีร์คะ แพรรู้ว่าปีร์รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับแพรดีพอสมควร คุณปู่สุ่นบอกแพรมาบ้างแล้ว มันคงเป็นเวรกรรมหรือเป็นบุญหรือจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และมันก็เปลี่ยนแปลงชีวิตแพรไปแล้ว แพรไม่ได้เป็นแพรวาคนเดิมของปีร์อีกแล้ว

ปีร์มองหน้าแพรวา สายตาของเขาร้าวรานด้วยความสะเทือนใจ เขาดึงเธอเข้าไปกอดอีกครั้ง เสียงเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์เจ็บปวด

แพรปล่อยให้มันผ่านไปได้ไหม ให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน และตอนนี้แพรก็ตื่นแล้ว เราจะให้ข่าวกับนักข่าวว่าเราทะเลาะกัน แพรก็เลยโกรธหนีไปอยู่ที่บ้านญาติคนหนึ่งที่ไม่สามารถเปิดเผยชื่อได้ และเราก็กลับมาคืนดีกัน เรื่องของแพรก็จะได้จบดีไหม

แพรวารู้ว่าเรื่องข่าวมันเป็นเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งสำหรับเธอ ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจแสดงต่อหรือว่าอำลาวงการ เรื่องของเธอก็ยังเป็นประเด็นที่คนต้องการขุดคุ้ยเพื่อให้ได้ข่าวกันทั้งนั้น ไม่ว่าข่าวที่ออกมาจะจริงหรือเท็จก็ตาม

ปีร์ แพรยังคิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ แพรรู้สึกสับสน แพรตัดสินใจอะไรไม่ได้ ความรู้สึกหลายอย่างของแพรได้เปลี่ยนไปแล้วนะคะปีร์ แพรมีสามีแล้วค่ะ แพรไม่ใช่แพรวาคนเดิมของปีร์อีกแล้วแพรวาตัดสินใจบอกเขาตรงๆ

ใบหน้าหล่อเข้มและดวงตาที่เคยคมกล้าของเขาสลดเศร้า จนแพรวารู้สึกใจหาย

แพร ปีร์รู้ ปีร์คิดว่าปีร์รู้ทุกอย่าง ลืมมันเสียเถอะนะแพร ปีร์รักแพร ไม่ว่าแพรจะผ่านใครมากี่ร้อยคน ปีร์ก็ไม่แคร์หรอก ขอเพียงแค่แพรลืมเรื่องทุกอย่างเท่านั้นก็พอ เราจะแต่งงานกันเงียบๆ แล้วไปอยู่ที่อเมริกา หรือจะไปอยู่ประเทศอื่นก็ได้นะแพร ปีร์มีเพื่อนอยู่ในหลายๆ ประเทศ แพรจะได้ลืมเรื่องนี้ ไม่ต้องคิดถึงมันอีก ปีร์หาเลี้ยงแพรได้นะ ปีร์จะไปทำงานสอนที่มหาวิทยาลัยไหนก็ได้ ที่อเมริกาหรือที่อังกฤษ มรดกของปีร์ก็พอมี เราไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยถ้าจะไปอยู่ต่างประเทศสักพักหนึ่ง พอเรื่องเงียบๆ แล้ว และแพรสบายใจอยากกลับมา เราก็ค่อยกลับมาเมืองไทยก็ได้ นะแพรนะ

ใช่...ความคิดของปีร์มันเป็นทางออกที่ดีเชียวละ เราไปอยู่ต่างประเทศสักพักแล้วค่อยกลับมา จะได้ลืมเรื่องราวทั้งหมด ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน

ทว่าเพียงแค่คิดแพรวาก็รู้สึกเจ็บร้าวไปถึงหัวใจ ถ้ามันทำได้ง่ายๆ อย่างที่ปีร์พูด มันก็คงจะดี แต่มันทำไม่ได้ ความรักความผูกพันได้ก่อเกิดขึ้นในหัวใจแล้ว และมันก็หยั่งรากลึกถึงก้นบึ้งจนไม่อาจจะลืมเลือนได้เลย พระพักตร์ของพระองค์ชายชลผุดพรายอยู่ในมโนภาพตลอดเวลา คำรำพันยังติดตรึงอยู่ในโสตประสาท ต่อให้หนีไปจนสุดขั้วโลกก็ไม่มีวันลบทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ เพราะพระหทัยของท่านและหัวใจของเธอได้ถูกหลอมรวมเป็นดวงเดียวกันเสียแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้น้ำตาก็พลันร่วงลง

แพร...ร้องไห้ทำไม บอกปีร์สิ แพรทุกข์ใจอะไรมากเหรอ บอกปีร์ได้ไหม

ปีร์จะรู้ไหมว่าเราไม่มีวันที่จะหนีหัวใจตัวเองไปได้เลย ความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นกับพระองค์ชายได้ก่อเกิดเป็นความผูกพันทางใจที่ไม่อาจลืมเลือน เราจะต้องกลับไปหาพระองค์ เพราะท่านเป็นดังชีวิตและจิตวิญญาณของเรา เดือนหนึ่ง...เราจะรอวันนั้น วันที่เราจะได้พบกับท่านอีกครั้ง และเราจะไม่ยอมกลับมาอีก จะไม่ให้อะไรมาพรากเราทั้งสองให้แยกจากกันอีก

ปีร์มองอาการนิ่งเงียบและสะอื้นเบาๆ ของแพรวาอย่างหนักใจ หรือว่าแพรวาจะรักพระองค์ชายพระองค์นั้น เธอจึงมีอาการอย่างนี้

แพร...หรือว่าแพรไม่รักปีร์แล้วเสียงถามของเขาอ่อนเศร้าสร้อย

แพรบอกปีร์แล้วไงคะว่าแพรมีสามีแล้ว ลืมแพรเสียเถอะค่ะ แพรลืมสิ่งที่ผ่านมาไม่ได้หรอกค่ะปีร์ แพรผูกพันกับท่านมากเกินกว่าที่ปีร์จะเข้าใจ มันมากเกินกว่าคำว่ารักเสียอีก แพรอธิบายไม่ได้ค่ะแพรวาเอ่ยบอกกับเขาตรงๆ

ปีร์นิ่งอึ้งมองหน้าเธอด้วยสายตาเจ็บช้ำแกมผิดหวัง แพรวารู้ว่าเขาเสียใจกับคำพูดของเธอมากแค่ไหน เธอเห็นน้ำตาที่คลอคลองหน่วยตาของเขา ก่อนที่เขาจะซบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเองเหมือนจะซ่อนน้ำตาลูกผู้ชาย และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเขาก็เอ่ยถามเธอ

แพรคิดว่าจะกลับไปในอดีตตรงนั้นได้อีกใช่ไหม แพรถึงได้พูดอย่างนี้”

แพรวารีบปฏิเสธ เปล่าค่ะ แพรจะกลับไปได้ยังไงล่ะคะ แพรเพียงแต่อยากบอกปีร์ถึงความรู้สึกของแพร แพรไม่อยากหลอกปีร์นะคะ ว่าแพรไม่ได้เป็นแพรวา ผู้หญิงคนนั้นของปีร์ แพรเป็นอดีตของปีร์ไปแล้วค่ะ

เขารวบตัวเธอเข้ามากอดด้วยอารมณ์หวงแหน

ไม่นะแพร จำไว้สิ...ว่าปีร์รักแพร เราจะแต่งงานกัน ปีร์ไม่สนใจเรื่องบ้าๆ อะไรทั้งนั้น เราจะไปต่างประเทศด้วยกัน แพรรู้ไหมว่าคุณพ่อมาหาแพรที่เมืองไทย ท่านห่วงแพรมาก ท่านอยากพบแพรนะ เราไปอเมริกากันนะแพร ถ้าแพรไม่อยากให้สัมภาษณ์นักข่าว ก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเงียบๆ ปีร์จะจองไฟลต์แล้วบินให้เร็วที่สุด เป็นพรุ่งนี้ก็ได้ ดีไหม

*แพรวาเดินทางจากมิติของกาลเวลาหนึ่ง กลับมายังเวลาที่เธอเคยอยู่ แต่การจากมาแต่กาย หัวใจได้ทิ้งไว้อีกภพหนึ่ง เธอจะมีความสุขงั้นหรือ แม้ว่าในเวลานี้จะมีคนที่ตนเองเคยรักและรักเธอสุดหัวใจ แพรวาจะตัดสินใจไปกับปีร์หรือไม่ มาติดตามกันต่อนะคะ*

@มาเป็นแฟนพันธ์แท้กันค่ะ

คอมเม้นท์มาให้กำลังใจกันบ้างนะคะ

วันที่5เมษายนนี้จะประกาศรางวัลแล้วค่ะ

ซื้อเป็นแบบรูปเล่มได้แล้วนะคะ และโหลดอ่านในรูปแบบebookได้ในหลายเว็บ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #24 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 09:19
    ตอนนี้สงสารทั้งพี่ปีร์และพระองค์ชาย รักสามเส้า
    #24
    0