ตำหนักรักข้ามภพ ตีพิมพ์ครั้งที่2กับส.น.พ.ปองรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,060 Views

  • 32 Comments

  • 114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    24

    Overall
    7,060

ตอนที่ 10 : ทรงโบยแพรวา100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 มี.ค. 61


ปกตำหนักรักข้ามภาพเปิดจองกับสำนักพิมพ์ปองรัก วางแผง28กุมภาพันธ์นี้แล้วนะคะ



ตอนที่ 10 ทรงโบยแพรวา

 

พระองค์ชายทรงพาแพรวาลงไปในอุทยาน ด้วยต้องการให้เธอได้เดินชมนกชมไม้ หญิงสาวรู้สึกสดชื่นแจ่มใสหลังจากที่รู้สึกราวกับถูกจับขังให้อยู่แต่บนตำหนัก

ฝ่าบาทเพคะ แพรคิดถึงบ้านเหลือเกิน คนที่โน่นคงออกค้นหาแพรเพราะเป็นห่วง ป่านนี้คุณพ่อคงมาเมืองไทยเพื่อออกตามหาแพร ถึงแม้ว่าแพรกับท่านจะไม่พูดกัน แต่ท่านก็คงอดห่วงแพรไม่ได้

เสียงบ่นรำพึงนั้นทำให้ทรงหยุดดำเนินทันที

แพรวา นี่เจ้ายังคิดที่จะกลับไปอีกรึ เจ้าไม่ได้รักเราหรือว่าผูกพันกับที่นี่เลยรึรับสั่งถามด้วยสายพระเนตรเศร้าสร้อย

แพรวาถอนหายใจน้อยๆ

รักสิเพคะ แต่การที่เราจากบ้านมาก็ย่อมต้องคิดถึงบ้านเป็นธรรมดา เพราะที่นี่เหมือนเป็นโลกอีกใบของแพร ที่แพรยังไม่คุ้นเคย

เรารักเจ้ามากนะแพรวา หากเราขาดเจ้าแม้เพียงสักเวลาก็คงเจียนตาย เจ้าจะรู้ในหัวใจเรารึไม่แพรวา รึว่าเจ้ามีใครที่เจ้ารักรออยู่ในเวลาของเจ้ากันล่ะ บอกเราดูรึ”

มีเพียงคนที่แพรเคยรักเพคะ แต่ตอนนี้แพรมอบกายถวายหัวใจให้ฝ่าบาทไปหมดแล้ว และคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้วเพคะเธอทูลด้วยรอยยิ้มประจบเพราะเห็นสีพระพักตร์ที่หม่นเศร้า

หัวใจเจ้าคงไม่แบ่งให้เราเพียงแค่ส่วนหนึ่งดอกใช่รึไม่รับสั่งพร้อมทั้งเมินพระพักตร์หนีการจับจ้องของเธอ

หัวใจของแพรถวายให้ฝ่าบาทไปหมดแล้ว อย่าทำพระพักตร์อย่างนี้สิเพคะแพรวาพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปประคองพระพักตร์ให้หันมา และยังจับปลายพระนาสิกบีบเขย่าเบาๆ อย่างหยอกเย้า

พระองค์แย้มสรวลน้อยๆ ขันกับพฤติกรรมที่ไม่เคยมีใครกล้าปฏิบัติด้วยเช่นนี้ ก่อนจะใช้สายพระเนตรจ้องมองเธอ และทรงรวบกายเธอเข้ามากอด

แพรวา...แม่ยอดดวงใจ เจ้าช่างหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้ง ชโลมหัวใจเราให้เปี่ยมสุข จนเราหวั่นเกรงว่าเจ้าจะห่างหายหนีเราไป

จะหนีไปทางไหนล่ะเพคะ แพรยังมองไม่เห็นทางที่จะได้กลับบ้านเลยสักนิด แพรคงอยู่ที่นี่ ตายที่นี่ อยู่จนฝ่าบาททรงเบื่อเลยเพคะ

เราไม่มีวันเบื่อคนที่เรารักเรารอคอยดอกนะแพรวา เจ้าเป็นหญิงที่เราฝันมาตลอดชีวิตว่าจะได้พบ เราไม่เคยมอบใจให้นางใดเลย มันคงเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตอย่างที่เจ้ากล่าวอ้าง

คงอย่างงั้นกระมังเพคะ

เธอเอ่ยและหัวเราะเบาๆ ทำให้พระองค์ชายทอดพระเนตรมองเธอด้วยสีพระพักตร์ที่สำราญพระทัย ทรงโอบเอวเธอพาเดินด้วยพระหทัยเปี่ยมสุข

แต่แล้วทั้งพระองค์ชายและแพรวาก็ต้องตกใจ เมื่อหม่อมจิตเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ และยอบกายลงหมอบกราบเบื้องพระบาท ก่อนจะโถมกายเข้ากอดข้อพระบาทพร้อมกับเงยหน้าขึ้นทูลพิลาปรำพัน

ฝ่าบาท...อย่าพระทัยร้ายกับเมียนักเลยเพคะ หม่อมฉันคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกิน ทรงเคยร่วมเรียงสำราญกับหม่อมฉัน แล้วไยต้องทอดทิ้งไม่ดูดำดูดีเยี่ยงนี้ล่ะเพคะ จะชายสายพระเนตรมองเมียสักนิดก็หาไม่

หม่อมจิตพรรณนาร่ำไห้ หากแต่พระองค์ชายกลับตกพระทัย เพราะทรงนึกไม่ถึงว่าหม่อมจิตจะกล้าเข้าเฝ้าฯ ในขณะที่กำลังสำราญพระทัยอยู่กับคุณหญิง

ปล่อยฉัน...ฉันเคยบอกหล่อนแล้วว่า ที่ฉันร่วมรักกับหล่อนเป็นเพราะมิอาจจะขัดพระประสงค์ของเสด็จแม่ได้ และถ้าฉันพบคนที่ฉันค้นหาเมื่อไร ฉันก็จะไม่ไปร่วมรักกับพวกหล่อนทุกคนอีก ฉันไม่เคยหลอกลวงพวกหล่อน และถ้าพวกหล่อนต้องการจะกลับบ้าน ฉันก็จะให้อัฐพวกหล่อน และอนุญาตให้หล่อนมีเรือนใหม่ของหล่อนได้

ไม่เพคะ หม่อมฉันรักฝ่าบาท และตัดใจจากไม่ได้เพคะ หม่อมฉันต้องการเพียงให้ฝ่าบาทเสด็จไปหาหม่อมฉันบ้าง ทรงเมตตาหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ จะเป็นเวลาใดที่ทรงต้องการเสน่หา หม่อมฉันมิได้เคยบ่ายเบี่ยงเกี่ยงงอนเลยนะเพคะ

หม่อมอีกสามคนที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ก็ออกมาหมอบกราบและขอร้องเช่นเดียวกับหม่อมจิต ตามที่ได้นัดแนะกันไว้ พระองค์ชายมีพระพักตร์เรียบตึงอย่างไม่พอพระทัย ก่อนจะรับสั่งตวาด

ปล่อยฉัน แล้วกลับไปที่เรือนของพวกหล่อนเสีย อย่ามารบกวนใจฉันอีก ฉันเลี้ยงพวกหล่อนให้มีข้าวกิน มีเรือนอยู่ได้แค่นั้น ฉันจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกหล่อนอีก ฉันพูดคำใดก็เป็นคำนั้นพระสุรเสียงเข้มขึ้น

หม่อมรื่นทูลออกมาทันที ทรงหลงใหลแม่นางพรายจนทอดพระเนตรมองเมียที่เคยทรงสำราญด้วยเป็นเดนทานเลยรึเพคะ เคยทรงสำราญกับหม่อมฉันทุกเวลาที่สนิทเสน่หา แล้วไยทรงลืมเวลานั้นล่ะเพคะหม่อมรื่นทูลตัดพ้อต่อว่าขึ้นอีกคน

แม่รื่น หล่อนหยุดว่าเมียฉันเป็นนางพรายเดี๋ยวนี้ และฉันขอสั่งให้พวกหล่อนกลับไปที่เรือนและอย่าพูดว่าเมียฉันอีก พวกหล่อนไปเพ็ดทูลถึงฝ่ายในฉันก็รู้ แต่ฉันจะบอกให้พวกหล่อนรู้ไว้ว่า เมียฉันได้พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้เป็นผีพรายอย่างที่พวกหล่อนป้ายสี

สงสารเมียเถอะเพคะ หม่อมฉันก็เป็นเมียที่เคยทรงสำราญด้วย และฝ่าบาทก็เคยรับสั่งว่าหม่อมฉันให้ความสำราญมากจนทรงเต็มอิ่มทุกครั้งครา แล้วจะทรงลืมเสน่หาของหม่อมฉันเลยรึเพคะหม่อมมะลิไม่สนใจในรับสั่ง เงยหน้าขึ้นทูลอ้อนวอน

หม่อมเรียมทูลด้วยอีกคน นั่นสิเพคะ ไม่เคยทรงเว้นที่จะสำราญกับหม่อมฉันสักครั้งครา ฝ่าบาทสำราญพระทัยจนเปี่ยมล้น และบางครั้งก็ยังทรงสำราญตลอดทั้งราตรี ถึงแม้หม่อมฉันจะชอกช้ำ แต่หม่อมฉันก็ถวายงานให้ ตามแต่พระทัยที่ทรงปรารถนานี่เพคะ

หม่อมทั้งสี่คนเหมือนจะนัดแนะกันมาเอ่ยบอกให้คุณหญิงแพรวารับรู้ในความสัมพันธ์ที่พระองค์ทรงเคยมีกับพวกหล่อนทุกคน หมายจะทำลายบรรยากาศรักหวานด้วยความริษยา แต่ถ้อยคำทั้งหมดกลับทำให้พระองค์ชายสีพระพักตร์เข้มขึ้น ด้วยกำลังกริ้วอย่างที่สุด เพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนใจแพรวา และในใจของแพรวาก็ถูกกระทบกระเทือนจริงๆ อย่างที่พวกหม่อมตั้งใจ ทรงรู้สึกว่ากายของแพรวาสั่นน้อยๆ มือที่ทรงกุมไว้เย็นเฉียบ มีเพียงสีหน้าที่ยังคงนิ่งเรียบเฉย ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ออกมา

ก็ได้ ถ้าพวกหล่อนต้องการให้ฉันโบยพวกหล่อนด้วยการมาก่อกวนใจฉันเยี่ยงนี้ พวกหล่อนก็จะได้ลิ้มรสหวายดูบ้าง ไอ้หวน...ไอ้หวน มึงไปเอาหวายมา ข้าจะโบยพวกมันเองทรงตวาดคาดโทษหม่อมทั้งสี่ และรับสั่งเรียกทาสชายที่หมอบอยู่ไม่ไกลนัก

อย่าเพคะ แพรขอร้อง ขึ้นตำหนักเถอะเพคะ อย่ากริ้วเลยนะเพคะ

แพรวาทูลขอร้องพลางพยายามฉุดข้อพระกรให้ออกดำเนิน แต่ยังคงประทับยืนนิ่ง รับสั่งอย่างเกรี้ยวกราด สุรเสียงเข้มห้วน

พวกหล่อนกล้ามากที่ทำเยี่ยงนี้ พวกหล่อนต้องการให้ฉันกับคุณหญิงหมางใจกันด้วยการเอ่ยเรื่องกินที่ลับไขที่แจ้ง ฉันรู้สึกอับอายแทนพวกหล่อนเสียจริง พวกหล่อนเป็นผู้หญิงแต่หามียางอายไม่ พวกหล่อนจงจำไว้ว่าชาตินี้ฉันจะไม่มีวันไปเสพสังวาสกับพวกหล่อนอีก และต่อไปนี้ห้ามพวกหล่อนเข้ามาในเขตตำหนักของฉันเป็นอันขาด จงอยู่แต่ในบริวณเรือนของพวกหล่อน นังเทียบ...ข้าขอสั่งให้เจ้าดูแลไม่ให้พวกหม่อมเข้ามาในบริเวณตำหนักของข้าอีก มันผู้ใดขัดขืน ข้าจะลงโทษมิเว้น เอาหวายมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ไอ้หวน

“ฝ่าบาทเพคะ ถ้าฝ่าบาทรักแพรอย่างที่รับสั่ง แพรขอให้ฝ่าบาทยกโทษในวันนี้ให้ทุกคนเถอะนะเพคะ แพรไม่อยากเห็นใครถูกลงโทษเพราะแพรวาเพคะ

เธอพนมมือขึ้นพร้อมทั้งทูลวิงวอน ทำให้เจ้าของตำหนักถอนพระปัสสาสะออกมาและไม่รับสั่งใดๆ อีก ทรงจับข้อมือแพรวาแล้วทรงโอบประคองพาขึ้นตำหนัก หม่อมทั้งสี่คนลอบมองและหัวเราะกันคิกคัก ที่ได้เอ่ยเรื่องความนัยออกไปจนทำลายน้ำใจคุณหญิงแพรวา

หม่อมจิตผู้เป็นหัวโจกต้นความคิดเอ่ยออกมาในขณะที่เดินกลับ

ฮึ! สมน้ำหน้าอีนังผีพราย ทำหน้าซีดตัวสั่นจนต้องทรงประคอง จะได้รู้เสียบ้างว่าพวกเราไม่มีวันยอมให้มันมีความสุขอยู่คนเดียวหรอก เราเจ็บมันก็สมควรเจ็บด้วยดูรึ

 

พระองค์ชายทรงประคองกอดเอวคุณหญิงขึ้นมาบนตำหนัก ทรงรับรู้ได้ว่าแพรวาสะเทือนใจมิใช่น้อย ด้วยเธอเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยคำใด มีเพียงถอนหายใจน้อยๆ เท่านั้น

เจ้าโกรธเรารึแพรวา

เปล่าเพคะ

แต่การที่เจ้าเงียบทำให้เราไม่สบายใจ พวกนั้นต้องการแกล้งให้เจ้ากับเราหมางใจกัน เจ้าอย่ากังวลใจเลยนะแพรวา เราจะไม่ให้เกิดเรื่องไม่สบายใจแก่เจ้าอีก

หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่าในเมื่อทรงเคยสำราญก็น่าจะไปสำราญเหมือนอย่างที่เคยทำเพคะ จะทรงยอมอดเสน่หาเพื่อหม่อมฉันก็คงไม่จำเป็นนัก หม่อมฉันมาทีหลังก็ควรจะยอมรับในสิ่งที่ทรงเคยปฏิบัติมาก่อน จะไปในเวลากลางวันก็คงจะไม่น่าเกลียดนักหรอกเพคะ หรือจะตลอดทั้งราตรีก็คงไม่เป็นไรหรอกเพคะ

แพรวาเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ แต่พระองค์ชายทรงรับรู้ได้ว่าเธอกำลังประชด

จะเป็นกลางวันหรือกลางคืน เราก็จะสำราญแต่กับเจ้า

และพอมีคนใหม่ก็จะรับสั่งแบบนี้อีกใช่ไหมเพคะ

ตกลงเราไม่เข้าใจเจ้านะแพรวา ว่าเจ้าต้องการให้เราปฏิบัติเช่นไร

ไม่ต้องทรงเข้าใจหรอกเพคะ

แพรวาเอ่ยด้วยท่าทางหมางเมิน ทำให้ทรงรู้ว่าเธอกำลังน้อยใจนัก ทรงเข้าโอบกอดเหมือนจะปลอบประโลมใจ แล้วทรงกระซิบสุรเสียงแผ่วเบา

เจ้าหึงหวงเราด้วยรึแม่นกน้อยแพรวา เราดีใจที่เจ้ามีใจให้เราเหมือนที่เรามีใจให้เจ้า

แพรวายังคงเมินหน้าหนี และดันพระอุระออก

หม่อมฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ สักครู่เพคะ

แพรวาเดินหนีไปนั่งกอดเข่าก้มหน้าลงบนพื้นในห้องบรรทม และเริ่มปล่อยความคิดให้ลอยละล่องไปถึงเวลาของตนเอง เธอยังจำได้ว่าก่อนที่จะมาถ่ายละครที่วังโบราณ โทรศัพท์ทางไกลของปีร์ก็ดังขึ้น

แพรเหรอจ๊ะ ปีร์กำลังจะนอน เลยโทร.มาให้แพรกู๊ดไนต์ก่อนนอนน่ะ วันนี้คิดถึงแพรจังเลย ให้ปีร์ทำงานเสร็จก่อนนะ แล้วจะรีบบินไปหา ปีร์หวงแพรนะ เห็นข่าวพระเอกจีบแพรของปีร์แล้ว ปีร์ไม่สบายใจเลย กลัวความห่างไกลจะทำให้แพรเปลี่ยนใจ

ปีร์พูดอะไรเหลวไหลใหญ่แล้วนะ แพรจะเปลี่ยนใจก็เพราะปีร์ไม่เชื่อใจแพรมากกว่า

ก็ปีร์รักแพรหวงแพรนี่จ๊ะ แพรของปีร์สวยขึ้นทุกวัน แล้วยังได้ตำแหน่งเซ็กซี่สตาร์อีกด้วย ใครจะไม่หวงล่ะจ๊ะ

ปีร์คะ แค่นี้ก่อนนะคะ วันนี้แพรต้องรีบไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด แพรคิดถึงปีร์มากนะ ห้ามคิดอะไรมากด้วย แล้วแพรจะโทร.หานะ ฝันดีจ้ะ แล้วฝันถึงแพรด้วย จุ๊บๆ

ภาพของชายหนุ่มลูกครึ่งตัวโตหน้าตาคมสันผุดพรายขึ้นในความคิด ปีร์น่ารักจริงใจกับเธอเสมอ และยังคอยห่วงใยเมื่อรู้ว่าเธอมีปัญหากับบิดา แต่ตอนนี้เธอกับปีร์อยู่ห่างไกลกันเหมือนคนละภพชาติไปแล้ว ที่สำคัญเธอมีสามีแล้วด้วย ฉะนั้นเธอคงไม่มีทางที่จะได้กลับไปพบกับเขาอีก

ความเศร้าสินะ ที่ทำให้เราคิดถึงปีร์ น่าจะใช่...ที่นี่มีแต่ผู้คนแปลกหน้าและยังเป็นคนละยุคคนละสมัย ซ้ำยังเป็นเราที่ต้องปรับตัวเองให้เข้ากับที่นี่ให้ได้ ชีวิตของแพรวาที่เคยเฉิดฉายโชว์ตัวตามงานอีเวนต์หรือเดินบนพรมแดง มีช่างภาพมาตามกดชัตเตอร์ตลอดเวลาไม่ว่าจะย่างก้าวไปตรงไหน มีความเป็นอยู่อย่างหรูหราไฮเทค แต่บัดนี้เรากลับต้องมาใช้ชีวิตย้อนยุค แม้แต่ไฟฟ้าก็ยังไม่มีใช้ แต่แล้วทำไม...เราต้องมารักผู้ชายคนนี้ รักเขาและคงจะหลงเขาอีกด้วย คำหวานที่เขาพร่ำพรอด หรือว่าบทรักที่เขามอบให้ มันรวมกันอยู่ในตัวตนของเขาทุกอย่างจนไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเราหึงหวงเขา ทั้งๆ ที่เราไม่ชอบอารมณ์นี้ของตัวเองเลย

หญิงสาวรำพึงรำพันด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย และลุกเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตาเหม่อมองไป

อากาศมัวๆ เหมือนฝนจะตกยิ่งทำให้อารมณ์หมองเศร้าและคิดถึงบ้านเป็นที่สุด

ป่านนี้จะมีใครมาดูแลบ้านให้เราไหมนะ และปีร์ล่ะ...พ่อล่ะ...ทั้งสองคนคงจะมาอยู่เมืองไทยแล้วสินะ ป่านนี้จะเป็นห่วงเรามากแค่ไหนที่จู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้ ข่าวการหายตัวของเราคงดังกระฉ่อนไปทั่วโลก แทมมี่และกองละครคงจะวุ่นวายเปลี่ยนตัวนางเอกใหม่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราอย่างนี้เป็นเพราะดวงชะตาหักเหหรือกรรมชี้นำใช่ไหม เราคงจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนตลอดชีวิตสินะ

แพรวาคิดอย่างเศร้าๆ

พระองค์ชายประทับยืนทอดพระเนตรมองแพรวานิ่งๆ ในพระทัยนั้นแค้นเคืองหม่อมทั้งสี่คนจนอยากจะไปจัดการอย่างหนึ่งอย่างใดให้มันแตกหัก แต่ก็ยังเกรงใจผู้ใหญ่ที่จัดส่งพวกเธอมา ตามรับสั่งของเสด็จแม่ ถ้าหักด้ามพร้าด้วยเข่าก็คงทำให้ผู้ใหญ่ไม่สบายพระทัย แพรวาเศร้าลงทันทีที่ได้ยินคำเอ่ยอ้างรำพันของพวกนั้น เธอมีความคิด ซ้ำยังคิดอย่างหวาดกลัวด้วยว่าสักวันเราจะทอดทิ้งเธอเหมือนพวกหม่อม แต่เธอคงไม่เข้าใจว่าเรานั้นรักเธอมากมายเพียงใด การที่เธอต้องมาอยู่ต่างกาลเวลาต่างยุคสมัยก็คงทุกข์ใจมากพออยู่แล้ว และเราจะทิ้งเธอให้อยู่ที่นี่ลำพังได้งั้นรึ พวกสี่คนคงรุมขย้ำกันเหมือนเธอเป็นทาสคนหนึ่งทีเดียว พวกนั้นร้ายกาจกว่าที่เราคิดเสียอีก เราประมาทพวกนางเกินไป

เจ้าของพระตำหนักทรงดำเนินไปรวบกายเธอเข้ามากอดไว้ สายพระเนตรทอดมองอย่างเห็นใจ

แพรวา เจ้าอย่าเศร้าเลยนะ เรารักเจ้าสัญญากับเจ้าแล้ว เจ้าอยากได้สิ่งใดเราก็จะให้เจ้า บอกเราสิ จะให้เราทำประการใด เจ้าจึงจะสบายใจมีความสุข

เธอเอนตัวลงในอ้อมพระกรนิ่งๆ

ไม่อยากได้สิ่งใดเพคะ แพรมีความสุขดีทุกอย่าง เพียงแต่เศร้าบ้างตามอารมณ์ อย่าใส่พระทัยเลยเพคะ

เจ้าเป็นดวงใจของเรานะแพรวา เจ้าเศร้า เจ้าทุกข์ แล้วจะไม่ให้เราใส่ใจได้รึ แพรวา เจ้าจงจำไว้นะว่าพวกนางทั้งสี่คนร้ายนัก เจ้าอย่าวางใจและอย่าอยู่ใกล้ เจ้ามีสิทธิ์เทียบเท่ากับเราที่จะสั่งโบยทุกคนที่อยู่ในปกครองของเรา การปกครองคนบางครั้งก็จำต้องใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ จะใจอ่อนก็เหิมเกริมไม่เกรงกลัว เจ้าไม่ควรห้ามเราลงโทษพวกนาง

ทุกคนมีสิทธิ์ในตัวฝ่าบาทนะเพคะ ทุกคนเป็นเมียเหมือนกัน รวมทั้งแพรด้วย เขามีสิทธิ์ที่จะหวงแหนคนที่เขาเคยร่วมเสพสุขด้วย แพรโกรธพวกเธอไม่ลงหรอกเพคะ ทุกคนต้องการความสุขที่เคยได้ และแพรก็ยินดีถ้าทรงไปสำราญเหมือนอย่างเคย

ปากกับใจเจ้าตรงกันอยู่รึแพรวา แค่พวกนั้นใส่ไฟ เจ้าก็น้อยใจเสียแล้ว ถ้าเราลงไปเสพสุขกับพวกนาง เจ้าคงจะไม่พูดกับเราอีกเลยกระมังรับสั่งพร้อมกับสรวลน้อยๆ

แพรก็เคยเห็นฝ่าบาททรงเสพสุขกับพวกนางจริงๆ นี่เพคะ และดูเหมือนว่าจะทรงสำราญในขณะที่ทรงเสพสุขกับพวกเธอนะเพคะ” เธอยอกย้อนและค้อนให้น้อยๆ พลางเบี่ยงกายหนีอย่างงอนๆ

เจ้ารักเรา หวงแหนเราจริงรึแพรวา

ไม่รักเพคะ

เจ้าให้ความสุขเราทั้งกายและหัวใจ แต่คนอื่นให้เราได้เพียงทางกายเท่านั้น มันไม่เปี่ยมสุขเหมือนเรากับเจ้าเสพรักกันดอกนะแพรวา

แพรไม่เชื่อเพคะ ไม่ต้องมาทรงสำราญกับแพรอีก

เธอเอ่ยเหมือนจะท้าทายลองดี และรีบเบี่ยงกายเดินหนี ทว่ากลับถูกรวบตัวเข้ามากอด หากแต่แพรวาก็ดิ้นจนหลุดจากอ้อมพระกรแล้วเดินหนีไปอยู่ที่มุมห้อง หญิงสาวเบี่ยงกายหนีไปเรื่อยๆ ไม่ยอมให้จับ ในใจนั้นก็อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมนะเพียงบรรดาหม่อมๆ ของพระองค์มาพูดเรื่องพระองค์ทรงเสพรักกับพวกเธอ ก็ทำให้แพรวารู้สึกทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ ทั้งหวงแหน จนแน่นไปทั้งอก สายพระเนตรหวานกรุ้มกริ่มที่เธอชอบมอง อ้อมพระกรอุ่นๆ พระโอษฐ์หวานที่พรมจูบ จะประทานให้กับใครมาบ้าง จะหวานรักกับบรรดาหม่อมๆ เพียงใดกัน แต่ละนางถึงได้ดูเหมือนหลงใหลในรสสวาท จนถึงขั้นมาทูลขอให้ทรงไปให้ความสุขกับพวกนางบ้าง บัดนี้ความรักทำให้เธอทั้งโกรธ ทั้งงอน ทั้งหวงแหน

คุณหญิงแพรวา เราสั่งให้เจ้ามาหาเรา

ไม่เพคะ

ถ้าวันนี้เราจับเจ้าได้ เจ้าจะถูกเราลงโทษอย่างหนัก เราจะให้เจ้าทำรักให้เราทั้งราตรี

ไม่เพคะ

ทรงพระสรวลอยู่ในสีพระพักตร์อย่างนึกขัน ที่วันนี้แพรวางอนแกมขึ้งโกรธมากมาย เธอกัดริมฝีปาก หน้าสวยๆ ของเธอบึ้งตึง ปรายตามองค้อนตลอดเวลา

เจ้าจะให้เราแก้ไขในสิ่งที่มันเกิดขึ้นแล้วได้เยี่ยงไรกัน เราไม่ไปยุ่งกับพวกหล่อนตั้งนานแสนนานแล้ว เจ้ายังไม่เชื่อใจเราอีกรึ เจ้าดื้อนัก เราไม่เคยพบใครดื้อเหมือนเจ้าเลย มาให้เรากอดแต่โดยดี แล้วเราจะไม่ลงโทษเจ้า

ไม่เพคะ

พระองค์ชายทรงดำเนินออกจากห้องบรรทมด้วยสีพระพักตร์เหมือนจะขุ่นเคืองพระทัย และทรงเงียบหายไปจนแพรวาตัดสินใจเดินออกจากมุมห้องแล้วไปทอดกายบนบรรจถรณ์ น้ำตาซึมปริ่มขอบตา ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้นพระวรกายงามสง่าก็ทรงดำเนินกลับเข้ามา ทำให้แพรวาลุกหนีไม่ทัน เปิดโอกาสให้พระองค์โถมวรกายเข้ากอดรัดเคล้าเคลีย ในขณะที่แพรวาดิ้นรนหนี ด้วยยังงอนอยู่

เจ้าต้องโทษแล้วนะแพรวา วันนี้เราจะโบยเจ้าทั้งวันเพราะเจ้าโกรธเราอย่างไร้เหตุผล

ไม่เพคะ แพรไม่ต้องการเสพรักกับฝ่าบาทอีก ไม่เพคะ

แพรวายังยืนยันและขัดขืนเต็มที่ ทว่าไม่เคยเลยสักคราที่จะมีหญิงใดขัดขืน การกระทำเช่นนี้จึงเสมือนเธอไปเร่งเร้าอารมณ์รักให้เร่าร้อนจนไฟลุกโชน ทรงกอดรัดเฟ้นฟอนไม่ยอมปล่อย พระหัตถ์หนาปลดเปลื้องจนแพรวาไม่เหลืออาภรณ์ใดๆ บนร่างงาม ผิวเนียนขาวกลิ่นกายหอมกรุ่นอ่อนเพิ่มความรัญจวนจนต้องจรดพระโอษฐ์ลงซอกซอน ร่างงามสั่นสะท้านเมื่อความวาบหวามถูกปลุกเร้า มือบางจากที่เคยผลักไสกลับเป็นเหนี่ยวรั้งโอบประคองพระพักตร์ที่กำลังดื่มด่ำกับความชูชัน และยังเผลอครางรำพันออกมา

“ฝ่าบาท แพรกำลังจะขาดใจแล้วเพคะ

“แพรวา เราจะต้องโบยเจ้าอย่างหนักหน่วง อย่างที่เจ้าจะต้องวิงวอนขอชีวิตรับสั่งด้วยพระพักตร์แดงก่ำ

และทรงโบยแพรวาตามรับสั่งอย่างไม่นับ แต่ร่างงามกลับแหงนหงายกายรับหวายด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เผยอริมฝีปากครางเสียงดังลั่น ความเหี้ยมเกรียมที่กระหน่ำเฆี่ยนลง ทั้งรุนแรงและอำมหิต ทว่าแพรวาไม่ได้เลี่ยงหลบ ซ้ำยังยินยอมให้ลงทัณฑ์แต่โดยดี เสียงเตียงบรรทมลั่นเอี๊ยดๆ ตลอดเวลา มือบางจับท่อนพระกรไว้แน่น และยังเลื่อนไปเหนี่ยวรั้งบั้นพระองค์ไว้ดังเกรงว่าจะทรงหยุดโบย

 

*มาลุ้นกันในตอนต่อไปนะคะว่าพ่อครูสุ่นซึ่งพบกับคัมภีร์โบราณ จะช่วยปีร์พาแพรวากลับมาได้หรือไม่*

@มาเป็นแฟนพันธ์แท้กันนะคะ

และคอมเม้นท์มาให้กำลังใจติชมกันได้ค่ะ

มีรางวัลเป็นหนังสือสี่เล่ม โดยการสุ่มจับนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #17 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารคุณปีร์ค่ะ พระรอง
    #17
    0
  2. #16 huanahua (@huana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:06
    จะโบยลงหรือเนี่ย
    #16
    0
  3. #15 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:43
    นกน้อยงอนเสียแล้ว
    #15
    0