(rewrite) between buildings / : / chanbaek

ตอนที่ 7 : ชั้นที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    7 ก.ค. 63



ชั้นที่ 7

/ : /

 

 


 

 

 


กว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่แบคฮยอนและแก็งเพื่อนขาสั้นหมดเวลาไปกับการช่วยพี่จงอินทำโครงการตั้งแต่เช้าจนถึงดึกดื่น ว่างจากเรียนก็เข้าตึกชมรมไปช่วยกันทาสีอุปกรณ์ ทำป้าย เลือกหนังสือที่นักศึกษาคนอื่นๆเอามาบริจาค บลาๆ... ที่จริงมันไม่ใช่เรื่องน่าลำบากใจอะไร แบคฮยอนคิดว่ามันสนุกดีก็เพราะมันไม่ได้ใช้สมองเท่าไหร่ไง

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันหลังจากเรียนกฎหมายเสร็จพวกเขาทั้งหมดก็ออกมาจากห้องเรียนในสภาพร่างไร้วิญญาณกันถ้วนหน้า

 

หาไรแดกก่อนไปเหอะ

 

เออก็กูหิว

 

อาจารย์พูดถึงศพมึงเลยหิวเหรอ

 

เออไอ้สัดอยากแดกศพมึง

 

แบคฮยอนหลบฝ่ามือคยองซูที่เกือบป้าบลงมาที่กลางหัว ก่อนพวกเราจะไปนั่งจับกลุ่มปาร์ตี้มาม่าคัพคนละถ้วยที่หน้ามินิมาร์ท พอกินหมดก่อนพวกมันซึ่งคนที่ขี้เกียจฟังเรื่องเม้าท์ชาวบ้านแบบเขาเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าแอพนู่นออกแอพนี้ ก่อนจะเปิดโปรแกรมแชทที่ล้วนมีข้อความมากมาย ดูฮอต ? เปล่าอ่ะ ข้อความจากออฟฟิเชียลที่แอดไว้เพื่อเก็บเหรียญทั้งนั้นแหละ

 

นอกจากนั้นก็ยังคงมีข้อความที่ขึ้นแจ้งเตือนจากใครคนนึงที่ขึ้นมากว่ายี่สิบข้อความและเขาไม่ได้ตอบกลับเป็นอาทิตย์แล้ว

 

ก่อนจะเมินอีกครั้งพร้อมถอนหายใจและอาจจะเสียงดังไปมั้ง จนพวกมันหันมามอง

 

ทำไมทำหน้างั้นเพื่อน ผัวไม่ตอบไลน์เหรอ

 

มึงเลิกยักเยียดมันให้เป็นผัวกูได้ละ

 

อ่ะหน่า กูยังไม่บอกเลยนะว่าหมายถึงใคร

 

แล้วยังคุยกันอยู่อีกเหรอ กูถามจริงจังเลย มินซอกเท้าคางหันมาถามแบคฮยอนด้วยความจริงจังเหมือนที่พูด จากที่เม้าท์เรื่องชาวบ้านเปลี่ยนท็อปปิคกลายมาเป็นเรื่องของกูซะงั้น

 

ม..ไม่ได้คุยแล้ว

 

เหรอ คนที่ถามหัวเราะ

 

ติดอ่างเชียว

 

มึงเอาไปดูเลยกูไม่ได้ตอบมันเป็นอาทิตย์ละ...อย่าเข้าไปอ่านนะโว้ย จงแดรีบคว้าโทรศัพท์มันขึ้นมาดู แล้วก็เห็นว่าแบคฮยอนมันไม่ได้ตอบไปจริงๆ

 

แล้วมีความสุขป่ะ หมายถึงไม่มีใครมากวนมึงแล้วอ่ะ

 

เอ่าก็ถามแปลกๆ...

 

“ ? “

 

...มีดิ

 

ก่อนที่พวกมันจะหันไปยิ้มใส่กันแล้วจ้องมาทางเขา จงแดยื่นโทรศัพท์คืนมาให้เขาก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้นพยายามทำหน้าเฉยๆไม่ให้ถูกจับพิรุธอะไร

 

โกหกไม่เนียนเลยมึง

 

“…”

 

หัวใจเพื่อนอ่ะเนอะ ต้องให้รู้ก่อนว่าขาดเขาเราจะอยู่ไม่ได้เสียงแซวนั้นดังไปทั่วโต๊ะ โชคดีที่ตอนนี้มีแค่พวกเรานั่งอยู่

 

ก็ลบแชทไปเลยดิไหนๆก็ไหนๆละ คยองซูพูดพร้อมหยิบโทรศัพท์แบคฮยอนที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะขึ้นมา ไม่ถึงเสี้ยววินาทีไอ้เจ้าของก็คว้ากลับไปถือไว้ในมือแล้ว

 

ไม่ได้! มัน..ยังไม่คืนเสื้อกูเลย

 

“…”

 

“…เอาไว้ใช้เป็นหลักฐาน

 

เหรอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

 

มึงดูไม่เคยหวั่นไหวกับใคร แต่กับคนนี้กูว่ามึงแปลกๆว่ะแบค เขาหันไปทำหน้าสงสัยกับที่สิ่งที่มันพูด ก็จริงที่ว่าเขาไม่เคยแอบชอบใคร ไม่มีความรู้สึกชอบใครอะไรแบบนั้นเลยตั้งแต่มัธยมปลายจนถึงตอนนี้

 

เลอะเทอะละกูว่ารีบไปช่วย-

 

อีกตั้งครึ่งชั่วโมง จงแดว่าก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

 

พูดมาเหอะ

 

พูดอะไรเล่า คนที่ถูกกดดันชักเริ่มหัวเสียมากขึ้น ที่จริงก็อยากปรึกษาพวกมันแต่ติดที่ว่าชอบถูกพวกมันแซวเนี่ยแหละ

 

 

 

....ที่จริงที่กูไม่ได้ตอบมันเลย ก็...เพราะนั่นแหละ เอาเหอะถูกล้อก็ช่างแม่ง

 

เพราะ?”

 

ไม่รู้ว่ะพูดไม่ถูก

 

กลัวชอบมันใช่มั้ย คยองซูจับคางแบคฮยอนให้เงยหน้าขึ้นมา และก็ได้คำตอบเป็นการหลบสายตา

 

อืม

 

แบคฮยอนตอบไปเบาๆ ก่อนพวกมันจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

 

กูเบื่อพวกไม่รู้ใจตัวเอง เบื่อคนโง่

 

กูไม่อยากชอบมันนี่หว่า! ไม่ได้อยากจะชอบใครด้วย

 

 

แล้วคนเหี้ยไรส่งรูปกูเหี้ยๆมาให้ ขโมยเสื้อกู แกล้งกูเกือบทำให้กูโดนไล่ออกจากงานพาร์ทไทม์

 

 

ใครจะชอบ!

 

 

โว้ย!

 

 

แม่ง

 

แบคฮยอนเดินทึ้งหัวตัวเองแยกออกมาที่ห้องน้ำใต้ตึก เปิดน้ำล้างหน้าอย่างคนบ้า ก่อนจะเงยหน้ามองกระจก

 

 

ล้างแล้วหน้าแย่กว่าเดิมอีก ไม่น่าเลยกู

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CHANYEOL

 

Missed call

 

เดี๋ยวนี้ไม่อยู่ห้องเหรอ

 

เรียนหนัก?

ไม่ทำงานแล้วเหรอ

หรือโดนไล่ออก

sent sticker

 

เป็นอะไรหรือเปล่า

ป้าบอกเดี๋ยวนี้ไม่มากินข้าวเลย

 

ยังไม่หายไม่สบายหรือไง

เป็นอะไร

แบคฮยอน

 

...

 

 

ชานยอลตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายหลังจากได้นอนไปสี่ถึงห้าชั่วโมงได้ สิ่งแรกที่ทำแน่ล่ะลืมตา...แล้วค่อยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู เขาทิ้งตัวลงบนเตียงอีกรอบก่อนจะเข้าไปดูบทสนทนาที่มีแต่ตัวเองที่ส่งไป กว่าอาทิตย์นึงได้แล้วมั้งที่แบคฮยอนไม่เคยตอบอะไรกลับมา

 

ถ้าแย่หน่อยก็คงบล็อกกันไปแล้ว ไม่ก็โดนลบแชททิ้ง

 

ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการใช้ร่างกายเปลืองสะสมทำให้ชานยอลกำลังจะหลับอีกรอบเพราะหนังตาที่ฝืนจะลืมไม่ไหว ก่อนจะรู้สึกตาสว่างขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงแจ้งเตือน หยิบโทรศัพท์เลื่อนขึ้นดูเกือบเฟลแล้วถ้าไม่เห็นแจ้งเตือนล่าสุดว่าเป็นชื่อของใคร

 

 

 

BBH

 

เมื่อไหร่จะคืนเสื้อกูเนี่ย

 

 

 

คนที่เห็นข้อความบนหน้าจอยิ้มออกมา ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปอีก

 

 

CHANYEOL

 

คืนแน่ๆ

...แล้วคืนนี้ว่างหรือเปล่า

เฟสไทม์มาดิจะให้ดูว่ายังอยู่

 

 

BBH

 

เดี๋ยว...กูต้องทำแบบนั้นเพื่อ?

 

 

CHANYEOL

 

ถ้ากูบอกอะไรบางอย่างไปจะโกรธมั้ย

 

BBH

 

โกรธ

 

 

พร้อมกับสติกเกอร์หัวร้อนที่อีกคนส่งมาทำให้ชานยอลหลุดหัวเราะ

 

 

CHANYEOL

 

อย่าลืมล่ะ

อยากให้ดูจะแย่

 

 

 

 

คิดถึงจะแย่ด้วย.....

 

 

 

BBH

 

ไม่ว่าง

ถ่ายรูปมา เสื้อกูเป็นอะไร

 

 

CHANYEOL

 

ก็ว่างแล้วทักมา

 

BBH

 

มึงนี่มัน

 

CHANYEOL

 

หล่อ

 

BBH

 

เหี้ย

ต่างหาก

:p

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไง ดีขึ้นป่ะ

 

อะไร! แบคฮยอนถูกผลักหัวจนผมเผ้ายุ่งโดยจงแดที่เดินตามหลังอยู่ เขาน่ะหยุดมองคนที่กำลังยิ้มให้โทรศัพท์พร้อมกดยิกๆอยู่นานละ อมยิ้มออกมาขนาดนั้นยังมาทำปากแข็งน่าถีบตูดมันจริงๆ

 

ตอบไปก็จบ

 

 

 

มึงคงไม่ได้รู้สึกแย่อยู่ฝ่ายเดียวหรอก เขาอาจจะแย่กว่ามึง อยู่ๆก็ถูกเมิน ไม่มีเหตุผล ไม่บอก ถ้ามึงโดนเมินมึงก็ต้องรู้สึกถูกป่ะ

 

 

อย่างน้อยก็แกล้งๆไปพูด กูจะไม่ตอบแล้วนะ ให้เขารู้สึกว่ามึงเบื่อ มึงรำคาญจะได้ไม่ต้องทักมึงมา วินวิน

 

           

 

คำพูดพวกมันตอนที่นั่งคุยกันก็ลอยเข้ามาในหัว

 

 

เออกูตอบไปแล้ว

 

ให้เลิกมาคุยกับมึง?”

 

เอาเสื้อกูคืนมา

 

อ่ะจ้า

 

            แบคฮยอนตอบไปทันควันหลังจากเดินกลับออกมากับไอ้จงแด วันนี้แบคฮยอนขอกลับมาทำพาร์ทไทม์ก่อนเพราะใกล้สิ้นเดือนแล้ว เดี๋ยวไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง ส่วนคยองกับมินซอกมันอยู่ช่วยต่อเพราะมีข้าวฟรีรอยู่ เบื่อพวกเห็นแก่กิน!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            สงสัยเพราะว่าวันนี้วันศุกร์มินิมาร์ทข้างใต้คอนโดถึงได้คึกคักเป็นพิเศษกระทั่งดึกขนาดนี้ เขากับจีซูที่ทำงานแทบไม่ได้พูดจากันเลย เพราะมีคนเข้าออกไม่ขาดสายนับๆแล้วเป็นร้อยสองร้อยได้เลยมั้ง

 

เกือบตาย

 

ตายในหน้าที่

 

หน้าภูมิใจมาก ตายคาไมโครเวฟเวฟข้าว

 

ส่วนเราตายคาเครื่องคิดเงิน พอว่างในช่วงที่ลูกค้าเลือกของอยู่ถึงพอมีเวลาพิงขอบเคาน์เตอร์คุยกันได้บ้าง กว่าจะได้เงินแต่ละทีมันเหนื่อยจัง......

 

 

 

 

 

ช่วงนี้เรียนหนักเหรอลาบ่อยมาก

 

ต้องช่วยรุ่นพี่ทำค่ายอ่ะ เลยต้องเป็นคนดีนิดนึง

 

น่ารัก มันว่าพร้อมกับหันมาจับแก้มเขายืดออก

 

เอากลับไปเล่นที่บ้านมั้ย

 

ได้เหรอ

 

กูประชด

 

 

            พอเลิกงานทั้งเขาและจีซูขาก็แทบเดินไม่ออกเพราะยืนนานมากวันนี้ แบคฮยอนยืนรอส่งจนจีซูมันขึ้นรถเมล์ออกไปไม่วายมันยังหันกลับมาโบกมือให้ยิกๆจนลุงคนขับแทบจะปิดประตูแล้วขับรถหนีมันไปแล้ว ก่อนจะเผลอหัวเราะอยู่คนเดียว

 

            และก็รู้สึกได้ถึงความสั่นที่กระเป๋ากางเกง เขาไม่ได้สนใจนักตอนนี้...อยากขึ้นห้องไปนอนจะแย่ แต่ก็รู้สึกเหมือนจะลืมอะไรไป แต่ช่างเหอะ

 

            การ์ตูนโคนันที่เปิดทิ้งไว้พร้อมกับคนที่นั่งโซ้ยโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย จะว่าไปช่วงนี้ไม่ได้ไปกินข้าวร้านป้ายูบินเลย เพราะออกไปมหาวิทยาลัยก่อนแกเปิดร้านมาเป็นอาทิตย์แล้วกลับมาแกก็ปิดร้านไปแล้ว คิดถึงกะเพราหมูกรอบชะมัดจะทักไลน์แกไปก็...

 

            เดี๋ยวนะ....

 

            คนที่นึกขึ้นได้รีบไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่ถอดทิ้งไว้ในตะกร้าผ้า และนั้น

 

เชี่ย ส่งอะไรมาตั้งหลายสิบข้อความไอ้นกกระจอกเทศเอ้ย และพอเปิดไปดูก็ล้วนเป็นการที่อีกคนโทรไลน์มา วิดีโอมาทั้งนั้น

 

            ทำไมต้องรู้สึกผิด

 

            ไม่ได้ไปสัญญาไว้ซักหน่อยนิ

 

 

 

 

BBH

ถ้ามันวิดีโอคอลมากูจะรับดีปะวะ

 

 

และคนที่เลือกถามก็ตกไปที่ไอ้จงแดไม่ใช่คยองซูแบบเคย เพราะถ้าเป็นคยองซูคงโดนล้อไปแปดชาติจงแดมันยังไม่ค่อยพูดมากเท่าไหร่

 

 

Jongdae

 

เรื่องแค่นี้ยังต้องถามคนอื่นอีกเหรอวะ

ถามใจมึงนู่น

อิอิ

 

 

BBH

 

อิพ่อง

 

 

 

 

            ที่จริงเขาบอกตัวเองว่าไม่อยากโทรคุยหรือวิดีโอคอลอะไรทั้งนั้นเพราะเชื่อว่ามันจะ...

 

 

CHANYEOL

 

ทำไมไม่รับ

กลัวเขินกูเหรอ หื้ม

 

 

          คงเพราะมันเห็นว่าเขาเข้าไปอ่านแล้วแน่ๆถึงได้ทักกลับมากวนประสาทแบบนี้ และนั่นมันวิดีโอคอลมาแทบจะทันทีเลย

 

 

(...ไม่ได้เห็นหน้ามึง เสื้อก็จะไม่ได้เห็น)

 

 

            ปาร์คชานยอลมันพูดเสียงเข้ม เพราะแบคฮยอนไม่ได้เปิดให้เห็นหน้าตัวเอง แค่กดรับก็ฝืนใจจะแย่แล้ว เชอะ...

 

 

ชิ

 

(หนึ่ง...)

 

เออๆแบคฮยอนเลื่อนหน้าตัวเองเข้ามาเพียงครึ่งนึงของใบหน้า เขาเห็นมันนอนยิ้มอยู่บนเตียงด้วยท่าทางที่สบายๆและก็แต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนซักที่

 

            เอาอีกแล้ว...ใส่ใจไปทำไม แต่นี่มันก็จะเที่ยงคืนแล้วปะวะ

 

แล้วที่กูรับก็เพราะอยากเห็นเสื้อไม่ใช่นกกระจกเทศอย่างมึง อย่าเข้าใจผิด

 

(อืม รู้ว่าสำคัญแค่นั้น)

 

มึงมีสิทธิตัดพ้อด้วยเหรอ ?

 

(...)

 

ไหนเสื้อ

 

(ไม่มี)

 

ไอ้ชานยอล!

 

(ครับ)

 

เมื่อถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น แบคฮยอนก็ได้แต่หันกล้องไปทางอื่นแต่ก็ใช่จะลบพ้นสายตาของคนที่จ้องเอาไว้ตลอดเวลา ก็ใบหูนั้นอ่ะแดงใช่เล่นนะสิ

 

(จะหันไปไหน)

 

 

(รู้มั้ยว่าอยากเห็นหน้า ไม่เจอมึงมาหลายอาทิตย์เหมือนชีวิตขาดอะไรไปเลย)

 

...เรื่องของมึง

 

(แล้วเมื่อไหร่จะมีเรื่องของเรา)

 

ถ..ถ้ามึงจะไร้สาระกูจะวางเดี๋ยวนี้!

 

 

            แบคฮยอนได้ยินปลายสายหัวเราะเขายังไม่ได้เอาหน้าตัวเองเข้าไปในกล้อง เหอะ บ้าจริง

 

(เรื่องเสื้อมึงยังอยู่ที่ห้องกูนี่แหละ แต่รออีกหน่อยแล้วจะเอาไปคืน)

 

ทำไมต้องรอ

 

(ความลับ)

 

นั่นเสื้อกูป่ะ มึงมันหัวขโมยอ่ะกูจะแจ้งตำรวจ

 

            และเพราะโมโหแบคฮยอนเลยยื่นหน้ามาพูดตะโกนใส่กล้อง จนอีกฝ่ายเงียบไปอยู่นาน นานจนแบคฮยอนเริ่มมีสติและสายตามันกำลังทำให้เขาอยากจะกดวางเดี๋ยวนี้

 

(อย่างพึ่งกดวาง)

 

 

เสียงนั่นแผ่ว

 

 

..ตาคนหรือหลุมดวงจันทร์ใหญ่ชะมัดแบคฮยอนเลยคิดทำลายความเงียบด้วยการมองกลับไป ก่อนหันไปมองนอกกล้อง

 

(แล้วนั่นหน้าคนหรือตูดหมูบานชะมัด)

 

“…ไอ้ชานยอล!

 

(ไอ้แบคฮออน!)

 

 

มียอกย้อนนนนนน ดูมัน

 

และก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบไปอีกแบคฮยอนเงยขึ้นมาสบตากับคนในจออีกครั้ง เขาเห็นรอยยิ้มนั้น ยิ้มแบบกวนประสาท อีกฝ่ายทำท่าทางสบายโดยยกมือไปรองที่หัว แบคฮยอนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำหน้าแบบไหนออกไป และเขาจะบ้าตายกับประโยคถัดมา

 

 

(...ปากมึงมันน่าจ--)

 

 

 

 

สายถูกตัดไปแล้วนั้นทำให้คนขี้แกล้งไปยิ้มอยู่คนเดียว สงสัยจะเขิน ก่อนจะออกมาพิมพ์ลงไปในหน้าแชทต่อให้จบกับสิ่งที่เขายังพูดไม่จบ

 

 

 

ปากมึงน่าจับมาจูบชะมัด

 

 

 

 

 

ไอ้เวรชานยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ดูสดชื่นจังนะแบคฮยอนของเรา

 

กูก็ปกติ แบคฮยอนหยักไหล่กดเพิ่มเสียงเพลงที่ฟังอยู่ ก่อนที่จะเห็นว่าพี่จงอินเดินมานั่งด้วย

 

ชาไข่มุกเอาไปคนละแก้ว

 

ป๋าอ่ะ ขอบใจพี่ คนที่บอกคนอื่นว่าเห็นแก่กินถอดหูฟังออกหยิบแก้วมากระดกคนแรก

 

หร่อยอ่ะพี่ร้านไหน ในมอไม่มีป่ะ

 

ร้านข้างนอก พ่อค้าเกาไข่แล้วใช้มือหยิบน้ำแข็งใส่ให้พอดีอร่อยเลยดิเรา

 

            แบคฮยอนทำหน้าเซ็งกระแทกแก้วลงโต๊ะอย่างแรงจนพวกมันพากันขำ เคี้ยวไข่มุกอย่างยากจะกลืนลง

 

โอ๋พี่ล้อเล่น จงอินขำก่อนจะยีหัวไอ้ตัวเล็ก

 

ถึงว่าเปรี้ยวๆเค็มๆ

 

พี่เอามาเลี้ยง มาช่วยงานกันหลายวันเลยพวกเราอีกไม่นานก็เรียบร้อยละ

 

งั้นไปเลยป่ะครับจะได้เสร็จ

 

ไปดิ

 

 

            ภายในห้องชมรมขนาดใหญ่ มีถังสีวางกองเต็มไปหมด หันไปข้างนอกที่โต๊ะหินอ่อนก็มีอีกกลุ่มที่กำลังช่วยกันคิดถึงแผนการสอนที่จะเอาไปสอนน้องๆ แบคฮยอนมองห่างๆอย่างห่วงๆตัวเองยังเรียนแทบไม่รอดไม่น่าไปสอนใครได้

 

ไงเรา ไปช่วยพี่เขาคิดโจทย์เลขดิ

 

หน้าผมฉลาดเหรอพี่

 

ไม่อ่ะ

 

พี่จะด่าว่าผมหน้าโง่ใช่ป่ะ

 

เห้ย นั่นเราพูดเองนะ

 

            จงอินเขกหัวไอ้ตัวแสบก่อนจะลากแบคฮยอนออกไปยังข้างหลังตึกชมรมที่เป็นที่เก็บอุปกรณ์ไว้สำหรับออกค่าย

 

คนฉลาดๆแมนๆอย่างเราต้องมาตรงนี้

 

ทำไมมันเงียบๆร้างๆงี้อ่ะพี่

 

พี่ไม่ได้จะจับผมมาฆ่าหมกใช่ป่ะ

 

ใครจะฆ่าลง หื้ม คนผิวเข้มหยุดตรงหน้าเมื่อถึงที่เก็บของจนแบคฮยอนที่เดินมองซ้ายขวาไปทั่วประทะเข้าอกแกร่ง ก่อนจะจับไปที่จมูกที่ชนเข้ากับแผ่นหลังอีกฝ่ายอย่างแรง

 

เจ็บ

 

ขอโทษ...ไหนพี่ดูหน่อย

 

            คนที่จับไปที่จมูกเผลอถอยหลังเพราะอยู่ๆคนตรงหน้าก็จับไหล่เขาเอาไว้ มือนั้นดึงมือเขาที่จับจมูกออกก้มลงมาจนใบหน้าของรุ่นพี่อยู่ระดับเดียวกัน แบคฮยอนกำลังงงเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยิ้ม

 

แดงเลย ดีนะดั้งไม่ยุบ ก่อนที่จะเป่าลมใส่จมูกเขาแผ่วเบา ยีหัวจนเขาเริ่มมีสติ

 

เพี้ยง หายเจ็บนะครับพี่ขอโทษ

 

เอ่อ...พี่จะมาเอาของใช่ป่ะ ไปกัน

 

อื้ม ข้อมือที่เล็กกว่าถูกจับให้ตามไป แบคฮยอนอยากจะพูดว่าเขาเดินเองได้ แต่ก็ช่างมันไม่เห็นเป็นไร...

 

 

            ทันทีที่ประตูเปิดออกก็เหมือนเปิดสู่โลกแห่งเวทย์มนตร์ มีหยากไย่ที่พันไปทั่วห้องจนแทบมองไม่เห็นอุปกรณ์ นี่ถ้ามีเสียงประกอบช้าๆนี่โคตรจะหลอนเพราะตอนนี้ก็เริ่มจะมืดแล้วด้วย

 

พี่ ที่นี่ไม่ได้เปิดมากี่สิบปีเนี่ย

 

“สามสี่เดือนเอง

 

...เอาล่ะ เดี๋ยวพี่ลองเปิดเข้าไปเคลียร์ทางให้ก่อน

 

มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วพี่ พี่จงอินผลักหัวเขาก่อนจะใช้ไฟฉายโทรศัพท์เดินเข้าไปหาสวิตซ์ไฟและเปิดมันขึ้น

 

            คนที่ยืนกลัวกำลังมองไปรอบๆห้องนี้ที่อย่างน้อยน่าจะมีแมลงสาบซักยี่สิบตัว แมงมุมซักร้อย งูอีกตัวสองตัวอ่ะ

 

เข้ามาได้ เหม่ออะไรเรา

 

ไม่มีอะไรแน่นะพี่

 

ถ้ามีพี่ให้เรากอดก็ได้

 

ห๊ะ ?

 

เปล่าๆ

 

 

            จงอินรื้อโต๊ะลงมาจากที่กองอยู่สูงๆมันถูกเอาไปวางทับๆกันไว้ เขายกลงมาก่อนที่จะส่งให้แบคฮยอนเข็นมันออกไปวางกองไว้หน้าประตู

 

ถ้าบอกไม่ไหวผมเดินกลับทันป่ะ

 

ไม่

 

ก็ต้องตามนั้น แบคฮยอนพรูลมหายใจ

 

            เก้าอี้พลาสติกตัวเล็กถูกจงอินลากออกมาให้แบคฮยอนเลือกเอาตัวที่ใช้ได้ไป ก่อนที่จะหันมาอีกทีร่างทั้งร่างก็เซมาใกล้พร้อมกับเสียงที่ดังและความหนัก

 

 

โครม

 

 

แบค !”

 

            จงอินล้มทับแบคฮยอน ทับแบบทับไม่มีเหมือนในหนังที่ได้ก้มหน้ามาสบตากันซักนิด และเมื่อเงยขึ้นไปมองอีกทีแผ่นไม้ที่วางบนหลังตู้ก็ใกล้จะหล่นลงมาและก่อนที่มันจะตกลงสู่พื้นจงอินรีบคว่ำตัวเพื่อบังให้คนใต้ร่างที่เบิกตากว้าง

 

            จนทุกอย่างเงียบ

 

 

เราเป็นอะไรหรือเปล่า

 

พี่นั่นแหละ ผมเจ็บนิดหน่อย

 

ไหน แขนของแบคฮยอนเป็นรอยถลอกยาวไปทั้งแขนซ้าย มีเลือดซิบๆพอให้แสบ ก่อนที่จะมองอีกทีบนหัวพี่จงอิน..

 

พ..พี่ เลือดที่หัว !”

 

 

 

            สุดท้ายทั้งคู่ก็มานั่งทำแผลกันที่ห้องพยาบาล และถูกรายล้อมไปด้วยพวกพี่ๆ เพื่อน นับสิบที่ยืนมองอย่างอาลัย

 

มึงสองคนไปเอาอุปกรณ์หรือไปรบกับใครมาวะสัด

 

ยิ่งกว่าไปรบอ่ะครับพี่จอยแบคฮยอนพูดพร้อมซี๊ดปากตอนถูกแอลกอฮอลล์เช็ดที่แผล

 

ดีนะหัวไอ้จงอินไม่ต้องเย็บ

 

งั้นวันนี้พักทำไปก่อน เกิดอาจารย์หัวหน้ารู้เข้าโดนสอบอีกยาว รุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้างานอีกทีบอกกับเราแบบนั้น ก่อนที่จะถูกไล่ให้กลับบ้าน

 

 

ยังไงวะทำไมถึงโดนทั้งคู่ มันล้มทับทั้งคู่เลยอ่อ จงแดถามอย่างใส่ใจ

 

พี่จงอินอ่ะล้มทับกู เพราะโต๊ะมันหนักไงมันเลยเอียงลงมาพี่แกก็คงถอยล้มมาใส่กูเลยไถลไป

 

เชี่ย... คยองซูหยุดยืนเอามือทาบอก

 

ละครหลังข่าวสัด

 

ล้มทับกันแล้วก็ จ..จู-- มือเรียวขยุ้มไปที่หัวไอ้คยองซูที่ชอบมโนเว่อวัง

 

พ่อง ล้มทับแล้วแผ่นไม้จะหล่นมาอีกเขาเลยบังให้

 

พี่จงอินคนดีสุดๆ

 

แล้วเมื่อไหร่แบคจะมองเห็นเขา มินซอกสะบัดผมแล้วหันกลับมาถาม

 

มึงว่าพี่เขาดำเหรอ กูจะไปฟ้องเขา

 

            ก่อนที่พวกมันจะพยักหน้าให้กัน แม่งมีความลับอีกไม่เคยบอกกู

 

คนโง่ยังไงก็คือคนโง่

 

อะไร

 

มาล่ะๆ ก่อนที่จะหันไปมองคนที่เดินยิ้มมาในความมืด

 

กลับไงอ่ะแบค กลับไหวเปล่ามืดแล้ว

 

โห สบายมากพี่ไกลหัวใจ

 

ให้พี่จงอินไปส่งเด่ะดึกแล้ว

 

 

 

            ท่ามกลางความมืดอยู่ๆบรรยากาศของเขากับพี่จงอินก็อึดอัดซะงั้น มาด้วยกันได้ก็เพราะถูกไอ้เพื่อนชั่วทิ้งกลับไปก่อน พี่แกเลยอาสามาส่งที่หน้าซอย

 

เออวันนี้พี่ขอโทษนะ ที่ทับเรา

 

เห้ยพี่ ไม่เป็นไร ต้องขอบคุณพี่ซะอีกที่ช่วยไว้อ่ะ

 

แผลนั้นแสบเลยดิ

 

แหะๆ นิดหน่อยๆ

 

พี่อ่ะ เจ็บเปล่า แบคฮยอนหยุดยืนหันขึ้นไปมองแผลบนหัวที่ถูกปิดเอาไว้ ก็โชคดีที่แผลไม่ลึกมากเลยไม่ต้องเย็บ

 

ของพี่ก็ไกลหัวใจ

 

...งั้นขอบคุณพี่มากนะครับที่มาส่ง ผมไปละกลับดีๆนะพี่

 

            คนตัวเล็กโบกมือหย็อยๆยืนรอให้พี่แกเดินหายไปอีกทางก่อนถึงเดินวกกลับไปอีกซอยนึงที่เป็นทางไปคอนโด แล้วดึกๆแบบนี้แถวนี้ก็เงียบโคตร...

 

            เดินไปนานๆก็รู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนเดินตามมา ฝีเท้าเลยก้าวให้ไวขึ้นกุมกระเป๋าตัวเองมาไว้ข้างหน้า และรู้สึกได้อีกว่ามันก็เดินตามมาเร็วขึ้นเหมือนกัน แบคฮยอนเปลี่ยนเป็นวิ่งทันที

 

 

เดี๋ยวก่อน..

 

อ..อย่านะเว้ยกูมี--

 

ชานยอล!”

 

ปล่อยกู!” แบคฮยอนสะบัดแขนที่ถูกจับไว้ก่อนจะถอยไปข้างหลัง ตกใจแทบแย่ยิ่งเป็นคนที่ไม่อยากเจออีก อีกคนมองมาเหมือนสงสัยก่อนที่สายตานั้นจะหยุดที่แขนของเขาที่มีผ้าก็อซปิดอยู่เป็นทางยาว

 

 

แขนเป็นอะไร..ไปทำอะไรมา

 

            ไม่อยากคิดอะไรมากหรอก แต่สายตานั้นแปลความรู้สึกอะไรได้หลายอย่างเป็นอีกครั้งมั้งที่เจอชานยอลในสภาพที่ดูดีกว่าทุกครั้งเหมือนไปทำอะไรมาก่อน

 

ไม่จำเป็นต้องบอกป่ะ ก่อนที่จะตกใจเมื่อไอ้บ้านั่นคว้าแขนเขาขึ้นไปอีกครั้ง

 

ไปทำอะไรมา

 

ปล่อย!”

 

...

 

“…ล้ม

 

ซุ่มซ่าม

 

 

เจ็บมากหรือเปล่า

 

ไกลหัวใจ

 

ก็ใช่...เพราะมันอยู่ที่กู

 

            เหมือนโดนฟรีซจนแข็งแบคฮยอนพยายามเรียบเรียงถ้อยคำนั้นและสติตัวเอง ก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับไปที่คอนโดไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ

 

เขินเหรอ

 

นี่ จะเดินตามทำไม

 

ไม่ได้ตาม...จะกลับห้อง

 

แบคฮยอนจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแต่ก็ลืมไปจริงๆนั่นแหละว่าอยู่คอนโดที่เดียวกัน ตอนนี้ก็เกือบตีหนึ่งแล้วง่วงก็ง่วง ตึงแผลก็ตึง มาเจอมันกับประโยคบ้าๆนั่นอีก

 

นี่ ถามได้มั้ย

 

...

 

ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้ เรียนหนักขนาดนั้นเลย ?

 

เสือก

 

โอเค ก็เสือก

 

“…”

 

...ถ้ากลับเวลานี้อีกบอกกู จะได้มารอแล้วเดินกลับมาพร้อมกัน

 

กลางคืนแถวนี้ผู้ชายมันก็ไม่เว้นหรอก ถึงแม้จะมืดแต่เขาก็เห็นว่าแบคฮยอนหน้าแดง

 

ตอนนี้ปาร์คชานยอลเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าอีกคนหลังจากเดินมาถึงหน้าตึก แบคฮยอนช้อนตาขึ้นมา

 

มันอันตราย เป็นห่วง แบคฮยอนเสตามองไปทางอื่นหลังจากได้ยินประโยคนั้น มือใหญ่เลื่อนมาจับหัวเขาเบาๆอย่างลองเชิง เมื่อเขาไม่ทันได้คิดคำต่อว่ามือใหญ่ๆนั้นก็จับหัวโยกไปมา

 

จะยืนเขินถึงเช้าเลยมั้ย

 

อ..อะไร บ้าใครเขิน อยู่กับไอ้เจ้านกกระจอกเทศนี่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ากลัวลดลงเลยจริงๆ

 

งั้นเหรอ

 

 

รีบขึ้นไปนอนได้แล้ว ไว้เจอกัน และย่อลงมาพูดต่อหน้าเขา

 

  

“….ในฝัน

 

 

 

 

          มันพูดพร้อมขยิบตามาให้ แหวะ

 

 

ใครจะไปอยากเจอ

 

 

ไอ้บ้า....

 

 

 

แบคฮยอนรีบสาวเท้าเข้ามาในคอนโดอย่างรวดเร็ว ก่อนประตูลิฟต์จะปิดสายตาก็หันไปมองและดันไปสบตาคมที่กำลังมองมาอยู่เหมือนกัน พอลิฟต์ปิดไปก็พรูลมหายใจออกมา จับไปที่อกข้างซ้ายที่ใจมันเต้นอย่างบ้าคลั่ง

 

 

บ้าไปแล้ว นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


เรื่อยๆช้าๆพี่เขาก็บุกนิดนึงแล้วนะ

ถ้ามาช้าก็ระวังโดนง้าบ

แฮ่5555555555555555

 

#ฟิคระหว่างตึก

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #202 Ceebee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:48
    ชานยอลอ่ะะะะะ เขินนนน
    #202
    0
  2. #187 popychadatip (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:28
    ละมุนจริงๆเลย
    #187
    0
  3. #136 Babeebopupydu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 12:06
    ชานยอลล อบอุ่นจัง
    #136
    0
  4. #128 kwanswag (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 08:58
    ชานยอลนี่หยอดทีละลายเลยย
    #128
    0
  5. #127 kwanswag (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 08:58
    ชานยอลนี่หยอดทีละลายเลยยนนน
    #127
    0
  6. #118 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 13:41
    ชานยอลน่ารักดีอ่ะ 
    #118
    0
  7. #104 Bechan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:32
    เขินชานยอลมากๆเลยยโง้ยยยย
    #104
    0
  8. #103 kkimmaggurren (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:11
    สงสารทั้งคู่อะ เลือกชยก็สงจงอิน เลือกจงอินก็สงชย ดูจริงจังทั้งคู่เลย
    #103
    0
  9. #102 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 02:56
    โอ้ยยยชอบอ่ะโดนหยอด
    #102
    0
  10. #101 melon614 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 01:01
    อ่านยาวมาไม่หยุดเลยยยสนุกมากๆๆชอบตัวละครบทชานยอลมากเลยดูมีอะไรมากๆรอนะคะ
    #101
    0
  11. #100 TubtimTy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:06
    ชานยอลหยอดเก่งง
    #100
    0
  12. #99 oilsingle1306 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:38
    เขินนนนค่ะ ขอแรงกว่านี้5555555555555555555
    #99
    0
  13. #98 qzmybear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 19:43
    ชานยอลรีบทำคะแนนเร้วววว
    #98
    0
  14. #97 ployzaza12335 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 09:44
    กรี้าสสสสเขินนนนฮือแออ
    #97
    0
  15. #96 Gutalodd_eiei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 09:10
    ชอบบบบ
    #96
    0
  16. #95 Bchan461 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 05:55
    วั้ยยย ชานยอลรุกหนักเว่อๆ เขินนน
    #95
    0
  17. #94 chef_04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 04:00
    แบคฮยอนให้อ่อนให้พี่เค้าโหน่ย สงสาร 5555555
    #94
    0
  18. #93 chompoochi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:32
    พี่ชานยอลรุกหนักมาก!! สู้เค้านะคะ แบคฮยอนจะปากแข็งหน่อยๆ แต่ก็หวั่นไหวพอตัวอ่ะ 5555
    #93
    0
  19. #92 @parrkk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:44
    บ้าไปแล้วฉันขึ้นชานยอลฉันบ้าไปแล้ว
    #92
    0
  20. #91 FaRMoXsea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:24
    เขินพี่เค้าาาาาา
    #91
    0
  21. #90 Pllax (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:25
    เขินพิชานเว่อ
    #90
    0
  22. #89 25256767 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:45
    อ้ากกกกก
    #89
    0
  23. #87 hellob (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 20:45
    เขินแรงงงงงงงงงงงงงง ทำไมพิชานยอลรุกแรงจังคะ ใจน้องงงง
    #87
    0