(rewrite) between buildings / : / chanbaek

ตอนที่ 3 : ชั้นที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63


ชั้นที่ 3

/ : /

 

 

 

 

 

 

ผ่านมากว่าอาทิตย์แล้วตั้งแต่เปิดเทอมที่ยังชิวๆเรียนชิวแต่ทำงานพาร์ทไทม์ไม่ชิวเลยจริงๆ กลับมาถึงห้องนี่แทบคลานทุกวัน ส่วนเรื่องโรคจิตชานยอลนั่นก็ใช่ว่าจะหายไปให้ดีใจเล่นเพราะไม่กี่วันก่อนแบคฮยอนอึดอัดมากเลยเป็นฝ่ายทักไปก่อนเสียเอง หลังจากหลายวันเขาพยายามดักรออีกคน ก็คนที่ชอบใส่ฮู้ดดำก็คงจะมีคนเดียวล่ะมั้งในคอนโดนี้

 

แต่ก็นั่นแหละไม่เคยเจออีกเลยหลังจากวันนั้น...

 

 

BBH

เราเจอกันแล้วใช่มั้ย บอกได้ยังว่าเป็นใคร

 

REAL

เดี๋ยวก็ได้เจอ

BBH

หมายความว่าเรายังไม่เคยเห็นหน้ากัน ?

 

 

อีกคนเงียบไปหลายนาทีจนคนที่รอการตอบกลับชักจะหงุดหงิด แถมยังเปลี่ยนชื่อจากชานยอลกลับมาเป็นrealอีกต่างหาก

 

BBH

อย่าเงียบเด่ะ

REAL

โทษทีไม่คิดว่าจะอยากคุยด้วยขนาดนี้

 

 

อี๋ คนบ้าอะไรโรคจิต กวนประสาทแล้วยังหลงตัวเอง น่ากลัว

 

 

BBH

แล้วอยู่ที่ไหน

 

REAL

ถามแบบนี้คิดอะไรหรือเปล่า

 

 

 

เอาวะไหนๆก็เหมือนคนโรคจิตแล้ว ลองดูซักหน่อยจะเป็นไรไป

 

BBH

คิด

REAL

?

 

BBH

อยากเห็นหน้า ไม่ได้เหรอ?

 

 

 

 

คนที่กำลังยิ้มอยู่กับหน้าจอกำลังขำกับปฏิกิริยาการตอบกลับมาของอีกคน มือที่เท้าไปกับระเบียงห้องพร้อมมือที่คีบบุหรี่ กับยิ้มมุมปากอยู่แบบนั้น บางทีก็สงสัยว่าอาจจะได้เวลาเปิดตัวแล้วล่ะมั้ง

 

 

ถ้าแบคฮยอนอยากเจอแล้ว

 

 

 

REAL

ออกมาสิ

ที่ระเบียงห้องมึง


 

 

 

            แบคฮยอนดีดตัวขึ้นจากเตียงนอนทันทีที่เห็นข้อความตอบกลับมาแบบนั้น เขาไม่ได้บ้าจี้เท่าไหร่หรอก บ้าหน่า... ในหัวมีแต่คำถามออกไประเบียงห้องแล้วจะเจอ ?

 

แต่ก็นั่นแหละตอนนี้มือเรียวกำลังเลื่อนกระจกห้องออกไปแล้ว ความมืดและลมเย็นๆจากบนชั้นสิบหกพัดพาความเย็นเข้ามาปะทะตัวจนแอบขนลุก อีกมือก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น

 

ก่อนจะหัวเราะให้กับตัวเองที่ไม่รู้จะออกมาทำไมเพราะออกมาก็ยังไม่เจอใครอยู่ดี ตลกแล้ว

 

 

เหอะ

 

 

แต่พอจะหันกลับไปเท่านั้นแหละ หางตาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหว แสงส้มน้อยๆกับควันบุหรี่สีเทาคลุ้งจาก....

 

 

ห้องตรงข้าม

 

 

 

 

ผิวสองสีกับเส้นผมที่ไม่ได้เซทมือข้างนึงคีบบุหรี่ ก่อนจะมีแต่ควันสีเทาลอยคลุ้งข้างหน้าของใบหน้าของใครซักคน อย่าบอกนะว่า

 

นั่นคือคนที่ชื่อว่า...

 

 

 

ไงแบคฮยอน

 

 

 

ชื่อว่าชานยอล

 

 

 

 

 





ห้องตรงข้ามที่ไม่เคยสังเกตอะไรเลยนั้น บัดนี้สิ่งที่เห็นบนระเบียงเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นเล็กวางเรียงรายและบางต้นมีดอกสีสวยอย่างไม่อยากเชื่อว่าเจ้าของจะเป็นบุคคลคนเดียวกับคนที่คุยกันมาเป็นอาทิตย์


 

ถ้าพวกเพื่อนๆรู้มันต้องตกใจเหมือนเขาแน่เลย...

 

 

กางเกงในแห้งแล้วมั้ง ตากมาหลายวันแล้วนี่เก็บเถอะ เสียงทุ้มพูดโต้กลับมาใช้เสียงโทนธรรมดาเพราะนี่ก็ดึกมากแล้วมันมีแต่ความเงียบสงัดในยามนี้ เขาจึงได้ยินเสียงนั้นชัดเจน

 

แบคฮยอนสะดุ้งหลังจากมัวแต่อึ้ง ก่อนจะหันไปมองข้างหลังที่กางเกงลิงสีน้ำเงินเข้มสองตัวของเขายังห้อยอยู่บนราว ใครจะคิดว่าจะได้อยู่ห้องตรงข้ามกับมันเล่า! มือเรียวรีบคว้ามันลงมาถือไว้ด้านหลัง พอมองไปที่อีกคนก็ได้เห็นแค่สีหน้าที่ดูโคตรกวนประสาทกลับมา แบคฮยอนรีบหันกลับเข้าห้องทันทีพร้อมกับกางเกงใน

 

หัวเราะงั้นเหรอ...

 

โว้ยไอ้บ้านั่นต้องหัวเราะสีหน้าเอ๋อๆของเขาแน่เลย แม่ง...แต่ ทำไมพอดูดีๆแล้วมันไม่เหมือนโรคจิตเลยวะ

 

คนแบบนี้อ่ะเหรอจะเป็นโรคจิต แต่คนเราแม่งรู้หน้าก็ไม่รู้ใจปะวะ

 

ไม่แบคฮยอน....


ไม่

 

 

เขาล้มตัวนอนลงในหัวก็ยังคงมีแต่สิ่งที่เจอวันนี้ ยังงงๆอยู่เลยว่าทำไมทุกอย่างถึงดูบังเอิญมากขนาดนี้ พรหมลิขิต ? อี๋ ขนลุก

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

พวกมึง

 

ว่า..

 

ไม่ต้องตามหามันแล้ว

 

เอ่าทำไมวะ มันเลิกทักมาแล้วเหรอ

 

ทั้งสามวางถุงขนมลงบนโต๊ะในห้องเรียน ก่อนจะจับจ้องที่คนมาใหม่อย่างสนอกสนใจหลังจากเห็นมันบ่นเรื่องนี้มานาน อยู่ๆวันนี้ก็ทำท่าทีแปลกๆไปซะแบบนั้น

 

เปล่า ก็ทักมากวนตีนเหมือนเดิม

 

แล้วตกลงมันได้ไอดีมึงจากไหน

 

มันไม่ได้บอก

 

“…”

 

แต่มึง ... มันอยู่คอนโดเดียวกับกู

 

ห๊ะ!

 

นั่นไงกูว่าแล้ว คยองซูตบโต๊ะดังป้าบก่อนจะรีบสะบัดมือ ใบหน้ามันเหยเกเพราะเจ็บ

 

มึงรู้ได้ไง

 

มันบอกเอง แบคฮยอนยกมือกุมขมับตัวเอง

 

พรมปูพื้นลิขิตสัดๆ

 

ไงต่อๆ เรื่องเสือกๆขอให้ไว้ใจกลุ่มเขาเลย

 

“...มันอยู่คนละตึก ห้องตรงกับข้ามกู

 

เชี่ยยย

 

งี้ แสดงว่ามึงก็ต้องเห็นหน้ามันแล้วอ่ะดิ แบคฮยอนพยักหน้าตอบจงแดมันไป

 

แล้วเป็นไงวะ

 

ก็...ขี้เหร่ แบคฮยอนตอบไปเบาๆ

 

 

อะไร ก็ขี้เหร่จริงๆอ่ะ...

 

 

งั้นจบ55555555555555555555555555555555”

 

กูว่าแล้วไม่มีคนหน้าตาดีที่ไหนมาจีบมึงหรอก แบคฮยอนหยิบถุงขนมไล่ตีไอ้คยองซูจนเศษของมันกระจัดกระจายเต็มหัวมันและบนพื้นไปหมด

 

 

เล่นอะไรกันน่าสนุก

 

พี่ดูมันดิเอาถุงขนมมาเทใส่หัวผม

 

คยองซูมันรีบฟ้องพี่จงอินที่เดินมาพอดี แบคฮยอนทำหน้าเอือมพวกมันก่อนที่จะหันไปเห็นพี่จงอินที่มาพร้อมกับในมือที่เต็มไปด้วยขนมมากมายเลยต้องเปลี่ยนประเด็น

 

หวัดดีพี่

 

โหเกรงใจอ่ะขนมเต็มสองมือเลย แบคฮยอนมองไปที่ขนมน่ากินพวกนั้นก่อนจะหน้าแตกแบบเก็บแทบไม่ไหว

 

เปล่าพี่ซื้อมาให้เพื่อน

 

เสียงหัวเราะพร้อมเสียงตบโต๊ะอย่างสนุกสนาน ก็ใครจะไปรู้ทุกวันพี่แกจะชอบซื้อโน่นซื้อนี่มาฝากพวกเขาตลอดนี่หว่า

 

เอ่าจ๋อยเลย มือหนานั้นวางลงมาบนผมเขาพร้อมขยี้เบาๆ

 

หูยยยย

 

เอาอันนี้ไป

 

ฮาร์ทบีท ? อิ่มมากอ่ะพี่ แต่ถึงจะบ่นแบคฮยอนก็หยิบลูกอมนั้นเก็บไว้ในเป๋าเสื้อทันทีทันใด ของฟรีนี่หว่า

 

เออพี่ต้องไปแล้วมีเรียนต่อ บาย

 

พอพี่จงอินเดินกลับไป เขาตั้งใจจะหันมาเล่าต่อแต่พอหันมาเจอสายตากรุ่มกริ่มของพวกมันทำให้เขาชักหงุดหงิด

 

อะไร -_-“

 

ขอดูลูกอมหน่อย คยองซูแบมือมาข้างหน้าเขา

 

ไม่ให้แดก มึงไม่ขอพี่เขาเองวะ

 

แหม่ทำมาพูด เขามีเม็ดเดียว มาๆไม่แย่งๆ ขอดูหน่อยเขาจะสารภาพอะไร

 

อะไรของพวกมึงวะ

 

เหอะน่า

 

แบคฮยอนหยิบฮาร์ทบีทออกมาก่อนจะโยนไปให้พวกมันอย่างไม่สนในเท่าไหร่นัก ก่อนที่พวกมันจะกระโจนเข้ามาแย่งกันดู และไอ้จงแดก็แกะเปลือกมันออกก่อนจะ...

 

อะแฮ่ม

 

คนดี ชอบแก้ไข

คนอย่างฉันไง ที่ชอบเธอ ฮิ้ววววววว

 

 

อ้วกกกกกกกก

 

 

ทั้งหมดบนโต๊ะส่งเสียงออกมาเป็นคำเดียวกัน จงแดมันทำเสียงอ้วกซะเสียงดังส่วนเขาก็ได้แต่ทำหน้าไม่สนใจโลกก่อนจะหยิบลูกอมที่พวกมันแกะแล้วเข้าปากต่อ

 

เนี่ยยยยยย

 

อะไรของพวกมึงอีกวะ

 

ถามจริงมึงแกล้งโง่หรือโง่วะกูว่าพี่เขา-

 

 

ติ๊ง~

 

การสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเรียกความสนใจจากแบคฮยอนให้ก้มลงไปมองก่อนจะเห็นข้อความจากคนที่หายไปหลายชั่วโมง

 

 

REAL

เสื้อจะหล่น


 

แบคฮยอนงุนงงกับข้อความล่าสุด เขาเปิดเข้าไปอ่านแต่ยังไม่ได้คิดคำตอบที่จะตอบกลับ ข้อความถัดไปก็ส่งมาซะก่อน

 

 

REAL

หล่นแล้ว


 

 

ถัดจากข้อความก็เป็นรูปที่เสื้อของเขาที่ตากเอาไว้กำลังลอยละลิ่วตกลงไปที่พื้นข้างล่างคอนโด....เรียบร้อยแล้ว

 

เชี่ย! เสื้อโปรดกู

 

อะไรวะ

 

แม่งเสื้อกูร่วงไปข้างล่างอ่ะดิ เดี๋ยวกู-

 

รู้ได้ไงวะ เขาจัดการเปิดรูปภาพที่เสื้อตกลงไปข้างล่างพื้นคอนโดให้คยองซูมันดู

 

เดี๋ยวนะใครส่งมาให้มึง....ไอ้โรคจิตที่มึงว่าอ่ะเหรอ จงแดถามออกมาก่อนเขาจะพยักหน้ากลับไป “โอ๊ยเสื้อลูกรักของกู”

 

กูต้องกลับไป เสื้อกูอ่ะมึง แบคฮยอนลุกขึ้นหันไปหันมาอย่างร้อนใจ

 

แต่มึงอีกสิบนาทีเข้าเรียนมีควิซมึงก็รู้เจ๊โหด มึงกลับไปแล้วกลับมาไม่ทันหรอก

 

กูจะทำไงดี เกิดใครไม่รู้มาเก็บไปแล้วเอาเสื้อกูไปทำผ้าขี้ริ้วหรือขโมยอ่ะมึง

 

...นั่นมันลิมิเต็ดเลยนะแบคฮยอนเดินกระวนกระวายไปมาจนพวกเพื่อนชักรำคาญ ก่อนคยองซูจะพรูลมหายใจออกมาและบอกทางเลือกให้มันไป

 

มึงก็ให้มันเก็บไว้ให้ดิ

 

ไม่!

 

เอ่างั้นก็เรื่องของมึงเลย มันว่าแล้วก็ทำทีจะลุกเดินหนี

 

แต่ก็ไม่แน่หรอกมันอาจจะไม่หายก็ได้ มินซอกพูดออกมาก่อนจะกดเกมส์ในโทรศัพท์ไปด้วย

 

โว้ย เอาวะไม่น่าหายหรอกเนอะ

 

 

 

และตลอดคาบที่ต้องควิซในหัวเขาก็กังวลถึงเสื้อลูกรักตัวนั้น นั่งจ้องกดตั้งนานกว่าจะได้มา ถ้าหายนะมึง....พอถึงเวลาที่อาจารย์ปล่อยก็รีบวิ่งกลับมาจนผมเผ้าปลิวไปกับแรงลม ใช้เวลากลับมาถึงคอนโดประมาณสิบนาที เขารีบวิ่งไปที่สนามหญ้าใต้คอนโดทันทีและก็ต้องพบกลับความว่างเปล่าในเวลานี้ แบคฮยอนแหวกทุกพุ่มไม้แต่ไม่มีเสื้อลิมิเต็ดตัวนั้น

 

คนที่เดินคอตกนั่งลงอย่างอ่อนแรงบนพื้นหญ้า พลางเงยขึ้นไปมองข้างบนห้องใครใช้ให้กูตากผ้าออกมาขนาดนั้น แล้วทำไมวันนี้ลมต้องแรงผิดปกติ

 

ทำไมมีแต่เรื่องซวยๆ

 

ก่อนจะได้ยินเสียงจอแจของคนคุยกันกำลังเดินมาทางนี้ ป้าแม่บ้านนั่นเอง

 

ป้าครับ คือป้าเห็นเสื้อสีขาวตกลงมาแถวนี้บ้างหรือเปล่าครับ

 

อืม ไม่เห็นนะลูก

 

แต่เหมือนจะเห็นมีคนลงเดินแถวๆนี้อยู่นะเธอ

 

ใครเหรอครับ

 

ตัวสูงๆจ้า เขาโค้งให้กับแม่บ้านทั้งสองคนที่เดินผ่านไปแล้ว พลางมานั่งคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด

 

 

ตัวสูงๆ....

 

พอกลับบ้านถึงห้องด้วยสภาพที่แทบร้องไห้อย่างไร้หนทาง พลันก็เห็นแจ้งเตือนจากไลน์เด้งขึ้นมา

 

 

REAL

sent a photo

ลิมิตเต็ดเลยนี่รุ่นนี้


 

แบคฮยอนกดเข้าไปอ่านอย่างรวดเร็วหัวแทบลุกเป็นไฟทันทีที่เห็นเสื้อตัวนั้น เสื้อลูกรักของเขา

 

 

BBH

ย่าห์!!!!!!

เอาคืนมานะ

 

 

นอกจากโรคจิต กวนประสาท กวนตีนแล้วยังขี้ขโมยอีกแม่ง

 

 

REAL

ถ้าเจอจะคืนให้


 

BBH

ลงมาข้างล่างกูกำลังจะลงไปตอนนี้

 

REAL

วันนี้ไม่ว่าง


 

 

อะไรของมึงวะ แบคฮยอนลุกขึ้นยืนก่อนจะเปิดออกไปที่ระเบียงแต่ก็ไร้การมีอยู่ของห้องตรงข้าม

 

 

BBH

แล้วว่างตอนไหน

นี่...ขอเถอะ


REAL

ห้าทุ่ม

 

 

แต่ห้าทุ่มเขาต้องทำพาร์ทไทม์เนี่ยดิ โอ๊ยแม่งทำไมชีวิตอันสดใสซาบซ่าของแบคฮยอนต้องมาเจอคนอย่างไอ้บ้าชานยอลนี่ด้วย

 

BBH

แล้วว่างอีกตอนไหน

 

REAL

ตีห้า

 

BBH

 โว้ย

 

REAL

:- )


 

 

ชานยอลรู้ว่าอีกคนจะหัวเสียขนาดไหน แต่เวลาก็ว่างตามที่บอกไปจริงๆเสื้อสีขาวยี่ห้อดังถูกแขวนไว้ มันเป็นเสื้อลิมิเต็ดที่มีไม่กี่ตัวตั้งแต่ออกวางขาย ก่อนคนตัวสูงจะลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายเพราะต้องเตรียมตัวออกไปสนุกกับค่ำคืนนี้...

 

ภายในเวลาไม่กี่นาทีหลังจากอาบน้ำเสร็จชานยอลจัดการเตรียมอุปกรณ์และไม่ลืมจะเช็คความเรียบร้อยของห้อง และไม่ลืมที่จะส่งข้อความสุดท้ายของวันนี้...และเช่นทุกวัน

 

REAL

sent a sticker


 

 

 

 

 

 

 

 

ก่อนลงมาทำงานเขาที่หงุดหงิดมากจากการกวนประสาทของไอ้บ้านั่น โชคดีที่ได้เพื่อนดีอย่างจีซูหาเรื่องตลกๆมาเล่าให้ฟังเล่าไปเล่ามา ขณะนี้ก็มาสู่เรื่องผีได้ไงไม่รู้ แล้วแม่งเสือกเล่าตอนจะกลับขึ้นห้องด้วยนะ...แบคฮยอนสะดุ้งทันทีที่เสียงเตือนข้อความดังขึ้นตอนอยู่คนเดียวแบบนี้

 

เหี้ยๆ ใครส่งมาตอนนี้วะ มือกุมไปที่อกก่อนจะดูที่หน้าจอที่แจ้งเตือนจากไลน์คนที่น่าเบื่อที่สุด

 

 

REAL

sent a sticker


 

อะไรวะ ใครจะตอบบ้าเหอะ ไอ้โรคจิต ไอ้ขโมยเสื้อคนอื่น ไอ้เปรตตตตตตต

 

 

REAL

ฝันดี


 

แค่นี้ ? ผีเข้าปะวะ... แบคฮยอนพึมพำออกมาเขากดล็อกหน้าจอเอาไว้ ก่อนจะเข้ามาในลิฟต์มองซ้ายมองขวาพอประตูลิฟต์เปิดออกก็รีบวิ่งเข้าห้องทันทีทันใด ส่วนไอ้ข้อความที่ส่งมาไม่ตอบกลับหรอกโว้ยยยยยย

 

 

เริ่มชินกลับความเหนื่อยแล้ว เขานอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงนุ่มมองแสงจันทร์ที่สะท้อนเข้ามาผ่านม่านสีน้ำเงิน พลันคิดถึงเสื้อตัวนั้นจะไปเอาคืนมาได้ยังไงวะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า

 

 

แม่งนอนไม่หลับโว้ยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            วันนี้มีคาบเรียนบ่ายแบคฮยอนเลยแวะลงมากินข้าวป้ายูบินแกก่อนจะออกไปเรียน

 

ไงไอ้หนุ่มสบายดี?

 

ไม่สบายจะมากินข้าวป้าได้หยอ

 

จะกินดีๆหรือจะกินด้วยน้ำตา

 

โหยกลัวแล้ว คนขี้แกล้งทำท่าเบะปากก่อนจะยิ้มออกและเดินเข้าไปนั่งรอข้าวกะเพราหมูกรอบเช่นเดิมเพิ่มเติมคือไข่ดาวสองฟอง

 

ระหว่างรอก็กดเข้าไปเล่มเกมตีป้อมอย่างสนุกสนาน กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแจ้งเตือนก็เลื่อนขึ้นมาบังซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ว่าจะเป็นไอ้พวกเพื่อนตัวดี หรือแม้แต่

 

 

REAL

: -)


 

มาอีกแล้ว เหอะ น่ารำคาญใครจะไปตอบวะไม่มีทางหรอก กดล็อกหน้าจอเหมือนเดิมก่อนป้าจะมาเสิร์ฟกระเพราหมูกรอบพอดีดิบพอดี

 

หูยน่ากินมากๆอ่ะครับ

 

ป้าหรือข้าวจ๊ะ

 

แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าป้าพร้อมทำตาปริบๆปกติแกไม่ค่อยเล่นกลับ วันนี้มาแปลก

 

กินข้าวดีกว่า เขาแกล้งก้มลงทำหน้าสลด

 

เออกินไปอย่าให้เหลือข้าวซักเม็ดนะ จะยิงให้

 

อย่ายิงที่กลางใจผมนะ

 

“…”

 

มันมีป้ากับกะเพราหมูกรอบอยู่ในนั้น

 

โว้ยไอ้คนนี้ ป้ายิ้มออกมาก่อนแกจะเดินกลับไปทำอาหารให้ลูกค้าต่อ

 

 

 

CHANYEOL

กะเพราอร่อยป่ะ


 

BBH

 เสือก

 

ให้มันรู้ซะบ้าง แบคฮยอนไม่รอช้าที่จะตอบกลับไปและไม่สนด้วยว่ามันจะรู้ได้ยังไง แต่เดี๋ยวยังงี้...มันจะคิดว่าเขาอยากคุยด้วยหรือเปล่าวะ

 

 

CHANYEOL

ก็อยากแค่อยากคุยด้วย


 

ไอ้นี่ท่าทางจะเป็นโรคประสาท แบคฮยอนเข้าไปอ่านแต่เขาไม่ได้ตอบในทันที กัดเล็บจนมันเข้าเนื้อไปอีกอะไรของกูเนี่ย

 

BBH

กู

ไม่

อยาก

คุย

กับ

มึง

 

CHANYEOL

ลงทุนพิมพ์เว้นขนาดนั้นแน่ใจว่าไม่อยาก ?


 

BBH

หลงตัวเอง

CHANYEOL

ก็คิดว่างั้น 

 









 

หลังไปเรียนกลับมาถึงห้องมองเวลาอีกทีนี่ก็ปาไปห้าทุ่มแล้วแบคฮยอนจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกวางโทรศัพท์ไว้แล้วไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะนึกขึ้นได้

 

BBH

เอาเสื้อคืนมาซะดีๆไอ้หัวขโมย

 

           

CHANYEOL

ออกมาระเบียงดิ


BBH

ทำไมต้องออกไป ออกไปกูจะได้คืนป่ะ

         

ทำเนียนมาเปลี่ยนเรื่อง...อยากได้เสื้อคืนแล้วเนี่ย พี่จงอินจะชวนไปเที่ยวอยากใส่เสื้อใหม่ไปอยู่ โว้ยไอ้บ้าชานยอลไอ้เวร แถมยังจะอย่ามาหลอก ใครจะไปโง่ออกไปมันจะคืนยังไงตึกห่างกันเป็นวา แต่สองเท้าก็กำลังก้าวลงจากเตียงแล้ว แอบแหวกผ้าม่านพอให้เห็นช่องเล็กๆ ที่พอจะมองไปที่ระเบียงอีกฝั่งได้ มันยืนอยู่จริงๆด้วย แถม...นั่น!

 

มันใส่เสื้อของเขา !!!

 

 

CHANYEOL

แอบมองทำไม


 

BBH

มึงใส่เสื้อกู

         

            แบคฮยอนสาวเท้าออกมาข้างนอกก่อนจะจ้องเขม็งไปคนที่ทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวพิงกับขอบระเบียงอยู่

 

ใครให้มึงใส่

 

“…”

 

ตัวก็ใหญ่ปริหมดแล้วมั้ง

 

 

มึงนี่มัน โว้ย

 

            อีกคนแค่บิดคอไปมาด้วยการวางมาดนิ่งๆแบบนั้น ก่อนสายตาจะมาวางที่เขา แบคฮยอนทำได้แค่ถอนหายใจแล้วหันไปทางอื่น

 

ใจเย็น

 

“…”

 

ไม่ใช่เสื้อมึง

 

“…”

 

เสื้อไซส์ผู้หญิงแบบนั้นกูไม่ใส่หรอก

 

ลงไปต่อยกันได้ มึงกำลังหาว่ากูเป็นตุ๊ดหรือเปล่า

 

เปล่าพูดนิ เป็นเหรอ

 

 

            ไอ้ผีบ้าชานยอลมึงต้องไม่ตายดี นี่มันก็ดึกดื่นมากแล้วห้องอื่นจะโผล่ออกมาด่ามั้ยเนี่ย มีคนมายืนเถียงกันอยู่แบบนี้

 

จะเอาเสื้อ

 

มาห้องกูสิ

 

อยาก ตาย เหรอ ตอนนี้คนที่ตัวโผล่จากขอบระเบียงมาแค่อกกำลังพูดแบบไม่มีเสียงออกมา แค่อยากแกล้งเลยทำเป็นหยักไหล่ไปแบบนั้นก่อนเขาจะเดินกลับเข้าห้องไป

 

 

            ส่วนคนที่เห็นแบบนั้นได้กำมือและอยากจะด่าให้ดังไปถึงหูซ้ายมัน แต่ทำได้แค่ข่มอารมณ์ให้เย็นไว้ แบคฮยอนเดินตึงตังเข้ามาในห้องเห็นโทรศัพท์ที่นอนแอ้งแม้งบนเตียงกำลังเด้งการแจ้งเตือนจากไลน์

 

CHANYEOL

ครั้งหน้าเดี๋ยวซื้อเก้าอี้ให้


 


BBH

ใครถาม ?

กูไม่อยากรู้

ไม่อยากได้

อย่าเสือก

 

CHANYEOL

แต่กูอยากเห็นหน้ามึงชัดๆไง


 

 

 

 

เออเรื่องของมึงเลย แม่ง.....







ไงดีคะแบคฮยอนนนนนนนนน

#ฟิคระหว่างตึก

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #198 Ceebee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:08
    กรี้ดดดดดดดด ชอบบบบ
    #198
    0
  2. #185 popychadatip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:11
    งื่ออออทำไมน่ารัก ชานยอลก็กวน...จังเล้ยย
    #185
    0
  3. #172 Sepnposh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:08
    น่ารักอะ แง
    #172
    0
  4. #125 kwanswag (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:57
    ชานย๊อล555555555
    #125
    0
  5. #122 ซีบี บีซี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:38
    55555555 ชอบมากๆเลยสนุก
    #122
    0
  6. #114 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 13:02
    กวนพอกันอ่ะ ป้ายูบินอีกคน นี่ขอสมัครเป็น FC ป้าเขาได้ป่ะ ชอบมากจริงๆ 5555
    #114
    0
  7. #38 Bechan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 17:00
    ชานยอลกวนเว่อร์555555555555
    #38
    0
  8. #23 chompoochi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 10:56
    555555555555 ยิ่งอ่านยิ่งเข้มข้นค่ะ ชานยอลดูโรคจิตมากก แต่เนื่องจากชานยอลหล่อ เราก็เลยมองว่าตลกไปได้ 555555555
    สงสารแบคฮยอน น้องนอนไม่หลับทุกคืนเลยมั้งเนี่ย 555555555
    #23
    0
  9. #15 oilsingle1306 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:27
    โอยยย ชอบมากเลยค่ะ ชานยอลกวน แบคก็กวน แก่นๆด้วย555555 ไปเลยค่ะ ผู้ชายชวนเข้าห้องขนาดนี้ หล่อมากด้วยค่ะ ไปเรยรูกกกกกกกก 5555555 หูย มีความเสื้อคู่ รู้นะคะ รู้เรยยยยย รอต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า เราจะสอบแล้ว เดือนหน้าเดี๋ยวมาตามอ่านต่อค่า55555555555 สู้สู้ค่ะ จุ๊บ
    #15
    0
  10. #12 Se_B (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 01:36
    ชอบจังชานยอลกวนดี555
    #12
    0
  11. #11 bulilin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:38
    ชานยอลโคตรกวน นี่วิธีจีบใช่มั้ย 55555555
    #11
    0
  12. #9 ลิลัคคุมะมง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 06:58
    อยากได้มากใช่มั้ยเสื้ออ่ะ งั้น-ก็เอาไป วันต่อมามีถุงเสื้อมาวางที่หน้าห้อง ละกูก็จะหยิบมาละปาไปที่ระเบียงหัองชานยอลคืน
    #9
    0
  13. #8 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 01:13
    แต่ชานยอลกวนติงมากกกก เปนนี่ๆจะไม่ญาติดีแน่ๆจ้า กุเอาคนปากแบบนี้ไม่ลง555555 จริงๆ ,5555 ถ้าพูดดีด้วยแบคมตนก้ดีอะ เข้าหาแบบผิดมากก
    #8
    0
  14. #7 chef_04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 00:20
    โหดทั้งคู่เบย แบคฮยอนจะยอมอ่อนลงมั่งไม๊หน้อ 55555555
    #7
    0
  15. #6 jillsky88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    ฟินนนนนนน
    #6
    0
  16. #5 chef_04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 15:46
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5
    0