(rewrite) between buildings / : / chanbaek

ตอนที่ 2 : ชั้นที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63


ชั้นที่ 2

/ : /

 

 

 



 






 

เอ่าๆหน้าบูดเป็นตูดแต่เช้า

 

คนมาใหม่เดินเข้ามหาวิทยาลัยมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงใต้ตาคล้ำยิ่งกว่าหมีแพนด้า ตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากได้เห็นรูปแสนทุเรศนั้นเขาก็แทบนอนไม่หลับ เอาแต่นอนคิดว่ามันเป็นใครจนรู้ตัวอีกทีฟ้าข้างนอกก็สว่างแล้ว

 

เป็นอะไรวะ

 

โทรศัพท์ถูกวางลงจนเกิดเสียงดัง ทั้งสามคนที่นั่งรอเพื่อนตัวดีอยู่รีบแย่งกันดูที่หน้าจอของมันก่อนจะเห็นรูปแสนตลกรูปนั้น

 

แบคฮยอนมึง ฮ่าๆๆๆเกิดเสียงหัวเราะจากพวกมันดังลั่นโรงอาหาร

 

ใครถ่ายให้วะโคตรจี้

 

แม่งไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ถ่ายแล้วส่งมา...โรคจิตสัดๆ

 

ยิ่งนึกก็ยิ่งหงุดหงิด พอหลังจากมันบอกเพราะว่าน่ารักดีที่ไม่รู้ว่ากวนตีนหรือว่าอะไร เขาก็โวยวายกลับไปและถามว่าต้องการอะไร เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะบล็อกแต่สิ่งที่มันตอบกลับมา...

 

 

' Real : Sent a photo

Real : ฝันดี '

 

 

ดีพ่อง ข้อความล่าสุดก่อนไอ้คนโรคจิตนามว่า Real มันส่งรูปที่เป็นการแคปรูปทั้งหมดในแกลอรี่ที่มีรูปเขากำลังสวาปามข้าวในร้านป้ายูบินที่มีอยู่ในทุกท้วงท่ามาให้

 

แม่งโว้ยยยยยยยยยยยย

 

แบคฮยอนหงุดหงิดทั้งทึ้งหัวตัวเอง ไอ้เพื่อนตัวดีทั้งหลายก็ได้แต่อ่านแล้วหัวเราะกันยกใหญ่

 

แล้วมันไปเอาไอดีมึงมาจากไหนวะ

 

กูไม่รู้

 

เอ่า งั้นล่าสุดมึงให้ไอดีใคร

 

...ป้ายูบิน

 

ห๊ะ ป้ายูบินเหรอวะ

 

ว่าแต่ใครคือป้ายูบิน จงแดเอียงคอถามอย่างสงสัย เออมันคงไม่รู้จักหรอกว่าแกเป็นป้าที่ทำอาหารตามสั่งอยู่ที่คอนโด

 

มึงเล่นรุ่นใหญ่เหรอวะ แบคฮยอนหลังแหวนใส่ไอ้จงแดไปหนึ่งที

 

ป้าขายข้าวโว้ย

 

...แต่เขาจะเอาไปให้คนอื่นทำไมอ่ะ มินซอกพูดขึ้นมาก่อนจะก้มลงไปกดเกมในโทรศัพท์ต่อ

 

เออกูก็ว่างั้น

 

แหน่ะ ทำมาพูดดีมึงเอาไปโปรยในบอร์ดหาคู่สยิวกิ้วอะไรแบบนี้เปล่า...อย่ามาทำเป็นหงุดหงิดแบคฮยอนเตรียมจะชกมันก่อนจะยิ่งนึกยิ่งหงุดหงิด หัวจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย

 

กูไม่เข้าใจจุดประสงค์มัน

 

ถามมันไปดิ จะเอาไงจะเรียกค่าไถ่เท่าไหร่ว่ามา

 

กูว่ามันคงไม่โง่ขนาดเอารูปไอ้แบคมาเพื่อเรียกค่าไถ่หรอก -_-” คยองซูย้อนกลับจงแด

 

กูถามแล้วมึงก็เห็นว่ามันไม่ยอมตอบ เอาแต่ส่งรูปมาให้กู

 

คนที่กำลังหงุดหงิดจ้องหน้าเพื่อนที่ไม่ได้ให้คำปรึกษาอะไรที่ดีได้เลยซักนิด เครียดก็เพราะอยากรู้ว่ามันเป็นใครนี่แหละเจอหน้าพ่อจะเตะให้ล้มเลย

 

หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยย

 

เอาจริงๆพอกูอ่านแชทที่มันตอบๆมึงมา...งั้นก็มีสิ่งสุดท้ายที่อาจเป็นไปได้ว่ะ

 

อะไร

 

ทั้งหมดหันไปจ้องมินซอกที่วางโทรศัพท์ลงและหันมาทำหน้าจริงก่อนจะยิ้มและพูดออกมาอย่างฉลาดแยบยล

 

 

มันอาจกำลังจีบมึง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จีบกับผีอ่ะดิคนปกติเขาจีบคนอื่นด้วยการส่งภาพทุเรศๆแบบนั้นให้หรือไง ยิ่งคิดยิ่งขนลุก แบคฮยอนเดินลูบแขนตัวเองมาตลอดทางหลังจากกำลังคิดตามในสิ่งที่ไอ้มินซอกมันพูดไว้ ก่อนจะมองไปข้างหน้าก็เห็นว่าป้ายูบินกำลังจะเตรียมปิดร้านแล้ว สองเท้ารีบวิ่งเข้าไปหาแกทันที

 

เห้ย ป้าครับๆ

 

เอ่ากลับเย็นจัง ของหมดแล้วไอ้หนุ่ม

 

ผมกินมาแล้วครับ คืองี้ป้า... แบคฮยอนชั่งใจว่าจะถามออกไปดีมั้ยเกิดไม่ใช่ป้าแกแล้วมันจะดูไม่ดีหรือเปล่า

 

 

        ...แต่เอาวะเพื่อตัดผู้ต้องสงสัยออกไปได้มันก็ดีแล้วนี่

 

 

ป้าได้เอาไลน์ผมไปให้ใครต่ออีกมั้ยอ่ะ เออเนี่ยป้ารู้จักไอ้คนนี้หรือเปล่าครับ แบคฮยอนคว้าโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาก่อนจะกดไปที่รูปโปรไฟล์ของไอ้โรคจิตและยื่นให้ป้าแกดู

 

หื้ม ป้าจะให้ใครได้ ป้าเองยังเล่นไม่เป็นเลย

 

 

ก็จริงของแก....

 

 

ป้า...ผมจะทำไงดีอ่ะมันส่งรูปมาแบล็กเมล์ผมอ่ะ

 

รูปอะไรไหน ป้าหรี่ตาลงมองหน้าจอที่เขาเอาให้ดูก่อนที่ป้าแกจะค่อยๆจะระเบิดหัวเราะออกมา นี่ก็อีกคนละ

 

โอ้ยไอ้หนุ่มเอ้ย ฮ่าๆ

 

ป้าดูมันทำดิ

 

แต่ชา.. โอ๊ะ

 

ครับ ? ชาอะไรอ่ะ

 

ชาด่าด้าดา ชาด้า~”

 

...อะไรของป้าเนี่ย ผมเครียดนะครับป้าจะมาเต้นอะไรตอนนี้ แบคฮยอนมองป้าอย่างงงๆอยู่ๆแกก็ยืนเต้นขึ้นมาซะแบบนั้น

 

เอออยากให้หายเครียดไงคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ไปๆจะปิดร้าน ขวางทาง

 

ป้าอ่า

 

ไม่รู้โว้ย

 

แบคฮยอนยืนอยู่หน้าร้านป้าอย่างไร้ซึ่งความหวังหลังแกปิดหน้าร้านไปแล้ว ความมุ่งมั่นเริ่มครอบงำมือกำหากันแน่น เขาต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร ! ถ้าโรคจิตมานะ หึ

 

 

ก็เจอโรคจิตกลับแล้วกัน

 



 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีครับพี่ชองอา

 

มาแล้วหรอบยอนวันนี้มาเร็วนี่ พี่ชองอาคือผู้จัดการร้านที่รับเขาเข้ามาทำงาน แล้วพี่แกก็ชอบเรียกเขาว่าบยอนมากกว่าแบคฮยอน

 

เข้าไปรอข้างในก่อนสิกินข้าวมายัง

 

เรียบร้อยพี่ รอเลทสำหรับคืนนี้เลย ก็เพราะเมื่อวานที่ปกติเขาต้องกลับเที่ยงคืนแต่อยู่ๆลูกค้าก็มีเข้ามาเรื่อยๆเขาเลยต้องทำงานต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง

 

วันนี้พี่บอกให้จีซูมันรีบมาให้ตรงเวลาแล้วไม่ต้องห่วง

 

แบคฮยอนโค้งให้รุ่นพี่ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วรอทำงานในหลังร้าน จีซูคือเพื่อนที่ทำพาร์ทไทม์เหมือนกันแต่เมื่อวานมันมาช้าเขาเลทต้องอยู่เลทไปอีก ระหว่างนั่งรอมือก็กดเข้าไปเล่นแอพนั่นแอพนี่ไปเรื่อยก่อนจะเข้าไปดูในไลน์พอเห็นแชทจากไอ้โรคจิตเขาก็กดเข้าไปดู ประโยคสุดท้ายก็ยังเป็นข้อความจากเขาที่ส่งไปด่ามัน

 

บยอน

 

!!!

 

ไปๆถึงเวลาแล้ว มือเรียวจัดการล็อกโทรศัพท์แล้วโยนไว้ในกระเป๋าก่อนจะเตรียมออกไปทำงานตามหน้าที่

 

ที่จริงอยู่หน้าแคชเชียร์ก็สนุกดีพี่ชองอาชมด้วยว่าหน้าเขาเป็นมิตรแถมพูดจากับลูกค้าดี อ่า คนมันหล่อทำอะไรก็ดีไปหมดจริงๆ แล้วลูกค้าส่วนใหญ่ก็จะเยอะช่วงตั้งแต่ห้าโยงเย็นไปถึงนู่นเที่ยงคืนเวลาเลิกงานของหลายๆคนนั่นแหละ วันนี้พอจะเปลี่ยนเวรลูกค้าก็เข้ามาเรื่อยๆนั่นทำให้เขาเปลี่ยนกับจีซูที่มารอทำต่อไม่ได้

 

วันนี้ไม่เลทเมื่อวานโทษทีนะ ไม่ได้มีโอกาสบอกเลย

 

เห้ยไม่เป็นไรหรอก แบคฮยอนตีไปที่ไหล่ของเพื่อนตัวสูงที่อายุเท่ากันแต่สูงยังกับเปรต เห้อ น่าสงสารคนพวกนี้จริงๆ

 

วนลูปเดิมร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างหมดสภาพ พยายามลืมตาที่แทบจะปิดเข้าหากัน ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาที่หน้าจอตอนนี้ 00:15 นาทีแล้ว

 

ก่อนตาจะเบิกกว้างกับแจ้งเตือนที่หน้าจอมันปรากฏแชทล่าสุดที่เด้งขึ้นมาเมื่อหลายนาทีที่แล้ว

 

Real : sent a photo

 

นั่นทำให้เขารีบกดเข้าไปดูทันใด คราวนี้รูปที่ส่งมาไม่ใช่รูปทุเรศๆของเขาแต่มันคือรูปกะเพราหมูกรอบที่แสนน่ากินและทำให้ท้องเขาร้องในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้ นอกจากโรคจิตแล้วยังกวนประสาท !

 

 

BBH

จะถามเป็นครั้งสุดท้าย

ต้อง!

การ!

อะ!

ไร!

 

 

 

นานหลายนาทีกว่าที่อีกคนจะตอบทำให้คนที่รอยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมอีก

 

Real

ไม่บอก

 

 

แบคฮยอนกำโทรศัพท์ในมือแน่นลุกขึ้นยืน เหมือนลืมไปเลยว่าเคยง่วง ตอบก็กวนตีนไอ้นี่ เดี๋ยวมึง เดี๋ยวมึงเจอดี ระหว่างที่กำลังจะพิมพ์กลับไปด่าต่อฝ่ายมันก็ส่งสติ้กเกอร์กลับมาอีกครั้ง

 

 

CHANYEOL

sent a sticker



 

แม่งยังจะส่งสติกเกอร์แตงกวากวนตีนๆกลับมาอีก อยากจะเอื้อมเข้าไปลากมันมากระซวกไส้ซะที

 

แต่เดี๋ยวนะ....

 

CHANYEOL

 

CHANYEOL

 

 มันเปลี่ยนชื่อเป็น CHANYEOL...ไอ้โรคจิตนี่มันชื่อชานยอลยังงั้นเหรอ

 

ไม่ตายดีแน่มึงง!

 

 

แล้วชานยอลในประเทศนี้มันมีกี่คนกันวะ...............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            วันนี้คนในชุดนักศึกษาวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามายังที่นั่งที่ประจำในโรงอาหารเหมือนเดิมเช่นทุกวัน ตอนนี้เขาต้องการความช่วยเหลืออย่างมากกกก

 

พวกมึง กูรู้ชื่อมันแล้วๆๆๆ แบคฮยอนพูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบ เขย่าไปที่หัวคยองซูที่กำลังนั่งกินลูกชิ้นอย่างเอร็ดอร่อย

 

ใจเย็นๆมึง เดี๋ยวลูกชิ้นติดคอไอ้คยองตายห่าก่อน

 

ไอ้เอี้ยแอ้ก คยองซูพูดทั้งที่ลูกชิ้นยังเต็มปากด่าเพื่อนตัวดีที่ไม่เลิกเขย่าหัวเขาซักที ลูกชิ้นจะติดคอตายอยู่แล้ว

 

มันชื่อชานยอลเว้ยมึง

 

ชานยอล ? ใครวะ

 

โรคจิตที่แอดไลน์กูมา ทุกคนนั่งทำหน้าครุ่นคิด

 

พวกมึงต้องช่วยกู

 

เรื่องเสือกนี่ขอให้ไว้ใจ จัดไป!”

 

 

 

 

ณ ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยที่กำลังเงียบสงบนักศึกษาชาย 4 คนเดินตรงเข้ามาก่อนจะเซาะหาโซนคอมพิวเตอร์ ถ้าถามว่ามีเรียนหรือไม่ก็ตอบได้ว่ามี แต่เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้ก็ต้องให้ความช่วยเหลือเพื่อนก่อน

 

โน้ตบุ๊คหนึ่งเครื่องถูกยืมมาก่อนจะถูกเปิดโดยผู้เชี่ยวชาญการเสือก เอ้ย ผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์อย่างจงแด มันเปิดเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยขึ้นมาก่อนจะเข้าไปยังฝ่ายทะเบียนและ ใช่ เราเริ่มจากการค้นหาชื่อของชานยอลในมหาวิทยาลัยเราก่อน เพราะพวกเขามั่นใจว่าปี 1 คณะนี้ไม่มีใครชื่อชานยอลแน่นอน

 

“C-H-A-N-Y-E-O-L” จงแดสะกดทีละตัวอักษรก่อนจะเสริชหาบุคคลที่พวกเขาไม่รู้นามสกุล

 

 

 

ไม่พบรายชื่อที่คุณต้องการ

 

 

 

ได้ไงวะ...

 

หรือเพราะเราไม่ได้ใส่นามสกุล

 

เออ พวกมันเออออกัน และแบคฮยอนก็กำลังใช้สมองอย่างหนักด้วย

 

งั้นลองสุ่มนามสกุล

 

บยอน ชา- โอ๊ย แบคฮยอนตบหัวไอ้จงแดไปที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

 

มันไม่มีหรอกโว้ย

 

เอ่าก็แค่ลอง ที่นี่คนนามสกุลซ้ำกันเยอะแยะ

 

เห็นใจมันหน่อยมึง คยองซูพูดออกมาก่อนมันจะนั่งร่ายนามสกุลที่แทบจะขนมาหมดแล้ว

 

ปาร์คอ่ะ เราเอาปาร์คไปบ้างยัง มินซอกนั่งไล่ดูที่จดไว้ก่อนจะเห็นว่ายังขาดปาร์คไป

 

แต่พวกนามสกุลปาร์คๆอะไรนี้ก็น่าจะรวยปะวะเขาคงไม่แอดมาจีบมันหรอก สายตากวนบาทาของมันน่าโดนเตะตูดซักป้าบจริงๆ

 

ก็ลองดู P-A-R-K C-H-A-N-Y-E-O-L

 

 

ไม่พบรายชื่อที่คุณต้องการ

 

 

 

เห้ย ! ไรวะเนี่ย

 

งั้นก็ไม่ใช่เด็กที่นี่แล้วมึง กูไล่จนตาลายแล้วเนี่ย มินซอกยกสมุดที่จนรายชื่อเอามาปิดหน้าตัวเอง

 

ถ้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่...ก็ต้องลองหาทั่วๆไป จอมวางแผนอย่างคยองซูจัดการเปิดหน้าGoogleขึ้นมา

 

 

เด็กพวกนี้เข้าห้องสมุดกันด้วยเหรอวะ

 

!!!!

 

 

เหมือนผึ้งแตกรังทั้งหมดลุกขึ้นยืนอัตโนมัติเมื่อพวกพี่ว้ากที่เคยโดนหมายหัวไว้ตอนรับน้องเดินผ่านมา มาทำไมตอนนี้วะ T___T

 

แหะๆก็มาหาหนังสืออ่าน มาหาความรู้เพิ่มเติมครับพี่

 

จงแดที่อยู่ข้างหลังค่อยๆกดปิดโน้ตบุ๊ค และพวกเราทั้ง 4 คนก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นก่อนจะถูกจับได้ว่าโดดเรียน

 

 

 

ถ้ามหาวิทยาลัยไม่มีชื่อชานยอล มึงก็ต้องลองหาในเน็ต และสุดท้ายถ้าในเน็ตไม่มี...

 

มันก็ต้องอยู่แถวๆคอนโดมึงแล้วแหละ คยองซูต่อบทสนทนาขึ้นมา หลังจากพวกเราพากันมานั่งอู้กันต่อที่โรงอาหารหลังจากลงมาจากห้องสมุด แบคฮยอนกัดเล็บครุ่นคิดนี่มันจะลึกลับเกินไปแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิบโมงของทุกวันแบคฮยอนจะลงมากินข้าวข้างล่าง แต่หลังๆมานี่เขาจะลงมาพร้อมความระแวงตลอดหลังจากเสริชหาชื่อไอ้บ้านั่นในGoogleแล้วก็ไม่มี ก็คงจะเหลือแต่คนแถวนี้ แต่ครั้นจะให้ไปไล่ถามก็คงดูแปลกไปหน่อย

 

ป้า !!”

 

โว้ยจะตะโกนทำไมอยู่ห่างกันแค่นี้ แบคฮยอนยืนอยู่ข้างป้าแต่โน้มหน้าลงไปใกล้เพื่อที่จะแกล้งแก

 

เอาเหมือนเดิม !”

 

ไป! ไปนั่งรอไปปป !”

 

แบคฮยอนเดินขำมาก่อนจะเลือกเข้ามานั่งมุมเดิม พอคิดได้เขาก็กวาดสายตาไปรอบๆร้านอย่างหวาดระแวงอีกครั้งแล้วก็ไปสะดุดกับผู้ชายฮู้ดดำที่เดินออกไปนอกร้านพอดี....แปลกๆ แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง พอทุกอย่างเป็นปกติแล้วก็ขออิ่มหนำสำราญกับข้าวกะเพราหมูกรอบที่อร่อยที่สุดในโลก ป้ายูบินทำอร่อยจริงๆเขาใช้เวลากินไม่ถึงสิบนาทีก่อนจะเดินออกไปจ่ายตังค์อย่างอารมณ์ดี

 

จ่ายตังค์ครับสาวน้อย

 

ไปๆ

 

อ้าวเลี้ยงผมเหรอ บ้าผมเกรงใจน้า คนที่ชอบกวนประสาทก็กวนไปแบบนั้นเพราะถึงป้าแกจะเลี้ยงจริงๆเขาก็ไม่ยอมหรอก

 

มีคนออกให้แล้ว ตาเรียวเบิกกว้างออกค่าข้าวให้เนี่ยนะ...บ้า แต่เดี๋ยวเหมือนสมองเริ่มประมวลได้

 

ข...เขาออกให้ผมทำไมอ่ะป้า! แล้วใครอ่ะป้า เขาไปไหนแล้ว

 

โน่น

 

 

หรือบางทีคนนั้นอาจจะเป็นไอ้ชานยอล! แบคฮยอนคิดได้แบบนั้นก็รีบวิ่งตามออกมาโดยวิ่งย้อนกลับไปทางคอนโด ก่อนจะเห็นคนที่กำลังเดินตรงไปทางคอนโดพอดี เสื้อฮู้ดนั่นทำให้เขาจำได้

 

เฮ้ คุณ

 

 

คุณ! คุณครับคนที่ใส่ฮู้ดสีดำที่เดินนำหน้าที่แม่งเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหยุด ลำบากคนขาสั้นกว่าต้องวิ่งตามไป

 

 

ฮะ.. นี่ ผมเรียกไม่ได้ยินหรือไงครับ แบคฮยอนก้มลงเท้าแขนกับหัวเข่าและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบเหมือนได้ออกกำลัง หลังจากวิ่งมาคว้าชายเสื้ออีกคนเอาไว้ได้

 

ผู้ชายคนนั้นก็หยุดฝีเท้าลงแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังเงียบเห็นแต่ด้านหลังฮู้ดดำนั้นและเขายังไม่เห็นหน้าเพราะอีกคนไม่ยอมหันมามองกันเลย ดังนั้นแบคฮยอนเลยเดินไปข้างหน้าด้วยความอยากรู้ แววตาซุกซนจึงลอบมองเข้าไปในฮู้ดที่คลุมมาบังเกือบครึ่งหน้าแล้วพร้อมกับหน้ากากอนามัยที่บังจนไม่เหลืออะไรให้มองเห็นแล้ว ก่อนคนที่เงียบอยู่นานจะเริ่มพูดออกมาจนแบคฮยอนสะดุ้ง

 

มีอะไรครับ

 

คุณออกค่าข้าวป้าให้ผมหรือเปล่าครับ

 

...

 

นี่ครับ ค่ากะเพราหมูกรอบ

 

คงเข้าใจผิดแล้วครับ ถึงจะตอบออกมาแบบนั้นแต่อีกคนก็ไม่ได้สบตาเขาเลยซักนิด ทำตัวมีพิรุธ...หรือว่าทำอะไรผิดกฎหมายหรือเปล่าวะ

 

แบคฮยอนพยายามเงยหน้าเข้าไปมองอีกคนอย่างสงสัยก่อนคนตรงหน้าจะจับฮู้ดขยับให้มันมิดชิดกว่าเดิมและเดินผ่านไปหน้าตาเฉยแถมไม่ยอมรับเงินไปอีกต่างหาก

 

คุณๆ คุณ

 

“…”

 

นาย เดี๋ยวดิคุยให้รู้เรื่องก่อน

 

 

เอาเงินของคุณคืนไปเถอะ

 

 

เฮ้ คุณ !”

 

ไม่ว่าจะเรียกเท่าไหร่อีกคนก็เดินดุ่มๆไม่รอกันเลยจนคนแถวนั้นหันมามองเป็นแถว เอาวะลองดูจะหยุดไม่หยุด

 

ชานยอล!!” และก็ตัดสินใจเรียกชื่อที่สงสัยออกไป ฝีเท้าคนข้างหน้าเดินช้าลงแต่ก็ไม่ได้หันกลับมาหรือหยุดเดิน

 

 

เหอะ แค่นี้ก็ชัดแล้ว....

 

แบคฮยอนกำแบงค์ในมือแน่น ก่อนจะเริ่มตั้งสติและคิดได้ แต่เดี๋ยวนะแต่นายนั่น...อยู่คอนโดเดียวกับเขานี่หว่า ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปในคอนโด

 

 

ฝั่ง B....

 

 

อะไรกันวะเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

แบคฮยอนเดินเหม่อลอยขึ้นมาบนห้องเขากำลังเรียบเรียงความเป็นไปได้ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในชีวิตตอนนี้

 

ป้ายูบิน

ไลน์ปริศนา

ร้านข้าวป้ายูบิน

ไอ้ฮู้ดดำ

ค่ากะเพราหมูกรอบ

ไอ้ฮู้ดดำ

=

ชานยอล

=

อยู่คอนโดเดียวกัน

 

 

 

 

ถ้ามหาวิทยาลัยไม่มีชื่อชานยอล มึงก็ต้องหาในเน็ต และสุดท้ายถ้าในเน็ตไม่มี...

 

มันก็ต้องอยู่แถวๆคอนโดมึง

 

 

แล้วก็จริงอย่างที่ไอ้คยองมันว่า ไอ้เชี่ยยยยยยยยยยย

 

 

 

เสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้า โรคจิตแน่ๆคนปกติที่ไหนเขาจะปิดหน้าตามิดชิดแบบนั้น ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้วชีวิตหลังจากนี้ของบยอนแบคฮยอน

 

 

 

           


 

อยากเห็นหน้าโรคจิตแล้วค่ะ

เจ้าฮู้ดดำ ._.


#ฟิคระหว่างตึก

 
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #197 Ceebee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:00
    ตาพี่ลึกลับจังงงง
    #197
    0
  2. #184 popychadatip (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 20:54
    ชานยอลลลล
    #184
    0
  3. #113 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:54
    ตลกป้ายูบิน 5555555555555
    #113
    0
  4. #83 yoyo_exol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 14:30
    ชอบฟิคแบบนี้มากมาย
    #83
    0
  5. #37 Bechan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 16:53
    ชานยอลใช่มั้ยยย
    #37
    0
  6. #33 @parrkk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 15:12
    ใช่ชานยอลจริงๆใช่มั๊ย
    #33
    0
  7. #4 mamoox_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 04:57
    ขอทายว่าเจ้าฮู้ดดำ ._. ต้องหล่อมากกกกแน่ๆ 5555
    #4
    0
  8. #3 mamoox_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 04:57
    ขอทายว่าเจ้าฮู้ดดำ ._. ต้องหล่อมากกกกแน่ๆ 5555
    #3
    0