(rewrite) between buildings / : / chanbaek

ตอนที่ 1 : ชั้นที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63




ชั้นที่ 1

/ : /



 

 

 

 

วันจันทร์แรกของเดือนนี้เป็นเดือนแห่งการเริ่มเข้าฤดูฝนอย่างจริงจัง รวมไปถึงเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของคนที่ยืนสำรวจความเท่ของตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ เสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดพร้อมกับเนคไทสีน้ำเงิน เส้นผมที่ไม่ได้เซทแต่กลับดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อพอใจในตัวเองแล้วก็อดระบายยิ้มออกมาไม่ได้

 

เสียงโทรศัพท์ที่วางแอ้งแม้งอยู่ที่ปลายเตียงสั่นขึ้นมา มือที่จัดผมอยู่ละความสนใจจากการจัดชุดนักศึกษาและเดินมาหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่พร้อมยิ้มออกมาให้กับรายชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ

 

ครับแม่

 

(เป็นยังไงบ้างลูก)

 

ยังไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยเลยครับ เข้าใจว่าแม่เป็นห่วงแต่ก็บอกไปแล้วว่าพึ่งเปิดเทอมวันนี้วันแรกยังไม่ทันได้ไปมหาวิทยาลัยเลย แม่ก็โทรมาถามซะแล้ว

 

(เอ่าเหรอ งั้นก็หาข้าวกินบ้างนะแม่เป็นห่วง)

 

ครับ ไว้ผมจะโทรไปเล่าให้ฟังนะ

 

            หลังจากบทสนทนาระหว่างแบคฮยอนกับแม่จบลงเขาก็จัดการเก็บของใส่เป้ยอดฮิตที่ใช้กันแทบทุกคนตอนไปรับน้อง แน่นอนว่าเขาต้องไม่พลาดอยู่แล้ว ก่อนจะรีบเตรียมตัวออกไปเรียนก่อนจะสายกว่านี้

 

ตอนนี้แบคฮยอนมาอยู่คอนโดแถมยังอยู่ในย่านตัวเมืองที่ราคาที่ดินแพงหูฉี่ คอนโดที่อยู่มันเป็นตึกสูงโดดเด่นเลยแหละมี 32 ชั้น มีทั้งหมด 2 ตึกแบ่งเป็นตึก A และ B เป็นตึกที่อยู่ตรงข้ามกันและหันหน้าเข้าหากัน เขาอยู่ชั้นที่ 16 ของตึก B ด้วยความที่จองช้าทำให้ต้องเลือกอยู่ห้องที่หันหน้าเข้ากับอีกตึก ทั้งที่ใจจริงอยากเลือกอยู่ฝั่งที่เห็นวิวเมืองนี้ทั้งเมืองมากกว่าแต่ก็ทำไงได้... อยู่ฝั่งนี้ก็ดีแหละมองลงไปข้างล่างก็เป็นสวนและสระว่ายน้ำของทางคอนโด มองๆไปก็ให้บรรยากาศดีและสดชื่นไปอีกแบบ

 

มองโลกในแง่ดีสุดๆ

 

ไฟดวงใหญ่กลางห้องถูกปิดลง แบคฮยอนที่เช็คของทุกอย่างแล้วว่าไม่ลืมอะไรอีกแน่ๆอย่างเช่นกระเป๋าสตางค์นั่นมันสำคัญที่สุดเลย อุปกรณ์การเรียน เออกุญแจห้องอีก แถมพยากรณ์อากาศที่ได้ยินจากโทรทัศน์ก็บอกอีกว่าฝนจะตกลงมาในช่วงเย็นวันนี้ งั้นก็ควรแบกร่มไปเผื่อด้วย..

 

มาลูกพ่อ

 

ไม่ใช่ลูกอะไรที่ไหน มือที่รีบแกะกล่องรองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดที่รอจองซื้อมานานกว่าจะกดได้ กับสีหน้าภูมิอกภูมิใจถูกถ่ายทอดออกมายามค่อยๆแกะกล่องออกอย่างบรรจง และยลโฉมมันก่อนจะจัดการใส่ไปเรียนในวันแรก

 

เมื่อเช็คทุกอย่างว่าอยู่ครบก็จัดการล็อคห้องให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาเพื่อลงลิฟต์มาข้างล่าง แต่รอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้ามาตลอดต้องหุบยิ้มลงทันที เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกมาพร้อมกับท้องฟ้าที่มืดครึ้มกว่าเดิม....

 

เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด

 


เปรี้ยง !

 

 

 

ซ่า

 

 

 

.....

 

......

 

 

ทำไมต้องมาตกตอนนี้ ไหนบอกเย็น....เกลียดหน้าฝนตรงที่มันชอบตกเวลาสำคัญๆอย่างเช่นตอนนี้ ฝนบ้านี่กลับตกลงมาในขณะที่เขากำลังจะแตะคีย์การ์ดออกจากคอนโด เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ กางเกงตัวใหม่รวมไปถึงรองเท้าคู่ใหม่ที่ตั้งใจเก็บเงินซื้อมานาน แบคฮยอนหลับตาผ่อนลมหายใจมองสภาพตัวเองที่ดูดีสุดๆในชุดนักศึกษา แต่ขืนชักช้ากว่านี้ไปเรียนวันแรกต้องสายแน่ๆ...แถมต้องโดนอาจารย์หมายหัวแน่เพราะมาวันแรกก็สายเลย

 

“x” 

 

ร่มถูกกางออกมาดีนะที่หยิบติดใส่เป้มาด้วย แบคฮยอนตัดสินใจเดินออกไปด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดฉายแววชัด เขาเดินออกไปท่ามกลางฝนตกหนักๆน้ำฝนสาดกระเซ็นไปแทบทั้งตัว ร่มขนาดกลางที่ไม่ได้ช่วยบังอะไรเลยเพราะฝนยิ่งทวีคูณตกหนักมากขึ้น แต่ขืนรอช้ากว่านี้ชีวิตของเขาคงพังพินาศ สภาพบยอนแบคฮยอนตอนนี้ก็กำลังจะพินาศไม่ต่างกัน

 

นี่ขนาดกางร่มยังแทบเปียกไปทั้งตัว

 

ที่จริงที่เลือกเดินก็เพราะคอนโดอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาเดินประมาณ 10 นาทีก็ถึงแล้ว อะไรประหยัดได้ก็ต้องประหยัดไหนจะค่าผ่อนคอนโดที่ต้องช่วยพ่อแม่จ่าย ไหนจะค่าเทอมว่าแล้วก็เครียด แต่ที่เลือกมาอยู่ย่านนี้ก็เพราะย่านนี้ผู้คนพลุกพล่านเพราะอยู่ในตัวเมือง มีร้านอาหารนับร้อย ผับคลับนับสิบ ศึกษามาดีแล้วไม่อยากจะพูด....

 

เข้าปัจจุบันดีกว่า

 

แบคฮยอนยังคงเดินหน้ามุ่ยต่อไปกับรองเท้าผ้าใบรุ่นใหม่ที่เปียกไปด้วยน้ำฝน เขาเดินไปท่ามกลางฝนที่ตกหนักและแทบไม่มีใครเดินในเวลานี้ผู้คนนับสิบยืนหลบอยู่ตามหลังคาหรือใต้ตึกที่พอจะหลบฝนได้ ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจมาหลบใต้หลังคาของตึกเก่าๆซักตึก ที่มีใครบางคนยืนอยู่ก่อนแล้ว เขาสะบัดร่มที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝนอย่างหงุดหงิดมองรองเท้าที่เห็นน้ำหยดติ๋งๆโชคดีที่ไม่เลอะมากนัก

 

คนที่กำลังหงุดหงิดสะดุ้งที่อยู่ๆคนข้างๆก็ลุกยืนพรวดพราด ผู้ชายร่างสูงโปร่งที่ใส่ฮู้ดคลุมหัว ใบหน้าที่หันข้างทำให้เห็นหน้าไม่ชัดเพราะถูกปิดด้วยหน้ากากอนามัย บางทีเขาอาจจะสะบัดร่มจนน้ำไปโดนเขาก็ได้ เห็นแบบนั้นก็เลยโค้งและพูดขอโทษเบาๆออกไป แต่จะว่าไปมันก็น่ากลัวแหะ แบคฮยอนหันซ้ายหันขวาเพราะที่ตรงนี้เริ่มไม่มีคนแล้วคิดแบบนั้นเลยตัดสินใจเดินต่อไปดีกว่า อยู่ตรงนี้.......กลัวโดนปล้นชะมัดเกิดมันมีปืนจะทำยังไง หึ่ย

 

แม้น้ำฝนจะเข้าไปในถุงเท้าจนเวลาเดินมันดังเจ้าะแจ้ะน่ารำคาญแต่ยังไงก็อีกแค่หนึ่งซอย.... อีกหนึ่งซอยเท่านั้น

 

ใจจริงก็อยากถอดรองเท้าห้อยคอด้วยซ้ำแต่สุขภาพเท้าก็สำคัญ พอเมื่อเห็นรั้วมหาวิทยาลัยอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแบคฮยอนเลยรีบวิ่งเข้าไปทันที เขาวิ่งผ่านลุงยามที่มองมาอย่างสงสัย เลยโค้งให้ก่อนจะรีบวิ่งเข้าตึกแรกหาห้องน้ำในชั้นล่างทันที


สายแล้วโว้ยๆๆ ปากก็พึมพำมือก็หยิบทิชชู่ในห้องน้ำออกมาจัดการเช็ดสิ่งแรกที่สำคัญ

 

ไม่ใช่ใบหน้าที่เปียก

 

 

ไม่ใช่แขนที่เปียก

 

 

 ไม่ใช่หัวที่เปียก

 

 

ลูกพ่อ

 

เสียงเหมือนจะร้องไห้ทันทีที่หยิบรองเท้าลูกรักออกมาเช็ดน้ำที่เปื้อนรวมไปถึงคราบดินที่ติดมานิดหน่อย แบคฮยอนบรรจงเช็ดมันอย่างเบามือเมื่อมั่นใจว่าเช็ดสะอาดแล้ว พร้อมกับเช็คหน้าตาก็ยังดีอยู่และผมก็ยังอยู่ทรง แขนเสื้อที่เปียกชื้นจัดการพับมันขึ้น ก่อนจะหยิบร่มใส่ถุงพลาสติกที่มีเตรียมไว้ แล้วรีบเคลียร์ทุกอย่างและรีบวิ่งไปยังตึกเรียนที่อยู่ตึกหลังสุด

 

เอ้ย แบคฮยอน คนที่กำลังวิ่งหยุดพร้อมกับหันไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับรุ่นพี่ที่สนิทกันเมื่อตอนรับน้อง

 

แฮ่กๆ สะ..สวัสดีครับพี่จงอิน

 

ไงเรา เปียกมาเชียวจะสายแล้วอ่ะดิ

 

ครับพี่ ผมรีบอ่ะขอตัวก่อนนะ

 

เออๆพี่พึ่งลงมาจากห้องเรา อาจารย์เข้าแล้วดุสุดๆ

 

จริงเหรอพี่แบคฮยอนเบิกตากว้างก่อนจะก้มมองนาฬิกา แม่ง8.30แล้วสายจริงๆด้วย เสียงพี่จงอินที่จริงจังทำให้แบคฮยอนอยากร้องไห้ ก่อนเขากำลังจะตั้งท่าวิ่งอีกครั้งแต่เสียงที่หัวเราะออกมาทำให้เขาต้องหยุดและหันกลับไปมอง

 

ฮ่าๆๆๆๆๆ แบคฮยอนที่เริ่มจะเบะปากหันไปมองคนข้างกายที่สูงกว่าเขา ก็มากอยู่

 

พี่ล้อเล่น...อาจารย์ไม่เข้า

 

“…”

 

...ไม่ต้องรีบ

 

ครับ.......

 

ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่ก็อยากจะโบกซักที แบบนี้ให้รีบทำไมมมมมมมมม แบคฮยอนก้มมองรองเท้าอีกรอบ พ่อไม่น่าพาแกวิ่งตากฝนมาเลย

 

เงียบไปเลยโอ๋...ป่ะๆ เดี๋ยวพี่พาเดินไปส่งถึงห้อง คนที่หัวเสียกำลังค่อยๆผ่อนลมหายใจและยิ้มออกมาเมื่อพี่จงอินโอบรอบคอและพาเดินไปยังตึกเรียนของเขา

 

เมื่อแบคฮยอนเดินเข้ามาแล้วก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่ พึ่งมีคนมายังเรียนไม่ถึงสิบคน ก่อนจงอินจะพาแบคฮยอนเดินตรงไปหาไอ้พวกเพื่อนตัวดีที่นั่งคุยกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะนี่ดังแข่งกับเสียงฝนเลย

 

เห้ยแบค เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำมาเลย คยองซู....

 

เออวิ่งตากฝนมาทำไมวะ รอหน่อยก็ได้อาจารย์เข้าช้า จงแด....

 

ไหนบอกซื้อรองเท้าใหม่จะไม่ให้โดนน้ำไม่ใช่เหรอแล้วทำไม..” มินซอก

 

แล้วทำไมพวกมึงไม่ยอมโทรบอกกู !!!!!!!” แบคฮยอนขึ้นเสียงดังก่อนจะเดินตึงตังไปทางพวกมันที่เริ่มวิ่งหนีเหมือนเด็กอนุบาลวิ่งไล่กัน

 

ฮ่าๆๆ ไรของมึงวะกูส่งข้อความไปบอกแล้วมึงไม่ยอมอ่าน

 

เออมาโทษพวกกูได้ไง

 

แบคฮยอนยืนหอบหลังจากที่ไอ้คยองซูกับจงแดมันบอกมา ส่งข้อความมางั้นหรอใครจะไปเปิดอ่านวะคนมันต้องรีบ แทนที่จะโทรไอ้เพื่อนบ้า

 

แล้วทำไม..ไม่โทร เสียงหอบของคนที่ยังโกรธแค้นอยู่ถามออกมา

 

ฝนแรงฟ้าแรงใครเขาให้โทรกันครับคุณแบคฮยอน ไม่ต้องแปลกใจที่ว่าทำไมพวกเขาถึงสนิทกันเร็วขนาดนี้ เพราะปากดีและกวนตีนกันทั้งกลุ่มเลยอยู่ด้วยกันได้

 

มันต่างกันมั้ย คิดสิคิด

 

 

 


 

และนี่แหละชีวิตของการเริ่มเรียนในระดับมหาวิทยาลัยของแบคฮยอน พร้อมกับอาจารย์ที่น่ารักทุกท่านที่ไม่เข้าสอนในวันแรก ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แหละเด็กๆ พักกลางวันพวกเราเลยตัดสินใจออกมาสำรวจร้านเด็ดตามที่อ่านริวิวไว้และเลือกกินร้านขนมปังเจ้าเด็ด

 

มึงบอกอยู่คอนโดใช่ป่ะ อยู่ตรงไหนเผื่อกู..

 

ไม่บอก

 

อ้าวไอ้นี่วอนซะแล้ว

 

แล้วกี่วอนดี แบคฮยอนยังคงหัวเสียกับพวกมันไม่เลิกและยังกวนตีนจนพวกคยองซูมันทำหน้างง

 

ไอสัดแบค

 

คอนโดกูยังใหม่ พวกมึงสกปรกอย่าไปพึ่งไปเหยียบ หลังจากนั้นสามสี่มือก็กระหน่ำลงที่หัวก่อนจะเงียบเพราะขนมปังที่รอมาแล้ว ก่อนจะคุยกันจนเสียงดังลั่นร้านเขาไม่ไล่ก็บุญหัวแล้ว

 

แต่คอนโดมึงอยู่แถวนี้ราคาก็ไม่ใช่ขี้ๆนี่หว่า จงแดพูดออกมาก่อนมันจะมองหน้าเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

 

เออกูก็เครียดอยู่เนี่ย ว่าจะหางานพาร์ทไทม์ทำ

 

ให้พี่จงอินช่วยดิ พวกมันช่วยกันเสริมกันใหญ่จนเขาไม่ตอบอะไร ก้มหน้าก้มตากินขนมปังต่อไปประหนึ่งว่าพรุ่งนี้ร้านจะไฟไหม้ และพอตกเย็นเราก็พากันแยกย้ายกันกลับ

 

 

 

แบคฮยอนเดินกลับไปทางเดิมก่อนจะตรงไปยังมินิมาร์ทใต้คอนโดเพื่อไปสมัครงานพาร์ทไทม์ทำช่วงเลิกเรียนซักหน่อย ก่อนจะผ่านร้านป้าที่มากินได้เกือบๆอาทิตย์นึงแล้วและตอนนี้ยังคงมีคนนั่งกินอยู่ 2-3 คน เขามองเข้าไปก่อนจะทักทายป้าแกซักหน่อย

 

สวัสดีครับป้า ขายหมดแล้วดิ

 

เออ เอ็งอดกินแล้ว

 

เสียใจอ่ะ เขาแกล้งลูบท้องตัวเองปรอยๆ ป้ายูบินเป็นเจ้าของร้านอาหารตามสั่งข้างๆคอนโด ป้าแกโคตรเฟรนด์ลี่เล่นได้ไม่โกรธ แถมทำกับข้าวอร่อยสุดๆ

 

พุงยื่นมาเชียวกินมาแล้วล่ะสิ

 

เบื่อคนรู้ทันครับ

 

ถ้าพรุ่งนี้ไม่เห็นมากินน้าเจอดี ป้าแสร้งทำหน้าแยกเขี้ยวพลางเอาตะหลิวชี้หน้าก่อนแบคฮยอนจะรีบโค้งให้แล้วรีบวิ่งออกมา

 

เขาถอนหายใจหลังมายืนอยู่หน้าร้านมินิมาร์ทใต้คอนโด สองเท้าก้าวเข้าไปก่อนจะไปนั่งคุยกับผู้จัดการร้านอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าจันทร์ถึงศุกร์หลังเลิกเรียนแบคฮยอนต้องมาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ถึงเที่ยงคืนเริ่มงานอาทิตย์หน้าได้เลยด้วย...

 

เฮ้อ เรียบร้อยไปอีกอย่าง

 

 

 

 


 

 

 

 

 

และวันหยุดที่รอคอยก็มาถึงคนที่ใส่กางเกงบอลสบายๆคีบแตะลงมาเพื่อจะมาหาอะไรกระแทกท้องกับร้านป้าร้านประจำนั่นแหละ

 

กะเพราหมูกรอบครับ

 

 ไม่ใส่กะเพรา

 

ไม่เผ็ด

 

ไม่ใส่จานครับ แฮ่!”

 

ไปเล่นที่บ้านพ่อเอ็งไป !”

 

อย่าดุเป็นยักษ์สิครับ ยิ่งไม่สวยอยู่

 

เอ็งนี่กวนแต่เช้า เดี๊ยวปั๊ด!” ป้าที่กำลังเช็ดเหงื่อจากใบหน้าเหนื่อยหอบจากลูกค้าหลายคนกำลังหัวเสียเพราะเขาแกล้ง แบคฮยอนยืนขำแกก่อนจะโดนไล่ให้มานั่งรอ ป้าแกรู้ว่าถ้ามาที่นี่เขาจะสั่งอะไรแบบไหนเป็นประจำ แบคฮยอนเลือกมานั่งรอที่โต๊ะด้านในพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น

 

KYUNG

พรุ่งนี้โจ๊กด้วย

BBH

ค่าหิ้วหมื่นวอนขาดตัว

งดต่อ

 

KYUNG

เออ กูไม่แดกแล้ว !

 

            คยองซูมันติดใจร้านโจ๊กแถวคอนโดเขาอีกร้านที่เปิดตั้งแต่ไก่โห่และปิดทันทีเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น อืมปิดตอนพระอาทิตย์ขึ้นจริงๆพอพระอาทิตย์ขึ้นร้านลุงแกก็ขายหมดแล้ว ไอ้คยองมันอยากกินมานานแต่เขาลงมาไม่ทันซักครั้ง แบคฮยอนนั่งหัวเราะหลังแชทเถียงกับมันก่อนกระเพราหมูกรอบร้อนๆกลิ่นหอมฉุยจะมาเสิร์ฟโดยป้ายูบิน

 

ขอบคุณครับคนสวย แบคฮยอนล้อเลียนป้าแกก่อนจะกดถ่ายรูปส่งไปยั่วไอ้คยองมัน แล้วรีบหันมากินอย่างหิวโหยฝีมือป้าแกนี่อร่อยคงที่จริงๆเลย

 

พอกินอิ่มจนเกลี้ยงจานจังหวะจะออกจากร้านเสียงที่ดังจากช้อนกระทบจานทำให้แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นั่งโต๊ะหันหน้าเข้ามาหากัน เป็นจังหวะเดียวกับที่คนๆนั้นก้มลงเก็บช้อนพอดีไหนจะเศษข้าวที่กระจัดกระจายนั่นทำให้แบคฮยอนที่กำลังจะลุกไปจ่ายเงินป้าแกจำต้องเลี่ยง


โดยไม่ทันได้สนใจอะไร... 

 

 

 

 

 

 

 

            หลังโดนหลอกล่อด้วยเงินแบคฮยอนก็ลุกขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าครึ่งเพื่อรอซื้อโจ๊กให้ไอ้เพื่อนตัวดีสามถุง พร้อมกับของพี่จงอินอีกถุง วันนี้มีคาบเรียนเช้าแบคฮยอนเดินล่องลอยเข้ามาในมหาวิทยาลัยที่ทุกคนล้วนรออยู่ ไม่ได้รอเขา...

 

ว้าวโจ๊กกูมาแล้ว

 

“เงินมาของไป” คนที่ยักคิ้วกระดิกมือจนดูกวนบาทา

 

แหม่แบคฮยอนนี่เพื่อนไง

 

นี่พี่ด้วย

 

แบคฮยอนนั่งดูทุกคนกินระหว่างรอเข้าเรียน พลางหันไปมองความวุ่นวายภายใต้คณะที่คนหน้าตาไม่คุ้นเคยเต็มไปหมด

 

ตั้งแต่เข้ามากูมั่นใจว่ากูหน้าตาดีที่สุด

 

คยองซูเงยหน้ามามองเพื่อนที่กำลังพูดเพ้อฝัน พลางยกมือขวาของตัวเองค่อยๆเลื่อนไปปิดปากเพื่อนสนิท

 

หุบปาก กูเสียดายโจ๊กแสนอร่อย

 

ที่จริงวันนี้เป็นวันเริ่มงานพาร์ทไทม์วันแรกดังนั้นตลอดสองคาบแบคฮยอนก็หลับตั้งแต่ต้นคาบยันท้ายคาบเพื่อเก็บแรงเอาไว้

 

อ่ะตื่นมาฟังได้แล้วมึง จับกลุ่ม 4 คนแล้วพรีเซ้นต์ เขียนรายงานการเมืองที่สนใจ ส่งอาทิตย์หน้า

 

เชี่ย……”

 

กูต้องฝัน ฝันแน่ๆ มือขาวกำลังตบหน้าตัวเองเบาๆ

 

แปะ

 

ตื่นซะ แล้วกลับไปทำ !”

 

แบคฮยอนเดินขยี้ตาพร้อมบิดขี้เกียจอย่างหมดแรงก่อนเราจะพากันออกมาจากห้องเรียนแสนน่าเบื่อแต่กูน่ารัก

 

อ้าวพี่จงอินพอจงแดมันทักคนที่ยืนกดโทรศัพท์หน้าห้อง ทำให้ทุกคนต่างหันมามองตาม

 

หวัดดีพี่

 

เออๆไหว้พระ

 

ไม่อ่ะจะไหว้พี่

 

กวนตีน จงอินทำท่าจะเดินมาแกล้งรุ่นน้องทั้งหมดที่หัวเราะออกมาก่อนจะเดินลงมาชั้นล่างพร้อมๆกัน

 

ไปหาอะไรกินมั้ยเดี๋ยวพี่เลี้ยง

 

โห

 

ทำไมล่ะแบคฮยอน

 

อยากไปด้วยอ่ะดิครับแต่ต้องกลับไปทำพาร์ทไทม์อ่ะพี่

 

งั้นวันอื่นก็ได้รอไปพร้อมกันๆ

 

แหม่พี่จงอินเลี้ยงแค่พวกผมไม่ต้องมีมันก็ได้ มินซอกแกล้งบอกอีกคนไปก่อนจะโดนแบคฮยอนผลักจนเซ

 

งั้นกูกลับก่อนนะ

 

ไปเหอะ แบคฮยอนแทบอยากจะเตะตูดพวกมัน

 

ไปนะครับพี่จงอิน

 

สู้ๆนะเรา

 

กว่าจะเดินกลับมาถึงคอนโดก็เกือบๆสี่โมงเย็นแล้วและระหว่างรอทำงานก็เลยกะจะแวะกินข้าวร้านป้าซักหน่อย

 

เดี๋ยวๆอย่าพึ่งปิดหนีผมดิครับแบคฮยอนพูดก่อนจะมองเข้าไปในร้านที่ยังคงมีคนนั่งกินอยู่ประปราย ถึงแม้ของที่วางในตู้อย่างหมูกรอบเขาจะหายไปแล้วก็เถอะ

 

แต่หมูกรอบหมดนะ

 

งั้นเอาข้าวผัดกุ้งก็ได้ครับ

 

กุ้งหมด

 

งั้นผมเอาข้าวเปล่า โอ๊ย ยังพูดไม่ทันจบก็โดนป้าเขกหัวแล้ว แบคฮยอนหัวเราะร่าก่อนจะมานั่งรอ ลูกค้าป้าคนนึงเดินมายิ้มให้เพราะเวลาลงมากินมักจะเจอเขาบ่อยๆเราเป็นเอฟซีป้ายูบินกัน ยังเหลืออีกคนที่นั่งหันหลังให้อยู่แถมใส่ฮู้ดทั้งทีอากาศร้อนขนาดนี้ว่าแต่มันคุ้นๆแหะ

 

มาแล้วลูก

 

โหน่ากินที่สุดอ่ะ

 

แบคฮยอนนั่งกินรอเวลาจนลูกค้าป้าออกจากร้านไปหมดแล้ว เขายังช่วยป้าเก็บของปิดร้านจนเสร็จก็ไม่หวังอะไรเท่าไหร่

 

เออพ่อหนุ่ม

 

ครับ?”

 

ดูให้ป้าหน่อยไอ้หอยลายอะไรเนี่ยเล่นไงป้ายื่นโทรศัพท์ที่คาดว่าน่าจะเป็นเครื่องใหม่ของแกมาให้ก่อนจะเห็นไอ้หอยลายที่แกว่า

 

ไลน์ครับป้าไลน์ แบคฮยอนแกล้งพูดด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษแบบกวนประสาท

 

เอ็งเล่นมั้ยเขาเล่นยังไงกัน

 

เล่นๆ ป้าต้องมีเพื่อนดิแล้วแอดเฟรนด์ไปคุย

 

เหรอ งั้นป้าขอของเอ็งหน่อยสิ

 

หูยเป็นสาวเป็นแซ่ขอไลน์หนุ่มๆอ่ะป้ายกตะหลิวเตรียมจะเขกหัวแต่แบคฮยอนแกล้งหลบพร้อมกับจัดการพิมพ์ไอดีของตัวเองลงไป

 

เรียบร้อยครับ ขอค่าสอนเป็นข้าวฟรี 3 มื้อ

 

เดี๋ยวบิดให้หูเขียว เออๆแต่ยังไงก็ขอบใจ

 

ครับบ ผมไปนะคืนนี้ทักมาล่ะ แบคฮยอนแสร้งขยิบตาให้ป้ายูบินจนเกือบโดนตะหลิวฟาดอีกรอบ เขาเดินล้วงกระเป๋าอย่างอารมณ์ดีหลังจากเห็นเพื่อนใหม่อย่างป้ายูบินในไลน์ตัวเองแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างที่สุดจะเพลียเดินขึ้นห้องเหมือนวิญญาณออกจากร่างแทบอยากจะคลานไปถึงห้องหลังจากทำพาร์ทไทม์ที่มินิมาร์ทเสร็จก็เที่ยงคืนกว่าๆ พอเข้าห้องมาได้เตียงคือสิ่งเดียวที่หมายปองน้ำเนิ้มไม่อาบมันแล้วโว้ย

 

พอจะหลับตาก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่ามีการบ้านอะไรค้างคาไว้หรือเปล่า มือเรียวจัดการไถโทรศัพท์ด้วยสายตาแทบจะปิดเข้าหากันอยู่หล่อมล่อ พอเห็นแชทไลน์กลุ่มมีแต่คุยเรื่องไร้สาระก็ค่อยโล่งนึกว่าจะลืมทำการบ้านซะแล้ว แต่ระหว่างที่กำลังจะกดออกไปแจ้งเตือนใหม่ก็ทำให้คนที่กำลังง่วงสุดขีดต้องขมวดคิ้วสงสัย ค่อยๆลืมตามาอย่างยากเย็น

 

ก่อนจะเห็นว่ามีคนแอดเข้ามา

 

Real

 

?

 

แบคฮยอนตาตื่นขึ้นมาอัตโนมัติเขากดเข้าไปดูที่รูปใหญ่ของคนที่แอดมามันก็เป็นรูปกีต้าร์ธรรมดาๆกับปกอาร์ตๆ

 

ใครวะ

 

ถ้าล่าสุดนี่ไม่เคยให้..... แต่เดี๋ยว ป้ายูบินหรอ ? แบคฮยอนกดเลื่อนผ่านเพื่อนหลายร้อยคนลงไปก็เจอกับอีกไลน์นึงที่น่าจะเป็นของป้ายูบินมากกว่า หลังจากที่ดูตอนแยกกับป้าแกเมื่อตอนเย็น

 

เห็นแบบนั้นก็คิดได้ว่าควรจะกดบล็อกๆไปเพราะยังไงก็ไม่รู้จักอยู่แล้ว แต่ก่อนจะกดบล็อกให้พ้นหูพ้นตา อยู่ๆข้อความจากไลน์ที่ใช้ชื่อว่า Real ก็เด้งขึ้นมาซะก่อน


Real

sent a photo

 

แบคฮยอนชั่งใจอยู่ไม่น้อยอยู่ๆจะมาส่งภาพอะไรให้วะ...ภาพโป๊แน่เลยโรคจิตหรือเปล่า หรือจะส่งมาสวัสดีวันอังคาร

 

เอาวะ

 

มือเรียวกดเข้าไปในช่องแจ้งเตือนล่าสุดก่อนจะเห็นว่าไอ้คนที่แอดเขามาส่งรูปใครซักคนที่ดูไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

 

แต่พอกดดูรูปใหญ่มัน...

 

 

 

เชี่ยยยยยยยยยยยยยยย

 

ไม่ใช่ภาพโป๊

 

ไม่ใช่ภาพสวัสดีวันอังคาร

 

 

แต่มันคือภาพเขาตอนนั่งกินข้าวในร้านป้ายูบินด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวตาเหลือกไปหนึ่งข้างกับปากเบี้ยวไปคนละทิศละทางเหมือนพวกหิวโหยไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน



Real

 



มึงเป็นใครรรรรร

 

นอกจากไอ้เพื่อนสามตัวก็ไม่คิดว่าจะมีใครมาแกล้งกันแบบนี้ มือเรียวจัดการพิมพ์ข้อความลงไปด้วยความโมโหและพยายามควบคุมสติที่เหลืออยู่

 

BBH

มึงเป็นใครครับ?

ทำแบบนี้เท่ากับละเมิดสิทธิ์คนอื่น

กูแจ้งตำรวจจับได้เลยนะ

จะเอาภาพนี้มาแบล็กเมล์? 

มันไม่ได้ผลหรอกเว้ย

 

ไงล่ะอย่างน้อยตอนนี้ก็เรียนกฎหมายเบื้องต้นไปคาบนึงนะเว้ย แบคฮยอนกัดปากอย่างรอคำตอบหลังจากส่งรัวๆไป ไม่นานข้อความก็ถูกขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านแล้ว

 

Real

ไม่ได้จะแบล็กเมล์

 

 

อะไรของแม่งมันวะ แล้วจะส่งมาหาพ่องมึงเหรอ T_T

 

 

Real

ก็แค่เห็นว่าน่ารักดี 

 

 

 

 

 

 

 

 

น่ารักกับผีมึงเซ่ะะะะะะะะะะ

 

 

 

 

 


 

 


หวัดเด มาอีกแล้วกับความไร้สาระ

ชื่อเกาหลีแต่ถ้าใจเราอยากให้เขากินกะเพราหมูกรอบก็ขออย่าซีเรียสตรงนี้

เพราะเราหิว5555555

ขอบคุณค่า

 

#ฟิคระหว่างตึก

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #196 Ceebee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:50
    แบคฮยอนนี่มันกวนจริงงงงๆ5555555
    #196
    0
  2. #183 popychadatip (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 20:15
    ชอบแบคอะ ยิสัยแบคเรื่องนี้เหมือนเราเลย5555 ชานยอลนี่ก็พิรึก เราเป็นแบคก็คงกลัว
    #183
    0
  3. #179 0930653088 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 10:08
    55555555
    #179
    0
  4. #177 ByunMe__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 22:30
    แบคฮยอนทำไมตลกกกกก55555 ติดใจเลยตามอ่านๆ
    #177
    0
  5. #138 noohin indy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 11:40
    แบคกวนอะ 5555555555555
    #138
    0
  6. #112 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:40
    พี่ชานซื้อป้ายูบินใช่มะ แหมๆป้าก็เนียนมาขอให้สอนเล่นไลน์ มีขอแอคด้วย ไงล่ะ 5555
    #112
    0
  7. #84 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 01:20
    โอ้ยตลกชอบฟิคแนวแบบนี้55555555555555
    #84
    0
  8. #59 OHAprilOH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 17:09
    ตอนแรกขำลั่นมากอะไรคือการแอดไลน์มาละส่งรูปแบบนี้มาอ่ะขำ555555แต่พอปย.สุดท้ายชมแบคน่ารักนิเขินเลย
    #59
    0
  9. #36 Bechan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 16:45
    แบค55555555
    #36
    0
  10. #32 @parrkk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 15:00
    แบคกวนๆ ชอบจังเลยย
    #32
    0
  11. #22 chompoochi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 07:28
    อันนี้แนวตลกหรอคะ 555555 น่ารักดีค่ะ
    #22
    0
  12. #13 oilsingle1306 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 20:27
    วิธีแอ๊วใหม่หรอคุณเรียล555555555555555555 โอ๊ยขำ
    #13
    0
  13. #10 bulilin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 10:02
    รุกแบบนี้เลยหรอคุณเรียล 5555555
    #10
    0
  14. #2 mamoox_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 04:47
    ตลกอะ 555555555 ป้าร้านข้าวเป็นแม่สื่อใช่ไหมคะ 555555555555
    #2
    0
  15. #1 mamoox_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 04:47
    ตลกอะ 555555555 ป้าร้านข้าวเป็นแม่สื่อใช่ไหมคะ 555555555555
    #1
    0