smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 40 : tomorrow .... i still loving you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    17 ก.ค. 62



Tomorrow ... I still loving u

 

 

 

 

 

 

2021

 

 

ผม .... จำเขาได้

ไม่เคยลืม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2003

 

 

 

 

 

ปริ๊น!

 

 

 

แหะๆ มาแล้วค้าบลุง!’

 

จ้า

 

สวัสดีครับ!’

 

ไปเร็วไอ้หนูเดี๋ยวสาย

 

 

ณ บนรถบัสนักเรียนของโรงเรียนแห่งหนึ่งในย่านตัวเมืองที่จะเข้ามารับเด็กๆในหมู่บ้านชนบทแถบหุบเขาในทุกวัน


         เสียงดังโหวกเหวกมีบ้างตามประสา เด็กบางคนที่ต้องตื่นแต่เช้าก็หลับสับปหงกหัวชนกับขอบหน้าต่างบ้างในยามที่รถตกหลุมถนน บ้างก็คุยกันถึงการ์ตูนเรื่องเจ๋งที่ได้ดูมา และเพราะเสียงที่ดังเหล่านี้ก็ทำให้เด็กหนุ่มตัวสูงที่คุณหมอดันทักแม่ตนเองมาเมื่อวานและแม่มาบอกกับตัวเองว่า เขาจะสูงได้ถึง 190 เซนติเมตร ซึ่งตอนนี้ 178 แล้ว.....

 

คินที่ใส่หูฟังกดเลื่อนเพิ่มเสียงขึ้น สายตามองออกไปยังหน้ารถที่กำลังมีคนๆนึงขึ้นมา ผู้ชายตัวเตี้ยวิ่งผมเพ้าปลิวมานั่ง .. ที่ประจำ

 

 

ที่ตรงนี้จะว่างเสมอเมื่อถึงหน้าบ้านหลังนี้

 

 

เขาทำทีไม่ได้สนใจอะไร หันหน้าหนีออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง มองทิวเขา มองต้นหญ้ากว้างไกลและพระอาทิตย์ที่ขึ้นมาแล้ว กับเสียงรอบตัวที่เริ่มเงียบลง เขากดลดเสียงจากหูฟังลงเช่นกัน แต่ใกล้ตัวกลับมีเสียงลมหายใจที่ได้ยินชัดขึ้น และแรงกระทบที่พิงพักที่ไหล่ยามรถบัสตกหลุมถนน

 

ไอ่ตัวเล็กบ้านหลังสุดท้ายกำลังเอาแก้มย้อยๆมาเกยที่ไหล่ของตน คินได้แต่ถอนหายใจ

 

 

เหมือนเคย....

 

 

แต่ก็ปล่อยไว้อยู่แบบนั้นเขาไม่ได้จะดันออก กระทั่งใกล้ถึงโรงเรียน

 

 

 

ขอโทษที ร..เราหลับเพลิน’  คินเป็นคนปลุก ... เขาเพียงพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะเตรียมเก็บของเพื่อลงจากรถ

 

 

เด็กๆ เย็นวันนี้จอดที่เดิมนะ

 

รับทราบ!

 

 

ลุงคนขับรถแสนใจดีตะโกนบอกเราทุกคนเสียงดังและมีเด็กผู้ชายร่างท้วมที่ชอบนั่งข้างหลังเป็นประจำตะโกนตอบรับ ก่อนที่เราจะพากันต่อแถวเพื่อลงจากรถ คินมองอย่างพิจารณาไอ้ตัวเปี๊ยกข้างหน้าที่สูงแค่เอวเขาเอง พาลเดาต่างๆนานาว่าน่าจะอยู่ชั้นไหน

 

กระทั่งที่พอลงจากรถำปแล้วทุกคนต่างวิ่งกันวุ่นวาย ความสูงของตัวเองก็ทำให้มองไปเห็นว่าตัวเปี๊ยกวิ่งเข้าไปอีกฝั่งของตึกตรงข้ามตึกเรียนตัวเอง

 

 

 

ม.1 - 3

 

 

 

เห้ยไอ้คินมึง เอาการ์ดมาป่ะ

 

เอามา

 

เออตีการ์ดกัน

 

อื้ม’  ก่อนที่เขาจะถูกลากเข้าไปยังฝั่งตึกม.ปลาย

 

 

เขานั่งหัวเราะตัวเองออกมา เมื่อจู่ๆทำไมไม่รู้ถึงพึ่งจะมาอยากสนใจตัวเปี๊ยกนั่น แถมคาบคณิตศาสตร์ที่ชอบกำลังถูกละความสนใจไปได้ พอขึ้นม.ปลายแล้วเลขยากชะมัดเลย

 

 

 

คณิน ข้อนี้ตอบเท่าไหร่

 

216 ครับ’  แทบจะยังไม่ถึงวินาทีหลังจากที่เรียกสติกลับมา คินที่จดและคิดตามโจทย์ตัวเลขที่อาจารย์ค่อยๆเขียนไว้ กระทั่งพอรู้ว่าจะมีการสุ่มเรียกและคงเป็นเขาเหมือนเคย ... ก็ตอบได้เลย เพราะคิดตามตลอดอยู่แล้ว อีกอย่างเรื่องนี้ก็เรียนพิเศษมาแล้วด้วย

 

อัจฉริยะเรียกพ่อ

 

เบๆคินยักไหล่ หลังจากได้รับเสียงปรบมือจากคนในชั้น มีแต่เพื่อนในกลุ่มที่หมั่นไส้

 

 

 

เวลาผ่านไปจนเลิกเรียน คินรีบเก็บกระเป๋าแล้วรีบวิ่งมาที่รถ นั่งที่ประจำเหมือนเดิมในมือเขามีน้ำสไปร์ทใส่ถุง รถบัสรอคนอื่นๆที่กำลังทยอยกันมา

 

และนั่นไง มาแล้ว...มาพร้อมขนมแป้งเต็มปากเต็มคำ สองมือนั้นมีแต่ถุงขนม ใบหน้าที่เสมองออกไปข้างนอกทำทีไม่สนใจอีกหน แต่พอรู้ว่าเขามานั่งลงข้างๆแล้วก็สบายใจแปลกๆ

 

 

พี่ๆ ขนมมั้ยมือขาวๆที่ยื่นขนมแผ่นแป้งอะไรซักอย่างมาให้

 

หร่อยมากหน้าโรงเรียน! แบ่งครับ

 

ขอบใจ ... ’ เขาหยิบมาพร้อมใจที่กำลังเต้น เพราะใบหน้าเล็กนั้นยิ้มจนตาหยี

 

ขนมอะไร

 

โตเกียว แต่ผมชอบกินแค่แป้งอ่ะ แล้วแป้งลุงอร่อยมากกก

 

‘...’

 

เออผมมีการ์ดให้ด้วย เอาป่ะ

 

เล่นด้วยเหรอ’ คินคิดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเล่นของอะไรแบบนี้ แต่ก็ว่าไม่ได้ทั้งโรงเรียนเขาก็ฮิตกันไปหมด

 

โห เล่นครับเขาฮิตกันจะตาย ม.2 ผมเก่งสุดจะบอก’  คินหัวเราะก่อนจะรับการ์ดที่เด็กคนนี้ยื่นมาให้

 

อยู่ม.2 เหรอ

 

อืม พี่อ่ะ ตัวสูงงี้เดานะม.6

 

สี่ก็พอ

 

เล่นเก่งสุดในชั้นเลยป่ะ

 

ลองดูซักตาป่ะล่ะ 

 

มาดิครับเด็กนั้นมันยักคิ้วกวนประสาท

 

 

 

แต่กว่าจะได้เล่นกันก็ต้องรอขนมโตเกียวในมือและในถุงนั้นหมดก่อน และแล้วก็ลืมถามไปเลย

 

 

เราชื่ออะไรนะ

 

ปุณณ์ครับ

 

อ่อ…  พี่คินนะ

 

พี่คินจะเริ่มเลยป่ะ เรากินหมดละ

 

เอาดิ

 

จนเวลาผ่านไปแบบที่คิดว่ามันเร็วมากจนรถเริ่มเข้ามาถึงในหมู่บ้าน และเด็กๆคนอื่นที่ทยอยกันลง

 

เสียชื่อแชมป์ของม.2เลยปุณณ์แพ้โดนยึดการ์ดไปเกือบครึ่ง...

 

ครั้งหน้าแข่งกันใหม่ เตรียมตัวดิจะถึงบ้านแล้วนิ

 

จริงด้วย บ๊ายบาย

 

อืม

 

 

 

นึกย้อนกลับไปช่วงสมัยนั้น ภาพเด็กคนนี้ก็ยังแจ่มชัดทั้งความสดใส ความซุ่มซ่าม...

 

 

 

เห้ย!เขาร้องลั่นรถเมื่อปุณณ์ที่ลงรถไปเมื่อกี้แล้วต้องวิ่งข้ามถนนไปยังบ้าน เด็กนั่นคงจะรีบมากเลยสะดุดล้มลง

 

ลุงจอดรถก่อน! ’ก่อนจะเป็นเขาที่รีบวิ่งลงไปดู

 

เจ็บหรือเปล่า

 

ไม่พี่ ต..แต่อาย

 

มีเลือดด้วย

 

เอาล่ะ พอคินเอ่ยถึงเลือดและตัวเองได้เห็นมันก็ทำหน้าเศร้าคล้ายจะร้องไห้

 

ลุงครับ ไปก่อนเลยเดี๋ยวผมเดินกลับเอง

 

เอางั้นเหรอ อ่ะๆ พาน้องไปส่งหน่อยนะ

 

ครับ... ฝากบอกแม่ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ’ ก่อนจะหันกลับมาช่วยดึงปุณณ์ขึ้น

 

พี่ช่วยมีน้ำตาหยดนึงที่ตกลงกระทบแขน คินก้มลงไปมอง... เห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร

 

มันตึงๆใช่มั้ยปุณณ์พยักหน้า แผลมันตึงพอเดินก็เริ่มเจ็บ

 

แม่เราอยู่บ้านหรือเปล่า

 

อยู่ครับ

 

 

ม๊า ม๊า!

 

เป็นหญิงวัยกลางที่เธอรีบวิ่งออกมา ก่อนจะเห็นเลือดที่เริ่มจะแห้งที่ขาลูกชาย เธอมีสีหน้าตกใจ

 

ปุณณ์ ล้มหรือลูก ไปล้างแผลก่อนเลยเขาช่วยพยุงปุณณ์ให้ลุกขึ้นก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในบ้าน คินได้แค่มองตามไป ก่อนที่จะคิดว่าเขาก็ควรกลับบ้านดีกว่า ปุณณ์อยู่กับแม่แล้วคงไม่มีอะไรน่าห่วง

 

แม่ปุณณ์ผิวดีมาก ไม่แปลกใจเลยว่าสีผิวขาวอมชมพูและหน้าใสแบบนั้นได้มาจากใคร ... ดูท่าจะเป็นลูกคนเดียวด้วยหรือเปล่านะ

 

 

 

 

 

 

วันที่ไปโรงเรียนตลอดห้าวันที่ผ่านเราก็ได้นั่งรถบัสข้างกันแบบทุกครั้ง ปุณณ์บอกว่าลืมขอบคุณที่ช่วยในวันนั้นเพราะมัวแต่ห่วงเจ็บ พอวันต่อมาตัวเปี๊ยกก็มาขอบคุณยกใหญ่ ซ้ำช่วงเวลากลับบ้านเราเล่นการ์ดบนรถตอนกลับกันทุกวัน

 

คินรู้ตัวเองว่าชอบแอบมองอีกคนบ่อยๆ แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร

 

 

 

พอนึกมาถึงตอนนี้ คินก็มีแต่รอยยิ้มเจื่อนๆให้มันเพราะหลังจากนี้ เมื่อผูกพันแล้วกลับเจ็บปวด...

 

 

 

 

 

รถบัสคันเดิมกำลังวิ่งผ่านไปยังหลังบ้านสุดท้าย แต่แล้ว

 

 

 

ลุงๆ เดี๋ยวสิเลยแล้วครับคินลุกพรวดขึ้นมาตอนที่ลุงขับเลยบ้านน้องปุณณ์ไป ลุงลืมหรือเปล่า

 

เขาไม่ขึ้นแล้วนะ เอ็งไม่รู้เหรอ

 

ครับ ?

 

ไม่รู้ว่าแม่เขาไปส่งมั้ย หรือไม่ก็ย้ายบ้านมันดูเงียบๆ

 

 

ใจเขาหล่นวูบ หน้าบ้านเงียบเหมือนไร้ซึ่งข้าวของ แต่ยังพยายามคิดในแง่ดีว่าวันนี้แม่ปุณณ์คงไปส่ง งั้นวันนี้จะแอบไปดูที่ห้องม.2/4 ซักหน่อยแล้วกัน

 

 

 

ปุณณ์ อยู่ห้องนี้มั้ยคนอื่นๆพากันมองมาตอนที่เห็นว่ามีรุ่นพี่มายืนหน้าห้อง

 

วันนี้มันไม่มาอ่ะพี่ คงหยุด

 

‘…แล้วหยุดทำไม

 

อ้าว จะรู้มั้ยวะพวกเด็กๆมันหันกลับไปคุยกัน กลัวเขาได้ยิน แต่จริงๆก็ได้ยินชัดเลยแหละ

 

ไม่เป็นไรขอบใจ

 

 

 

 

 

ตอนนั้นจำได้ว่ากลับมาที่ห้องเรียนตัวเองแล้วเป็นวิชาภาษาไทย...เรียนไม่เข้าหัวเลยซักนิด

 

ไปทำไรตึกเด็กว่ะ หรือพวกมันอยากมีเรื่องเห็นมึงมองไปบ่อย

 

กูมองไปบ่อยเหรอ

 

เออ! โดยเฉพาะวันนี้

 

เปล่าหรอก…’

 

แฟรงค์มันถามออกมา มันเป็นพวกชอบความรุนแรง สะกิดนิดหน่อยท้าต่อยไปทั่ว

 

 

 

 

และเย็นวันนี้บนรถบัสก็เงียบอีกหน คินคิดจะไปส่องที่หน้าบ้านปุณณ์แต่ก็เพราะที่บ้านมารับกลางทางทำให้ครอบครัวเราไม่ได้กลับเข้าหมู่บ้านเย็นวันนั้น

 

 

 

เช้าวันที่สองที่ปุณณ์ไม่ขึ้นรถ คินหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างพร้อมเพลงที่กำลังเล่นในหูฟังตอนนั้นคือเพลง บอกสักคำ ของวงกะลาช่างฟังได้ถูกเวลาเสียจริง

 

 

 

‘ ดีกว่าเฉยไปอย่างนี้แล้วก็ทิ้งไป

กับวันเวลาที่มีให้เธอทั้งดวงใจ

หมดแล้วใช่ไหมแค่เพียงเวลาแค่เสี้ยวนาที

จบความทรงจำลบการกระทำฝังใจดีๆ

 

 

 

เขาถอนหายใจรอบที่หลายสิบครั้ง กระทั่งมองเห็นรถยนต์คันหนึ่งที่ขับมาตีคู่ตรงกับรถบัสที่ตัวเองนั่งอยู่และมองเห็นคนในนั้นที่จำได้ดี

 

 

ปุณณ์ ปุณณ์!หน้าต่างถูกเลื่อนขึ้นอย่างเร็ว รถคันนั้นเองก็เคลื่อนที่เร็วจนเกือบจะแซงไปแล้ว เขาตะโกนออกไป...ในเวลานั้นคงเรียกว่าสุดเสียง ไม่ได้สนใจใครรอบตัวเลย

 

 

 

 

 

 

‘ ปุณณ์! ’

 

 

คนที่ได้ยินและเห็นรถบัสที่ขึ้นประจำขับมาคู่กัน และตอนนั้นช่างไม่รู้อะไรเสียเลย มือบางยกมือขึ้นมาทาบไปที่กระจกคล้ายโบกมือบ๊ายบาย ดวงตาหยีเพราะยิ้มให้คนบนนั้นอย่างจริงใจ

 

 

พี่คิน ที่ชอบเล่นตีการ์ดด้วยกันนี่เอง ลืมบอกเลยว่าปุณณ์จะย้ายบ้านและย้ายโรงเรียน ...

 

แต่แล้วกลับต้องเศร้าลง พ่อขับรถเร็วขึ้น...เขาหันกลับไปมอง แล้วพี่คินทำไมดูเรียกเขาหลายครั้งจัง อ่านจากปากพี่เขานะ

 

 

จนสุดสายตาที่จะมองได้ ปุณณ์ก็ยังมองกลับไป

 

 

เสียดายที่ไม่ได้บอกพี่คิน

 

 

 

 

 

 

‘ อะไรๆไอ้หนุ่ม

 

‘...’ 

 

อ่อ เด็กคนนั้น ย้ายบ้านแล้วมั้ง

 

            คินทิ้งตัวนั่งลงกับเบาะ คล้ายทุกอย่างว่างเปล่าบนรถที่ปุณณ์นั่งวันนี้มีข้าวของมากมาย สิ่งเดียวที่เป็นคำตอบได้ก็คือปุณณ์คงย้ายบ้านไปแล้ว

 

 

 

 

 

วันนั้นผมไม่รู้ทำไมต้องตะโกนเรียกปุณณ์เสียงดังลั่นรถขนาดนั้น ทุกคนคงงง ผมก็งง ลุงคนขับก็งง ผมให้เหตุผลที่คนอื่นๆถามว่าทำไมต้องเรียกปุณณ์ ผมอ้างไปว่าผมยังไม่ได้คืนการ์ดที่ตอนนั้นนิยมเล่นให้กับเขา

 

ทั้งวันนั้นผมไม่เป็นอันเรียนเลยกลับไปถามเพื่อนที่ห้องนั้นอีกครั้ง และก็ได้คำตอบว่าปุณณ์ไม่ได้แค่ย้ายบ้าน แต่ย้ายโรงเรียนด้วย

 

 

ผมรู้แล้ว ที่ผมตะโกนเรียกเขาไปเพราะผมไม่อยากให้เขาไป อยากคุยอยากเล่นกับเขาอีกครั้ง และคงเพราะ

 

 

 

 

ผมชอบปุณณ์....

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นผมกับเขาเราก็ไม่ได้โคจรมาเจอกันอีกเลยตลอด 18 ปี

 

 

 

 

 

 

 

ปริ้น ปริ้น

 

 

เอาล่ะ เด็กคนสุดท้ายน้องยี่หวา

 

ขอบคุณค่ะ คุณครูเด็กวัยห้าขวบบรรจงหอมแก้มคุณครูที่เธอนึกรัก วันนี้คุณครูมาขึ้นรถด้วยวันแรก และแสนใจดี

 

 

ยี่หวารักคุณครู

 

 

 

วันนี้ใครมารอรับน้า

 

... ป๊าค่ะเด็กน้อยเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านยังปิดสนิท เช่นเดียวกับคุณครูที่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ถึงยังไม่มีผู้ปกครองของน้องมารับ

 

 

..... ผู้ปกครองของน้องไปไหนนะ อีกอย่างวันนี้เขาก็เริ่มงานวันแรกด้วย

 

 

ลุงครับ หลังนี้ถูกแล้วใช่มั้ยครับ

 

ใช่ แต่มาทีไรก็เห็นมารับลูกช้าตลอด ต้องจอดรอ

 

“…งั้น เดี๋ยวผมรอกับน้องเอง ลุงไปก่อนเลยครับเพราะยังมีเด็กอีกหลายคนที่ยังต้องรอ อีกอย่างไม่รู้ผู้ปกครองน้องจะมาเมื่อไหร่ไม่งั้นเดี๋ยวผู้ปกครองคนอื่นๆก็คงจะห่วงลูกตัวเองเหมือนกันถ้ากลับช้า

 

 

เอางั้นหรอ โอเคๆ โชคดี

 

 

ไปนั่งตรงนั้นกันนะ

 

ค่ะทั้งสองจูงมือกันไปนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวหน้าบ้าน

 

แสงอาทิตย์ส่องแสงแรงทำให้อากาศตอนนี้ร้อน เขาใช้มือพัดให้นักเรียนตัวน้อยที่ยิ้มร่าและยกมือน้อยๆมาพัดกลับคืน 

 

ร้อนมั้ยคะ

 

ไม่ค่ะ ป๊าบอกว่าเราอยู่เมืองร้อนต้องทนให้ได้ค่ะเขาขำ ความใสซื่อของเด็กนี่หนอ

 

เราอยู่กับใครบ้าง

 

กับป๊าฉองคนเธอชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

 

อ่อ ป๊าคงทำงานหนักสินะเป็นขำที่พึมพำออกมาคนเดียว

 

ครอบครัวสมัยนี้ดูจะเป็นอะไรที่ผิดแปลกจากสมัยรุ่นพ่อแม่ตน คนสมัยนี้เติบโตมาอย่างแข็งแกร่งมาก ไม่ว่าจะแม่เลี้ยงเดี่ยว หรือพ่อเลี้ยงเดี่ยว ... เขาทำได้กันได้ไงนะ ต้องอดทนขนาดไหนกันกว่าจะเลี้ยงดูอีกหนึ่งชีวิตให้เติบโตขึ้นมาได้

 

 

 

ป๊า!เธอลุกขึ้นมาอย่างดีใจตอนที่มีรถเบนซ์คันหนึ่งกำลังเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน ... เขาเองก็ดี

 

 

....

 

....

 

ปะป๊าขา

 

 

 

 

 

คณิน ก้าวลงจากรถอย่างรีบร้อนเมื่อรู้ว่าตนกลับมาหาลูกเลท ไม่ทันได้มองแม้กระทั่งคนที่ยืนอยู่กับลูกตอนนี้ เขาหยุดชะงัก...

 

 

“….ปุณณ์

 

“...”

 

ใช่มั้ย

 

 

 

 

‘ ใบสุดท้าย ! เอา!! 

 

‘ เย้ ผมชนะๆๆๆๆ เย้ๆ 

 

‘ พี่ต้องโดนลงโทษอะไร 

 

‘ จิ้มหลังคอแล้วมาทายว่าผมใช้นิ้วอะไร 

 

‘ ห๊ะ ? แค่นั้น

 

‘ อื้ม! 

 

 

 

 

พี่คิน ?

 

“...”

 

พี่คินจริงๆด้วย

 

 

 

 

 

ผม .... จำเขาได้

 

ไม่เคยลืม

 

 

 

 

 

บังเอิญจังนะครับ

 

นั่นสินะ กี่ปีแล้วเนี่ย

 

“...”

 

พี่คุยด้วยได้มั้ย รีบหรือเปล่า

 

ปุณณ์เดินตามสองพ่อลูก น่าจะแบบนั้น... เข้ามานั่งในสวนหน้าบ้านอละมีเด็กน้อยที่มานั่งข้างๆ 

 

 

นี่ยี่หว่า ลูกสาวพี่

 

 

เราสองคนหันมายิ้มให้กัน ไม่อยากเชื่อเลยมันจะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้

 

พี่งงอยู่เลย เรากับยี่หว่า?

 

ครูปุณณ์เป็นครูอนุบาลคนใหม่ค่ะ! เพื่อนหนูรักครู แต่หนูรักมากก่า!” เด็กน้อยพูดพร้อมกอดแขนออเซาะคุณครูที่ว่า

 

 

บังเอิญจริงๆนั่นแหละเนอะ

 

 

... พี่สบายดีนะครับ

 

สบายดี ปุณณ์ล่ะ

 

สบายดีครับ

 

ตั้งแต่ตอนนั้น ย้ายไปอยู่ที่ไหนมาเหรอ

 

 

ผมไม่รู้ควรถามไปมั้ย แต่ก็ถามออกไปแล้ว

 

ปุณณ์สูงขึ้นแต่ก็ยังตัวเล็กกว่าผม เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเหมือนตอนสมัยเรียน หน้าตายังสดใสเหมือนเดิม เด็กตีการ์ดด้วยกันวันนั้น มาเป็นคุณครูซะแล้ว

 

 

ย้ายไปอยู่ในเมืองครับ ตอนนั้นไม่ได้บอกพี่เลยปุณณ์คิดว่าตอนนั้นเราไม่สนิทกันขนาดที่จำเป็นต้องบอก และเขาก็คิดไม่ถึง

 

ขอโทษนะครับ

 

ไม่ ไม่.. ไม่เป็นไร แค่ใจหายน่ะตอนนั้นดวงตานั้นช้อนมาสบตากัน นานเท่าไหร่ไม่รู้จนมีสายเข้าจากโทรศัพท์ของปุณณ์

 

 

 

ครับ กำลังจะกลับ

 

“...”

 

รอหน่อยน้า ครับ เจอกันครับ

 

 

ผมต้องขอตัว ไว้มีโอกาสคุยกันอีกนะครับ

 

ปุณณ์พักอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพี่ไปส่งพอดีคิดว่าจะพายี่หวาไปกินข้าวข้างนอกด้วยคินรีบถามขึ้นมา

 

อ่า เกรงใจน่ะครับไม่เป็นไร

 

ครูปุณณ์ไปด้วยกันนะคะ

 

 

สุดท้ายปุณณ์ก็มาอยู่ในรถของพี่คิน ยี่หวานั่งคาร์ซีทอยู่ด้านหลัง

 

 

เลี้ยวข้างหน้าเหรอ

 

ครับ

 

ย้ายบ้านกลับมา...อยู่ห่างกันแค่สามซอยเองนี่หน่า

 

ใช่ครับ ขอบคุณมากนะพี่คิน บ๊ายบายยี่หวาก่อนจะลงปุณณ์หันกลับมามองคนขับอีกหน 

 

 

 

พี่คิน ไม่เปลี่ยนไปเลย

 

 

ปุณณ์ ไว้เจอกันอีกนะ” ก่อนประตูจะถูกปิดลง

 

 

 

รถเคลื่อนตัวไปไกลแล้ว เขายังยืนอยู่ที่เดิม

 

 

ทำไมกันนะ

 

 

 

 

 

คืนนั้นคินเลยได้คิดย้อนไปสมัยก่อนจากที่ได้เจอปุณณ์ในวันนี้อีกหน ตั้งแต่รู้ว่าปุณณ์ย้ายไปตอนนั้นเวลาผ่านไปนานๆเข้าก็เหมือนลืมไปเอง เพราะมีเรื่องที่ต้องโฟกัสมากขึ้นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ชีวิตที่โตขึ้นพบเจอผู้คนมากขึ้น

 

เขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ออกไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นกระทั่งเจอแม่ของยี่หวา เรียนจนจบ แต่งงานกันตามสเต็ปชีวิต จนมียี่หวาที่มาพร้อมกับหน้าที่การงานที่มากขึ้น ตำแหน่งสูงขึ้น แต่ชีวิตครอบครัวกลับพังไม่เป็นท่าเขาดูแลแม่ของยี่หวาไม่ดี...จนเธอมีคนอื่น เขาเข้าใจทั้งห่วงความรู้สึกลูกและไม่ได้อยากปล่อยเธอไป แต่เมื่อมาถึงทางตันดิ้นเท่าไหร่ก็ฝ่ามันไปไม่ได้อยู่ดี

 

            เธอเลือกจะแต่งงานใหม่เขาเลยอ้อนวอนเพื่อขอให้ยี่หวามาอยู่กับตัวเอง เรื่องดันจบไม่ดีจนถึงศาล

 

ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าใช้ชีวิตจนมาถึงอายุสามสิบกว่าขนาดนี้ เจอมาแล้วกี่เรื่อง

 

 

แล้วความรู้สึกเมื่อเจอปุณณ์วันนี้ ทำไมมัน...กลายเป็นความรู้สึกดีขึ้นมาอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นเขาก็พยายามที่จะกลับบ้านเร็วขึ้นเพื่อให้มาทันรับยี่หวากลับบ้าน และอีกหนึ่งเหตุผล อยากเจอ...

 

 

ปะป๊า!

 

ไงลูก

 

ครูปุณณ์ๆวันนี้ปะป๊าอยู่ค่ะเด็กน้อยที่ดีใจตามประสา มือเล็กค่อยๆปล่อยออกจากการกอบกุมของปุณณ์ก่อนจะวิ่งเข้าสู้อ้อมกอดของพ่อ

 

หวัดดีปุณณ์ ดื้อมั้ย

 

ไม่ครับ แกน่ารักทุกวันไม่งอแงเลย

 

เหรอ แล้ววันนี้กลับยังไง

 

เดี๋ยวเดินกลับครับ นิดเดียวเอง

 

ยี่หวาคะ ไปส่งครูปุณณ์กันมั้ย

 

เห่ย ไม่เป็นไรพี่

 

พี่...อยากเดินเล่นๆ

 

ปุณณ์เกรงใจอีกครั้ง ไม่ต้องมาส่งเขาก็ได้แต่พอเห็นหน้าตาที่เหมือนดีใจของยี่หวาก็ต้องปล่อยตามนั้นตลอดทางเดินที่มีระยะห่างพอควร มียี่หวาที่เดินคุยกับพ่อเขาตลอดทาง มือข้างนึงของเธอจับมือเขาเอาไว้ ปุณณ์มองแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้

 

ถึงบ้านแล้ว ขอบคุณน้ายี่หวาที่มาส่งเขาก้มลงไปลูบหัวของเด็กน้อย

 

พี่คิน ... ขอบคุณนะครับ

 

ไว้เจอกันอีกน

 

 

 

อ้าวปุณณ์ โอ…”มีคนเปิดประตูออกมาจากบ้านปุณณ์ เป็นผู้ชาย

 

พอดี เอ่อ

 

งั้นพี่กลับก่อนนะ  สวัสดีหรือยังคะคินให้ยี่หวาไหว้คนทั้งคู่ ก่อนสองพ่อลูกจะออกมาจากตรงนั้น

 

 

 

ทำไมพึ่งกลับ หื้ม

 

คินหันกลับไปมองเห็นว่าหัวของปุณณ์ถูกยีโดยผู้ชายคนนั้น ใบหน้าเล็กก็ยิ้มกว้าง...เกิดความแกว่งๆข้างในเสียแบบนั้น 

 

ปะป๊า ไม่เดินหรอคะ

 

ไปครับลูก

 

 

 

 

 

หลังจากที่ขึ้นมาบนห้องปุณณ์ทิ้งตัวนอนลง แต่ตาที่ข่มไม่หลับเพราะกำลังคิดอะไรหลายอย่างที่เข้ามาในช่วงนี้

 

โดยเฉพาะเรื่องพี่คิน

 

เขาเห็น...ท่าทีที่เขามองกลับมาตอนที่เขาอยู่กับพี่ชายต่างพ่อและมันคงทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นคู่รักกันเสียล่ะมั้ง เห้อ ตานี่ก็ชอบสกินชิพจนคนเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว ไม่มีใครจีบแล้วเนี่ย

 

และเขาก็วกกลับมาคิดเรื่องพี่คินอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่เขาจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดูสุขุมและอ่อนโยนขนาดนี้ ตอนนั้นจำได้ว่าพี่เขานิ่งๆและดูไม่สนใจโลกเท่าไหร่ คงเพราะตอนนี้โตขึ้นพร้อมมีครอบครัวแล้วด้วยล่ะมั้ง

 

 

 

 

และเขาไม่แน่ใจเลยว่าทำไมหลังจากนี้การที่เขาและยี่หวาเริ่มเข้ามาในชีวิต มันจะกลายเป็นอีกหนึ่งความสุขในแบบที่ไม่ได้คาดหวัง

 

ช่วงนี้อารมณ์ดีเหรอเรา

 

งั้นเหรอพี่

 

อย่ามาปุณณ์ มีใครมาจีบ

 

อะไรของพี่วะพี่ปัณ ใครจะมาจีบดูความหวงน้องของพี่อ่ะ เขาหนีกันหมดแล้ว

 

ใครจะจีบเอามาให้พี่เจอก่อน

 

เหอะ!

 

 

 

 

            กว่าหนึ่งเดือนกับการมาเป็นครู ได้เจอแต่เรื่องที่คิดว่าทำให้ตัวเองมีความสุข กับเรื่องพี่คินเราก็เจอกันบ้างตอนไปรับยี่หวา แต่ไม่ได้คุยอะไรกันเป็นพิเศษอีกนอกจากทักทายกันตามปกติ

 

ครูปุณณ์ วันนี้ปะป๊ามารับค่ะ

 

เหรอคะ ไหน

 

นั่นไงปุณณ์หันไปมองตามมือน้อยๆและก็เห็นผู้ชายที่ยืนยิ้มอยู่หน้าโรงเรียน และก็ยกมือทักทายเขาเมื่อเห็นว่ามองอยู่

 

ปุณณ์พายี่หวาเดินออกมาส่ง คนกำลังเยอะเพราะเป็นช่วงเลิกเรียนพอดี

 

 

ไหนมากอดหน่อยยี่หวาถูกกอดจากปะป๊าอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะหอมสองแก้มนั้นของลูกสาว

 

คินหันมามองปุณณ์ก่อนจะยิ้มให้แล้วเดินออกไปเลย ทำไมคิดว่ามันแปลกๆซะแบบนั้น ไม่คุยด้วยเหรอวันนี้...

 

 

ปะป๊า ไม่ไปส่งครูปุณณ์เหรอคะวันนี้

 

เขามีคนมารับมั้งคะลูก

 

ไม่มีค่ะ ครูปุณณ์กลับกับรถลุงทู้กวันเลย

 

คินลูบหัวลูกสาว ก่อนจะมองไปยังฝั่งตรงข้าม นั่นขนมร้านนั้นที่คนยังรอคิวซื้อกินกันเยอะเหมือนเดิม

 

 

ขนมโตเกียว...

 

 

 

อยากกินมั้ยลูก

 

กินค่ะ!

 

            ข้างหน้าเป็นรถเข็นที่ต่อออกมา มันคือร้านขนมโตเกียวที่เรียกได้ว่าเก่าแก่เลยมีคนรอซื้อหลายคน คินสั่งไม่ค่อยถูกเลยให้ยี่หวาเลือก 

 

เอาเฉพาะแป้งยี่สิบอันด้วยนะครับ

 

 

 

ปะป๊า อีกถุงให้ใครคะ

 

ยี่หวาถือไปให้ครูปุณณ์นะ ป๊ารอตรงนี้เด็กน้อยถือถุงขนมโตเกียวที่ข้างในมีแผ่นแป้งกลมหลายสิบชิ้น ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาคุณครูที่ยืนคุยกับผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆอยู่

 

 

เอ่า ทำไมกลับมาอีกคุณพ่อไปไหนแล้ว

 

อยู่ตรงนั้นค่ะ นี่ค่ะคุณครู

 

ครับ?” 

 

โตเกียว ปะป๊าซื้อมาฝากค่ะ

 

 

 

 

พี่ๆ ขนมมั้ย

 

หร่อยมากหน้าโรงเรียน! แบ่งครับ

 

ขอบใจ ... ’ 

 

ขนมอะไร

 

โตเกียว แต่ผมชอบกินแค่แป้งอ่ะ แล้วแป้งลุงอร่อยมากกก

 

 

 

 

 

ฝากขอบคุณปะป๊าด้วยนะ

 

ได้ค่ะ

 

ยี่หวาน่ารักจนปุณณ์ขอแก้มหนึ่งที ก่อนจะเดินออกไปส่งครึ่งทางอีกครั้ง ... เขาไม่กล้าเดินไปต่อ กระทั่งที่ยี่หวาหันกลับมาโบกมือบ๊ายบาย สายตาเขาก็สบกับพี่คินที่มองมา

 

 

ขนมโตเกียว ก็ยังเป็นที่หนึ่งสำหรับเขาอยู่ดี

 

ขอบคุณที่จำเรื่องเล็กๆนี้ได้นะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้อากาศแปรปรวนร่มคืออุปกรณ์ชั้นดี ทันทีที่ยี่หวาลงจากรถพร้อมกันกับปุณณ์เช่นทุกวัน ฝนก็กระหน่ำเทลงมา...ยังไงดีฝนตกแรงจนร่มก็จะกันเขากับยี่หว่าไม่อยู่ เขาโทรไปขอเบอร์ของพี่คินกับทางโรงเรียน เพื่อที่จะพายี่หวาไปหลบที่บ้านก่อนเพราะไม่รู้เลยว่าพี่คินจะกลับมาเมื่อไหร่ สงสารยี่หวาที่กำลังจะเปียกฝนอยู่แล้ว

 

พี่ปัณ มารับหน่อยซอย xx นะมีนักเรียนด้วย

 

 

 

ก่อนที่เขาจะโทรไปหาพี่คิน แต่ไม่มีคนรับสายเขาคงขับรถอยู่แน่ๆ ปุณณ์เลยส่งข้อความไปทิ้งไว้ ไม่นานพี่ชายตัวเองก็มารับ เขากอดยี่หวาที่เริ่มเบะจะร้องไห้ไม่รู้ว่าเธอกลัวฝนฟ้าหรือเพราะพ่อไม่มารับกันแน่ หรือยี่หวากลัวการที่จะได้มากับเขาหรือเปล่า

 

เดี๋ยวปะป๊าจะมารับที่บ้านครูนะ ไม่ร้องนะคะถึงจะพยักหน้าแต่ยี่หวาก็ยังมีหยดน้ำตาอยู่ดี ครั้นพอลงจากรถแล้วเด็กน้อยก็ยังกอดเขาไม่ปล่อย

 

เอาไรให้เขากินก่อนมั้ย เดี๋ยวพี่ไปหาให้

 

ฝากด้วยครับพี่” เขาจับยี่หวาให้ขึ้นมานั่งบนตักโอบกอดเด็กน้อยเอาไว้ ถึงแม้ยี่หวาจะไม่ร้องไห้แล้วก็ตาม

 

อันนี้บ้านครูปุณณ์นะ ไม่ต้องกลัว

 

            ไม่นานพี่ปัณก็ถือจานขนมปังมาพร้อมกับหุ่นยนต์ไอรอนแมน จนปุณณ์อดหัวเราะไม่ได้

 

น้องเขาผู้หญิงมั้ย แล้วของรักของหวงไม่ใช่เหรอ

 

เหอะหน่า เผื่อน้องอยากเล่น

 

            และยี่หวาก็เลือกที่จะค่อยๆจับตัวไอรอนขึ้นมา สายตาเด็กน้อยมองไปที่พี่ชายของเขาเหมือนกล้าๆกลัวๆจนพี่ปัณต้องทำหน้ายิ้มกว้างมากกว่าที่เขาเคยเห็น และก็บอกไปว่ามันเล่นได้

 

            อีกใจนึงก็ห่วงว่าทำไมพี่คินถึงยังไม่มารับลูก จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าหรือฝนข้างนอกยังตกหนักมากอยู่

 

พ่อเขายังไม่โทรมาเหรอ

 

ใช่พี่ โทรไปอีกรอบดีมั้ยปุณณ์รีบโทรกลับไปอีกหน และก็ติดแล้วพี่คินรถติดเพราะฝนที่ตกหนักเขาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนและบอกว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจะมาถึง

 

อย่าขับรีบมากนะครับ

 

()

 

อันตราย ส่วนยี่หวาไม่ต้องเป็นห่วงนะครับอยู่กับผม ได้ทานขนมแล้วด้วย

 

(พี่ขอบใจมากนะปุณณ์)

 

 

            ปุณณ์เองก็ตัวติดกับยี่หวา เล่นกับเขาไปมาจนพี่คินมาถึง เขาให้พี่คินเข้ามาในบ้านโดยมีพี่ชายที่ยืนดูห่างๆทั้งคู่โค้งให้กัน ยี่หวารีบวิ่งเข้าไปหาพ่อของเขาทันทีเลย

 

ผมขอโทษนะครับ รถติดมากเลย

 

ขอบคุณคุณทั้งสองมากๆนะครับ ผมขอโทษที่รบกวนคินโค้งให้คนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าตนเอง

 

ไม่เป็นไรครับพี่คิน

 

            คินปล่อยยี่หวาลงมายืนเพื่อให้ขอบคุณคนทั้งสอง ก่อนยี่หวาจะวิ่งเข้าไปกอดปุณณ์ทำให้คินแปลกใจเล็กน้อย ปุณณ์เองก็คงตกใจเหมือนกัน

 

ขอบคุณค่ะครูปุณณ์/ขอบคุณค่ะพี่ชายปัณเองก็อดเอ็นดูไม่ได้เขาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ

 

กลับก่อนนะครับ

 

            ปุณณ์เปิดผ้าม่านดูจนรถของพี่คินขับออกไป พอหันกลับมาก็ต้องตกใจกับสายตาพี่ชายที่ยืนจ้องมาอยู่

 

อะไรเนี่ย

 

            ยัง...ยังยืนจ้องอยู่นั่น

 

พี่ปัณอะไรของพี่

 

ไม่มีอะไรเล่า ?ปุณณ์ส่ายหัว ก่อนจะเงียบไป หรือจะมีวะ

 

 

            เก็บไว้คนเดียวก็กังวล เขาตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้พี่ปัณฟังซะเลย ตั้งแต่สมัยเด็กจนตอนนี้

 

น้ำเน่า กำลังคิดว่าเขาชอบว่างั้น

 

บ..บ้าไมได้คิดซะหน่อย

 

ปุณณ์ เขาโตกว่าแถมเคยมีครอบครัวแล้ว ถึงเขาจะชอบแกหรือแกจะชอบเขาก็คิดให้ดี ตอนนั้นมันสมัยเด็กโตขึ้นอะไรๆก็เปลี่ยนไปแบบที่เห็น

 

“…”

 

ระหว่างที่จะกลับมาเจอกันอีก เขาอาจจะเป็นคนเลวสุดๆหรือดีสุดๆเราก็ไม่รู้

 

ผมไม่ได้อะไร...ซักหน่อยปุณณ์ถอนหายใจ ผมถูกชะตากับยี่หวา ก่อนจะรู้ว่าเขาเป็นลูกพี่คินซะอีก

 

เออ อย่าให้เห็นว่าวันไหนถูกชะตาพ่อเขาเหมือนกันแล้วกัน

 

เหมือนกัน ?

 

ไม่รู้เว้ย ไปอาบน้ำละ

 

 

            เขามองซะสื่อความหมายขนาดนั้น ปัณดูแวบเดียวก็จับสังเกตได้แล้ว...แต่พอคนนั้นมองมาที่ตัวเองก็ดูเหมือนจะสงสัยอยู่ คงคิดว่าเป็นอะไรกับน้องชายตัวเองล่ะมั้ง

 

            ขอให้คิดแบบนั้นไปเถอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

‘ พี่ลืมบอก ที่ไม่ได้รับสายเพราะขับรถอยู่และฝนตกหนักมาก กลัวมันอันตรายน่ะ

 

ขอโทษ และขอบคุณอีกครั้งนะปุณณ์

 

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาเห็นแสงที่มาจากการแจ้งเตือนของโทรศัพท์ จึงเดินไปหยิบมาดู .. เป็นพี่คินที่ส่งข้อความมา

 

 

ดีแล้วครับ จะได้ไม่อันตราย 

 

 

ปุณณ์นั่งลงเช็ดผมต่อ และยังคงมีแจ้งเตือนมาเรื่อยๆ

 

 

‘ รบกวนปุณณ์กับแฟนเลย ยี่หวาชอบเขาใหญ่เลยนะ เห็นว่ามีไอรอนแมนให้เล่น 

 

 

 

นั่นไง!

 

ไอ้พี่ปัณพูดไว้ไม่ผิด...พี่คินเข้าใจผิดแล้วเนี่ย

 

ที่จริงไม่ใช่พี่คินคนแรก เพื่อนเขาบางคนที่ไม่รู้ว่าเขามีพี่ชายคนละพ่อก็ทักเหมือนกัน มาหาว่าเขาโกหกอีก ยิ่งโตขึ้นยิ่งได้มาอยู่ด้วยกันเพิ่มความเข้าใจผิดเป็นทวีคูณจากพี่น้องการเป็นคู่รักชายชายไปแล้ว

 

ปุณณ์ไม่ได้ตอบกลับข้อความนั้น เขาคิดอยู่นานว่าควรอธิบายให้อีกคนเข้าใจมั้ย

 

 

เห้อ เอาไว้เจอกันค่อยว่ากันแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้วันเสาร์คินเลยคิดว่าจะพายี่หวาไปเที่ยวตามประสาพ่อลูก กลัวว่าอยู่แต่บ้านลูกจะไม่ได้ออกมาเจอสังคมแบบอื่น

 

ยี่หวาอยากไปไหนคะ

 

อยากไปซื้อของเล่นค่ะ

 

บาร์บี้ ?” แกพยักหน้า คินเลยหอมไปฟอดใหญ่ก่อนจะพาขึ้นรถและขับออกไป

 

ปะป๊า มาทางนี้ทำไมคะรับครูปุณณ์เหรอ

 

เปล่าค่ะ ปะป๊าแค่ขับมาวอร์มรถตอบลูกแต่สายตาก็มองผ่านเข้าไปในบ้านหลังที่เคยมา...ที่ตอนนี้ปิดสนิท

 

 

ตั้งแต่วันนั้นที่ส่งข้อความไปเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันต่อ ยอมรับว่าจงใจถามไปเพื่ออยากให้ปุณณ์ปฏิเสธว่าคนๆนั้นไม่ใช่แฟน... แต่สายตาเขาคนนั้นดูมีความไม่ไว้ใจตอนที่มองมาที่ตัวเอง

 

 

เขาขับอ้อมออกมาแล้ว แต่ดันไปเห็นปุณณ์ที่กำลังเดินตากแดดเข้ามาพอดี

 

 

ปะป๊าๆๆครูเดินอยู่ค่ะคินขับรถไปใกล้เพื่อให้หน้าต่างตรงที่ยี่หวานั่งตรงกับปุณณ์

 

ครูปุณณ์ขาาาา

 

อ้าว ยี่หวา

 

ครูปุณณ์จะไปไหนคะ

 

กลับบ้านครับ / พี่คินหวัดดีครับ

 

ไปเที่ยวกันมั้ย เอ่อคือพี่จะพายี่หวาไปห้าง

 

ผมเหรอครับ

 

ไปค่ะครูปุณณ์ ไปกับหนูนะ

 

ว่างหรือเปล่าปุณณ์เองก็ไม่รู้จะตอบยังไง ที่จริงก็ว่างแต่จะอยากให้เขาไปด้วยทำไมกันนะ

 

พี่ขอเลี้ยงข้าวปุณณ์ที่ช่วยดูแลยี่หวาได้หรือเปล่า

 

 

แล้วเขาจะกล้าปฏิเสธเหรอ

 

 

 

 

บนรถมีเพลงการ์ตูนเด็กๆเปิดคลอไปให้เด็กน้อยฮัมตาม เราสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ จนเหมือนเสียงข้างหลังจะเงียบไป คินหันกลับไปมองก็เห็นว่าลูกสาวหลับคอพับไปแล้ว

 

เข้ามาในเมืองแล้วรถติดเนอะ

 

ครับ ปกติผมไม่ค่อยออกไปไหนเลยวันหยุด

 

อ่อ เด็กติดบ้านเหรอ

 

อยู่บ่นพี่ชายครับปุณณ์พูดพร้อมมองออกข้างหน้า ไม่ได้สบตาหรือหันไปมอง

 

 

ส่วนคนที่ฟังอยู่ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้น เขาหูฝาดหรือเปล่า

 

 

พี่ชาย?”

 

...

 

คนที่อยู่กับปุณณ์วันนั้น

 

ครับ พี่ปัณ เขาเป็นพี่ชายคนละพ่อกับผม ตอนเด็กๆไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะครับ โตขึ้นเลยจับมาอยู่ด้วยกันดัดนิสัยให้รักกัน

 

 

เขาอยากยิ้มออกมาให้เหมือนคนบ้าไปเลย แต่ตอนนี้ทำได้แค่กลั้นมันไว้

 

อ่อ ก็ว่า...สมัยเด็กไม่เคยเห็นเขาอยู่แถวนี้

 

หน้าเราสองคนออกจะเหมือนกันนะ พี่คินคิดว่า...

 

เขาดูหวงเรา

 

อย่างนี้แหละครับ ปุณณ์ถึงไม่มีใครจีบเลย

 

พี่...

 

ครับ?”

 

พี่ลืมน่ะว่าเราต้องเลี้ยวฝั่งไหนนะแยกข้างหน้าคินร้อนรนเพราะดันจะพูดอะไรที่สมองยังไม่ทันกลั่นกรองออกมา

 

เลี้ยว พี่เดี๋ยว ... เปิดไฟเลี้ยวผิดฝั่งหรือเปล่าครับ

 

 

 

อะไรขนาดนี้นะคิน

 

 

 

 

 

ในห้างวันเสาร์คนเยอะมาก จนคินต้องอุ้มยี่วาเอาไว้ ก่อนเราจะพากันเดินขึ้นไปยังชั้นที่เป็นโซนร้านอาหาร

 

งั้นเราทานข้าวกันก่อนนะปุณณ์ เผื่อปุณณ์หิว

 

หนูก็หิวค่ะ!เด็กน้อยยกมือก่อนจะก้มลงไปมองคุณครูที่เดินข้างๆปะป๊าตัวเองขอเดินจับมือครูปุณณ์ได้มั้ยคะ ปะป๊า

 

ได้สิไม่ใช่เขาตอบแต่เป็นปุณณ์ตอบ

 

 

 

ยี่หวาชอบกินราเม็ง เจ้าตัวเป็นคนชวนครูตัวเองให้กินด้วยกัน รู้สึกว่าวันนี้คนเป็นพ่อจะตกกระป๋องแหะ

 

เอาเกี๊ยวซ่ามั้ยปุณณ์

 

อ่า กลัวทานไม่หมดครับ ยี่หวากินมั้ย

 

ให้ครูปุณณ์ค่ะปะป๊า สั่งเลย

 

ยี่หวาครับ ครูปุณณ์อิ่มแล้วครับ เกรงใจปะป๊านะ

 

คินมองทั้งปุณณ์และยี่หวาที่ป้อนกันและเช็ดปากกันไปมา ยี่หวาดูชอบปุณณ์จัง กระทั่งปุณณ์หันมามองเขาที่มองอยู่

 

อิ่มมั้ยครับพี่คิน

 

อื้ม อร่อยดีวันนี้

 

ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะครับ

 

เต็มใจ ขอบคุณที่ดูแลยี่หวาเหมือนกัน

 

 

ต่างคนต่างพากันขอบคุณไปมา จนเดินออกมายังโซนสวนสนุกเครื่องเล่น ที่นี่มีเด็กๆละลานตา ยี่หวารีบจูงมือทั้งปะป๊าและครูปุณณ์ให้เขาไปข้างในใหญ่

 

หนูต้องเล่นกับปะป๊านะบ้านบอล

 

ไม่เอา หนู .. ขอเล่นกับครูปุณณ์ได้มั้ยคะ” คินคิดเอาไว้ไม่มีผิด

 

 

ตามระเบียบของโซนสวนสนุกกำหนดไว้ว่าเด็กที่อายุต่ำกว่า 6 ปี ต้องมีผู้ปกครองเข้าไปด้วย คินกลัวปุณณ์จะอึดอัด ลำพังชวนออกมากินข้าวก็เหมือนจะไปรบกวนเวลาแล้ว แล้วยิ่งเจอยี่หวาอ้อนอีก

 

ยี่หวาคินพยายามกดเสียงต่ำ

 

... ได้ย้อนวัยก็ดีนะพี่คิน เดี๋ยวผมเข้าไปกับยี่หวาเอง

 

พี่..

 

จ่ายตังค์ด้วยนะคะปะป๊า บ๊ายบาย

 

ยี่หวา...

 

ผมเข้าไปเลยนะพี่

 

 

 

หลังจากแลกตั๋วเสร็จคินก็มานั่งรอไม่ใกล้จากเครื่องเล่นบ้านบอล ไม่รู้ไปเล่นกันมุมไหนแล้วมองหาไม่เห็นเลย เขาไว้ใจปุณณ์เพราะดูท่าแล้วปุณณ์คงจะเอ็นดูและรักเด็กไม่น้อย ตั้งแต่เห็นที่โรงเรียนเด็กหลายๆคนก็ดูจะรักครูปุณณ์เหมือนกัน

 

 

ปุณณ์เป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนคนหนึ่งเลยทีเดียว

 

 

 

...คินเขาหันไปตามเสียงเรียกหลังจากนั่งรอไปพักใหญ่ ก่อนจะเห็นว่าเป็นทั้งคนที่ทั้งอยากและไม่อยากเจอ

 

พา

 

ค..คินพาลูกมาเล่นที่นี่เหรอ แกอยู่ไหน ขอเจอแกหน่อยสิ

 

ไปเล่นตรงไหนแล้วก็ไม่รู้

 

นะคิน

 

มากับใคร ครอบครัวใหม่หรือ” เธอพยักหน้าและพยายามมองหาคนที่คิดว่าน่าจะเป็นลูกสาวเธอ

 

ให้เจอไม่ได้เลยเหรอพาเริ่มมีน้ำตา คนอื่นก็คอยมองมาทางเราที่เริ่มเสียงดังใส่กัน

 

พา ...

 

กระทั่งเห็นผู้ชายที่เดินมาข้างหลัง เขากำลังอุ้มเด็กน้อยคนนึงอยู่ เธอปาดน้ำตาออกก่อนจะรีบพาตัวเองและครอบครัวเดินออกไปจากเขาตรงนี้

 

คินหลบออกมาเข้าห้องน้ำ เขาคิดกับตัวเองอยู่ว่าทำถูกมั้ย สิ่งที่ตัวเองทำอยู่... ก่อนจะไปพาบอกเสียงดังฟังชัดว่าตัวเองต้องได้เจอยี่หวา และเขาก็ไม่อยากให้ครอบครัวใหม่ของพามีปัญหากัน ใช่...เขาคิดว่าตัวเองทำถูกแล้ว

 

 

 

 

 

 

ยี่หวาอยู่ไหนน้า

 

ฮ่าๆ

 

เจอแล้ว!

 

เขากอดเด็กน้อยที่แอบในอุโมงค์ ก่อนจะพากันเดินไปตามตารางตาข่าย ที่ทำให้เขาเห็นว่าพี่คินที่นั่งรออยู่กำลังคุยกับใครซักคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เป็นผู้หญิงที่หน้าเหมือน

 

... แม่ยี่หวา?

 

 

ครูปุณณ์มาทางนี้กันค่ะ

 

เขาผละออกไปเพื่อตามดูยี่หวา ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่เกิดอยู่เป็นอย่างไร คนที่น่าเห็นใจก็เห็นจะเป็นพี่คินที่มีสีหน้าเครียดชัดเจน ผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนจะร้องไห้ด้วย

 

 

            พอหมดเวลาเล่นปุณณ์ก็พายี่หวาไปล้างมือก่อนจะพากลับมาหาคินที่นั่งรออยู่

 

หิวมั้ยลูกคินยื่นขวดน้ำให้ทั้งคู่คนละขวด เด็กน้อยที่เหงื่อโชกตรงเข้ามากอดเขาอย่างอ้อนอยากจะเล่นระบายสีต่อ แต่คินเห็นว่ามันจะเย็นแล้วซ้ำยังเกรงใจปุณณ์อีก

 

จึงตัดสินใจพากันกลับบ้าน

 

ตลอดทางมีแต่ความเงียบ ยี่หวาที่หลับไปแล้วคงเพราะเหนื่อย ส่วนคนที่แอบสังเกตเห็นความกังวลผ่านใบหน้าที่ดูจะเครียดนั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไร ยิ่งรถติดยิ่งทำให้อึดอัด

 

เขาไม่มีสิทธิที่จะถามอะไรออกไป บางทีที่พี่คินคิดอยู่อาจจะไม่ใช่เรื่องเดียวกับที่เขาคิดอยู่ก็ได้

 

 

รถติดมากเลยปุณณ์ อยากถึงบ้านแย่เลยใช่มั้ย

 

ไม่ครับ วันนี้สนุกดีนะครับปกติผมก็นานๆออกมาทำอะไรแบบนี้ มันก็สนุกไปอีกแบบ บ้านบอลสมัยเด็กไม่มีสนุกขนาดนี้นะครับเนี่ย

 

เนอะ ยี่หวาไม่ดื้อใช่มั้ย

 

แกน่ารักมากกกกกก เขาเป็นเด็กฉลาดนะครับ ในห้องเรียนก็ขยันตอบมากๆ

 

พี่ดีใจที่แกเป็นเด็กสดใส

 

เวลาที่พูดถึงลูกดูพี่คินจะคลายกังวลไปเลย แต่ฟ้าฝนไม่น่ารักอีกแล้ว ที่ปัดน้ำฝนหน้ารถที่เปิดไว้ปัดไปปัดมา เขามองไปที่มันแล้วเหมือนถูกสะกดจิต ดวงตาของคนที่นั่งข้างๆเริ่มจะปิด จนไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

 

ปะป๊า ครูปุณณ์หลับปุ๋ยเลยปุณณ์เหมือนได้ยินเสียงคนคุยกัน ยี่หวาย้ายมานั่งกับคินที่ฝั่งคนขับเรียบร้อย เพราะตอนนี้ถึงบ้านคินแล้ว แต่เพราะปุณณ์ยังหลับและคินไม่กล้าปลุกเลยยังพากันนั่งอยู่ในรถที่ติดเครื่องรถไว้อยู่

 

แย่แล้ว ผม นอนนานมากเลยใช่มั้ยปุณณ์เองก็หันไปมองรอบข้างที่มืดลงแล้ว

 

งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งบ้านเลยนะเขาจะขับรถอีกรอบ ปุณณ์ห้ามไว้เพราะคิดว่าตัวเองเดินกลับดีกว่า แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่

 

เอางั้นเหรอ

 

ครับ ยี่หวาคงอยากพักแย่แล้ว

 

...

 

ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายสำหรับการจบเทอมของเด็กชั้นอนุบาลและโรงเรียนจะเลิกครึ่งวัน เมื่อทุกคนสอบเสร็จก็จะรอผู้ปกครองมารับ หน้าที่ของครูก็ต้องรอจะกว่านักเรียนทุกคนกลับหมดถึงจะกลับได้

 

ครูปุณณ์ เพื่อนกลับกันหมดแล้วค่ะตอนนี้เหลือยี่หวากับเขา...

 

ปะป๊าล่ะคะ

 

เดี๋ยวก็มาแล้วเนอะ

 

 

ระหว่างที่รอปุณณ์เองก็เก็บของรอไปด้วย ก่อนจะมีผู้หญิงคนนึงที่รูปร่างสูงเดินเข้ามา เธอใส่แว่นสีดำเหมือนกำลังมองมาทางยี่หวา ทำให้ปุณณ์รีบเดินออกไป

 

สวัสดีครับ

 

ยี่หวาลูกเขาหันไปมองที่เด็กน้อย ยี่หวาก็ดูงง ปุณณ์จำได้ว่าผู้หญิงคนนี้มักจะมาลอบมองที่นี่บ่อยๆ

 

คินให้ฉันมารับลูกค่ะ เขาให้ฉันพาไปหาเขาที่ทำงานเพราะเขามาไม่ทันปุณณ์ดันให้ยี่หวาถอยไปอยู่ข้างหลัง

 

คุณคินส่งข้อความมาบอกผมว่าเขาจะมารับตอนบ่ายโมงครึ่ง ผมขออนุญาตรอเขาตามเวลานัดก่อนนะครับ

 

 

เธอไม่แย้งอะไรต่อเราก็นั่งไปพร้อมกัน สายตาเธอเขาก็รู้ว่าไม่ได้มีพิษมีภัยกับเด็กหรอก แต่ตามกฎของโรงเรียนจะต้องมีบัตรผู้ปกครอง แต่เธอไม่มีแม้จะอ้างว่าเป็นแม่เด็กก็ตาม

 

 

ยี่หวาลูก ป...

 

...

 

พา! คุณมาทำอะไรที่นี่

 

ฉันอยากมาเจอลูกบ้าง แค่กินข้าวซักมื้อแต่คุณพยายามที่จะปฏิเสธการคุยกับฉัน

 

ผมไม่พร้อมและลูกไม่พร้อม

 

ทำไมต้องคิดแทนลูก

 

ปุณณ์รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะเขาจึงจูงมือพายี่หวาออกมาที่สนามเด็กเล่น โดยเธอก็มองตามมาเช่นกัน

 

 

พา คุณมีครอบครัวแล้ว

 

แล้วยี่หวาไม่ใช่ครอบครัวฉันเหรอคะ”  เธอเริ่มมีน้ำตา และเขาใจอ่อน

 

 

ตอนที่ยี่หวาเล่นสไลเดอร์อยู่กับปุณณ์ คินเป็นคนเดินไปจูงมือลูกออกมา ก่อนจะพาออกไปหาผู้หญิงคนนั้นและเธอก็โอบกอดยี่หวาแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเยอะ และตามประสาเด็ก ยี่หวาก็ถามออกไป...

 

ปะป๊า คุณน้าร้องไห้ทำไมคะคินไม่ได้หันกลับมามอง เขาเข้มแข็งไม่พอ

 

 

            เรื่องของเขากับพามันจบกันไปนานแล้วและแต่ละคนก็มีเส้นทางของตัวเอง เขายอมรับว่าตัวเองก็ผิดที่กีดกันลูกกับแม่ของเขา แต่เพื่อความปลอดภัยเขาจึงต้องทำ เขากลัวพาพรากลูกไปจากตัวเอง

 

 

 

 

ปุณณ์กลับมาถึงบ้านตอนสี่โมงเย็น เห็นพี่ชายตัวดีง่วนกับการทำอาหารเย็น ตัวเองเลยมานั่งยืดยาวอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี

 

เป็นอะไร วันสุดท้ายเศร้าเหรอ

 

...

 

เอาไก่ทอดไป บอนชอนก็บอนชอนพี่ทำอร่อยกว่าสิบเท่า

 

เมื่อไหร่จะเลิกขี้โม้ เหม็นปาก” ถึงจะแซวออกไปแต่ไก่ทอดก็ถูกกินจนไม่เหลืออยู่ดี

 

เป็นอะไรอยู่ด้วยกันมาพี่ปัณคงเริ่มสังเกตได้

 

ใจหายว่ะพี่ คิดถึงเด็กๆแน่

 

โดยเฉพาะเด็กยี่หวาบ้านนู่น ?”

 

ไม่..ใช่

 

...

 

เห้อ ยังไม่ได้บอกเขาเลยพี่

 

อ้าว

 

ขี่จักรยานไปหาเขาสิ ไปบอกเขา

 

วันนี้คงไม่เหมาะ” กับเรื่องราวที่ตัวเองก็ยืนอยู่ในสถานการณ์เมื่อกลางวันด้วยแล้วนั่นแหละ ปุณณ์เล่าสิ่งที่ได้เห็นออกไป หลายๆเรื่องของบ้านพี่คิน

 

 

สงสารเด็กเนอะ

 

พี่คินใจแข็งมากๆ แต่ก็อ่อนแอตอนเห็นเธอ

 

คนเคยรักกันก็แบบนี้ แต่ว่าแกน่ะ

 

...

 

อินเกินไปเปล่า

 

 

            นั่นสินะ

 

 

 

 

 

เย็นวันนั้นก่อนจะไปหายี่หวาปุณณ์ส่งข้อความไปหาพี่คินเพื่อบอกว่าจะไปที่บ้าน ไม่ได้บอกต่อว่าจะไปเพราะอะไร และพี่คินก็ตอบกลับมาอย่างเร็ว

 

พอมาถึงก็มีอาหารอยู่เต็มโต๊ะ มีขนมมากมาย มีเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามากอด เขาก็ยังไม่กล้าคุย จนกระทั่งเริ่มดึกยี่หวาหลับและพี่คินก็อุ้มแกขึ้นนอนแล้ว

 

จนเหลือแค่เราสองคนที่หน้าบ้าน ปุณณ์จึงเปิดประเด็น

 

 

ปุณณ์ลาออกแล้วนะพี่ ว่าจะบอกวันนี้เมื่อตอนเย็นแต่ไม่มีโอกาส

 

ทำไมล่ะ

 

ผมได้งานตามสายการตลาดที่เรียนมาพอดีและบอกตรงๆว่าเงินเดือนมันโอเคครับ

 

 

คินหันกลับมามองปุณณ์ ยิ้มให้กับความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น ... มันจะเป็นเหมือนเก่าอีกอย่างนั้นเหรอ

 

 

 

‘ ปุณณ์มันย้ายโรงเรียนแล้วครับ 

 

 

 

ที่ได้พบ และก็ถูกพราก

 

 

 

ยี่หวารู้ ร้องไห้แน่

 

ผมก็ใจหายครับ

 

ย้ายไปในเมืองหรือ

 

 

ใจอธิษฐานขอให้ไม่ใช่ ขอเถอะนะ

 

 

ไม่ชอบเมืองหลวงครับแค่คำตอบสั้นๆนั้น เขาก็ยิ้มออกไปดั่งคนที่หลุดฟอร์ม

 

เห้อคินถอนหายใจ

 

ขอบใจนะ ... ที่ยังอยู่

 

ครับ?”

 

เปล่าหรอก

 

ใบหน้าของคินดูมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเช่นตอนนี้ ก่อนเขาจะพูดออกมา

 

พี่ก็ว่าจะให้ยี่หวาย้ายโรงเรียนเทอมหน้า พอดีกันเหมือนกันนะ

 

ทำไมล่ะครับ

 

พี่กลัวน่ะเขาก้มหน้ามองพื้นหญ้า กลัวแม่ของเขาจะมาพาลูกไป

 

เขาจับน้ำเสียงที่สั่นนั้นได้ มือบางเลื่อนมาจับที่ไหล่บีบมันเบาบางเพื่อให้กำลังใจ

 

พี่ดูแย่มากที่ไม่อยากให้ลูกได้เจอแม่เขา พี่กีดกันเธอกับลูก

 

ผมเข้าใจพี่นะครับ พี่ปกป้องยี่หวาพี่ทำดีแล้ว

 

ปุณณ์ยิ้มให้กับคนที่หันกลับมามองหน้าตัวเอง จดจ้องกันราวสิบนาทีทั้งที่ความจริงมันแค่ไม่นาน

 

จะได้คุยอีกมั้ยหลังจากนี้ถ้าไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก หลังจากนี้จะมีข้ออ้างอะไรที่จะได้เจอปุณณ์อีก

 

ได้คุยสิครับ เพื่อนบ้านสองซอย

 

ขอบใจนะปุณณ์ เรื่องการตลาดมีปัญหาถามพี่ได้ถ้าพี่ตอบได้ พี่เป็นเมเนเจอร์เกี่ยวกับทางนี้พอดี

 

บริษัทอะไรครับ?” 

 

คิดว่าคงจะคนละบริษัท และก็จริงบริษัทที่มาทางการตลาดมีเยอะในยุคนี้

 

ยุงเยอะแล้ว

 

งั้นไม่กวนแล้วนะครับ ไว้จะกลับมาบอกยี่หวานะครับ

 

พรุ่งนี้สิ

 

ครับ ?” 

 

พรุ่งนี้...ไปเที่ยวกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

            ณ สวนสัตว์ที่แดดร้อนจ้า ปุณณ์สวมหมวกให้กับยี่หวาหันกลับมาก็มีหมวกของพี่คินที่ยื่นส่งมาให้เขา มันเป็นสวนสัตว์เปิดที่ขับรถเข้ามาได้ แต่ตอนนี้พี่คินกำลังพายี่หวามาดูยีราฟ

 

โหหห ปะป๊าคุณยีราฟสูงเท่าปะป๊าเลย

 

ตัวไหนคะ

 

ตัวนู่นค่ะ

 

แล้วไหนอาปุณณ์คินหันไปแซวคนที่ยืนอยู่ข้างๆ อ่อ!เปลี่ยนสรรพนามกันเรียบร้อยกว่าจะอธิบายให้เด็กน้อยเข้าใจยี่หวาก็ร้องไห้ไปหลายรอบ

 

ปะป๊า ตัวนั้นที่ยืนข้างตัวปะป๊าค่ะเป็นอาปุณณ์ปุณณ์หัวเราะ มันคือลูกยีราฟน่ะสินั่น

 

ร้ายนะยี่หวา

 

พี่ฝากยี่หวาหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อไอศกรีมกับน้ำมาดีกว่า

 

            เขาอุ้มยีหวาเพื่อให้แกให้อาหารพวกมัน หยอกล้อจนยี่หวาหัวเราะเสียงดังลั่น และคินก็มองภาพนั้นอย่างสุขใจ 

 

            เรามานั่งพักกันเพื่อกินไอศกรีมสามแท่ง คินจับยี่หวามาเช็ดเหงื่อไปด้วยจับไอศกรีมยี่หวามาแกะไปด้วยจนสองมือแทบไม่ว่าง และเหงื่อที่ไหลตามใบหน้าก็ถูกเช็ดออกโดยปุณณ์ และนี่ทำให้เขา...ใจเต้นแรง

 

เอ่อ มันกำลังจะไหลเข้าตาพี่น่ะครับ

 

อ่อ พี่ขอบใจมาก

 

ปะป๊า เหงื่ออาปุณณ์ก็ออกค่ะเช่นเดียวกับตอนนี้ที่มือของปุณณ์ก็ไม่ว่าง คินหยิบทิชชู่ออกมาก่อนจะยื่นมือไปอย่างสั่นๆเพื่อจะเช็ดเหงื่อที่หน้าผากออกให้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะพากันเบือนหน้าหนีความรู้สึกแปลกๆที่กำลังก่อตัว

 

            หลังจากนั้นพี่คินก็พาขับรถไปดูสัตว์อื่นๆ เช่นพวกฮิปโป กวาง ได้เห็นมันใกล้ๆด้วย นอกจากยี่หวาจะดีใจ ผู้ใหญ่อย่างปุณณ์ก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจเหมือนกัน และเพราะยี่หวาที่ตกใจคุณกวางที่ดันโผล่มาใกล้จนติดกระจกรถ ทำให้ตอนนี้ทั้งปุณณ์และยี่หวาก็มานั่งด้วยกันที่เบาะข้างคนขับ

 

            วันนี้คินรู้สึกสบายไปเลย ยี่หวาเหมือนได้เพื่อนสนิทคนใหม่ ไปจอแจอยู่กับปุณณ์ทั้งวัน กินข้าวก็ไปนั่งข้างๆ ตอนเดินก็เลือกจะจูงมือแค่ปุณณ์ ดูตอนนี้ที่หลับสิ...หลับคาอกปุณณ์เลย

 

หนักมั้ย เดี๋ยวพี่อุ้มแกไปใส่คาร์ซีทข้างหลัง

 

ไม่ครับๆ กำลังดีเลย คงหลับสบายน่าดูปุณณ์ลอบมองยี่หวาที่นอนซบจนแก้มป่อง มันเขี้ยวจนแอบหอมแก้มไปที...ลืมไปเลยว่าพ่อเขามองอยู่

 

ปะป๊าหวงมั้ยครับ อ่า ผมเนี่ยหน่ามาแอบหอมลูกสาวเขา

 

กับปุณณ์ พี่ไม่หวงหรอก

 

            เขาหลบสายตาที่มองมาแบบนั้นอีกแล้ว...สายตาที่ชัดเจนเรื่อยๆ

 

กระทั่งเขาผล็อยหลับไปกับบนรถที่เริ่มเย็น ปุณณ์กับยี่หวาพากันหลับทั้งคู่ ยามที่รถติดไฟแดง คินเอื้อมไปข้างหลังเพื่อจะหยิบผ้าห่มผืนเล็กของลูกมาคลี่ก่อนจะเอาไปคลุมให้ทั้งสองคน และทางฝั่งซ้ายของปุณณ์เพราะมันอยู่ห่างเขาเลยขยับเข้าไปใกล้ แอบเกร็งๆเล็กน้อยเพราะกลัวทั้งคู่จะตื่น

 

คินค่อยๆถอยตัวออกมา แต่ปลายจมูกตัวเองก็แทบจะเฉียดไปกับแก้มขาวของปุณณ์ เขาหยุดเพื่อจะควบคุมตัวเอง ไม่อยากให้ปุณณ์ตื่นแล้วมาเจออะไรแบบนี้ ตอนนี้

 

 

แต่

 

 

พี่คิน...

 

พี่ขอโทษนะ เห็นว่ามันหนาวพี่เลยห่มผ้าให้ลูกและเรา แต่..เอาหน้าออกมาไม่ทัน

 

ไม่ได้จะว่าอะไรนี่ครับ แค่จะบอกว่าไฟเขียวแล้วอ่า..ขำพี่คินจัง

 

 

จนรถขับมาถึงหน้าบ้านของพี่คิน ปุณณ์เองเริ่มขยับตัวเบาๆเพราะกลัวยี่หวาจะตื่น

 

เขาจะร้องหรือเปล่า

 

ไม่เป็นไรหรอก

 

งั้น ... เออ ปุณณ์กลัวยี่หวาร้อง

 

งั้นรอเดี๋ยวจะไปอุ้มต่อนะคินลงจากรถไปก่อนจะไปเปลี่ยนเพื่อรออุ้มลูกต่อ และพอได้เปลี่ยนมือเท่านั้น ยี่หวาก็รู้สึกตัวขึ้น

 

ฮ.. อาปุณณ์ ไปไหน หา ปุณณ์

 

ถึงบ้านเราแล้วนะครับลูก เข้าบ้านกัน

 

ไม่เอา ฮึก หาอาปุณณ์ นอนกับอาปุณณ์” คินคิดในใจว่าแย่แล้วล่ะ ทำไมวันนี้ยี่หวางอแงขนาดนี้

 

โอเคๆ นอนกับอาปุณณ์ๆ

 

... ไม่ได้ลูก เกรงใจเขาคินเองก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แย่แล้ว

 

ไม่เป็นไรครับ

 

...

 

ไป..นอนบ้านพี่คินก็ได้

 

 

ใครอีกคนที่ใจเต้นตึกตัก และแทบระเบิดออกมา

 

 

ปุณณ์ไปนอนบ้านพี่คินก็ได้

 

 

ยังไม่หยุดบอกซ้ำๆอีก

 

 

หรืออาจจะไม่ได้แย่ มันไม่เคยแย่เลยต่างหาก

 

 

 

ผมทำอะไรผิดๆถูกๆไปหมดจะถอยหลังดันเข้าเกียร์เดินหน้าเกือบเข้าชนบ้านคนอื่น จนปุณณ์รีบเลื่อนมาจับมือเขาไว้เพื่อเตือน แต่มันก็จะยิ่งเข้าไปใหญ่นะสิ

 

 

แถมปุณณ์ยังเป็นคนอุ้มยี่หวาเข้ามาในบ้าน คินจะอาสาอุ้มแต่อีกฝ่ายบอกว่าไม่เป็นไร

 

 

บ้านรกไปหน่อย ไม่มีเวลาเลย

 

วิถีคุณพ่อครับ เป็นธรรมดา

 

 

บ้านผมต่างจากบ้านปุณณ์มาก บ้านปุณณ์เป็นสีครีม จัดข้าวของเรียบง่าย ใช้ของแนวมินิมอล มีเทียนหอมรอบบ้าน หอมไปหมด

 

หอมเหมือนแก้มปุณณ์ที่เผลอแอบดมเมื่อกี้

 

อ่า ผมเนี่ย อีกแล้วนะ

 

 

ยี่หวากอดปุณณ์แน่น เพราะแกเองก็ยังหลับไม่สนิท คินจะแอบให้ปุณณ์กลับ(ทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากให้กลับเลยต่างหาก) ลูกสาวคนดีของผมก็รู้สึกตัว

 

พี่ชายเราจะว่ามั้ยพี่คินกำลังคิดว่าปุณณ์เป็นเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดหรือ ทั้งที่ก็เข้าเลขสามพอกัน

 

วันนี้พี่ไปปัณไปหาพ่อกับแม่ครับ ไม่อยู่บ้านพอดี

 

งั้นนอนตรงนี้นะ

 

บนนี้เหรอครับ

 

ปกติพี่นอนกับปุ... เอ้ย กับยี่หวาก็นรอนบนนี้บ้าเอ้ยจะพูดอะไรนั่นนะ

 

ปุณณ์นอนกับยี่หวาไปก็ได้

 

แล้วพี่ล่ะครับ

 

นู่นคินชี้ไปที่โซฟาที่ห่างออกไปประมาณสี่ก้าว

 

ไม่ทำหน้าแบบนั้นดิเขาหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของอีกฝ่าย

 

ทำไงได้ ... ลูกพี่ชอบปุณณ์นิ

 

...

 

เขาคงอยากกอดปุณณ์มากกว่าพ่อเขามั้งวันนี้

 

แล้ว...แค่ลูกเหรอครับ

 

 

 

 

แค่ลูกเหรอครับที่ชอบ

 

...ปุณณ์

 

 

ปุณณ์หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงชัดๆ เขาไม่ได้อยากคิดไปเองกับตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ เขายังจำพี่คินคนที่ขึ้นรถไปโรงเรียนด้วยกัน กลับด้วยกัน คนที่เล่นตีการ์ดด้วยกัน เขายังจำได้เสมอ

 

เราต่างฝ่ายต่างไปใช้ชีวิต...ใครจะรู้ว่าวันนึง มันจะวนลูปกลับมาอีกหน ถึงจะไม่เหมือนเดิม แต่ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

 

 

 

ผมว่าพี่นอนเถอะครับ ยี่หวาแกหลับไปแล้ว ผมกลับก่อนดีกว่า

 

...

 

ขอบคุณมากๆสำหรับวันนี้ ยังไง..พรุ่งนี้เจอกันนะครับ

 

 

 

จนกระทั่งที่ปุณณ์กลับไป ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แม้ความรู้สึกผมมันจะชัด แต่อีกใจนึงก็คือความรู้สึกของลูก และตัวปุณณ์เอง

 

เขาจะรับผมได้ใช่มั้ย

 

และที่เขาพูดวันนี้เขารู้สึกแบบเดียวกับผมแล้วใช่หรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

ช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาคินเองกำลังยุ่งกับอะไรหลายอย่าง ทั้งเรื่องโรงเรียนใหม่ลูก เรื่องงานไม่ค่อยมีเวลาทำอะไรเท่าไหร่ แม้แต่เวลาคิดจะเดินหน้าทำอะไรซักอย่างยังไม่มีเลย

 

กับปุณณ์เองก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้า มันยังไม่ได้เริ่มอะไรเลย เราแค่ส่งข้อความคุยกัน คินมักจะเอายี่หวามาอ้างจนมีโอกาสได้เฟสไทม์คุยกันกับเราสามคน ปุณณ์เองก็เริ่มงานใหม่แล้วเขาให้กำลังใจน้อง และแอบชวนไปกินข้าวกลายๆแต่ปุณณ์เหมือนยังดูเหมือนไม่พร้อมเท่าไหร่

 

 

 

 

ที่บ้านของปุณณ์วันนี้ก็มีเรื่องวุ่นวายเหมือนกันเมื่อปุณณ์พาสิ่งสำคัญกลับมาที่บ้าน

 

มงมง! มานี่ ... นั่งลง เก่งมากกก” 

 

เอามันมาแย่งข้าว

 

ก็อยู่นั่นกลัวแม่ไม่ให้ข้าวมงกินนี่

 

มงมงคอร์กี้ตัวโปรดของปุณณ์กว่าแม่จะให้เลี้ยงตอนแรก เรียกได้ว่าแทบกราบ ตัวนี้ได้มาตอนที่ย้ายออกไปจากที่นี่ พอได้ย้ายกลับมาก็ไม่ได้เอามันมาอยู่ด้วยเพราะอะไรๆยังไม่ลงตัว และตอนนี้ได้เวลาแล้ว!

 

ขอพาไปเดินเล่นก่อนนะ ฝากจัดบ้านมงด้วย

 

เดินแถวบ้านซอยแรกเหรอ

 

ไอ้พี่ปัณ

 

 

เขาก็พาเจ้ามงเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงซอยแรกเอง เห็นยี่หวากำลังขี่จักรยานโดยมีพี่คินคอยยืนเชียร์อยู่พอดี

 

อาปุณณ์!!

 

แกวิ่งลงมาจากจักรยานและเดินเข้ามาหาเจ้ามงที่รู้หน้าที่และนั่งรอเด็กน้อยเข้ามาใกล้

 

 

น้องหมาอาปุณณ์เหรอคะ หนูจับมันได้มั้ยคะ” ยี่หวาดูจะตื่นเต้นไม่ได้มีความหวาดกลัวมันเลย

 

ได้ครับ มันไม่กัด

 

ยี่หวาทั้งจับทั้งลูบเจ้ามงมง ก่อนพี่คินที่เห็นจะเดินตามมาและนั่งคุยกันไปเรื่อยจนเหลือเราสองคนเงียบๆ

 

ซื้อมาเหรอ

 

ตั้งนานแล้วครับ พึ่งไปพากลับมาอยู่ด้วย นี่มงมงครับ

 

น่ารัก...เหมือนเจ้าของ” นี่คือการหยอดกันหลังจากไม่เจอกันนานสินะ

 

พี่คินอ่ะ ว่าผมเหมือนหมาเหรอ

 

พี่ชมเราว่าน่ารักต่างหาก

 

            ตอนนี้เราเข้ามาในตัวบ้านพี่คิน เพื่อปิดประตูให้ยี่หวาได้เล่นกับเจ้ามงได้สะดวกไม่ต้องกังวลถึงรถราที่ผ่านเข้าออกบ่อยๆ เรานั่งกันอยู่ที่พื้นหญ้าหน้าบ้านจับจ้องไปที่ยี่หวาและมงมงที่วิ่งเล่นกัน วิ่งมาหาเราบ้าง

 

แกสดใสจริงๆนะครับ

 

เพราะมีปุณณ์ด้วยไงเพราะแสงแดดที่ร้อนหรือคำพูดพี่คินก็ไม่รู้ เขารู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนไปหมดแล้ว

 

พี่พูดจริงๆคินพยายามมองหน้าคนที่หลบหน้า ไม่ใช่แค่ยี่หวาที่สดใสและมีความสุขเพราะปุณณ์คนเดียว แต่รวมถึง

 

 

 

“…พี่ด้วย

 

 

            ปุณณ์เหมือนโดนชกหมัดใหญ่ เป็นตัวเองบ้างแล้วที่เริ่มจะทำตัวไม่ถูกหน้าพี่เขายังไม่กล้าจะหันไปมองเลย

 

ขอนอนนะปุณณ์จะปฏิเสธได้หรือ ก็พี่คินนอนลงบนตักเขาแล้ว

 

ไปทำงานมาเดือนนึงแล้วนี่หน่า เหนื่อยมั้ย

 

สนุกดีนะครับ โชคดีที่ไม่ค่อยเจอลูกค้างี่เง่า พี่ล่ะครับ

 

เรื่อยๆมีหนักมีเบา พี่กลัวว่าอนาคตจะมีเวลาให้ลูกน้อยลงดูขนาดตอนนี้สิ พี่กำลังพยายามกลับบ้านให้เร็วขึ้น

 

ทำไมล่ะครับ

 

กลัวแกจะเหงาถ้าได้อยู่คนเดียว ไม่อยากให้แกรู้สึกว่าถูกทิ้งเลยเขาไม่รู้ว่าปุณณ์อยากฟังเรื่องที่เขาต้องการระบายหรือเปล่า ที่พูดบอกไปคินเองก็ไม่ได้ต้องการให้ปุณณ์มาเห็นใจ ไม่ได้หวังอะไรกับการที่ยกเรื่องลูกมาพูด

 

 

และคำพูดที่ดูผิดหวัง ปุณณ์ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดนั้น มือบางเลื่อนไปลูบศีรษะอย่างถือวิสาสะ เขาเพียงแค่ต้องการปลอบใจเท่านั้น

 

พี่คินเป็นพ่อที่ดีมากอยู่แล้ว ยี่หวาก็รักพ่อเขามาก

 

...

 

ซักวันแกคงเข้าใจ ค่อยๆบอกค่อยๆสอนแกไปกันนะครับ

 

ปุณณ์

 

ครับ

 

 

... พี่อยากเริ่มใหม่กับปุณณ์

 

...

 

ปุณณ์จะว่าไงคินลุกขึ้นมาrกับใบหน้าเราที่ห่างเพียงคืบ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่แทรกกลางระหว่างเรา กับความรู้สึกมากมายที่ยากจะบอก

 

ทั้งดีใจและกังวลในคราเดียว

 

มันคงจะดี ใช่มั้ยครับปุณณ์ก้มหน้าหลบสายตาที่มองมาอย่างอ่อนโยน

 

ตอบตกลงสิ แล้วมาดูกัน

 

...

 

แค่เป็นพี่กับปุณณ์ จะดูแลให้ดีที่สุดเลย

 

ปลายจมูกที่ค่อยๆเคลื่อนจนจรดกัน ริมฝีปากพร่ำตอบตกลงออกมาเบาบาง แต่ดังก้องไปทั้งใจคนรอคำตอบ

 

ถ้าเป็นปุณณ์กับพี่ ยังไงก็ต้องดี

 

ปุณณ์บอกแบบนั้น

 

 

 

 

หลังจากปุณณ์ลาออกจากการเป็นครูอนุบาล เขาได้งานประจำในตำแหน่งเกี่ยวกับมาร์เก็ตติ้งตามที่เคยบอกพี่คิน ที่รายได้สูงขึ้น ตอนนี้ก็เกือบสามเดือนแล้วหลังจากเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อย 

 

ปุณณ์กลับเข้ามาในบ้านหลังจากกลับมาจากทำงาน เจอคุณพี่ชายนั่งถือถุงขนมขบเคี้ยวอยู่หน้าจอ

 

สบายจริงจริ๊ง

 

กินข้าวยัง

 

ทำไม

 

จะมากินข้าวด้วย ออกไปนั่งรอที่โต๊ะข้างนอก!

 

ขึ้นเสียงไมวะ

 

ปัณเองก็งงวันนี้ปุณณ์มันมาแปลก ในมือถือถุงกับข้าวมาด้วย ก่อนจะเริ่มเข้าใจเพราะได้ยินเสียงรถยนต์ และเสียงเด็กที่เหมือนคนกำลังคุยกันอยู่

 

 

สวัสดีค่ะอาปัณ

 

สวัสดีครับ ... ผมคินครับ

 

เปิดตัว ?

 

พี่ปัณอ่ะ!

 

เอ่า อะไรอ่ะแล้วพามาทำไมงั้น

 

คินเดินจูงมือยี่หวาเข้ามาใกล้สองพี่น้อง ก่อนจะยื่นถุงมังคุดให้คนเป็นพี่

 

อ่อผมไม่ค่อยกินครับ แกะแล้วเลอะมือ

 

เดี๋ยวแกะให้เอง!ปุณณ์หยิบถุงมังคุดจากมือคินก่อนจะเอาเข้าในครัว

 

ขัดดีนักไอ้พี่ปัณ

 

 

คินซื้ออาหารทะเลมาฝากเพราะลงไปต่างจังหวัดทางใต้มาพอดี เราออกไปช่วยกันย่างกุ้ง ทำปู เหมือนมีปาร์ตี้เล็กๆ อยู่ๆปัณกับคินก็ดันมีเรื่องคุยถูกกันซะงั้นจากที่ตอนแรกไอ้พี่ปัณมันทำเป็นวางฟอร์ม

 

ปุณณ์เลยค่อยสบายใจหน่อย

 

 

ไม่สูบบุหรี่?

 

ไม่ครับ

 

ไม่กินเหล้าด้วย?

 

ใช่ครับ

 

เห้ยจับมือว่ะปัณถึงกับลุกขึ้นยืน เพราะตัวเองก็ไม่กินทั้งเหล้าและสูบเหมือนกัน

 

ไม่โกหกนะ

 

สาบานเลยครับ

 

ปัณอายุมากกว่าคินแค่ปีเดียว ทั้งคู่ทำธุรกิจใกล้เคียงกัน เลยมีเรื่องคุยกันเยอะแยะ เหลือแค่เขาที่ต้องมานั่งคุยกับเด็กนี่แหละ

 

หื้อ ปูอร่อยมากเลยค่ะอาปุณณ์

 

โอเค เดี๋ยวอาแกะให้เยอะๆเลย

 

 

ปุณณ์มันดูโตขี้นก็วันนี้แหละมั้งคนเป็นพี่ชายมองภาพนั้นพร้อมกับพูดออกมา...ภาพที่มันยิ้มหัวเราะกับลูกของคนอื่น การกระทำทุกอย่างที่ดูแลใครอีกคนได้ ความใส่ใจเล็กๆน้อยๆ

 

พี่ปัณหวงปุณณ์มากสินะครับ

 

ใช่น่ะสิ อยู่กันมาสองคนไม่ให้หวงได้ไง

 

กับคุณผมก็หวง

 

โอเค ยอมแล้วครับคินยกมืออย่างคนจะยอมแพ้

 

มันเข้ากับลูกคุณได้ใช่มั้ย

 

ตามภาพที่เห็นเลยครับ

 

ฝากดูแลมันด้วยนะคินเลิกคิ้ว เมื่อกี้ยังดูยากอยู่เลย

 

 

เรื่องของพวกคุณดูจะละครดีเนอะ ชอบมันตั้งแต่ตอนไหนล่ะ

 

คินมองไปที่ปุณณ์ที่กำลังป้อนข้าวลูกสาวตัวเอง

 

ผมบอกไม่ถูกว่ามันเรียกว่าชอบหรือยังตอนนั้น เพราะอยู่ๆวันนึงเราก็ห่างกันไป แปลกที่ผมโหยหาทั้งที่มันพึ่งจะเริ่มไม่นาน อย่างที่พี่บอกเราต่างไปใช้ชีวิต แต่ตอนที่เรากลับมาเจอกันและมาจนตอนนี้...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้ผมเข้าใจ

 

ว่าผมรักปุณณ์

 

ถึงแม้ในชีวิตผมเคยทำความเป็นครอบครัวพลาดมาแล้วครั้งนึง ผมเรียนรู้กับมันและจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก

 

เห้อ เสียดายกุ้งว่ะ เก็บไปบอกมันนะ ผมเชื่อใจคุณ

 

ก่อนที่ปัณจะลุกเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าที่จริงจังกว่าเดิม

 

ถ้าวันนึงไม่รักมันแล้ว บอกมันดีๆอย่าทำให้มันร้องไห้

 

ไม่มีวันครับ

 

เออ จะคอยดู

 

ระหว่างที่นั่งกินข้าวกัน พี่ปัณก็ขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนมีตอนนี้เลยมีเจ้ามงที่วิ่งเล่นรอบๆ คินคอยเอากุ้งที่ย่างไว้มาวาง ปุณณ์ก็คอยแกะให้ยี่หวากิน จนตอนนี้หน้าที่นั้นก็ตกเป็นของคินที่เป็นคนนั่งแกะให้เราทั้งสองกิน

 

ปะป๊าขอปูให้หนูด้วยค่ะ

 

ได้ค่ะคินแกะและป้อนใส่ปากยี่หวาเลย เด็กน้อยยิ้มแป้น และคงเริ่มจะอิ่มแล้วเพราะแกขอลงไปเล่นกับเจ้ามง

 

ยี่หวาอิ่มแล้ว กินให้เต็มที่พี่แกะให้

 

พี่แกะกินเลย ผมแกะได้ แมนๆแรงเยอะ

 

แต่พี่อยากแกะให้ พี่เป็นแฟนเรานะปุณณ์หน้าแดง

 

เขาชอบกันไม่ใช่เหรอที่แฟนแกะกุ้งให้ ใช่มั้ย

 

นั่นต้องผู้หญิงสิครับที่ชอบให้แฟนแกะให้

 

เราไม่ชอบเหรอคินทำหน้าเจือนลงเพราะคิดว่าปุณณ์อาจจะไม่ชอบหรือเปล่าที่เขาแสดงออกแบบนี้ จนกุ้งที่แกะคาไว้ค้างอยู่แบบนั้น ปุณณ์ที่เห็นแบบนั้นจึงโน้มตัวลงไปกัดกุ้งที่มือพี่คินที่ถือค้างไว้อยู่

 

อ๋อบอับ  (ชอบคับ)

 

แค่เกรงใจ พี่ยังไม่ค่อยได้กินเลยมัวแต่แกะให้ :-(” มือหนาเลื่อนมาลูบหัวเบาๆก่อนจะระบายยิ้มให้

 

พี่ทำแบบนี้แล้วมีความสุข

 

จิตใต้สำนึกของคินนึกไปถึงการได้จรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมานี้แล้ว

 

 

ปุณณ์

 

            ปุณณ์ยังไม่พร้อม ถ้าเขาจะบอก...

 

ป้อนพี่มั้งสิ

 

            ดูการกระทำลุงๆนี้สิ

 

อ้าปากเร็วเนื้อปูชิ้นโตถูกส่งเข้าปากของคินที่อมยิ้มได้ไม่นานก็ต้องเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง

 

ขอบคุณนะปุณณ์

 

ขอบคุณอะไรครับ ผมสิต้องขอบคุณ

 

ขอบคุณปุณณ์ที่เลือกจะเดินไปกับพี่

 

...

 

พี่...รักปุณณ์นะ

 

พี่คิน...

 

            ปุณณ์ปัดจานกุ้งตกจนยี่หวายังตกใจวิ่งมาดู...ความซุ่มซ่ามของตัวเองที่ยังไม่เคยหายไปซักที

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากคินไปรับยี่หวา ก่อนจะไปรับปุณณ์กลับบ้าน เราก็พากันมาแวะหาอะไรกินก่อนจะกลับบ้านของเรา

 

ใช่...บ้านของเรา

 

 

อยากอยู่กับอาปุณณ์ทุกวันมั้ย

 

อยากอยู่ทุกวันค่ะ!

 

จัดไปครับ เพราะอาปุณณ์จะมาอยู่บ้านเราทุกวันหลังจากนี้เลย

 

จริงเหรอคะอาปุณณ์” ปุณณ์หันไปมองคนที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาอย่างน่าหมั่นไส้

 

ครับ นอนกับยี่หวาทุกวันเลยเขาโดนสะกิดยิกๆ ก็พี่คินนะสิที่อยู่ๆมาส่ายหัวใส่เขาซะงั้น

 

ก็ดูปุณณ์ไปบอกกับยี่หวาสิ จะไปนอนด้วยทุกวัน..ได้ที่ไหนล่ะ มานอนกับเขาบ้างสิ

 

ก็ตัวเท่ายี่หวาสิครับ จะได้นอนด้วย

 

ป๊าก็มาด้วยกันสิคะ ไม่เห็นยากเลย

 

เด็กหนอเด็ก ไม่รู้อะไรเลย.....

 

 

 

 

การตัดสินใจมาอยู่กับพี่คินเราทำทุกขั้นตอนอย่างถูกต้องอาจจะไม่ใช่การจัดงานแต่งงานที่ดูจริงจังขั้นนั้น แต่อย่างน้อยครอบครัวเราทั้งสองก็รับรู้ เราผูกข้อมือกันโดยผู้ใหญ่ของปุณณ์และของคินต่างผูกให้ แม่ปุณณ์จำคินได้ตัวปุณณ์เองยังไม่คิดเลยว่าแม่จะจำได้กับการเจอกันแค่ครั้งเดียว...ตอนที่เขาหกล้มหัวเข่าแตก

 

ส่วนไอ้พี่ปัณก็วางฟอร์มเหมือนเดิม ปุณณ์เขาไปกอดพี่ชายแม้จะอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ซอย ปัณเองก็ยังอดห่วงปุณณ์ไม่ได้ถึงอย่างไรปุณณ์เองก็ยังคงเทียวไปเทียวกับบ้านสองสามหลังนี้อยู่ตลอด

 

 

ยังไม่นอนอีกเหรอครับ

 

ในห้องนอนของเราที่คินยังคงจดจ้องไปที่หน้าจอหน้าโน้ตบุ้คด้วยสายตาเหนื่อยล้า ปุณณ์ที่พึ่งออกมาจากห้องยี่หวาก็เข้าไปกอดจากด้านหลัง เอียงหน้าซบกับลาดไหล่กว้าง

 

ยี่หวาหลับแล้วเหรอคะ

 

ครับ แกคงเล่นจนหลับบาร์บี้ยังนอนเกลื่อนเต็มที่นอนอยู่เลยคินเอียงหน้าไปซบกับใบหน้าของปุณณ์จากทางด้านหลัง

 

วันนี้...จะไปนอนกับยี่หวามั้ยครับ

 

            เป็นปุณณ์ที่หันหน้าเข้าหาใบหน้าที่มองตนอยู่ มองใกล้ขนาดนี้เห็นหน้าพี่คินชัดเต็มตาเลย

 

ปุณณ์ทำแบบนี้ คิดว่าพี่จะอยากไปนอนกับลูกเหรอพวงแก้มสีแดงเรื่อถูกหอมอย่างชื่นใจ เขาปิดงานทั้งหมดก่อนจะตามมาข้างปุณณ์

 

            ร่างกายที่เล็กกว่าถูกดึงเข้ามากกกอด พลันนึกถึงเรื่องราวสมัยเรียนความรู้สึกของพี่คินที่ปุณณ์อยากรู้ว่าตอนนั้นเขารู้สึกอย่างไร

 

ใจหาย ใจหายมากๆ

 

ตอนนั้นผมไม่รู้ รู้แค่ว่าทำไมนะ ทำไมไม่บอกพี่

 

พี่เรียกปุณณ์ดังลั่นรถเลยนะ ตอนนั้นไม่อายใครเลยปุณณ์ยิ่งกอดอีกคนแน่น ตอนนี้...ไม่ให้ไปไหนแล้วนะ

 

ไม่ไปแล้วน้ำเสียงเล็กๆนั้นทำให้คนที่มันเขี้ยวขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะกดจูบลงที่จมูกโด่งรั้น ค่อยๆเคลื่อนมายังริมฝีปากที่เผยอรออย่างลืมตัว รอริมฝีปากนั้นที่เมื่อไหร่จะลงมาครอบครองกันเสียที

 

จูบซักทีสิครับ

 

            เขากำลังร้องขอ ... และได้รับมันทันทีจากนั้น

 

            รสจูบที่โหยหา สัมผัสที่อ่อนหวาน การกระทำที่ชัดเจนพาเราลงลึกไปถึงความปรารถนาที่คินไม่คิดจะทำมันถ้าปุณณ์ยังไม่พร้อม

 

...ทำได้

 

...

 

ไหนบอกว่าเราเป็นแฟนกัน มันมากกว่าแฟนนะพี่คิน

 

            ชุดนอนคู่สีครีมถูกปลดเปลื้องจนหมดของสองร่าง เตียงทั้งหลังสั่นคลอนตามจังหวะการประสานร่างเป็นหนึ่ง ไม่มีความเจ็บปวดทรมาน มีแต่ความรักและอ่อนโยนที่เราได้รับผ่านกันและกัน มันลึกล้ำ เน้นย้ำ และลึกซึ้ง

 

            จนเวลาผ่านไปคล้อยเช้าตะวันกำลังจะขึ้น เราก็เอาแต่นอนมองหน้ากัน มือเล็กๆนั้นโอบใบหน้าของคนแก่กกว่าเอาไว้ก่อนจะเคลื่อนเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

ปุณณ์รักพี่คิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยี่หวาคะ ปะป๊าล่ะ” หลังจากตื่นมาและรู้ว่ามันสายแล้ว ปุณณ์ก็รีบจัดการร่างกายตัวเองก่อนจะรีบลงมา

 

อยู่ในครัวค่ะ

 

...

 

อาปุณณ์พึ่งตื่นเหรอคะ

 

ใช่ครับ ปกติวันหยุดอาจะตื่นสายมากกกก แต่ไม่ดีเลยนะ

 

ช่ายย ยี่หวาตื่นเช้ามาดูตูน

 

น่ารักมากครับปุณณ์ลูบศีรษะยี่หวาก่อนจะตักข้าวป้อนเธออยู่สองสามคำจึงผละหันกลับเข้าไปมองหาคนที่อยู่ในครัว เขาอยู่ในชุดที่สวมผ้ากันเปื้อนกับท่าทางคล่องแคล่วตอนหยิบโน่นจับนี่ พี่คินลุคนี้หล่อขึ้นไปอีกเป็นกองเลย

 

 

ทำอะไรครับ

 

ต้มจืดเต้าหู้ตำลึง กับไข่ตุ๋น มีหมูสามชั้นทอดด้วย

 

...

 

ตำลึงเก็บข้างรั้วบ้าน ไข่ตุ๋นของโปรดยี่หวาเขา แล้วก็เต้าหู้ของโปรดปุณณ์

 

รู้ได้ไงครับว่าปุณณ์ชอบเต้าหู้

 

ก็เห็นแก้มเรานิ่มแบบเต้าหู้ตัวก็นิ่มไปหมด ก็เลยคิดว่าอาจจะชอบกินเต้าหู้หรือเปล่า

มั่วแล้ว!

 

แล้ว...ปุณณ์ชอบอะไร

 

อืม.. ชอบไข่พะโล้มั้งครับ แต่ก็กินได้หมดนะที่จริง

 

อ่อ

 

...

 

นึกว่าจะบอกว่าชอบพี่

 

 

 

เขาทำจานแตกไปสามใบที่ถืออยู่

 

 

 

ฮ่า ปุณณ์เนี่ย เขินทำของพังหมดเลย

 

...

 

ออกไปรอกับลูกเลย เดี๋ยวพี่เก็บให้แปบนึงนะคะ

 

 

 

วันหยุดทั้งวันเราใช้เวลาหมดไปกับการอยู่บ้าน นั่งคุยกัน นอนพักบ้าง ทำผลไม้ปั่นกินบ้าง พอเริ่มคล้อยบ่ายกว่าๆ ยี่หวาที่หลับทีหลังคุณป๊าและอาปุณณ์ เด็กน้อยเห็นว่าทั้งคู่นอนเอาหัวชนกันอยู่ที่โซฟา ด้วยความหวังดีของเด็ก ยี่หวาคิดว่าอาปุณณ์คงจะปวดหัวมากกว่าแน่เพราะเอียงไปทางป๊ามากกว่า ป๊าเคยบอกไว้ว่านอนแบบนี้จะทำให้ปวดคอ

 

ยี่หวาเลยดันคอปะป๊าให้ลงนอนกับโซฟา ก่อนที่ร่างของปุณณ์จะค่อยๆไหลลงและเอียงทับอก

 

นอนแล้ววว

 

ปุณณ์ที่เหมือนจะรู้สึกตัวขยับร่างตัวเองให้นอนสบายแบบไม่รู้ตัวว่าทั้งครึ่งตัวนั้นทาบทับไปกับร่างกายของใครอีกคน อากาศก็ดีที่นอนก็สบาย ปุณณ์หลับสบายแต่ใครอีกคนกับเริ่มรู้สึกเมื่อยตัว

 

แต่พอรู้สึกตัวขึ้นมาเห็นแพขนตายาว กับจมูกรั้นๆความรู้สึกชา เมื่อยตัวมันหายไปแล้ว มีแค่ความรักที่มองเห็น แสร้งหลับต่อดีกว่า มือยาวข้างนึงเลื่อนไปโอบลำตัวนั้นอย่างเกรงๆค่อยๆสัมผัสลงบนลำตัวที่แสนกลัวจะบอบช้ำ ถึงแม้เมื่อคืนจะลืมตัวไปหน่อยก็ตาม เขาชะเง้อดูยี่หวาที่นอนอยู่ข้างล่าง

 

รู้สึกผิดกับลูกนิดหน่อยเพราะดูท่าคงจะเล่นจนหลับ

 

ขอโทษนะลูก นอนตรงนั้นไปก่อนนะ

 

 

 

 

พอตื่นกันขึ้นมาก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่พากันนอนจนข้างนอกมืดค่ำ ยี่หวาเองก็ตื่นมาเล่นคนเดียว สุดท้ายมื้อเย็นก็ต้องออกมากินข้างนอก ร้านอาหารวันนี้เป็นสไตล์อาหารบ้านๆมีหลายครอบครัวมากิน เลยมีเสียงพูดคุยเลยดังเป็นพิเศษ

 

ยี่หวาเอาอะไรลูก

 

ไข่เจียวค่ะปะป๊า

 

แค่นี้เหรอปุณณ์ถามต่อ 

 

ค่ะ!”  แต่คินก็สั่งอย่างอื่นมาเพิ่มอีกเยอะ ทั้งปลากระพงนึ่งมะนาว ต้มยำกุ้ง ต้มจืด สั่งเหมือนมากับเป็นสิบคน

 

ร้านนี้ต้มโคล้งอร่อยมาก พี่แนะนำ

 

จัดมาสองเลยครับถ้างั้นแต่เชื่อว่าตัวเองน่าจะกินหมด...ก็มันน่ากินจริงๆนี่หน่า

 

ดีมาก พี่จะได้แอบจำสูตรเอาไปทำให้เรากับลูกกิน

 

นิสัยอ่ะครับ

 

จะได้ไม่ต้องออกมากินแล้วไง ทำกินกันอยู่บ้าน...สองคนคินทำท่าทางเข้าไปใกล้แอบเหล่มองลูกนิดหน่อย

 

พี่คิน..

 

 

นิดนึงก็เอาเนอะ

 

ก่อนที่จะมีเสียงเด็กเสิร์ฟเดินเข้ามาแทรก

 

 

ขอโทษนะคะ ขออนุญาตถ่ายรูปครอบครัวได้มั้ยคะ อยากไปตั้งโชว์ที่บอร์ดนั้นค่ะเรามองตามกันไปตรงนั้นมีรูปหลายครอบครัวแปะๆไว้เต็มไปหมด

 

คินและยี่หวาตกลงก่อนจะเขยิบเข้ามาใกล้กันแล้วเหลือแต่คำตอบจากคนที่นั่งยิ้มเขิน

 

 

ปุณณ์ ?”

 

...ตกลงครับ

 

 

ได้ยินคำว่าครอบครัวทีไร สำหรับปุณณ์มันอุ่นใจทุกครั้ง 

 

ได้ตกลงเป็นครอบครัวเดียวกัน…  มีปุณณ์ มีคิน และยี่หวา

 

มีความสุขที่สุดแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

always

 

 

อาหารเยอะเนอะเรื่องนี้ ของชอบทั้งนั้น

และตอนนี้หิวจังค่ะ

 

เปิดเรื่องใหม่เก่งอีก เดี๋ยวด่าให้นะคะ

 

และขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ

อย่าลืมฟังยูเอ็นวิลเลจี แพคฮยอนนี่

และอย่าลืมซื้อบั้มเซชานกันเด้อ !

#smileandgoCB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2030 Jennysupat18 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:47
    น่าร้ากกกก
    #2,030
    0
  2. #1781 Lepetitfox (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 19:58
    อบอุ่นมากๆ​เลยเรื่องนี้
    #1,781
    0
  3. #1765 tunnx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 14:40
    อบอุ่นหัวใจมากๆ
    #1,765
    0
  4. #1760 Ohhhhh (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:05

    เรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ ได้กลับมาเจอกัน ได้อยู่ด้วยกันอีก

    #1,760
    0
  5. #1755 cheerchanbaek (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 15:47
    โง้วววววว พี่คินนนนนหล่อมากกก อบอุ่นเหมือนไมโครเวฟฟฟฟ ฮื่อออออ น้องปุณก็น่ารักมากเลย แงงงง โอ้ยยย เป็นครอบครัวที่ฟินและดีต่อใจฟุดๆ กระซิกๆๆๆ นี่ละน้า~ เค้าบอกว่า โลกจะหมุนคนที่ใช่มาให้เราเองในสักวัน! ถึงจะจากกันแต่มันก็จะหมุนมาเจอกันใหม่~ แง๊~ มันใช่ไปเลยค่าาาาาาาา อยากจะกรี๊ดดดด เขินมากกก ขอเป็นยี่หวาได้ไหมม อยากมีปะป๊าสองคนชื่อคินและปุณค่าาา
    #1,755
    0
  6. #1691 `babyboiboi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 01:15
    มันดีมากๆเลยค่ะแงงง
    #1,691
    0
  7. #1685 nfb315 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 23:05
    เรื่องนี้น่ารักแบบจริงๆเลย
    #1,685
    0
  8. #1683 เบค่อนแบร่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 01:49
    น่ารักมากกก อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจจ
    #1,683
    0
  9. #1682 cheerchanbaek (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:33
    ละมุนนนนุ่มนิ่มมมมละมุมละไมเหมือนคาราเมลมัคคิอาโต้นุ่มๆกาแฟหอมๆนมนุ่มแล้วราดด้วยซอสคาราเมลหอมหวานนนน โอ๊ยยย ใช่ค่ะ กำลังอยากกาแฟฟ เมนูโปรดของหนูเองงงง คิดว่าค่อดได้ฟีลเพลงนี้มากอทะ ฮื่อออออออ ความรักในวัยเยาว์!!! อย่างที่เค้าว่ากัน คนที่ใช่จะเข้ามาในเวลาที่ใช่จริงๆอ่ะ คนเราพบกันเพื่อลาจากและกลับมาพบกันใหม่ในเวลานี้ถูกต้องงงงงง เพื่อที่จะได้รักกันน อุกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ฮื่ออออ น่ารักกกกมากกกกกกกค่าาา ชอบฟิคฟีลลลกู้ดดแบบนี้ เหมือนเพิ่มพลังงงชีวิตต รู้สึกกดีมากกกค่าาา ชอบผลงานของคุณหลายๆเรื่องเลยนะคะ~~ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^__^
    #1,682
    0
  10. #1661 srpanda_ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:02
    น่ารักทิฉุดเลยยยยย
    #1,661
    0
  11. #1659 mmeieiss (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 10:00
    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ยัยน้องตอนเด็กดูแสบๆโตมานุ่มนิ่มเฉยเลย
    #1,659
    0
  12. #1657 MONAHT_ADUS (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:16

    คุณพ่อหยอดเก่งม้ากกกก เขินแทนยัยน้อง

    #1,657
    0
  13. #1655 SkyApril (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 00:22
    ตอนเด็กที่แยกกัน น้ำตาจะไหลล แฮปปี้แล้วววว มีความสุขที่ได้อ่านนะคะ :)
    #1,655
    0
  14. #1654 TubtimTy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:48
    น่ารักมากกกกก ยี่หวาน่ารักจังเลยลูกกก
    #1,654
    0
  15. #1647 bemysunshine (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 10:31
    น่ารักมากเลยค้าบ ถึงตอนเด็กจะจากกันแต่ก็ได้มาเจอกันและอยู่ด้วยกันอีก แบบนี้มันพรหมลิขิตชัดๆ แอแง คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่ทำให้ยี่หว่าน่ารักแบบนี้ คือรักยี่หวามากๆ ดีที่ทุกคนเข้ากันได้ น่ารักมากเลยครอบครัวนี้
    #1,647
    0
  16. #1645 deereastsea (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 10:12
    น่ารักมากกกกก อบอุ่นมากกกกก ชอบครอบครัวนี้มากกกกก

    อยากถ่ายรูปครอบครัวด้วยเลยย เป็นมงมงก็ได้ค่ะ แงงง 555555 ความรู้สึกดีมากตอนอ่าน พอบรรยายถึงตอนสมัยเรียนละจะร้องไห้ตลอด สงสารพี่คินตอนน้องย้ายบ้าน อ่านไปๆก็กลัวจะจบไม่ดี แต่พออ่านจบแล้ว สุขใจมากค่ะ ชอบฟิคฟีลแบบนี้มาก ชอบจริงๆนะคะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
    อาจจะมีคำผิดบ้างนะคะ

    แต่ก็ไม่ทำให้การอ่านสะดุดเท่าไหร่ ลื่นไหล เพราะอารมณ์มาเต็ม
    #1,645
    0
  17. #1640 jayyyyyyyyyyyyyyyyyyyy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 18:34
    น่ารักม้ากกกกกกกกกกกกกกกกห
    #1,640
    0
  18. #1635 24/7-B100HYUN (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:34
    น่ารักมากกกกกก
    #1,635
    0
  19. #1632 Power Prow ❤ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:14
    น่ารักมากกกๆๆๆๆ
    #1,632
    0
  20. #1629 신성 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 19:51
    ฮือออออน่ารักมากเลยค่ะไรท์ แต่ช่วงหลังๆมีชื่อน้องปุณณ์ผิดเป็นปัณณ์เยอะเลยนะคะ
    #1,629
    0
  21. #1628 kfka (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:18
    เป็นครอบครัวอบอุ่นมากเลยค่ะ
    #1,628
    0
  22. #1627 cbdh61 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:13
    น่ารักกก
    #1,627
    0
  23. #1623 CB-614 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:58
    ชอบมากเลย พี่คินแสนอบอุ่น ยี่หวาก็น่ารักกกก ปุณก็แสนดี น่าอิจฉาจริงๆรักแรกและรักสุดท้าย แงง
    #1,623
    0
  24. #1622 Belmeyoo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:52
    น่ารักมากกกกกกกกกกกก อบอุ่นสุดฮือออ
    #1,622
    0
  25. #1619 youcancallmemonster (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 09:42
    น่ารักมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เเต่งออกมานะคะ
    #1,619
    0