smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 4 : OS :Your only Friend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 417 ครั้ง
    31 ต.ค. 61



Your

only

Friend

 

 

 

 

 


 

 

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักในวันหยุดวันนี้ มันทำให้ทุกอย่างดูเหงาไปหมดในวันแรกของหิมะตกปีนี้ ที่จริงก็ทุกปี... ภายในห้องพักของอพาร์ทเม้นท์เก่าๆแห่งหนึ่ง สองเพื่อนสนิทที่อยู่คนละมุมของพักขนาดกลางกำลังมีอากัปกิริยาที่ต่างกันไป

 

แบคฮยอนกับโต๊ะอ่านหนังสือสายตาเหม่อลอยพลางนั่งกอดเข่ามองออกไปนอกหน้าต่าง มองเหล่าหิมะที่ตกลงมากระทบพื้นด้านล่าง

 

ไม่ออกไปอยู่กับมันหรือไง

 

“...ไม่เห็นเหรอว่าหิมะตกหนัก

 

ปาร์คชานยอลคนที่นั่งพิงหัวเตียงกว้างเอ่ยออกมาหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ก่อนจะเห็นว่าบยอนแบคฮยอนนั่งถอนหายใจใส่โทรศัพท์นับสิบนับร้อยครั้ง และก็เอาแต่เหม่ออยู่แบบนั้น

 

แล้วมันที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แฟนนายแบบของบยอนแบคฮยอน

 

ส่วนคนที่ปาร์คชานยอลคุยด้วยก็หนีไม่พ้นแฟนสาวอย่างจีน่า สาวอึ้มหุ่นเอ็กซ์ที่คบกันมากว่า1ปีแล้ว

 

 

อยู่กับแฟนตอนวันหิมะตกแบบนี้โรแมนติกจะตาย

 

พูดมากจังวะ

 

บยอนแบคฮยอนและปาร์คชานยอลอยู่ด้วยกันในอพาร์ทเม้นท์แถวๆมหาวิทยาลัยมาเกือบ 2 ปีได้แล้วตั้งแต่เข้ามาเรียน ตัวแบคฮยอนมาจากต่างจังหวัดแล้วก็ได้รู้จักชานยอล ด้วยความที่ง่ายๆเลยขออีกคนมาอยู่ด้วยและความที่ชานยอลก็เป็นคนง่ายๆเหมือนกันก็เลยเป็นอันว่าตกลง

 

ส่วนความสัมพันธ์ของเราก็คือเพื่อน

 

อืม

 

เพื่อนที่นอนด้วยกัน

 

เราต่างคบคนอื่นอยู่ทั้งคู่ แฟนนายแบบของแบคฮยอนนั้นเป็นรุ่นพี่ หล่อเหลาเอาเก่งอยู่มั้ง ในความคิดของชานยอล ไม่งั้นเพื่อนตัวเล็กคงไม่ติดอีกฝ่ายแจแล้วนั่งเหงาหงอยอยู่แบบนี้ เห็นแบบนั้นแล้วอีกคนเลยตัดสินใจเรียก

 

มานี่สิ มือหนาตบลงไปตรงที่ว่างข้างกันบนเตียง

 

ไม่มีอารมณ์เอาหรอกนะ

 

ไม่ได้จะเอา มานั่งด้วยกันจะได้อบอุ่นไง

 

เหอะ

 

ถึงจะหงุดหงิดไปบ้างแต่แบคฮยอนก็เดินขึ้นมาบนเตียงและเขยิบเข้าไปใกล้คนตัวสูงที่มองตามการกระทำนั้น หัวเล็กเอนพิงไหล่หนาพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดตอบแชทจากแฟนนายแบบอย่างซึงอูไปด้วย

 

รอยยิ้มบนใบหน้าขาวเรียกให้ชานยอลหันไปมอง เขาวางโทรศัพท์ของตัวเองลงก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์อีกคนคว่ำลงกับเตียงบ้าง แค่เพราะหมั่นไส้

 

 

มั้ง

 

 

ทำบ้าอะไรแบคฮยอนถามออกมาอย่างหัวเสียก่อนร่างสูงกว่าจะดันตัวเข้ามาแล้วคร่อมทับมาเผชิญหน้ากัน

 

ก็บอกไม่มีอารมณ์ไง


...งั้นก็ดิ้นแล้วลุกไปสิ

 

ตาคมมองอีกคนอย่างลองเชิง ถ้าไม่ต้องการก็แค่สะบัดตัวออกไปเขาก็คงไม่คิดจะบังคับอยู่แล้ว แต่คนใต้ร่างก็เริ่มขยับ...ขยับให้เข้าใกล้กันจนใบหน้าเราไม่เหลือช่องว่างระหว่างกันและกันอีกแล้ว มันเกิดขึ้นเหมือนเดิมโดยที่ไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน พวกเขาอาจจะอยาก...พร้อมๆกัน

 

ระหว่างเรามันเกิดขึ้นครั้งแรกจากความอยากลอง ไม่ได้เมา ไม่มีใครเมาแม้แต่น้อย และพอมีครั้งแรกต่อจากนั้นมันก็เกิดขึ้นมาอีกนับครั้งไม่ถ้วน เราต่างคนต่างมีใครซึ่งรู้แก่ใจดีทั้งคู่ ความผิดชอบเก็บไว้ทีหลังแต่ความใคร่เมื่อเกิดขึ้นแล้วใครจะหักห้ามใจไว้ ถึงจะผิดเพราะสถานะของเราที่คนอื่นรู้กันก็คือแบคฮยอนและชานยอลนั่นคือคู่เพื่อนซี้

 

แต่ความจริงมันแย่กว่านั้น เพราะเราคือเพื่อนที่มีอะไรเกินเลย

 

หรือเซ็กส์เฟรนด์ก็ไม่ผิด

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นและกลับมาเป็นปกติในตอนเช้าหลังจากนั้น ไม่มีคำขอโทษหลังจากคืนแรกเราต่างรู้ดีเพราะต่างคนต่างยินยอมพร้อมใจ เราใช้ชีวิตปกติไปมหาวิทยาลัยพร้อมกัน เข้าเรียนด้วยกัน ตกเย็นก็แยกย้ายไปอยู่กับคนของตัวเอง กลางดึกก็กลับมานอนที่ห้อง

 

บางครั้งบางคนก็ไม่กลับมาคงไม่ต้องถามให้เสียเวลาว่าไปค้างที่ไหนและไปทำอะไร

 

เราไม่ได้เรียกร้องอะไรจากกันพูดได้ว่าไม่มีสิทธิ์ เพื่อนกันก็ต้องมีช่องว่างระหว่างกัน แต่ก็ใช่ว่าใครซักคนจะไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นึกว่าจะไปก่อน

 

แบคฮยอนเอ่ยขึ้นหลังออกมาจากห้องน้ำและเห็นชานยอลนั่งกดโทรศัพท์ที่ปลายเตียงด้วยชุดนักศึกษาที่พร้อมไปเรียนแล้ว

 

ก็รอไปพร้อมกัน

 

ไม่ไปรับเมียก่อนไง

 

เปล่า

 

มีอะไรป่ะวะ

 

คนที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวนั่งลงข้างกัน ใบหน้านั้นแสดงความกังวลกับเรื่องของเพื่อนที่ไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรกับจีน่าหรือเปล่า เพราะช่วงหลังๆชานยอลอยู่ที่ห้องบ่อยขึ้นเวลากลับมาก็จะเห็นอีกคนนอนหลับอยู่ในห้องแล้ว

 

ไปแต่งตัวไป

 

เล่า

 

เสือก

 

เอ่าไอ้เวรนี่

 

ชานยอลผลักอีกคนให้ลุกออกไปแต่งตัวก่อนจะชักสีหน้าหงุดหงิด เพราะเพื่อนตัวดีมักจะทำอะไรชักช้าเรามักจะเข้าเรียนเลทกันตลอด วันนี้ก็คงไม่ต่างกัน

 

 

 

 

นักศึกษาออกมาข้างหน้า

 

ประโยคยอดฮิตสำหรับพวกเขาทั้งสองคน คาบเรียนวันนี้เป็นการออกแบบที่น่าเบื่อ หัวข้อของการออกแบบวันนี้คือ ห้องในฝัน ที่ต้องวาดรูปพร้อมคำบรรยาย ใครๆก็รู้ว่าอาจารย์คนนี้นอกจากงานศิลปะที่ต้องออกมาเริ่ดเลอของแกแล้ว การออกมาพูดพรีเซนต์ก็ต้องคูลตามสไตล์แกด้วย

 

อีกครึ่งชั่วโมงคงเสร็จเนอะ กรุณาออกมาพรีเซนต์ทีละคน

 

เกิดเสียงโห่ร้องประท้วงกึกก้องไปตามประสา ชานยอลเริ่มลงมือเพราะไม่อยากเสียเวลา ปลายดินสอจรดลงไปบนกระดาษตามจินตนาการลวกๆที่ขึ้นมาในหัว

 

แบคฮยอนหันไปมองก็เห็นว่าคนข้างๆดูตั้งใจเป็นพิเศษ ใครๆก็รู้ว่าชานยอลชอบวาดรูปจินตนาการชานยอลแม่งล้ำเลิศ เท่บ้าง บางภาพก็อยู่ในจุดที่คาดไม่ถึงบ้าง เป็นที่ถูกใจอาจารย์เขาล่ะ ส่วนตัวเขาเองอ่ะเหรอ เหอะ มีส่งก็บุญแล้ว

 

ถ้าใครเสร็จแล้วก็ออกมาได้เลย เสียงโต๊ะที่เคลื่อนออกข้างๆทำให้แบคฮยอนตกใจหันไปมอง ก่อนจะเห็นว่าชานยอลมันลุกไปแล้วไอ้บ้า นี่มันผ่านไปสิบห้านาทีเอง...

 

เมื่อภาพวาดถูกฉายลงบนจอก็เกิดเสียงฮือฮาตามมา มีเสียงหัวเราะอยู่พักใหญ่ แบคฮยอนก็ถึงกับขำๆออกมานิดหน่อย

 

เอาล่ะ เงียบค่ะนักศึกษา

 

 

empty room

 

ผมไม่ชอบห้องรกๆ เพราะมันเกะกะลูกตา ไม่ชอบความวุ่นวายมันถึงได้ออกมาดังภาพนี้ นี่คือความสุขในชีวิตส่วนตัวของผม ผมเคยคิดว่าการอยู่คนเดียวเท่ากับมีความสุข

 

“…”

 

และผมพึ่งรู้ว่ามันยิ่งมีความสุขมากไปกว่าเดิมอีก เมื่อในห้องนี้มีเสียงหัวเราะมาเพิ่ม และผมก็คิดว่า

 

ภาพวาดต่อไปถูกเลื่อนขึ้นมาแทนภาพห้องว่างเปล่าก่อนหน้า พอๆกับที่ใครบางคนหันไปสนใจบทสนทนาในแชทมากกว่า

 

 

การได้อยู่ร่วมกับเพื่อน มันมีความสุขมากกว่าเดิมเป็นไหนๆ

 

ตาคมยังคงมองไปตรงนั้น ที่ๆมีแต่ความว่างเปล่า...

 

 

ขอบคุณครับ

 

คนต่อไป

 

ชานยอลเดินกลับมานั่งที่เดิมก่อนคนที่เห็นจะออกปากแซวถึงภาพวาดห้องเปล่านั้นโดยที่ไม่เห็นอีกภาพนึงเลย

 

เลิกคุยได้แล้ว ต่อไปตามึง

 

เออว่ะ แบคฮยอนกุมไปที่อกและพรูลมหายใจแรงๆออกมาเห็นแบบนั้นชานยอลก็แอบขำ

 

อะไรขนาดนั้นแค่นี้จิ๊บๆ

 

มึงก็รู้ว่ากูพูดไม่ค่อยคิด

 

ก็จริง

 

เอ่าไอ้นี่นึกว่าจะให้กำลังใจ

 

...ให้ทำไม มึงทำได้อยู่แล้ว

 

คนต่อไป

 

เสียงอาจารย์พูดแทรกเข้ามาก่อนร่างเล็กที่รีบวิ่งออกไปพร้อมผมเผ้าที่ปลิวกระจัดกระจาย ก่อนจะเห็นภาพที่วาดนั้น ช่างตรงกันข้ามกันเสียเหลือเกิน

 

ผมตั้งชื่อให้มันว่า ห้องรก ครับ เสียงหัวเราะดังลั่นอีกครั้งพร้อมยิ้มเจื่อนๆของคนที่กำลังจะพรีเซนต์อยู่ข้างหน้า

 

คือผมเป็นคนชอบให้อะไรมันล้อมๆตัวเวลาอยู่ในห้อง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะชิดกันไปหมดนะครับ อย่างเตียงตรงนี้ ผมเอาตู้หนังสือมาวางใกล้ๆเพราะคิดว่ามันใหญ่และสะดวกในการหยิบ

 

...

 

ผมคิดว่าตัวเองไม่ชอบอยู่คนเดียวก็เลยเหมือนมีเจ้าของเหล่านี้อยู่ด้วยเป็นเพื่อน และผมก็ไม่ชอบความว่างเปล่า ชอบที่จะอยู่ภายในกรอบที่มีความสุขครับ

 

เสียงปรบมือดังขึ้น ก่อนอาจารย์จะพูดเลิกคลาสสั่งงานเหมือนเดิมและเราก็พากันออกจากห้องเรียนทันที

 

ไปไหนต่อ

 

ซึงอูมารับไม่รู้จะกลับหรือเปล่านะ

 

อืม อย่าเมาอีกอ่ะ

 

เออออ นี่มีเพื่อนหรือพ่อ

 

ชานยอลผลักหัวอีกคนก่อนจะเดินแยกออกมาเพราะไม่อยากเจอหน้าไอ้นายแบบนั่น สองขายาวก้าวเดินเข้าไปนั่งรอใต้คณะของเด็กแฟชั่นและไม่นานคนที่รอก็ลงมาพร้อมๆกับสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เรา

 

มาเร็วจังเลยย เธอพูดพร้อมบีบแก้มแฟนหนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

 

วันนี้เราจะไปไหนกันดี

 

อยากไปไหนอ่ะ

 

อยากกินเค้กจัง

 

ชานยอลหันไปมองเธอก่อนจะถอนหายใจใส่ ผู้หญิงมักจะบอกว่ากลัวอ้วนแต่หลายครั้งเธอเองก็เลือกจะไปกินแต่ของหวานๆแบบนี้ จีน่าชอบไปพวกคาเฟ่อะไรเทือกๆนั้น ซึ่งส่วนใหญ่เขาก็ตามใจเธอและพาไปทุกที่ที่เธออยากไปนั่นแหละ

 

ไม่กลัวอ้วนแล้วเหรอ

 

ถ้าอ้วน...ชานยอลยังจะรักเราป่ะ เธอยิ้มออกมาก่อนจะควงแขนพร้อมซบไปที่แขนแกร่งนั่น อีกฝ่ายไม่ได้ตอบออกมา ชานยอลจูงมืออีกคนไปที่รถระหว่างนั้นก็มีแต่คนมองมาที่เรา จีน่าเป็นตัวเด่นของคณะ ด้วยความสวยและหุ่นดีของเธอ ทำให้ผู้ชายมาชอบเยอะแต่เธอก็เลือกชานยอลคนเดียวที่ทำให้เธอตกหลุมรักได้

 

บรรยากาศในคาเฟ่ที่เธอเลือกมาร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ เราเลือกนั่งกันข้างนอกเพราะบรรยากาศดีและผู้คนไม่พลุกพล่านเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนและเลิกงาน เค้กพร้อมกับกาแฟ 2 แก้วถูกวางลงด้านหน้า จีน่าขอให้เขาถ่ายรูปให้ ยอมรับว่าเธอเป็นคนสวยเพราะไม่ว่าจะถ่ายมุมไหนก็มักจะดูดีไปเสียหมด เพื่อนผู้ชายคนอื่นต่างบอกอิจฉาชานยอลที่ได้เธอไป แต่มีอยู่คนเดียวที่บอกว่าโชคร้าย นั่นก็คือบยอนแบคฮยอน

 

คนตัวสูงเหม่อออกไปด้านนอกเป็นเวลานานจนคนตรงข้ามต้องโบกมือตรงหน้า

 

เบื่อเหรอ

 

ชานยอลกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพราะเห็นเธอยังมีความสุขกับของกินตรงหน้า

 

เปล่า กินเหอะมือหนาเอื้อมไปลูบผมเธอเบาๆก่อนจะยิ้มออกมาให้กับคนที่ย่นจมูกให้

 

 

 

หลังจากไปส่งจีน่าตอนเกือบๆสี่ทุ่ม รถยนต์ของชานยอลก็จอดติดไฟแดงในซอยอพาร์ทเม้นท์ เพื่อรอกลับรถเข้าไปในนั้น ระหว่างที่มองออกไปก็เห็นคนสองคนที่คุ้นหน้ายืนพลอดรักกันอยู่ที่รถของอีกฝ่าย มือเรียวเล็กนั่นกำลังเลื่อนไปตามโครงหน้า ก่อนที่ผู้ชายตัวสูงกว่าจะจูบลงไปที่ปากอีกคนอย่างไม่ทันตั้งตัว ทุกการกระทำอยู่ในสายตาคนขับที่จอดอยู่อีกฝั่ง ตาคมจ้องมองจนกระทั่งฝ่ายชายขับรถออกไป

 

หลังจากเข้ามาในห้องก็เห็นสภาพไอ้ลูกหมานอนไปบนเตียงด้วยชุดนักศึกษาที่เสื้อหลุดลุ่ย ชานยอลใช้เท้าเขี่ยไปที่ขาที่โผล่ออกมานอกเตียง

 

ไปอาบน้ำ

 

อื้ออ

 

สกปรกอ่ะมึง

 

บ่นเหี้ยไรเนี่ย พอเมื่อคนที่นอนอยู่พูดออกมาเท่านั้นก็ได้กลิ่นเหล้าหึ่ง

 

ไหนบอกจะไม่กิน

 

นิดเดียว คนที่นอนอยู่ค่อยๆพยุงร่างตัวเองขึ้นมา ก่อนจะมองไปที่เพื่อนที่นับวันจะเหมือนพ่อเข้าไปทุกที คนที่ยืนอยู่จับอีกคนให้ลุกขึ้นก่อนจะลากเข้ามาในห้องน้ำ

 

กูเจ็บนะเว้ย แบคฮยอนพูดออกมาหลังจากถูกดันเข้ากับผนัง ตาปรือนั่นชำเลืองมามองก่อนแวบนึงที่มือขาวนั้นจะเลื่อนขึ้นมาคล้องไปที่ลำคอของคนตรงหน้า ชานยอลกำลังใจร้อนและโมโหดูแปบเดียวก็รู้แล้ว

 

มึงหล่อกว่าซึงอูอีกนะชานยอล

 

หุบปาก

 

ก็หาวิธีให้มันหยุดพูดสิ

 

ตาคมมองไปที่ริมฝีปากที่พึ่งโดนสัมผัสมาก่อนหน้า ก่อนจะนึกอะไรไม่รู้เขาก้มลงไปประกบปากอีกคนทันทีที่ลิ้นหนาเกี่ยวไปกับลิ้นอีกคนจูบของเราก็ดูดื่มขึ้นเมื่อคนใต้ร่างจูบตอบกลับมา ขบเม้มไปที่ริมฝีปากจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือด มือที่อยู่ไม่สุขของทั้งคู่ปัดป่ายไปมาตามร่างกายของอีกคน

 

และแล้วมันก็เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ปาร์คชานยอลกลับมาถึงห้องในเวลาเกือบๆตีสอง เขาใช้เวลาอยู่กับเพื่อนกลุ่มอื่น ไม่มีการโทรตามโทรจิกว่าทำไม ไม่มีการถามด้วยซ้ำว่าหายไปไหน แต่ก็ยังดีที่พอเมื่อกลับมาถึงก็เห็นว่าแบคฮยอนยังหลับอยู่เตียงทุกวัน

 

พักหลังมานี้เขาดื่มทุกวัน มันมีเรื่องให้คิดหลายอย่างและก็เลือกทำไปแล้วหนึ่งอย่าง ถึงได้มานั่งเครียดอยู่จนวันนี้ ชานยอลกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก คนอื่นๆก็พูดคุยกันอย่างสนุกสานานถึงฟุตบอลคู่ลุ้นหลุดโลกเมื่อคืน พูดถึงสาวสวยแถวนี้ หรือกระทั่ง

 

แดกเยอะไปแล้วชานยอล

 

ไม่ชวนแบคฮยอนมาด้วยวะ หรือไปกับผัว ? จงอินถามออกมาก่อนจะดึงแก้วเหล้าจากมือมันมาดื่มแทน

 

คงงั้นมั้ง

 

แล้วมึงคิดดีแล้วเหรอ จีน่าเลยนะเว้ย ชานยอลทำหน้าเซ็งก่อนจะแย่งแก้วเหล้าคืนมาดื่มต่อไป ท่ามกลางบทสนทนาเรื่องที่เขา....

 

 

 

เลิกกับจีน่า

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ใกล้สอบไฟนอลแล้วและมันน่าแปลกใจที่คนอย่างปาร์คชานยอลบอกว่าขี้เกียจมา ซึ่งเขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่เพราะพักหลังๆมันเปลี่ยนไปกลับดึกดื่นทุกวัน ปากบอกคนอื่นไม่ให้กินเหล้าแต่ตัวเองดื่มมันกลับมาทุกวัน เราคุยกันน้อยลงด้วยเพราะเขาเรียนเสร็จก็กลับมาห้องนานๆทีถึงจะออกไปกับซึงอู และด้วยความเป็นเพื่อนที่ดีหลายวิชาช่วงนี้ก็จะบอกแนวข้อสอบถ้าไม่มาก็ถือว่าพลาดอ่ะ คนยิ่งฉลาดๆอยู่ด้วย

 

แบคฮยอนหาวออกมาเป็นรอบที่สิบของวัน ก่อนจะยิ้มออกมาได้เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนแล้วชานยอลส่งข้อความมาบอกว่าให้ซื้อโจ๊กกลับไปให้เพราะเหมือนจะไม่สบาย ระหว่างที่เดินผ่านคณะแฟชั่นเขาก็เห็นว่าหลายคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน มีบ้างบางคนที่มองมาทางเขาแต่ก็ไม่แน่ คนมันหล่อไง...

 

ก่อนที่จะถูกใครซักคนจับเข้ามาที่แขน

 

 

อ้าวจีน่า

 

ขอเวลาแปบนึงสิ ได้มั้ยแบคฮยอน

 

แบคฮยอนเดินตามเธอมาที่ลานจอดรถหลังมหาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอะไรจะคุย ก็คงอาจจะเป็นเรื่องที่ชานยอลไม่มาวันนี้ก็ได้มั้ง

 

“....”

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไร เอาแต่มองหน้าแบคฮยอนเลยยิ่งแปลกใจ

 

มีอะไรหรือเปล่า ตาที่ช้อนมองเธอด้วยความสงสัย ปกติถึงจะเคยเจอกันบ้างแต่เราไม่เคยมีบทสนทนากันเลยซักครั้ง

 

เหอะ เธอแค่นหัวเราะก่อนจะกรอกตามองไปอีกทาง ยังไงบยอนแบคฮยอนก็ยังคงโง่

 

...รู้ตัวมั้ยว่านอกจากพวกนายสองคนทำร้ายกันเองยังไม่พอแล้ว ยังมาทำร้ายคนอื่นอีกด้วย

 

พูดอะไรวะ

 

โง่

 

“...”

 

หรือแกล้งโง่อยู่กันแน่

 

เธอต้องการจะพูดอะไร

 

ฉันกับชานยอลเราเลิกกันแล้ว

 

หัวสมองเหมือนขาวโพลนเมื่อได้ยินแบบนั้นออกมาจากปากของแฟนเพื่อนที่คบกันมานาน แวบนึงที่ตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะสะบัดมันแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

'ชานยอล วันนี้...'

 

'แปบนะ'         

 

แฟนหนุ่มของเธอกำลังลุกหนีบททสนทนาสำคัญของเธอ เขาเดินไปคุยไกลเกินกว่าที่จะได้ยิน

 

'จีน่า แบคมันเมาเละว่ะกลับเองไม่ได้'


'อ่างั้นเหรอ'

 

'เมาแล้วมันกร่างกลัวโดนตีนชาวบ้านเขาเข้า'

 

ทุกครั้งจะมีชื่อเพื่อนสนิทของชานยอลอยู่ในบทสนทนาด้วยตลอด แม้ในวันครบรอบเพื่อนสนิทอย่างแบคฮยอนก็ยังมาแย่งพื้นที่จากชานยอลไปจากเขาอีก และวันนี้ก็มาถึงวันที่ชานยอลขอเลิกเขาโดยที่ถามถึงเหตุผล แต่อีกฝ่ายกลับบอกมันไม่ได้

 

ซึ่งคนอย่างเขาบอกได้

 

 

'ชานยอล...รักแบคฮยอนใช่มั้ย'

 

อีกฝ่ายไม่ยอมสบตาเขาด้วยซ้ำ เขาทำทุกอย่างเพื่อจะอ้อนวอนไม่ให้เราต้องเลิกกัน ตลอดเวลาที่เขาเข้าหาก็มักจะถูกผลักไส ถูกปฏิเสธ อีกคนไม่เคยล่วงเกินเขาเลยด้วยซ้ำจนวันนี้

 

'เพราะอะไร ฮึก'

 

'ขอโทษ ฉันขอโทษ'

 

'ฮือ'

 

'แต่แบคฮยอนเป็นเพื่อน เพื่อน...ที่ฉันต้องการแค่เขา'

 

 

 

 

 

ปาร์คชานยอลทำตามหัวใจของตัวเองแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรงจนร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นเดินมาหา ก่อนที่จะไม่ทันตั้งรับหมัดจากอีกคนที่สวนเข้ามาที่ใบหน้าจนเซถอยไปข้างหลังทันที

 

ทำเหี้ยไรของมึงวะ!

 

มุมปากที่มีเลือดออกนั้นทำให้คนต่อยใจกระตุกวูบแต่แววตาก็ยังแข็งกร้าว ไม่มีคำพูดออกมาจากปากคนที่เอาแต่ลูบริมฝีปากที่แตกของตัวเอง

 

ชานยอลคิดว่าแบคฮยอนคงรู้แล้ว เร็วกว่าที่คิดแหะ

 

เงียบทำไม!

 

“...”

 

พูดมาสิ!

 

แบคฮยอนกำมือเข้าหากันแน่นจนมันจิกเข้าไปกับเนื้อ สาบานว่าเราไม่เคยทะเลาะกันซักครั้ง พลันน้ำตามันก็มาจากไหนไม่รู้

 

อยากให้กูพูดอะไรก่อนล่ะ

 

“...”

 

เรื่องที่กูขอเลิกจีน่าเพราะมึง

 

“...”

 

หรือเรื่องที่กู...คิดมากกว่าเพื่อนกับมึง

 

ไอ้เหี้ยชานยอล!!!”

 

ร่างเล็กแผดเสียงดังออกมา ก่อนจะผลักเขาจนล้มลงไปกับพื้น ชานยอลเท้าไปกับพื้น เขาได้แต่ยิ้มเยาะให้กับความรู้สึกตัวเองที่สิ่งที่เขากลัวมันกำลังก่อตัวแล้ว

 

กลัวเสียเพื่อน... ด้วยการแอบรักเพื่อน

 

แบคฮยอนยืนกำมือตัวสั่นเทา ก่อนที่คนตัวสูงเดินจะเข้าไปใกล้และดึงอีกคนมากอดไว้ แบคฮยอนดิ้นขลุกขลักหมายจะขืนตัวออกจากอ้อมกอด ใส่แรงไปทั้งหมดไม่ว่าจะผลัก จะตี กระทืบเท้าใส่เต็มแรง แต่ก็ไม่หลุดจากอ้อมกอดของคนที่เป็นเพื่อนได้

 

จนอ่อนแรงแบคฮยอนปล่อยให้ชานยอลดึงรั้งร่างเข้าไปใกล้อีกจนทุกอย่างลงล็อค

 

ความเงียบโปรยปรายนานหลายนาที ชานยอลกดจูบลงไปบนกลุ้มผมนิ่มก่อนจะเอาแต่พร่ำคำว่าขอโทษอยู่แบบนั้น

 

ทำไมวะ

 

“...”

 

เราอยู่กันแบบนี้ไม่ได้เหรอ

 

ได้ดิ มึงไม่ต้องห่วง

 

“...”

 

กูจะพยายามอยู่เฉยๆมึงก็ใช้ชีวิตกับแฟนมึงต่อไป กูก็ยังเป็นเพื่อนมึง

 

“…”

 

...อยู่ตรงนี้แหละ

 

แบคฮยอนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ชานยอลไม่เคยทำให้เขาร้องไห้และนี่เป็นครั้งแรกใครจะคิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ อยู่ด้วยกันไปวันๆด้วยความรู้สึกสนิทและเชื่อใจ แต่แค่มีเรื่อง...

 

เรื่องที่พวกเขายังไม่อยากยอมรับมัน

 

เฮ้ ร้องทำเหี้ยไรเนี่ย ก่อนจะผละออกมาเช็ดน้ำตาที่แก้มใสให้อย่างแผ่วเบา

 

ไม่เป็นไรแบคฮยอน

 

รอยยิ้มที่ดูก็รู้ว่ามันจอมปลอม ชานยอลไม่ได้รู้สึกดีแบบที่พูดออกมาเลยซักนิด สัมผัสแผ่วเบาบนใบหน้ายิ่งทำให้แบคฮยอนกำมือแน่น

 

ถ้ามึงไม่โอเค...กูจะกลับไปอยู่บ้านซักพัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลายอาทิตย์เข้าไปแล้วกับห้องที่เหลือเพียงคนตัวเล็ก แบคฮยอนอ่านหนังสืออยู่ที่มุมเดิมเขาไม่มีสมาธิเลยซักนิดกับการสอบในวันพรุ่งนี้ ปากกาเขี่ยไปมาบนกระดาษที่สรุปอะไรออกมาไม่ได้เลย

 

แรงสั่นจากโทรศัพท์ทำให้คนที่เหม่อลอยสะดุ้งก่อนจะยิ้มให้กับรายชื่อบนหน้าจอ แต่ก็ไม่ใช่ชื่อคนที่คิดไว้

 

(แบคครับ อ่านหนังสือหนักหรือเปล่า)

 

อืม หนักนิดหน่อยน่ะ

 

(โทรมาให้กำลังใจ)

 

ได้รับแล้ว แบคฮยอนยิ้มออกมากับประโยคนั้น

 

“...”

 

 

 

เทอมที่แล้ว

 


'ตั้งใจหน่อย' เลขบนกระดาษที่คิดมากว่า15นาทีแล้วแต่แบคฮยอนจอมบื้อกับวิชาคณิตก็ยังตีโจทย์ไม่ออกอยู่ดี

 

'สู้ กูให้กำลังใจ'

 

'ได้รับแล้วครับบบบบ' คนตัวเล็กเงยหน้ามาตะเบ๊ะก่อนเราจะหัวเราะออกมา แบคฮยอนโดนต่อยเข้าที่ไหล่ก่อนและเขาจะไม่ยอมโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวมือเล็กกว่าทุบไปที่หลังอีกคนดังปั๊ก

 

เราล้มลุกคลุกคลานหลังจากไล่ตีกันจนหนังสงหนังสือคณิตตกลงไปข้างล่าง เสียงหัวเราะดังแข่งกับเสียงฟ้าผ่าก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงเพราะไฟดับ

 

พลันริมฝีปากหนาก็อาศัยจังหวะนั้นประกบปากลงมาอย่างที่คนใต้ร่างไม่ทันรู้ตัว แต่ก็ใช่จะตั้งรับไม่ทัน

 

 

 

 

(แบค)

 

“…”

 

(แบคฮยอน)

 

(ที่รัก ?...)

 

อ่า อะไรนะซึงอู

 

(เงียบทำไมคิดเลขหนักเหรอ)

 

อืม โทษทีนะ

 

(ขอโทษอีกแล้ว)

 

พรุ่งนี้สอบเสร็จเจอกันนะ

 

(ครับบ อยากกอดจะแย่แล้วเนี่ยไม่เจอกันหลายอาทิตย์แล้วนะ)

 

ได้ ได้ดิ

 

เราคุยต่อนิดหน่อยหลังจากนั้น ก่อนที่คนที่เหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือจะล้มลงไปนอนบนเตียง มือยังคงไล่ดูแชทของเพื่อนที่ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรซักตัวโผล่ขึ้นมาหลังจากวันนั้น วันที่อีกคนเก็บเสื้อผ้าออกไป

 

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องร้องไห้ต่อหน้าชานยอล

 

ไม่รู้ทำไมต้องโหวงในใจตอนอีกคนจะไป

 

ไม่รู้ทำไมไม่รั้ง

 

อย่างที่ใจต้องการ

 

และไม่รู้ทำไมเขาต้องคิดถึงสัมผัสของเพื่อนที่ชื่อชานยอลมากมายขนาดนี้

 

 

ถึงตอนนี้เขาเข้าใจแล้วและจะขอทำตามใจตัวเอง จะไม่ปฏิเสธมันและจะไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

วันสอบวันสุดท้ายแบคฮยอนก็มาเลทแบบเดิมเขาเกือบมาสายเพราะตื่นสายนั่นแหละ แล้วก็ได้รับสายตาอาฆาตจากอาจารย์คุมสอบแบบเดิม ที่นั่งเหลือเพียงที่เดียวนั่นคือข้างปาร์คชานยอลที่มุ่งมั่นกับการทำข้อสอบอยู่และไม่ได้สนใจคนมาใหม่แบบเขา แบคฮยอนพรูลมหายใจออกมาก่อนจะเริ่มทำข้อสอบข้อแรกที่ยากตั้งแต่ต้น

 

พอเสร็จออกมาก็ไม่เห็นคนที่อยู่ข้างๆอีกแล้ว เขาไม่น่างมอยู่กับคณิตข้อนั่นเลย ออกมาตั้งใจว่าจะมาคุยกับชานยอลแต่ก็นั่นแหละไม่เจอแม้แต่เงา ไม่รู้ว่าชานยอลตั้งใจหลบหน้าหรือตั้งใจจะหายไปชีวิตเขากันแน่ นึกแล้วมันก็น่าหงุดหงิดเขาพยายามเดินตามหาไม่ว่าจะห้องน้ำ หรือยอมเดินมาถึงลานจอดรถซึ่งรถยนต์ที่เขาเคยนั่งมาด้วยก็ยังคงจอดอยู่ที่เดิม ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมานั่นทำให้เขารีบหันกลับไป

 

ช..

 

โทรไปไม่รับ

 

ซึงอู

 

มาทำอะไรตรงนี้พี่เลยเดินตามมาเนี่ย ป่ะ อีกฝ่ายจับมือเขาและพาไปยังรถของตัวเองที่ห่างจากรถของชานยอลที่จอดอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

 

พอมาหยุดที่รถเบนซ์ของซึงอูแล้วไม่ทันได้ตั้งตัวอีกฝ่ายก็ดึงเขาเข้าไปกอด แบคฮยอนชะงักมือที่จะลูบไปที่หลังอีกฝ่ายก่อนสายตาจะมองไปเห็นว่าจากตรงนี้มีใครยืนมองมาอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้

 

...ชานยอล

 

แบคฮยอนผละออกมาก่อนที่อีกคนจะก้าวเข้าไปในรถคันคุ้นเคยและขับออกไปโดยที่ไม่สนใจเสียงที่เรียกเลยด้วยซ้ำ

 

ทำไม...

 

ซึงอูแปลกใจกับอีกคนที่วิ่งตามมารถคันนั้นออกมา ซึ่งเขาที่เป็นห่วงก็ได้แต่วิ่งตามออกมาก่อนจะชะลอและมองอยู่ใกล้ๆแต่ไม่กล้าเข้าไปเพราะรู้และพอเข้าใจว่าตอนนี้.....ใจแบคฮยอนไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

แบคฮยอนยังเอาแต่ยืนนิ่ง และมองไปที่ถนนเบื้องหน้าที่ว่างเปล่า

 

มีอะไรจะบอกฉันก่อนมั้ย และนั่นทำให้คนที่ยืนหันหลังหันกลับมามอง

 

...

 

ขอโทษนะซึงอู

 

 

 

 

 

 

 

 

ปิดเทอมใหญ่แล้วแบคฮยอนไม่ได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเขาเลือกหมกตัวอยู่ในห้องพร้อมกระป๋องเบียร์ที่เกลื่อนกลาดเต็มห้องไปหมด หลายอาทิตย์แล้วที่ชานยอลไม่ติดต่อมา ไม่มีแม้แต่เสียง หน้าก็ไม่โผล่มาให้เห็น ชีวิตเขาตอนนี้ยิ่งกว่าค้างคาวไม่ได้ออกไปไหนหลังจากเมื่ออาทิตย์ก่อนที่โผล่ไปตามมันถึงที่บ้านแต่ก็ได้คำตอบว่าชานยอลไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว คนที่หมดความพยายามเอาแต่ดื่มเบียร์แทบจะสามมื้อ ข้าวปลาไม่ได้สนใจใยดีมันด้วยซ้ำ

 

พอตื่นขึ้นมาก็หยิบเบียร์ที่เหลือข้างหัวเตียงขึ้นมากระดกอีกครั้ง แต่ก็พาให้หงุดหงิดเมื่อมันเหลืออยู่แค่ก้นกระป๋อง

 

เฮงซวย ชีวิตเฮงซวยจริงๆ ก่อนกระป๋องเบียร์จะถูกบีบและขว้างลงไปกระทบพื้น ร่างขาวเปลือยกายจนหมดพลางตรงไปยังห้องน้ำ

 

ฝักบัวถูกเปิดน้ำแรงสุดก่อนร่างกายผอมแห้งจะทรุดลงไปกับพื้นปล่อยให้น้ำชำระความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว เรื่องราวที่ผ่านมาประดังประเดเข้ามาในหัว แบคฮยอนเอาแต่ถามตัวเองว่าตอนนี้เขาต้องการอะไร และใช้ชีวิตทุเรศๆแบบนี้ไปเพื่ออะไร

 

คิดแล้วก็รู้สึกสมเพชตัวเองชะมัด

 

เสียงน้ำยังคงไหลอย่างต่อเนื่องจนมันแทบท่วมออกไปหน้าประตู และทำให้ไม่ได้ยินว่ามีคนเคาะประตูมานานเท่าไหร่แล้ว

 

 

ผลัก!

 

ร่างสูงที่ดันประตูเข้ามาอย่างแรงก่อนจะพบกับกระป๋องเบียร์กลิ้งเกลื่อนไปทั่วพื้นที่ห้อง กลิ่นเบียร์คละคลุ้งเต็มไปหมด และน้ำที่ไหลออกมาจากห้องน้ำ

 

ตาคมเบิกกว้างก่อนจะวิ่งไปดู และเห็นร่างขาวซีดเปลือยเปล่านั่งอยู่ใต้ฝักบัวแววตาที่สดใสมาตลอดปิดเข้าหากัน

 

แบคฮยอน!!”

 

...

 

ทำบ้าอะไรของมึงวะ แม่งเอ้ย ร่างสูงช้อนตัวอีกคนขึ้นมาจากพื้นพลันคนในอ้อมกอดที่ตกใจ และได้สติก็ลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะคล้องที่คออีกคนอย่างกลัวตก

 

 

พอถูกพามานั่งที่ปลายเตียงโดยมีผ้าเช็ดตัวคลุมไปทั้งตัวและหัวไว้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้หนาวไปกว่านี้แล้ว  ยังมีปาร์คชานยอลที่ยืนมองอย่างไม่สบอารมณ์นักด้วย ก่อนอีกคนจะถอนหายใจอย่างหนักออกมาและก้มลงเก็บเศษซากกระป๋องเบียร์นับสิบบนพื้นไปทิ้ง และเดินไปหยิบผ้ามาเช็ดน้ำที่ไหลออกมาจนเกือบถึงเตียง

 

เลิกบ้าแล้วใช่มั้ย

 

กลับมาแล้วใช่มั้ย ชานยอล รอยยิ้มเล็กนั่นไม่ได้ทำให้เขาดีใจแม้แต่น้อยกับการกระทำของคนตรงหน้า

 

กูถาม! ว่าทำแบบนั้นทำไม ร่างของคนตรงหน้าพุ่งมาจับตัวเขาให้ลุกขึ้นก่อนจะเขย่าตัวคนตัวเล็กอย่างแรง แรงบีบไหล่เขาแน่นมันทำให้รู้สึกเจ็บแต่ร่างผอมในอุ้งมือกลับยิ้มออกมาได้

 

เป็นห่วงกูอ่ะดิ

 

แบคฮยอน ชานยอลกดเสียงต่ำ

 

ก่อนที่มันจะถูกดึงเข้าไปกอดแน่นโดยปาร์คชานยอลที่ดันร่างเย็นเชียบจากการแช่น้ำมานานเข้ามาในอ้อมกอด และยิ่งทนไม่ได้เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากการฝืนยิ้ม มือเรียวยกมากอดตอบอีกคนเอาไว้ในทันที

 

เขาไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายมันไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องทำแบบนั้น ก็ในเมื่อ...

 

กูแทบบ้า อย่าทำแบบนี้อีก

 

แต่มึงทิ้งกู นิสัยเสีย ไอ้... ฮึก..

 

ชู่ว.. มือใหญ่โตที่อบอุ่นกำลังลูบแผ่นหลังเขาอย่างอ่อนโยน

 

เพื่อนที่ไหนเขาทิ้งกันเล่า!” มือเล็กๆทุบไปที่หลังของอีกคนบ้าง

 

กูไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยแบคฮยอน แต่กูแค่อยากเห็นมึงมีความสุข

 

สุขบ้าอะไร ความสุขของกูคือมึงอ่ะได้ยินมั้ย ไอ้คนนิสัยไม่ดี

 

ชานยอลผละอีกคนออกมาก่อนจะมองไปที่ใบหน้าที่แดงกล่ำไปด้วยน้ำตา พร้อมแก้มที่ขึ้นริ้วน้อยๆสีแดงนั่นแล้วลูบไปอย่างอ่อนโยน

 

ม...มึงพูดว่าอะไรนะ

 

กูไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตาย จะตายทำไมในเมื่อกูยังอยากอยู่กับมึง

 

 

ที่สำคัญกูไม่เคยนอนกับซึงอูเลยซักครั้ง ไม่เคยเลยเพราะมึง แม่งมีแต่หน้ามึง

 

และวันนี้ชานยอลอาจจะยิ้มมากที่สุดในเดือนนี้แล้วแหละมั้ง

 

เจ็บมั้ย มือเล็กลูบไปตามโครงหน้าหล่อของเพื่อน

 

“…”

 

...กูทำมึงเจ็บมากมั้ยวะชานยอล

 

ไม่

 

อย่าทิ้งกูไปอีกเลยได้มั้ย

 

เรากอดกันอีกครั้งชานยอลพรมจูบไปที่เส้นผมที่ยังคงเปียก ก่อนจะขยี้หัวอีกคนแรงๆแล้วจับนั่งลงบนเตียงหลังจากคิดว่าทุกอย่างถูกกลับมาเป็นแบบเดิม หรืออาจจะมีบางอย่างเพิ่มเข้ามาในใจของพวกเรา ผ้าเช็ดหัวถูกหยิบขึ้นมาถือไว้ก่อนคนตัวสูงจะก้มหน้าลงไปใกล้ และจุ๊บลงไปที่ปากเล็กๆนั้น

 

แหม่ได้ทีก็เอาเลยนะ

 

แค่จูบกูยังไม่เอามึงตอนนี้ไม่ต้องห่วง

 

เหรอ ทำไงดีอยากโด... ก่อนผ้าที่เช็ดหัวจะถูกเอามายัดปากอีกคนเอาไว้

 

ไอ้เอี้ย อ่อย อำอ้าไออองอึงเอี่ยยย!” (ไอ้เหี้ย ปล่อย ทำบ้าไรของมึงเนี่ย)

 

นอกจากแกล้งเขาแล้วอีกคนก็เดินเข้าไปอาบน้ำและไม่กลับมาสนใจเขาอีกต่างหาก

 

บ้าจริงๆเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กับซึงอูที่ผ่านมาอีกฝ่ายเป็นคนดีมีแต่แบคฮยอนที่รู้สึกผิด ซึงอูไม่อยากให้เขาฝืนเพราะรู้ว่าแบคฮยอนไปไกลจนรั้งกลับมาไม่ได้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านานแค่ไหนแล้วที่ใจมันเรียกร้องอีกคนเกินเพื่อน ถึงความสัมพันธ์ทางกายจะไปล้ำหน้าไปก่อนก็ตาม

 

แต่แบคฮยอนก็รู้ว่าตัวเองเลือกไม่ผิด ทำถูกแล้วที่ยอมตกลง

 

 

 

เดือนนึงมาผ่านมาแล้วและเรายังอยู่ในช่วงปิดเทอม ชานยอลบอกว่าจีน่าไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้วเหตุผลที่ไปก็ไม่เชิงว่าอกหักจากชานยอลซะทั้งหมด แต่เพราะเธอคงอยากเรียนด้านแฟชั่นเลยเลือกไปต่อที่นั่น ส่วนซึงอูเองก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของแบคฮยอนเราคุยกันบ้าง ความเป็นนายแบบของซึงอูก็โสดได้ไม่นานหรอกหลังจากนั้นอีกคนก็มาปรึกษาแบคฮยอนถึงคนใหม่ที่เข้ามาแล้ว

 

อ่อ แล้วก็เห็นว่าคบกันแล้วด้วยมั้ง

 

จะขอเป็นแฟนที่ร้านปิ้งย่าง ? นี่เป็นมื้อแรกหลังจากชานยอลสัญญาว่าหลังจากสอบเสร็จจะพามาเลี้ยงฉลอง ชานยอลคีบหมูเข้าปากอีกคนที่หัวเสียเมื่อรู้ว่าเขาพามาที่ร้านปิ้งย่างหลังมหาวิทยาลัยแทนที่จะไปร้านใหญ่ๆกว่านี้

 

ใครจะขอมึงเนี่ย เลอะเทอะ

 

ว่าแล้วชานยอลก็เอาแต่คีบหมูย่างเข้าปากอีกคนอยู่แบบนั้น แบคฮยอนคว่ำปากลงก่อนก่นด่าปาร์คชานยอลอยู่ในใจ แต่เอาวะหมูตรงนี้ก็อร่อยจนหยุดให้อีกคนป้อนไม่ได้เลย

 

เอาเป็นว่าที่เลือกร้านตรงนี้เพราะรู้ว่ามันเป็นร้านโปรดของแบคฮยอน ไม่รู้อีกคนคิดอะไรอยู่ถึงต้องการให้เขาขอเป็นแฟน

 

จะขอทำไม...

 

พอคิดเงินเสร็จคนตัวเล็กก็ลูบพุงตัวเองเดินออกมาจากร้าน ก่อนคนตัวสูงจะเดินนำผ่านไปจนแบคฮยอนต้องวิ่งตามไปและคว้าไปที่แขนอีกคน

 

แท็กซี่ดิ

 

เดิน วันนี้ไม่หนาวเท่าไหร่ แบคฮยอนอ้าปากค้างอีกตั้งหลายซอยจากตรงนี้กว่าจะไปถึงอพาร์ทเม้นท์ เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่เดินตามมาชานยอลเลยเดินย้อนกลับไปและคว้ามืออีกคนมากุมไว้

 

หายหนาวมั้ย

 

ก่อนจะยัดมือลงไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด เห็นแบบนั้นแบคฮยอนก็จำต้องเดินตามไปด้วยเรื่อยๆ แสงสีข้างทางมีมาตลอดตั้งแต่เราออกจากร้าน แถวนี้มีผับบาร์เยอะไม่แปลกที่คนจะยังคึกครื้นถึงแม้จะดึกแล้วก็ตาม เราเดินไปตามแนวถนนที่ผ่านซอยที่มีแต่พวกบาร์มาถัดมาก็เจอความเงียบสงบพร้อมเสียงคลื่นเล็กๆของแม่น้ำที่กระทบฝั่ง พลันมีเสียงลมที่หอบความเย็นมาปะทะใบหน้าให้ยิ่งหนาวขึ้นไปอีก

 

ฮืออ แบคฮยอนร้องออกมาเพราะความหนาวเย็นที่ปะทะมาโดน เขาเผลอบีบมือชานยอลแน่น

 

ไหวป่ะเนี่ย

 

กูแข็งตายมึงต้องรับผิดชอบ

 

ไม่ปล่อยให้แข็งหรอกน้าเดี๋ยวช่วย คนตัวเล็กหรี่ตามองอีกคน ปกตินั่นมันต้องเขาที่ทะลึ่งปะวะ

 

ทะลึ่งนะมึงเดี๋ยวนี้อ่ะ คนที่พูดแถมยังปากสั่นทำให้ชานยอลหัวเราะพลางยื่นมืออีกข้างที่ว่างไปบีบปากอีกคนให้เหมือนเป็ด

 

เอ็บอ้ะ (เจ็บนะ)

 

ตอนนี้แบคฮยอนอุ่นขึ้นแล้วเพราะอะไรน่ะเหรอ เสื้อฮู้ดตัวนอกของชานยอลที่ถอดให้เมื่อกี้ไงตอนนี้กลายเป็นว่าอีกคนสวมแค่สเวทเทอร์สีดำที่ไม่หนามากแค่นั้นเอง

 

ตรงนั้นสวยจัง ทำไมวันนี้ดาวเยอะวะ

 

ไหนไปดูดิ

 

เดี๋ยวก็หนาวตายพอดีมึงอ่ะ

 

แค่นี้สบาย

 

ชานยอลเป็นฝ่ายลากอีกคนไปถึงมันจะหนาวแต่ได้อยู่กันสองคนในบรรยากาศแบบนี้มันก็อบอุ่นแปลกๆ มือหนากุมมืออีกคนเอาไว้เราเดินไปยังฝั่งของแม่น้ำลมพัดแรงจนผมปลิวกระจายไปคนละทิศละทาง  วันนี้ดาวเยอะแปลกๆหรือเพราะว่าไม่เคยได้ออกมาดูแบบนี้ก็ไม่รู้

 

สวยจัง

 

วันๆนอนตูดโผล่อยู่แต่ในห้องเคยคิดจะออกมาดูมั้งมั้ย

 

ทำยังกับมึงเคย ก็นอนอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ แขนเล็กๆกระทุ้งศอกใส่ท้องอีกคนก่อนจะเท้าคางมองไปตามคลื่นแม่น้ำเล็กๆที่ซัดเข้ามา

 

ตอนกูกลับไปอยู่บ้านก็ออกมายืนดูทุกวัน...

 

“…”

 

อย่างที่มึงบอกว่าทุกวันก็นอนอยู่ด้วยกัน...แต่พอไม่มีมึงตอนนั้นกูก็เลยต้องออกมานับดาวนี่ไง

 

โรแมนติกป่ะ เขินรอแล้วเนี่ย

 

ถึงจะกวนตีนไปแบบนั้นแต่ความรู้สึกจริงๆเขาก็กำลังเขินอยู่ ไอ้นี่ก็ปากแข็งจริงๆกับอิแค่ขอเป็นแฟนก็ช่างยากเย็น ลีลาเยอะแยะ ถ้ามันยังไม่ขอนะจะขอเองแล้วนะเว้ย

 

เหี้ยจริงๆ มือใหญ่ทำท่าจะตบลงมาบนหัวแต่พอใกล้จะถึงอีกคนก็แค่วางมันลงแล้วก็ขยี้เบาๆเท่านั้น สายตาของชานยอลก็ยังคงเอาแต่มองไปที่เพื่อนตัวเล็กข้างกาย เขาก้มหน้าลงก่อนจะยิ้มให้กับความประหม่าของตัวเอง ก็คิดอยู่ว่าจะบอกดีมั้ย

 

 

แม่งเอ้ย...

 

หลังจากเงียบๆไปอยู่ดีๆอีกคนก็สบถออกมาซะแบบนั้น จนแบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยและไม่ทันตั้งรับกับประโยคที่ว่า

 

 

กูรักมึงว่ะ

 

คนที่พูดออกมาเร็วๆแต่ชัดเต็มหัวสมองของคนที่อยู่ข้างกันนั้นทำให้แบคฮยอนยิ้มออกมาแก้มจะแตก หัวเกือบขาวโพลนแล้ว แต่ก็อดหลุดขำไม่ได้เมื่อหันเห็นหูใหญ่ๆนั้นกำลังแดงเพราะความเขิน

 

มึงขำไรเนี่ย

 

รักจริงเหรอ อีกคนทำปากจู๋ยื่นหน้ามาใกล้ซึ่งมันชวนให้หมั่นเขี้ยวจนอยากจับมาใกล้ๆแล้วระดมจูบให้พูดไม่ออก

 

เออ รักมานานแล้ว

 

แล้วอมอะไรไว้ทำไมไม่บอก

 

อย่าพูดมาก จะเป็นแฟนกันได้ยัง ?

 

เออ! เป็น ! กว่าจะพูดกลัวดอกซากุระร่วงออกจากปากไง

 

 

ไอ้หูกางเอ้ย พูดแล้วก็เขย่งไปบิดหูอีกคนด้วย

 

ดะ..เดี๋ยว- อื้ออ

 

ชานยอลรำคาญแบคฮยอนที่พูดมากเลยต้องทำโทษไปซักหน่อย ด้วยการบดเบียดริมฝีปากที่จ้อไม่หยุดจูบย้ำๆให้รู้ว่าแบคฮยอนควรหยุดพูด ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานทั่วริมฝีปากที่สัมผัสมันมาแล้วเป็นพันๆครั้งเห็นจะได้แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะเบื่อปากนุ่มนิ่มนี้

 

เงียบได้แล้วใช่มั้ย หื้ม แบคฮยอนกำลังเขินและมันดูแปลกในสายตาของชานยอล ตอนอยู่ด้วยกันก็รู้ว่ามันน่ารัก แต่วันนี้มันเข้าข่ายที่ว่าน่ารักเกินไป

 

ปากนี่ก็ของกู จมูกก็ของกู

 

ปาร์คชานยอลเอานิ้วจิ้มไปยังปาก และจมูกรั้นพร้อมกับพูดออกมาแบบนั้น  ก่อนที่นิ้วชี้ยาวๆจะมาจิ้มที่อกข้างซ้ายของคนตัวเล็กกว่า

 

หัวใจมึง...ก็ของกู

 

คนถูกระดมจูบมาก่อนหน้านี้ยิ้มออกมา เขาเงยขึ้นไปมองสบตาด้วยความรู้สึกดีใจเต็มเปี่ยมแล้วโน้มหน้าไปใกล้จนชิดริมฝีปากหนาอีกครั้งพร้อมทั้งกัดลงไปเบาๆ

 

ก่อนจะกระซิบชิดริมฝีปากให้ขนลุกพร้อมๆกับหิมะที่ตกลงมาหลังจากหยุดตกไปหลายวัน

 

 

รักมึงนะ

 

 

 

 

 

 

 

End

   

#smileandgoCB

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 417 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,054 ความคิดเห็น

  1. #2042 เหน่ย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 22:39

    แสนจะชอบฟิคฟามสัมพันธ์ไร้นิยาม แต่ตอนจบชานแบคต้องได้รักกัน

    เต็ม10 ไม่หักค่ะ ชอบมากกกกกกกก อ่านไปใจสั่น

    #2,042
    0
  2. #1995 Jennysupat18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:59
    พ่กเพืาอรไม่จริงอะเนาะ เพ่อืน เพือ่น เพ่อนื
    #1,995
    0
  3. #1663 cheerchanbaek (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 17:31

    ฮื่อออออออออออออ ก็แอบสงสารแฟนตอนแรกของทั้งชานแบคนะ เอาจริงๆก็ไม่ได้ทำอะไรผิด

    แต่ก็นะ ฝืนทนคบกับคนที่ใจไม่ได้อยู่ที่เราแล้วคงไม่โอเคหรอก เลิกไปแบบนี้แหละดีแล้ว

    ชานแบคก็รักกันไปอย่าทะเลาะกันเด้อออออออ รักเพื่อนแบบนี้มันยากมากเลยที่จะแบบสมหวังอ่า

    พวกเธอโชคดีแล้วรุไหมมมม ฮื่อออออออ

    #1,663
    0
  4. #1306 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 05:47
    กว่าจะรู้ใจตัวเองงง
    #1,306
    0
  5. #1041 byun_Uracha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 12:01
    ต้องให้ห่างกันบ้างถึงจะรู้ว่าบางความสัมพันธ์มันมีค่าแค่ไหน เฟรนโซนเป็นอะไรที่เจ็บปวดใครรู้สึกคนนั้นเจ็บ แต่ถ้าใจตรงกันก็ไม่มีปัญหา ดีนะที่แบคฮยอนกล้ายอมรับหัวใจตัวเอง ไม่งั้นอาจจะเสียชานยอลไปก็ได้
    #1,041
    0
  6. #906 CBforever (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:55
    กว่าจะรู้ใจตัวเองกันเน่อออออ
    #906
    0
  7. #819 FULLMOON92 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 02:49
    การรู้ใจตัวเองมันต้องใช้เวลาหน่อย แต่ดีนะคะที่ไม่ทำร้ายใจของตัวเอง
    #819
    0
  8. #818 hunnnielu947 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 13:45
    เขินนนนอ่า น่ารักมากเลยยย ชอบบบ
    #818
    0
  9. #703 deereastsea (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:52
    งื้อออ ชอบอะ
    เพื่อนรักเพื่อนนี่มันมีสองรูปแบบนะ ถ้ารับได้มันก็จบสวยมากๆ แต่ถ้ารับไม่ได้ ก็ขาดกันไปเลย
    แบคฮยอนนี่คงสับสน ใจนึงก็ผูกพันมาก ทั้งทางใจ ทางกาย
    อีกใจนึงก็กลัวทุกอย่างเปลี่ยน
    เพราะยังอยากดำเนินชีวิตกันไปแบบเพื่อนไม่ผูกมัด แต่หัวใจมันดันรักเค้าแล้วนี่สิ ก็เลย ยอมเลย 555
    ชอบค่ะ แนวๆนี้ รักกันๆ ดีกว่าเนอะ เอาหวานๆเลยยยยย
    #703
    0
  10. #577 CBSEB0461 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 17:41
    โอ้ยคิอดีดีดีดีมากมากมากกกกก
    #577
    0
  11. #539 mpndss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:04
    ตอนแรกแอบตกใจที่แบคโกรธ แต่ก็รักเขาเหมือยกันป่ะล่ะ^^
    #539
    0
  12. #424 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:41
    ชอบอ่ะชอบทุกอย่าง ไรท์แต่งเก่งจังเลยค่ะ
    #424
    0
  13. #419 เบค่อนแบร่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 14:49
    ชอบแนวนี้มากก แต่งได้ดีเลยค่ะ
    #419
    0
  14. #415 kabodkt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 01:51
    ใจตรงกันมาตั้งนานแล้วเจ้าพวกปากแข็งงงง
    #415
    0
  15. #301 Ppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:51
    ไม่ต้องมองหาใครที่ไหนไกล ความสุขอยุ่ใกล้แค่ในห้องเดียวกันนี่เอง อิอิอิ
    #301
    0
  16. #300 BaEk_1992 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:26
    ชอบเรื่องนี้มากเลย;___; ดีไปหมด แอบกลัวตอนแรกๆด้วยฮืออออ
    #300
    0
  17. #140 secretlove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:59
    ฟินนนนนนนนนนนนนนน
    #140
    0
  18. #70 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:50
    คือดีชอบๆๆๆๆๆ
    #70
    0
  19. #31 CoffeeMate (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 00:12
    ชอบมากกกกกกก ชอบพล้อตแบบนี้มาก ที่สุดในโลกกกกกก อย่างชานแบคมันต้อง friend with benefit เท่านั้นนน งื้ออออ ระทวยกับตอนจบมากกกกก ชอบบบบบ
    #31
    0
  20. #20 Yada Mhs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 09:11
    ชอบมากเลยฮืออออ
    #20
    0
  21. #14 slym- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 04:01
    ชอบมากเลยนะคะ แต่งดีมากเลยแง ปกติไม่อ่านฟิคที่มันหม่นๆหน่อยๆ อ่านไม่กี่บรรทัดก็กดออกแล้ว แต่ไรเตอร์แต่งดีมากเลย ดึงเราไว้ตั้งแต่สองบรรทัดแรก ช้อบชอบ ภาษาดี้ดี รอติดตามนะคะ <3
    #14
    0
  22. #12 moltirajoy68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 17:31
    ชอบจังงงงงง น่ารักมากกกกก

    แต่ช่วงดราม่านี่แบบหน่วงเลย
    #12
    0
  23. #11 tunnx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 16:55
    ดีแล้วที่ยอมรับ ไม่อย่างก็อยู่แบบนี้ต่อไปอีก ฮือออเป็นแฟนกันแล้วนะ
    #11
    0
  24. #8 dewwiizodiac (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 00:12
    จบแบบแฮปปี้ เราก็โอเค อยู่ด้วยกันทุกวันเลยเหมือนเป็นความชาชิน พออีกคนห่างออกไปถึงได้รู้ว่าเค้าสำคัญ อินม๊ากกกกก 555555
    #8
    0
  25. #7 BABYzPCY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 22:22
    สุดท้ายเขาก็คู่กัน ><
    #7
    0