smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 37 : Let your heart rule your head (+ spe!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 581 ครั้ง
    21 เม.ย. 62



“Let your heart rule your head”

 

 

 

 

 

 

เลิกกันแล้ว นายไม่เข้าใจหรือไง

 

ประโยคแบบนี้ที่ได้ยินทุกครั้งที่ผมมาเจอเขา วันนี้ก็เช่นกัน แต่ดูเขาจะหมดความอดทน(อีก)แล้ว

 

เลิกตามผมซักที

 

และเขาก็ยังจงใจเน้นสรรพนามแทนตัวเองที่ตีห่างกับผมอีกด้วย

 

ไม่เข้าใจ

 

....

 

พี่อยากเลิกก็เลิกไปดิ พี่เลิกของพี่คนเดียวอ่ะ

 

...

 

ผมไม่ได้เลิกด้วยซะหน่อย

 

ผมพูดจริง เขาขอเลิกกับผมเมื่อสามสิบห้าวันที่ผ่านมา ผมไม่ได้ตอบเขาไปซักหน่อยว่าผมจะเลิก เขาไม่มีเหตุผลให้กับผมว่าทำไม เขาบอกแค่นั้น ทำเหมือนตบหน้าผมกลางห้างที่คนเยอะ แล้วก็เดินออกไป

 

แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเดินหายออกไปจากชีวิตผมได้ซักหน่อย

 

 

ก็เพราะนายมันนิสัยแบบนี้ไง! ดื้อ ดูดิตอนเขาหงุดหงิดผมยิ่งชอบ เหมือนโรคจิตเลย มาว่าผมว่าดื้ออีกด้วย

 

บ่ายมีเรียน ได้โปรดอย่าไปนั่งรออีก

 

ผมไม่สัญญากับพี่หรอก

 

 

 

 

มหาวิทยาลัยที่กว้างกับสองคณะที่ตั้งห่างกันแบบไปทางเหนือและใต้ ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับปาร์คชานยอลเลย ในมือเขาถือแฮมเบอร์เกอร์ที่กินไประหว่างพักของตัวเอง ก่อนที่จะไปเรียนตอนบ่ายสอง อาศัยเวลานี้กินรอไปพลางๆ คลาสของพี่แบคฮยอนเรียนไปจนถึงบ่าย อย่างน้อยก็มีเวลาพอที่จะได้ตามไปอยู่ด้วยบ้าง

 

และตอนนี้กำลังรอคนข้างในเรียนมาประมาณครึ่งชั่วโมงได้แล้ว

 

โอ๊ะ ไอ้น้องชานยอลมาไกลเชียว คนที่นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์ไปด้วยกดกดโทรศัพท์ไปด้วยอย่างชิลๆเงยหน้าขึ้นมอง เสียงที่เรียกมาแต่ไกล

 

สวัสดีครับพี่เฉิน

 

ไม่มีเรียนเหรอมาเฝ้ามัน

 

ครับ พึ่งเลิก มีอีกทีบ่ายสองครับพี่

 

เออๆ ง้อต่อไปนะ พี่เป็นกำลังใจให้ เพื่อนอีกฝ่ายเดินเข้ามากระซิบก่อนตบบ่าอย่างให้กำลังใจ

 

 

ใครๆก็เข้าใจว่ามันคือการงอนกันมากกว่า เห็นมั้ย ... มีแค่พี่แบคฮยอนคนเดียวที่เข้าใจว่ามันคือความต้องการเลิกกัน

 

 ชานยอลกดเข้าไปในไอจีก็เห็นว่า story ของพี่แบคฮยอนมีอัพเดทขึ้นมา ชานยอลรีบกดเข้าไปดูเหมือนทุกครั้งที่เห็นว่ามันขึ้นมาเป็นอันแรกๆ ใน story นั้นพี่แบคฮยอนเหมือนถ่ายเป็นบรรยากาศตอนอาจารย์ของคณะมนุษย์ฯ คนนี้กำลังเล่าเรื่องอะไรซักอย่างที่คงจะตลกเพราะเขาได้ยินเสียงหัวเราะออกมาได้ เสียงหัวเราะเล็กๆของพี่แบคฮยอนด้วย

 

แค่นึกถึงหน้าตอนพี่แบคฮยอนหัวเราะก็อดยิ้มขึ้นมาคนเดียวไม่ได้ เพราะมันต้องน่ารักมากแน่ๆ ชานยอลกดส่งอิโมรูปหัวใจไปให้ ก่อนจะเข้าไปดูในช่องข้อความ...และมันไม่มีขึ้นว่าอีกคนเข้ามาดูเลยตั้งแต่ที่เคยส่งไปมากกว่ายี่สิบ-สามสิบครั้งได้มั้ง

 

 

เอาหน่า .. เขาไม่ท้อหรอก

 

 

            แต่สุดท้ายรักแท้ก็แพ้ควิซ คลาสพี่แบคฮยอนดันเลิกเลทบวกกับไอ้จงอินที่คอลตามหลังมาว่าอาจารย์นึกคึกจะควิซขึ้นมา ให้รีบกลับไปติวกันไม่งั้นเจอเอฟแน่ ก่อนจะกลับไปชานยอลก็ส่งข้อความไปบอกแบคฮยอนอย่างเคยชิน

 

 

 

CYLBH : อดเจอเลยครับกลางวันนี้ ผมมีควิซด่วนอ่ะ : (

พี่กินข้าวเยอะนะๆ

รักนะครับ

 

 

 

 

 

            แบคฮยอนถูกเรียกออกไปพรีเซนต์หน้าห้อง โดยไม่ได้สนใจแจ้งเตือนจากข้อความของใครบางคนที่ส่งมากว่าสิบรอบในวันนี้

 

อ้าว หายไปล่ะสงสัยกลับไปเรียน

 

อะไรวะ

 

เอ่า อ่อๆ ก็น้องชานยอลมารอมึง เฉินเห็นแบคฮยอนมันถอนหายใจ ก่อนจะส่ายหัวอย่างดูรำคาญ และเดินนำออกไปที่โรงอาหาร

 

 

            สงสารไอ้น้องชานยอลมัน จะเป็นเดือนแล้วมั้งที่มันงอนๆง้อๆกันอยู่แบบนี้

 

 

 

 

 

            สามทุ่มของวันศุกร์แบคฮยอนพึ่งเลิกเรียน มัวแต่คุยเรื่องงานกลุ่มกันจนดึก และเขากำลังเดินกลับบ้านคน...คนเดียวซะที่ไหน

 

ซาลาเปาไส้ครีม ร้านตรงตลาดครับซื้อมาฝาก

 

เก็บไว้กินเถอะ กินข้าวมาแล้ว

 

แต่..ของโปรดพี่นิครับ กินนะ ชานยอลทำหน้าตาอ้อนวอนในตอนที่ตัวเองเดินอ้อมไปดักหน้าพร้อมจ้องหน้าคนที่ทำหน้าบึ้งตึง จนจำต้องลดมือที่ถือถุงซาลาเปาลง

 

ลดความอ้วนอยู่

 

ไม่เห็นต้องลดเลยครับ ไม่อ้วนและอีกอย่างกอดอุ่นจะตาย

 

นี่

 

            เสียงแข็งๆนั้นเรียกรั้งเอาไว้ตอนที่ชานยอลเดินนำหน้าเพื่อนำทางจะเดินกลับที่หอของพี่แบคฮยอนที่ค่อนข้างเปลี่ยว ในซอยนี้ไม่ค่อยมีคนพลุ่กพล่านในตอนกลางคืนเท่าไหร่เลย เพราะอยู่ในซอยที่ตึกทำเป็นออฟฟิศ ทำให้พอตกดึกก็จะเงียบสงัด

 

กลับไปเถอะ มันดึกแล้ว

 

เดี๋ยวผมไปส่งหน้าหอนะ

 

พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ครั้งเดียวประโยคเดียว ทำไมชอบให้พูดซ้ำๆ แบคฮยอนหยุดเดิน หน้าตาเหนื่อยใจอย่างมาก

 

โอเคครับ...แต่

 

ไม่มีแต่ ฉันเดินกลับเองได้

 

 

แล้วก็พอเถอะ ไม่ต้องมาส่งอีกแล้ว

 

ครับ ..งั้นวันนี้ผมขอแค่อย่างเดียว อย่างเดียวจริงๆ เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนอ่อนลงเขาจึงยื่นถุงซาลาเปาสองลูกไปให้ ช่วยรับเอาไว้ได้มั้ยครับ ผมรีบไปซื้อมาฝากพี่เลย อยากให้พี่ได้กินจริงๆ

 

“…”

 

อืม

 

            แบคฮยอนรับมันและเขาก็รีบเดินเข้าซอยไป ลองหันหลังกลับไปก็ยังเห็นว่าชานยอลยังยืนอยู่กับที่ เขาแค่หันกลับมาและรีบเดินต่อ ซาลาเปาที่เขาชอบยังส่งกินหอมน่ากิน แต่แบคฮยอนอิ่มแล้วและกำลังลดความอ้วน ถังขยะที่ตั้งเรียงวางยาวหน้าคอนโด เขาเปิดทั้งสีเขียวขยะทั่วไป

 

            .... และทิ้งมันลงไป

 

            โดยคนที่แอบเดินตามมาเรื่อยๆจนเกือบถึงหน้าหอ และไปแอบหลบอยู่ข้างรถบรรทุกเขามองเห็นทุกการกระทำ กระทั่งแบคฮยอนเดินเข้าหอไป ห้องที่อยู่ริมถนนเปิดไฟที่ชั้น 6 เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงหันหลังเดินกลับออกไปด้วยความท้อ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้แบบทุกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

คะแนนควิซออกแล้วว่ะ ชานยอลรีบกดเข้าไปดูในแชทกลุ่มที่อาจารย์ได้โพสต์คะแนนลง

 

ชานยอลมึงไม่ผ่านเกณฑ์คนเดียวเหรอวะ เดี๋ยวนะ

 

            รูปคะแนนที่ถูกทำตัวอักษรหนาสีแดงตรงช่องคะแนนมีคนเดียวของคลาสที่ไม่ผ่าน โดยคะแนนผ่านมีนคือยี่สิบสาม แต่คะแนนของชานยอลคือสิบเจ็ด เพื่อนคนอื่นพากันมองไปที่ชานยอลที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

 

มึงไปทำไรมาวะ เด็กท็อปเซคกลายเป็นไม่ถึงมีน มันอาจดูหน้าตลกกับถ้อยคำที่ดูจะให้ผ่อนคลาย แต่ก็แฝงด้วยความจริงจัง

 

กู...ไม่ได้อ่านมาก่อน

 

            เราทุกคนรู้ว่ามันอ่ะไม่ได้อ่านจริงๆแม้จะพึ่งเรียน และมันยังไม่ค่อยเข้าเรียนในช่วงหลัง ไหนจะพอเวลาติวกันมันก็มัวแต่จ้องจะจับโทรศัพท์ ขอกลับเร็วบ้าง

 

กูว่ามึงควรแยกแยะมั้ยวะ แล้วก็พักเรื่องนั้นก่อนดีมั้ย จงอินเป็นคนที่อยากพูดเรื่องนี้มานาน เรื่องที่มันตามง้อรุ่นพี่แบคฮยอนคณะมนุษฯมาซักพัก ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมากเท่าไหร่ แต่ก็ยังอยากหวังดีกับมันอยู่ถึงเตือนๆมันออกไป

 

อืม กูก็ว่าอย่างนั้น

 

แล้วยังไงวะ เขายังไม่รับการง้อจากมึงเหรอ

 

อือ

 

            อยากจะบอกจะตายว่าตัดใจไปซะเถอะ เขาบอกเลิกมันจริงจังซะขนาดนั้นยังกล้าไปตามง้อเขาอีก แล้วพี่แบคฮยอนคนนั้นก็ยังไงของเขา บอกเลิกมันแต่ก็ยังยอมให้มันเดินไปส่งอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ก็ยังให้ความหวังไอ้ชานยอลมันอยู่

 

 

อ้าวพวกมึง

 

เยวอนคนจ๋วยยยย

 

            ผู้หญิงค่อนข้างห้าวอย่างเยวอนเดินลงมาจากตึกวิศวะ พวกเราก็ทักมันอย่างเป็นกันเองเพราะรู้ว่ามัน...

 

หน้าเครียดกันจังล่ะ

 

เห็นคะแนนในกลุ่มยังล่ะ

 

อ่อ..”          

 

                   เธอเดินเข้ามาใกล้ชานยอลและแกล้งผลักไหล่มันตามประสาเวลาเจอหน้ากัน แต่หน้ามันนิ่งจนจะแซวต่อไม่ลง พยายามจะกวนๆไปก็กลัวมันเครียดกว่าเดิม

 

มีไรก็ปรึกษาเพื่อนได้ ทำไม่ได้ก็คอลมากูพร้อมสอน

 

...ขอบใจ

 

                   เยวอนกลับไปแล้วหลังจากนั่งคุยกันอยู่ซักพัก ชานยอลมันร่วมวงสนทนาด้วยก็คงเพราะไม่อยากให้บรรยากาศมันอึดอัด เข้าใจว่ามันเครียด แต่ก็เพื่อนไงพยายามหาเรื่องตลกๆคุยให้ผ่อนคลาย

 

ตัดใจแล้วลองมองคนที่รอมึงมั้ยวะ คยองซูถามมันจริงจัง หลังจากที่เยวอนกลับไป

 

พวกมึงพูดไร้สาระกันอีกแล้ว กูกลับไปทำใจกับคะแนนก่อนนะ

 

มึง จงอินรั้งชานยอลมันไว้

 

เอางี้มั้ย... มึงถามเขาไปตรงๆเลยว่าจะเอายังไง ดีกว่าปล่อยให้มึงมาทำอะไรครึ่งๆกลางๆแบบนี้ มึงจะยอมตามง้อเขาตลอดชีวิตเหรอวะ

 

ถ้าตลอดชีวิตแบบที่มึงพูดเขายังไม่ยอมคืนดี ไม่บอกเหตุผลอะไรกับกู ถึงตอนนั้นจริงๆก็คงต้องเป็นแบบนั้น

 

 

                   จงอินมันจะไปรู้อะไร เพราะในความจริงแล้วชานยอลก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วถ้าถามออกไป พี่แบคฮยอนต้องการเลิกกับเขากับเหตุผลที่เขาเองก็ไม่รู้ และไม่แน่ใจ อยากถามออกไปก็กลัวว่าจะเสียพี่แบคฮยอนไปจริงๆกลัวจะมีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อกัน เขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

 

                    เขาคิดว่าที่พี่แบคฮยอนบอกเลิกวันนั้นอาจจะเพราะเขาดันเมาในคืนที่ปาร์ตี้วันเกิดเยวอน แถมยังกลับดึกเบลอๆมึนๆไม่ยอมตอบข้อความเขาคิดไว้แบบนั้น

 

                   ทั้งที่ความจริง ไม่ได้มีสายโทรตามหรือมีข้อความเรียกร้องให้กลับไปอยู่ด้วยกันเลยซักครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่เฉินครับ

 

(ว่าไงเรา)

 

พรุ่งนี้พี่มีเรียนกันใช่มั้ยครับ

 

(อืม มีไรเปล่า)

 

ผมมีเรื่องรบกวนพี่

 

                   เขาบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไป

 

(ได้ดิ เดี๋ยวชวนมันออกมาให้)

 

ขอบคุณครับ

 

(เผื่อใจไว้บ้าง มากๆเลย)

 

โห ไม่ให้กำลังใจกันเลย น้ำเสียงขี้เล่นจากชานยอลทำให้เฉินยังใจชื้นขึ้นมาได้บ้างว่าน้องมันยังคงสดใสแบบเดิม

 

(เออ พี่อยู่ข้างน้องเสมอแหละ เจอกันๆ)

 

 

                   หลังจากวางสายไป ชานยอลเข้าไปที่หน้าข้อความแชทที่(เคย)เอาไว้คุยกับพี่แบคฮยอน

 

 

CYLBH :

ฝันดีครับ

 

                  

 

 

 

 

 

            แบคฮยอนมาเรียนด้วยหน้าตาสดใด เมื่อคืนเขาหลับเต็มอิ่มเลยเพราะเมื่อวานรู้ว่าคะแนนสอบภาษาอังกฤษของตัวเองดีขึ้น เขาซื้อซาลาเปาไส้ครีมมา แถมป้ายังแถมมาให้อีกลูกแต่ดันเป็นไส้หมูสับที่เขาไม่ชอบ

 

 

 

ป้าๆ นี่แฟนผมถ้าเขามาซื้อป้าแถมให้เขาหน่อยนะครับ

 

นี่! ไปบอกยังงั้นได้ไงเล่า

 

 

 

 

บอกไส้ที่ต้องแถมเป็นไส้ครีมหน่อยก็ไม่ได้ เด็กบ้าเอ้ย

 

 

 

            เฉินยืนรอมันหลังสนามบอล หลังจากที่บอกแบคฮยอนว่าอยากให้มันถ่ายรูปให้หน่อยโดยเลือกโลเคชั่นแถวนี้ที่เห็นพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แบคฮยอนที่ตอนแรกก็ไม่อยากมาเพราะฝีมือถ่ายรูปโคตรห่วย สุดท้ายก็เออๆออๆมา

 

เชี่ยดีจะตาย ดูรูปนี้

 

เห็นมั้ยล่ะ ฝีมือกู

 

แสงและเลนส์หรอกสาด พวกเขาไล่ดูรูปกัน ก่อนที่เฉินจะเก็บกล้องและหยิบโทรศัพท์ออกมาและออกปากพูด

 

เมื่อวานชานยอลไปส่งเหรอ

 

อือ

 

ไงกันแน่วะ ฮ่า มึงบอกเลิกน้องเขาจริงเหรอวะ แต่ทำไมชานยอลยังตามมึงเหมือนเดิม

 

“…”

 

เหมือนมึงแค่งอนน้อง น้องมาง้อ มึงเล่นตัว

 

กูบอกเลิกแล้ว เสียงแข็งนั้นตอบกลับมา บรรยากาศเริ่มเปลี่ยน

 

เหตุผล? มึงได้บอกมันมั้ย

 

...

 

ถ้าบอกทำไมมันถึงยังไม่หยุดตามมึงอ่ะ หรือเหตุผลมึงไม่เจ็บพอวะ

 

กูไม่ได้บอก

 

อ่า มันเลยไม่ยอมปล่อยมึงไง เฉินพูดในท่าทีสบายๆ เอาหน่า ลองหันมาคุยกัน

 

มึงรู้มั้ยทำไมกูไม่บอกเหตุผล ก็เพราะกูรู้นิสัยชานยอลไง

 

และเหตุผลของกูน่ะ ถ้ากูบอก...

 

แปลว่ามึงก็ยังตัดมันไม่ขาด ถ้าเป็นแบบนั้น

 

ไม่ กูเบื่อมันวะบางที เบื่อนิสัยของมันที่เป็นแบบนี้ นิสัยชอบตื้อของมันไม่ปล่อยกูบ้าง ถามซ้ำๆบอกซ้ำๆ...กูอ่ะใจกว้างนะมึง เฉินเงียบลงกับเหตุผลที่ได้ยิน มันพูดเสียงดังเพราะไม่รู้...

 

แต่บางทีมันก็น่ารำคาญ

 

...อืม กูเข้าใจละมึงบอกแบบนี้เป็นใครก็คงอึ้งแดกไป แบบกูเนี่ยไง เฉินคิดว่ามันคือการทำลายความหวังดี

 

...

 

ถ้ามึงบอกมันไปวันนั้น มึงกลัวมันจะเสียความรู้สึกถูกมั้ยแบคฮยอนพยักหน้า

 

ถ้าเป็นกูก็คงเสียความรู้สึก เช่นเดียวกับชานยอลมันที่ได้

 

จู่ๆคนที่อยู่ในสายก็เดินพรวดพราดออกมา เฉินเห็นใบหน้าของชานยอลที่ดูโมโห และมันเดินเข้ามาคว้าตัวแบคฮยอนให้หันหน้าไปเผชิญกับมันอย่างแรง

 

พี่เบื่อผมที่ผมชอบตาม ชอบถามนู่นถามนี่พี่ มันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยใช่มั้ย!!

 

ใช่ ! ฉันเบื่อนาย!!แบคฮยอนที่ดูตกใจในตอนแรกที่ถูกจับตัว พอถูกตะโกนใส่นิสัยไม่ยอมใครของมันก็ไม่รอช้าที่จะใช้อารมณ์เข้าหากัน

 

ทั้งสองตะเบ็งเสียงเข้าใส่กัน เฉินเองคิดอยากจะห้ามแต่พอเห็นน้ำตาของชานยอลเขาก็ทำอะไรไม่ถูก เขากำลังโทษตัวเอง...ไม่น่าคิดจะไปช่วยชานยอลมันเลย ถึงจะรู้ดีว่าลึกๆแล้วความจริงเรื่องของพวกมันก็คงไม่เลวร้ายเท่านี้ถ้าชานยอลมันไม่ขอให้ช่วยทำแบบนี้ และได้ยินแบบนี้...

 

 

และทั้งที่อยากรู้เหตุผล แต่พอได้ยินจริงๆชานยอลไม่เหลือแรงจะยืนดึงดันต่ออีกเลย เขาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา นึกถึงสิ่งที่ตัวเองพยายามทำมาตลอด  เขาทำด้วยความจริงใจทุกอย่าง...

 

ผมทำไปทั้งหมดก็เพราะรักพี่ ... ผมแค่อยากให้พี่รู้ว่าผมอยู่ตรงนี้ ผมทำอะไรอยู่ ผมเองก็อยากรู้ว่าพี่อยู่ไหน ทำอะไรอยู่บ้างตอนเราไม่ได้เจอกัน

 

เพราะผมเป็นห่วงพี่มันทำให้พี่เบื่อขนาดนี้ใช่มั้ย สองแขนที่จับไหล่ค่อยๆไหลลง

 

 

 

เหมือนชานยอลจะไม่ฟังคำตอบอีกเด็กนั้น

 

                                                                                                 

ผมขอโทษกับทุกสิ่งที่ทำไป ผมพลาดเองที่ไม่เข้าใจว่าพี่ไม่เคยต้องการมัน

 

 

เดินออกไป

 

 

ไม่สิ ชานยอลเข้าใจ เข้าใจมาตลอดและก็หลอกตัวเองมาตลอด ว่าอีกฝ่ายเองก็ยังมีใจรักกันอยู่ แต่จริงๆแล้ว พี่แบคฮยอนแค่ไม่เคยต้องการมันจากเขาเลย

 

 

 

 

 

 

ร่างของแบคฮยอนยืนแข็งทื่อกับสมองที่ว่างเปล่าเสมือนไร้สิ่งใดอยู่ในนั้น กลุ่มน้ำตาที่พากันเอ่อขึ้นมาแบบที่ไม่ต้องการเลยซักนิด

 

ม..มึง เห้ย ใจเย็น แบคฮยอนมันทรุดลงไปนั่งกอดเข่ากับพื้น น้ำตาของมันพากันพรั่งพรูออกมาไม่ได้ดูสะอึกสะอื้น แต่ตอนนี้มันเหมือนคนที่ไม่มีวิญญาณอยู่ในร่างเลย

 

รอกว่ามันจะใจเย็น กว่าจะพูดรู้เรื่องก็ปาไปตอนที่พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว แสงตรงเราลดลงเรื่อยๆ พอๆกับน้ำตาของแบคฮยอนที่ค่อยๆจางหายไป

 

 

เสียใจเหรอวะ เหมือนจะกวนตีน แต่เฉินก็แค่ถามไปตรงๆ

 

.... ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ กูไม่เคยเห็นน้ำตาน้องตั้งแต่คบกันมาหนึ่งปีกว่า ไม่มีวันไหนเลยที่แบคฮยอนไม่เคยไม่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของชานยอล แม้ในตอนที่คะแนนสอบวิชาภาษาอังกฤษของชานยอลเมื่อเทอมหนึ่งที่ผ่านมาอีกฝ่ายจะได้ที่โหล่ของเซค เด็กนั้นกลับมาเล่าให้เขาฟังและพูดราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดา

 

ทำไมวะ ทั้งที่มันยังรักน้องเขาแน่ๆเขามั่นใจ

 

มึงบอกเลิกมันแต่มันก็ยังคอยตามง้อมึง เท่ากับว่าชานยอลไม่เคยหายไปจากชีวิตมึงเลยตลอดเวลานั้น

 

เฮ้อ งั้นมึงก็ดูหลังจากนี้ เพราะกูว่าน้องมันคงไม่มาตอแยมึงแบบที่มึงต้องการอีกแล้วแหละ

 

 

 

 

จุดเริ่มต้นของการหายไปอย่างสมบูรณ์ของปาร์คชานยอลในชีวิตแบคฮยอน

 

 

                   

 

 

 

 

 

คลาสประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษที่ทุกคนดูจะหัวเราะกับการเล่าเรื่องอะไรซักเรื่อง มีเสียงหัวเราะดังลั่นคลาสยกเว้นคนนึงที่นั่งเหม่อลอย ยิ้มลอยๆแล้วกลับมานิ่งแบบเดิม

 

 

มันเป็นไรอ่ะ แจวอนสะกิดถามเฉิน ตอนที่หันมองไปทางมันที่นั่งนิ่งเป็นบ้า เฉินชี้ไปช่วงอกก่อนจะเอามือมาชนกันเป็นรูปหัวใจและแยกออก

 

อ๋อ... เอ่าไหนมันเป็นคนบอกเลิกเด็กมันไม่ใช่เหรอวะก่อนที่จะแอบกระซิบ มีเวลาว่างซักห้าชั่วโมงมั้ยล่ะ

 

ไม่ว่างไอ่ห่า เรียนอยู่

 

กูประชดมั้ยอ่ะ

 

กูออกไปห้องน้ำแปบนะ

 

            แบคฮยอนเดินออกมาเข้าห้องน้ำแค่อยากออกมาล้างหน้าซักหน่อย เพราะรู้สึกตัวเองล่องลอยชอบกล จริงๆเขาคิดว่าตัวเองดีขึ้นแล้วหลังจากวันนั้น กลับมาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอีก เหลือแค่ถ้าเลิกคิดถึงได้ก็คงเป็นปกติแล้ว

 

 

 

 

เย้ พี่เลิกแล้ว กินอะไรดีครับ ตอนแรกผมจะซื้อมาไว้ให้แต่คิดว่าพี่ต้องอยากนั่งกินกับเพื่อนพี่มากกว่า

 

เออ นั่งกินด้วยกันเนี่ยแหละ มึงสองคนอย่าพาไปสวีทกันมาก

 

วันนี้พี่จะกินร้านนั้นป่ะ โห..ดูคน งั้นเดี๋ยวผมวิ่งไปจองคิวให้นะ

 

 

......

 

 

เดี๋ยวผมไปซื้อไส้กรอกก่อนนะครับ พวกพี่เอาไรกันป่ะ

 

ไม่อ่ะ พี่อิ่มแล้วซื้อมาแค่ให้ไอ้แบคพอ

 

            ไส้กรอกที่ต่อคิวยาวเหยียดแห่งคณะมนุษยฯกับเด็กชายจากฝากฝั่งคณะวิศวะที่ยืนรอซื้อให้คนรักอยู่ แววตานั้นลอบมองคนที่นั่งรออยู่กับเพื่อนเป็นระยะ เผลอยิ้มตามเมื่อเห็นแฟนรุ่นพี่คุยกับเพื่อนพร้อมหัวเราะอย่างสนุกสนาน

 

 

อีก10นาที ต้องขึ้นแล้ว ไปมั้ย

 

อ้าวรอก่อนก็ได้ ชานยอลมันยังรอคิวอยู่เลยหน่ะ

 

ไม่เป็นไรหรอก ไปเหอะ

 

มึงก็ส่งข้อความไปบอกน้องมันหน่อยแล้วกัน

 

 

 

วันนั้นแบคฮยอนไม่ได้ส่งข้อความบอกอะไรชานยอล เขาขึ้นเรียนโดยปล่อยให้ชานยอลยืนรอซื้อไส้กรอกที่ชอบให้อยู่แบบนั้น

 

ชานยอลลที่ยิ้มอย่างยังไม่รู้สึกแย่ พี่แบคฮยอนคงรีบขึ้นไปเรียนเพราะเวลาก็เกินมาซักพักแล้ว ไส้กรอกอันนั้นเขาก็เก็บไว้ที่ตัวเอง เพราะตอนเย็นเจอกันเขาจะให้พี่แบคฮยอนเอากลับไปที่ห้องเพื่อเอาไปเวฟกินอีกรอบก็ยังคงอร่อยอยู่

 

โทษที ลืมบอก

 

 

 

 

 

บ...แบคฮยอน มึง!”

 

...ห๊ะ

 

มึงมายืนร้องไห้ทำไมวะ แจวอนจับแขนมัน เพราะตอนเขากับเฉินเดินออกมาจากห้องเจอมันยืนเหม่ออยู่ตรงที่นั่งริมระเบียงน้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด เข้าไปเรียกมันตั้งนาน

 

            แบคฮยอนยกมือลูบที่แก้มตัวเอง ... นั่นสิ เขาร้องไห้ทำไม

 

อย่าตลกว่าฝนตกล่ะ เฉินผลักหัวคนที่เล่นไม่รู้จักเวลาล่ำเวลาอย่างไอ้แจวอนไปที

 

ป่ะ กลับบ้านกันถือของออกมาให้แล้ว

 

 

 

            เฉินตัดสินใจเดินไปส่งมันที่หอ อย่างน้อยก็อยากคุยกับมันให้สบายใจ เวลาค่ำแล้วลมเย็นดีเดินๆกันไปก็สบายดี

 

สดใสหน่อยสิคนอยากมีอิสระ

 

 

            อิสระที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการมันจริงๆหรือเปล่า

 

 

มึงไปจัดการกับความรู้สึกตัวเองก่อนดีกว่ามั้ย แบคฮยอนเงียบไป ก่อนจะพูดออกมาอย่างเชื่องช้า

 

ถึงตอนนั้น ชานยอลจะยังรออยู่เหรอ

 

มึงยังคิดว่าน้องจะกล้ารอมึงอยู่เหรอวะ

 

...

 

ถ้าเป็นมึงจะรอมั้ยล่ะ โดนจัดเต็มแบบนั้น

 

อืม ก็จริงของมึงนั่นแหละ ถ้าอีกหนึ่งชั่วโมงนี้กูเดินกลับไปบอกน้อง ใครจะไปรู้ใช่มั้ย...มันอาจจะสายไปแล้วก็ได้

 

มึงจะบอกอะไรวะ มึงอย่าลืมว่ามึงอยากเลิกกับน้องเขา

 

            เท้านั้นหยุดเดิน

                             

            นั่นสิ ก็อยากเลิกเองก็สมควรได้เลิกสมใจ

 

 

กูว่าจะคุย...

 

อย่าทำอะไรที่มันฝืนตัวเองเลย

 

มึงจะให้กูทำไงวะ แบคฮยอนเผลอขึ้นเสียง จะกลับไปมึงก็บอกว่าน้องจะไม่รอ จะคุยกับคนอื่น...

 

ถึงบอกให้มึงจัดการกับความรู้สึกตัวเองไง มันพูดช้าๆแบบใจเย็นตามสไตล์ของมัน คิดว่ามันคงโกรธเขามันส่งเขาแค่ปากซอยและเดินกลับไป แบคฮยอนเองก็รู้สึกผิด

 

            ไม่มีใครชอบให้คนอื่นมาเล่นตลกกับความรู้สึกหรอก

 

 

 

            ที่คณะวิศวะในคลาสที่ทุกคนคอยลุ้นหัวข้อรายงาน ที่จะต้องส่งในเทอมไฟนอลนี้และตอนนี้ยังไร้เงาของชานยอล แต่แค่นึกถึงมันก็เปิดประตูเข้ามาเลย

 

ไงชานยอลมึง เยวอนตรงเข้ามาทักเพื่อนในคลาสที่ดูท่าเมื่อคืนจะหนัก ชานยอลมันเข้าคลาสเลท อย่าเรียกเลทเลยเพราะอีกสิบห้านาทีก็จะหมดคลาสอยู่แล้ว

 

กูได้จับคู่ทำรายงานสุดท้ายกับมึง ดีนะอาจารย์ปราณีถ้าเขารู้มึงมาช้าโดนหัวข้ออยากกว่านี้อีก

 

ทำเรื่องอะไร

 

ร่างโครงสร้างตึก อิ้งนะ

 

อืม

 

คงได้ปรึกษาพี่แบคฮยอนแฟนมึงเยอะเลย ได้เวลาอยู่ใกล้

 

บอกรายละเอียดมา มันตัดบทแล้วเดินตรงไปหาคนอื่นในกลุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลัง ไม่ได้รอฟังที่เธอจะพูดเลย

 

เป็นเหี้ยไรมึงอีกเนี่ย มาก็ช้าทะเลาะกันหรือมัวแต่...

 

เลิกกันแล้ว เลิกสมใจแล้ว

 

....

 

...แล้วก็เลิกพูดถึงซักที

 

คนอื่นมองหน้ากันเลิกลั่ก ก่อนหน้านี้เป็นมันนั่นแหละที่เอาแต่พูดว่าไม่ได้เลิก ไม่ยอมเลิก หัวเด็ดตีนขาดมันเถียงสุดใจ เอาแต่บอกว่าเขาแค่ขอเลิกแต่มันไม่เลิก ตามตื้อตามง้อเขา พวกเขารู้ข้อนี้กันดี แต่มาวันนี้ดิ

 

 

เย็นนี้เริ่มทำงานรายงานเลยมั้ย มันเปลี่ยนไป มันนิ่งจนดูน่ากลัวไม่เหมือนมันเมื่อวาน

 

ห..ห๊ะ

 

ที่ห้องสมุดกลับดึกได้หรือเปล่า ชานยอลหันไปบอกกับเยวอน

 

อ่อ ได้ดิ ป่ะๆเดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าว เยวอนเขย่งขึ้นไปกอดคอชานยอล เราพากันเดินไปที่โรงอาหาร ถึงจะงงๆไปหน่อยแต่พวกเราก็เคารพการตัดสินใจของมัน พยุงสถานการณ์เพื่อที่จะทำให้มันไม่แย่ลงไปกว่านี้

 

 

ช่วงเวลาสองทุ่มที่สมองเริ่มล้า เยวอนนั่งชันเข่าขึ้นไปกับโต๊ะก่อนที่เธอเองจะฟุบลงไป

 

อะไร แค่นี้ง่วง

 

มันยาก ชานยอลหัวเราะออกมานิดหน่อย จนคนข้างๆดีดตัวขึ้นมาจ้องหน้ามันใกล้ๆ ก่อนจะโดนจับให้ออกห่าง เห็นมึงหัวเราะครั้งแรกของวันและมันก็หน้าง้ออีกครั้งทันที

 

โอเค ลืมไป

 

...

 

กลับเหอะ

 

มึงรีบหรือเปล่า

 

พรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียน ถ้ามึงจะทำต่อ...

 

เปล่า ไม่ได้จะชวนทำต่อ ไปดื่มกันมั้ย ... กู ไม่อยากอยู่คนเดียว

 

อืม

 

...

 

ได้ดิ

 

 

            ชานยอลชวนเยวอนออกมาร้านประจำของกลุ่ม ตอนแรกก็คิดว่าจะมากันแค่สองคน แต่ก็เป็นเยวอนที่โทรชวนคนอื่นๆให้ตามออกมาสมทบ ยิ่งอารมณ์ชานยอลมันขึ้นๆลงๆเวลาแบบนี้ไม่ควรปล่อยให้มันฟุ้งซ่าน เราพากันเล่าเรื่องตลก ดื่มให้เมามาย

 

ก่อนที่จะหันไปอีกทีก็เห็นชานยอลมันนอนฟุบหน้าลงไปแล้ว...

 

            และภายใต้ใบหน้าที่ถูกปกปิดเอาไว้ เขาแอบปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

 

            กับถ้อยคำว่าน่ารำคาญที่ได้ยินชัด มันดังขึ้นมาให้ได้ยิน คอยจี้จุดให้รู้ว่าตัวเองน่ารำคาญแค่ไหน

 

 

 

แม่งหลับไปละ เห้ย แกล้งมันดิแบล็กเมล์มันเลยยย

 

เออๆ ถ่ายมันไว้เมาแล้วหลับ ไหนเอาหน้าดูดิไอ้น้อง คนอื่นๆพากันจับให้ชานยอลเงยหน้าขึ้น จงอินดึงหน้ามันขึ้นโดยมีเยวอนถ่ายคลิปเอาไว้ ชานยอลหัวเราะออกมาเพราะถูกจี้เข้าที่เอว เขาชูสองนิ้วให้กล้องเพราะรู้แล้วว่าถูกแอบถ่าย

 

เขายกแก้วชกที่ถูกรินเอาไว้ขึ้นมาซัดจนหมดแก้ว ก่อนจะรู้สึกสมองหนักอึ้งฟุบหน้าลงไปอีกหนและก็เหมือนจะหลับไปซะแบบนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฉินกูมีอะไรมาให้ดู ... สรุปเลิกกันจริง ?” รูปในโทรศัพท์ของแจวอนเป็นรูปของชานยอลกับผู้หญิงคนนึง ที่ดูจะสนิทกันอยู่

 

เห้อ คงงั้น

 

เก็บไว้ๆเดี๋ยวมันมา

 

จะว่าไปก็สงสารมันว่ะ

 

พวกมึง!!ความตกใจทำให้แจวอนมันลุกลี้ลุกลนคว้าโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋ากางเกง

 

ทำไรกันวะ

 

มันเอาคลิปโป๊ให้กูดู!

 

จัง.... ไร มันพูดเบาๆก่อนจะเดินผ่านหน้าไป

 

เห็นสีหน้าคนบอกเลิกมั้ยล่ะ คิดว่าไง

 

เออ...

 

 

ระหว่างที่หันกลับไปมองมันที่มานั่งอยู่อีกข้าง ก็เห็นว่าแบคฮยอนมันนิ่งไปตอนที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์

 

อ...อะไรวะ เงียบเฉย เครื่องของมันถูกวางลงพร้อมกับหน้าจอที่เห็นว่าเป็นไทม์ไลน์ของอินสตราแกรม...ก็คงจะเป็นรูปนั้น

 

ไม่แปลกที่แบคฮยอนจะเห็นรูปนั้นที่เยวอนเป็นคนลง กลุ่มเพื่อนทั้งของชานยอลและแบคฮยอนก็พอรู้จักกันดี เยวอนคือคนที่แบคฮยอนก็รู้ว่าเคยชอบชานยอล เขาคิดมาตลอดแหละว่าเธอคงชอบอยู่ แต่เยวอนไม่ได้มีท่าทีมาร้ายอะไรเหมือนซีรีส์น้ำเน่า เธอวางตัวเลยกลายเป็นความสนิทใจ และเพราะไม่มีอะไรรวมถึงเคยคุยกันหลายครั้งจึงแลกไอจีกัน

 

ทุกคนเงียบไป รวมถึงแบคฮยอนมันเอง ... มันเป็นคลิปสั้นๆที่เยวอนถ่ายผู้ชายคนนึงที่ฟุบลงกับโต๊ะและเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง ชูสองนิ้วให้กล้อง

 

ผู้ชายคนนั้นคือชานยอล

 

เขาได้ยินเสียงหัวเราะจากเธอและจากชานยอลในตอนสุดท้าย

 

ทำไงได้...เขาเลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าจากความเป็นเพื่อนจะกลายเป็นความรู้สึกดีๆต่อกันคงไม่แปลก เขาคิดว่าตัวเองคงจะยอมรับได้ในซักวัน

 

บางทีที่แบคฮยอนอัพสตอรี่เหมือนเคย เขาจะกดเข้าไปดูคนที่เข้ามาดูทุกครั้งทั้งที่แต่ก่อนไม่คิดสนใจ ว่ามีคนๆนั้นเข้ามาดูบ้างหรือเปล่า

 

และก็...ไม่มี

 

มันย้ำให้รู้ว่าให้ลองได้รับรู้ความรู้สึกแบบนี้บ้าง ความรู้สึกไม่มีตัวตนในชีวิตใครซักคน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เดือนนึงแล้วที่เขาใช้ชีวิตเรื่อยๆเฉื่อยๆไม่มีสีสัน วันนี้เลิกดึกเขาเริ่มติวกันเพราะใกล้สอบ ตอนนี้ก็สี่ทุ่มพอดีที่แบคฮยอนเดินกลับห้องตามทางเดินเงียบสงัดเช่นทุกวัน เขาใส่หูฟังและรีบจ้ำเดินเพื่อให้ถึงห้องเร็วๆ เงยหน้ามาก็เห็นว่ามีคนกำลังจะเดินสวนมาทางนี้ก็ค่อยโล่งใจ แต่ก็กลับรู้สึกว่าคนที่เดินสวนไปแล้วกำลังเดินวกกลับตามมาอยู่ยังไงยังงั้น

 

แบคฮยอนตัดสินใจเดินให้เร็วกว่าเดิมและไม่หันกลับไปมอง เขาดึงหูฟังออกจึงทำให้ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมา เขาจึงตัดสินใจรีบวิ่งลัดเข้าซอยนึงและไปแอบตรงหลบมุมรั้วใกล้ถังขยะที่มีบ้านคนกั้น นั่งหลบอยู่ในนั้นนานหลายนาที แบคฮยอนกำลังกลัวจนตัวสั่นเขาเอามืออุดปาก ไม่รู้ว่าพวกมันมีอาวุธด้วยมั้ย

 

ดูท่าจะมีเงินนะพี่ แม่งเอ้ยไม่น่าพลาด

 

เสียดายว่ะ พวกนักศึกษาแถวนี้ก็รวยกันอยู่แล้ว ไป!

 

เมื่อเห็นพวกมันเดินออกแล้วไปเขาก็ทรุดนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง กลิ่นเหม็นของถังขยะที่เคยชวนอาเจียน ตอนนี้เขากลับไม่ได้สนใจเท่าความรู้สึกกลัวที่ครอบงำตัวเอง

 

 

ไปอยู่หอผมเถอะ ผมไม่อยากปล่อยให้พี่มาเดินกลับทุกวันคนเดียว เกิดวันไหนผมไม่ได้มาส่ง ผมคงห่วงพี่แบบเป็นบ้าแน่

 

มันไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันเอาตัวรอดได้ กลับไปเถอะ

 

ให้ผมส่งถึงกลางซอยนะ

 

เขารู้ ไอ้คนที่มันดื้อด้านมันไม่ส่งเขาแค่กลางซอยหรอก สายตาที่คอยแอบมองจนเขาเดินถึงหอแล้วถึงเดินกลับออกไปนั้น ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยเสมอนั่นแหละ

 

 

พลันคิดถึงสิ่งที่จุกอกมันกำลังจะก่อตัวขึ้นเป็นน้ำตา เขาพยายามลุกขึ้นมองซ้ายขวาเพื่อจะออกไปจากตรงนี้ ก่อนจะไประบายให้เฉินมันฟัง มันตกใจมากและให้เขาอยู่แต่ในห้องไว้ พรุ่งนี้จะมาหาและบอกจะพาไปแจ้งตำรวจ

 

และเขาเกือบร้องไห้กับมันอีกหน

 

(บอกเลิกเขา แต่จะเป็นจะตายเองนะมึงอ่ะ)

 

(นอนไปๆไม่เป็นไรแล้ว)

 

 

และแบคฮยอนไม่ได้ไปแจ้งตำรวจตามที่ตกลงกับเฉินมัน เพราะคิดไว้แล้วว่าจะย้ายออก

 

 

กูจะกลับไปอยู่บ้าน เดินทางไกลหน่อยแต่อีกไม่ถึงเดือนก็จะปิดเทอมแล้ว

 

ก็ดีนะ ได้กลับไปอยู่กับที่บ้านไปเจอรักแรกมึงที่บ้านนอก

 

ตลกละ เขามีเมียไปแล้ว แบคฮยอนหัวเราะออกมาตอนนึกถึงหน้าผู้หญิงข้างบ้านที่เคยแอบชอบ แอบเก็บเงินแม่ที่ให้ไปโรงเรียนเอาส่วนนึงไปซื้อแหวนของเล่นที่ร้านขายของเล่นผู้หญิงแล้วเอาไปให้เธอ

 

แล้วกับชานยอล มันไม่ติดต่อมาเลยใช่ป่ะ

 

อืม แต่กูไม่เป็นไรนะ

 

...

 

กูคิดว่ากูโอเคแล้ว

 

ความจริง ?

 

            เฉินหัวเราะออกมาเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีที่บอกโอเคแล้ว ถอนหายใจอย่างดูหมดอาลัยตายอยาก

 

...มึงลองทำแบบที่มันทำให้มึงบ้างสิ ลองเป็นผู้ให้ดูบ้าง

 

“…”

 

ให้ความรักน่ะ ถ้ามันยังมีอยู่ในใจมึง

 

 

 

 

 

 

 

 

ปกติเขาไม่ค่อยจะมายังฝั่งคณะวิศวะซักเท่าไหร่ เพราะไกลจากคณะตัวเองด้วยจะมาแค่ไม่กี่ครั้งตอนชานยอลเป็นคนพามาหาเพื่อนและชวนออกไปหาอะไรกินกันเป็นกลุ่ม ส่วนใหญ่จะมีแค่ชานยอลที่เป็นฝ่ายไปรอรับรอส่งเขาที่คณะ แล้วตัวเองถึงค่อยเดินมาเรียน...

 

ยิ่งคิดถึงสิ่งที่ได้รับมาก็ยิ่งรู้ว่ามันมากมายขนาดไหน

 

 

ขอโทษนะครับ ห้อง301ใช่ตึกนี้มั้ยครับ

 

ครับ เดินตรงไปทางนั้นเลย

 

แม้แต่ห้องประจำภาควิชาของอีกฝ่ายเขายังจำไม่ได้เลย ไม่จำ ไม่สนใจแม้กระทั่งตารางเรียนของของอีกฝ่าย

 

 

เอ๋ วันนี้พี่เรียนห้องอะไรนะชานยอล

 

‘EN 302’

 

เยี่ยมมากน้องชาย

 

มากกว่าน้องชายแล้วครับ คุณพี่แบคฮยอน

 

 

พอเดินเข้ามาด้านล่างของตึก มีหลายสายตาที่จับจ้องมายังผู้มาใหม่ และเขามองเห็นกลุ่มคนที่เสียงดังที่สุด คนนั้นจงอินเขาจำได้ แบคฮยอนได้แต่แอบลอบมองอยู่หลังเสา เอาจริงๆมาถึงขนาดนี้แล้วไม่กล้าเข้าไปเลย

 

ยิ่งเห็นว่าชานยอลกำลังหัวเราะ และพูดคุยอยู่กับเพื่อน เขายิ่งดูไร้ตัวตนไปทุกที

 

 

 

คยองซูหันมองเมื่อเห็นคนที่รู้สึกคุ้นตา ...ใช่จริงๆด้วย พี่แบคฮยอนคนนั้นยืนอยู่หลังเสา หลังจากวันที่มันเมาวันนั้น ชานยอลมันก็ไม่เคยพูดถึงพี่แบคฮยอนอีกเลยมันกลับกลายเป็นคนที่นิ่งและเงียบไปบ้างครั้ง

 

เห้ยๆ อีกสิบห้านาทีเข้าคลาส ขึ้นห้องกัน

 

ทางเดินนั้นจะต้องผ่านไปยังคนที่แอบอยู่

 

 

แบคฮยอนตกใจเมื่ออยู่ๆกลุ่มของชานยอลก็ลุกขึ้นยืน ด้านหลังเขาจะเป็นบันไดซึ่งแน่นอนว่าทุกคนจะต้องขึ้นมาทางนี้ เหมือนท่อนขาที่ถูกตรึงตอกไว้ด้วยอะไรบางอย่าง เขาออกไปยืนข้างหน้า..ยืนอยู่กับที่ในตอนที่ได้เห็นว่าเป็นชานยอลที่เดินนำมาคนแรก และสายตาที่เหมือนมองเห็นเขาพอดี

 

มันไม่มีความหวั่นไหวในสายตานั้นเลยตอนแบคฮยอนมองสบสายตาไป จนมีอากาศเย็นๆวูบหนึ่งที่กระทบผ่านไป บอกให้รู้ว่า ... ปาร์คชานยอลเดินผ่านไปแล้ว

 

 

ชานยอล... และปากมันก็เผลอเรียกออกไป เสียงเรียกที่ทำให้เท้านั้นเดินช้าลง

 

ขอคุยด้วยได้หรือเปล่า ... ตรงนี้ก็ได้

 

            แบคฮยอนเขยิบเดินไปข้างหน้าตอนที่เห็นว่าชานยอลหยุดยืนอยู่กับที่

 

ฉัน .. อยากจะมาขอโทษนาย กับคำพูดที่มันทำร้ายจิตใจนาย ฉัน...

 

“…”

 

“..ฉันไม่ได้ตั้งใจ

 

ครับ ผมลืมมันไปแล้ว ขอตัวนะครับ ประโยคที่พูดออกมาทั้งที่ไม่หันกลับมามองกันซักนิด ก่อนที่ชานยอลจะเดินออกไปจากตรงนี้ ไร้เยื่อใยแบบที่เขาเคยทำ

 

ค..คือ สวัสดีครับพี่ พอดีเรามีคลาสต่ออาจารย์เช็คชื่อตรงเวลา เราเลยรีบ... คยองซูรีบพูดรัว คนอื่นๆก็ทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศที่ชวนอึดอัดกับไอ้เพื่อนตัวดีที่เดินผ่านขึ้นไปอย่างทำเป็นไม่สนใจ เล่นเอาคนที่เหลือพากันทำตัวไม่ถูกกันทั้งหมด

 

ไม่เป็นไรครับ ตั้งใจเรียนนะ

 

 

เยวอน กระเป๋าตังค์มึงลืมไว้ที่กู เสียงจากคนที่อยู่ตรงบันไดเรียกใครอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเอง เจ้าของชื่อมองมาอย่างลำบากใจก่อนจะโค้งให้แบคฮยอนและรีบวิ่งขึ้นไป

 

ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน คงจะมีความสุขดีเพราะชานยอลและเธอมีแต่รอยยิ้ม คนอื่นๆทยอยเดินโค้งให้และผ่านไปจนตรงนี้ไม่เหลือใคร แบคฮยอนก็ยังคนยืนยิ้มโง่ๆอยู่ที่เดิม

 

โดนซะบ้าง สมน้ำหน้าตัวเองสิ้นดี

 

 

 

เป็นไงบ้างวะ เฉินถามเสียงเบาตอนที่เห็นเพื่อนตัวดีเดินกลับมา

 

กูว่ามัน ... จบแล้วว่ะ แบคฮยอนน้ำตาไหล เขารีบเช็ดมันออก ทุกอย่างมันเริ่มที่กู มันเป็นแบบที่กูเคยต้องการ

 

กูยอมแล้ว

 

...

 

ปล่อยให้มันแยกจากกัน ดีที่สุดแล้ว

 

 

            ให้ต่างกันต่างอยู่ ลืมกันไปก็ดี

 

 

แต่ทำไมมันถึงไม่ง่ายเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อาทิตย์สุดท้ายของการสอบ

 

ก่อนที่จะปิดเทอมกันไปรวมถึงรุ่นพี่ปีสี่ที่จะจบการศึกษาจากที่นี่ วันนี้ที่มหาวิทยาลัยมีการจัดงานเต้นรำ งานที่มีเพื่อสานสัมพันธ์ สร้างความรู้จัก ความเคารพระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง ทุกคนในงานดูตื่นเต้นกับงานเต้นรำในคืนนี้ แบคฮยอนเองยังอดตื่นเต้นไม่ได้แม้จะมาร่วมงานทุกปี บรรยากาศและสถานที่ที่ถูกแต่งและออกแบบโดยเด็กศิลป์มันสวยมากๆ ทั้งภาพวาดสีสันสดใส ดอกไม้หลากหลายที่ส่งกลิ่นหอม มีไฟดวงเล็กที่ประดับไปรอบงาน มีพิธีกรชายหญิงของงานพูดเชิญชวนให้ทุกคนมารวมกันตรงลานกว้าง รอบๆมีบุฟเฟ่ต์อาหาร ค็อกเทล ของหวาน

 

ผู้ชายมันเยอะกว่าผู้หญิงปะวะกูว่า

 

เออ ผู้ชายมันคงคิดว่าจะมาหาผู้หญิง ดันใจตรงกันหมดเพราะผู้หญิงไม่มาเลย...

 

มึงก็พูดไม่ดูตัวเอง แบคฮยอนแซวมันออกไป

 

เขากับเพื่อนอีกสามคนพากันเดินไปรวมๆกับคนอื่นๆตรงกลางลาน มีหลายคนที่เข้ามาทักทายรุ่นพี่แบคฮยอน จนระยะเวลานึงที่งานกำลังจะเริ่มจริงจังแบคฮยอนวางแก้วค็อกเทลเอาไว้ ก่อนที่จะเริ่มมีเสียงเพลงจังหวะกลางๆเปิดขึ้นมา ทุกคนดูตื่นเต้นและมองหาคนรอบข้าง

 

เห้ยๆเดี๋ยว เขาขำเมื่อมีผู้ชายคนนึงมาจับคู่เต้นกับไอ้เฉินมัน เขาเองได้คู่กับผู้หญิงเพราะเธอถอยมาชนพอดี

 

สวัสดีครับ .. อยู่คณะอะไรเอ่ย

 

บัญชีค่ะ...พี่แบค เธอเขินๆเขาดูออก แบคฮยอนไม่ได้แตะเธอไปจริงๆเพียงแค่สัมผัสเผินๆเท่านั้น

 

มันดูกระอักกระอ่วนไปเลยแบคฮยอนไม่ใช่คนที่ชวนคุยเก่งเท่าไหร่สำหรับคนที่พึ่งเจอกัน ยิ่งเห็นว่าใบหน้าของเธอแดง เขาก็พลอยเขินไปด้วย

 

บัญชี เรียนหนักไหมครับ

 

หนักค่ะ แต่ก็สนุกดี

 

ตัวเลขกับแบคฮยอนเหมือนกลางวันกับกลางคืนไม่มีวันโคจรมาทับกัน เขายิ้มขำ

 

ขำเหรอคะ .. อ่า พ พี่น่ารักมากเลย

 

อ่อ ขอบคุณครับ คือแค่ไม่ค่อยได้ยินคนบอกเรียนบัญชีสนุก

 

ที่เลือกเรียนภาษาก็เพราะตัวเองชอบที่จะพูดและชอบอ่านหนังสือภาษาอังกฤษมากกว่า เวลามีวิชาบังคับที่เป็นคณิตเกรดก็ล่วงตามเคย แม้ยังจะมีชานยอลคอยสอนก็ตาม

 

แต่ตอนนี้...ไม่มี

 

จังหวะเพลงกำลังจะเปลี่ยนอีกหนแล้ว เรากำลังจะต้องเปลี่ยนคู่ตามประเพณี แต่สายตาเขาก็พลันไปเห็นใครบางคนที่ยืนโดนเด่นและแสนคุ้นตา

 

ใครคนนึงที่กำลังนึกถึงอยู่พอดี

 

“GO !”

 

เมื่อเสียงจากบนเวทีดังขึ้นมาเธอก็หลุดออกจากวงแขนเขาไปแล้ว เหลือเพียงคนสองคนที่ยืนมองกันท่ามกลางคนที่เลือกสรรคู่เต้นรำของตัวเองต่อไป

 

i see you when the sky full of the dark

 

จังหวะถูกปรับระดับช้าลง เป็นเพลงแจ๊สที่ทำนองดูล้าสมัย มือนั้นยื่นเข้ามาจะจับ และ..เราจับต้องกันอีกหน เคลื่อนไหวไปพร้อมกับจังหวะ สายตาประสานไม่ห่างหายอย่างเนิ่นนาน

 

ฉะ...ฉันขอตัว

 

จนมีใครที่อดทนไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

ในวันนั้น

 

พอดีกว่ามั้ยวะ

 

ชานยอลกำลังมองคนที่เดินกลับไปจากคณะวิศวะอย่างเชื่องช้า เขาหันกลับมามองหน้าเยวอนอีกครั้งกับดวงตาที่วูบไหว

 

อย่าเล่นกับความรู้สึกของใครอีกเลย

 

‘…’

 

มึงเองก็รู้สึกนี่เวลาที่โดนเมินมันจะรู้สึกยังไง

 

ถึงเขาจะทำใส่มึงก่อน แต่มึงก็ไม่อยากให้เขารู้สึกไม่ดีเลยไม่ใช่เหรอ

 

เขารู้ว่าเยวอนชอบ ชานยอลรู้มาตลอดว่าเธอชอบเขาเราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน แต่ชานยอลไม่ได้ชอบเธอและเห็นเป็นแค่เพื่อน เธอเองก็ไม่ได้พยายามเข้าหาเขา เราใช้ชีวิตแบบเพื่อนปกติ แสดงออกกับเธอแบบเพื่อนมาตลอดไม่ได้คิดเกินเลยไปกว่านั้น ประโยคที่เธอพูดออกมามันก็คงรวมเรื่องที่เขาทำกับเธอด้วย ความจริงแล้วไม่ได้มีกระเป๋าตังค์อะไรอยู่ที่ตัวเองเลย ตอนนั้นเขาดันมองไปที่ใบหน้าพี่แบคฮยอน สีหน้าผิดหวังที่ทำเขารู้สึกผิด ไหนจะคำพูดประชดที่กรีดหัวใจตัวเอง

 

และเขาไม่เคยโกรธพี่แบคฮยอนได้เลย ...

 

 

ขอโทษ มึงด้วย

 

จะบอกว่าไม่เป็นไรก็โคตรโกหก ถึงบอกไงไม่มีใครชอบความรู้สึกแบบนี้หรอก

 

‘ ... ’

 

อยากพูดอะไร อยากระบายอะไรก็พ่นมันออกมา

 

กู...ที่บอกจะไม่เจอเขาอีกวันนั้นกูจับแขนเขาแรงมาก ตอนเดินออกมาแล้วกูโคตรอยากจะกลับไปถามเขาเลยว่าเจ็บมากหรือเปล่า กูทำให้เขาเจ็บมากหรือเปล่า

 

‘ … ’

 

แต่คิดอีกที กูเองก็เจ็บ

 

 

วันนี้ก็เหมือนกัน กูอยากดึงเขาเข้ามากอดแรงๆ และพูดว่ากูคิดถึงเขาขนาดไหน แต่คำๆนึงมันยังทำให้กูเสียใจ

 

 

เสียใจ ... แต่ไม่เคยอยากเสียเขาไป ชานยอลเงยหน้ากลับไปมองคนที่เดินหายออกไปเกือบลับตา เขาระบายทุกอย่างออกมาให้เยวอนฟัง หมดแล้ว

 

เลิกกันแล้วก็ไม่ควรมามองตามทำหน้าตาเหมือนอยากจะร้องไห้แบบนี้ป่ะ ตุ๊ดชะมัด ทีตอนเขามาง้อทำปากเก่งชานยอลผลักไหล่เธอ ก่อนจะยิ้มออกมา

 

ลองคิดดู...จะยอมคุยหรือยัง เขาตามมาง้อขนาดนี้แล้วเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามออกไปสิวะ!

 

 

พี่แบคฮยอน! ชานยอลวิ่งตามคนที่กำลังเดินหนีอย่างเร็ว เขาเรียกเสียงดังที่สุด กระทั่งอีกฝ่ายหยุด

 

ทำไม...ถึงจะหนีผมอีกล่ะครับ

 

...

 

เพราะเขากลัวอ่อนแอยังไงล่ะ กลัวว่าถ้ามากกว่านี้เขาต้องปล่อยมันออกมาแน่

 

ฉั... เท้านั้นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แบคฮยอนถอยจนแผ่นหลังชนกับประตูรถตัวเอง

 

 

ฉันคิดถึงนาย...

 

 

เป็นประโยคที่ตอบออกไปในใจ แต่สายตาที่จ้องกันคือคำตอบของเรื่องตอนนี้ สายตาที่ต่างโหยหา

 

....จนทุกอย่างระเบิดออกมา

 

อย่าครับ อย่าให้มันไหลออกมาเพราะผม มือสั่นเทายกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าที่เขารักใคร่หนักหนา

 

ข..ขอโทษ ฉัน ฮึก

 

            มันยิ่งทำให้รู้ว่าแบคฮยอน รัก ปาร์คชานยอลขนาดไหน

 

กระทั่งใบหน้าที่เลื่อนมาปิดบังจนมืดมิด สัมผัสอุ่นวาบที่แตะไปรอบแก้ม จบที่ริมฝีปากประทับตราตีจองอย่างแสนคิดถึง มือเล็กกว่ากำชายเสื้ออีกฝ่ายแน่นและแน่นขึ้นไปอีกเมื่อมือนั้นประคองใบหน้าให้รับจูบแนบแน่น ปาร์คชานยอลที่จูบแบคฮยอนอย่างเอาเป็นเอาตายเขากอบโกยและตักตวงทุกอย่าง กี่เดือนระหว่างกี่ล้านวินาที ... กี่ความคิดถึงที่ไม่สามารถนับได้

 

 

เราจูบกันที่ประตูรถอยู่นานคงไม่มีใครมาสนใจ..ในเวลาที่บรรยากาศข้างในกำลังสนุกสนานขนาดนั้น ล่ะมั้ง

 

มือซุกซนเริ่มสะเปะสะปะไปมาตามเสื้อผ้า ก่อนที่มันจะหาที่เหมาะเจาะ นั่นคือที่ลำคอขาว จับมันให้เชิดขึ้นอีกหนเพื่อรับจูบที่อันแสนโหยหา สองลิ้นพัวพัน ริมฝีปากโอบรัดดูดดึงแทบไม่มีใครอยากผละจากแม้จะอยู่แบบนี้มานานแล้ว สายตาที่สอดประสานกันเชื่อมความรู้สึกถึงทุกอย่าง

 

 

อดทนอดทนกลั้นมาถึงคอนโดที่คุ้นเคย มันเริ่มขึ้นอีกครั้งที่เกินกว่านั้น คนที่เด็กกว่ามียั้งบ้างบางจังหวะเผื่อจะถูกปฏิเสธ เตียงนุ่มรองรับร่างแบคฮยอนและเจ้าของห้องที่คร่อมทับ ชานยอลเอาแต่จ้อง เรามองหน้ากันในยามที่ไฟสีส้มทุกดวงถูกเปิดเอาไว้หมด

 

อีกค่ำคืนที่ทุกอย่างจะชัดเจน เช่นความสวยงามของร่างกายพี่แบคฮยอน ..

 

 

 





 

 

 

ปิดไฟอ่านและกดไปที่ไบโอดิฉัน และกลับมาภายในสองวิ

@tuesmooods

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

ทำไมถึงหายโกรธล่ะ แบคฮยอนถามออกไปท่ามกลางความเงียบและความมืดมิด

 

เขาถูกจูบอีกหน

 

... บางทีก็คงเพราะว่ารักของผมที่มีต่อพี่ มันมีเหตุผลเดียว ไม่มีอื่นๆเลย

 

ขอโทษนะ และแบคฮยอนก็ทำเงียบไป ความรู้สึกหลากหลายยังคงตีกัน

 

ขอโทษที่ให้นายน้อยไป ความรักของฉันน่ะ

 

ถึงมันจะน้อย แต่อย่างน้อยพี่ก็ยังรักผม

 

“…”

 

แค่วันนี้พี่รักผมมากขึ้น มากขึ้นกว่าแต่ก่อนน้ำเสียงนั้นแสนเศร้า กับความคิดของเด็กที่ดูน้อยใจ

 

... ผมก็ดีใจที่สุดแล้วครับ แบคฮยอนโน้มเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่น ซบลงบนอกเปลือย โอบเอวแกร่งไว้เนิ่นนาน

 

รักของฉันอาจจะไม่เท่ารักนายของ แต่รับรู้ไว้นะชานยอล

 

...

 

ฉันมีแค่นาย มันเป็นใครไม่ได้แล้ว ... ไม่ได้จริงๆแค่คำนั้นจบก็ถูกริมฝีปากด้านบนประกบทาบทับ ดูดคลึงกันและกัน

 

ฉันรักนาย

 

เขาพูดพร้อมกอดรอบเอว เลื่อนใบหน้าไปซบลงบนอก ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงกับใครบางคนที่นอนยิ้มกว้าง

 

แค่นี้แหละครับ ผมไม่ไปไหนแล้ว

 

 

 

 

บางส่วนที่ยังคงไว้ในส่วนลึกส่วนหนึ่งของร่างกายเราผล็อยหลับไป จนเสียงโทรศัพท์ข้างเตียงที่สั่นขึ้นมาทำลายความเงียบ แบคฮยอนเงยขึ้นสบตาชานยอลในความมืด

                                                                                           

แบคฮยอนคิดว่าคงเป็นเฉินโทรมาตาม เล่นหายออกมาโดยที่ไม่ได้บอกอะไร แต่เหมือนชานยอลจะไม่เข้าใจหรือเข้าใจผิดไป เขาต้องการให้อีกคนถอนตัวออกเพื่อจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เพราะอยู่แบบนี้คงไม่สะดวกนัก

 

แต่ทว่า

 

อะ..อ๊า ..ทำ อะไร

 

จะหยิบให้ครับ

 

คนที่พาตัวเองขึ้นมาคร่อมคนใต้ร่างเอาไว้พร้อมบางส่วนที่ดันเข้ามาลึกอีกครั้งเมื่อขยับตัว และมันมีปฏิกิริยาทั้งสองฝ่าย แบคฮยอนหน้าแดงในความมืด

 

แล้วเขาจะคุยกับเพื่อนรู้เรื่องมั้ย ไอ้เด็กนี่!

 

เอาออก

 

ไม่รับเถอะครับ

 

            และแบคฮยอนก็จำต้องรับโทรศัพท์ทั้งแบบนั้น

 

ฮ..ฮัลโหล

 

(เห้ยมึง! เป็นไงวะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้มึงอยู่ไหน)

 

ใจเย็น กู..กลับบ้านละ

 

(อ้าวเหรอ แล้วก็ไม่บอกเห็นพากันออกไปคิดว่าจะแย่)

 

...

 

(เคลียร์กันได้มั้ยวะ)

 

แบคฮยอนผละออกมามองหน้าคนที่กอดก่ายกันอยู่ เขาถอนหายใจ อยากจะบอกว่ายิ่งกว่าเคลียร์กันอีก

 

อืม

 

(รีเทิร์นเลยป่ะ มึงแม่งใจง่ายสัด)

 

เขาไม่ได้พูดอะไร

 

(อ่ะๆ นอนไป ดีใจด้วย)

 

อืม ฝันดีมึง .. อ๊ะ!

 

ชานยอลถอนตัวออกโดยไม่บอกซักคำ!

 

(... เชี่ย มึงแม่ง ยิ่งกว่าใจง่าย)

 

ติ๊ด

 

 

ชานยอล เขาเรียกออกมาอย่างระอา

 

ครับครับออกมาได้อย่างน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

 

คิดอีกทีนี่เราดีกันแล้วหรือไงนะ มันใจง่ายแบบที่เฉินมันบอกจริงๆนั่นแหละ

 

แบคฮยอนลอบมองคนที่นอนซบอกตัวเอง เห็นสันจมูกโด่งพร้อมลมหายใจที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วจริงๆ เขาจะรักชานยอลให้มากขึ้น ใส่ใจให้มากกว่านี้เพราะตัวเองเรียนรู้ความผิดพลาดแล้ว

 

ความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ มันคือการสูญเสียคนที่เรารัก ไม่ว่าจะในรูปแบบไหน

 

รักษาคนที่รักเรา รักษาน้ำใจของเขาเหล่านี้ ... รักษาพวกเขาไว้ให้ดี

 

 

+++






หลังจากเรียนจบสำหรับแบคฮยอนและเป็นการปิดเทอมสำหรับชานยอลนั้น พวกเขาคิดว่าจะใช้เวลาช่วงวันหยุดยาวนี้ประสานรอยร้าวของความสัมพันธ์ ที่จริงแล้วชานยอลก็ยังอยากเอาใจแบคฮยอนอยู่ดีกับคนที่ชอบทะเลมากๆแบบพี่เขา...

 

ที่ประเทศไทย

 

ตอนนี้เป็นฤดูร้อนของทั้งที่เกาหลีและประเทศไทย คงเหมาะที่สุดแล้วที่จะพาไปคลายร้อนกับสถานที่สวยงามแบบนั้น

 

กะไม่ให้พักเลยเลยนะ

 

ก็จะพาไปพักผ่อนไงครับ

 

...           

 

ฮันนี่มูนกันชั่วนิรันดร์ครับ

 

ถ้าไปถึงขอไปนอนอย่างเดียวนะ

 

...ได้ครับแต่สายตาของเด็กนั้น ... ไม่ได้มีความน่าไว้ใจอะไรอยู่ในนั้นเลย

 

เราพักกันที่บ้านพักส่วนตัวริมทะเลที่เข้ามาโคตรลึก แต่พอมาถึงสถานที่จริง มันสวยจนไม่รู้จะบรรยายยังไง ด้านหลังมีน้ำทะเลสีฟ้าใส มีหาดทรายสะอาดสะอ้าน กับบ้านพักสไตล์ฮาวายในพื้นที่ส่วนตัวที่ตรงนี้รายล้อมไปด้วยน้ำทะเลสีเขียวมรกต

 

หลังจากเราเอาของไปเก็บแล้ว พอดีกับช่วงใกล้พระอาทิตย์ตกเลยตัดสินใจชวนกันออกไปเดินเล่น พากันเดินออกไปตามทางของสะพานไม้ที่พาดไปตามทางของทะเล

 

ผมถอดเสื้อนะ

 

ตามใจดิ

 

ไม่หวงเลยอ่อ

 

ก็บอกหาดส่วนตัว ใครจะมาเห็น

 

เขินอ่ะ ชานยอลทำท่าเดินมาชนกับไหล่แบคฮยอน ทำหน้าตาเขินแบบที่พูด ติ๊งต๊องเยอะจริงๆ

 

น่าเขินตรงไหน

 

ก็พี่หวงผมไง แค่นี้ก็เขินแล้ว ข้อมือถูกรวบมือมาวางไว้ที่อก เขายังไม่ได้บอกหวงเลยซักคำ...

 

ดูดิใจเต้นเป็น แบคฮยอน แบคฮยอน แบคฮยอนเลย

 

            และคนที่เขินมันต้องเป็นเขามากกว่าหรือเปล่า

 

จะไปได้ยัง พระอาทิตย์ตกหมดแล้วมั้ง

 

คนที่ดูท่าจะเขินกว่าเดินออกไปก่อน แบคฮยอนเดินออกไปพร้อมยืนอ้าแขนออกสูดลมหายใจเข้ารับอากาศ และกลิ่นไอของทะเลเข้าปอด ชานยอลมองภาพนี้ทางด้านหลังด้วยความรัก... คนแบบนี้เขาจะมีมุมน่ารักโดยที่เขาไม่ต้องแสร้งทำ ความน่ารักที่ทำให้ปาร์คชานยอลตกหลุมรักซ้ำๆ

ก่อนจะเดินตามไปจับมือพาพี่แบคฮยอนมานั่งกันอยู่กลางสะพาน เป็นตัวเองที่นั่งห้อยขาลงไปและมีพี่แบคฮยอนที่ขยับไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง แบคฮยอนเลือกจะกอดและซบใบหน้าของตัวเองลงไปที่แผ่นหลังกว้าง  เขาโอบกอดเอาไว้จนเจ้าตัวคงแปลกใจจึงหันกลับมามอง และปล่อยให้เสียงของคลื่นกลบทุกอย่างยกเว้นเสียงของหัวใจที่เต้นแรงของคนที่รู้สึกถูกรัก

 

ยังรู้สึกผิดเสมอเลย ฉันน่ะปาร์คชานยอลจับมือที่กอดเอวตัวเองเอาไว้ ลูบมันอย่างอ่อนโยน เขามองไปข้างหน้ามองพระอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้า

 

ลืมไปเถอะครับ พี่ไม่ได้ผิดอะไรหรอก

 

...

 

ใครๆก็มีความรู้สึกหมดรักหรือจะอาจจะรักน้อยลงได้ แต่วันนี้...ตอนนี้พี่อยู่กับผมแล้วนี่ครับเรื่องของเมื่อวานก็คือเมื่อวาน เรามองอนาคตกันดีกว่านะครับ

 

...ก็เพราะคิดว่าจะมีนายอยู่ด้วยกันตลอด เลยเห็นแก่ตัว

 

แบคฮยอนยังเอียงซบและพูดไปในทุกสิ่งที่คิด เขาจะทำบรรยากาศเสียหมดแล้วล่ะมั้ง

 

ทั้งที่อายุมากกว่าแท้ๆ คิดน้อยชะมัด

 

เลิกโทษตัวเองได้แล้ว ไม่งั้นผมปล้ำตรงนี้เลยอ่ะ!

 

ไอ้บ้า และมือแบคฮยอนก็ทุบลงไปดังปั๊กเข้ากลางหลัง และก็

 

 

ตู้ม!

 

ชานยอล!!

 

โดดมาครับ เร็วว

 

จะบ้าเหรอ ม..มันสูง

 

 

แล้วนั่นเจ็บหรือเปล่าโดดลงไปอ่ะ เขาถามอย่างเป็นกังวล ถึงน้ำมันจะดูไม่ได้ลึกอะไรมากก็เถอะ

 

และเป็นแบคฮยอนที่ยังไงก็ไม่ยอมโดด เขาเดินย้อนกลับไปที่ฝั่ง ชานยอลเองก็ว่ายกลับมาที่ฝั่งเหมือนกันก่อนจะเดินตัวเปียกเสยผมที่เปียกชื้นขึ้นไปและหันมาขยิบตาให้กับคนที่นั่งรออยู่ แบคฮยอนเบะปากขำให้กับความขี้เก๊กของแฟนเด็ก ก่อนที่ชานยอลจะมานอนหนุนตักตัวเอง

 

เปียกหมดแล้ว

 

ก็เดี๋ยวอาบน้ำด้วยกันก็ได้ครับ

 

เหรออออ เขาหยิกเนื้อแน่นนั้นให้เจ็บ พูดมันออกมาแบบไม่คิดอะไรเลยพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ตอนนี้คือยอมเขาเลยตั้งแต่คืนดีกันความหื่นนี่ตีคู่พอๆกับความหวานเลยเชียว

 

 

และสระว่ายน้ำของที่พักบัดนี้มันแสนร้อนระอุมิใช่เพียงแค่อุณหภูมิ เพราะพวกเขากำลังเล่นสนุกกันอยู่ใต้น้ำ จากเพียงแค่จะว่ายคลายร้อนแต่ยังมีอย่างอื่นที่ร้อนกว่า...

 

แบคฮยอนถูกดึงมาจูบดูดดื่มและเขาคล้อยตาม แถมมือที่ยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกพยายามจะถอดเสื้อเขาออกในใต้น้ำ โชคดีที่ดำน้ำได้ทั้งคู่แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็คิดว่าในนี้มันไม่โอเคนัก เขาเองก็พยายามจะหนีจากการกอบกุมของอีกฝ่ายอยู่ดี

 

ฮ่ะ.. ด เดี๋ยว

 

หายใจไม่ออกเหรอครับ

 

อ..อืม และมันก็มากเกินไปแล้ว ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ ถามจริง?”

 

เห็นหน้าพี่แล้วมัน….” แบคฮยอนถึงกับเหวอและไปไม่ถูก ก็เพราะ...

 

ชานยอล!เพราะส่วนนั้นมันมาดุนดันที่ขาอ่อนเขาน่ะสิ

 

นี่ขนาดใต้น้ำนะครับ ทำไงดี :-(

 

พอเถอะ ไหนบอกจะมาพักผ่อนขอพักหน่อยเถอะนะ

 

เขาอ้อนวอนและมันหน้างอ

 

ไอ้เด็กหื่น!

 

เขาถูกอุ้มเข้ามาในห้องกับหยาดน้ำที่หยดสู่พื้นตลอดตามทางที่เราเดินมา กางเกงของชานยอลที่หมิ่นเหม่ไร้เสื้อข้างบนพอๆกับแบคฮยอนที่โดนถอดออกแบบไม่เต็มใจ สุดท้ายมือของเขาเองก็เลื่อนไปโอบรอบคอในตอนที่ถูกปล่อยให้ยืน เขาถูกชานยอลใช้ปลายจมูกโด่งมาคลอเคลียที่ริมฝีปากของตัวเองเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกับปลายจมูกของเขา ก่อนจะถูกจูบที่หน้าผาก

 

ตอนนี้ปาร์คชานยอลยอมรับว่าเขายิ่งหลงพี่แบคฮยอนอย่างโงหัวไม่ขึ้น กับความคิดบ้าๆที่อยากจะจับกินตลอดเวลา ตอนนี้เขาถามไปออกแล้วในตอนที่อารมณ์กำลังถึงจุดพีค.. และคำตอบคือเสื้อที่ถูกถอดออกเผยรอยจูบที่ประปรายตามแผงอกขาวนวล ยืนอยู่หน้าเตียงด้วยใบหน้าที่มองมานิ่งๆ...

 

ใครทนไหวไปก่อนเลยครับ

 

อ๊ะ.. อ เร็วหน่อย

 

ร่างของเราสอดประสานขยับตามจังหวะที่ชานยอลก็ยังเป็นผู้ควบคุม เหงื่อออกจนชุ่มทั้งสอง อุณหภูมิข้างนอกก็ร้อนข้างในนี้ยิ่งร้อน

 

ชานยอลยังเพ้อคำว่ารักซ้ำๆ และตอนนี้เขาก็ได้ยินคำนั้นออกมาจากปากพี่แบคฮยอนบ่อยๆเหมือนกัน เขาใส่แรงลงไปทุกครั้งที่ได้ยินมัน

 

ตะวันลาลับไป ดวงจันทร์ขึ้นมาแทนที่สองร่างยังเร่งจังหวะเข้าใส่ไม่ยอมปลดปล่อยจากกัน..

 

 

สุดท้ายเช้ารุ่งขึ้น เมื่อแดดแยงเข้ามาภายในห้องที่มีแต่เสียงลมหายใจกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่บริเวณช่วงอกเปล่าเปลือยของแบคฮยอน เขารู้สึกตัวขึ้นมาและพบว่าชานยอลตัวร้อน พอสัมผัสลงไปบนหน้าผากลูบไปตามแก้ม ชานยอลไม่สบายเสียอย่างนั้น

 

ชานยอลได้ยินพี่มั้ย

 

ค..ครับ เสียงนั้นเหมือนแหบไป

                                

ผมเวียนหัวอ่ะพี่ พี่หิวมั้ยเดี๋ยวผม

 

นอนไปเลย เดี๋ยวสั่งให้ทางที่พักเขาเอามาให้ ดื้อดีนัก!

 

ชานยอลโดนฟาดไปทีแต่ก็ยิ้มออกมาได้ รีบขยับตัวออกห่างคนรักไปกอดหมอนข้างแทนแล้วก็มองมาทางช่วงอกแบคฮยอนสลับกับมองหน้าด้วยสายตาละห้อย

 

สมน้ำหน้า บอกให้พอไม่รู้จักพอ

 

คิดว่าเพราะเมื่อวานชานยอลเองก็แช่น้ำเยอะกว่าเขา แถมยัง... เอ่อ ใช้พลังงานไปเยอะล่ะมั้งเลยทำให้เป็นไข้ แถมตอนนอนก็ไม่ได้ใส่เสื้ออีก

 

:(

 

นอนพักไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้ เขาลูบผมที่ปรกหน้าขึ้นก่อนจะจูบลงไปหนึ่งที ชานยอลอยากจะแหย่อีกฝ่ายแต่เรี่ยวแรงที่มีรู้สึกว่ามันอ่อนล้าเหลือเกิน

 

ผมหลับนะ ถ้าเป็นอะไรพี่รีบปลุกผมนะ

 

พี่จะปกป้องนายเอง แบคฮยอนยกแขนขึ้นมาอวดกล้าม

 

ปาร์คชานยอลยิ้มไปพร้อมกับผล็อยหลับด้วยความเพลีย

 

ยามบ่ายแก่ๆที่พระอาทิตย์ย้ายไปอีกฝั่ง ชานยอลยังไม่ตื่น... ข้าวต้มของทางที่พักก็เอามาให้สองที่ แบคฮยอนรออีกฝ่ายตื่นถึงจะอุ่นร้อนให้กิน ตอนนั้นยังไม่อยากปลุกชานยอล เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชานยอลแล้วหลังจากเช็ดตัวให้ใส่มิดชิดเสียไม่มี

 

แบคฮยอนออกมานั่งทางประตูด้านหลังรับลมทะเล นั่งเลื่อนดูรูปในไอจีกับเพื่อนๆที่เข้ามาแซวกันยกใหญ่เมื่อพวกมันรู้ว่าเขามาเที่ยวที่ไทยและมากับใคร ก่อนหน้านี้แบคฮยอนลงรูปที่เราถ่ายด้วยกันในสระน้ำ

 

 

: น้ำทะเลหรือน้ำเชื่อมล่ะนั่น

: ฝากเพื่อนผมด้วยนะครับ มันดูท่าจะสำลักความสุขตายอยู่แล้ว

 

 

เขาได้แต่หัวเราะออกมาคนเดียว จนพอเห็นว่าเริ่มนานแล้วชานยอลก็ยังไม่ตื่นซักทีเลยคิดว่าจะเข้าไปดูอีกรอบ

 

นอนนานเลยนะน้องชานยอลมือของเขาลูบลงไปบนแก้มของคนที่หลับสนิท

 

...

 

พามาเที่ยวดันไม่สบายเอง อ่อนแอชะมัด เขาพูดพร้อมกับมือที่ลูบไปมาที่ศีรษะเลื่อนจับที่หน้าผากที่เหงื่อเริ่มออก

 

สัญญาณที่ดี

 

ใครอ่อนแอครับ เดี๋ยววิ่งโชว์ให้ดูเลย น้ำเสียงอู้อี้กับคนที่ลุกขยับตัวพิงหัวเตียง รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอ

 

ครับ คงเพราะได้คนดูแลดี ... ดีดี๊

 

งั้นก็ลุกไปเอาข้าวต้มมากิน ชานยอลลืมมุขนี้..... เอ่อ ผมรู้สึกว่าตัวร้อนขึ้นมาอีกแล้วครับ พี่จับดูสิ

 

...ป้อนหน่อยน้า

           

           

            เลยกลายเป็นว่าวันนี้เราแทบไม่ได้ออกจากที่พักกันเลย อาหารเย็นก็โทรสั่งของทางที่พักให้เอามาให้ส่วนปาร์คชานยอลก็นอนซุกอยู่ที่อกเขาเหมือนเดิม

 

แต่งให้ซะมิดชิดเลยนะครับ กะให้ถอดยากล่ะสิ

 

กลัวจะหนาวหรอก

 

พี่ดูตรงที่วัดอุณหภูมิครับ 36 องศาเขาขำ ตอนนี้เรานอนดูหนังฆาตกรรมกันอยู่เป็นอะไรที่เรื่อยๆเป็นกิจกรรมง่ายๆแต่ก็อบอุ่นหัวใจชะมัด

 

รีบหายล่ะ แบคฮยอนหันมาพูด พรุ่งนี้ฉันอยากไปพายเรือ ดำน้ำ แล้วก็ไปเดินตลาดกลางคืน

 

มีแค่นี้เหรอครับ...

 

ยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่อยากทำ ฉัน...ไม่ได้คิดจะอยู่กับนายแค่ปีสองปีต่อจากนี้หรอกนะแต่ถึงทุกอย่างจะไม่แน่นอน...

 

“…”

 

ฉันก็ยังอยากอยู่กับนายไปตลอด ... ตลอดชีวิตเลยนั่นแหละ

 

            เป็นการบอกรักอ้อมๆของพี่แบคฮยอนที่ทำให้เขารู้สึกมั่นใจว่ามันไม่ใช่รักข้างเดียว มันเป็นความจริงใจที่สัมผัสได้ ชานยอลสุขจนล้นปรี่กับเรื่องง่ายๆแบบนี้ที่ชีวิตคงไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้ว

 

 

 

ผมจะรักพี่ได้มากกว่านี้อีกมั้ยครับ

 

 

มันมากมายจนผมไม่รู้จะต้องทำยังไง

 

 

ผมถึงได้บอกพี่ทุกวันว่า....ผมรักพี่

 

 

 

 

 

 

 

 

#smileandgoCB

 

 

 

XX.

 

สเปที่ไถ่โทษ

ขออภัยจริงๆนะคะเรื่องการให้ทวิตตอนคัทไม่ชัดเจน คือเราไม่ได้ให้นั่นแหละ ; -;

แถมที่อยู่หน้าแรกยังพิมพ์ทวิตตัวเองไม่ถูกอีก

และก็ในแท็กเมื่อคืนก็ไม่ได้ลง

ขอให้อ่านอย่างหวังว่าจะมีความสุข

เพราะทุกวันคือวันของชานแบค ขอบคุณค่ะ 555555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 581 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,042 ความคิดเห็น

  1. #1768 tunnx (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 17:29
    จริงๆอยากให้แบคฮยอนใจเย็นกว่านี้นะ อาจจะเป็นเพราะความเคยชินน่ะแหละเลยละเลยในความรู้สึกของชานยอลไป แต่เคลียร์กันเรียบร้อยแล้วก็โอเคนะ เจ้าชานยอลก็แสนจะรักแบคฮยอนเลย
    #1,768
    0
  2. #1680 cheerchanbaek (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 13:10
    ฮื่อออจบลงได้ด้วยดีก็อะเคร!!! นี่สารภาพว่าชอบอ่านแนวแบบชานยอลรักแบคมากกกๆๆ มากแบบมากก แต่แบคแบบไม่ได้สนใจอะไรมาก เหมือนไม่รู้ใจตัวเองอ่ะ จนสุดท้ายชานยอลสู้ต่อไม่ไหว ยอมจากไปแล้วแบคเพิ่งมารู้ใจตัวเองงี้ ร้องไห้งี้ ชอบบบบบงบ!!! เราโรคจิตหรือเปล่านะ?? 5555+ แต่มันถูกจริตตตเรามากเลยอ่าาาา ตอนนี้สำหรับเรามันเลยดีมากกกกก อ่านแล้วชั้นอินนนเว่ออออ ฮื่อออออ ยินดีกับความรักที่ได้คืนมาาของทั้งสองคนน โอ๊ยยยยอิจฉาสาตาลุกเปนไฟแล้วเด้ออออ มดดดกัดๆๆๆๆ
    #1,680
    1
    • #1680-1 bbldgpcy(จากตอนที่ 37)
      11 พฤษภาคม 2563 / 11:31
      มีแนะนำเรื่องอื่นให้มั้ยคะ55555555 ชอบแบบนี้เหมือนกันเลย ;-;
      #1680-1
  3. #1542 hunnnielu947 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:22
    น่ารักมากๆเลย อย่างที่เพื่อนๆว่าแหละ ทะเลกลายเป็นน้ำเชื่อมหมดแล้วววว ตั้งแต่ดีกันก็หวานกันสุดๆ แงงง ชอบมากกก เขินนน
    #1,542
    0
  4. #1541 xxiuminx (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:46
    ฮื่ออออ แฮปปี้
    #1,541
    0
  5. #1540 `babyboiboi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:36
    น่ารักมากกกกก
    #1,540
    0
  6. #1539 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 04:27
    น่ารัก
    #1,539
    0
  7. #1538 fahpsk (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 16:38
    แฟนเด็กมันอ้อน พิแบคก็ซึนเหมือนเดิม แต่น่ารักขึ้นเป็นกองเลย!~
    #1,538
    0
  8. #1536 kfangja (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:45
    ตอนแรกแบคฮยอนใจร้ายมากกกกกกกกกก!-! ดีนะที่ดีกันได้ แง
    #1,536
    0
  9. #1535 Vibrance (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:19
    น่ารักมากเลยยย ฮืออแอบหน่วงเบาๆแต่ก็จบด้วยดี
    #1,535
    0
  10. #1534 :kpdtgv' (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 15:45
    กว่าจะกันคนทางนี้หมดน้ำตาไปหลายรอบนะคะㅠㅠ
    #1,534
    1
    • #1534-1 :kpdtgv'(จากตอนที่ 37)
      22 เมษายน 2562 / 15:45
      **กว่าจะดีกัน
      #1534-1
  11. #1533 marshmallow_2 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 13:57
    ฮือ หวานมากกกก ตอนแรกเราเศร้าตามชานเลย สเปดีมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,533
    0
  12. #1532 KaRToon_HH (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:56
    ตอนแรกคือร้องไห้น้ำตาแตก ตอนหลังคือเขินจนอยากกรี๊ดดีกันแล้วมันก็น่ารักอย่างนี้เนาะ><
    #1,532
    0
  13. #1531 Rung_moohham (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 05:07
    ทะเลหรือน้ำเชื่อม 55555
    #1,531
    0
  14. #1530 NPS04 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 03:23
    ชอบภาษามากเลยคับ
    #1,530
    0
  15. #1529 `EHH,,ออมไก่ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 03:01
    ดีเลยยยย
    #1,529
    0
  16. #1528 cutie444 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:52
    ภาษาดีมากเลยค่ะ;-;
    #1,528
    0
  17. #1527 MONAHT_ADUS (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:24
    เบาหวานขึ้นตากันเลยทีเดียว
    #1,527
    0
  18. #1526 Ms.MISOYaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:45

    แง้ คืนดีกับเพราะการให้อภัยกันทั้งสองฝั่งเลยนะเนี่ย
    #1,526
    0
  19. #1525 J_kanp (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:43
    ฮันนีมูนกันชั่วนิรันดร์ กรี๊ดเดด เขิน รักกันนานๆ รักกันตลอดไปเลยจ้า
    #1,525
    0
  20. #1524 ppeii (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:24
    สเปดีต่อใจมักๆฮือออออ ;—;
    #1,524
    0
  21. #1523 Khawpicha (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:14
    กี๊ดดดดดด ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #1,523
    0
  22. #1522 PookieChan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:08
    มิอยากได้ดราม่าเลยแงงง
    #1,522
    0
  23. #1521 Mat.ing (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:07
    แสนกรุบบบ แฟนเด้กกกกแสนกรุบค่าพี่แบคฮยอนนน
    #1,521
    0
  24. #1520 p.chibi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:22
    สนุกกกกแต่ตอนหน้า...ดราม่า...ฮึกกกเตรียมทิชชู่แป๊ปปป
    #1,520
    0
  25. #1518 hunnnielu947 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:14
    ตอนพี่แบคบอกว่ารำคานน้องคือแบบ น้ำตาจิไหลแทนจริงๆ แต่สุดท้ายก็มาง้อน้อง เนี่ยยหลงแฟนเด็กมากแล้วใช่ไหมพี่แบค
    #1,518
    0