smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 35 : REAL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

 



จากฝันก็กลายเป็นมากกว่าฝัน : - )

 

 

 

 

ปล่อยได้แล้วพี่! โว้ย

 

อายุก็ยังไม่ถึงยังมีหน้ามาเข้าผับอีก ไป๊

 

เชี่.. เสื้อที่รังคอทำให้เขาจะหายใจไม่ออก ไอ้หัวโล้นนี่มันลากเขาออกมา !

 

เขา...มากับผม ปล่อยเถอะ

 

อ้าว คุณชานยอล เพื่อนเหรอหรือน้องครับ ?”

 

อืม ประมาณนั้นผมลืมบอกไว้ก่อน

 

คนที่งงเป็นไก่ตาแตกกับบุคคลที่สามที่เข้ามา คนที่รู้ชื่อของเขา... ตัวเองได้แต่มองตามการกระทำต่างๆ ตั้งแต่บุคคลที่สามที่ตัวสูงกว่าตู้โทรศัพท์หน้าผับนั้นควักกระเป๋าออกมา ดึงธนบัตร และยัดมันใส่มือไอ้บ้าที่ลากเขาออกมา

 

โอเคครับพี่ๆ โทษทีผมไม่รู้ขืนปล่อยไม่จับออกมา โดนตรวจผมซวยแน่

 

ทันที่ไอ้หัวโล้นเดินจากไปสถานการณ์ตรงนี้โคตรอึดอัด ควรขอบใจมั้ยวะ นั่นคือสิ่งเขาคิด

 

เอ่อ... คือ ผม...

 

ทีอยู่ในผับไม่เห็นจะติดอ่างแบบนี้อ้าวไรวะ...กวนตีนด้วย

 

ผมขอบใจที่ช่วย!เขารีบพูดออกไป

 

อืม คราวหน้าก็อย.. เอาเหอะ จะกลับเข้าไปหรือเปล่า เด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดคนนี้ทำหน้าเซ็ง ก่อนที่อยู่ๆก็มาทำเป็นอารมณ์เสียใส่

 

ก็พวกมันจะจับกลุ่มผม เพื่อนก็พากันหนีกลับกันไปหมดละป่ะครับ ไม่กลับเข้าไปหรอกไม่หนุกละ

 

“...”

 

แล้วอีกอย่างทำไมคุณไม่รีบช่วยผมให้เร็วกว่านี้อ่ะเสียงประโยคหลังนั้นเบาลง ชานยอลมองว่ามันดูเอาแต่ใจชอบกล

 

ก็จะพาเข้าไปอีกรอบ จะไปต่อหรือจะกลับล่ะ

 

ปะ ป...ไปด้วยได้เหรอครับ

 

อืม กลับไปนั่งตรงบาร์นั้น

                                               

 

 

บาร์นั้น ที่นั่งหน้าบาร์ที่ทำให้เขาเจอคนในฝันและบนความจริงที่เขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่ามันยังเป็นฝันอยู่อีกมั้ย คนที่เหมือนกันแค่หน้าตา

                                                  

 

 

พี่ยืนมองหน้าผมทำไมอ่ะ

 

“...”

 

อยากเลี้ยงเหล้าแล้วใช่ป่ะ เด็กมันยื่นหน้ามาใกล้ ทะเล้นซะไม่มี และมันก็แปลกที่มันทำให้เขายิ้มตาม

 

 

 

มันไม่เหมือนคนที่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรก และก็อาจจะใช่มั้งเราเคยเจอกันแล้วในฝัน

 

 

 

 

ดื่มเก่งเหรอเรา ชานยอลพูดออกมาหลังจากที่เห็นเด็กข้างๆดื่มมันเข้าไปเหมือนกินน้ำเปล่า

 

เวลาเครียดๆอ่ะพี่

 

ตัวแค่นี้อ่ะนะเครียด

 

โหย อายุเท่าไหร่ก็เครียดได้ปะวะ แหะ... โทษทีครับ เหมือนคนข้างๆจะเริ่มเมา ดูได้จากเสียงที่ดังขึ้นตอนที่เราเข้ามาข้างในแล้ว

 

ตามสบายเถอะ ขนาดนี้แล้วไม่ต้องเกรงใจ

 

เพลงจังหวะสนุกๆที่เปิดต่อเนื่อง และผู้คนที่เริ่มลุกขึ้นไปเต้นทำให้บรรยากาศสนุกสนาน ตัวชานยอลเองก็เคาะมือไปกับโต๊ะไปตามจังหวะ และเขากำลังจะหันไปพูดอะไรกับเด็กข้างๆแต่...

 

 

โว้วๆ  วู้ว!

 

x … เด็กนั้นแม่งออกไปเต้นว่ะ ที่สำคัญคือมีแต่คนรุมมองและส่งเสียงเชียร์ให้เต้นกันยกใหญ่และท่าเต้นที่ดู จะ....เฮ้ ฉีกขาก็มาด้วย เรียดเสียงปรบมือเกรียวกราวเลย

 

ปาร์คชานยอลส่ายหัวให้กับท่าทางตลกๆแบบนั้น เขาปล่อยให้เด็กมันเต้นไป แต่สายตาตัวเองก็คอยมองอยู่ เขาไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย พลันมองเห็นอีกภาพที่ซ้อนทับ และทำให้เผลอยิ้มอีกครั้ง...ไม่เหมือนกันเลย

 

 

ก่อนที่ร่างกายที่เดินโซซัดโซจะเดินกลับมาถึงโต๊ะและฟุบหน้าลงไปกับเคาน์เตอร์ แล้วอยู่ๆก็ลุกพรวดพราดเงยหน้าขึ้นมาและหันมามองกัน

 

สนุกหรือเปล่า แววตาเยิ้มๆกับการที่พยักหน้าหลายหนคงเป็นคำตอบที่ดี แบคฮยอนหยัดตัวลุกขึ้นและหลังจากนั้นก็ทิ้งตัวเข้าใส่

 

 

 

            หมดสติไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

อื้อ แม่! ผมง่วงงง

 

ชานยอลนั่งอยู่บนเก้าอี้หัวโล้นสีขาวชิดผนังในมือถือแก้วกาแฟที่มีควันร้อนลอยออกมาเพราะยังไม่ทันนั่งให้ก้นถึงเก้าอี้ดีก็ตกใจกับเสียงของเด็กที่ท่าจะนอนละเมอ เขามองไปยังคนบนเตียงที่กลิ้งไปมาจนมันยู่ยี่ไปหมด ผ้าปูรองแทบจะหลุดออกมาทั้งหมดอยู่แล้ว

 

แม่อ่า ไม่เข้าใจ ไม่...เข้าใจ คร่อกก

 

ท่าจะเมาเละ ที่ถูกอ้วกใส่เมื่อคืนมันลำบากตัวเองโคตรกว่าจะพาอีกฝ่ายกลับมา จัดการนู่นนี่นั่นจนเสร็จสรรพ

 

 

เห้ย!!!

 

ชานยอลสะดุ้งอยู่ๆอีกฝ่ายก็ดีดตัวขึ้นมา แบคฮยอนนั่งสำรวจมองตัวเองไปทั่วยันเบื้องล่าง ก่อนจะอ้าอ้าขาออก พร้อมกับทำตาโตแล้วหันมาทางเขาที่ทำหน้านิ่งใส่

 

พี่..ป...ปล้ำ ผม...เหรอ

 

เปล่า เขาตอบกลับไปให้ฟังชัดถ้อยชัดคำ

 

แล้วทำไมผมแก้ผ้า

 

“...”

 

พี่ ผมซีเรียส ผมเป็นผู้ชาย

 

ฉันก็ผู้ชายอีกฝ่ายตีหน้าเศร้า เหมือนพยายามบีบน้ำตา

 

แม่จะรู้สึกไงวะพี่ เรียนก็ไม่เรียน แถมเรียนก็ยังไม่จบ งานไม่มี แต่มี...

 

ผัว ?”

 

โฮ ขนลุกชิบ

 

หยุดปัญญาอ่อน

 

พี่ว่าผม ?”

 

เออ .. แล้วลุกมานี้ชานยอลบีบหลังคอให้เด็กเจ้าปัญหาลุกมาทั้งที่ไร้กางเกงในแบบนั้น โชคดีที่แบคฮยอนหยิบผ้าห่มปิดมาด้วย ก่อนจะพาไปหยุดที่ตะกร้าผ้าในห้องน้ำ ที่วางระเกะระกะบนตะกร้าไม้สีน้ำตาลอ่อน

 

อี๋ พี่อ้วกอ่อ

 

มึงนั่นแหละ มือใหญ่กว่าตบลงไปบนหัวที่เส้นผมยุ่งเหยิงเบาๆ

 

โอเค ถ้าพี่ไม่โกหกผมก็เชื่อ ซักให้ๆพอผู้ใหญ่เดินให้หลัง ชานยอลได้ยินเสียงคำนินทาตามหลังเขาเลยปาเสื้อที่ตัวเองกำลังจะใส่โยนไปคลุมหัวเจ้าเด็กบ้านั้น

 

ทำมาเป็นโชว์กล้าม

 

“…”

 

โอเค เงียบก็ได้

 

 

            รามยอนสองกระป๋องสุดท้ายของตัวเองถูกเจ้าเด็กนี้ฟาดเรียบ แบคฮยอนนั่งลูบพุงตัวเอง ปากเปิกเลอะไปด้วยคราบน้ำรามยอน ปาร์คชานยอลมองภาพนั้นด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเดินหยิบผ้ามา

 

ทุเรศ เช็ดซะ

 

อ้าว ผมกินเลอะเหรอ ว้า หมดหล่อเลยแบคฮยอน

 

            ชานยอลจัดการหยิบถ้วยรามยอนไปทิ้งให้ พอเห็นแบคฮยอนทำหน้าตาอารมณ์ดีเลยลองบอกความจริงไปซักหน่อย

 

ผ้าหอมมั้ย

 

...หอม พี่ใช้ดาวน์นี่สีชมพูป่ะ

 

ผ้าขี้ริ้วฉันไม่ซักด้วยดาวน์นี่หรอก

 

อ่อ.... ห๊ะ !!”

 

            สองขานั้นรีบวิ่งมาเปิดน้ำล้างรอบปากที่ซิงค์ล้างจาน ชานยอลหัวเราะเสียงดังอย่างลืมตัวก่อนจะหันไปเห็นคนที่มองตาขวางใส่

 

กลับบ้านไปได้แล้ว

 

โทษฐานที่แกล้งผม ให้ผมอยู่ด้วยอีกวันดิพี่

 

แบบนั้นก็ได้หรือไง กลับไปซะพ่อแม่เป็นห่วง

 

ไม่หรอกพี่

 

            เขาไม่แน่ใจว่าแบคฮยอนเป็นไบโพล่าร์หรือเปล่า จากหน้าตาหงอยๆและนอนลงไปบนเตียงของเขา ปาร์คชานยอลได้แต่ยืนนิ่งๆอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว เขาไม่รู้จะพูดอะไรแต่ความรู้สึกคุ้นเคยมันทำให้เขาเลือกจะไม่ไล่แบคฮยอนกลับไปอีกครั้งล่ะมั้ง

 

 

 

            เช้าวันที่เจ็ดกับข้าวในวันนี้ชานยอลทำเยอะเป็นพิเศษหันกลับไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงบ่อยๆ แบคฮยอนไม่สบายขึ้นมาเป็นมาสามวันได้แล้วจะพาไปหาหมอก็ไม่ยอม กินยาก็ยากเหมือนเด็ก ถามไปถามมาแบคฮยอนพึ่งจะสิบเจ็ด

 

ทำข้าวต้มหมูสับไว้ ตื่นมากิน มือขวาตบลงไปเบาๆบนแก้มเนียนละเอียด กับริมฝีปากที่เริ่มกลับมามีสีอีกครั้ง

 

...หอม

 

หอมก็ลุกมากิน

 

            แบคฮยอนยอมลุกขึ้นมานั่งแต่ก็ไม่ยอมเดินตามที่โต๊ะกินข้าว ปาร์คชานยอลกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าเขาไม่ได้มีหน้าที่ต้องมาตามใจใครแบบนี้

 

แม่ผม...ยังไม่ทำให้ขนาดนี้เลยพี่ น้ำเสียงนั่นดูตัดพ้อ แต่แบคฮยอนก็ยังส่งยิ้มเศร้าๆมาให้เขา

 

งั้นก็รีบลุกมากินสิ

 

            ข้าวต้มหม้อขนาดกลางที่ส่งกลิ่นหอมทำให้แบคฮยอนรู้สึกสดชื่นขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงเป็นไข้ได้คงจะเพราะดื่มเยอะล่ะมั้ง หรือไม่ก็เพราะพี่ชานยอลคนนี้ชอบเปิดแอร์หนาวๆ งี้แหละทำให้เขาเป็นไข้ก็จะขออยู่ด้วยไปก่อนแล้วกัน !

 

กลับบ้านบ้างดีมั้ย พ่อแม่คงเป็นห่วง ชานยอลถามอีกครั้ง

 

ครับ เดี๋ยววันนี้จะกลับ

 

            จริงๆแล้วแบคฮยอนยังไม่หายดีหรอก มือที่ใหญ่กว่าใบหน้านั้นเอื้อมไปทำเป็นปิดหน้าก่อนจะทาบลงไปบนหน้าผากแรงๆคล้ายจะแกล้ง

 

หือ มือพี่ใหญ่อ่ะอย่างอื่นใหญ่ด้วยป่ะ

 

ทะลึ่ง.... ชานยอลเงียบไปเมื่ออยู่ๆมือของตัวเองก็ถูกจับเอาไปเทียบข้างใบหน้าของแบคฮยอน และเจ้าเด็กนั่นก็ทำอะไรก็ไม่รู้ มันจับมือของเขาเอาไปรองที่ใบหน้าตัวเอง

 

เนี่ยใหญ่กว่าหน้าผมอีก แต่เอ๊ะมือพี่นิ่มจัง

 

...

 

ผมอยากสูงแบบพี่ด้วยอ่ะ ทำไงดี

 

“…”

 

            ใบหน้าที่ถูกจดจ้องหยุดนิ่ง แบคฮยอนหยุดพูดเจื้อยแจ้วมือที่จับมืออีกฝ่ายก็ยังจับค้างไว้แบบนั้น เขาหลับตาปี๋...เพราะใบหน้าของ---

 

ปล่อยได้ล่ะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้วก็รีบๆกินด้วย

 

อ...โอเคครับ

 

 

 

            ควันบุหรี่ลอยออกไปจากอพาร์ทเม้นชั้นแปด ยามนี้เป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังตกดินปาร์คชานยอลจับจ้องดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าไป ... แบคฮยอนกลับไปแล้วตอนกลับก็ยังขี้เล่นเหมือนเดิมแต่น้อยลง จู่ๆหลังเด็กนั้นกลับไปเขากลับมีความรู้สึกหนึ่งโผล่ขึ้นมาในหัวรวมไปถึงความรู้สึก

 

 

            ห้องนี้ที่ไม่มีแบคฮยอน ทั้งในฝันและตอนนี้มันเหงาอีกแล้ว

 

 

คืนนี้ไปมั้ยวะ

 

(ผับเดิมครับ หายไปทั้งอาทิตย์มาจัดเร็ว)

 

อืม

 

            เขาออกไปใช้ชีวิตเหมือนกินหน้านี้ กิน ดื่ม คุยกับพวกเพื่อน แต่ยังไม่เล่าให้พวกมันฟังกับสิ่งที่ตัวเองเจอ มันคงจะหาว่าเขาบ้าแน่ๆ อยู่ได้ไม่นานความรู้สึกเบื่อที่พึ่งเกิดกับตัวเองทำให้ชานยอลตัดสินใจขอตัวกลับมาก่อน

 

 

 

ก็อก ก็อก

 

คนที่นั่งดูหนังอยู่แปลกใจที่ไม่คิดว่าจะมีใครมาหาในเวลาแบบนี้ แต่เมื่อมองผ่านออกไปก็แปลกใจ เขารีบเปิดประตูออก ... ใบหน้าเศร้าสร้อย แก้มด้านซ้ายมีรอยแดงทำให้ชานยอลเองก็ตกใจ

 

ใครทำอะไร

 

...แม่ หลังคำนั้นหยดน้ำก็ไหลออกมาตามแก้ม ชานยอลจับมือให้แบคฮยอนเข้ามาในห้อง พามานั่งก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมาเช็ดหน้าให้คนที่นั่งร้องไห้ ไม่สะอื้นแต่น้ำตานั้นก็ไหลไม่ยอมหยุด

 

ทะเลาะกันเหรอ เพราะที่มาค้างที่นี่หรือเปล่าให้ฉันไปช่วยพูดมั้ย อีกฝ่ายส่ายหน้าและพยายามเช็ดน้ำตาออก เมื่อแบคฮยอนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจึงปล่อยให้ทุกอย่างมันเงียบลงไปนั่งมองน้ำตาที่ค่อยๆหยุดไหล

 

เลิกร้องเหอะ ขี้เหร่

 

รู้!

 

....

 

นี่พี่

 

อะไร

 

หันหลังไปหน่อยได้ป่ะ

 

ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำ แต่พอบางอย่างที่พิงเข้าใส่พร้อมเสียงสะอื้นก็พอจะเข้าใจ เขาถอนหายใจ ก่อนจะเอี้ยวตัวเองหันกลับมาและจับทั้งตัวนั้นให้เข้ามาแนบอก

 

หนวกหู

 

ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ท่อนแขนก็รั้งเข้ามาแน่น แบคฮยอนเลยยิ่งร้องไห้ออกมาทั้งที่ตอนแรกเหมือนจะหยุดแล้วแท้ๆ

 

เขากับแม่ทะเลาะกันได้ทุกวัน เรื่องเล็กๆน้อยๆก็เป็นที่ทำให้แม่หยิบยกมาต่อว่าเขาได้เสมอ ต่างจากน้องที่ไม่ว่าจะทำอะไรแม่จะไม่เคยเข้าไปยุ่งและว่าเลยซักคำ บางครั้งเขาแค่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนกลับดึกดื่นไม่กี่ครั้ง ก็โดนแม่หวดด้วยไม้นับไม่ถ้วน ต่างจากน้องที่แม่แค่เอ่ยปากว่าเท่านั้น แบคฮยอนจึงประชดด้วยการทำตัวเกเร กินเหล้า เที่ยว บ้านไม่กลับและที่ขออยู่กับอีกฝ่ายแบบนี้แบคฮยอนเองก็จงใจทำไปเพื่อประชดคนเป็นมารดา

 

ผมเหมือนไม่ใช่ลูกของเขา

 

...

 

จริงๆนะพี่แบคฮยอนกำชายเสื้อของอีกคนแน่น

 

ฉันก็ไม่รู้เรื่องแบบนี้เท่าไหร่หรอก และก็ไม่ได้เป็นคนดีพอจะไปสอนใคร ... ในชีวิตที่จำได้ฉันก็ไม่เคยได้รับความรักจากคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่กับพ่อหรอก

 

...

 

ฉันมีแค่รูปถ่าย ที่บอกให้รู้ว่ามีคนสองคนทำให้ฉันเกิดมา

 

มีอยู่ก็รักเขาให้มากๆ ดีกว่าโหยหาในสิ่งที่ไม่มีวันจะได้กลับมา

 

แบคฮยอนเงยหน้ามองผู้ใหญ่ที่ดวงตาเศร้าหมอง เขาชอบดวงตาของพี่ชานยอลตอนทำหน้าเหม็นเบื่อตัวเองมากกว่า

 

แล้วรักน้องมั้ย

 

“…”

 

เป็นพี่อย่าขี้แย อายเด็ก

 

ผมอ่ะมีอะไรผมก็ให้มันทุกอย่าง เงินที่แม่ให้มาผมก็แบ่งให้มันเกินครึ่งที่ผมได้

 

..

 

ผมเก็บเงินซื้อกีต้าร์ แบคฮยอนเงียบและดูพยายามสูดน้ำมูกเพื่อไม่ให้ตัวเองจะร้องไห้ออกมาอีกเพราะมันไม่คูลเลย

 

พอมันเห็นมันก็อยากได้ แม่ก็บังคับให้ผมเอาให้มัน

 

ก็เลยเสียใจที่ไม่ได้โชว์หญิง ?” อีกฝ่ายพยักหน้า ชานยอลได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา

 

ผมเก็บเงินตั้งสองปีนะพี่ ... แม่รักมันมากกว่าผม ผมไม่ว่าหรอก แต่ช่วยรักผมบ้างแสดงออกให้ผมเห็นบ้าง

 

...

 

ขอแค่นั้นเอง

 

เราล้มตัวลงในท่านอนตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทันสังเกตกัน กลายเป็นแบคฮยอนกอดชานยอลเอาไว้ จนปาร์คชานยอลเริ่มรู้สึกแปลกๆ ที่เป็นฝ่ายถูกสัมผัส

 

... ถ้ามีขวดนม คงคิดว่าตัวเองเลี้ยงลูก

 

เอาผมไปเป็นลูกพี่มั้ย

 

ไม่

 

คำตอบชัดถ้อยชัดคำมาก จนแบคฮยอนอ้าปากหวอ

 

ไม่ชอบเด็กอ่อ

 

แบคฮยอนบีบเสียงจนน่าหมั่นไส้ อารมณ์เปลี่ยนง่ายอีกแล้ว แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักพยายามเบี่ยงหน้าตัวเองออกมาจากลมหายใจที่เลื่อนเข้ามาใกล้นั้น

 

ชอบ….เด็ก

 

ต..ตอนเช้าเดี๋ยวผมกลับบ้าน

 

เหรอ อืม มันก็ต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือไง เพราะที่นี่คือคอนโดของชานยอล บางทีแบคฮยอนก็พูดออกไปแบบไม่ทันคิด

 

แล้วพี่อยู่คนเดียวอ่อ

 

อีกคนมั้ง มองเห็นหรือเปล่า

 

หึ่ย! อย่าแกล้ง

 

 

            ตลอดเวลาไม่เคยสังเกตเลยหรือไงนะ เจ้าเด็กโง่เอ้ย

 

มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง แววตาใสซื่อรีบเงยขึ้นมามอง ชานยอลขยับตัวพิงกับขอบเตียงและแบคฮยอนหนุนที่ตักของเขา

 

รู้มั้ยทำไม ที่ผับวันนั้นฉันถึงรู้ชื่อนาย

 

เออใช่

 

            แบคฮยอนกำลังตั้งใจเรื่องราวฟังที่ชานยอลเล่า แต่ละคำพูดนั้นตัวเองสัมผัสได้ถึงความโหยหาผ่านน้ำเสียงจริงๆ มันน่าแปลก ตัวแบคฮยอนยังไม่คิดจะเชื่อเรื่องแบบนี้เลยด้วยซ้ำ คนในฝันที่มีอยู่จริง

 

            แต่เขาไม่ใช่ คนๆนั้น

 

ฝันตอนไหนเหรอครับ

 

ฉันตื่นจากฝันนั้นตอนห้าโมงเย็น ฝันกลางวันสินะ แต่มันมักจะเป็นจริงไม่ใช่หรือไง

 

พี่คงเสียดายเขาจริงๆ

 

... ดวงตาคมหันมาจดจ้องกัน

 

ตอนนี้ล่ะครับ รู้สึกแบบไหน

 

 

คิดถึง         

 

 

 

 

 

 

 

 

          คนที่บอกว่าจะกลับบ้านก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา ชานยอลจึงได้แต่ปล่อยแล้วเขาขี้เกียจที่จะพูด มันออกจะแปลกที่ปล่อยให้เด็กที่ไหนไม่รู้มาอยู่ด้วยกันจะเป็นเดือน แล้วมันก็คงแปลกอีกนั่นแหละ...ตอนนี้เขาอยากให้แบคฮยอนอยู่ เพื่อแทนใครบางคน

 

            ช่วงบ่ายที่ตื่นขึ้นมาพร้อมความเงียบและว่างเปล่า แบคฮยอนลุกขึ้นและรีบวิ่งไปดูรอบๆห้อง ไร้วี่แววของพี่ชานยอล บางทีอาจจะออกไปทำงาน และเขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาที่กินอยู่กับอีกฝ่ายจนดูจะสบายเกินไป สายตาแน่วแน่จ้องมองไปยังตะกร้าผ้าที่กองจนจะล้นอยู่แล้ว

 

เสียงผิวปากอารมณ์ดียามนั่งแยกกางเกงชั้นในทั้งของตัวเอง(ที่ยืมใส่) กับของพี่ชานยอล อีกฝ่ายคงจะชอบใส่กางเกงชั้นในรวมถึงบ็อกเซอร์สีเทา และดูแต่ละยี่ห้อก็คงไม่ใช่ของตลาดแบบที่ตัวเองใส่

 

เป็นบุญตูดแล้วแบคฮยอนเอ้ย

 

            ตากผ้าใช้เวลาไม่นาน ต่อไปแบคฮยอนก็เลือกทำความสะอาดห้อง เขากระโดดพร้อมร้องเพลงไปมากระทั่งหัวไปกระแทกกับตู้ แต่พอเงยไปเท่านั้นแหละแรงกระแทกคงเยอะ

 

เห้ยย !” เป็นสันของอะไรอย่างที่แบคฮยอนไม่ได้สังเกตตกลงมาใส่ เขาลงไปนั่งกุมหัวกับพื้นก่อนจะร้องออกมาเพราะสีแดงที่เลอะที่มือ

 

ช..ช่วยด้วย ฮึก พี่ ชาน...

 

แบคฮยอน!” เสียงถุงจากซุปเปอร์เก็ตถูกปล่อยลงอย่างไม่สนใจว่าตัวเองนั้นพึ่งซื้อไข่มาหลายแพ็ค ชานยอลเห็นเลือดที่หยดลงตามหน้าปากกับน้ำหูน้ำตาที่ไหลลงมา

 

อย่าร้อง ไปหาหมอ อีกฝ่ายผวาเข้ากอดเขารีบพาแบคฮยอนขี่หลังก่อนจะรีบพาลงมายังโรงพยาบาลที่อยู่ตรงข้ามอพาร์ทเม้นท์

 

            คนที่ดื้อโดนเย็บไปสามเข็ม แถมยังหงอยมาตลอดทางสุดท้ายก็หายได้ด้วยนมหนึ่งกล่อง ชานยอลเหมือนกำลังเลี้ยงลูกจริงๆ

 

กรอบรูปฉันบุบหรือเปล่านะ

 

พี่อ่ะ !” ระหว่างกินข้าวก็อดไม่ได้เวลาแบคฮยอนเงียบไปมันก็รู้สึกแปลกๆ

 

พี่โกรธผมหรือเปล่าครับ การส่ายหน้าเป็นคำตอบ ชานยอลมองดูรอบๆห้องที่เป็นระเบียบขึ้น มีผ้าหลายตัวที่ตากไว้ที่ระเบียง รวมไปถึง

 

ผมซักกางเกงในสะอาดนะ แม้แต่ไอ้น้องชายมันยังชมผมเลยพี่

 

“…”

 

ของพี่รับรองสะอาดหมดจดไอ้เหนียวๆนี่... มือใหญ่นั้นตบลงมากลางหัวอย่างจัง

 

ทุเรศ คนที่เขี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าตากวนประสาทแบคฮยอนพูดความจริง

 

ไม่ต้องเขินพี่ ผู้ชาย..ใครๆก็ปล่อยได้ตลอดเวลา

 

เงียบ !”

 

            ชานยอลลืมไปว่าแบคฮยอนมีแผล และตอนนี้เหมือนจะมีเลือดซึมออกเขาจึงจะล้างแผลให้ กับอุปกรณ์ที่ซื้อเตรียมไว้หลังออกมาจากโรงพยาบาล

 

มัดผมข้างหน้าขึ้นให้หน่อยสิค้าบ

 

...มัดไม่เป็น

 

โห่ ไม่เคยมัดให้สาวเหรอ ชานยอลเงียบไปอึดใจ ใบหน้าของคนตรงข้ามที่มีแต่รอยยิ้มเหมือนคนละคนกับตอนที่ร้องไห้ขี้มูลโป่งเมื่อกลางวัน

 

ไม่เคย

 

...

 

เคยแต่มัดให้หมา

 

ผมเป็นหมาก็ได้ โฮ่งๆ สองมือที่กำยกขึ้นมาทำหน้าทำตาทะเล้น จนชานยอลยิ้มขำออกมา

 

ผมน่ารักอ่ะดิ้ สาวๆชอบบอก

 

ตาถั่ว ... คราวหลังระวังหน่อย ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แบคฮยอนพยักหน้า เขาหันไปมองภาพนั้นที่ตกลงมาใส่ตัวเอง เพราะในทีแรกไม่มองชัดมันเป็นภาพของพี่ชานยอลที่เปลือยท่อนบนโชว์แผงอกที่โคตรดูดี จนเขาต้องหันมาสบตาอีกฝ่าย กลืนน้ำลายลงคอ

 

พี่โคตรหล่ออ่ะ เป็นนายแบบอ่อ

 

เคยถ่าย สำลีที่ชุบแอลกอฮอลล์สัมผัสลงไปจงบนแผลจังๆ ไม่วายที่อีกฝ่ายจะออกมาเสียงดัง

 

จะฆ่ากันเหรอ ชานยอลยิ้มก่อนจะปิดผ้าก็อซลงไปอย่างแผ่วเบา

 

กลับบ้านแม่จะว่าหรือเปล่า

 

โดนซ้ำอ่ะพี่ แบคฮยอนเล่าเรื่องครอบครัวตัวเองให้คนนอกอย่างชานยอลฟังอีกแล้ว และเขาเผลอมองใบหน้าขาวของเจ้าเด็กดื้อคนนี้อีกแล้ว ก่อนจะลากนิ้วลงมาตามผิวแก้มที่มันไม่ควรแต่จะได้รับร่องรอยอะไรซักอย่าง ก่อนจะเลื่อนไปโอบใบหน้าไว้กลายๆ

 

 

            ลมหายใจที่เป่าลงมาบนหน้าผากทำให้แบคฮยอนต้องเลื่อนมือมากุมไว้ที่อก จู่ๆทำไมพี่ชานยอลถึงทำแบบนี้

 

 

มันทำให้เขาใจเต้นแรง...มากด้วย

 

 

ต่อไปนี้อย่าซนให้มาก เข้าใจมั้ยครับแบคฮยอน

 

...พี่

 

“…”

 

อืม ม..ไม่ซนแล้ว

 

 

 

 

 

 

          เดือนสุดท้ายของปีและตอนนี้หิมะกำลังตก บานหน้าต่างมีใครคนนึงเท้าคางมองออกไปข้างนอกตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว วันนี้หิมะดูท่าจะตกหนักกว่าทุกวันแบคฮยอนอ้าปากปล่อยลมหายใจใส่มันก่อนจะเขียนชื่อของตัวเอง เขาทำมันซ้ำๆอยู่แบบนั้น

 

จะไปห้าง ไปหรือเปล่า

 

ไป!”

 

            ชานยอลที่ละจากการอ่านหนังสือ เขาขับรถพาแบคฮยอนออกมาห้างเพื่อมาซื้อของใช้จำเป็น ผู้คนมากมายสนุกกับการซื้อของก่อนจะถึงวันหยุดยาว

 

อันนั้นอะไรอ่ะครับ

 

อุปกรณ์แต่งต้นคริสต์มาสล่ะมั้ง

 

เห้ย ชานยอลหันกลับมามองคนที่ทำเสียงดัง ก่อนที่ยังไม่ทันได้ว่าอะไรอีกฝ่ายก็วิ่งตัวปลิวไปยังโซนขายของตกแต่งพวกนั้น

 

ชอบอ่ะพี่ ไม่เคยได้ทำเลย ปากมูๆนั้นเอาแต่พูดและจับสายไฟ ริบบิ้น ตุ๊กตาตกแต่ง หยิบขึ้นมาดูและวางลงสลับไปมา และเอาแต่พูดคำว่าน่ารัก

 

 

น่ารัก...

 

 

พี่ไม่สนใจซื้อไปแต่งที่ห้องเหรอ

 

ไร้สาระ

 

ไม่อินเลย ตาแก่

 

กลับบ้าน

 

แบคฮยอนเดินตามหลังผู้ใหญ่ ใบหน้าที่ก้มลงเดินและเอาแต่มองที่ปลายเท้า กระทั่งรู้สึกตัวที่หัวตัวเองชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

 

เดินดีๆ เดี๋ยวก็ชนข้าวของเขาพังหมด

 

...

 

นี่ ชานยอลใช่นิ้วชี้เชยใบหน้างอง้ำนั้นขึ้นมา

 

ทำตัวเหมือนเด็กสามขวบ นายสิบเจ็ดแล้วนะ

 

: (

 

 

            แบคฮยอนก็ได้แต่คิดในใจว่าอีกฝ่ายก็ทำตัวเหมือนพ่อตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ !

 

 

จะเอาอะไร

 

เปล่าครับ

 

งั้นยืนรอตรงนี้ เท้ายาวตั้งท่าเดินย้อนกลับไปที่ไหนซักที่แต่ก็ถูกมือนึงรั้งไว้เสียก่อน แบคฮยอนทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ทำไมตัวเองถึงงี้เง่าแบบนี้

 

อ..ย่าทิ้งผม ไม่เป็นอะไรแล้วครับ ขอโทษ ศีรษะที่ก้มลงหลายรอบจนชานยอลต้องจับเอาไว้

 

จะเดินกลับไปซื้อให้ ต้นคริสต์มาสน่ะ..

 

จริงเหรอครับ!

 

อืม ห้องโล่งไปมีอะไรแบบนี้อยู่ในห้อง...ก็คงดีไปอีกแบบ

 

แบคฮยอนน่ะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่เลย เป็นตัวเองที่ยังเดินตามผู้ใหญ่ต้อยๆ แต่ตื่นเต้นสุดๆเลยอ่ะ อยากแต่งต้นคริสต์มาสนี้จะแย่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

กินข้าวก่อน ค่อยทำ

 

โอเค พี่นั่งรอนะเดี๋ยวผมเอาไก่ใส่จานให้ เบียร์ด้วย!พวกซื้อเบียร์ยกลังมาเลยจะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด

 

อืม

 

จะว่าไปปาร์คชานยอลก็พึ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้ออกไปดื่มมานานมากแล้ว แม้แต่ไอ้พวกเพื่อนชวนออกไปเขายังไม่เคยตอบพวกมันเลยในช่วงหลัง

 

จนเวลาผ่านไปเรากินไก่กันหมดแล้ว นอกจากกินไก่เยอะแบคฮยอนยังซัดเบียร์ไปเจ็ดถึงแปดกระป๋องแล้ว อายุแค่นี้แต่ดื่มเก่งเป็นบ้า

 

พอ มือนั้นยกขึ้นไปห้ามในตอนที่แบคฮยอนกำลังจะเปิดอีกกระป๋อง

 

เมามั้ย

 

ไม่ๆพี่ จิ๊บๆ

 

ไม่ได้หวงกิน แต่กลัวว่าจะน็อคไปซะก่อน

 

แล้ว ไปแต่งกันได้ยังครับ

 

อืม แบคฮยอนลุกขึ้นกระโดดดีใจ เขาจัดการเสียบต้นคริสต์มาสและมันก็มีไฟติดขึ้นที่ยอดของต้น

 

แค่นี้ก็สวยแล้วนิ จะซื้ออันอื่นมาทำไมอีก

 

ตาถั่วมากๆเลยลุง ยังๆ นิ้วชี้เรียวส่ายไปมาใกล้ใบหน้าของเขา กวนอีกแล้ว

 

สายรุ้งตกแต่งสีสันหลากหลายสีถูกเทออกมาจากถุงใบใหญ่ มีแบคฮยอนที่เอามันออกมาตัด วัดขนาด วิ่งเล่นพันรอบ ดูทำมันอย่างตั้งใจ หยิบตัวตุ๊กตาซานต้าครอสติดไปทั่วต้น ก่อนจะใช้สายไฟดวงน้อยติดรอบต้นอีกหน

 

ปาร์คชานยอลยืนมองภาพการกระทำ แล้วได้แต่คิดว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึก...

 

 

โอ๊ะ ไม่ถึงอ่ะพี่

 

...

 

ช่วยหน่อยได้มั้ยครับ

 

ดาวสีทองอันใหญ่ที่อีกฝ่ายคงตั้งใจติดเป็นขั้นตอนสุดท้ายและดันที่จะเลือกติดไว้บนยอด

 

แค่เพียงเท่านั้นเท้ายาวก็ไปประชิดตัว จับทับมือที่ถือดาวนั้นไว้ก่อนจะเอื้อมไปติดยังบนยอดสูงเท่าความสูงของตัวเอง แผ่นหลังของแบคฮยอนสัมผัสถึงความใกล้ชิด กระทั่งตอนอีกฝ่ายกลับมายืนปกติ เขาเผลอหยุดหายใจเมื่อรู้สึกเราใกล้กันแปลกๆอีกหน อยู่ๆใจก็เต้นเสียขึ้นมาจนต้องถอยตัวออกมา

 

เราทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ภายใจทั้งสองมันตื่นเต้นเป็นบ้า

 

ชานยอลเดินเลี่ยงออกมาในตอนที่แบคฮยอนทำเป็นจับนู่น ขยับนี่เพื่อแต่งให้ต้นมันออกมาดูดี แต่จริงๆแค่กลบความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นมากกว่า

 

มีเพลงสากลที่เปิดขึ้น เขามองเห็นคนตัวสูงนั่งอยู่ที่เตียง ปากเจ้ากรรมดันถามอะไรที่ไม่แน่ใจว่าถามในสถานการณ์ตอนนี้มันจะดีหรือเปล่า แต่ก็แค่ไม่อยากให้มันอึดอัด

 

คืนก่อนคริสต์มาสเขาทำอะไรกันอ่ะพี่

 

... นอน

 

อ... อ่อ กวนนะเราอ่ะ เขาเดินมานั่งที่พื้นด้านล่างข้างๆอีกฝ่าย พิงกับด้านข้างของเตียงเขี่ยดวงไฟเล่นไปมา

 

ก่อนปีใหม่ผมจะกลับไปอยู่บ้านจริงแล้วๆ จะไม่ มือของเขาถูกกุมเอาไว้

 

เดี๋ยวไฟดูดเสียงนั้นหงุดหงิด อยากกลับก็กลับ เพราะยังไงนายก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว แม่เป็นห่วงแย่

 

นั่นสินะ ผมก็หวังว่าจะแบบนั้น แบคฮยอนลุกขึ้นยืน ก่อนจะส่งยิ้มให้ชานยอลที่มองตาม

 

นอนเหอะพี่ เดี๋ยวผมปิดไฟต้นคริสต์มาสให้

 

อยากเปิดก็เปิดไว้ ฉันหลับง่ายอยู่แล้ว

 

จริงเปล่า ไหนๆๆๆ

 

มือเล็กนั้นแกล้งผลักอีกฝ่ายลงไปบนเตียงอย่างนึกจะแกล้ง แค่คนที่ขืนตัวและจับไหล่ที่เล็กกว่าไว้ กลายเป็นว่าแบคฮยอนล้มลงไปด้วยเพราะขนาดตัวที่ต่างกัน ปากของเขาอยู่ที่คอของพี่ชานยอล ร่างกายเกร็งขนัด จะขยับยังไม่กล้าเลย

 

เล่นอะไร ไม่รู้เรื่อง

 

“…”

 

...ก่อนวันคริสต์มาสน่ะ เขาอยู่กับคนรักกัน

 

อ...อ่อ

 

นอนได้แล้ว ไม่ต้องปิดก็ได้เสียงทุ้มอู้อี้ ทำไมแบคฮยอนที่นอนเกร็งอยู่แล้วยิ่งเกร็งเข้าไปใหญ่สองมือที่สัมผัสกับแผ่นอกบีบเข้าหากัน

 

เมื่อมีโอกาสแบคฮยอนรีบพลิกตัวลงไปนอนหลังจากที่มือที่อยู่เอวละออกไปแล้ว เขาพลิกตัวไปอีกทาง แม้ใจจะอยากนอนมองต้นคริสต์มาสที่เปิดไฟมากแค่ไหนก็ตาม

 

แต่มีอีกอย่างที่เกิดขึ้น แบคฮยอนกำลังคิดหนักและนอนไม่หลับเขาอยากถามมากๆ

 

ที่พี่เคยเล่าเรื่องคนในฝัน...เขาคล้ายผม

 

            ชานยอลไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

 

พี่มองว่าผมเป็นตัวแทนเขาหรือเปล่าครับ ค..คือผมแค่ มันแปลกๆ น้ำเสียงที่พยายามจะปิดบัง แต่คำตอบเขาอยากรู้จริงๆ

 

ไม่ปฏิเสธว่าเป็นจริงทั้งหมดหรอก

 

ที่พี่ใจดีกับผม เพราะแค่เหมือนเขาใช่มั้ยครับ ไม่งั้นคงไล่ไปตั้งนานแล้ว ฮ่า

 

             ถึงจะหัวเราะกลบเกลื่อนแต่มันก็ไม่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น เขาไม่น่าถามเลย รู้สึกโหวงๆในใจแปลกๆ เขา เขากลัวสิ่งที่พี่ชานยอลจะพูด

 

เคยบอกแล้วว่านายไม่เหมือน มันไม่เหมือนเลย ฉันมีความสุขที่ตอนนี้มันเป็นนาย

 

            ท่ามกลางความคิดในทางลบ แบคฮยอนอาจจะโง่เกินไปที่จะตีความข้อความจากประโยคหลังนั้น เขานอนหันหลังให้ มีสิ่งสุดท้ายก่อนนอนที่เขาอยากบอก

 

ขอบคุณนะครับ

 

...

 

ทุกอย่างเลย

 

 

 

 

 

            เช้ามืดที่แบคฮยอนตื่นมารับโทรศัพท์เป็นสายจากคนเป็นแม่ ที่นานๆทีจะโทรหานานหลายนาทีที่คุยกัน แบคฮยอนร้องไห้เขาไม่เคยได้ยินเลยว่าจะได้ยินว่า แม่ทำไก่หมักซอสไว้ให้ วันนี้จะกลับบ้านได้หรือยัง ถึงเสียงจะดูหงุดหงิด แต่แบคฮยอนก็ดีใจชะมัด

 

            ชานยอลพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกว่าดีแล้ว ทุกอย่างคงจะดีขึ้น แม่ของแบคฮยอนคงจะคิดถึงลูกและมันพูดยากล่ะมั้งไม่มีแม่คนไหนที่จะไม่รักลูกหรือรักไม่เท่ากันหรอก

 

วันนี้เขาจะไปส่งแบคฮยอน

 

ทำไมเราต้องเดินอ่ะ พี่มีรถไม่ใช่เหรอ

 

เปลือง

 

แล้วซื้อมาทำไมวะ ประโยคนี้แบคฮยอนแสร้งบ่นงึมงำ ได้ยิน

 

แหะๆ

 

ระยะทางมันก็ถือว่าไกลพอควร แต่เพราะอากาศที่หนาวกำลังดีมันทำให้เราเดินไปได้เรื่อยๆ แม้อากาศจะเป็นเลขตัวเดียวแต่มือที่จับกันตอนข้ามถนนมามันทำให้แบคฮยอนอุ่นไปหมดเลย และเราก็ยังจับมันไว้ด้วยกันในตอนที่ใกล้จะถึงหน้าบ้านแบคฮยอนแล้ว

 

เงียบแปลกๆ

 

ผมไม่รู้จะพูดอะไร แม้แบคฮยอนจะก้มหน้าแต่เขาก็เห็นว่าใบหน้านั้นดูเหนื่อย และหงอยลง ไม่ต่างจากตัวเองหรอกมั้ง

 

เข้าไปเถอะน้า ชานยอลดันหลังแบคฮยอนที่เอาแต่ขืนตัวเองเอาไว้ไม่ยอมเดินเข้าไปในบ้าน เขาก็ยังกลัวแม่อยู่ดี

 

แล้ว...

 

อะไร

 

เปล่า ... ผมจะเข้าไปแล้วนะ

 

อืม

 

มีเพียงการโบกลาด้วยมือที่ยกให้กัน เด็กนั้นเดินเข้าไปในตัวบ้านหลังเก่าหลายนาทีแล้ว มีแค่ปาร์คชานยอลที่ถอยกลับมายืนพิงรั้วไม่เก่าๆ ไม่รู้ต่อจากนี้จะได้เจออีกมั้ย รู้สึกว่าเราไม่ได้ร่ำลาอะไรกันมากอย่างที่ควรจะเป็น ... เขาคิดไปแบบนั้น

 

คิดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แบคฮยอนเป็นแค่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนนึง แต่แค่อยู่ๆมันก็รู้สึกใจหาย มันกลายเป็นความรู้สึกผูกพันตั้งแต่จากฝันครั้งนั้น สองแบคฮยอนที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว คิดแล้วก็ตลกดี...

 

และก็คงจะคิดถึงชะมัด

 

คิดๆแล้ววินาทีนี้ล่ะเขายังฝันอยู่หรือเปล่า มันจะจบแบบตอนสุดท้ายที่ตัวเองตื่นขึ้นมาท่ามกลางความว่างเปล่ามั้ย แต่ตอนนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกัน

 

ชานยอลตัดสินใจหันหลังเดินกลับ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบเหมือนเดิม เดินไปเรื่อยๆไม่ได้รีบร้อนอะไร

แต่แรงกระทบกับพื้นของรองเท้า ทำให้เขาหยุดและต้องรีบหันหลังกลับไปดู

 

 

อะไร วิ่งตามมาอันตราย

 

พี่! มีเด็กวิ่งออกมาหน้าตาตื่น ผมเผ้าชี้ไปมาคนละทางอย่างน่าตลก

 

ผมขอโทษแม่แล้ว เขาชูนิ้วโป้งกลับไปให้

 

พรุ่งนี้... ผมไปหาพี่อีกได้มั้ยครับ! แบคฮยอนอยู่หน้าบ้านเราห่างกันมากพอที่จะทำให้แบคฮยอนต้องตะโกนออกมา

 

จำทางได้ก็มา

 

ผมความจำดีกว่าที่พี่คิดอีก!

 

 

และเขาก็ยิ้มออกมาซะแบบนั้น

 

 

ผมถามแม่ ผมสงสัยมันว่าทำไมผมรู้สึกแบบนี้...ผมใจเต้นตอนอยู่กับพี่ตอนที่บอกว่ามีความสุข พี่รู้มั้ยว่าแม่บอกผมว่าอะไร

 

“…”

 

.. แม่บอกว่าผมชอบพี่อ่ะ!!”

 

            ปาร์คชานยอลขมวดคิ้วอยากจะรีบเดินเข้าปิดปากที่ตะโกนลั่น ไม่อายใครเลยหรือไงมาบอกชอบผู้ชาย และเขาคิดว่าไม่ต้องรอเลย สองขาพากันวิ่งออกไป เขารีบดึงอีกฝ่ายมากอดแบคฮยอนยิ้มกว้างและกอดตอบชานยอลแน่น

 

ชานยอลเองก็มั่นใจว่าชอบคนที่อยู่ในความจริง ขอบคุณแบคฮยอนในฝัน ขอบคุณที่ทำให้ในชีวิตจริงเขาได้เจอกับแบคฮยอนคนนี้ เจ้าเด็กดื้อ

 

ทุกอย่างตอนนี้ มันพึ่งเริ่มต้น

 

อย่าทิ้งฉัน...อย่าให้ฉันฝันอีกล่ะ

 

ไม่ฝันหรอกหน่าพี่ลุง !

 

 

 

:p

 

 

 

 

แบคฮยอนชอบกินสตอร์เบอร์รี่

 

...

 

เยอะๆถึงชานยอลจะไม่ชอบ แต่ทั้งโต๊ะกินข้าวในห้องก็มีแต่กล่องใส่มัน ปาร์คชานยอลไม่ชอบผลไม้สีแดงอันนี้เสียเลย

 

ป้อนนะ เพราะเป็นแฟนกัน

 

อ..อืม

 

อ้ามมมมมม .. อร่อยป่ะ หวานๆ

 

อืม

 

เคี้ยวด้วยดิๆๆเมื่อแบคฮยอนเห็นว่าชานยอลเอาแต่อมมันไม่ยอมเคี้ยว แก้มทั้งสองข้างตุงเหมือนเจ้าลิงเลย

 

อืม

 

และคิ้วบนใบหน้าที่ขมวดเป็นปม จนแบคฮยอนสงสัย

 

รำคาญผมเหรอ

 

เปล่า

 

ไม่เคี้ยวล่ะ ชานยอลไม่กล้าบอก เขากลัวแบคฮยอนเสียน้ำใจ

 

ไม่ชอบกินเหรอ..ใช่มั้ย

 

แล้วก็คายมันออกมาต่อหน้าแบคฮยอน

 

อย่าโกรธ แต่ไม่ชอบ

 

โอเค ผมจะได้รู้แบคฮยอนยิ้มจางๆให้ ยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกผิด แต่แล้วมันกลับไม่ใช่แบบนั้น

 

แล้ว...ถ้ากินจากตรงนี้มัน...จะอร่อยมั้ย

 

            ปากสีสดที่เลือกจ่อลูกสีแดงอันนี้เข้าปาก เอาเข้าและเอาออกก่อนจะกัดมันเป็นสองซีกพร้อมใบหน้าที่เคลื่อนมากใกล้กัน มันห่างกันเพียงลมหายใจกั้น และซีกที่อยู่ในปากนั้นมันประชิดที่ปากของชานยอลพอดี

 

            กฎหมายตอนนี้ว่าอย่างไรบ้างนะ .....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#smileandgoCB

 

 

อ่ะต่อจากเรื่องไหน ติ๊กต่อก

แต่งใหม่เก่ง เรื่องที่ดองไว้ซักเรื่องต้องจบก่อนสิ้นปีนี้

เป็นกลจให้นุ้งด้วย

 

รู้สึกช่วงนี้ๆอารมณ์แต่งฟิคมาๆหายๆ เรื่องนี้จบได้เพราะมีโมเม้น555555555

เมอร์รี่คริสต์มาสล่วงหน้าค้าบ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #1840 MEANZOCHIST (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 12:40
    หรือนี้คือดรีมเวิร์ส
    #1,840
    0
  2. #1775 Kaisoo1234 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 12:27
    น่ารักจังเลยค่ะ
    #1,775
    0
  3. #1770 tunnx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 22:57
    น้องแบคฮยอนลูกกกกก
    #1,770
    0
  4. #1761 Ohhhhh (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:22

    ไม่เป็นแค่ฝันแล้วนะพี่ มีเด็กมาให้เลี้ยงแล้ว

    #1,761
    0
  5. #1611 iam1485 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 01:05
    ชอบอ่ะ คือคนพี่นิ่งๆ คนน้องซนๆ ชอบแนวนี้มากๆๆๆๆๆ
    #1,611
    0
  6. #1496 parkxbyun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 16:40
    น่ารักมากกกก ยัยน้องแสบสุดๆฮือออ
    #1,496
    0
  7. #1349 akxkcdkzxbac (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 08:19
    น้องน่ารักกกก;-;
    #1,349
    0
  8. #1342 Ceebee (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 11:18
    ชอบบบบบบ กรี้ดดดด แบคฮยอนน
    #1,342
    0
  9. #1341 Anchachan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:10
    //เปิดประมวลกฎหมายอาญาคดีพรากผู้เยาว์
    #1,341
    0
  10. #1340 kfangja (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:45
    ยัยน้อง!!! ตอนสุดท้ายแสบมากกกกกกก แง้ เขินนนน
    #1,340
    0
  11. #1339 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 04:22

    น้องน่ารัก
    #1,339
    0
  12. #1335 arayaak18 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 03:46
    ชอบมากเลยแบคฮยอนน่าร้ากกก
    #1,335
    0
  13. #1326 WilawanTatee (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 01:12

    น้องน่ารัก
    #1,326
    0
  14. #1325 Chnll (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 21:01
    น่ารักกก
    #1,325
    0
  15. #1319 fboomxbyun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:48
    ต่อจาก imaginary ใช่ทั้ยคะ แบคฮยอนนั้นกับแบคฮยอนนี้คนละเรื่องเลยแสบมากก55555
    #1,319
    0
  16. #1309 Power Prow ❤ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:16
    น้องมันร้ายยยยยย เขินๆๆๆ
    #1,309
    0
  17. #1307 ` xoxq (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:25
    โอ้ยไอน้องงงงงงง ซนนักนะ ร้ายอะ
    #1,307
    0
  18. #1302 xxiuminx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 02:46
    อะโห เด็กมันร้ายนะคะหัวหน้า
    #1,302
    0
  19. #1300 Bechan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:14
    ฮื่อออน่ารักกก น้องคือน่ารักกก
    #1,300
    0
  20. #1299 babemay (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:27
    เป็นภาคต่อที่น่ารักมากๆเลยค่ะ ดีใจที่พี่ชานยอลได้สมหวัง อุแง น้องคนนี้ต่างจากคนในฝันมากๆแต่น่าเอ็นดูมากเลย ชอบมากเลยค่ะ ตอนแรกนึกว่าจะเศร้าๆซะแล้ว
    #1,299
    0
  21. #1298 pawita309 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:16
    น่ารัก
    #1,298
    0
  22. #1297 OHAprilOH (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 14:35
    แบคคคลูกกก ฮือ55555
    #1,297
    0
  23. #1296 in_mink1 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:20
    ใช่ย่อยนะเร่เนี่ย555555
    #1,296
    0
  24. #1295 mamaexo8412 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:21

    โหหหหห เด็กมันร้ายยยยยยยยยยยย ถ้าเด็กไม่เอาความก้ไม่ผิดค่ะพี่ชานยอลล


    #1,295
    0
  25. #1293 hunnnielu947 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:54
    น้องแสบๆหน่อย น่ารักมากเลย ตอนสุดท้ายด้วย เขินนนน
    #1,293
    0