smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 34 : SHOT ME (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 326 ครั้ง
    3 ม.ค. 64




SHOT ME

 

Bryce & Charles

 

 

 

เราจัดการจับตัวพวกมันไว้เรียบร้อยแล้วครับ

 

น้ำเสียงเข้มปะปนไปด้วยความภาคภูมิใจของลูกน้องวัยอาวุโสอย่างวิลล์ เข้ามารายงานต่อหัวหน้าคนใหม่ของตน หลังจากได้ทำผลงานชิ้นโบว์แดงอีกหนึ่งชิ้นนั่นคือการจับตัวครอบครัวของโทนี่ มิเกล และลูกชายอย่างชาร์ลส์ ที่คนเป็นพ่อทำธุรกิจและคดโกงบริษัทรวมไปถึงการหักหลังท่านออสตินเจ้านายเก่าของตนเมื่อสิบปีก่อน ก่อนหน้านี้พวกมันหนีหัวซุกหัวซุนกระทั่งหยุดตามหาพวกมันไปพักใหญ่...จนท่านออสตินมาล้มป่วยและจากไป พวกเราจึงเริ่มไล่ล่าอีกครั้งก่อนจะมาจับพวกมันได้ในที่สุด

 

ครอบครัวของโทนี่มีที่ดินนับพันไร่อยู่ทางทิศเหนือของประเทศและบางส่วนที่ครอบครัวนี้ทำเป็นหน้าใหญ่ใจดีแจกจ่ายให้กับชาวบ้านหลายครอบครัวได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัย ที่ทำกิน

แต่ความใจดีนี้มันเทียบไม่ได้กับเรื่องชั่วๆที่ครอบครัวนี้กระทำกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิท กับการยักยอกเงินของบริษัทมากกว่าสองพันล้าน เรื่องมันแดงในตอนที่คนที่พบไปหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีนึงที่แปลกออกไป ยอดเงินที่โอนในแต่ละครั้งกระทำแบบไม่ให้น่าสงสัย จนครั้งก่อนถูกจับได้ท่านออสตินถึงสงสัยเมื่อเอาเข้าไปตรวจสอบถึงรู้ว่าเจ้าของบัญชีนั้นไม่ใช่ของพนักงานคนไหนในบริษัท

 

.... แต่มันคือบัญชีของ ชาร์ลส์ มิเกล

 

 

เมื่อความรู้สึกที่เหมือนโดนหักหลัง ออสตินที่รู้ทรุดจนเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ โทนี่ มิเกลถูกซ้อมให้รับความจริงเรื่องยักยอกเงินให้กับลูกชายแท้ๆของตัวเองที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัท หลักฐานทุกอย่างมัดตัวโทนี่แน่น แต่อีกฝ่ายก็ยังดึงดันที่จะปฏิเสธมันทุกอย่าง

 

เมื่อดำเนินคดีศาลพิพากษาให้โทนี่ล้มละลายและสิ่งที่โทนี่เหลือก็ย่อมมีเพียงที่ดินมหาศาลเหล่านั้น และเพราะมีหนี้สินอีกหลายพันล้านฉะนั้นที่ดินเหล่านี้แน่นอนว่ามันก็ต้องเป็นของท่านออสติน

 

แต่ถ้าให้มาง่ายๆตามที่ควรจะเป็น...เรื่องก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้

 

 

 

 

ผมจับตัวพ่อกับแม่มันแยกไว้อีกห้อง ส่วนลูกชายที่ดื้อด้านและโง่เง่าของมันถูกทำให้สงบสติอารมณ์อยู่ครับ

 

...ไหน

 

ไบร์ซที่นั่งบนโต๊ะทำงานหันกลับหลังเพื่อมองภาพในจอที่แสดงมาจากกล้องวงจรปิดข้างหลังพื้นที่ตัวบ้าน ในนั้นเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนึงที่บอบช้ำเกือบดูไม่ได้....ซะที่ไหนกันล่ะ

 

ผมสีเทากับนัยน์ตาสีเดียวกัน

 

ปล่อย

 

ครับ ?

 

ไม่ใช่ปล่อยให้ออกไป .... พาไปปลอบขวัญซะแล้วเมื่อพร้อมช่วยบอกผมที ผมจะจัดการเอง

 

            วิลล์มีแต่คำถามในหัว แต่ประโยคคำสั่งต่อมาก็ทำให้เขาระบายยิ้มกว้างเมื่อลูกชายเดินตามรอยพ่ออย่างไม่มีผิดเพี้ยน

 

ส่วนพ่อแม่มัน...จะทำอะไรก็ทำไม่มีประโยชน์แล้วนี่ครับ เพราะตนก็พึ่งรู้จากลูกน้องว่าโฉนดที่ดินทั้งหมดนั้นถูกยกให้เป็นของลูกชายคนเดียวคือ ชาร์ลส์ ฉะนั้นคนที่มีประโยชน์ก็คือผู้ชายคนนั้น กับแค่ลายเซ็นโง่ๆ

 

ครับ

 

แต่วิลล์....ถ้าจะฆ่า ส่งให้จอห์นจัดการจะดีกว่าอย่าให้เปื้อนมือคุณ ผู้ดูแลอาวุโสน้อมรับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขก่อนที่จะลงไปจัดการตามคำบัญชา

 

ได้ครับคุณหนู

 

เฮ้ วิลล์ นิ้วชี้นั้นยกขึ้นส่ายไปข้างหน้าให้กับผู้ดูแลระดับโหด หมดเวลาเรียกคุณหนูแล้ว

 

ขอโทษครับ คุณท่าน

 

                มุมปากกระตุกขึ้นก่อนจะมองกลับไปในจออีกครั้ง ร่างนั้นถูกพาออกไปยังอีกทีที่จะปลอบขวัญให้คนนั้นๆจงรักและภักดี ตลอดไป

 

            ไบร์ซลูกชายคนเดียวของท่านออสติน พ่อของเขาตายไปเพราะโรคร้ายกับความเครียดสะสมเรื่องถูกโกงและการถูกหักหลังจากเพื่อนสนิทจนเราเกือบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน อาการคนเป็นพ่อทรุดลงก่อนจะเสียชีวิตในที่สุด ช่วงเวลาสุดท้ายลูกชายยังจำได้ดีว่าพ่อพูดอะไรเอาไว้บ้างและให้เขาทำอะไรบ้าง ไบร์ซสัญญาว่าไอ้คนที่มันคดโกงพ่อ

 

ชีวิตมันจะไม่มีวันอยู่ดี

                                       

 

 

 

 

 

 

            สามวันผ่านไปกับอะไรๆที่คงจะพร้อมมากขึ้น คิดว่าแบบนั้น วิลล์ขึ้นมารายงานต่อหัวหน้าของตนอีกครั้งเรื่องการไปพบชาร์ลส์

 

จะลงไปพบมันที่ห้องนั้นหรือครับ

 

ใช่

 

แต่...

 

เรื่องแบบนี้เราคงต้องเป็นฝ่ายลงทุนก่อน เข้าใจนะ ร่างกายผอมบางจับเชิ้ตสีฟ้าอ่อนให้เข้าที่ ถอดแว่นสายตาออกส่งสีหน้ามั่นใจให้กับผู้อาวุโสตรงหน้าก่อนจะก้าวเดินออกไปพร้อมกัน

 

            ห้องที่เคยเก่าบัดนี้ถูกรีโนเวทใหม่เอี่ยมเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของบุคคลสำคัญตามที่หัวหน้าเคยย้ำเอาไว้ แต่สายตาของบุคคลสำคัญที่ว่าพอเห็นตนเดินเข้าไปกับจ้องมองกันอย่างไม่เป็นมิตรเลย...  ไบร์ซใจดีสู้เสือเขายิ้มกว้างไปให้ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าที่คิดความสูงที่เกือบจะสองเมตรนั้น โดยบัดนี้ถูกจับให้นั่งคุกเข่าลงที่พื้น ดวงตาคมสีเทากำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาแห่งความโกรธแค้น ถ้ามันเปลี่ยนสีได้คงเปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีแดงสด

 

เอาเหอะ ปล่อยตัวเขาซะ ไบร์ซเอ่ยปากให้เหล่าลูกน้องปล่อยมือออกจากการจับกุมผู้ชายข้างหน้า พวกนั้นเงยหน้ามองด้วยความแปลกใจเพราะศัตรูไม่มีอะไรที่ผูกมัดไว้ทั้งมือและเท้าเลย แต่เมื่อถูกมองหน้าอีกครั้งเพื่อเป็นการย้ำพวกนั้นถึงยอมปล่อย แต่ก็ประกบไม่ห่าง

 

ชาร์ลส์ ? สวัสดีอย่างเป็นทางการ สายตาแข็งกร้าวนั้นยังคงมองกันไม่วางตา แต่ก็ดี                 

 

วันนี้จะมาคุยกันสบายๆ .... พร้อมจะเริ่มทำงานกันยังเอ่ย

 

กูไม่ทำงานอะไรกับมึงทั้งนั้น อีกฝ่ายสวนทันควันด้วยเสียงเรียบเฉย

 

ว้าว ผู้เป็นหัวหน้าหันกลับไปมองทางลูกน้องด้านข้างที่พากันหลบตา เมื่อห้องปลอบขวัญดูท่าจะไม่ประสบความสำเร็จกับบุคคลๆนี้

 

เจ็บไปถึงก้นเบื้องหัวใจเลย

 

“…”        

 

ก็เลือกเอา ... แค่ชีวิตพ่อกับแม่นายที่กำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่มีก...อ่า ไม่สิ ที่มีฉันคอยถือกรรไกรเอาไว้ตลอดเวลา

 

ไอ้เวรเอ้ย!”

 

เฮ้ๆ หยุดด่าได้แล้วน่ารู้แล้วร่างที่ถูกตรึงไว้นั้นแทบจะพุ่งเข้าใส่หากไม่ได้ลูกน้องคอยจับเอาไว้

 

สงบสติอารมณ์ซะ เพราะทางเลือกของนายมันมีไม่มีกี่ทางหรอก

 

 

 

 

ใช่ และเพราะมันมีอยู่ไม่กี่ทาง หากแต่ไม่มีทางเลือก...ที่ต้องทำก็คงเป็นการเปลี่ยนสีให้กลมกลืนเสีย

 

 

 

 

 

 

         

 

            การวิ่งออกกำลังกายราวๆสิบห้ารอบสนามทำให้เรียกเหงื่อได้อย่างดีในเช้าวันนี้ ไบร์ซนั่งลงกับสนามหญ้า รับผ้าเช็ดหน้าและขวดน้ำดื่มจากลูกน้อง มีจอห์นที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล

 

ยิ้มอะไร

 

ขอโทษครับ

 

แค่แซว เหนื่อยชะมัดไม่ได้วิ่งซะนานก่อนที่จะนึกขึ้นมาได้ ...เป็นยังไงล่ะสามเดือนแล้วนี่

 

ไม่ทำให้คุณไบร์ซผิดหวังครับ ตัวเขาเบะปากให้กับผู้ช่วยคนสนิทอย่างจอห์น เราอายุเท่ากันและเป็นเพื่อนกันก็เรียกได้ว่าแบบนั้น

 

จบซ้อมเทควันโด พาขึ้นมาเจอที่ห้องประชุมข้างบน

 

“…”

 

คิดว่าคงได้เปิดตัวบอดี้การ์ดคนใหม่ ไม่ทันที่จอห์นจะขานรับ ประโยคที่แทรกขึ้นมาก็เป็นไปตามที่ตัวเองคิดเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรทุกสิ่งก็ยังคงน่าเป็นกังวล เพราะ

 

ชาร์ลส์จะเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน

 

 

            หลังจากไบร์ซขึ้นมาเป็นใหญ่คนที่ตามติดชิดใกล้ก็คือ วิลล์  ผู้อาวุโสสมัยรุ่นพ่อของไบร์ซเอง ส่วนจอห์นก็เป็นบอดี้การ์ดที่คอยจัดการเรื่องภายนอกไม่ได้ตามติดเท่ากับวิลล์ การมีศัตรูหมายเลขหนึ่งที่มาคอยตามติดนั้นย่อมไม่เป็นอันดีเท่าไหร่นัก

 

วิลล์คงไม่เห็นด้วยแน่”                                

 

ก็คิดไว้อยู่ แต่เอาเหอะฉันจะคุยเอง ไบร์ซรู้ว่าตัวจอห์นเองก็คงไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ จากสีหน้ากังวลที่แสดงออกมาแบบนั้น

 

เอาหน่า จะซ้อมทุกอย่างให้หนักขึ้นอย่างที่ฉันย้ำกับทุกคนเสมอ

 

“…”

 

มันคือทางเลือกเดียวที่เราจะจบเรื่องนี้ และได้ทุกอย่างคืนซักที

 

 

 

            ร่างกายของชาร์ลส์สภาพดีขึ้นเรื่อยๆหลังจากเกือบตายเพราะถูกซ้อมกับการให้โอกาสของไบรซ์ ชาร์ลส์กำลังเรียนรู้การป้องกันตัวเพื่อปกป้องนายในอนาคต ตัวเขาถูกทดสอบด้วยวิธีหลากหลายที่ทรมานเกือบตายแต่ก็ตายไม่ได้หนึ่งในนั้นคือการว่ายน้ำที่ขาตัวเองถูกถ่วงด้วยลูกตุ้มหลายกิโลฯ สำหรับผู้ชายที่กลัวน้ำอย่างตัวเองมันไม่ใช่เรื่องง่ายไหนจะสิ่งที่ถ่วงรั้ง แต่เพราะรู้ว่าเป้าหมายข้างหน้าคืออะไร ชาร์ลส์จึงจะไม่มีวันปล่อยให้ความกลัวใดๆมาทำลายโอกาสและครอบครัวของตน

 

แน่นอนว่าเรื่องนี้แทบจะไม่มีใครเห็นด้วยกับหัวหน้าตัวเอง ไบรซ์ยืนยันหนักแน่นที่ไม่ว่ายังไงก็จะต้องเปลี่ยนเด็กผู้ชายคนนี้ให้ได้ เพราะมีประโยชน์กับเราอนันต์

 

            และมันได้ผลเมื่อทางเลือกอันน้อยนิดถูกเสนอไปเพื่อแลกกับความปลอดภัยของพ่อกับแม่เป็นเดิมพัน

 

ผมยอม ... ยอมทุกอย่างแล้วขอแค่ปล่อยพ่อกับแม่ผมไป

 

มาทำงานให้ฉันสิ

 

 

 

แต่เรื่องทุกอย่างจะไม่ง่ายแบบนั้น.....

 

 

 

 

ทันทีที่การฝึกซ้อมของไบร์ซจบ วิลล์ก็รีบตรงมายังห้องส่วนตัวของเจ้านายตนทันที พอรู้ว่าไอ้ชาร์ลส์นั้นจะได้เข้ามาเป็นบอดี้การ์ดร่วมๆกับตนและสิ่งที่วิลล์กลัวคือการที่ตัวเองจะถูกลดความสำคัญลง คำอธิบายจากปากไบร์ซถูกบอกเล่าออกมานานกว่าชั่วโมง วิลล์รู้ดีว่าทั้งหมดคือแผน แต่มันก็เสี่ยงเกินไป ตัวเองอยู่มาตั้งแต่รุ่นของท่านออสตินถึงได้คัดค้านหัวชนฝาว่ายังไงเสียก็ไม่มีวันยอมแน่ มันไม่ปลอดภัยกับใครทั้งนั้น

 

หากมันเกิดจะตลบหลังเราล่ะครับ

 

เรามีสิ่งเดิมพันอยู่ สองคนนั้นก็ยังอยู่ในกุมมือเราวิลล์ลืมหรือไง ... อยู่แบบเป็นความลับ

 

แต่ยังไงมันก็เสี่ยง ผู้อาวุโสเดินไปเดินมา ไบร์ซรู้ว่าวิลล์กำลังหัวเสียไม่ใช่น้อย

ผมดูแลตัวเองได้ คงไม่ได้เปิดโอกาสที่จะอยู่มันแค่สองคนตลอดเวลาหรอกนะครับวิลล์ เสียงถอนหายใจของคนตรงหน้า ไม่ว่าจะมองว่ายังไงเสียไบร์ซก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ

 

แต่คุณหนู...

 

ผมคิดดีแล้ว ได้โปรดไว้ใจผมนะครับ

 

 

 

 

 

            ภายในห้องรับรองหรูหรามีเพียงเสียงเงียบสงัดกับคนสองคนที่นั่งตรงข้ามกัน โดยมีคนด้านนอกที่คอยสังเกตการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดที่แสดงออกมาตลอดเวลา

 

ดูสิ โทรศัพท์ถูกเลื่อนไปข้างหน้าในนั้นขึ้นเป็นการวิดีโอคอล และทันทีที่ชาร์ลส์เห็นใบหน้าของใครคนนึงที่ผ่านเข้ามาในกล้องแววตานั้นก็เริ่มสั่นไหว

 

(ลูก ! ชาร์ลส์ลูกแม่ .. ฮึก)

 

..แม่ครับ พ่อกับแม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ

 

(ไม่เป็นไรลูก แล้วลูกล่ะ ฮึก อยู่ดีมั้ย..มันทำอะไรลูกมั้ย)

 

ชาร์ลส์เงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนด้านหน้าที่มองมาที่ตนเองอยู่ตลอด ก่อนจะตอบออกไปว่าตอนนี้ตัวเองยังสบายดี

 

(ลูกอย... ติ๊ด)

 

เอาล่ะ...ฉันจะมาย้ำว่าเราไม่ตุกติก แค่ต้องการแสดงให้เห็นว่าพ่อแม่ของอีกฝ่ายยังอยู่ดี เพื่อแลกกับทุกอย่างที่มีอยู่กับชาร์ลส์คนนี้

 

ผมจะได้เจอพ่อกับแม่เมื่อไหร่

 

นายยังไม่มีสิทธิมาเรียกร้องหรือตั้งคำถามอะไรทั้งนั้น

 

“…”

 

ช่วยฟังเอาไว้ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อไหร่ที่ฉันหาหลักฐานได้ครบและนายยอมเซ็นมัน...ก็เมื่อนั้น

 

            พวกเขามีสิ่งเดิมพันที่จะกำหนดชะตาชีวิตของเรื่องนี้และคนที่เหนือกว่าแน่นอนว่าคือไบร์ซที่กุมทุกอย่างที่ชาร์ลส์มีอยู่ สิ่งหนึ่งที่ชาร์ลส์กำลังฉุกคิดแต่เขาก็ยังไม่โง่ขนาดที่จะถามมันออกไปตอนนี้ เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายยังต้องการหลักฐานอะไร และมันมีหลักฐานอะไรให้หาอีก

 

นายคงเรียนรู้อะไรมาเยอะแล้วในการที่จะอยู่ที่นี่...วันนี้ฉันแค่มาแสดงความจริงใจให้นายเห็น

 

“…”

 

เพราะเรื่องของเราก็คงต้องเคลียร์กันอีกนาน

 

            หลังจากพูดจบคนที่รู้หน้าที่ของตัวเองยืนหยัดลุกขึ้น ก่อนจะทำในสิ่งที่ถูกพร่ำบอกมาตลอดที่อยู่ที่นี่ ชาร์ลส์ก้มหัวให้ไบร์ซ และเขาก็ได้แค่ยิ้มออกไปอย่างผู้ชนะ

 

ได้โปรด อย่าทำอะไรพ่อกับแม่ของผม

 

“…”

 

ไม่ว่าคุณกำลังจะต้องการอะไรจากผม รอรับไปให้หมดตามที่คุณต้องการได้เลย

 

 

 

 

            ทั้งสองเดินออกมาจากห้องและเดินเรื่อยไปยังสนามหญ้ากว้างขวางทางด้านหลังของบ้าน โดยมีการ์ดคนอื่นตามอยู่ไม่ห่าง

 

อาทิตย์นี้นายจะถูกฝึกตามปกติเหมือนเดิม ที่เพิ่มขึ้นคือจะมีฉันลงไปฝึกกับนายด้วย

 

ครับ

 

 

            ทุกอย่างต่อจากนั้นเริ่มต้นขึ้นด้วยการที่ชาร์ลส์ออกมาวิ่งด้วยกันทุกเช้าพร้อมกับคนอื่น ไบร์ซเลือกจะทำเพราะมันคือการสานสัมพันธ์ที่ดี ค่อยๆให้อีกฝ่ายเปิดใจและตัวเองไม่ได้ทำตัวเหนือกว่าจนลูกน้องเกรงกลัวเหมือนดั่งรุ่นพ่อ นอกจากนั้นชาร์ลส์ก็ยังต้องมาเรียนเทควันโดด้วยกัน แต่ไม่อยากเชื่อแหะ ฝีมือตานี่เก่งชะมัด....

 

เอาล่ะ กิจกรรมเยอะพอควรแล้วจะมีคนพานายไปตัดชุดและพรุ่งนี้ขอให้เตรียมให้พร้อมเราจะเริ่มงานกันทันที

 

“…”

 

ในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน

 

            พอถ้อยคำที่ประกาศออกมาไม่ใช่บอกแค่ชาร์ลส์เท่านั้น แต่ยังเป็นการประกาศให้ลูกน้องอีกนับยี่สิบชีวิตรับรู้ หลายคนที่ต่างพากันมองหน้ากันพวกเขาไม่สามารถมีข้อกังขาได้ นอกจากจะปฏิบัติตามคำสั่งนายเท่านั้น

 

 

            ในสถานที่ห่างไกลจากที่อยู่และชาร์ลส์เองก็ไม่รู้หรอกว่าที่นี่คือที่ไหน ด้านหน้าตัวเองเป็นโกดังขนาดใหญ่สีขาวสะอาด รอบๆมีต้นไม้ต้นสูงรอบล้อมเต็มไปหมด

 

ที่นี่คือโกดังของเรา ทุกคนที่ทำงานให้ฉันจะต้องรู้จักที่นี่ดี

 

...

 

นายเองก็เหมือนกัน ถึงว่า...ที่นี่เก็บอาวุธรอบๆถึงเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดมากกว่าสามสิบคนยืนล้อมโกดังอยู่

 

ไบร์ซเดินนำทุกคนเข้าไปสองมือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะเข้าเดินผ่านเข้าไปนั้นทุกการเคลื่อนไหวของสมาชิกใหม่ถูกจับจ้องอย่างไม่ให้คลาดสายตา และชาร์ลส์ที่รู้ตัวจึงได้แต่เพียงก้มหน้าเดินตามเจ้านายเข้าไปเท่านั้น เมื่อเลือกอะไรไม่ได้ตัวชาร์ลส์ก็ไม่อยากสร้างศัตรูเพิ่มจากสายตาที่แสนจะไม่เป็นมิตรพวกนั้น และเพราะทุกคนต่างรู้ดี... ว่าคนๆนี้คือศัตรูของท่านออสติน

 

เมื่อเข้ามาภายในมันเต็มไปด้วยตู้จัดเก็บอาวุธปืนละลานตา ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบทุกตู้จะมีการเซฟล็อคที่ดูเหมือนจะต้องใส่รหัสเท่านั้นถึงจะสามารถเปิดมันได้

 

ส่วนใหญ่ในโกดังนี้จะรอส่งออก เราส่งออกให้ฝั่งตะวันออกกลาง เอเชีย และอีกหลายประเทศ ทั้งถูกและผิดกฎหมาย

 

...

 

นายคงรู้ดี แววตาสีเขียวหันไปมองสบตากับแววตานิ่งๆของคนที่มองที่ตัวเองอยู่แล้ว และก็ถูก...ชาร์ลส์รู้ดีเพราะพ่อของตัวเองเคยทำงานกับที่นี่ เพียงแต่ตัวเขาไม่เคยรู้ว่าจะมีโกดังขนาดใหญ่อยู่บริเวณนี้

 

ทางนั้น เป็นที่ซ้อมยิงปืนอีกที่

 

ครับ

 

ไปดูสิ

 

นายครับ ... ลูกน้องเข้ามากระซิบรายงานเพราะยังไม่มีการเข้าไปดูแลความปลอดภัยในจุดนั้น พวกเขาเกรงว่าตัวเจ้านายจะไม่ปลอดภัย แต่ไบร์ซกลับไม่พูดอะไรต่อก้าวเดินออกไปเหมือนไม่สนใจอะไร

 

ตามมา

 

คุณไบร์ซ ถึงคราวที่ต้องเป็นจอห์นต้องเรียกเจ้านายตัวเองเอาไว้ แต่สายตาที่มองจ้องมาทำให้ตัวเขาต้องสงบปากสงบคำต่อไป พร้อมประกบและไม่ปล่อยให้ไบร์ซละสายตามากกว่าเดิม

 

จุดนี้เป็นจุดซ้อมยิงปืน ไบร์ซเป็นคนเลือกหยิบปืนมาวางลงบนผ้าผืนขาว

 

ทุกกระบอกมีกระสุน เรายืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางเหล่าลูกน้องที่ถูกสั่งให้ไปยืนด้านข้างทั้งสองฝั่งมากกว่าจะมายืนประกบ

 

หยิบขึ้นมาสิ แล้วใช้มันแบบที่นายซ้อมมาอย่างดี, ชาร์ลส์

 

นายครับ!

 

เงียบ

 

จะไม่ให้ทุกคนเป็นกังวลไม่ได้ เพราะเป้าอยู่ข้างหลังนายของพวกเขา ทุกคนที่คุ้มกันไบร์ซรู้ดีว่าผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเป็นใคร มาจากไหน และทำอะไร

 

ไม่มีใครกล้าแย้งอะไรกับการตัดสินใจของเจ้านายที่ต่างรู้ดีว่าสิ่งเหล่านั่นไม่ควรทำ อย่างเช่นตอนนี้ที่จะให้ศัตรูที่ไม่รู้ว่าลึกๆแล้วกำลังคิดอะไรอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนที่กำลังอยู่ในสถานะด้อยกว่าย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ และยิ่งมือที่จับปืนจ่อเล็งไปที่ตัวเองแบบนั้น

 

คนที่แน่วแน่ ใจกล้าอย่างชาร์ลส์แสดงออกในแบบที่ตัวเองเป็น มือนั้นเอื้อมไปหยิบกระบอกปืนขึ้นมา บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยสีหน้าตกตื่นของบอดี้การ์ด เมื่อชาร์ลส์เหนี่ยวไกและกำลังจะยกมันขึ้นมา ส่วนปลายกระบอกถูกยกขึ้นในทิศทางที่มันจ่อไปบริเวณศีรษะของคนตรงข้ามนั้นพอดิบพอดี...

 

....

 

...

 

ยิง

 

นายครับ!

 

 

ปัง !

 

ไบร์ซยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามอีกครั้ง และในตอนก่อนหน้านั้นเองที่ลูกกระสุนเย็นวาบเฉียดใบหน้าเขาไปและโดนเข้าไปยังเป้าด้านข้าง การยิงออกมาแบบนี้ทำให้ไบร์ซที่เชี่ยวชาญในการยิงปืนอยู่แล้วก็ยังมีอาการตกใจอยู่ดี

 

จับมัน!

 

ไม่ต้อง

 

....

 

ทำดีแล้ว

 

 

 

แบบทดสอบแรก.... ผ่าน

 

 

 

          เขายังไม่ตาย

 

 

 

 

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น ไบร์ซมองผ่านกล้องออกไปถึงรู้ว่าใครกันที่มาเคาะเสียงดังขนาดนี้

 

วิลล์

 

คุณหนู

 

เพราะอยู่ในห้องทำงานสองคนการที่วิลล์เรียกออกมาด้วยความที่เป็นคนเก่าคนแก่ที่เอ็นดูเขาจึงไม่ถือสาอะไร

 

...เรายังบอกมันไม่ได้เข้าใจใช่มั้ยครับ เพราะสีหน้าของวิลล์ทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะบอกอะไร คงจะรู้เรื่องเมื่อวานที่เขาพาชาร์ลส์ไปที่โกดัง และก็คงเรื่องที่เขาตัดสินใจเลือกชาร์ลส์มาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวที่ตามติดโดยไม่ผ่านความเห็นจากวิลล์

 

แต่ถ้าเกิดมันทำอะไรคุณหนูขึ้นมาล่ะครับ แล้วยิ่งใกล้ชิดแทบจะมากกว่าพวกผม…ผมเตือนแล้ว

 

วิลล์กำลังดูถูกผมนะ ผมเรียนทุกการต่อสู้ ทุกการป้องกันตัวคุณก็รู้

 

“…”

 

ถึงจะไปไม่สุดซักทางก็เถอะ อย่างน้อยก็ยังพอมีวิชาป้องกันตัวได้บ้าง อีกฝ่ายก้มโค้งลงอย่างรู้สึกผิด

 

ชาร์ลส์ยังมีประโยชน์กับเรา เข้าใจใช่มั้ย...ที่ผืนนั้นของครอบครัวมัน และชาวบ้านที่ไว้ใจครอบครัวมันเราผลีผลามกว่านี้ไม่ได้ นั่นแหละชาร์ลส์จะช่วยเราได้

 

แต่... โอเค วิลล์ตอบออกมาเหมือนจะไม่เห็นด้วย แต่เขาก็ต้องยอมไปก่อน

 

ที่สำคัญอย่าบอกไปเด็ดขาดว่าเรา...ฆ่าครอบครัวมันแล้ว เข้าใจนะวิลล์

 

ว...ว่ายังไงนะครับ หมายความว่า ?

 

อืม คนตรงหน้ายกยิ้มร้ายกาจกับสิ่งที่อดทนรอมานับหลายสิบปี กับเสียงหัวเราะอย่างดังที่ทำให้ไบร์ซเองก็ตกใจกับอาการดีใจของวิลล์

 

แต่คุณหนู...จอห์นไม่เห็นรายงานมาที่ผมก่อน คนเด็กกว่าลุกขึ้นโค้งขอโทษ เพราะมันคงเป็นการข้ามหัวไปในกรณีนี้ ไบรซ์รู้สึกผิด

 

ผมขอโทษที่รีบร้อน ผมให้จอห์นรายงานมาที่ผมเลยเพราะอยากเห็นว่าพวกมันตายแล้วจริงๆ…”

 

หึ ในที่สุด...คุณท่านคงดีใจ

 

            ทั้งสีหน้าและแววตาของผู้อาวุโสเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข สองมือกุมไปที่อกท่าทางแบบนั้นเหมือนกับการดูโล่งอก เมื่อเรื่องกำลังจะจบลงอย่างสมบูรณ์

 

ก็คิดว่าแบบนั้นครับ

 

จอห์นรายงานอะไรให้คุณหนูดูบ้างหรือครับ ขอผมดูด้วยได้หรือไม่ เพราะวิลล์เองก็อยากเห็นว่าพวกมันตายแล้วจริงๆเช่นกัน

 

            ตู้เซฟที่ซ้อนในตู้อีกชั้นถูกใส่รหัสที่เปลี่ยนมาหลายครั้งต่อหลายครั้ง ก่อนซองสีน้ำตาลจะถูกยื่นไปตรงหน้าผู้อาวุโส วิลล์ยกยิ้มทันทีที่เห็นรูปในมือของตนก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังอีกหนให้กับสิ่งที่น่าสมเพชที่ตนกำลังเห็นสองผัวเมียนอนตายพร้อมเลือดที่อาบโชก

 

คุณคงพอใจน่าดู

 

ที่สุดครับคุณหนู หรือคุณหนูไม่ ?

 

            เรากอดกันก่อนที่วิลล์จะเดินออกจากห้องพร้อมรอยยิ้ม หันไปมองหน้าหน้าบอดี้การ์ดที่พึ่งถูกเลือกมามาดๆอีกครั้ง ชาร์ลส์ที่รู้ตัวว่าถูกมองจึงปรายตากลับมามองเช่นกัน ชายผู้นั้นยกยิ้มให้ตัวเองและเดินออกไปจากตรงนั้นกับเสียงหัวเราะที่เขาเกลียดที่สุด

 

 

วิลล์เดินออกมาจากตัวบ้านอย่างมีความสุข สีหน้าของชาร์ลส์ดูช่างโง่เง่าเสียจริง มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยที่ต้องมาตกเป็นทาสรับใช้ทั้งที่พ่อแม่ของมันถูกฆ่าตายไปแล้ว สุดท้ายแผนการของนายท่านก็จะสำเร็จ ไอ้ชาร์ลส์นี่จะต้องยอมจำนน ที่ดินผืนนั้นที่มันควรจะตกมาเป็นของท่านออสตินก็จะต้องตกมาสู่เราในไม่ช้า

 

 

 

 

 

 

 

            ภายหลังที่ธุรกิจกลับมาเดินต่ออีกครั้งหลังจากออสตินเสีย ลูกค้าอีกเจ้าที่นับเป็นเจ้าใหญ่กำลังตกลงร่วมธุรกิจกันอย่างเกือบจะเป็นทางการ

 

ยินดีที่เราจะได้ร่วมงานกัน ถ้อยคำน่ายินดีออกมาจากปากนักธุรกิจผู้ร่ำรวยจากดูไบ หลังจากตกลงทำการซื้อขายกับนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ที่ชิงตัวได้จากบริษัทคู่แข่งแบบลับๆ

 

เราจะพาคุณไปทานมื้ออร่อยในเมืองนี้

 

ผมอดใจรอไม่ไหวเลยล่ะ ไบร์ซ

 

            ขบวนรถที่ตามกันมากกว่าสิบคันแล่นไปตามถนนเพื่อเข้าไปยังตัวเมืองที่อยู่ไกลกว่าห้าสิบกิโลเมตร หลังจากเสร็จสิ้นการพาลูกค้าจากดูไบมาที่โกดัง กับภายในรถที่มีการป้องกันอย่างสูงสุดมีสองนักธุรกิจที่คุยกันอย่างออกรสไปตลอดทาง กระทั่งตัวรถเบรกและพวกอีกหลายคันที่ตามมาถูกขวางด้วยรถเก่าเกรอะมากกว่าสามคันดักทางรถของลูกน้องพวกเขาไว้

 

อะไร

 

เกิดอะไรขึ้นครับ ?!”

 

ชาร์ลส์ !” ทุกคนที่อยู่ในรถตกใจเมื่อชาร์ลส์ที่เป็นคนขับเหยียบคันเร่งเร็วกว่าเดิม และสถานการณ์เครียดไปกว่าเดิมเมื่อจอห์นที่อยู่ในรถด้วยหยิบปืนขึ้นจ่อไปที่ศีรษะของชาร์ลส์อย่างไร้ความเชื่อใจ

 

จอด ! ไม่งั้นหัวมึงเละแน่

 

จอดก็ตาย กับขับต่อไปแล้วมีสิทธิ์รอดเป็นคุณจะเลือกแบบไหน ตัวรถเบี่ยงไปเบี่ยงมา กระทั่งเลี้ยวเข้าที่ป่าด้านหน้าก่อนจะเข้าสู่ชุมชน และแบคฮยอนถึงคุ้น....

 

เรียกคนของเราให้ตามมาด่วน ก่อนพวกมันจะยกโขยงกันมามากกว่านี้แล้วคุณกับผมก็ลงไปดักมัน ชาร์ลส์หันไปพูดกับจอห์น ทีแรกเขาไม่เห็นด้วย

 

ว่าไงนะ

 

ใต้เบาะมีปืนกับระเบิดขนาดเล็ก

 

            ไบร์ซหยิบปืนขึ้นมาสองกระบอกเขาส่งให้จอห์นอีกหนึ่งและตัวเองที่ถือไว้ สองคนนั้นลงไประดมยิงใส่รถกระบะสีเทาสภาพเก่าที่ยังไม่รู้ว่าพวกมันโผล่หัวมาจากไหนและมาได้ยังไง เขาได้แต่พูดกับลูกค้ารายใหญ่ว่าทุกอย่างจะปลอดภัย เสียงจากวอที่ดังขึ้นไบร์ซสั่งเสียงดังออกไปว่าเราต้องการให้ลูกน้องของตัวเองมาถึงจุดนี้ให้เร็วที่สุด

 

            ช่องด้านบนของรถถูกดันขึ้นให้เปิดออกเส้นผมสีทองที่พวกมันหมายหัว โผล่ขึ้นมาทั้งจอห์นและไบร์ซพากันสบถก่อนที่ตัวชาร์ลส์จะหายเข้าไปในรถ

 

หยิบระเบิดข้างล่างขึ้นมาให้ผม

 

ว..ว่าไงนะ เกิดไอตายล่ะ เฮ้

 

ถ้ามึงไม่ส่งมาเราก็จะตายกันอยู่ตรงนี้ เร็ว

 

            ชาร์ลส์หัวเสีย กว่าไอ้ตัวใหญ่นั้นจะหยิบระเบิดส่งมาให้ตัวเองก็มือสั่นหลายนาทีจนต้องเอื้อมตัวเข้าไปหยิบออกมาเอง

 

จอห์น คุณมาขับรถ ส่วนผมจะปาเข้าใส่พวกมันที่ตามข้างหลังนั้น

 

ว่าไงนะ ชิท แม่งพวกมันมาเพิ่ม

 

คุณไบร์ซกลับเข้าไป

 

ไม่ นายเปลี่ยนกันไปก่อนแล้วค่อยส่งสัญญาณมา

 

แต่..

 

อยากให้ฉันตายหรือไง เร็ว! ทำตามที่บอกและระหว่างเปลี่ยนที่ไบร์ซก็เป็นคนยิงดักใส่เพื่อให้ชาร์ลส์สลับตำแหน่งกับจอห์น

 

            และเมื่อทุกอย่างลงตัวเสียงเร่งเครื่องยนต์และชาร์ลส์ที่ดึงจุกระเบิดก่อนจะนับและปาออกไปพร้อมๆกับที่รถเคลื่อนตัวออกอย่างแรง สายตาที่เหนื่อยนั้นหันหลับมามองข้างหลัง

 

ไม่เป็นอะไรนะครับ

 

อืม ขอบใจ

 

...

 

“…”

 

 

 

 

 

 

            บรรยากาศ ณ ห้องโถงขนาดใหญ่เมื่อเราพากันกลับมาถึงมันเต็มไปด้วยความเครียดและความเงียบ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้เราโดนปฏิเสธการสั่งซื้อเพราะเราได้รับความไม่เชื่อใจในเรื่องความปลอดภัย หัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างจอห์นคุกเข่าลงต่อหน้าเจ้านายของตนพร้อมเอ่ยคำพูดที่รู้สึกผิดออกมาไม่หยุด ไบร์ซเพียงถอนหายใจแม้ว่าลูกค้ารายนี้จะร่ำรวยมากและมีผลประโยชน์กับเราในอนาคตขนาดไหน ที่สำคัญมากกว่านั้นคือเขาต้องการรู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังบ่งการการไล่ล่าในครั้งนี้

 

ผมสงสัยว่าจะเป็นมัน.. จอห์นเอ่ยขึ้น มันที่ว่าคือคนที่ไม่ได้อยู่ห้องนี้

 

ไม่มีอะไรที่จะทำให้ติดต่อภายนอกได้แล้วนี้ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ

 

เรามีแค่ม.. หรือว่า จอห์นพูดแค่นั้นก่อนจะนึกขึ้นได้

 

ทอม ฮิสตัน ไบร์ซแทรกขึ้น คนที่กำลังเดินทางมาในสายงานเดียวกัน มาช้าแล้วก็ยังไม่เจียมตัว

 

ไอ้เวรนั้น จะจัดการยังไงดีครับ

 

หาหลักฐานให้เจอ แล้วส่งสถานีโทรทัศน์ใส่สีตีไข่แสร้งเจ็บเจียนตายไปหน่อย

 

“…”

 

นายทำได้อยู่แล้วจอห์น

 

            วงการนี้แน่นอนว่ามันไม่ได้โรยด้วยความสำเร็จเสียทุกอย่าง เรามีศัตรูเพิ่มมากขึ้นและมันเริ่มที่จะใช้วิธีรุนแรงเข้าใส่ เขาได้แต่เพียงกำชับลูกน้องตัวเองทุกคนให้ช่วยกันคุ้มกันทั้งโกดังและช่วยคุ้มกันพวกเรากันเองด้วย

 

            ภายในคืนนั้นเองไบร์ซเข้าไปเยี่ยมชาร์ลส์ หลังที่พึ่งรู้ว่าต้นแขนขวาของชาร์ลส์ได้รับบาดเจ็บจากกระสุนเฉี่ยว อีกฝ่ายไม่ได้บอกใครกระทั่งจอห์นเป็นคนเห็นและสั่งให้ไปพักถึงจะมารายงานที่ตัวเอง

 

ไง

 

            ห้องที่มีเพียงแสงไฟจากดวงไฟกลางห้อง ชาร์ลส์ที่ถอดเสื้อผ้าก็อซพันรอบต้นแขนหน้าท้องนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามบ่งบอกว่าออกกำลังกายมาดีแค่ไหน

 

โอเคหรือเปล่า

 

ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ดวงตาสีเทาหันมาจ้องกัน แค่นี้ผมไม่ตายง่ายๆ

 

กำลังประชดกันหรือไง

 

            ถ้าอีกฝ่ายกำลังจงใจทำอะไรบางอย่าง คนอย่างชาร์ลส์ไม่มีวันยอมแน่ ที่ผืนนั้นเป็นของพ่ออย่างถูกต้อง ถึงจะไม่เข้าใจในตอนแรกว่าพ่อทำไมถึงต้องเซ็นโอนมาตัวเองแต่ตอนนี้เขารู้แล้ว คนที่เลวที่สุดก็คือคนพวกนี้ คนที่อยู่ตรงหน้าตัวเองพวกมันไม่ยอมฟังอะไรเอาแต่ซ้อมพ่อของตัวเอง บาดแผลของพ่อทำให้ชาร์ลส์จำฝังใจ

 

และถึงต่อให้ตัวเองต้องตาย...ครอบครัวนี้จะต้องไม่ได้อะไรไปแม้แต่อย่างเดียว

 

กำลังคิดว่าเราจัดฉากเรื่องวันนี้ ยังงั้นหรือ ?

 

พวกคุณมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วนี่

 

            เสียงหัวเราะเล็กๆเปล่งออกมาก่อนที่ไบร์ซจะลุกขึ้นเดินไปใกล้คนที่นั่งอยู่

 

ไม่ เราต้องไม่ตายกับคนโง่ๆแบบนั้น ก่อนจะก้มลงไปกระซิบใกล้ใบหู

 

เอาล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน

 

 

 

 

จอห์นเตรียมอุปกรณ์และจัดการเรียกทุกคนมารวมแถวเพื่อนัดแนะ ถึงโปรแกรมการไปขี่ม้าในวันนี้ ทางตอนเหนือนั้นเต็มไปด้วยลานทุ่งหญ้ากว้างและชาวบ้านที่อาศัยบริเวณนั้นจะเลี้ยงม้าเป็นจำนวนมาก ซ้ำชาวบ้านบางส่วนยังใช้ม้าเป็นพาหนะมากกว่าเหล่ารถยนต์ที่ปล่อยควันเสีย ซึ่งพวกเขามองว่าทำลายสภาพแวดล้อมและธรรมชาติที่เหล่าชาวบ้านรัก

 

ไบร์ซจึงเสนอให้ลูกน้องของตนเรียนรู้เรื่องการขี่ม้าเอาไว้เพื่อประโยชน์ภายหน้า ตัวจอห์นได้เรียนรู้จนตัวเองคล่อง แน่นอนว่าเขาต้องมาคุ้มกันหัวหน้าตัวเองอีกหนนึง

 

ชาร์ลส์

 

...ครับ

 

นายขี่เป็นอยู่แล้วฉันพูดถูกมั้ย

 

ครับ

 

บนรถมีชาร์ลส์เป็นคนขับและไบร์ซเพียงสองคน เป็นอีกครั้งในรอบหลายเดือนที่ชาร์ลส์ได้ตามดูแลใกล้ชิด

 

ทางที่จะไปผ่านหมู่บ้าน

 

ครับ

 

นายคงรู้จักที่นั่นดี

 

พ่อผมสอนขี่ม้าตั้งแต่เด็ก ไม่ได้คิดไปเอง เพราะอีกฝ่ายกำลังจงใจเน้นคำว่าพ่อ

 

คนที่นั่นเกลียดคนที่ทำลายธรรมชาติ น้อยมากด้วยซ้ำที่จะมีคนขับรถคันใหญ่โตแบบคุณเข้าไป

 

คงไม่ใช่แค่ฉันหรอกมั้งที่ทำลายมัน ฉันไม่ได้

 

คุณนั่นแหละครับ ครอบครัวคุณด้วย

 

ก็คงจริง ที่ตรงนั้นถูกซื้อมาหรือเอาง่ายๆว่าใช้เงินจำนวนมากเพื่อบีบให้ขาวบ้านตรงนั้นยกที่ให้เพื่อสร้างโกดังเก็บอาวุธ

 

“…ฉันจะทำเท่าที่ทำได้

 

อย่ามายุ่งอะไรกับชาวบ้านอีกเลยดีกว่า ชาร์ลส์พูดพร้อมหันกลับมามองคนที่นั่งด้านหลัง

 

ไม่ต้องกังวลไปหรอกเมื่อฉันได้ที่ผืนนั้นฉันจะคืนให้ชาวบ้าน ทุกอย่างจะไปในทางดีกว่านี้

 

หึ ผมไม่ฟังคำพูดจากลมปากใครหรอกครับ และที่สำคัญที่ตรงนั้นมันก็จะไม่มีวันเป็นของคุณ

 

ไม่แปลกหรอกที่ชาร์ลส์จะแข็งข้อ

 

ลานหญ้าขนาดใหญ่กว้างสุดหูลูกตา มีม้าจำนวนหลายตัวที่ถูกกปล่อยออกมาให้กินหญ้า ในเวลานี้ที่ไบร์ซกำลังคุยกับครูสอนขี่ม้า

 

เจ้าตัวนี้ คริสโตเฟอร์ม้าแรงและคึก เหมาะกับคุณไบร์ซ

 

ฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยครับ ไบร์ซก้มโค้งให้อาจารย์ตัวเอง

 

            การได้อยู่บนหลังม้าและพามันขี่แยกออกมาไม่ไกลจากที่พัก ความเงียบและธรรมชาติทำให้เขาได้ผ่อนคลาย ไม่แปลกที่ชาวบ้านจะหวงแหนที่ผืนนี้และธรรมชาติ เพราะมันสวยงามมากเสียจริง

 

            สองชั่วโมงก่อนหน้าที่ฝึกปฏิบัติการบังคับม้า และพามันออกวิ่ง ไบร์ซกำลังลองบังคับมันอีกครั้งจน ถูกพาวิ่งออกไปไกลจนเกือบไม่อยู่ในสายตาใครบางคน

 

ผมจะตามไป

 

 

 

จังหวะการวิ่งของม้าเขาจำได้ว่าอาจารย์สอนให้ควบคุมประมาณไหนมันถึงจะวิ่งไม่เร็วไปตามสัญชาตญาณ ไบร์ซหันกลับมองเขามาไกลพอสมควรแต่ก็ดีแล้ว เขาปลดปล่อยทุกอย่างสองมือนั้นชูขึ้นเหนือฟ้า สูดเอากลิ่นธรรมชาติเข้าเต็มปอด อ้าแขนโอบกอดลมที่พัดปะทะไปทั้งตัวอยู่ที่บ้านแทบทำแบบนี้ไม่ได้เลย

 

อิสระในชีวิตบางทีก็มีน้อยนิดเสียจริง

 

 

            เจ้าคริสโตเฟอร์ดูจะมีความสุขกับการได้ออกวิ่ง จนกระทั้งมันดีดตัวขึ้นมาอย่างแรงลำตัวม้าแทบดีดตรงหนึ่งร้อนแปดสิบองศา  มันเหมือนตกใจอะไรบางอย่างวินาทีนั้นไบร์ซควบคุมมันไม่ได้ มันตื่นตระหนกและพาวิ่งออกนอกเส้นทางด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น

 

ช..ช่วยด้วย !” สองมือพยายามจับเชือกแน่น แต่เหมือนจะไม่ไหวแล้ว คริสโตเฟอร์ไม่หยุดเลย

 

คริสโตเฟอร์ ได้โปรด หยุด!”

 

 

 

เวรเอ้ย ชาร์ลส์สบถอย่างหัวเสียเมื่อม้านั้นมันเหมือนเหยียบอะไรบางอย่าง เสียงร้องที่ดังมาถึงตรงนี้ทำให้เขาบังคับให้ม้าตัวเองวิ่งเร็วขึ้น

 

 

ฟัง!! คุณต้องโดดลง!”

 

โดดก็ตายน่ะสิ มันไม่ช้าลงเลย!” ชาร์ลส์เริ่มไล่จี้ทัน เขาสั่งให้อีกฝ่ายโดดถึงจะบาดเจ็บก็ดีกว่าจะเกิดอันตรายกว่านี้ เขามองเห็นที่ขาคริสโตเฟอร์มีเลือดออก

 

ถ้าคุณไม่โดด มันจะทำให้คุณถึงตายแน่ เลือกเอา!”

 

“…”

 

ไม่ต้องกลัว ผมจะช่วยคุณเอง

 

            ความกลัวของเขาต่อสัตว์สี่ขาชนิดนี้ ทำให้ทุกอย่างมันสั่นไปหมด ไบร์ซเอี้ยวหน้าไปมองด้านหลังชาร์ลส์กำลังตามมาติดๆ เขาหลับตาก่อนจะตัดสินใจโดดลงมา

 

ทุกอย่างเงียบไป...

 

 

ไม่เป็นไรแล้วครับ

 

            คริสโตเฟอร์มันล้มลงอยู่ด้านหน้า หายใจรวยริน ไบร์ซเห็นที่เท้ามันเต็มไปด้วยเลือด

 

มันเหยียบอะไร

 

มีคนจงใจทิ้งมันไว้

 

โอ้ย!” เขาเหยียดขาข้างขวาไม่ได้ ก่อนจะก้มลงมองขาตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่อยู่ใกล้

 

 

 

มีศาลาตรงนั้นครับ ไหวหรือเปล่า

 

            ชาร์ลส์ช่วยพยุงอีกคนเดินลัดเลาะตามป่า เราหลงทางแล้วม้าสีขาวของชาร์ลส์มันวิ่งหนีกลับไปเหมือนตกใจไม่ต่างกัน ได้แต่หวังว่ามันจะวิ่งกลับไปตามคนอื่นมาช่วยคุณไบร์ซ

 

            ร่างกายของไบร์ซอ่อนแอลงจากความเจ็บ เรายังเดินกันเพื่อหาที่พักเพราะตอนนี้เริ่มมีเม็ดฝนหยดลงทีละหยดสองหยด และก่อนที่มันจะตกหนักไปกว่านี้เขาเลยตัดสินใจอุ้มอีกฝ่ายขึ้น

 

เห้ย! ป ปล่อยนะเว้ย

 

เงียบเถอะครับ

 

เพราะกลัวตกสองมือที่ไม่รู้จะจับตรงไหนก็เอาซุกไว้ที่อก ไบร์ซถูกวางลงกับพื้นไม้ กับข้อเท้าที่เจ็บขึ้นมาอีกเมื่อถูกเคลื่อนไหว

 

ถ้าผมจะ...

 

ห้ามบิด! อย่าเด็ดขาด

 

แต่ไม่งั้นจะยิ่งเจ็บมากกว่านี้ และคุณก็จะปวดไม่หาย

 

นี่คือคำสั่ง แววตาที่คลอด้วยน้ำใสๆ อีกฝ่ายคงเจ็บพอตัวตกมาขนาดนั้น

 

....ผมขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดี

 

ช่างเถอะ ฉันบังคับมันไม่ดีเอง

 

งั้นผมจะนวดให้ก่อน

 

ไบร์ซเอาแต่คอยมองออกไปท่ามกลางฝนที่ตกหนักจนแทบมองไม่เห็นป่าที่เคยเป็นสีเขียวก่อนหน้านี้ เพราะบัดนี้ภาพที่เห็นคือกลุ่มเม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาทำให้ท้องฟ้าเป็นสีเทาครึ้ม

 

จะตกอีกนานมั้ย

 

ตอนนี้ฤดูฝน พื้นที่บริเวณนี้ฝนจะตกหนักทุกปีเราโชคร้ายเพราะอีกนานกว่ามันจะหยุด ไบร์ซมองตามปากของอีกฝ่ายที่พูดไปพร้อมมองออกไปยังบรรยากาศรอบๆ ที่ฝนเริ่มสาดเข้ามาที่เรา

 

หนาวหรือเปล่าครับ ใครที่มองตามอย่างเผลอตัวตกใจที่อีกฝ่ายหันกลับมาถามกัน

 

...ไม่

 

            เสียงขยับของคนที่นั่งหันหลังให้ ทำให้ไบร์ซที่กอดอกกำลังจะเคลิ้มหลับตกใจลืมตาขึ้นมา ภาพที่ตัวเองเห็นคือเสื้อตัวนอกที่กำลังจะคลุมที่หัวเขา แขนซ้ายยกขึ้นเพื่อจะป้องกันตัวอัตโนมัติแต่คนที่เหมือนจะไวกว่าก็คือชาร์ลส์

 

ฝนกระเด็นใส่หัว ผมเกรงว่าคุณจะป่วย

 

“…”

 

ผมจะไม่ทำอะไรคุณ

 

 

ตอนนี้................

 

 

 

 

 

 

            ความมืดมิดคือสิ่งที่ไบร์ซลืมตาขึ้นมาเห็น ไม่มีฝนแล้วแสงแดดก็เช่นกัน เขาหันมองคนข้างกายและเหมือนตัวเองจะหลับพิงชาร์ลส์อยู่ อีกฝ่ายก็หลับเหมือนกัน

 

นี่...นี่นาย ที่เหมือนหลับสนิทสะดุ้งตื่น

 

กี่โมงแล้ว

 

ตีสี่ครึ่งครับ

 

โล่งไปหน่อย เช้าคงมีคนมาช่วยเรา

 

            แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้รอเฉยเมื่อไบร์ซสั่งให้ชาร์ลส์พาเดินออกไปเรื่อยๆเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น เพราะฉะนั้นเราจะรู้ว่าควรเดินไปทางทิศไหน

 

ขี่คอผมเถอะเขารู้สึกได้ว่าคนที่บาดเจ็บเริ่มทิ้งตัวเข้ามากขึ้นจากตอนแรก ไบร์ซกำลังฝืนตัวเอง หรือไม่คุณก็นั่งพักไปก่อน ผมจะลองเดินไปดูทางนั้นอีกนิด

 

แล้วนายจะกลับมาถูกหรือไง

 

            เสียงเหมือนมีคนเดินมาทำไมชายปิดปากเข้าเอาไว้ ก่อนจะมาย่อตัวลงและพยุงให้เขาก้มหลบหลังพุ่มไม้ เราหันหน้ามองกันเพราะเสียงนั้นเงียบไป

 

คุณไบร์ซครับ!”

 

เสียงจอห์น!”

 

เดี๋ยวครับ แขนที่ถูกรั้งตอนจะลุกขึ้นเหมือนลืมความเจ็บทำให้ไบร์ซที่บังคับตัวเองไม่ได้ล้มลงทับร่างกายที่รองรับของชาร์ลส์ ใบหน้าเรามีพื้นที่ห่างกันแค่น้อยนิด

 

            และร่างกายที่ลุกขึ้นไม่ไหว ไบร์ซบังคับให้ใบหน้าหันออกไปยังอีกฝั่ง

 

มันลุกไม่ขึ้น จะทำไง เราต่างหาทางที่จะลุกขึ้น จนความรู้สึกที่เมื่อยทำให้ใบหน้านั้นปล่อยมันทิ้งลงมาที่อกของชาร์ลส์ เสียงหายใจหนักๆเหมือนเหนื่อยหนักหนาจนชาร์ลส์พยายามส่งแรงทั้งหมดเพื่อจะลุกขึ้น

 

 

เห้ย นายอยู่ที่นี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มึง!!” หมัดหนักๆปะทะเข้าใบหน้าของชาร์ลส์ด้วยแรงพอควรที่จะทำให้อีกฝ่ายล้มลง

 

จอห์น หยุดวิลล์ การกรูกันเข้าไปช่วยกันห้ามระหว่างตัววิลล์เองและลูกน้องทำให้มันชุลมุนมากขึ้น

 

 

พอ! ผมสั่งให้หยุด!!!!”

 

 

“…”

 

“…”

 

ยังกล้าเอามันมายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรครับ มันทำให้คุณท่านเกือบตาย!”

 

ผมยังไม่ตายวิลล์ ทุกอย่างมันเป็นอุบัติเหตุ

 

            วิลล์เดินเข้ามาประจันหน้ากับไบร์ซที่นั่งบนรถเข็น สีหน้าแววตานั้นมีแต่โทสะ

 

ชาร์ลส์มันช่วยคุณท่านไว้ครับ คุณวิลล์

 

เหอะ! แผนการของมันสิไม่ว่า

 

...

 

จำคำพูดของผมไว้ก็แล้วกันในเมื่อผมเตือนกี่ครั้งก็ยังไม่ฟัง....ทุกคนจะไม่เหลืออะไรเลย มันจะพังพินาศ

 

 

            ไบร์ซถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อวิลล์เดินออกไปจากห้องโถงกับเสียงปิดประตูที่ดังลั่น ส่วนคนที่เลือดไหลตามมุมปากยังคุกเข่าอยู่ที่พื้นด้วยสายตาเลื่อนลอย

 

พาไปทำแผล และแยกย้ายไปพักผ่อน จอห์นรับคำสั่งก่อนจะพาชาร์ลส์ออกไป

 

 

วิลล์ก็เป็นแบบนี้ สงสัยนายคงยังทำให้เขาไว่ใจไม่ได้

 

แล้วนายไว้ใจฉันแล้วหรือไง ชาร์ลส์ย้อนกลับจอห์น ที่ดูจะยิ้มกวน ไม่ แต่ก็ขอบใจที่ช่วยคุณท่านไว้

 

ก็มันเป็นหน้าที่

 

 

            ค่ำคืนแรกหลังจากถูกพารักษาที่โรงพยาบาล มีพยาบาลที่มาคอยนวดให้ขาหายปวดทุเลาลง กระทั่งพวกเธอกลับไป เขาหยิบวอที่ตัดสัญญาณวอโดยตรงไปที่...

 

เป็นยังไงบ้าง

 

ทำแผลแล้วครับ มุมปากเลือดหยุดแล้ว

 

อืม

 

“…”

 

ขอบใจ...สำหรับเมื่อวาน

 

 

 

            ขอบใจที่ยังไม่ฆ่ากัน

 

 

 

 

 

 

 

 

ครึ่งปีสำหรับระยะเวลาที่ชาร์ลส์เข้ามาอยู่ในพื้นที่ของศัตรู วิลล์ก็ยังคงจ้องจับผิดชาร์ลส์เหมือนเดิม เรื่องอื่นๆก็เหมือนเดิม น่ายินดีหน่อยก็แค่เรื่องนี้ทางธุรกิจที่ทุกอย่างมันก็กลับเข้ามาสู่เรา

 

นายสั่งเหล้า เบียร์มาเต็มว่ะ เต็มที่ไปเลยพวกกกก!”

 

            พอข่าวออกไปความน่าเชื่อถือทางธุรกิจของคู่แข่งถูกลดความน่าเชื่อถือลง บักธุรกิจรายใหญ่แห่งดูไบสุดท้ายก็กลับมาซบอกเรา ไหนจะอีกรายประเทศที่เข้ามาเป็นทวิภาคีร่วมกัน ... รายได้ตอนนี้มหาศาล

            เพื่อตอบแทนลูกน้องรวมถึงวันเกิดตัวเอง ไบร์ซจัดให้ลูกน้องพักผ่อนเต็มที่หนึ่งวัน ในพื้นที่กว้างด้านหลังถูกเนรมิตเป็นงานเลี้ยงที่เหล่าลุกน้องเกือบห้าสิบชีวิตกำลังสังสรรค์กันอย่างออกรสหลังจากที่อวยพรนายตัวเอง

 

            ไบร์ซแยกตัวกลับเข้ามาในบ้าน ที่ปิดไฟเอาไว้

 

สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณหนู เค้กรสครีมถูกป้ายกมาเซอร์ไพร์ส

 

ป้าครับ ... ขอบคุณนะครับ

 

ป้าขออวยพรนะคะ ขอให้คุณไบร์ซมีแต่ความสุข ปลอดภัย มีแต่คนเคารพรัก

 

ผมรักป้าครับ

 

            ป้าที่ดูแลกันมาตั้งแต่เขาเกิด ไบร์ซสวมกอดเธอก่อนจะนั่งกินเค้กด้วยกันจนเวลาล่วงเลย

 

ไม่ออกไปฉลองต่อหรือครับ

 

ดื่มแล้วครับ กะว่าจะขึ้นไปดื่มต่อเงียบๆข้างบน

 

งั้นป้าไม่กวนแล้ว ไปพักผ่อนนะคะ

 

 

            ก่อนจะเดินออกมาเจอชาร์ลส์ที่ยืนอยู่พร้อมเหล้าในมือ

 

จอห์นให้เอามาครับ

 

...รีบไปต่อหรือเปล่าขึ้นมาดื่มข้างบนด้วยกันก่อนสิ

 

            ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย ตัวแปรหลายตัวแปรกำลังเริ่มชัด ทุกอย่างอาจจะกำลังจะจบแล้ว

 

 

คุณไม่ลงไปดื่มต่อ

 

อยากหาที่เงียบๆเพื่อคุยกับนาย และนี่ก็ดี ชาร์ลส์เทมันลงไปในแก้วก่อนจะยื่นไปให้ไบร์ซ และเทใส่อีกแก้วสำหรับตัวเอง

 

ผมขอถามว่าพ่อกับแม่ผมเป็นอย่างไรบ้าง คนที่ยกแก้วดื่มชะงักไป แต่ก็ตอบออกไป

 

...ครบสามสิบสอง

 

ขอโอกาสให้ผมได้ไปหาพวกท่านซักครั้ง

 

ยังไม่ใช่ตอนนี้

 

ตลอดระยะเวลาที่ได้ยินแต่คำตอบแบบนี้ เราดื่มกันไปต่อโดยไม่มีใครพูดอะไรจนใบหน้าขาวเริ่มแดงขึ้น

 

เกลียดฉันมาหรือเปล่า

 

“…”

 

ถามแปลกๆเนอะ ใครจะไม่เกลียดคนที่ทำร้ายพ่อแม่ตัวเอง แววตานั้นแข็งกร้าวขึ้นมา ครอบครัวนายทำให้พ่อฉันตาย

 

พวกคุณก็ไม่ต่างอะไรกับฆ่าครอบครัวเราทั้งเป็น

 

อยากฆ่าฉันหรือเปล่า โอกาสนายเยอะเลยนะตอนนี้

 

อีกฝ่ายเลือกคำตอบเป็นการเงียบ และโต๊ะสี่เหลี่ยมที่วางเหล่าขวดแอลกอฮอลล์ และแก้วช็อตที่ใครซักคนในที่นี่เป็นคนเตรียม สิ่งเหล่านี้เหมือนจุดศูนย์กลางระหว่างพวกเขา แต่ในตอนนี้มันกำลังถูกบีบเข้ามาด้วยใบหน้าของทั้งคู่

 

ระยะห่างเพียงมิลฯที่พวกเขาได้ใกล้มากที่สุด ดวงตาสีเขียวแสร้งมองไปทางอื่น เพราะแววตาสีเทาที่มองมาเขารู้สึกว่ามันร้อนเหมือนสีแดง ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กับการกระทำบ้าๆที่มันกำลังจะเกิดขึ้น แล้วความโหวงในใจแบบนี้มันคืออะไร

 

 

 

 

ทุกอย่างตอนนี้ถือว่าประสบความสำเร็จ ยอดขายอาวุธที่ถูกส่งออกสร้างกำไรและมูลค่ามหาศาลให้กับนักธุรกิจอายุน้อย กับบางอย่างที่ดูจะแปลกไป

 

ตั้งแต่จูบคืนนั้น

 

จะไปเช็คอาวุธมั้ยครับวันนี้

 

ไป

 

...

 

แค่เรา ฉันหมายถึงนายกับฉัน

 

ได้ครับ

 

ไม่ใช่อะไร แค่คนอื่นต้องขึ้นเหนือ

 

ไบร์ซพูดจบก่อนจะรีบแยกตัวเดินขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็ผิดคาด ผิดทางไปหมด เราไม่ได้ไปที่โรงงานเก็บอาวุธแต่ตอนนี้รถคันหรูมาจอดที่หน้ามาร์เกตที่หนึ่งซึ่งห่างไกลจากในตัวเมือง

 

ฉันแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ เห็นว่ามีตลาดแถวนี้พวกลูกน้องเคยมาเดินกัน แต่ตัวเองยังไม่เคยมา แล้วก็อยากลองหาของกินด้วยตัวเอง คงไม่เป็นไรนะ

 

เส้นทางที่ถูกเจ้านายบอกให้ไปอีกทางทำให้ชาร์ลส์ที่สงสัยแต่ไม่ได้ถามต่อจนมาเรื่อยๆ เขาก็พอเข้าใจ

 

ไม่ครับ ถ้าคุณสบายใจจะไปไหนผมยินดีอยู่แล้ว ชาร์ลส์เองสังเกตอาการเจ้านายตัวเองมาตลอดทางไบร์ซเอนตัวพิงกับเบาะและหลับตามาตลอดทาง ดูแล้วคงจะมีเรื่องให้คิดไม่มากก็น้อย

 

บรรยากาศของมาร์เกตและผู้คนที่เดินขวักไขว่ เป็นสิ่งที่ไบร์ซไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน กลิ่นผัก กลิ่นเครื่องเทศ กลิ่นหอมๆของขนมปังปิ้งเนยคลาสสิค

 

ดีล ตามมาเร็วชาร์ลส์

 

คนเป็นใหญ่ยิ้มสดใส แบบที่ตัวลูกน้องอย่างชาร์ลส์พึ่งเคยเห็น เขารู้ว่าอีกฝ่ายอายุน้อยกว่า และมีเหตุผลที่รู้...

 

อยากไปกินไอ้นั้น

 

ซี่โครงหมู , ได้ครับขอ

 

ไปนั่งรอ แขนที่เล็กกว่าจับเข้าที่ข้อมือของชาร์ลส์และกึ่งจูงกึ่งลากไปนั่งยังโต๊ะที่พึ่งว่าง

 

ผมยืน

 

นั่ง

 

ครับ

 

ร้านนี้ดูท่าจะขายดิบขายดี คนยืนรอต่อแถวไม่ขาด มีเด็กน้อยที่ยืนรอพร้อมยิ้มกว้างเหมือนรอคอยที่จะกินมันหนักหนา ไบร์ซเองก็เลยอยากลองบ้าง

 

พ่อชาร์ลส์!

 

ป้าไมร่า

 

ตายแล้ว ป้าดีใจที่เจอ สบายดีนะ เอ่อ แล้วเรื่องน...

 

ครับ เอ่อ ผมขอซี่โครงกับซอสสองที่

 

อ่าจ้ะๆ เดี๋ยวป้าจะรีบทำให้นะ แล้วป้าจะรีบว่างมากคุยด้วย

 

เธอรู้ว่าชาร์ลส์กำลังเบี่ยงประเด็นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง เธอแปลกใจกับผู้ชายที่ไม่คุ้นหน้าคนนั้น แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ส่าเคยเจอที่ไหน จนเธอตอบยิ้มกลับไปให้เขาคนนั้น หน้าตาที่ดูใจดีคงจะเป็นเพื่อนตาชาร์ลส์และคงไม่ใช่คนแถวนี้

 

ไมร่าเจ้าของร้านขายเนื้อและร้านอาหารในตลาด เธอเป็นเพื่อนของแม่ชาร์ลส์ และตอนนี้เธอไม่รู้ว่าครอบครัวนั้นหายไปไหน เธอมีความกังวลใจแต่เมื่อพบชาร์ลส์วันนี้ก็รู้สึกโล่งอก แม้จะมีสิ่งที่อยากถามมากมาย

 

นี่จ๊ะ ทานให้อร่อยกันนะคะ ซี่โครงหมูราดซอสจานใหญ่ อีกฝ่ายตาโตเพราะมันชิ้นใหญ่และเยอะมาก

 

เพราะเธอรู้จักนายเลยให้เราเยอะหรือเปล่า

 

... ผมก็ไม่แน่ใจ

 

กินหมดนี่ พรุ่งนี้ได้วิ่งเบิร์นออกเพื่มอีกยี่สิบรอบได้ ชาร์ลส์หัวเราะ กระทั่งอีกฝ่ายเลิกคิวเขาถึงได้ขอโทษออก

 

ตามสบายเถอะ ฉันไม่ได้อะไรขนาดนั้น

 

ครับ

 

หัวเราะบ่อยๆก็ได้ ฉัน...ไม่ค่อยได้เห็นและเบี่ยงสีหน้าด้วยการเลื่อนไปหันซี่โครงชิ้นใหญ่ตรงหน้า

 

นี่ครับ ผมขออนุญาตตักให้

 

อาหารในจานของไบร์ซที่มีชิ้นเนื้อที่ถูกตักให้ไว้อย่างดีเริ่มที่จะหมดลงจากตอนแรกที่แทบจะล้นจาน มีเพียงใบหน้าของชาร์ลส์ที่ยิ้มให้ กับการกินที่ดูเอร็ดอร่อย

 

กินได้ เหลืออีกเยอะไม่พอก็สั่งเพิ่ม

 

...

 

วันนี้เลี้ยง

 

ผมไม่ค ชิ้นเนื้อขนาดกลางถูกส้อมจิ้มและยื่นมันเข้าปากคนที่กำลังอ้าปากพูดทันควัน

 

อร่อยใช่มั้ย ซอสอร่อยมาก ตาที่เล็กอยู่แล้วกลายเป็นเหมือนเส้นขีดเวลาที่อีกฝ่ายยิ้มกว้างแบบนั้น

 

 

ขอบคุณที่พามา ขอบคุณที่รู้จักคุณป้าร้านซี่โครงด้วย

 

...ครั้งหน้ามาด้วยกันอีก นะครับ

 

อืม

 

 

ตลอดทางกลับบ้านที่เงียบสนิทเพราะบุคคลด้านหลังได้งีบหลับไป ตามทางเป็นป่าเขากับสถานที่ที่คุ้นเคย

 

ภายใต้แววตาสีเทาของเขา ไม่มีอะไรคาดเดาได้เลย

 

 

 

 

ไบร์ซนอนพลิกไปพลิกมา ... ในหัวมีเรื่องให้คิดเยอะแยะในแต่ละค่ำคืน เขานอนไม่ค่อยหลับจะว่าหลับยากก็ประมาณนั้นล่ะมั้ง และยิ่งช่วงนี้ที่มันมีอยู่เรื่องนึงที่ตัวเองเอาแต่นอนคิดมาหลายวันแล้ว

 

ไหนจะเรื่องของวันนี้ที่ทุกอย่างมันกำลังจะชัดขึ้นเรื่อยๆทั้งหลักฐานที่จอห์นเข้ามารายงานให้ทราบ และเรื่องความรู้สึก

 

อยู่ๆก็มีเสียงสัญญาณของวอดังขึ้นมาทำให้ไบร์ซพรวดพราดลุกขึ้นเพื่อรอฟังรายงาน มาเวลานี้คงจะเป็นเรื่องด่วนแน่

 

แต่เสียงที่เงียบไปราวห้าวินาทีก่อนจะมีเสียงใครซักคนที่...

 

 

ขอโทษครับ มือผมมันกดไปโดน ... ฝันดีนะครับ

 

 

เสียงเข้มๆนั้น ทำให้ตอนนี้เขายิ้มออกมา กล้าเรียกชื่อขนาดนี้เลยหรือไงอยากโดนดีเสียล่ะมั้งชาร์ลส์ เขาไถตัวลงนอนอีกหน ความคิดมันกลับมาตีวนซ้ำๆและมันจะเป็นไปได้มั้ยถ้าเขาจะปล่อยให้มันรู้สึกไปเรื่อยๆแบบนี้

 

อยากถอยออกมาจะแย่ เพราะไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต ตัวเองมองเห็นแต่ความเจ็บปวด มันจะเจ็บขนาดไหน เจ็บแบบพอทน

 

หรือเจ็บเหมือนจะตาย

 

บางทีการเลือกทรยศความรู้สึก มันมีความสุขกว่าการฝืนตัวเอง

 

แม้มันจะสุข.... แค่ชั่วคราว

 

 

 

 

 

 

 

 

          หลังจากที่จอห์นเข้ามารายงานเรื่องหลักฐานทำให้พวกเขาต้องออกไปกันสองคน ส่วนภายในห้องพักห้องนึงที่ทุกอย่างกำลังครุกรุ่น

 

โกรธมากใช่มั้ยล่ะ น้ำเสียงของพวกเลวๆกำลังพ้นออกมาจากปากเน่าๆของพวกมันไม่หยุด

 

ออกไป!!! กูบอกให้ออกไป!”

 

 

            คืนนั้นไบร์ซเรียกชาร์ลส์ให้ขึ้นมาพบ

 

เข้ามา

 

สิ่งแรกที่ตัวเองเห็นคือใบหน้าคนอยากกลับมาเจอ เสียงที่ผ่านหูฟังทำให้ร่างสูงรีบผละมันเข้าไปอย่างเร่งรีบตามระเบียบ แต่สิ่งที่เห็นอย่างแรกคือรอยยิ้มกว้างกับใบหน้าทะเล้นบนโต๊ะทำงานที่ดูมีภูมิฐาน

 

ในห้องไม่มีกล้องวงจรปิด มันเลยทำให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของใครบางคนที่เผยรอยยิ้มกว้างมากกว่าตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ

 

รูปล่าสุดของพ่อแม่นาย ซองสีน้ำตาลถูกยื่นมาให้ รออีกหน่อยแล้วกันนะ

 

แค่เห็นว่ายังอยู่ผมก็ดีใจ เสียงที่แข็งแปลกๆทำให้ไบร์ซเงยหน้าขึ้นมาสบตา

 

เป็นอะไรหรือเปล่า ... กินข้าวหรือยัง

 

            ภายในห้องถูกตัดสัญญาณการดักฟัง จึงไม่แปลกที่ไบร์ซเองจะถามออกไปด้วยความเป็นห่วงแบบนั้น

 

ครับ

 

ครับ ?”

 

...

 

ตอบมา

 

ยังครับ

 

เห้อ อะไรกันบอดี้การ์ดพวกนี้ไม่เปลี่ยนเวรกันเลยหรือไง

 

อีกหนึ่งชั่วโมงจะเปลี่ยนแล้วครับ

 

งั้นดีไปบอกแม่บ้านด้วย ฉันต้องการสเต็กหมูมีเดียมแรร์สองชิ้นใหญ่ๆ เร็วๆด้วย เพราะหิวมากกกก

 

ได้ครับ ชาร์ลส์กลั้นยิ้มไม่ไหว เพราะบุคลิกที่ดูจะสลับไปมาของเจ้านายตรงหน้า

 

ใครให้ยิ้ม

 

ขอโทษครับ จะไปเดี๋ยวนี้ บอดี้การ์ดตัวสูงโค้งให้ก่อนจะเดินออกไป กับใครบางคนที่ยิ้มอย่างมากมายอยู่บนโต๊ะหลังจากนั้น

 

 

แต่ก่อนที่จะเดินผ่านประตูออกไป ก็ได้ยินเสียงพูดตามหลังมา

 

 

นายต้องเป็นคนเอาเข้ามาให้ฉันเอง...ในห้อง

 

 

            ชาร์ลส์นั่งเฝ้าอีกฝ่าย มองคนที่กินได้อย่างเอร็ดอร่อยเช่นทุกครั้ง แต่เหมือนไบร์ซที่รู้ตัวว่าถูกมอง

 

มีอะไรหรือเปล่า นายดูมีเรื่องไม่สบายบอกมา

                        

ผมแค่คิดว่า ... ถ้าพรุ่งนี้จะชวนคุณไปทีนึงคุณจะไปด้วยมั้ย

 

            การออกไปนั่งดูพระจันทร์มันคงจะดีมากแน่ๆสำหรับคืนนี้ตามที่ชาร์ลส์บอกวันนี้พระจันทร์เต็มดวง เราออกมาโดยไม่บอกใคร และครั้งนี้ไบร์ซเลือกมานั่งข้างหน้า มองตามข้างทางที่มืดสนิท เห็นพระจันทร์เต็มดวงที่โผล่ขึ้นกลางถนนเหมือนเรากำลังวิ่งเข้ามามันเมื่อรถถูกขับขึ้นมาบนเขา

 

ในป่าตอนนี้มีเพียงแสงจันทร์จากพระจันทร์เต็มดวงที่สาดแสงมาตรงกลางระหว่างต้นไม้ใหญ่ข้างทางที่เอนเข้าหากันเหมือนจงใจ เราเดินกันเข้ามาในป่าที่ชาร์ลส์บอกว่าด้านในจะมีลำธารและตอนนี้เขาได้ยินเสียงมัน ที่จริงเขาเคยมาที่นี่แล้วแต่แค่ชาร์ลส์ไม่อยากให้ชาร์ลส์รู้

 

สวยจัง

 

“…”

 

ทำไมถึงพาฉันที่นี่ ถามออกไปด้วยแววตาที่หม่นลง

 

หึ ก็มาที่ๆคุณรู้จักมันดีไง เสียงขยับร่างกายพร้อมวัตถุบางอย่างที่จ่ออยู่ด้านหลัง จากเงาทำให้เขาเห็นว่ามันคือ ปืน

 

มันจบแล้วไบรซ์...

 

รู้แล้ว ไบร์ซหันกลับมองมานิ่งๆ ปืนกระบอกสั้นที่เลื่อนจากเอวมาจ่ออยู่ที่หัวทำให้เขาต้องเก็บถ้อยคำที่จะพูดต่อออกไป ก่อนที่ทั้งร่างของตัวเองจะถูกผลักออกไปข้างหน้าอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับซากใบไม้

 

ไร้คำพูด เขากำลังยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น รู้ว่ามาแล้วจะเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ยังโง่ที่จะมา และวันนี้ก็มาถึง...ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างแน่วแน่ของอีกคน

 

...ที่ผ่านมาก็หมายความว่า

 

...

 

มันไม่มีอะไรจริงเลยใช่มั้ย

 

ทำไม คิดว่าผมพิศวาสคุณจริงๆงั้นเหรอ

 

นายทำเพื่อแก้แค้นที่ฉันทำกับครอบครัวนายนี่เนอะ ฉันเผลอลืมไปได้ไง

 

ฉลาดตอนที่กำลังจะสายไปนิ ไบรซ์

 

เขาแค่นหัวเราะให้ความโง่ของตัวเอง โง่ที่เลือกจะก้าวต่อไปในครั้งนั้น กับใจที่แหลกสลายเต็มร้อยในครั้งแรกที่โดนจูบนั้น การกระทำทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำให้ที่แม้มันจะจอมปลอม...ก็ยังกล้าพูดได้เต็มปากว่าถึงตอนนี้ วินาทีนี้ต่อหน้าชาร์ลส์ที่กำลังเตรียมเหนี่ยวไกลั่นมันเข้าใส่...มันก็ยังคงเป็นร้อย

 

ยิงสิ ก่อนที่พวกลูกน้องฉันจะตามมา

 

ไม่ต้องอยากรีบตายขนาดนั้น...เพราะยังไงฉันก็จะเป็นคนฆ่าแกทิ้งอยู่ดี

 

ถ้าถามว่ากลัวตายไม่กับคนที่ในชีวิตไม่เหลือใครแล้ว ก็คงตอบว่าไม่กลัว ในเมื่อเขาเล่นแง่และโกหกมาก่อนตลอด ถึงวันนี้...ตอนนี้จะยังไม่ได้บอกความจริง แต่คิดว่าไม่นานชาร์ลส์ก็ต้องรู้ หากปืนที่จ่ออยู่ตอนนี้ดังขึ้น

 

ฝีเท้านั้นเดินเข้ามาใกล้กันมากยิ่งขึ้นพร้อมกับปืนที่ลดระดับลง ไบร์ซไม่ได้ขัดขืนเมื่อปืนนั้นถูกยกขึ้นมาจ่อที่ขมับ เขาท้าทายอีกคนอย่างไม่กลัวด้วยการจ้องเข้าไปในดวงตามคมนั้น

 

สายตามักจะไม่โกหกเรา... และแววตาคมของชาร์ลส์ก็มีแต่ความโกรธ

 

ก่อนจะยิง ฉันอยากจะบอกอะไรบางอย่าง

 

...

 

ถ้ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย...ได้โปรดรับฟัง

 

 

ฉันรักนาย




ไบรซ์หลับตาลงเขาไม่กล้าหาญพอที่จะดูปฏิกิริยาตอบกลับ แต่เขากล้าหาญพอที่จะรับสภาพความเป็นจริง เสียงนั้นเงียบลงก่อนที่ไม่นานจะรู้สึกได้ถึงวัตถุที่สัมผัสแนบชิดกับขมับขวาของตัวเองอีกครั้ง

 

เขากำลังนึกถึงหน้าของพ่อกับแม่ คิดถึงเหลือเกิน....






50%

พรรคผ่อนค่ะ

#smileandgoCB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 326 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,053 ความคิดเห็น

  1. #1586 ชะชะช่า เลเล้ มาซิลอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 01:09
    วันนี้ก้ยังรออออ ไรท์สู้ๆๆค่าาา
    #1,586
    0
  2. #1495 ชะชะช่า เลเล้ มาซิลอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 01:11
    รอทู้กวันเลยอ่ะแงงงงงง ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #1,495
    0
  3. #1437 hqhq (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 13:02
    คุณไรท์สู้ๆนะคะ รออยู่เสมอเลย ❤️
    #1,437
    0
  4. #1434 ชะชะช่า เลเล้ มาซิลอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:33
    ไรท์สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #1,434
    0
  5. #1432 สายลับแอนฟ์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:52
    ยังรออยู่นะคะ☺️
    #1,432
    0
  6. #1431 I_hundred_U (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:15

    ชาร์ลอย่าทำไบร์ซเลยนะ เชบัล ฮาจีมา ㅠㅠㅠㅠ

    #1,431
    0
  7. #1430 ชะชะช่า เลเล้ มาซิลอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:16
    ไรท์สู้ๆๆนะคะ
    #1,430
    0
  8. #1429 TubtimTy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:08
    โอ้ยทำไมลุ้นอย่างนี้ แล้วคือยังไม่ฆ่าพ่อแม่ชาร์ลใช่มั้ยย
    #1,429
    0
  9. #1427 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:47
    น้องหลงรักคนพี่ก่อนจริงด้วย น้องยังไม่ฆ่าพ่อแม่พี่มันใช่ไหม น้องหลอกวิลล์ใช่ไหมคะ อิพี่อย่าฆ่าน้องเลยน่าาาา
    #1,427
    0
  10. #1424 hunnnielu947 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:32
    ไม่ไหวแล้วอ่านพาร์ทช่วงหลังแล้วโหวงมากเลยค่ะ ชาร์ลสจะไม่ฆ่าไบรซ์ใช่ไหม ฮืออ อย่าเพิ่งใจร้ายเลยนะ
    #1,424
    0
  11. #1423 nightcrown (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:36

    ไบรซ์ต้องไม่ตายนะ
    #1,423
    0
  12. #1422 Rung_Jong (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:16
    กรี๊ดดดด อย่าทำคุณนะ อือออออออ ว่าแล้วว่าคุณไบรซ์น่าจะหลงรักพี่ชาลก่อน แต่ฆ่าพ่อกับแม่เขาแล้วจริงดิ ไม่ใช่ว่าหลอกวิลล์หรอกหรอ อื่ออออ
    #1,422
    0
  13. #1421 KaRToon_HH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:20
    อ้ากกกกก อยากรู้แล้ว ตกลงพ่อแม่ชาร์ลส์ตายยัง คือแบคหลอกวิลล์ หรือหลอกใครกัน แต่พี่ชานไม่รักน้องจริงอะ
    #1,421
    0
  14. #1420 Jzninep (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:09
    ลุ้นจริงเลยยยยย5555
    #1,420
    0
  15. #1419 iamkool (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:00
    อย่ายิงเด้ออ
    #1,419
    0
  16. #1418 yeolcon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:19
    ฆ่าพ่อแม่ชานแล้วจิงอีอ😭
    #1,418
    0
  17. #1417 Atom Nutkamon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:16
    ชาร์ลอย่ายิงนะฮื้อ;———;
    #1,417
    0
  18. #1416 wanlwrsr (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:50
    สู้ๆค่ะไรท์!
    #1,416
    0
  19. #1414 merryxcy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:00
    ฉันรักนาย ฮืออออ ใจอิชั้นจะสลาย
    #1,414
    0
  20. #1413 kwangchip (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
    .......
    #1,413
    0
  21. #1412 IAUNSO (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:01

    สุดท้ายคนที่พลาดก็คือน้องไบรซ์จริงๆ รอติดตามเลยค่า
    #1,412
    0
  22. #1338 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 03:59

    รออออออ
    #1,338
    0
  23. #1278 hunnnielu947 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:04
    รอเลยค่า น่าติดตามมากเลย เรื่องนี้แบคร้ายน่าดู
    #1,278
    0
  24. #1277 ชานมไข่มุก💦 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 11:39
    แงงงง แซ่บบบ
    #1,277
    0
  25. #1276 aunaunmtyj (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 10:24
    รออ่านนนน
    #1,276
    0