smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 28 : FOOL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 483 ครั้ง
    9 พ.ย. 61



FOOL

 

 


            ชีวิตของแบคฮยอนเหมือนอยู่ในวงจรของศิลปะ ทุกๆอย่างรอบตัวตอนนี้ล้วนมีแต่สิ่งที่เป็นงานศิลปะเข้ามาเกี่ยวข้อง เวลาบ่ายแก่ๆของวันอาทิตย์ที่ควรจะหยุดพักแต่ด้วยชีวิตนักร้องอย่างตัวเองกลับต้องมาหมกตัวอยู่ที่บริษัท เขากำลังซ้อมเต้นอย่างบ้าคลั่ง...มันเป็นแบบนั้นจริงๆโซโล่ของเขากำลังจะปล่อยต้นเดือนหน้า ทุกฝ่ายเลยต้องเร่งมือกันมากกว่าเดิม

 

กะเอาตายเลยมั้ยท่าที่มึงออกแบบเนี่ย

 

นี่ใคร บยอนแบคฮยอนนักเต้นเท้าไฟคิดท่าเต้นธรรมดานอกจากไม่ใช่กูก็ไม่ใช่มึงเหมือนกัน

 

จุนอีเป็นนักเต้นระดับแนวหน้าของบริษัทของประเทศด้วยซ้ำมั้ง เราเป็นเพื่อนกันด้วยและโซโล่ของเขาก็ได้มันออกแบบท่าเต้นให้อีกครั้ง

 

โซโล่ต่อไปของแบคฮยอนเป็นคอนเซ็ปต์แนวเดิมเขาถูกวางตัวให้มาทางแนวเซ็กซี่แดนซ์ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ดูมีเสน่ห์แบบนั้น นั่นคือสิ่งที่เจ้าตัวคิดเองเออเอง ผลตอบรับจากเพลงแรกที่ปล่อยไปก็ยิ่งทำให้เจ้าตัวงงมันดีเกินที่คาดหวังไว้เสียอีก แฟนๆชอบการแสดงของเขา ชื่นชมการเต้น การแสดงสีหน้า นั่นยิ่งทำให้คัมแบคครั้งหน้านี้เขายิ่งกระตือรือร้นมากยิ่งไปกว่าเดิม

 

ทั้งคู่นอนกลิ้งไปบนพื้นด้วยสภาพที่เหงื่อชื้นไปทั้งตัวหลังจากพักจากการซ้อมเต้นโหดกว่าสามชั่วโมง  ก่อนที่แบคฮยอนจะดีดตัวขึ้นมาเมื่อถึงเวลาที่ตัวเองจะได้กลับคอนโด

 

เยส!”

 

ต้องดีใจขนาดนั้น ?

 

แน่สิ คิดถึงจะแย่

 

ให้มันน้อยๆหน่อย

 

            แบคฮยอนรีบคว้ากระเป๋ามาคาดอกหยิบเสื้อยีนส์พาดบ่าทั้งที่ไม่น่าหยิบมาด้วยซ้ำเพราะอากาศที่ร้อนขนาดนี้

 

           

 

อย่างที่บอกว่าชีวิตของเขาอยู่กับศิลปะ....ก็เพราะเขาคนนั้นชอบงานศิลปะ

 

เขาชอบวาดรูป

 

เขาเป็นศิลปิน...

 

 

 

 

 

คิดถึงจังเลยครับ พรุ่งนี้ก็ไม่ได้อยู่ด้วยทั้งวันอีกแล้ว

 

ตั้งใจทำงาน คนที่เปรียบเสมือนหมอนข้างให้กอดหนุนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย มือใหญ่โตนั้นลูบไปที่แผ่นหลังของเขา แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

 

            แบคฮยอนเวลาอยู่บนเวทีกับแบคฮยอนตอนที่อยู่กับปาร์คชานยอล ไม่เหมือนกันเลยซักนิด

 

            ความสัมพันธ์ของเราเหมือนเส้นตรง ทุกๆอย่างเดินไปตามทางไม่มีเลี้ยวไม่มีย้อนกลับ พี่ชานยอลอายุมากกว่าเขาสามปี เขาเป็นผู้ใหญ่ที่มีอารมณ์ท่าทางเป็นผู้ใหญ่และไม่ชอบความวุ่นวาย โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว ที่จริงตอนแรกที่รู้จักกันพี่ชานยอลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นนักร้องแต่เขาก็ไม่ได้ยัดเหยียดให้อีกฝ่ายต้องมารู้จัก เพราะรู้ว่าพี่เขาเป็นคนยังไง การเจอกันของเรามันฉาบฉวยแต่ถึงตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันมาสองปีแล้ว ถ้าต้องตั้งชื่อเรื่องคงเป็น.... ความสัมพันธ์ที่ไม่มีเส้นโค้ง มั้ง

 

            มันไม่มีสถานะด้วยซ้ำ แต่สำหรับตัวเองคำตอบที่ชัดเจนและที่ตัวเองแสดงออกให้พี่ชานยอลเสมอนั่นคือความรัก

 

            การทำงานของเขาพี่ชานยอลก็ไม่เคยซักไซ้ เขาน่าจะไม่เคยดูการแสดงของเขาเลยด้วยซ้ำพอบอกให้ลองดูหน่อยก็เอาแต่พูดว่าก็เต้นให้ดูต่อหน้าเลย...ใครจะกล้า เขาบอกแล้วว่าตัวเองตอนอยู่บนเวทีกับตอนอยู่ต่อหน้าคนรักไม่เหมือนกันเลยซักนิด

 

ผมจะคัมแบคแล้วนะ

 

เหมือนพึ่งบอกไปเมื่อวาน แบคฮยอนหัวเราะ ซุกลงไปกับอกหนาๆที่อบอุ่นที่สุด

 

ท่าเต้นเหนื่อยมากเลย แสดงสีหน้าอารมณ์เยอะกว่าเพลงเดิม

 

เพราะนายโตขึ้นยังไงล่ะ

 

จะไม่ดูหน่อยเหรอครับ ปาร์คชานยอลพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหา พูดกับแบคฮยอนผ่านความมืดมิดแต่แสงที่ปรับกับสายตาได้ดีแล้วทำให้เห็นใบหน้าขาวนั้นชัดเจนอยู่ดี

 

ลุกขึ้นไปเต้นสิ แล้วก็ถูกแบคฮยอนตีไปหนึ่งที นานๆทีที่พี่ชานยอลจะมีอารมณ์ขันทั้งๆที่อยากจะคุยอะไรต่ออีกมากมายแต่ความง่วงก็พาเขาหลับสนิทจนผ่านไปอีกคืน

 

 

 

            ในชีวิตประจำวันของแบคฮยอนตอนที่มีวันหยุดพักเขาใช้มันไปกับพี่ชานยอล ถึงแม้ว่าวันหยุดจะแค่วันเดียวแต่แบคฮยอนก็เลือกจะตื่นเช้าตรู่เพื่อมาออกกำลังกายเราออกกันในห้อง พี่ชานยอลชอบออกกำลังกายซึ่งเขาก็เลือกจะไปออกด้วย อย่างว่าเพราะเวลาเรามีไม่เท่ากันเขาควรใช้ทุกวินาทีเพื่ออยู่กับอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด  พอช่วงเวลาที่ตัวเองอาบน้ำเสร็จเมื่อออกมาก็จะได้กินข้าวเช้าฝีมือพี่ชานยอล บางทีก็เป็นเมนูง่ายๆ บางทีก็จัดหนักทั้งผักและเนื้อไก่ อย่างวันนี้ก็เป็นเมนูอกไก่กับสลัดที่พี่ชานยอลบอกให้กินเพื่อสุขภาพบ้าง

 

            ทั้งหมดที่เขาได้รับมันมีความสุขจนล้นปรี่ แค่รับรู้ว่าได้ถูกดูแลถูกใส่ใจมากขนาดนี้เขาก็ยิ่งมีความสุขและรู้ว่าตัวเองไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

 

            ช่วงที่ชานยอลไปอาบน้ำออกมาก็เจอแบคฮยอนยืนถือผ้าผืนเล็กเอาไว้หน้าตู้เสื้อของเรา แบคฮยอนยังเลือกที่จะอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ และก็รู้ว่าอีกฝายกำลังคิดอะไร... ใช่ แบคฮยอนอยากใกล้ชิดร่วมสัมพันธ์กันให้มากขึ้น...

 

            เสียงครวญครางของคนที่อยู่ในท่าคลานเข่าผละใบหน้าออกมาจากหมอน ผมเผ้าสีดำกระจัดกระจายไปทั่วผืนเตียงก็ไม่อาจถูกเสียงฝนที่โหมกระหน่ำในช่วงเที่ยงของโซลในวันนี้กลบได้ แสงที่สว่างได้มืดลงเพราะฝนฟ้ามันยิ่งทำให้พวกเขาคึกคะนองใจ ปาร์คชานยอลผู้สุขุมและภายนอกแสนเย็นชาแต่เรื่องอย่างว่ากลับร้อนแรงยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง เขารักทุกอย่างของพี่ชานยอล

 

หลงใหลและอยากจมอยู่ภายใต้ร่าง...อยากเป็นของพี่ชานยอลคนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภายในไม่กี่ชั่วโมงที่เอ็มวีและเพลงของแบคฮยอนถูกปล่อยออกมา ความเห็นในโซเซียลต่างพากันพูดถึงมากมายไม่ว่าจะไหนทางบวกหรือทางลบ นั่นยิ่งทำให้แบคฮยอนประหม่าแต่ก็พยายามมองข้ามข้อความในเชิงลบ พี่ชานยอลเคยบอกไว้ว่าถ้าอะไรที่มันทำให้รู้สึกแย่ก็มองข้ามมันไป

 

เทรนด์อันดับหนึ่งว่ะ... จุนอียื่นโทรศัพท์มาให้ดูแบคฮยอนยิ่งยิ้มแก้มปริระหว่างอยู่ที่ตึก ถ้าได้ชาร์ตอันดับหนึ่งวันนึงกูจะพามึงไปเลี้ยงชุดใหญ่เลย

 

ได้อยู่แล้วหน่า

 

“…”

 

แล้วเขา...โทรมาหรือส่งข้อความมายินดีกับมึงยังล่ะ จุนอีมันหมายถึงพี่ชานยอลมันเป็นคนเดียวที่รู้ถึงความสัมพันธ์ของเขากับพี่ชานยอล แต่แบคฮยอนเองก็ไม่ได้เล่าทุกอย่างให้มันฟัง

 

เขาไม่รู้หรอก

 

ห๊ะ เรื่องน่ายินดีแบบนี้อ่ะนะหรือไม่ได้บอก

 

บอก แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรแบบนี้หรอก เดี๋ยวกลับไปบอกอีกก็ได้ มันทำหน้าไม่เข้าใจก็เข้าใจมันนั่นแหละบางเรื่องมันพูดยาก

 

วันๆเขาเอาแต่วาดรูปอยู่ที่ห้องเหรอ....มึงบอกว่าเขาชอบวาดรูปใช่มั้ย กูรู้นะ...แต่คนเราจะจมอยู่กับสิ่งนั้นทั้งวี่ทั้งวันได้โดยที่ไม่สนใจเรื่องราวของแฟนตัวเองเลยเนี่ยนะ

 

“…”

 

คือกูไม่ได้อยากพูดให้มึงรู้สึกไม่ดี แต่หลายๆอย่างกูพูดตรงๆว่ามันไม่ใช่ว่ะ เหมือนคนที่โคตรจะตรงข้ามกันเขาดูไม่ใส่ใจมึงเลย กูเป็นห่วงมึง

 

คิดมากหน่า กูมีความสุขดี...กลับไปเจอเขาได้คุยกัน

 

“…”

 

...กูก็มีความสุขแล้ว

 

            เพราะตัวเองชินแล้วก็อาจจะเป็นแบบนั้น พี่ชานยอลใช้เพียงไลน์เท่านั้นและไม่ชอบเข้าสังคมมากเท่าไหร่ไม่ชอบดารา ไม่ดูละคร ชอบออกกำลัง ชอบวาดรูป ชอบไปสวนสาธารณะมากกว่าห้างสรรพสินค้า ชอบสุนัขแต่คอนโดเราเลี้ยงไม่ได้ เราไม่ได้ตรงข้ามกันซะทีเดียวทุกๆอย่างเราปรับตัวเข้าหากัน...

 

 

เขาคิดแบบนั้น

 

 

 

 

            จนกระทั่ง....

 

 

            อาทิตย์หลังๆมาหลังจากเพลงปล่อยออกไปแล้วการตอบรับที่ดีทำให้บริษัทอยากให้เขาจัด fan meeting แบคฮยอนแทบจะใช้เวลากินนอนอยู่ที่บริษัท เขาคิดถึงพี่ชานยอลจะแย่ครั้นจะส่งข้อความไปบ่อยๆหรือจะโทรไปอีกฝ่ายคงไม่ชอบใจนัก ข้อนี้เขารู้ดี

 

            เวลาพักหลังจากซ้อมเต้นแบคฮยอนนอนพักอยู่ในห้องคนเดียว หลังจากพึ่งเห็นข้อความจากพี่ชานยอลส่งมาบอกว่าจะไม่ได้อยู่คอนโดวันสองวัน เขารีบตอบกลับไปว่าไปที่ไหนแต่คำตอบก็ยังเป็นอะไรที่ทำให้เขาไม่รู้จักอีกคนมากขึ้นอยู่ดี

 

 

หาแรงบันดาลใจ

 

 

 

            และเขาไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายไปหาแรงบันดาลใจที่ว่าที่ไหน และคืออะไร แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องศิลปะที่ตัวเองชอบ อีกอย่างตอนนี้พี่ชานยอลเริ่มขายงานศิลปะที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกนั่นแหละ เท่าที่เขารู้เป็นงานวาดที่ไม่ฟรีในแง่ของการโดนบรีพให้วาดเพราะอีกฝ่ายชอบอิสระทางงานศิลป์และความคิด การจะวาดภาพนึงออกมาถ้าตามที่คิดไว้คงวาดออกมาตามอารมณ์ของตัวเองมากกว่า พี่เขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินถ้าลูกค้าไม่พอใจก็ปล่อยผ่านและตัวพี่ชานยอลเองก็ไม่ได้วาดเพื่อขายบ่อยๆนัก

 

            จากตอนแรกที่ตัวเองไม่ชอบวาดรูป เขากลับหาความรู้เกี่ยวกับมันมากขึ้นเพื่อจะได้มีเรื่องถาม เพื่อจะมีเรื่องคุยกัน เขาปรับตัวเข้าหาอีกฝ่าย

 

            ...แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองทำอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า

 

 

           

 

 

            สุดท้ายร่างกายที่พักผ่อนน้อยก็เพลียและป่วยตามสภาวะที่มันถูกใช้งานหนัก บนหัวมีเจลลดไข้กับอาการที่ตื่นมาพร้อมความหนักหัวที่เริ่มจางลง แสงตะวันสีส้มที่ตัดเข้ามากับห้องสีขาวแบคฮยอนกำลังแอบลอบมองผ่านกระจกที่กั้นระหว่างตัวเองกับคนที่รักงานศิลปะ

 

...ฉันไม่มีสมาธิ

 

อ่า เห็นด้วยเหรอครับคนที่อยู่หลังรูปวาดโผล่หน้าออกเพียงน้อยนิดแบคฮยอนเลยแต่ยิ้มตาหยีไปให้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะลุกเดินมาและหยุดยืนข้างที่เตียง

 

ดีขึ้นแล้วยังงั้นเหรอ

 

ข... เขากำลังจะพูดออกไปเพื่ออยากอ้อนแต่ก็ลืมไปว่าตัวเองยังคงรู้สึกตัวรุ่มๆอยู่ ถ้าจะขอกอดก็กลัวพี่ชานยอลจะติดไข้เอา

 

จะพูดอะไร

 

เปล่าครับ

 

ให้โอกาสอีกรอบ

 

อยากกอดพี่ครับ แต่กลัวพี่ติดไข้ ปาร์คชานยอลยืนนิ่งมองคนที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มริมเตียง ขยับเข้าไปหน่อยสิ

 

            ก่อนที่ร่างกายอบอุ่นจะแทรกตัวเข้ามา แบคฮยอนเงยมองใบหน้าคมที่ไม่ได้มองตัวเองอยู่กระทั่งเราสบตากัน เขาเป็นฝ่ายหลบตาก่อนจะนอนทับลงไปบนอกแกร่งไขว้คว้ากอดเอวพี่ชานยอลไว้แน่น

 

ผมกำลังจะมีมีตติ้งครั้งแรก อยากให้พี่ไป อารมณ์เริ่มอ่อนไหวเพราะพิษไข้ ถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วก็ตามแต่ก็แอบหวังแม้มันจะเจือจางเหลือเกิน

 

...นอนพักเถอะ

 

            และปาร์คชานยอลก็ไม่เคยรู้ว่าภายใต้ดวงตาที่เหมือนปิดสนิท มันเพียงแต่ปิดกั้นน้ำตาเอาไว้อยู่

 

 

 

 

            หลังจากหายป่วยแบคฮยอนซ้อมเยอะขึ้น ถึงจะเป็นแค่แฟนมีตติ้งแต่เขาก็เตรียมโชว์เจ๋งๆเอาไว้ให้แฟนๆเยอะแยะเลย และก็เปิดขายบัตรไปแล้วด้วยแถมยังหมดภายใน 0.5 วินาทีอีกต่างหาก

 

มีบัตรให้ครอบครัว แบคจะเอากี่ใบ

 

พ่อกับแม่ผมคงไม่มาครับ อยู่ไกลด้วย แต่ถึงอย่างนั้นพี่โปรดิวเซอร์ก็ยื่นมันมาให้เขาเก็บไว้เผื่อให้เพื่อนหรือจะเอาไปให้ใครที่รู้จัก

 

กูจะเอาไปให้ใครวะ

 

พี่ชานยอลมึงไง จุนอีกระซิบเบาๆ เขาไม่มาอยู่แล้ว

 

 

            แจ้งเตือนข้อความเข้ามามันเป็นข้อความจากพี่ชานยอลที่ส่งมาบอกว่าตัวเองจะไม่อยู่ในวันพรุ่งนี้...อีกแล้ว

 

มีอะไรหรือเปล่า

 

เขาบอกจะไม่อยู่น่ะ

 

อีกแล้ว ? แบคฮยอนนิ่งไป

 

คงไปหาที่วาดรูปแหละ ถึงตอบออกไปเหมือนสบายใจแต่จริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้น อีกฝ่ายออกไปข้างนอกบ่อยขึ้นและถี่ขึ้น

 

มีปากก็ไม่ถามไอ้นี่

 

ก็ถามบ้างนั่นแหละ แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบชัดๆหรอกถึงยังไงกูก็เชื่อใจเขา

 

นานขนาดไหนแล้ว

 

ออกไปข้างนอกอ่ะเหรอ ช่วงหลังก็บ่อยขึ้น แต่...

 

คนคบกันอ่ะมันต้องบริสุทธิ์ใจมั้ยวะ เราไม่รู้เลยนะว่าที่เขาไม่อยู่เขาไปกับใคร ไปทำอะไร หรือไปที่ไหน เราเป็นแฟนเรามีสิทธิ์รู้นี่

 

“…”

 

แล้วแบบนี้ มึงยังจะเรียกว่าเชื่อใจกันได้อยู่งั้นเหรอวะ

 

 

 

            หลังจากคำพูดของจุนอีที่จี้จุดความรู้สึก เขาจึงลองทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำหลังจากกลับมาถึงห้องในเวลาตีหนึ่ง มีแต่ความลังเลเขานั่งมองโทรศัพท์อยู่นานหลายนาทีโดยที่ไม่รู้จะเริ่มจากอะไรก่อน

 

ก่อนจะใช้ข้อมูลเพียงน้อยนิดที่มีที่รู้จักอีกฝ่าย เลือกกดเข้าไปยัง Instagram ช่องทางที่คิดว่ามันคงเป็นทางเลือกอีกทางสำหรับคนที่หลงใหลในรูปภาพแบบพี่ชานยอล เขาไม่คาดหวังเลยเพราะไม่อยากผิดหวัง ลองใช้ทุกอย่าง ทุกตัวอักษรผสมปนเปกันไป จน...

 

 

 

921127C

 

 

 

สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นมายิ่งทำให้แบคฮยอนตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีจริงๆ....เขาลังเลและแทบไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำว่าจะใช่ ข้อมูลวันเกิดของพี่ชานยอล C ไม่ได้ย่อมาจากชื่อแต่มันหมายถึง calm ที่แปลว่าสงบ พี่ชานยอลชอบคำนี้ มือสั่นเทาตัดสินใจกดเข้าไปดูแต่เพราะกล้าหาญไม่พอเขาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับตักกุมขมับอย่างสับสน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาจับผิดพี่ชานยอลแบบนี้....มันเหมือนเขากำลังไม่เชื่อใจอีกฝ่าย

 

 

...กูทำไม่ได้

 

(มันต้องแล้วแต่มึงแล้ว กูพูดได้แค่นี้แหละ)

 

กูกลัว กูยังไม่อยากเสียเขาไป

 

(หมายความว่ามึงเจอ ?)

 

 

 

 

เขาตัดสินใจกดเข้าไปดูอีกครั้ง...แอคเคาท์ไม่ได้ตั้งเป็นส่วนตัว และมันทำให้เขารู้จากรูปภาพกว่าสิบรูปที่ถูกอัพโหลดไว้มีเพียงรูปวาดจากลายเส้นดินสอและลงสีน้ำตามที่อีกฝ่ายถนัด มันย้ำชัดว่านี่คืออินสตราแกรมของพี่ชานยอลจริงๆ

 

และเขาไม่เคยรู้มาก่อน

 

แอบหวังว่ามันจะมีรูปของตัวเองบ้าง หรือมีรูปของเราบ้าง....แต่ไม่มีอะไรเลยนอกจากรูปทั่วไปและรูปผู้หญิงคนนึง

 

ความโหวงในใจกับอีกหนึ่งที่สำคัญมีเพียงหนึ่งแอคที่พี่ชานยอลกดติดตาม แบคฮยอนไม่อาจกล้าหาญเข้าข้างตัวเองว่าคนเดียวที่พี่ชานยอลฟอลนั่นคืออินสตราแกรมของตัวเอง

 

และก็ใช่มันไม่ใช่เขา....

 

น้ำตาที่พากันออขึ้นมาทำให้เขาต้องพยายามฝืนเอาไว้ ถึงแม้รูปภาพของไอจีคนนั้นจะเป็นรูปการ์ตูนแต่ในไอจีนี้ก็มีทั้งภาพวาดที่น่ารักและภาพของผู้หญิงคนนึงก็คงคือเธอที่เป็นเจ้าของ ดูก็รู้ว่าชอบวาดภาพเหมือนกัน มีข้อความใต้รูปที่สองรูปที่เป็นเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าเธอมีพี่ชานยอลเข้ามาคอมเม้นท์

 

 

ยังสวยเหมือนเดิม

 

@921127เหรอคะ... ㅋㅋㅋ

 

 

 

แบคฮยอนสับสนเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร จากถ้อยคำที่คุยกันในไอจีก็คงจะรู้จักกัน พี่ชานยอลเคยบอกว่าตัวเองเป็นลูกชายคนเดียว พ่อแม่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน หรือจะเป็นเพื่อน...ที่เขาไม่รู้จักงั้นเหรอ

 

 

เขาก็มีอินสตราแกรมนะ พี่ชานยอลไม่รู้เลยเหรอ หรือรู้...แต่ไม่ได้สนใจอะไร

 

มันทำให้เขาเริ่มคิดว่าตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมาตัวเองเป็นอะไรสำหรับอีกฝ่ายกันแน่ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในฐานนะอะไร คู่นอนไปวันๆ...ไม่สิ ถ้าไม่เริ่มก่อนอีกฝ่ายก็ไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มเลยด้วยซ้ำ แม้ตอนนี้ที่มีข้อความถูกส่งมามันก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้เลย

 

 

กลับเช้า นอนก่อนเลย

 

 

แบคฮยอนเพียงส่งสติกเกอร์กลับไป

 

 

พื้นที่ของพี่ชานยอลหรือแม้แต่สิ่งของของอีกฝ่าย เขาไม่เคยคิดจะไปยุ่มย่ามยกเว้นเสียแต่พี่เขาเป็นคนอยากให้ดูเอง เขาพึ่งรู้ว่าบนตู้หนังสือที่มีความสูงกว่าพี่ชานยอลจะมีสมุดมากมายขนาดนี้ แบคฮยอนใช้เก้าอี้ต่อกันสองตัวเพื่อขึ้นมาดูและเขาคิดไม่ผิดว่ามันต้องมีอะไรอยู่บนนี้ มีกล่องที่ใส่สมุดชั้นบนสุดหลังตู้คงเป็นของสำคัญของอีกฝ่ายถึงขนาดเก็บไว้สูงขนาดนั้น แบคฮยอนตัดสินใจคว้าพวกมันลงมาส่วนหนึ่งมันเป็นสมุดที่อีกฝ่ายคงจะเอาไว้วาดรูปซึ่งมันค่อนข้างหนาทีเดียว

 

แต่เพียงเปิดดูแผ่นแรกของกระดาษลมหายใจเขาแทบกระตุก to haerin งั้นเหรอ

 

แบคฮยอนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังขยำหน้ากระดาษนั้นกับหยดน้ำตาบ้าๆที่ไหลลงจนเปียกสมุดที่วาดรูปหญิงสาวคนนึงเอาไว้ เธอผมยาว ลงสีผมสีน้ำตาล....

 

ห้าชั่วโมงที่ทุกอย่างอยู่ในสภาพเดิม แบคฮยอนที่นั่งอยู่กับพื้นพร้อมสมุดที่วางกระจายรอบตัว หยดน้ำตาที่หยดลงมาอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อนพร้อมกับสภาพจิตใจที่ขาดรุ่ยไม่ต่างจากกระดาษที่ตนขยำอยู่ เขาเปิดดูหมดทุกรูปแล้ว

 

 

 

อะไร

 

            เขาได้ยินเสียงนั้น เสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ได้ยินทุกวัน .... เสียงของคนที่เขารัก

 

 

ฉันถามว่าอะไร

 

เขาเหมือนกำลังโมโหเลย

 

 

แบคฮยอน!” ร่างของเขาถูกดึงขึ้น เขาเจ็บที่แขนซ้ายแต่ร้องไม่ออกเพราะหัวใจมันเจ็บกว่า...ร้อยเท่า

 

 

            ปาร์คชานยอลกลับเข้ามาพบกับสิ่งที่เขาไม่อยากเห็น สภาพของแบคฮยอนที่นั่งเหม่อลอยมีน้ำตาหยดจนดวงตาบวมแดง มีสมุดวาดภาพของตัวเองเหมือนตกกระจายเต็มพื้นและแบคฮยอนที่ขยำงานวาดที่เขารัก

 

ค...ใครเหรอครับ กระดาษเพียงแผ่นเดียวที่ตัวเองถือถูกชูขึ้นเพื่อถามอีกฝ่าย

 

 

พี่ไม่เคยบอกผมว่าเขาเป็นใคร...ที่สำคัญกว่าผม

 

“…”

 

ผมเจ็บ

 

เก็บมันไว้ในกล่องเหมือนเดิม แล้ว...

 

พี่ไม่บอกผมว่าเขาคือใคร!” เสียงตวาดทำให้ชานยอลเองก็ไม่พอใจที่แบคฮยอนไม่มีเหตุผลและกำลังใช้อารมณ์

 

งั้นเปลี่ยนคำถามก็ได้ ... พี่เคย ฮึก เคยรักผมบ้างมั้ยครับ กลายเป็นชานยอลที่เบือนหน้าหนี

 

เขาสำคัญกับพี่ขนาดไหนเหรอครับ

 

            และมันบ้าเมื่อแบคฮยอนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ มือนั้นหยิบสมุดขึ้นมาก่อนจะฉีกภาพวาดออกจนขาดไม่เป็นชิ้นดี

 

แบคฮยอน ! หยุดบ้าซักที!!”

 

            ร่างของเขาถูกผลักจนเซไปชนกับขาโต๊ะวาดรูป น้ำที่วางแช่พู่กันตกลงใส่จนเลอะเสื้อสีขาวที่ตัวเองสวมอยู่ ภาพที่วางอยู่บนกระดานล้มคว่ำลง

 

และสิ่งที่พี่ชานยอลเลือก....คือเก็บเศษกระดาษพวกนั้นไว้ในมือ มองเขาด้วยสายตาน่าสมเพชกับประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป

 

 

ถ้าไม่คิดจะฟัง ก็ไม่ต้องฟังอีกเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ผมกำลังโทษตัวเองอยู่พันๆครั้งตั้งแต่เขาเดินออกไป จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้องฟ้ากลับเข้าสู่ความมืดมิดในคืนใหม่อีกครั้ง ถ้าผมเลือกที่จะไม่รับรู้ เลือกที่จะอยู่กับเขาโดยไม่สนใจอะไรแบบเดิม ตอนนี้ผมคงได้กอดเขา ผมมีความสุขกับการหลอกตัวเองดีกว่าเสียใจเหมือนจะตายตอนที่ไม่มีเขาอยู่ตรงนี้

 

ภายในพื้นที่เก็บของของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยผมมองเศษกระดาษที่ตัวเองฉีกออก  ผู้หญิงคนนี้คงสำคัญกับพี่ชานยอลมากกว่าผม ผมไม่เคยมีรูปวาดทั้งๆที่เคยร้องขอว่าอยากมีไว้บ้างและเพราะกลัวถูกรำคาญจากนั้นผมก็แทบจะไม่เคยเรียกร้องอะไรอีก

 

            มีเสียงโทรศัพท์ที่กระหน่ำโทรเข้ามา แต่ไม่ใช่คนที่อยากคุยและผมไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น ก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นอีกครั้งกลับไปยืนที่เก้าอี้สองตัวเหมือนเดิมเอื้อมขึ้นไปหยิบสมุดที่วางในสุดลงมาพร้อมน้ำตาที่ไหลรินจนแสบไปหมด สมุดสีดำที่เหมือนถูกใช้งานมันคงจะเป็นรูปทั่วไปที่อีกคนวาดหรือถ้าเจ็บหน่อยก็คงเป็นรูปหญิงคนนั้นเหมือนเดิม เขาทรุดตัวนั่งลงที่เดิมก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเปิดดู

 

 

            พร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้น

 

 

Baekhyunee  

           

 

 

           

 

 

 

 

 

 

            หนึ่งอาทิตย์แล้วที่ไม่มีเขาอยู่แบคฮยอนเลือกที่จะตามหาผ่านโลเคชั่นของผู้หญิงคนนั้น เบาะข้างคนขับมีสมุดเล่มเดียวที่วางอยู่ เขาไม่เคยรู้ว่าตัวเองถูกวาดภาพไว้เยอะขนาดนี้ ภาพที่ตัวเองนอนหมดสภาพบนเตียง ภาพตอนนั่งกินข้าว ภาพตอนตัวเองยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มที่ยิ้มให้แค่เขาคนเดียว....ภาพในเอ็มวีเพลงตัวเอง

 

            เขาไม่เคยรู้อะไรเลย...ยามที่คิดน้ำตาก็พาลไหลออกมา แบคฮยอนพยายามเช็ดมันออกเขาต้องมีสติและใช้สมาธิในการหาบ้านของผู้หญิงคนนั้น

 

 

แบคฮยอนขับรถมาแดกู ก่อนจะเจอบ้านสีเอิร์ธโทนหลังเล็กๆที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ และเจอผู้หญิงคนนึงที่ยืนรดน้ำต้นไม้ เธอดูแปลกใจ

 

 

สวัสดีครับ ผม...

 

ฉันรู้จักคุณค่ะ คุณแบคฮยอน

 

            เธอพาเขาเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ แต่สิ่งที่แบคฮยอนแปลกใจคือมือของเธอ...

 

ฉันเป็นตั้งแต่เกิดน่ะค่ะ แม่แท้ๆของฉันจะกินยาขับออกก็เลยเป็นแบบนี้

 

ผมขอโทษที่เสียมารยาท ผมไม่ได้ตั้งใจ

 

ไม่เป็นไรค่ะ ก่อนที่เธอจะมองใบหน้าที่เศร้ามองของนักร้องดังที่เธอรู้จักและรู้เรื่องราวดีมาตลอด

 

ทะเลาะกันใช่มั้ยคะ และคงจะเรื่องฉัน

 

 

            แฮรินตกใจในวันที่จู่ๆพี่ชานยอลของเธอก็โผล่กลับมาในเช้าตรู่อีกวัน ในมือถือสมุดวาดภาพที่สภาพเหมือนถูกฉีก เขาไม่ได้พูดอะไรตามนิสัยที่รู้ดี พี่ชานยอลไม่เคยค้างกับเธอมีบ้างที่นานๆจะแวะมาหาและก็กลับไป เธอเป็นห่วงอาการของพี่ชายแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรอยู่ดี

 

            เราเป็นพี่น้องกันแต่ก็ไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ ครอบครัวของพี่ชานยอลรับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่แรกเกิดเพราะรู้ว่าแม่แท้ๆของตัวเองพยายามจะฆ่าเพื่อไม่ให้เกิดมา และเธอเสียไปแล้วด้วยอาการติดยา ตัวเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่ามาอยู่กับครอบครัวพี่ชานยอลเพียงเพราะปมด้อยที่แขนและถูกล้อมาตั้งแต่เด็ก แม่ของพี่ชานยอลเที่ยวมาถึงโรงเรียนหลายครั้งเพราะเขาถูกกลั่นแกล้งโดนเพื่อนล้อว่าพ่อแม่ไม่เอาทั้งที่คนพวกนั้นเข้าใจผิด ตั้งแต่นั้นมาเขารู้สึกผิดกับครอบครัวพี่ชานยอลที่ต้องมาถูกกล่าวหาว่าพยายามฆ่าเขาทั้งๆที่พวกเขาไม่ใช่พ่อแม้ที่แท้จริง

 

            เธอขอกับครอบครัวพี่ชานยอล ขอออกมาอยู่คนเดียวเพราะไม่อยากให้คำพูดพวกนั้นทำลายคนที่ตัวเองรักอีก ทั้งๆที่พวกเขาดีกับเธอมากจนวันที่พวกท่านประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ เขาเสียใจมากมีพี่ชานยอลที่ช่วยปลอบพี่ชานยอลเป็นพี่ที่เข้มแข็งแม้แววตานั้นสงบแต่ก็เจือด้วยความเสียใจ และเขารู้ว่าพี่ชานยอลรักและเป็นห่วงน้องนอกสายเลือดคนนี้มากขนาดไหน

 

...ที่ฉันชอบวาดรูปก็เพราะมีพี่เขาเป็นไอดอลนี่แหละค่ะ ฉันเข้มแข็งได้ก็เพราะเขาไม่อยากให้ปมด้อยของฉันมาทำร้ายตัวเอง

 

ผมไม่เคยรู้เลย ผมยิ่งรู้สึกผิด

 

ไม่ใช่หรอกค่ะ พี่ชานยอลไม่เคยบอกคุณใช่มั้ยคะ

 

เขาคงคิดว่าคนอย่างผมไม่ควรรับรู้มั้งครับ

 

ไม่ใช่นะคะ เชื่อฉันว่าเขารักคุณนะคะ แบคฮยอนไม่รู้สึกดีใจเลยที่ได้ยินคำว่ารักคำนั้น เขากำลังรู้สึกหมดหวัง

 

 

            แบคฮยอนยืนมองออกไปที่ประตูเขารอมาสามชั่วโมงแล้ว อีกไม่นานก็ต้องกลับไปเพราะมีซ้อมต่อ

 

คุณน่าจะไปอยู่กับเขานะครับ เป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวอันตราย

 

ฉันไม่ค่อยชอบสังคมเมืองค่ะ อยู่แบบนี้สบายใจกว่าเยอะ ทานข้าวก่อนมั้ยคะคงจะขับมาไกลเลย... ไม่ใช่ฝีมือฉันหรอกค่ะไม่ต้องห่วง

 

 

            เขาช่วยเธอยกกับข้าวและตักข้าวให้ก่อนจะนั่งกินพร้อมกัน และเธอไม่โกหกเพราะแบคฮยอนจำรสชาติอาหารฝีมือพี่ชานยอลได้

 

เขาจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอครับ

 

เดาไม่ได้เลยค่ะ บางครั้งไปวันหนึ่งบางครั้งก็หายไปทั้งคืน

 

“…”

 

คุณจะค้างก็ได้นะคะ ฉันไม่เป็นไร ... อ่าฉันเป็นแฟนคลับคุณ

 

อ่า คุณรู้เรื่องผมกับเขานานหรือยังครับ

 

ตั้งแรกเลยค่ะ เธอยิ้มกว้างออกมา ตั้งแต่วันที่เขาย้ายไปอยู่กับคุณเขาบอกฉัน...ไม่เคยมีใครทำให้พี่ชายฉันเป็นแบบนี้เลยนะคะ

 

ผม ...ผมคิดถึงเขา

 

            แบคฮยอนพูดพร้อมน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา แฮรินทำได้เพียงลูบมือของเขาเบาๆ

 

 

 

พรุ่งนี้ผมซ้อมเสร็จ แล้วจะขอกลับมาใหม่นะครับขอโทษที่รบกวนมากๆเลย

 

เธอรู้สึกสงสารนักร้องหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าอ่อนเพลียกับความเศร้าหมองปรากฎออกมาชัด ทำให้เขาเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงกับพี่ชานยอลที่เข้าใจยากของตัวเอง

 

ถ้าเขากลับมาฉันจะรีบติดต่อคุณไป หากคุณไม่รังเกียจ ฉันสัญญาทุกอย่างจะเป็นความลับ

 

ไม่ครับ ผมไม่รังเกียจ ... เพียงแต่ผมกลัวจะกลับมาไม่ทันเจอเขา เพราะระยะทางและเวลา เขากลัวพี่ชานยอลรู้แล้วจะไม่ยอมมาเจอกัน

 

นี่ครับเบอร์ของผม คุณโทรมาได้ตลอดเลย พรุ่งนี้ผมซ้อมเสร็จจะรีบมานะครับ

 

 

แฮรินเดินออกไปส่งอีกฝ่ายมองจนรถสปอร์ตขับออกไป ทำไมถึงไม่เคลียร์กันให้เข้าใจนะ ทำแบบนี้ก็เห็นเจ็บกันทั้งคู่ …. และไม่นานใครอีกคนก็เดินกลับเข้ามา คนเป็นพี่มองหน้าเขาก่อนจะเดินหลบเข้าบ้าน

 

 

จงใจชัดๆ

 

 

เขามา

 

...

 

ในเมื่อเขาเห็นแล้วทำไมพี่ไม่บอกเขาล่ะ ว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน

 

...

 

พี่ชานยอล ฉันสงสารเขา

 

ชานยอลกำลังปกป้องน้องสาวตัวเอง เขาไม่อยากให้แฮรินเจอสังคมที่เลวร้ายเหมือนที่ผ่านมา การที่ไม่ได้บอกแบคฮยอนมันไม่ใช่ว่ากลัวแบคฮยอนจะรับแฮรินไม่ได้ เขายอมรับว่ามันไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่ต้องบอก แค่คิดว่าวันนึงหากเราได้เรียนรู้กัน พร้อมจะใช้ชีวิตด้วยกันเขาเองก็พร้อมจะบอกทุกอย่าง

 

ถ้ามาอีกก็บอกให้กลับไป

 

พี่คะ เขาขับรถมาจากโซลเพื่อมาหาพี่ ฉันรู้ว่าพี่ก็รู้ว่าเขาจะมีงานต้องซ้อมดึกดื่นพี่ไม่สงสารเขาเหรอคะ

 

กับคนที่ไร้เหตุผลงั้นเหรอ

 

เธอรู้สึกเหนื่อยใจและไม่กล้าโทรกลับไปบอกอีกฝ่ายหรอกว่าพี่ชายกลับมา ก่อนที่เราจะต่างแยกย้ายกันไป

 

 

 

วันที่สองที่แบคฮบอนขับรถมาถึงบ้านเธออีกครั้ง พร้อมขนมและเสื้อผ้าผู้หญิงมากมาย

 

ให้ฉันทำไมคะ

 

เพราะคุณเป็นน้องสาวของพี่ชานยอลครับ รับไว้นะครับ

 

ฉันไม่รับหรอกค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ

 

อ่า งั้นผมฝากไว้ที่นี่แล้วกันนะครับ แล้วเมื่อคืน...เขากลับมามั้ยครับ

 

เธอตื่นมาก็ไม่เห็น๙านยอลแล้ว ในห้องก็ไม่อยู่มีเสื้อผ้าหายไปด้วย

 

เขากลับมาตอนคุณออกไป แต่...ฉันขอโทษนะคะที่ไม่ได้โทรบอก เพราะคุณต้องรีบกลับฉันกลัวอันตรายจะเกิดกับคุณค่ะ

 

เขาคงไม่อยากเจอหน้าผม

 

 

ผมจะมีมีตอีกสองวันคงไม่ได้มา ถ้ามีปัญหาอะไรหรือต้องการอะไรบอกผมได้นะครับ แล้วผมจะกลับมาใหม่

 

“...”

 

ผมมีบัตรอยู่อีกใบ ถ้าคุณอยากไปผมจะให้คนมารับ แบคฮยอนได้มาสองบัตรแต่กันลืมว่าไปทำหายไว้ที่ไหนอีกใบ

 

ฉันเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ ทุกเรื่อง เธอส่ายหัวแต่ก็พูดให้กำลังใจอีกฝ่าย ส่วนพี่ชายตัวเองเขาหมดปัญญาจะพูดจริงๆแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

            การแสดงของแบคฮยอนจบไปอย่างเรียบร้อยกับแฟนหลายหมื่นคน เขามีความสุขในวันนี้เพราะสิ่งที่ได้รับจากแฟนคลับมากมายที่มาที่งาน หลังเวทีสิ่งที่แรกที่รีบมาดูคือโทรศัพท์มือถือของตัวเองเขาใจจดใจจ่อรอมันเปิดเครื่อง

 

 

แบค แบค!”

 

หือ อะไรของมึงรีบวิ่งมาทำไมมีอะไรหรือเปล่า

 

เขามาเว้ย แต่หาไม่เจอแล้วเดินเร็วชิบ ขอโทษที่มาบอกมึงช้าไป

 

            หลังจากบอกขอบคุณจุนอีมันเสร็จแบคฮยอนรีบขับรถออกไป เขาคิดว่าพี่ชานยอลต้องกลับไปหาคุณแฮรินแน่ๆ แค่ได้ยินที่จุนอีมาบอกแบบนั้นหัวใจเขาก็เหมือนสูบฉีดได้อีกครั้งพร้อมกับน้ำตาพากันไหลออกมา เขาโทรไปหาคุณแฮรินแต่อีกฝ่ายไม่รับสายเมื่อรถติดเลยนั่งพิมพ์ส่งข้อความไป ถึงอย่างไงวันนี้เขาต้องได้คุยกับพี่ชานยอล

 

 

 

 

 

 

            ปาร์คชานยอลมาถึงบ้านแฮรินตอนสี่ทุ่ม เจอน้องสาวตัวเองนั่งยิ้มอยู่ที่โซฟากับโทรทัศน์ที่เปิดรายการข่าวท้องถิ่นอยู่

 

ไปไหนมาคะ เธอถามออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

โซล

 

ไปดูให้หายคิดถึง แล้วก็หนีเขากลับมาแบบนี้ได้หรือไงคะ

 

ไร้สาระ

 

            หลังจากอ่านข้อความของคุณแบคฮยอน เขาก็ได้แต่หัวเราะคนเดียวพี่ชายของเขาเนี่ยหน่าแอบไปดูไม่ชวนเลย พอพี่ชานยอลขึ้นไปเธอเลยรีบส่งข้อความไปบอกว่าพี่ชานยอลกลับมาที่บ้านจริงๆ

 

 

 

 

 

            ทางฝั่งจุนอีที่ตกใจกว่าเมื่อรู้ว่าแบคฮยอนขับรถไปแดกู เมื่อคืนมันพึ่งได้นอนไปสองชั่วโมงแล้วยังต้องขับรถไปอีกไกลขนาดนั้นข้าวปลาก็ยังไม่กินด้วยซ้ำ เขาส่งข้อความกลับไปหามันเพื่อให้มันหาที่พักก่อนแล้วตัวเขาจะรีบตามไปขับรถให้แต่รออยู่หลายนาทีมันก็ไม่ตอบเข้าใจว่าคงขับรถอยู่ ตัวเองตัดสินใจเลยโทรไปมันก็เลือกจะไม่รับสายอีก

 

            ตัวเขาที่อยู่ข้างเวทีตอนที่แบคฮยอนแสดงใกล้จบดันเหลือบไปเห็นคนๆนึงที่คุ้นหน้า วินาทีนั้นเขาอยากจะรีบวิ่งขึ้นไปบอกมันบนเวทีด้วยซ้ำ...คนที่มันตามหามาหลายวัน คนที่มันรักมายืนดูการแสดงของมันอยู่แม้สีหน้าจะไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาเลยก็ตาม พอจบแล้วความวุ่นวายก็ยิ่งทำให้เขาไปบอกมันช้าเลือกที่จะตามไปก่อนแต่ก็คลาดไปจนได้

 

 

 

 

            หลายชั่วโมงกับการขับรถเพื่อไปบ้านคุณแฮริน แบคฮยอนรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยแต่เขาก็มีความสุข ตามทางมืดมิดเพราะตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เขาค่อยๆขับช้าๆไปตามทางอีกใจอยากถึงเร็วๆแต่เพราะมาไม่กี่ครั้งเขาเลยยังไม่ชินกับเส้นทางเท่าไหร่ แต่การขับช้าๆทำให้เขารู้สึกง่วงเลยพยายามหลับตาไปก่อนจะรีบลืมขึ้นมาเพื่อข่มความง่วง

 

            แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวพียงวินาทีเดียวของชีวิต....เขาไม่รู้เลยว่าจะเรียกมันกลับมาได้หรือเปล่า

 

 

 

            แฮรินเริ่มกังวลตอนนี้เกือบตีหนึ่งที่ตัวเองแสร้งทำเป็นวาดรูปและให้พี่ชานยอลอยู่นั่งวาดรูปด้วยกัน ป่านนี้ควรจะถึงได้แล้วหรือเปล่า

 

 

อุบัติเหตุบริเวณ xxx ก่อนถึง xxx มีผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอาการหลับในถูกรถบรรทุกชนซ้ำ ล่าสุดยังไม่ทราบชื่อ

           

 

            พู่กันที่ถือร่วงจากมือเธอ คนที่นิ่งมาตลอดแต่หูที่ได้ยินเราต่างมองหน้ากัน แฮรินน้ำตาคลอเพราะสถานที่ตามข่าวคือแยกที่เกือบจะถึงที่ๆเราอยู่

 

 

พ...พี่ คุณแบคฮยอนบอกจะมา

 

 

 

            รายงานล่าสุดทราบชื่อผู้ประสบอุบัติเหตุแล้ว นักร้องชื่อดังบยอนแบคฮยอน ขณะนี้...

 

 

พี่ชานยอล!”

 

อยู่บ้านนะ

 

 

 

 

 

 

            แฮรินรู้ ... ผมไปดูแฟนมีตติ้งที่เขาเคยอยากให้ผมไปดู ผมไม่ได้บอกเขาแฮรินพูดถูก... ผมคิดถึงแบคฮยอน

 

            ผมมันขี้ขลาด ผมบอกตัวเองว่ายังไม่อยากจะเจอหน้าเขา ผมไม่รู้เลยว่าการกระทำโง่ๆแบบนั้น ในตอนนี้มันทำให้ผมเกือบจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีก

 

 

 

คุณยังมีหน้ามาที่นี่อีกงั้นเหรอ

 

            ผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร เขาเดินมาว่าผมแต่บัตรที่ห้อยคออยู่ผมคิดว่าอาจจะเป็นผู้จัดการของแบคฮยอน และเขากำลังร้องไห้

 

กลับไปสิ!” ผมยืนนิ่งก่อนที่ถูกผลักจนล้มลง

 

...ได้โปรด

 

ปาร์คชานยอลคุกเข่าลงต่อหน้าจุนอีที่เบือนหน้าหนีพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลลงมา คนตรงหน้าไม่สมควรได้รับโอกาสอะไรทั้งนั้น

 

ผมขอร้อง

 

 

 

แบคฮยอนถูกส่งตัวเข้าห้องไอซียูและผ่าตัดเกือบสองชั่วโมง เขาเสียเลือดมากและยังไม่พ้นขีดอันตราย คนสองคนเลยทำได้แค่ยืนมองคนที่มีสายระโยงระยางเต็มตัวผ่านห้องกระจกหนาๆ

 

 

คุณไปที่นั้น... จุนอีพูดขึ้นมาในคราวที่พวกเขาแทบไม่มีคำพูด แม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

 

ผมเห็นแต่ผมไม่ทันได้บอกมันเพราะความยุ่งวุ่นวายในตอนนั้น หลังเวทีผมรีบไปบอกคิดว่าแบคฮยอนจะต้องดีใจเพราะมันรอคุณเสมอแต่คุณก็เลือกจะหนีมันอีกครั้ง

 

เหมือนจุนอีกำลังจะโทษปาร์คชานยอล ถ้อยคำผ่านน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังกับน้ำเสียงที่สั่น ชานยอลยอมรับเต็มอกว่าเขาผิดและโง่แค่ไหนที่เลือกทำแบบนั้น

 

ผมไม่คิดว่าคนที่ได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมงจะรีบขับรถไปหาคนอย่างคุณในเวลามืดค่ำและถนนที่อันตรายขนาดนั้น

 

 

คุณใจร้ายมากเกินไปจริงๆ

 

 

ถ้ามันเป็นอะไร ผมจะฆ่าคุณ

 

 

            ปาร์คชานยอลได้แต่ยืนนิ่งมองร่างกายของแบคฮยอนที่นอนนิ่ง ยิ่งได้ฟังเขาก็ยิ่งโกรธตัวเอง แบคฮยอนไม่ชอบมีแผลตามร่างกาย ตอนนั้นแค่ปอกแอปเปิ้ลให้ผมเพราะเขารู้ว่าผมชอบแต่มีดดันบาดนิ้วของเขา แบคฮยอนร้องไห้..ไม่ใช่เจ็บ แต่เพราะมันจะเป็นแผลเป็น ถ้าตอนนี้แบคฮยอนตื่นขึ้นมาเห็นจะทำยังไง ผมอยากให้เขาต่อว่าผม ด่าผมว่าผมเลวแค่ไหนที่ทำให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขา

 

            สายตาที่ไล่มองสำรวจร่างเล็ก ผิวขาวสะอาดบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำแขนขวาหักเพราะถูกรถที่ชนเข้ามาทางขวา ไหนจะขาที่เกือบจะหัก...ไม่ผิดเลยที่เพื่อนของแบคฮยอนอยากจะฆ่าเขา

 

            มือที่สั่นเกลี่ยไปที่ใบหน้า แม้จะออกมาอยู่ห้องส่วนตัวแต่แบคฮยอนยังคงต้องใส่เครื่องช่วยหายใจและไม่รู้จะฟื้นมาเมื่อไหร่ อาการแบคฮยอนค่อนข้างหนักจากสภาพพังๆของรถที่ได้เห็น ชานยอลนั่งมองบนเก้าอี้ข้างเตียงพร้อมความรู้สึกผิดมากมายที่กำลังแย่งกันขึ้นมาในหัว

 

 

 

 

คุณเคยบอกรักมันบ้างมั้ย มันบอกไม่.. ผมคิดว่ามันโกหกกับคนที่รักกันแค่คำว่ารักมันพูดยากตรงไหน

 

แต่ผมเชื่อแล้ว ว่าคุณไม่เคยบอกมัน

 

คุณอาจจะกำลังเกลียดผมแล้ว แต่ผมบอกเอาไว้เลยว่าถ้า...ถ้ามันไม่ตื่นขึ้นมาฟังคุณได้อีก คุณจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

 

 

 

 

ฉัน....รักที่จะวาดรูป เหมือนที่รักนาย

 

....

 

ได้ยินมั้ยแบคฮยอน... ด..ได้ยินที่ฉันบอกมั้ย

 

 

 

 

            ห้าวันที่ชานยอลยังนั่งอยู่ที่เดิม เขากินเพียงน้ำและอาหารนิดหน่อยที่แฮรินทำมา เธอร้องไห้และต่อว่าเขา ปาร์คชานยอลได้แต่ยอมรับความจริงและคำต่อว่าที่ตัวเองควรจะได้รับ

 

            เขาหยิบสมุดที่ขึ้นมาวาดรูปคนที่นอนอยู่ เขาวาดภาพเดิมมาสี่ครั้งแล้ว ก่อนที่ดินสอที่เอื้อมหยิบจะตกพื้นเขารีบหยิบมันขึ้นมา ก่อนที่จะได้ยินเสียงกุกกักจากด้านหลัง... แบคฮยอนกำลังเรียกและกำลังฝืนตัวเอง เขาทิ้งทุกอย่างลงกับพื้นไม่สนใจมันอีกแล้ว

 

ภายใต้เครื่องช่วยหายใจ แบคฮยอนกำลังร้องไห้และพยายามจะลุกขึ้นเพื่อหาอ้อมกอดจากเขาแต่เพราะร่างกายที่บอบช้ำทำให้อีกคนยังไม่สามารถลุกขึ้นได้ ชานยอลจับไหล่ทั้งสองข้างของแบคฮยอนเอาไว้ เลื่อนตัวเข้าไปพูดให้ได้ยินใกล้ๆ

 

 

ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรแล้วนะ

 

...

 

จะไม่ไปไหนอีกแล้ว

 

แรงบีบจากมือที่ส่งผ่านมาชานยอลรับรู้ว่ามันหนักแน่นและบีบแรงขนาดไหน เขายกมือที่กุมไว้ขึ้นมากดจูบ ดวงตานั้นมีน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆพร้อมอาการสะอื้น เขาลูบมันออกให้อย่างแผ่วเบาพลางลูบไปยังศีรษะและจูบลงไป

 

 

ทุกๆอย่างที่ผ่านมาผมผิดและรู้ตัวเองดีว่าการไม่แสดงออกว่ารักแบคฮยอนแค่ไหนมันเลยทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้

 

คนที่ไม่ยอมรับฟัง คนที่เอาแต่หนี มันคือผมเองต่างหาก

 

ปาร์คชานยอลก็แค่คนโง่ที่คิดว่าการอยู่ด้วยกันทุกวันนอนด้วยกันมันก็เรียกได้ว่ารัก ผมมันปากหนักแค่คำว่ารักซักคำยังไม่เคยพูดบอกแบคฮยอนไป เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันเรียกได้ว่าแบบนั้นผมรู้ว่าแบคฮยอนเป็นนักร้องหลังจากคบกันสองอาทิตย์ แต่ตัวเองไม่ได้สนใจและไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธแบคฮยอน เราเรียนรู้กันและกันเพราะแบคฮยอนเองก็คงไม่ได้ชอบศิลปะเหมือนกัน

 

ความต่างกันของเรากลายเป็นความเคยชิน แบคฮยอนมาขอดูงานวาดบ่อยๆเหมือนที่ผมเอง....แอบดูวิดีโอที่เขาเต้นตามยูทูป มันเจ๋งและแบคฮยอนเก่ง

 

เขาไม่รู้เพราะผมไม่เคยบอกเขา

 

แบคฮยอนเคยบอกให้ผมวาดรูปเขาบ้าง ผมปฏิเสธด้วยคำพูดโง่ๆอีกครั้งว่าผมไม่ชอบวาดรูปคนชอบวาดวิวมากกว่า เขาหน้าเสียผมเห็น

 

แต่เขาไม่รู้หรอกว่ามีสมุดอยู่เล่มนึงที่เต็มไปด้วยรูปของเขาและผมไม่เคยบอก จนเขาไปเห็นด้วยตัวเองในวันที่เราทะเลาะกัน

 

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมต้องทำอะไรบ้าๆแบบนั้นทำไม ทำไมผมถึงไม่เคยบอกอะไรให้เขารู้เลย ผมแค่คิดเข้าข้างตัวเองว่าแบคฮยอนมีความสุข มันก็หมายถึงเขาคงมีความสุขแล้วโดยที่ผมไม่ต้องแสดงความรู้สึกอะไร

 

 

และสุดท้ายผมมันก็โง่อยู่ดี

 

 

 

 

พี่รักนาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คือmoodมันไม่ค่อยเหมือนเรื่อง B นะคะมั้ง55555555

อาจจะดูมึนๆไปบ้างอย่าว่ากันนนน

แอบแต่งก่อน not alone ซึ่งเดี๋ยวตามมาอีกซักพักกก

ขอบคุณค่า see u next month

 

 #smileandgoCB

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 483 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2026 Jennysupat18 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:55
    สงสารลูก!!!ชานยอลโอ้ยยยย
    #2,026
    0
  2. #1847 JongjitSriyan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 09:46
    เกือบสายไปนะ
    #1,847
    0
  3. #1790 mybabybaeky (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:56
    น้ามตาเปียกหน้าไปหมดด
    #1,790
    0
  4. #1679 cheerchanbaek (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:56
    ตบหัวนังพี่ปาร์คซัก1ที!!!! กว่าจะรู้สึกตัวนะพ่อคุณ!!! แบคจะตายยอยู่แล้วไหมนั่นนน!!! โอ้ยยย!! นี่ถ้าแบคเปนอะไรมากไปกว่านี้ นี่จะกระโดดเข้าไปกัดหูทั่งสองข้างของงงงเทอให้ขาดเลยยยยย แง่งงงงๆๆๆๆๆๆ ใจร้ายยยยยนย
    #1,679
    0
  5. #1594 ปาร์ค สติ๋น (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 20:04
    เห้อ กว่าจะรู้ตัวเองนะ
    #1,594
    0
  6. #1332 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 01:55
    สงสารน้องมากก กว่าจะยอมพูดได้เกือบเสียน้องไปแล้วนะ
    #1,332
    0
  7. #1112 Park Hyun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 21:32
    พี่ชานยอล ใจร้าย
    #1,112
    0
  8. #1101 fa-rong (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:19
    สงสารน้อง ทำไมทำกับน้องแบบนี้ ฮือออออออ
    #1,101
    0
  9. #1099 Ms.MISOYaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 21:13
    ฮืออออออ
    #1,099
    0
  10. #1095 bemysunshine (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:17
    เศร้ามากเลยที่เป็นแบบนี้ ตอนแรกก็พอทำใจแล้วนะว่าต้องดราม่าแน่ แต่พออ่านจริงๆมันก็ดิ่งไปเรื่อยๆเลย ฮื่อออ ปาร์คชานยอลคนโง่ ทำไมกัน ทำไมถึงทำกับแบคแบบนี้เล่า ขอให้มันดีขึ้นกว่านี้ด้วยเถิด ไม่อยากแบดเอนด์
    #1,095
    0
  11. #1088 Ppp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:33

    แบครักคนหรือสากกะเบือ อยุ่กันมาสองปี ไม่เคยคิดจะให้แบครุ้อะไรเลยเหรอ

    แม้แต่คำว่ารักก็ต้องให้น้องมาฟังจากปากคนอื่น

    ตอนที่ทะเลาะ แทนที่จะใช้เวลานั้นอธิบาย ค่อยๆบอกค่อยๆคุย

    ดันหนีแบคไปเฉ้ยยยยยยยย ทิ้งให้แบคอยุ่กับความรุ้สึกแย่ๆคนเดียว

    แล้วก็เปนแบคอีกที่รุ้สึกผิดวิ่งตามหาทั้งที่เวลาก็มีน้อย เวลานอนยังแทบไม่มี

    ชานยอลม้างงงงงงงง โมโหว้อยยยยยยยยยย แบคไม่น่าจำชานยอลได้เลยงึ้ยยยยยย

    #1,088
    0
  12. #1079 CB-614 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 10:47
    ร้องไห้เลย ฮือออออ
    #1,079
    0
  13. #1078 CB-614 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 10:47
    ร้องไห้เลย ฮืออออ
    #1,078
    0
  14. #1077 hunnnielu947 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 10:03
    ร้องไห้ตามเลย ตอนแรกคิดว่าชานยอลไม่สนใจแบคจริงๆซักอีก ถ้ารักกันทำไมไม่บอกกันบ้างเลย ฮือออ สงสารน้องงง
    #1,077
    0
  15. #1071 iploy97 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:50
    ไม่คิดว่าจะร้องไห้เลยค่ะ /น้ำตาท่วม เข้าใจการกระทำของชานยอลนะ ทั้งสองคนเข้าใจกัน แต่ไม่พูดก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าใจกันตลอดไปนะ แงงง
    #1,071
    0
  16. #1048 boombana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:36
    หื้ออออชอบอะๆๆๅ น้องต้องตื่นขึ้นมาฟังงนะ
    #1,048
    0
  17. #1047 •ZIRIA• (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:11
    แงงงงงงง น้ำตาซึมเลยค่ะ
    #1,047
    0
  18. #1046 FULLMOON92 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 23:55
    บางครั้งการไม่พูด มันทำให้บางอย่างไม่ชัดเจน และบางครั้งการกระทำก็ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างเช่นกันค่ะ.
    #1,046
    0
  19. #1044 chanbaek_forever (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 18:19
    ฮืออออ แต่งดีมากเลยค่ะ เราอินจนร้องไห้เลย
    #1,044
    0
  20. #1043 countingstars (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:46
    ฮือ แต่งดีมากๆ เลยค่ะ ชอบสุด เราชอบคอนเท้นต์กะนิสัยพระเอกแบบนี้มากกกกกกกกก เป็น os ที่ดีมากๆ และทำเราอินมากเช่นเดียวกันค่ะ แอบอยากให้มี special chapter ตอนที่พี่ชานยอลแสดงความรู้สึกมากขึ้นเลยค่า
    #1,043
    0
  21. #1042 junemelt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 13:37
    ฮือ อึดอัดพี่ชานยอลมาก โกรธเลยอะ สวสารแบคฮยอนน งื้อ
    #1,042
    0
  22. #1040 ChaninzKlas (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:37
    ร้องไห้หนักมาก นี่ละนะ การกระทำมันสำคัญก็จริง แต่คำพูดมันก็ช่วยยืนยันอะไรหลาย ๆ อย่างนะ การปากหนักมากไปมันไม่ดีหรอก
    #1,040
    0
  23. #1038 Ingly_sk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 08:42
    ร้องหนักมากอ่ะ
    #1,038
    0
  24. #1037 zienzio cb (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 08:34
    อยากให้มีต่ออีกค่ะ ชอบมากเลยยย
    #1,037
    0
  25. #1036 ppchanok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 08:23
    อืมมมมมมมม
    #1,036
    0