smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 21 : Strawberries or Cigarettes

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 644 ครั้ง
    9 พ.ย. 61





 

 

Strawberries or Cigarettes

 


 



 พี่ครับ แต่ผม....

 

โอเคๆ พี่ขอโทษ เดี๋ยวพี่ลองติดต่อคนอื่นก็ได้

 

            หลังจากได้คุยกับแบคฮยอนเด็กในสังกัดของตัวเอง จินฮวานผู้รับงานโปรเจคหานายแบบมาถ่ายแบบให้กับน้ำหอมแบรนด์ดังยิ่งต้องกุมขมับ จนเหมือนไมเกรนจะกำเริบอีกรอบ ถ้าไม่ติดว่างานใหญ่ระดับโลกแล้วเจาะจงมาเป็นนายแบบในเอเชีย เจาะจงลงมาอีกว่าขอคนในสังกัดตัวเอง

 

และเจาะจงมาเป็น....แบคฮยอน

 

คงไม่ทำให้เขาแทบเป็นบ้าอยู่แบบนี้

 

 

 

ไงวะพี่ แบคมันไม่โอเคใช่มั้ย

 

อืม ก็รู้อยู่แล้วว่ามันต้องไม่รับงานแนวนี้ แต่ก็เผื่อมันจะเปลี่ยนใจไง

 

เอาหน่า มันถูกมองไปด้านนั้นเยอะผู้ชายแท้ๆใครจะอยากถูกมองแบบนั้นจริงป่ะพี่ ดูอย่างผม จงอินพูดออกไปด้วยความจริงจัง

 

ใครว่าไม่แมนนี่เตะให้สลบตรงนั้น

 

จ้า แต่มึงควรช่วยกูคิดก่อนได้มั้ย

 

ต้องถ่ายตอนไหนอ่ะพี่

 

อีกสามเดือน...แต่คิวนายแบบมึงเข้าใจใช่ปะล่ะว่าไม่ได้จองง่ายๆเหมือนจองคิวร้านบอนชอน

 

ความจริงจงอินมันก็ sex appeal สูงในทางนี้ไม่ต่างกัน แต่ติดตรงที่ตารางมันก็แน่นแล้ว ในวันนั้นคิวมันไม่ว่าง อีกอย่างเขาได้ลองคุยกับคนที่ดีลงานแล้วว่าถ้าไม่ได้แบคฮยอนจะเป็นคนอื่นได้มั้ย คำตอบก็ทำให้เขายิ่งอยากเอาหัวจุ่มชักโครกแล้วกดตัวเองทิ้งไปเลย

 

ถ้าคุณพยายามสุดความสามารถของการเป็นผู้จัดการนายแบบระดับประเทศแล้วนะครับ

 

ถ้าไม่ได้จริงๆ ผมจะพิจารณาเปลี่ยนคน...

 

หรือไม่ก็เปลี่ยนประเทศไปเลย

 

 

ผมจะลองช่วยดูนะพี่

 

จริงๆก็พูดให้กำลังใจพี่จินฮวานแกไปแบบนั้นก่อน เท่าที่รู้จักกับแบคฮยอนประมาณนึงจะรู้ว่าแบคฮยอนเป็นคนที่นิ่งๆถ้าไม่สนิท แต่พอได้คุยกันจริงจังด้วยไลฟ์สไตล์อะไรบางอย่างทำให้เราสนิทกันได้ เคยประทับใจตอนไปเตะบอลด้วยมันเล่นเก่งโคตร แล้วก็ตลกดีที่ตอนนั้นกลับมาถ่ายงานต่อแล้วโดนพี่จินฮวานด่าพร้อมกัน

 

 

 

 

 

 

ผ่านมากว่าอาทิตย์แล้วที่บริษัทยังคงทำงานตามปกติ แต่เพิ่มเติมคือการหานายแบบเข้าสังกัดและวันนี้มีนายแบบใหม่ที่กำลังจะเข้ามาเทสต์งานคนนึง

 

ภายในห้องทำงานของเจ้าของโปรเจคใหญ่ที่พื้นรอบห้องบัดนี้เต็มไปด้วยรูปนายแบบและเด็กที่กำลังตามเข้าสังกัดกว่าสามสิบคน แต่ก็ยังไม่มีใครที่ดึงดูดสายตาของเจ้าตัวได้

 

พี่จินฮวานเลือกได้มั้ยคะ น้องทีมงานถามออกมาด้วยเสียงจะร้องไห้หลังเห็นหัวหน้าเอาแต่นั่งมองมาแล้วกว่าหนึ่งชั่วโมงก็ยังคงเอาแต่นั่งมองอยู่แบบนั้น

 

ไม่เธอจะร้องไห้อีกครั้ง เพราะเธอเองก็รู้ว่าในนี้ไม่มีใครถูกใจหัวหน้าของเธอหรอก จินฮวานเงยหน้าขึ้นถอนหายใจมองรูปโปสเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องที่เป็นรูปเด็กในสังกัดของตัวเองมากว่า3ปีแล้ว

 

แบคฮยอน...

 

 

ก่อนที่ทุกคนในห้องจะหันกลับไปมองคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา

 

แบคฮยอนถ่ายแบบมาเรียกได้ว่าผ่านมาแล้วแทบทุกคอนเซ็ปต์และก็ทำได้ดีในทุกโปรเจคที่ลูกค้าเสนอ แต่สิ่งที่แบคฮยอนบอกกับเขาเอาไว้ตั้งแต่เซ็นสัญญาคือตัวแบคฮยอนจะไม่ขอถ่ายแบบลงหนังสือ ถ่ายโฆษณา ไปเดินแบบ หรือแม้แต่ภาพนิ่งให้กับแบบที่นำเสนอไปในเรื่องทางเพศ

 

ยุ่งกันอยู่เหรอครับ

 

แต่หารู้ไม่ คนที่เหมาะกับโปรเจคนี้มากที่สุดก็คือตัวแบคฮยอนเองนั่นแหละ

 

ใช่ๆ มาก็ดีแล้วแบค ไปรอถ่ายคิวต่อไปเลย

 

            วันนี้ที่เข้ามาที่บริษัทก็เพราะมีถ่ายแบบให้กับเสื้อผ้าแบรนด์ WALENCIAGA ในคอลเลคชั่น winter ก็ไม่ได้ยากอะไร แบคฮยอนรีบเข้ามาก่อนจะกลับไปสอบต่อในช่วงบ่าย

 

ที่จริงใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับการปฏิเสธงานอีกครั้งถึงพี่จินฮวานจะยังไม่ลงรายละเอียดงานที่เขาพึ่งปฏิเสธไปมากนั้น แต่จากอะไรหลายๆอย่างก็รู้แล้วว่างานนี้มันต้องไม่ธรรมดา มองเข้าไปในแววตาที่เหนื่อยล้าและดูผิดหวังนั้นก็ได้แต่ขอโทษในใจ

 

            เขาเดินกลับมาในห้องพัก ก่อนที่ไม่ได้นานจะได้ยินเสียงคุยกันข้างหน้าห้องแต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่เพราะตัวเขากำลังรอแต่งหน้า กระทั่งประตูเปิดเข้ามาได้ยินพี่ที่ดูแลฝ่ายเสื้อผ้าพูดขึ้นว่ามีนายแบบใหม่มา

 

คนนี้สูงเกือบสองเมตรได้มั้ง หล่อทีเดียว

 

แบคเคยเห็นยัง พี่แวบไปดูแปบได้ป่ะ

 

ครับ

 

            ปกติเห็นพี่จินฮวานหานายแบบปีนึงเฉลี่ย 3 คนเอง นี่ครึ่งปีก็ครบแล้ว 3 คน ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องอะไรน่าสนใจมากนัก แบคฮยอนยกขาพาดไปที่หน้ากระจก ก่อนที่ไม่ทันระวังซองบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองก็ร่วงลงกับพื้น คนที่ส่ายหัวให้กับการทำอะไรที่ซุ่มซ่ามซ้ำยังเตะอีกตัวจนมันกลิ้งไป...

 

ขอบคุณครับ

 

            ผู้ชายที่เก็บมันขึ้นมาให้เพียงแค่โค้งกลับมา พอยืนเต็มความสูงแล้วก็รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้คงจะเป็นเด็กใหม่ เพราะเขาเองก็ไม่คุ้นหน้า ก่อนที่จะทำเหมือนหลบสายตากันไป

 

เดี๋ยวน้องชานยอลนั่งรอแปบนึงนะจ๊ะ ก่อนที่เธอจะมานั่งแต่งหน้าให้เขาต่อ และพูดยิ้มๆกับเขาออกมาว่าเด็กใหม่คนนั้นหล่อ แบคฮยอนยิ้มกลับไปก็หล่อนั่นแหละไม่ได้หล่อมากแต่ก็ดูมีเสน่ห์ในแบบผู้ชายๆ

 

 

            พาร์ทของแบคฮยอนเหลือถ่ายชุดสุดท้าย เขาต้องเปลี่ยนไปใส่เสื้อโค้ทยาวรวมถึงเวลาที่จำกัดเลยต้องรีบเข้าไปในห้องที่แต่งหน้าแล้วถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนตรงนั้น

 

....ขอโทษครับ ขณะที่ถอดเสื้อออกแทบจะเสร็จแล้ว ใครบางคนก็เดินเข้ามาโดยที่รีบร้อนเช่นเดียวกัน

 

ไม่เป็นไร ตามสบายเลย

           

            แบคฮยอนหยิบโค้ทสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมาสวมทับโดยที่ข้างในไม่ได้ใส่เสื้อเป็นคอนเซ็ปต์ของวันนี้ หันมองกระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยแต่สายตาดันเหลือบไปมองด้านหลัง นายแบบใหม่นั้นใส่เสื้อแบบที่เป็นซิปเอาไว้ข้างหลังและดูท่าจะรูดมันไม่ได้ และยังไม่มีสต๊าฟมาช่วยดูด้วย

 

...ได้หรือเปล่า แบคฮยอนหันกลับไปมองคนถ้าไม่ช่วยคงคิดว่าคงยืนยึกยักอยู่อีกนาน อีกฝ่ายส่ายหัวก่อนจะยืนนิ่ง สายตาคมๆนั้นจ้องกลับมามองที่เขาเสี้ยววินาทีนึงที่คิดว่ามัน... ก่อนที่จะเลิกสนใจแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปใกล้และรูดมันขึ้นให้

 

เขาคิดว่าอีกฝ่ายดูประหม่านะ

 

 

            หลังจากที่รุ่นพี่เดินออกไปแล้ว แต่กลิ่นหอมบางอย่างยังติดอยู่ที่จมูกของปาร์คชานยอล ไม่รู้ว่ากลิ่นน้ำหอม กลิ่นแป้ง หรือกลิ่นแชมพู แค่รู้สึกว่ามันเหมาะกับบยอนแบคฮยอนคนนั้นดี

 

            ร่างสูงยืนมองจากในห้อง มีนายแบบที่เขาเห็นว่าตัวเล็กยืนโพสต์ท่าสบายๆและดูเท่โคตรๆอยู่ตรงนั้น ที่จริงมันดูขัดๆไปหมดแต่พอเอาเข้าจริงๆมันกลับลงตัว มีเสน่ห์เกินกว่าจะละสายตาได้ ชานยอลเคยเห็นอีกคนมาบ้างตามป้ายโฆษณาใหญ่ๆหน้าห้าง ไม่คิดว่าตัวจริงจะตัวเล็กเกินกว่าจะได้เป็นนายแบบที่เดินแบบได้ แต่ก็พึ่งรู้จากพี่อีกคนเมื่อกี้ว่าแบคฮยอนก็เคยได้เดินปิดโชว์มาแล้ว

 

            การเข้ามาของปาร์คชานยอลคล้ายๆกันกับแบคฮยอน ที่ถูกหนึ่งในแมวมองของบริษัทไปพบที่หน้าโรงเรียนมัธยมปลายในครั้งแรกที่เจอ แต่ปาร์คชานยอลตอนนั้นปฏิเสธกลับมาเพราะบอกว่าตัวเองถ่ายรูปไม่ขึ้น และเดินหนีไปเสียดื้อๆ พอเอากลับมาบอกจินฮวานในวันนั้น หัวหน้ากลับสนใจเด็กคนนี้เอามากๆแต่ก็รู้ว่าเด็กที่มาแนวนี้แล้วคงต้องให้เวลาเขาเสียหน่อย อย่างที่ว่ากันว่ากว่าจะได้เพชรมามันต้องใช้เวลา และจินฮวานมั่นใจว่าปาร์คชานยอลคือหนึ่งในเพชรชั้นดีอีกคน

 

            และการทำงานของแบคฮยอนวันนี้จบลงด้วยดี ภาพทุกภาพและโทนเสื้อผ้าแมทช์กับแบคฮยอนได้อย่างลงตัว ก่อนที่คนเก่งของจินฮวานจะเข้ามาในห้องพักโดยมีเขานั่งอยู่

 

รีบไปสอบต่อเลยหรือเปล่า แบคฮยอนหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ก่อนจะเห็นว่ามันเหลืออีกตั้งสามชั่วโมง

 

อีกสักพักค่อยไปแล้วกันครับ

 

            เข้าทางจินฮวานแล้ว เด็กของเขากำลังถอดเสื้อโค้ทที่ใช้ถ่ายไปเมื่อครู่ออก เผยให้เห็นรูปร่างช่วงบนเปลือยเปล่าที่ไร้ที่ติ แบคฮยอนผิวขาวไปทางชมพูมันชมพูกว่าผู้ชายปกติที่ผิวขาวทั่วไปบ่งบอกว่าอีกฝ่ายดูแลตัวเองดีขนาดไหน จินฮวานมองหน้ากับเมคอัพและทีมงานอย่างชั่งใจ คิดว่าเป็นไงก็เป็นกันวะ!

 

แบค...

 

ครับ ?

 

แบคเจอชานยอลแล้วใช่มั้ย เด็กใหม่พี่น่ะ แบคฮยอนเดินมาหยุดยืนด้านหน้า ก่อนจะพยักหน้า

 

พี่บอกผมมาเลย

 

            เพราะร่วมงานและสนิทกันมานาน แบคฮยอนย่อมรู้ว่าพี่จินฮวานมีอะไรบางอย่าง

 

คือ...

 

พี่ขอสักรูปได้มั้ย..แค่ภาพเดียว

 

“…”

 

ตอนนี้เลย

 

            จินฮวานพูดรัว ถึงเขาจะเป็นเจ้านายแต่แบคฮยอนก็เปรียบเสมือนน้องที่เขารักและเอ็นดู ที่เกรงใจเพราะแบคฮยอนพร้อมจะถอนตัวเสมอนั่นแหละ...

 

            แต่ขอบคุณพระเจ้า

 

 

 

แบคนั่งลงข้างล่าง ส่วนชานยอลนั่งบนลังไม้นั่นนะ

 

            เพราะมีโอกาสถ่ายแค่รูปเดียวบวกกับเวลาที่เร่งรีบของแบคฮยอน ทุกฝ่ายจึงต้องวางแผนกันให้ดีที่สุด

 

            ภาพของคนสองที่ปรากฏบนจอMacทำให้เจ้าของแทบร้องไห้ออกมา เพราะนี่เป็นงานอีกชิ้นที่เขาคาดหวังและทั้งคู่ไม่ทำให้ผิดหวัง แบคฮยอนที่นั่งอยู่ระหว่างขาของปาร์คชานยอลมองมายังกล้องด้วยสายตาเท่ๆ แต่มีเสน่ห์ดึงดูดเสียจนต้องโฟกัสเป็นอันดับแรก กับปาร์คชานยอลที่นั่งบนลังไม้พร้อมกับผมยาวที่ถูกเซทเป็นทรง หันมองไปด้านข้างเผยสันกรามและสันจมูกที่เข้ารูปกันได้อย่างลงตัว ด้วยคอนเซ็ปต์ที่ไม่สวมเสื้อเผยซิกแพคอ่อนๆด้วยกันทั้งคู่

           

            จินฮวานแทบเดินร้องไห้ออกไปเมื่อการถ่ายทำเสร็จ ก่อนออกไปเขาย้ำกับทุกฝ่ายอย่างดีว่าให้ช่วยดูแลภาพนี้สุดชีวิต

 

 

            แบคฮยอนวิ่งออกมาหน้าตึก กับเสื้อนักศึกษาที่หลุดลุ่ยผมที่ขยี้ๆมันจนไม่เป็นทรง ที่จริงเขามีหลายอย่างที่อยากถามแต่ตอนนี้คงต้องรีบไปสอบก่อน พอดีกับที่รถจอดติดไฟแดงมาขวางข้างหน้า แบคฮยอนมองมันด้วยความหงุดหงิด

 

...ไปด้วยกันมั้ยครับ

 

ผมต้องไปมหาวิทยาลัย

 

ขึ้นมาครับเดี๋ยวผมไปส่ง... จะไฟเขียวแล้วครับ

 

            แบคฮยอนก้าวเข้ามาในรถของเด็กใหม่พี่จินฮวาน ไม่รู้คิดผิดหรือเปล่าเพราะบรรยากาศมันโคตรอึดอัด ที่จริงอีกฝ่ายควรทำลายบรรยากาศด้วยการเปิดเพลงซะ แต่ก็ไม่ ปล่อยให้มันเงียบอยู่แบบนี้ แล้วเขาก็ไม่ใช่คนคุยเก่งด้วยนี่สิ

 

อยู่มหาวิทยาลัย x ใช่มั้ยครับ

 

อืม

 

“…”

 

“…”

 

โทษทีนะ ชวนคุยไม่เก่งอ่ะ

 

“…”

 

แต่เวลาถ่ายแบบนายเท่ดี

 

ขอบคุณครับพี่

 

พี่ ?

           

            เขาเป็นพี่งั้นเหรอ....เด็กสมัยนี้สูงขนาดนี้เลยหรือไงวะ แววตานั้นตอนหันกลับไปมองก็เหมือนถูกจ้องอยู่ก่อนแล้วในตอนที่รถติดไฟแดง

 

ครับ

 

“…”

 

ตั้งใจสอบนะครับ

 

 

            ที่จริงมันไม่ได้ติดไฟแดงแบบที่คิด....แต่มันถึงหน้ามหาวิทยาลัยแล้วต่างหาก

 

 

 

 

 

 

หนึ่งเดือนต่อจากนั้น

 

            ภาพถ่ายในตอนนั้นถูกส่งไปให้กับหัวหน้าโปรเจคและสิ่งที่ได้รับการตอบกลับมาคือ นี่แหละเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ มันผ่านแล้ว แต่สิ่งที่ยังบอกแบคฮยอนไม่หมด มันกำลังจะพังตอนนี้....

 

หมายความว่ายังไงครับ แววตาที่ผิดหวังทำให้จินฮวานรู้สึกผิดไปหมด

 

แบค...ฟังพี่ก่อนนะ มันเป็นแบรนด์ระดับประเทศเรา เขาเลือกเรามันน่าดีใจไม่ใช่เหรอ

 

เราอยู่ด้วยกันมาจน...ผมคิดว่าพี่เข้าใจผมและผมเข้าใจพี่มาตลอด

 

“…”

 

จริงๆแล้วมันไม่ใช่เหรอครับ

 

แบคฮยอนเดินออกไปด้วยความผิดหวังกับคนที่ไว้ใจ คนที่เป็นเหมือนพี่ที่เคารพ แต่พอกำลังจะเปิดประตูรถก็มีมือมารั้งเอาไว้ก่อน

 

พี่...จะพอฟังผมก่อนได้มั้ยครับ คนที่ตัวเล็กกว่าหันกลับไปมองคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง

 

ได้เท่าไหร่ล่ะเราอ่ะ อีกฝ่ายเงียบพร้อมหลุบตาลงไปอย่างใช้ความคิด ก่อนจะมองหน้านายแบบรุ่นพี่

 

...ผมเต็มใจถ่ายครับพี่ เพราะอยากช่วยพี่จินฮวานครับ

 

งั้นเหรอ ดีแล้วนิ

 

ถ้าแบรนด์ไม่ได้พี่...เขาจะแบนบริษัทพี่จินฮวานแล้วพี่เขาจะไม่เหลืออะไรเลยนะครับ

 

“!”

 

            ในตอนที่อีกคนกำลังจะเปิดประตูรถอีกครั้งชานยอลก็พูดมันออกมา กับสิ่งที่พี่จินฮวานบอกทุกอย่างกับเขา เพียงแค่ไม่ได้บอกอีกคน พี่จินฮวานโดนขู่ว่าถ้าไม่ได้พี่แบคฮยอนมาเป็นพรีเซนเตอร์ ทุกอย่างๆที่เป็นพาร์ทเนอร์กับบริษัทของพี่เขา ไม่ว่าหนังสือหรือแม้กระทั่งสิ่งอื่นๆที่บริษัทเข้าร่วมจะถูกสั่งแบนทั้งหมด

 

วันนั้นมีคู่เจรจาเข้ามาคุยที่ตึกตอนที่พี่ถ่ายแบบอยู่...

 

“…”

 

ผมไม่รู้หรอกครับว่าพี่กับพี่จินฮวานผูกพันขนาดไหน แต่เห็นพี่เขาเสียใจและกังวลกับสิ่งที่อยากขอพี่ ผมก็รู้ว่าเขาแคร์พี่ขนาดไหน

 

พี่จินฮวานลองเสนอผมในคอนเซ็ปต์นั้นแทน เผื่อเขาจะเปลี่ยนใจ แต่แบรนด์ก็ยังยืนยันว่าต้องเป็นพี่

 

พี่เขาเครียดมาก แล้วกำลังจะบอกปฏิเสธไปแต่เป็นผมเองที่รั้งไว้ ที่จริงวันนี้พี่เขาตั้งใจจะหยุดมัน แต่พี่มาเห็นทุกอย่างก่อน

 

ผมแค่อยากพูดในสิ่งที่ผมผิด และอยากบอกพี่ว่าพี่จินฮวานเขาแคร์พี่มากๆนะครับ

 

ขอโทษนะครับ

 

            รถที่ถูกขับด้วยความเร็วเกินกำหนดกำลังขับไปโดยไม่มีจุดมุ่งหมาย แบคฮยอนหยุดมันด้วยเสียงเบรกที่ดังเอี๊ยดอ๊าดในจุดที่ไม่มีรถพลุ่กพล่าน เขากับพี่จินฮวานเริ่มต้นด้วยกัน เราผ่านอะไรมาด้วยกันมาด้วยกันมากมาย พี่จินฮวานเป็นพี่ชายที่ดีและรู้ว่าพี่เขาตั้งใจทำงานทุกอย่างไม่ว่าจะงานเล็กหรือใหญ่ เราแทบไม่เคยปฏิเสธงานเพราะเข้าใจดีว่าการถูกปฏิเสธมันเป็นยังไง

 

            แต่ในตอนนี้เขาคิดว่ามันกำลังขัดแย้งกันอยู่

 

            รวมถึงความรู้สึกตัวเองด้วย

 

 

 

 

 

 

 

            อาทิตย์กว่าได้แล้วที่แบคฮยอนไม่มีถ่ายแบบเพราะเคยขอลาไว้เพราะมีสอบ ไม่มีใครติดต่อไปหาแบคฮยอนและแบคฮยอนก็ไม่ได้ติดต่อมา

 

ยังไงวะพี่ จงอินถือแก้วอเมริกาโน่ยื่นมาให้เขาที่โทรมไปเยอะ

 

กำลังจะพังไง ถามได้

 

            จินฮวานฟุบลงไปที่โต๊ะอย่างหมดสภาพ ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้กระทั่งจะทักไปถามว่าแบคฮยอนเป็นยังไงบ้าง ในห้องประชุมเองเต็มไปด้วยความอึดอัด ทุกคนอยู่พร้อมหน้าทั้งช่างภาพ ฝ่ายออกแบบ ทีมเมคอัพ รวมไปถึงนายแบบปาร์คชานยอลที่มารอถ่ายภาพนิ่งโฆษณาชิ้นหนึ่ง

 

พี่ๆๆๆๆๆๆ แบคฮยอนมา!”

 

            เสียงของทีมงานอีกคนที่วิ่งเปิดประตูมาเสียงดังจนทุกคนหันไป และจินฮวานกำลังกลัว กลัวว่าวันนี้ที่แบคฮยอนมา จะมาขอลาออก.....

 

            ตอนนี้ภายในห้องประชุมเรียกได้ว่าเงียบสนิท เมื่อแบคฮยอนยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าปกติ

 

แบค มาถามรายละเอียดถ่ายลงปก SeSi อาทิตย์หน้าใช่มั้ย

 

เปล่าครับ

 

...

 

ผมมา...

 

พี่..ขอโทษ แบค พี่ขอโทษอย่าลาออกนะ จินฮวานพุ่งเข้าไปกอดแบคฮยอน หยดน้ำตาของพี่จินฮวานทำให้แบคฮยอนใจหาย เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

ผมเปล่า

 

ทุกสายตาหันกลับมามองที่คนสองคนหน้าห้องอีกครั้ง คนที่น้ำตานองหน้าก็งงเหมือนกัน

 

ถ่ายแบบน้ำหอมส่งงานอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอครับ

 

...

 

...

 

เราเริ่มถ่ายกันเลยมั้ยครับ

 

“…พี่ปล่อยงานไปแล้ว เสียงจินฮวานเบาบาง เราปฏิเสธงานไปแล้วเพราะยังไงเขาก็เลือกแบคฮยอน

 

 

ผมไม่ตอบกลับคุณ ไม่ได้แปลว่าผมอนุญาตให้คุณยกเลิกนี่ครับ

 

ก่อนที่ทางฝ่ายดีลงานจะเดินเข้ามา ทุกคนในห้องปรบมือกันเกรี้ยวกราวกระโดดดีใจกันใหญ่ แบคฮยอนยิ้มกว้างมองหน้าของคนที่เริ่มเบะปากอีกหน

 

และทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นทันทีหลังจากนั้น เซตเสื้อผ้าถูกนำมาวางเรียงรายให้พร้อมสำหรับการถ่ายที่จะเริ่มขึ้น ระหว่างนั่งแต่งหน้าก็มีสต๊าฟมาบรรยายรายละเอียดถึงงานที่จะถ่ายให้แบคฮยอนฟังอย่างเร่งด่วน

 

แล้ว...แบค คือ

 

บอกมาเลยครับ

 

ถ่ายคู่กับชานยอลด้วยสองชุดนะ คือทางเขาชอบภาพถ่ายนั้นมากที่เราส่งไปให้

 

ได้ครับ

 

            มีแบบที่แบคฮยอนต้องถ่ายเดี่ยวและถ่ายคู่กับชานยอล

           

            ปาร์คชานยอลที่แต่งตัวในชุดที่รอถ่ายคู่กับแบคฮยอนเสร็จกำลังเดินเข้ามาในห้องเพื่อรอแต่งหน้าทำผมต่อ แบคฮยอนไม่ได้หันกลับไปทัก เพราะรอบๆตัวเองก็มีพี่ๆที่ทั้งเซตผมและกำลังแต่งหน้าให้ค่อนข้างวุ่นวาย

 

            และตอนที่ออกมาหลังจากแต่งตัวเตรียมถ่ายเซตแรกเสร็จ ในห้องก็เหลือนั่งคนตัวสูงที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ เท้านั้นก้าวเดินเข้ามาก่อนชานยอลที่เห็นแบบนั้นเลยลุกขึ้นยืนเมื่อรุ่นพี่กำลังเดินตรงมาทางนี้

 

ขอบใจนาย

 

ยินดีครับ ไม่ว่าจะเรื่องไหนชานยอลก็ยินดีเสมอ

 

แบคฮยอนตบไหล่อีกฝ่ายก่อนจะเดินออกไปก่อนเพราะคงเลทกองมาซักพักแล้ว แต่ก็อยากมาคุยกับชานยอลไว้ก่อน แต่ทว่าแรงที่คว้าเข้าที่แขนไว้ทำให้เขาตกใจ

 

ข..ขอโทษครับ

 

...

 

แค่จะบอกว่าปกเสื้อมัน...

 

มือนั้นเลื่อนมาจับปกคอเสื้ออีกคนที่มันพับเข้าไปให้คลายออก ใบหน้าด้านข้างนั้นมองไปทางอื่น ไม่รู้ว่าก้าวเข้าไปใกล้เสี้ยวใบหน้าอีกคนขนาดนี้ได้ยังไง สัมผัสจากลมหายใจที่รดรินกัน ... มันใกล้เกินไป

 

สันจมูกที่เฉียดกันยามที่แบคฮยอนหันกลับมา เมื่อคิดว่ามันนานเกินไป...จนแบคฮยอนเผลอกลั้นหายใจ เขาหลับตาลงกระทั่งรู้สึกถึงความว่างเปล่าในที่สุด

 

ถูกเรียกแล้วครับ ชานยอลถอยหลังออกมา สงสัยพี่แบคฮยอนจะไม่ได้ยินทีมงานเรียก ก่อนที่จะกลั้นยิ้มไม่อยู่ตอนที่อีกคนรีบเดินออกไปด้วยใบหูที่แดงขนาดนั้น

 

 

 

 

ซ้ายครับ ...เอ่อ ซ้ายครับ ช่างภาพถึงเกาหัวแกรกๆกับนายแบบของเขาวันนี้

 

เดี๋ยวๆ แบค ซ้ายสิวะนั่นขวา จินฮวานหัวเราะเมื่อตากล้องบอกซ้ายเด็กนั่นขยับไปทางขวาแถมวันนี้ยังดูแปลกๆดูไม่มีสมาธิอีกด้วย

 

เป็นไรเนี่ยพักก่อนมั้ย

 

ขอโทษทีพี่ ขวาใช่มั้ยครับ

 

ซ้าย! ทั้งหมดตะโกนพร้อมกัน แบคฮยอนยิ้มกว้างก่อนจะรวมพลังและตั้งใจอีกรอบ

 

เดี๋ยวมองเลยกล้องไปนะครับ สาม สอง ประมาณนั้นเลยครับ

 

และไอ้การมองเลยกล้องนั้นมันทำให้ให้สายตาไปปะทะกับใครบางคนที่หยุดยืนอยู่ตรงห้องแต่งตัวพอดี

 

ค้างไว้ครับ สายตาซอฟต์ลงนิดนึง แบคฮยอนเผลอกระพริบตา

 

เอาใหม่นะ

 

ปาร์คชานยอลยิ้มมาให้คนที่ถูกสั่งให้มองมาตรงนี้ เขาชูสองนิ้วกลับไปให้อีกคนก่อนจะถอยเข้าไปในห้อง เพราะบางทีอาจกำลังทำลายสมาธิพี่เขาอยู่

 

ก่อนที่จะถึงคิวที่เราต้องถ่ายด้วยกัน เพราะเน้นน้ำหอมเสื้อผ้าเลยเป็นแค่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์สีซีดขาดๆธรรมดาพร้อมฉากหลังสีขาว มันฮอตมากในสายตาของจินฮวานไหปลาร้าของแบคฮยอนนั่นเป็นส่วนที่เขาชอบที่สุด เสื้อสีขาวคอกว้างที่แบคฮยอนใส่เลยถูกเลือกมาเพื่อโชว์ส่วนที่ดึงดูดไม่แพ้ใบหน้ามีเสน่ห์นั้น

 

หันหน้าเข้าหากันครับแบคฮยอนถือน้ำหอมต่ำลงแบบสบายๆนิดนึง

 

การถ่ายในแบบคอนเซ็ปต์นี้เริ่มด้วยทั้งสองต้องมองไปทางอื่นที่ไม่จ้องมองกันและกัน และไม่ใช่มองกล้อง การถ่ายทำเป็นไปอย่างสบายๆ โดยมีทีมงานหลายคนคอยลุ้นและจับตาการถ่ายคู่เซตนี้

 

เพราะแบคฮยอนไม่เคยถ่ายแบบใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน แต่ถ้าผู้หญิงแน่นอนว่าไม่ปฏิเสธ

 

ต่อมานะ ขอแบบฮอตๆนะครับ แบคฮยอนยิ้มให้ชานยอลหน่อย ยิ้มแบบที่เราชอบยิ้มให้ผู้หญิงเหมือนที่ถ่ายครั้งนู้นครับ

 

            หลายคนหัวเราะออกมาบรรยากาศเลยผ่อนคลาย แต่ไม่ใช่กับสองคนที่เกิดกระอักกระอวนกันอยู่ตอนนี้

 

ชานยอลมองตาแบคฮยอนนะครับ

 

ครับ? อ่า ได้ครับ

 

 

โชคดีที่ยืนห่างกัน...

 

แต่

 

เขยิบเข้ามา ไกลไปจะหลุดเฟรมแล้ว นิดนึงนะพี่ขอให้แบคช้อนตามองชานยอลหน่อย

 

ถ่ายกับผู้หญิงมาหลายสิบคนทำไมถึงทำตัวไม่ถูกดับผู้ชายไปได้วะเนี่ย

 

ค้างไว้นะครับเดี๋ยวพี่นับ

 

3

 

ตึกตัก..

 

ชิดกันขนาดนี้จะได้ยินมั้ย

 

...

 

“…”

 

ชานยอลมีเสน่ห์มากจริงๆอย่างที่พี่จินฮวานบอก ไม่ต้องแสดงสีหน้าอะไรมากก็ได้ภาพที่ดูเท่ห์แล้ว แต่แววตาของชานยอลตอนนี่มันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก เพราะสายตาที่อ่านยากแบบนั้นยิ่งทำให้เขาเกร็ง จนไม่รู้ว่า

 

เอ้ย

 

!!

 

ทำขวดน้ำหอมตกใส่เท้าอีกฝ่าย...

 

เห้ยพี่ขอโทษ แบคฮยอนก้มลงไปดูพอๆกับที่อีกฝ่ายก้มลงมาเช่นกัน

 

ไม่เป็นไรครับ ไม่เจ็บเลย

 

ขอโทษจริงๆ

 

ชานยอลยิ้มออกมาก่อนที่แบคฮยอนจะช่วยพยุงให้อีกคนยืนขึ้น

 

และที่คนอื่นไม่เข้ามาไม่ใช่พวกเขาไม่สนใจ แต่ก็เพราะถูกจินฮวานกันเอาไว้ ช่างภาพอาศัยจังหวะนี้กดถ่ายไปเรื่อยๆ

 

และก็ได้ภาพดีๆอีกหลายภาพ...

 

 

ช็อตสุดท้าย เป็นการจัดท่าที่แบคฮยอนคนตัวเล็กกว่าต้องยืนอยู่ข้างหน้าถือขวดน้ำหอมไว้กลางอก คนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเขยิบใบหน้าวางลงบนลาดไหล่เล็ก เสื้อตรงไหลที่เปิดกว้างออกเผยให้เห็นไหปลาร้าดูดีอีกครั้ง

 

แบคฮยอนพยายามนิ่งและมีสมาธิเข้าไว้เรายังคงถ่ายกันต่อไป เมื่อตอนหลับตาเชิดคอขึ้นเขารู้สึกถึงใบหน้าที่อยู่ตรงไหล่...แต่ก็เหมือนยิ่งเขยิบเข้ามาใกล้กันอีก

 

ลมหายใจนั้น....อีกแล้ว

 

ค้างไว้นะครับ ดีมากๆ

 

มือๆ ชานยอลมือ ชานยอลทิ้งมือไปข้างลำตัวและมันดูไม่เข้าที่ เขาทำตามช่างภาพบอกเลื่อนมือไปกอบกุมเอวนั้นไว้หลวมๆ สัมผัสเบาๆเพราะกลัวไปรุ่มร่ามอีกคน

 

และตื่นเต้นเป็นบ้า ใจมันเต้นแรงโคตรๆเลย

 

 

 

 

ขอบคุณมากนะแบคฮยอน จินฮวานสวมกอดน้องที่รัก แบคฮยอนจะกลับก่อนและไม่ขอดูภาพที่ถ่ายไปเพราะอยากให้ทีมงานเป็นคนเลือกเอง กระเป๋าใบเล็กถูกอีกคนใส่พาดไหล่เดินดุ่มๆออกจากห้องแต่งตัวไปก่อนจะเจอชานยอลในชุดวอร์มสบายๆที่เหมือนรอกันอยู่แบบนั้น

 

น้องยิ้มให้ เขาเลยยิ้มกลับไป

 

พี่จะกลับแล้วเหรอครับ

 

อืม

 

ขับรถดีๆนะครับเขาเลิกคิ้วอย่างสงสัย และยิ้มกลับไปให้อีกฝ่ายคงบอกตามมารยาท

 

เหมือนกันล่ะ ดึกๆมืดๆนายก็ขับดีๆ

 

 

ภายในห้องถ่ายแบบทุกฝ่ายยังคงเลือกรูปกันอย่างขะมักเขม้น จนดูจะกลายเป็นเคร่งเครียดกันไป

 

ชานยอลๆมานี่เร็ว จินฮวานกวักมือเรียกตอนที่เห็นชานยอลกำลังเดินถือน้ำมาทางนี้

 

บนหน้าจอ Macปรากฎรูปกว่าห้าสิบรูป จินฮวานชี้รูปที่ตัวเองชอบและทีมงานชอบขึ้นมา คะแนนโหวตกำลังเท่ากันอยู่ตอนนี้และมันอยู่ที่

 

เลือกที่เราชอบหน่อยสิ

 

ใบหน้าคมจ้องมองไปยังรูปสองรุปนั้น รูปแรกเป็นรูปที่เรากำลังจะเดินเข้ามาหากัน จังหวะก้าวเท้าและรอยยิ้มของพี่แบคฮยอนสดใสและเข้ากับคอนเซ็ปต์ และภาพสวยมาก

 

อีกรูปเป็นภาพใบหน้าของตัวเองที่วางทิ้งไว้บนไหล่ สายตาของเขาตอนมองใบหน้าได้รูปตอนนั้น... มันเป็นช็อตที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามองไปตอนไหน ไม่ได้อยู่ในส่วนที่บรีพ

 

และมันชัดเจนเสียจน....

 

ชานยอลหันไปมองหน้าพี่จินฮวาน และอีกฝ่ายก็มองอยู่นานแล้ว

 

พี่ชอบรูปนี้ ชี้ไปที่รูปที่เด็กของตัวเองเอาแต่จ้องอยู่นาน

 

เอาล่ะพี่ว่าพี่รู้นะว่าเราชอบรูปไหน ใช่มั้ย ปาร์คชานยอลพยักหน้าก่อนจะยิ้มให้พี่จินฮวานที่เดินเข้ามาตบไหล่

 

ดีล!

 

 

 

            เพียงแค่รูปใบหนึ่งทำให้ใครคนนึงยิ้มออกมาได้ตลอดทางนานนับสิบนาที รอยยิ้มนั้นก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นคนในรูปที่กำลังทำให้ยิ้มอยู่ตอนนี้ยังยืนอยู่ที่ลานจอดรถ

 

พี่...ยังไม่กลับเหรอครับ รูปนั้นถูกสอดเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน

 

แบคฮยอนชี้ไปที่รถของตัวเองก่อนจะชี้เน้นๆไปที่ล้อหน้าข้างซ้าย

 

ช่างบอกจะมาตั้งแต่สิบห้านาทีที่แล้ว... รอจนรากงอกแล้วเนี่ย

 

 

            สุดท้ายปาร์คชานยอลก็อาสาไปส่งแบคฮยอน อีกคนโทรแคนเซิลไปแล้วและเลื่อนเป็นให้มาจัดการพรุ่งนี้แทน

 

            วันนี้บนรถของชานยอลมีเพลงสากลและอีกฝ่ายก็เปิดมัน เป็นเพลงจังหวะ funky ตอนแรกไม่ชอบแต่ชานยอลกำลังเปิดวนมารอบที่สามแล้ว เขาว่าเขาฮัมตามได้แล้วแหละ

 

รถติดนะครับ

 

พี่จินฮวานชอบใช้งานให้เลิกช่วงเวลารถติดตลอดนั่นแหละ

 

ฮ่ะ ตลกดีที่ชานยอลหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

อยากบอกอีกรอบ

 

ครับ ?

 

นายถ่ายแบบออกมาดูดี โชคดีที่รถติดอยู่...ไม่งั้นเขาคงควบคุมตัวเองไม่ได้จากคำพูดที่พูดออกมาโต้งๆแบบนั้น

 

เพราะได้ถ่ายกับพี่มั้งครับ

 

ขนาดนั้นเลย

 

อยากขอบใจอีกรอบด้วย ที่ทำให้คิดได้

 

“…”

 

ที่จริงฉันงี่เง่าเองนั่นแหละแบคฮยอนเงียบไปซักพัก ก่อนจะคิดว่าเขาจะพูดออกไปดีมั้ยและเขาก็พูดออกไปจนได้

 

เรื่องบางเรื่อง... เราไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนทั้งโลกรู้นี่จริงมั้ย

 

...

 

ภาพลักษณ์ของฉันมันถูกมองไปทางนั้น จนมากเกินไปเหมือนถูกจับผิดทุกครั้ง

 

            ชานยอลคิดว่าตัวเองเข้าใจในสิ่งที่อีกคนกำลังค่อยๆบอกออกมา และมันไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลยกับการยอมรับตัวตน แต่เพราะสายงานแบบนี้...บางทีเขาก็เข้าใจพี่แบคฮยอนแล้ว

           

...ไม่หรอกครับ ทุกคนชื่นชมพี่ต่างหาก รวมถึงตัวเขาเองด้วย

 

...

 

เอาจริงๆพี่หล่อนะครับ

 

ประชด ?

 

จริงๆครับ

 

ประชดจริงๆครับ ? ชานยอลหัวเราะ

 

เท่ยังงี้ อีกหนที่เด็กนั้นชูนิ้วโป้งขึ้นมาให้

 

ยังดีที่เป็นนิ้วโป้ง

 

พี่ครับ!” แบคฮยอนหัวเราะเสียง รถเริ่มเคลื่อนตัวไปช้าๆ

 

แต่หล่อน้อยกว่าผมนิดนึงนะครับ

 

แบบนั้นก็ได้ ถ้านายสบายใจ ชานยอลทำตัวไม่ถูกเมื่อกำลังถูกจ้องมอง รอยยิ้มอ่อนๆบนในหน้าขาวนั้น เขาเผลอทำตัวหายเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว

 

ไปหาอะไรทานกันมั้ยครับ ชานยอลพูดในตอนที่หันหน้าหนีไปทางอื่น เรายังไม่กินอะไรกันตั้งแต่เริ่มถ่าย เขาคิดว่าพี่แบคฮยอนก็คงยังไม่ได้กินเหมือนกัน

 

เอาดิ

 

ให้พี่เลือกเลยครับ

 

ไก่

 

ได้ครับ

 

เห้ยไม่ปฏิเสธเหรอ แพคหายนะเว้ย

 

พี่ยังไม่กลัวเลยนี่ครับ

 

ก็เพราะไม่มีอยู่แล้วไง

 

ผมเห็นชานยอลสวนขึ้นมาแบคฮยอนเลยได้แต่กะพริบตาปริบๆ กำลังงงเพราะสีหน้าที่เปลี่ยนไปของปาร์คชานยอล ที่เห็นหน้าเขา

 

ก็เห็น..

 

ช่างเถอะ หิวแล้ว

 

            และชานยอลก็แวะในร้านไก่ทอดข้างทางให้ เรากินกันเหมือนคนไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมง และก็นั่นแหละถ้าพี่จินฮวานรู้ว่านายแบบของตัวเองมานั่งกินไก่ในเวลาค่ำคืนดึกๆแบบนี้ โดนด่าไปสามวันแน่

 

ผมมีวิธีนะครับ กินยังไงให้ร่างกายยังเหมือนเดิม ซิกแพคแน่นเหมือนเดิม

 

ยังไง

 

ผมไปเตะบอลต่อครับ

 

จะจุกตายมั้ย

 

ลองดูมั้ยครับ

 

เดี๋ยว...สองคนเนี่ยนะ มันจะสนุกมั้ยอ่ะ

 

ไม่ลองไม่รู้นี่ครับไปด้วยกันนะครับ

 

            เรามาถึงสนามบอลขนาดย่อมที่อีกคนบอกเป็นของเพื่อนที่รู้จัก ปาร์คชานยอลเดินหายเข้าไปในที่ติดต่อประชาสัมพันธ์ก็นี่มันเวลาห้าทุ่มแล้ว คงจะใกล้ปิดแล้วแหละ แต่คนตัวสูงที่เดินยิ้มร่าออกมาก็ทำให้เขาประหลาดใจ และในมือนั้น

 

ไปครับ นี่ชุดพี่

 

จริงจัง ? อีกฝ่ายพยักหน้า

 

 

 

ฉันว่ามันตลกว่ะ

 

ไม่เห็นตลกเลยพี่ เอ่อ... ชานยอลเท้าเอวมองไปรอบๆเท้านั้นเหยียบลูกฟุตบอลเอาไว้ ก่อนจะกำลังวางแผนที่จะเล่นในใจ

 

งั้นพี่เป็นฝ่ายรับ

 

“…”

 

รับลูกที่เป็นโกน่ะครับ

 

อ่าฮะ

 

“…”

 

อย่าเตะมาแรงแล้วกัน เดี๋ยวสูญพันธ์

 

            ทั้งคู่หัวเราะออกมาก่อนที่ชานยอลจะมองตามคนที่วิ่งออกไปยังโกที่อยู่ไม่ไกล เขาเห็นรอยยิ้มนั้นจากที่ไกลๆ มันสดใสกว่าอะไรทั้งนั้น

 

เฮ้ ! ลองเตะมาก่อนดิวอร์มๆ ชานยอลทำตามอย่างว่าง่ายเขาวางลูกลงในจุดที่ยืนก่อนจะค่อยๆไล่ลูกขึ้นไปใกล้เรื่อยๆ และยิงเข้าไปที่มีใครยืนอยู่อย่างมุ่งมั่น

 

เยสส !”

 

 

            ปาร์คชานยอล 1-0

 

 

ไม่หนุกแล้วอ่ะ ฉันวิ่งบ้างดิยืนแบบนี้ไม่เห็นได้อะไร

 

งั้นพี่ออกมาแย่งลูกกับผม ใครยิงเข้าได้มากที่สุดชนะครับ

 

เสร็จแน่ไอ้น้อง

 

พี่ครับ...มีข้อแลกเปลี่ยนกันดีมั้ยครับ

 

จะท้าเหรอ

 

เปล่าครับ แค่...

 

 

ถ้าพี่ชนะพี่จะทำอะไรผมก็ได้ แต่ถ้าผมชนะ...ผมขออะไรพี่บางอย่างได้มั้ยครับ

 

 

และชานยอลก็ยิงเข้าประตูถึงสิบลูกก่อน ทันที่เจ้าตัวบอกว่าตัวเองครบสิบลูกแล้วแบคฮยอนถึงขั้นค่อยๆฟุบตัวนอนลงกลางสนามหญ้าอย่างเหนื่อยอ่อน เหงื่อซึมจนเปียกเสื้อที่อก หลับตาหอบหายใจแรง และเพราะแสงมืดที่ทาบทับกับความรู้สึกใกล้ชิดทำให้เขาลืมตามาเห็นว่าชานยอลมานอนลงข้างๆ และหอบหายใจแรงไม่ต่างกัน

 

เก่งนี่หว่า

 

พี่ก็เก่งกว่าที่ผมคิด

 

นี่..ทำไมอะไรๆฉันก็ดูดีกว่าที่นายคิด สรุปนายคิดว่าฉันเป็นคนยังไง

 

ให้ผมบอกจริงๆเหรอ

 

กวนป่ะ แบคฮยอนช้อนตาขึ้นไปมอง พอดีกลับที่อีกคนหันหน้ามามองกันพอดี และเขาเห็นเม็ดเหงื่อที่มันกำลังจะไหลเข้าตาโตๆนั่น

 

            มือเรียวเลื่อนไปเช็ดออกให้ทันทีที่เห็นแบบนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังใจเต้นแรงยิ่งกว่าเหนื่อยจากการเล่นฟุตบอลมากว่าชั่วโมงนึงเมื่อกี้นี้อีก

 

เข้าตาคงแสบ

 

...ขอบคุณครับ

 

            แบคฮยอนยันตัวขึ้นนั่ง คิดแล้วก็ตลกดีใครเขามาเล่นบอลกันในเวลาที่ควรจะนอนแบบนี้ เจ้าของที่นี่ก็แปลกจังที่อนุญาต และตอนนี้มันคงดึกมากแล้วด้วย

 

“…พี่แบคฮยอนครับ ผมชนะ

 

ทวงนี่หว่า อ่ะๆว่ามา

 

ที่ผมจะขอ คือ

 

 

ผม..ขอมาเจอพี่ทุกวันได้มั้ยครับ

 

 

 

 

แบบไหนก็ได้

 

 

 

 

จะพาไปเตะบอลอีกเปล่า

 

ไปมั้ยครับ

 

            วันนี้เป็นหยุด มีเวลาว่างหลังจากกลับมาจากเล่นบอลเมื่อวานก็เมื่อยนิดหน่อยตามประสา แต่ก็เพราะเขาแพ้ก็เลยต้องทำตามสัญญาของชานยอล และเปลี่ยนจากทุกวันเป็นแค่อาทิตย์เดียวก็พอมั้ง

 

ไปที่อื่นดีกว่า ให้ฉันขับมั้ยจะพาไป รถของแบคฮยอนซ่อมเสร็จแล้วและมันยังจอดอยู่ที่บริษัทพี่จินฮวาน วันนี้ชานยอลเลยมารับอีก

 

ไม่เป็นไรครับ พี่บอกมาผมพาไปได้ทุกที่ที่พี่อยากไป

 

กลัวฉันพาไปขายเหรอ

 

ก็ถ้าพี่เป็นคนซื้อผมโอเคนะครับ แบคฮยอนหัวเราะออกมาเสียงดัง โดยไม่ได้คิดอะไรเลย

 

เดี๋ยวนี้เขาฮิตทำกิจกรรมอะไรกัน

 

ดูหนังมั้ยครับ

 

            หนังเรื่องนึงก็เหมือนชีวิตคนเพียงแค่มันจบภายในไม่กี่ชั่วโมง มีทุกรสชาติและเดาตอนสุดท้ายไม่ได้ เหมือนอย่างคนที่นั่งหลับคอตกมาทางฝั่งคนขับอยู่ตอนนี้

 

            ในห้างวันอาทิตย์ตอนเย็นที่คนเยอะเป็นปกติเราเดินเงียบๆกันไปเรื่อยๆในโซนเสื้อผ้าผู้ชาย ชานยอลที่เดินนำอยู่ข้างๆก็หลุดขำออกมา เมื่อเด็กนี่มันเห็น...

 

ถ่ายให้รูปให้ผมหน่อยได้มั้ย

 

ตลกละ มันเป็นสแตนดี้ของแบคฮยอนที่ถ่ายให้เสื้อผ้าแบรนด์นึงและมันตั้งอยู่หน้าร้าน คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มมองมาทางเราพร้อมยิ้มขำกับท่าทางของชานยอล

 

เร็วๆครับ ผมเขินนะ

 

ล..แล้วจะถ่ายทำไมเล่า แบคฮยอนพูดเบาๆก่อนจะไปดึงอีกคนออกมา

 

 

 

            หลังจากดูหนังเสร็จชานยอลเอาแต่เดินอมยิ้ม ตอนอยู่ในโรงพี่แบคฮยอนจดจ่ออยู่กับหนังนั่นโคตรน่าหลงใหลและไม่รู้เลยว่ามีใครแอบมองเป็นระยะ ก่อนที่จะหยุดกะทันหันเมื่อคนที่สูงไม่ต่างกันมากมาหยุดขวางข้างหน้า

 

เป็นอะไร ยิ้มอยู่นั้นชอบแกล้งเหรอเราอ่ะ ลานจอดรถในเวลาห้างใกล้จะปิดมันเงียบจนได้ยินเสียงหายใจรดรินกันอยู่ไม่ไกล

 

            สายตาของชานยอลหยุดอยู่ที่ใบหน้าขาว ปากที่ยกยิ้ม ขี้แมลงวันเม็ดเล็กเหนือริมฝีปาก...ทุกอย่างที่ล้วนดูดีเมื่อมองใกล้ๆแบบนี้

 

            และเพราะชานยอลไม่ตอบอะไรแบคฮยอนเลยก้าวถอยออกมา

 

กลัวสัตว์ประหลาดออกมาล่าเหรอถึงทำเป็นเงียบ

 

ชู่ว

 

ไม่เงียบ เพราะเสียงหัวใจภายใต้อกข้างซ้ายของปาร์คชานยอลมันเต้นดังจะตาย..

 

 

พี่สนุกมั้ยครับ

 

หนังสนุก แปลกดีกับคนที่ไม่คิดว่าจะสนิทกันได้เร็วแบบนี้ และเราก็ไม่ได้อึดอัดกันเลยด้วยซ้ำ

 

แล้วมากับผม พี่สนุกมั้ยครับ

 

สองวันเองนี่....เหลืออีกตั้งห้าวัน

 

“…”

 

จะบอกแล้วกันนะ แบคฮยอนโบกมือเมื่อตอนที่ถึงคอนโดเขาหยุดอยู่ที่ลิฟต์ ตั้งใจจะรอให้รถของชานยอลขับไปก่อน และมันอีกซักพักเลยกว่าที่เด็กนั้นจะขับออกไป

 

 

 

            ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาแบคฮยอนมีสอบย่อยทั้งถ่ายงานเล็กๆน้อยๆ พอตื่นเช้ามาวันนี้ร่างกายก็เลยล้าๆหนักหัวจนจะลุกขึ้นไม่ไหว

 

พี่ครับ วันนี้มีตารางงานมั้ย

 

(มีสัมภาษณ์ เอ๊ะทำไมเสียงเป็นแบบนั้น)

 

หนักหัวอ่ะพี่ ไม่น่าไปไหว ผมขอโทษ

 

(ไหวมั้ยเดี๋ยวพี่ขับรถไปรับ )

 

แบคฮยอนกำลังจะปฏิเสธพี่จินฮวานไป แต่ดันได้ยินเสียงแทรกเข้ามาเหมือนมีงานด่วน

 

(เอางี้เดี๋ยวพี่ส่งคนไปดูแล ไม่ไหวต้องไปโรงพยาบาลเข้าใจมั้ย)

 

 

(ห้ามปฏิเสธ!)

 

ยังไม่ทันได้พูดด้วยซ้ำ...

 

ครับผม

 

            พอวางงสายเสร็จแบคฮยอนก็หลับไปแทบจะทันทีหลังจากนั้น ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มเพราะอยู่ๆมันก็หนาวสั่นขึ้นมา

 

เหมือนหลับไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง แบคฮยอนลุกขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวหนักอึ้ง สงสัยคนที่พี่จินฮวานส่งมาจะมาแล้ว คงเป็นทีมงานซักคน

 

แต่เปิดประตูออกก็เห็นว่าเป็นชานยอล...

 

อ้าว มาได้ไง

 

ชานยอลยืนสำรวจคนป่วยตามที่พี่จินฮวานบอก พี่แบคฮยอนดูโทรมไปจริงๆหลังจากไม่ได้เจอกันสามสี่วันตั้งแต่ครบอาทิตย์ที่สัญญากันไว้จากบอลที่เขาชนะ แถมเสื้อก็ยังไม่ใส่ความเย็นที่ออกมาจากห้องก็รู้ว่าไม่ได้ปรับอุณหภูมิให้พอดีเลย

 

พี่จินฮวานฝากมาครับ

 

โอ้ว ส่งนายแบบมาเลยแหะ

 

...

 

อ่า แต่พี่ไม่เป็นไรแล้วขอโทษทีนะ ไม่อยากรบกวน แต่สีหน้ากับสิ่งที่แบคฮยอนพูดตรงข้ามกันชัดเจนจนชานยอลเห็นได้ชัด

 

ผมซื้อข้าวต้มมาฝาก พี่กินข้าวหรือยังครับ

 

ยังๆ

 

ให้ผมช่วยนะครับ พี่จินฮวานกำชับผมว่าต้องให้พี่กินข้าวให้หมดครับ

 

โอเค กินได้อยู่ได้ ขอบใจมา..แค่ก แบคฮยอนไอโคกออกมาจนชานยอลเอื้อมมือไปจับข้อมือบางที่รูดลงไว้ทัน

 

พี่ไม่โอเคแล้วแหละครับ

 

แบคฮยอนขอนอนก่อนเพราะเพลียสุดท้ายก็ขี้เกียจเกรงใจแล้ว บอกชานยอลไว้ว่าจะทำอะไรก็ตามสบายเลย แค่ให้ปลุกก่อนเย็นเพราะกลัวตัวเองจะนอนจนมืดค่ำไป ชานยอลเอาข้าวต้มสองถุงวางไว้ในส่วนครัวและก็เอาตัวเองไปนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เพ่นพ่านเพราะไม่ใช่ที่ของตัวเองและนั่งตรงนี้มันก็ยังพอมองออกไปเห็นในส่วนของห้องนอนที่เป็นกระจกพี่แบคฮยอนไม่ได้ปิดม่านเอาไว้

 

ชานยอลส่งข้อความไปบอกพี่จินฮวานว่าตัวเองมาถึงแล้ว แต่พอบอกว่าพี่แบคฮยอนยังไม่กินข้าวขอนอนก่อน เขาก็ถูกบ่นมาด้วย

 

ห้องพี่แบคฮยอนเป็นสีขาว อีกคนเก็บของไว้อย่างเรียบร้อยดูเป็นระเบียบดี ผนังห้องมีกรอบรูปอาร์ทๆ แต่แปลกที่ไม่มีรูปตัวเองที่ถ่ายแบบไว้เลยซักที่

 

 

คนที่โดนพิษไข้เล่นงานรู้สึกตัวขึ้นมา มองนาฬิกาที่หัวเตียงก็เห็นว่าบ่ายโมงแล้ว เขาลุกออกไปหน้าห้องก่อนจะลืมไปว่ามีใครอยู่ด้วย เพราะคนๆนั้นกำลังฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะในครัว

 

นึกว่ากลับไปแล้ว

 

เขาไม่ได้คาดหวังให้ชานยอลต้องอยู่เฝ้าจริงจังแบบนี้มันเกรงใจเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น มั้ง ชานยอลอาจจะถูกสั่งมาอีกที แต่เขาก็บอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าไม่เป็นไรแต่ดูจะเชื่อฟังจินฮวานมากกว่าแหะ

 

เฮ้

 

...

 

ชานยอล แบคฮยอนแตะลงที่ไหล่ปาร์คชานยอลก่อนที่จะสะดุ้งเพราะสัมผัสร้อนๆ

 

พี่ครับ ผมขอโทษ เขายิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายทำหน้าตาซีเรียส

 

กลับไปนอนเถอะพี่โอเค

 

แต่เมื่อกี้ตัวพี่ร้อนมากเลยนะครับ ไข้พี่ไม่ลด เขารู้สึกถึงไอร้อนจริงๆพอจะเอ่ยปากถึงโรงพยาบาลอีกคนก็ส่ายหัวไม่ยอมเหมือนเด็ก

 

งั้นผมเช็ดตัวให้นะครับ

 

บอกตรงๆตอนนี้เขาก็รู้สึกไม่มีแรงจริงๆทั้งที่นอนไปแล้ว เขานั่งพิงไปกับโซฟาก่อนไม่นานชานยอลจะออกมาพร้อมกับน้ำอุณหภูมิห้อง มองตามตัวที่เป็นสีแดงเพราะพิษไข้ ถ้าไข้ไม่ลดเขาคงต้องพาพี่แบคฮยอนไปโรงพยาบาลจริงแล้วดูแล้วจะไข้สูงมากและมันก็อันตรายมากเหมือนกัน

 

คนที่ถูกเช็ดตัวให้กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่ร่ำไป ชานยอลดูคล่องแคล่ว เขานอนยิ้มมองตอนที่ผ้าเช็ดมาที่คอ และมันจั๊กจี้เลยขำออกมา

 

ขอโทษครับ

 

ไม่เป็นไร แค่บ้าจี้

 

ตลกดี ไม่เคยมีผู้ชายมาเช็ดตัวให้ อีกฝ่ายพึมพำ เขาเห็นว่าพี่แบคฮยอนดูอ่อนเพลียและเหมือนจะหลับ

 

มือหนักดี เขายังคงเช็ดตัวไปตามปกติและฟังอีกคนที่พูดไปเรื่อย เสียงนั้นเริ่มเบาลงๆ จนพี่แบคฮยอนหลับไปอีกครั้ง

 

 

บ่ายสาม.

 

ชานยอลคิดว่าควรเข้าไปปลุกคนในห้องเพราะระหว่างที่รอเขาก็อุ่นข้าวต้มไว้แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นพี่แบคฮยอนยืนเหม่ออยู่หน้าห้อง

 

แบคฮยอนกำลังคิดว่าเขาเข้าไปนอนในห้องด้วยวิธีไหน ละเมอเดินเข้าไปเหรอ

 

หรือชานยอลพยุงเข้าไป

 

เอ๊ะ หรือกลิ้งเข้าไปเองวะ

 

หรือ...

 

พี่ครับ?

 

ห้ะ?”

 

ตื่นแล้ว ทานข้าวต้มมั้ยครับจะได้กินยา

 

อ่าขอบใจ กินด้วยกันดิ

 

เป็นข้าวต้มปลาทั้งสองถ้วย แบคฮยอนยังกินได้ตามปกติไม่ได้มีอาการเบื่ออาหาร แต่แค่กำลังกินช้าเป็นเต่า เขามองถ้วยของชานยอลที่หมดแล้ว

 

นี่

 

...

 

ฉันไปนอนในห้องได้ไงอ่ะ

 

...

 

กลิ้งฉันไปไง

 

ไม่ใช่ครับ....พี่เหาะไปเอง

 

ไปหลอกเด็กเหอะ ไอ้บ้า

 

            ที่จริงก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วพอได้กินข้าว กินยา แถมได้เช็ดตัวให้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาบ้าง ชานยอลง่วนอยู่กับการล้างจาน ดูเป็นผู้ชายที่ทำได้ทุกอย่างต่างจากเขาที่ขี้เกียจทำทุกอย่างที่เป็นงานบ้าน

 

ใครได้ไปเป็นพ่อบ้าน โชคดีเลยนะเนี่ย หลังจากมองตามอยู่นานแบคฮยอนก็เอ่ยปากออกมา

 

ผมเหรอ

 

อื้อ

 

แล้วก็ต่างคนต่างเงียบที่จริงก็ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้มันก็เย็นแล้วด้วยแต่จะออกปากไล่ให้กลับบ้านก็คงจะน่าเกลียด ให้อยู่ต่อก็กลัวจะทรมานเด็กอีก ก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้นแบคฮยอนถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเป็นใครโทรมา

           

            พี่จินฮวานเองที่โทรมาหาแต่ถามถึงปาร์คชานยอลว่าทำไมอีกฝ่ายไม่รับโทรศัพท์ ก่อนที่จะขอคุยกับชานยอล ชานยอลมองหน้าเขาก่อนจะได้ยินแค่คำว่าครับ ครับ และก็ครับ

 

สั่งอะไรอีกอ่ะ

 

...ให้อยู่เป็นเพื่อนพี่ครับ

 

ม..ไม่ต้องก็ได้

 

ผมขอโทษนะครับ และทันทีที่พูดจบคนที่นั่งตรงข้ามกันก็ถอยเก้าอี้ไปจนเกิดเสียง มือที่เลื่อนมาจับผมเขาขึ้นพร้อมฝ่ามือที่แตะลงบนหน้าผาก เล่นเอาเก็งอีกแล้ว

 

ตัวพี่ยังร้อนครับ เวลากลางคืนไข้จะสวิงผมอ่านมาตอนที่พี่หลับ

 

ถ้าพี่ไม่รังเกียจ ผมนอนในนี้ก็ได้นะครับ

 

            แบคฮยอนไม่รู้ว่าเขาจะตอบยังไง แต่ก็บอกไปว่าให้เข้ามานอนด้วยเพราะยังไงเตียงเขาก็ติดพื้นอยู่แล้ว ชานยอลนั่นแหละจะกลัวติดไข้เขาหรือเปล่า

 

เสื้อตัวใหญ่มี...แต่กางเกงเนี่ยดิเอาไงวะ

 

ผมใส่ได้หมดครับ

 

แบคฮยอนหยิบวอร์มออกมายื่นให้ชานยอล มันใหญ่สุดในตู้แล้วแหละ แต่พอชานยอลอาบน้ำเสร็จออกมาแบคฮยอนก็ขำพรืด ขาลอยมาเชียว

 

พี่ขำผมเขินนะครับ

 

            จัดแจงที่นอนเสร็จแบคฮยอนก็นอนลงไปทั้งที่ไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้ทำอะไรซักอย่างและมันอยากนอนอย่างเดียว ชานยอลถือโอกาสปิดไฟเขาเลยมองเห็นเงาที่ค่อยๆนอนลงข้างล่าง

 

ถ้ายังไม่ง่วงจะออกไปดูทีวีข้างนอกได้นะ

 

ง่วงครับ

 

ถ้าฉันกรนอย่าเอาหมอนมาอุดปากล่ะ ชานยอลหัวเราะเขาหันทางไปฝั่งพี่แบคฮยอนที่นอนหงายอยู่

 

ขอบใจนะ เสียงนั้นแผ่วอีกแล้ว

 

 

ผมเต็มใจครับ

 

 

 

            แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวเพราะลมของเครื่องปรับอากาศ พร้อมลมหายใจที่รินรดเส้นผมสีดำสนิทให้ปลิวไหวเช่นเดียวกัน สันจมูกที่อยู่ใต้คางกับร่างกายที่ขยับไม่ได้เพราะขาที่เกี่ยวเอาไว้

 

อือ...

 

            แบคฮยอนสะลึมสะลือขึ้นมาเขาแค่รู้สึกว่าหมอนมันแข็งกอดก่ายไม่สบาย แต่ไม่คิดว่า

 

ชานยอล!” แบคฮยอนดีดตัวออกห่าง ยอมรับว่าตกใจมีแค่ชานยอลที่นิ่งและไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

ชานยอลยอมรับว่าตัวเองผิด และจำไม่ได้ว่าทำไมถึงขึ้นมานอนเตียงพี่แบคฮยอน เขารู้สึกแย่นิดหน่อยเมื่อเห็นว่าพี่แบคฮยอนเสยผมขึ้นพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างแรง กับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

 

ผมขอโทษ

 

            เขาพูดได้แค่คำๆนี้

 

 

            ช่วงสายชานยอลเปลี่ยนชุดเพื่อจะเตรียมตัวกลับ บรรยากาศระหว่างเรามันช่างอึดอัด ตรงหน้าแบคฮยอนมีขนมปังกับแยมสตอร์เบอร์รี่ที่ชานยอลทำวางไว้ให้ ก่อนจะหันไปสนใจแจ้งเตือนจากเวนดี้หลังชาร์จแบตจนเกือบเต็มที่ไม่รู้มันหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

Wendyy.

ไลน์ไม่ตอบเลยนะ!

 

b

ป่วยนิดหน่อย

 

Wendyy.

เอ่าจริง หายยัง

 

b

ดีขึ้นแล้ว

 

Wendyy.

จะบอกว่าได้หนังสือแล้วเดี๋ยวเอาเข้าไปให้ได้ป่ะ

 

            ยังไม่ได้ทันตอบเวนดี้ไป เพราะชานยอลยังอยู่และพอดีกับที่อีกคนเดินมายืนอยู่ข้างหน้าพอดี

 

ผมกลับก่อนนะครับ ชานยอลเห็นอีกคนยิ้มๆอยู่กับหน้าจอเลยพึ่งได้บอก

 

ขอบใจมากๆนะ

 

ครับ ผมขอโทษจริงๆนะครับ

 

ขอโทษเหมือนกัน

 

 

ไว้ว่างๆ...เดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าว

 

ชานยอลยิ้มออกมาได้เล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมามองคนที่เดินตามมาข้างหลังเพราะหยุดกะทันหัน ตัวแบคฮยอนเลยชนแผ่นหลังเต็มๆ

 

เอ่อขอโทษครับ

 

หยุดทำไมเนี่ย

 

“…เวลานอนพี่ควรใส่เสื้อด้วยนะครับ ปรับแอร์ให้พอดี เดี๋ยวไข้กลับมาอีก

 

อ..อื้ม

 

            พอชานยอลออกไปเขาก็ทิ้งตัวลงเด็กนั้นมันต้องรู้สึกอึดอัดมากแน่ๆ ก่อนจะตอบเวนดี้ไปว่าให้เข้ามาได้เลย และตลกมากที่บอกว่าตัวเองใกล้จะถึงแล้ว

 

ก็อกๆ

 

ย๊าห์!แบคฮยอนปิดประตูหนีเมื่อรู้ว่าใคร แต่พอเห็นว่ามันหอบของมาเยอะก็เลยต้องรีบช่วยไม่แกล้งแล้ว

 

เข้ามาๆ

 

เวนดี้ที่มาพร้อมกองหนังสือหลายเล่มและนั่นแหละเอามาให้เขาเอง เป็นหนังสือที่ต้องเอาไว้อ่านสอบตอนไฟนอล เพราะช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาไม่ได้ไปเรียนเลย

 

แบกขึ้นมาไหวได้ไงวะ

 

มีคนถือขึ้นมาช่วยเมื่อกี้ อย่างดี

 

เขาช่วยเพราะสงสารอ่ะดิ

 

ปากดีเดี๋ยวแช่งให้ป่วยไม่หาย ก่อนที่เวนดี้จะเดินเอาแอปเปิ้ลไปล้าง และเขาขอตัวไปอาบน้ำ

 

เดี๋ยว...เป็นไข้จะอาบทำไม

 

ไม่รู้ว่ะไม่สบายตัว

 

หญิงสาวได้แต่ทำหน้าเอือม เขาเองมาห้องแบคฮยอนมันไม่ได้บ่อยหรอกเคยมาติวหนังสืออยู่2-3ครั้ง อันที่จริงถามว่ากลัวมันมั้ยเป็นผู้ชายด้วย ตอบได้ว่าไม่กลัวมันอ่อนแรงจะตายผู้ชายบ้าอะไร

 

ก็อกๆ

 

แบค...ใครมาวะ

 

เปิดเลย

 

เสียงนั้นตะโกนออกมาจากห้องน้ำ เขาเลยเดินไปเปิดโดยไม่ได้ส่องดูก่อนว่าเป็นใคร

 

ผมล

 

ใครวะเวน....

 

....

 

ทั้งหมดต่างยืนงงกันไปกับความคิดหลากหลาย ประตูเล็กลงไปทันทีเมื่อคนสามคนยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงนี้ เวนดี้ค่อยๆถอยออกไป

 

....ชานยอล

 

ผมลืมกุญแจรถครับ

 

นี่หรือเปล่าคะ และผู้หญิงคนที่เดินสวนกันเมื่อกี้เป็นคนเดินเข้าไปหยิบมาให้

 

เห็นวางตรงที่ล้างจานเมื่อกี้

 

ขอบคุณครับ

 

พูดแค่นั้นชานยอลก็โค้งแล้วก็เดินหายไป มีแค่แบคฮยอนที่เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรถึงพูดไม่ออก

 

 

 

รถเบนซ์ที่ยังคงจอดนิ่งไว้ที่เดิม มีใครคนนึงที่กำลังคิดไม่ตก ผู้หญิงคนนั้นเดินสวนกับเขาตอนที่กำลังจะลงมา เธอหอบลังอะไรซักอย่างพร้อมด้วยถุงผลไม้เขาเลยอาสาช่วย แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเป็นผู้หญิงของพี่แบคฮยอน แล้วดูเหมือนเธอจะมาบ่อยเพราะรู้ตำแหน่งต่างๆภายในอย่างห้องดี

 

 

 

เล่ามา

 

จะอาบน้ำ

 

ไอ้แบค แบคฮยอนถูกกดดันโดยเพื่อนตัวดีที่ถือมีดปลอกแอปเปิ้ลไปด้วย เร่งเร้าเขาไปด้วย

 

พี่จินฮวานรู้ว่ากูป่วย เขาเลยส่งมาก็แค่นั้น

 

แค่นั้น...?”

 

อืม ไปอาบน้ำละ

 

เขาชอบมึงเหรอ คนที่ก้าวเดินไปแล้วชะงักกับคำพูดนั้น ...ไม่หรอก

 

น้องมันเป็นผู้ชาย

 

เวนดี้ลุกขึ้นไปจับไหล่มันให้หันมาประจันหน้ากัน และใช่แบคฮยอนมันหลบตา

 

แล้วมึงจะทำหน้าตาแบบนี้ทำไมวะอยากให้ส่องกระจก หน้ามึงกังวลตลอดเวลาตั้งตอนเขาขึ้นมากุญแจ

 

...

 

กลัวน้องเขาเข้าใจผิดก็รีบไปบอก

 

ไปกันใหญ่แล้ว

 

มึง

 

อะไร

 

..ถ้าเรายังยอมรับตัวเองไม่ได้ มึงจะหวังให้ใครมายอมรับล่ะวะ

 

 

เป็นตัวเองของตัวเองเถอะ มีกูหนึ่งคนที่เข้าใจ

 

อะไรเล่า แบคฮยอนโยกหัวเวนดี้ไปก่อนจะโดนแกล้งคืน เขาฉุกคิดตอนอยู่ในห้องน้ำ แววตาชานยอลมันดูแปลกไปตอนที่เข้ามาเอากุญแจ ไม่ได้คาดหวังมากนักแต่ก็รู้ว่าสายตานั้นมันดูผิดหวัง

 

 

เวนดี้ยังนั่งอ่านหนังสือที่โซฟาตอนที่เขาอาบน้ำเสร็จ พร้อมถ้วยใส่แอปเปิ้ลที่ไม่รู้หายไปไหนเกือบครึ่งแล้ว

 

เช็ดหัวแล้วเป่าให้แห้งด้วยไอ้ลูกหมาเดี๋ยวไข้กลับมาไม่มีคนดูแลหรอก

 

ครับแม่

 

แบคฮยอนถอนหายใจอีกครั้งตอนที่นั่งลงข้างเพื่อนตัวเอง

 

ยังไงดีวะ

 

หมายถึง?

 

เริ่มยังไงดี เวนดี้ปิดหนังสือก่อนจะหันไปหาคนที่เสมองไปทางอื่น มันนี่ชอบหลบตาจริงๆ

 

มึงคิดยังไงอ่ะกับน้องเขา

 

ไม่ได้คิดอะไรไปในทางนั้น

 

ถามใจดีๆ มือของเธอเลื่อนไปตบที่อกซ้ายของแบคฮยอนอย่างแรง

 

หวั่นไหวบ้างปะล่ะ เวลามองหน้าหรืออยู่ใกล้

 

 

..อือ หญิงสาวยิ้มออกมา มันคงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ตัวเองหน้าแดงแค่ไหน คิดอะไรอยู่แน่ๆ

 

เวลาไม่เคยคอยใครนะ อย่าให้อะไรๆมันกลายเป็นไม่ทันไปซะหมด

 

 


 

 

 

  

หนึ่งเดือนแล้วหลังจากที่โปรเจคโฆษณาถ่ายจบ ตอนนี้อยู่ที่ทางแบรนด์ที่รอวันเปิดตัว และแน่นอนนายแบบอย่างแบคฮยอนกับชานยอลถูกเชิญไปในงานวันนั้น ค่าตัวที่พี่จินฮวานจ่ายให้แบคฮยอนวันนี้เล่นเอาตกใจเหมือนกันมันมากที่สุดตั้งแต่ถ่ายแบบมา

 

ทำไมเยอะขนาดนี้ครับ

 

พี่ให้ส่วนนึงของพี่ด้วย

 

ทำไมครับ

 

แบคยอมทำในสิ่งที่ไม่เป็นตัวเอง ทั้งที่พี่รับปากไว้แล้วตั้งแต่แรกแต่พี่ก็ผิดสัญญาไง

 

ใครบอกว่ามันไม่เป็นผมเองครับ จินฮวานเลิกคิ้ว เด็กนี้มันไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือไงนะ ก่อนที่แบคฮยอนจะยื่นเงินทั้งหมดคืนให้เขา

 

ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้

 

เดี๋ยว ไม่ให้ลาออกนะเว้ย

 

ไม่ออก! แบคฮยอนขำออกมา พี่ดีกับผมขนาดนี้ เหนื่อยกับผมมากมายถือว่าเป็นของขวัญปีใหม่

 

ผ่านมาละย่ะ!

 

รับไปเถอะแบค งานเปิดตัว...อาจจะยิ่งกว่านี้

 

ก็ว่าแล้ว มันต้องมีอะไรอีกแน่ๆ......

 

เออพี่

 

ไรวะ

 

“…ไม่เห็นชานยอลเลย

 

ลุ้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่

 

อ่อ... แล้วถ้างั้นนัดคุยเรื่องเปิดตัววันไหนอ่ะครับ

 

อาทิตย์หน้า เขากำลังจะลุกเพื่อกลับคอนโดหลังจากที่คุยกันเสร็จ แต่ก็ถูกพี่จินฮวานเรียกไว้และยื่นซองสีน้ำตาลมาให้

 

ไม่ให้ผมออก ผมก็ไม่ออกหรอกนะครับซองอะไรเนี่ย

 

ก็เอากลับไปเปิดดู

 

 

            เขาชอบสีขาว ทุกๆอย่างในห้องเลยเป็นสีขาว รถที่ซื้อก็เป็นสีขาว เสื้อผ้าที่แขวนเรียงรายในตู้ก็ล้วนจะมีแต่สีขาว แบคฮยอนเปิดไฟหัวเตียงมองรูปสามใบที่เหมือนกันทุกใบ ตอนแรกไม่เข้าใจว่ามันต่างกันยังไง เพราะรูปนี้เป็นรูปที่เขากับชานยอลถ่ายแบบให้กับน้ำหอมเมื่อเดือนที่แล้ว ทุกครั้งเวลาถ่ายแบบไม่เสร็จเขาจะไม่ค่อยมาดูผลงานตัวเองเท่าไหร่เพราะเซ้นต์ไม่ดีในเรื่องเลือกรูปเลยคิดว่าให้ฝ่ายที่ดูแลตรงนี้เลือกกันเลยไปเลยดีกว่า

 

            เซตนี้เขาก็เลยยังไม่เห็นรูปสักใบจนวันนี้ที่พี่จินฮวานเอามาให้ เพราะอยากเน้นถึงผลิตภัณฑ์ฉากหลังของรูปเลยเน้นเป็นโทนขาวรวมถึงเสื้อผ้าของเรา รูปสามใบนี้เป็นรูปที่ชานยอลต้องเอาคางวางไว้บนไหล่ของเขาและตอนนั้นเขาถูกบรีพให้หลับตาเอาไว้ เลยไม่รู้เลยว่าใบหน้าหน้าของชานยอลกำลังหันมองมาที่เขา ด้วยระยะห่างที่ตอนนั้นไม่รู้ตัวเลยว่ามันอันตรายแค่ไหน..

 

            แบคฮยอนเอารูปมาวางเรียงทั้งสามใบ เขาสงสัยว่าทำไมถึงต้องให้มาตั้งสามรูป พอเรียงออกมาแล้วถึงรู้ว่าแต่ละรูป .... เป็นรูปที่มุมปากของชานยอลค่อยๆยิ้ม จนเป็นระบายยิ้มอ่อนโยน

 

            มันไม่ได้อยู่ตอนบรีพด้วยซ้ำถ้า และเขาไม่ใช่คนความจำสั้น

 

            หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

 

 

 

 

 

เปิดตัวที่ 6 เดือนพฤษภานะ

 

            พี่จินฮวานบอกรายละเอียดของงานเปิดตัวน้ำหอมวันนั้นเขากับชานยอลแค่ไปยืนโพสต์ถ่ายกับน้ำหอมให้สื่อได้ถ่ายรูปพร้อมป้ายขนาดใหญ่ที่จะเปิดตัวหน้าห้างหรูกลางเมืองเท่านั้นเป็นอันจบไม่ได้มีอะไรมาก

 

            แบคฮยอนมีคุยเรื่องถ่ายแบบโฆษณาเลยยังไม่ได้คุยกับชานยอลจริงจัง แต่พอออกมาอีกทีสต๊าฟคนนึงก็บอกว่าชานยอลกลับไปแล้วเมื่อกี้ เขารีบวิ่งออกมาและเห็นว่าชานยอลกำลังเดินไปถึงรถ และด้วยอะไรซักอย่างมั้งทำให้เขาเปิดประตูรถและเข้าไปในนั่งรถของชานยอลได้ทัน

 

พี่ ?

 

พาไปเตะบอลหน่อยสิ หรือที่ไปไหนก็ได้

 

            บอกตามตรงว่าแปลกใจที่อยู่ๆพี่แบคฮยอนก็พรวดพราดเข้ามานั่งในรถ แล้วยังทำเป็นนิ่งไม่หันมาสบตากันอีกต่างหาก ตั้งแต่ออกมาได้สักพักบนรถก็เงียบสนิท ตอนนี้เขาแค่ขับรถไปเรื่อยๆไมได้มีจุดหมายอะไรเลย

 

...สอบติดแล้วใช่มั้ยเห็นพี่จินฮวานบอก

 

ครับ

 

ยินดีด้วย

 

ขอบคุณครับ

 

 

            มันกลับมาเงียบอีกครั้ง

 

เวนดี้

 

 

...เป็นเพื่อน

 

ผู้หญิงที่นายเจอวันนั้น ในห้องฉัน

 

            ชานยอลจอดรถเข้าข้างทางที่สังเกตอีกทีก็กลายเป็นลานทุ่งหญ้ากว้างและไม่ค่อยมีรถผ่าน เขาหันกลับไปมองแต่ก็ไม่คิดถามว่าจะจอดทำไม มือที่ละออกจากพวงมาลัยกดเปิดกระจกทั้งฝั่งคนขับและฝั่งเขา ก่อนที่อีกคนจะหยิบซองบุหรี่ออกมาและยื่นมันมาให้กับเขา

 

            แสงไฟวาบขึ้นที่ส่วนปลาย แบคฮยอนเลยยื่นกลับไปเพื่อขอให้ชานยอลจุดมันให้กับเขาด้วย

 

ที่พี่บอกผม เพราะพี่แคร์ใช่มั้ยครับ คนถูกถามพิงไปกับเบาะก่อนจะหันไปมองคนที่มองกันอยู่แล้ว

 

ฉันคิดว่าแบบนั้น

 

แบคฮยอนหันออกไปมองด้านนอกมองออกที่ยังทุ่งหญ้าข้างทางที่ปลิวไสวเพราะแรงลม พอๆกับที่มันพัดพาควันบุหรี่นี่ให้ลอยกระจายตัวออกไปข้างนอกไม่เป็นรูปร่าง และเขาใช้เวลานั้นในการนั่งจินตนาการอยู่ว่ามันกำลังลอยเป็นรูปอะไร คล้ายก้อนเมฆบนฟ้าหรือเปล่า หรือเป็นสัตว์ชนิดไหน เผลอใช้หัวเข่ายันกับคอนโซลรถเอนหลังหลับตาลงเมื่อบุหรี่ใกล้หมดมวน

 

รู้ใช่มั้ยครับว่าผมชอบพี่

 

นั่นแหละ ทุกการกระทำมีใครบางคนจ้องเอาไว้ทั้งหมด และมันมากเกินไป

 

รู้แล้วนี่ไง แบคฮยอนหลับตาตอบออกมา รู้และเริ่มมั่นใจมากยิ่งขึ้น

 

ผมพูดจริงๆ

 

...

 

นายไม่ใช่

 

ผมไม่รู้...แต่ผมชอบพี่ผมเป็นอะไรก็ได้

 

แล้วฉันต้องพูดอะไรต่อเนี่ย

 

            ชานยอลจริงจังต่างจากที่ผ่านมาที่ไม่เคยเห็นอีกคนในโหมดแบบนี้ บางทีเขาแค่อาจจะไม่รู้จักชานยอลดีพอแบบนั้นก็ได้ และเพราะยังไม่รู้จักกันดีพอนั่นแหละ

 

แต่มันไม่น่าสนุกหรอกว่ามั้ย

 

....

 

 

จะเชื่ออะไรเด็กคนนี้ได้มั้ย

 

ขึ้นชื่อว่าความรักแล้ว มันน่ากลัวหมดนะว่ามั้ย

 

พี่กลัวที่จะรักเหรอครับ

 

เปล่า

 

...

 

กลัวที่จะเสียใจต่างหาก

 

            ชานยอลปล่อยบุหรี่ในมือทิ้งไปเขาหันกลับมามองอีกคนชัดๆ เวลากว่าหลายเดือนมันทำให้เขาคิดอะไรไปต่างๆนานา นอกจากสอบก็มีเรื่องพี่แบคฮยอน

 

เรายังไม่ทันเริ่ม แล้วทำไมพี่ถึงต้องกลัวไปก่อนล่ะครับ

 

เห้อ ก็เพราะใจเขามันอ่อนแอและมันแพ้คนแบบนี้แล้วยังไงล่ะ

 

ไม่รู้จะตอบอะไรคนที่กำลังจะหยิบบุหรี่อีกมวนที่ซองวางไว้ข้างๆอยู่ก็ถูกจับข้อมือไว้...

 

และมันบ้า

 

บ้าที่ปล่อยให้ปาร์คชานยอลฉวยโอกาสเข้ามาสัมผัส ร่างของเขาแนบชิดไปกับประตูฝั่งตัวเองปากนั้นเข้ามากดจูบ ชานยอลขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาก่อนจะวกขึ้นมาจูบอีกหน พอจะหาอากาศหายใจก็กลายเป็นว่าปล่อยให้เกลียวลิ้นร้อนนั้นได้เข้ามากวาดต้อนทุกหยาดหยดในปากตัวเองได้ไม่เหลือที่

 

 มันทั้งบ้า ทั้งรุนแรง และท้ายกลับนุ่มนวล โดยที่แบคฮยอนไม่ได้ตอบกลับไปใดๆทั้งสิ้น

 

ปฏิเสธไม่ได้...

 

 

ผมว่าผมรู้

 

 

เขาชอบจูบเมื่อกี้

 

 

มันไม่ได้แย่หรอกถ้าจะหลงรักใครซัก แต่มันแย่ตรงที่วันนึงระหว่างเราอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าของคนและกันต่างหาก

 

ซึ่งไม่มีใครอยากให้มันเป็นแบบนั้น

 

นายรู้อะไร

 

อย่างน้อยพี่ก็เขินผม

 

ก็เล่นจูบ ใครจะไม่เขินวะลองโดนมั้งปะล่ะ

 

อยากลองครับ แบคฮยอนฟาดไปที่ไหล่นั้นทันที แววตาทะเล้นนั้นมันคนละคนกับก่อนหน้านี้เลย

 

ผมเชื่อพี่นะครับ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนพี่

 

“…”

 

เปิดโอกาสให้ผมแล้วใช่มั้ยครับ ใบหน้านั้นขยับเข้ามาใกล้อีกแล้ว แบคฮยอนขยับถอยหลังจนเข้ามุมประตูรถอีกหน

 

อืออ

 

            ใบหน้าขาวนั้นแดงไปหมดโดยเฉพาะใบหูและแก้มทั้งสองข้าง ชานยอลดึงตัวเองกลับมาก่อนจะเลื่อนมือไปจับข้อมือผอมบางมาทาบที่อกข้างซ้ายของตัว

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

นอกจากที่มันจะเต้นแรงเพราะตื่นเต้นตอนลุ้นผลสอบ

 

...

 

...มันยังเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่กับพี่อีกนะครับ

 

สายตาของแบคฮยอนมองตามทุกการกระทำ มองริมฝีปากได้รูปที่เอ่ยถ้อยคำชวนเลี่ยนนั้นออกมา เขาเพียงยกยิ้มปล่อยให้เด็กนี่จับมือเขาไว้

 

เขารู้ว่ามันกำลังเต้น มันเต้นแรงเหมือนไปวิ่งมาซักสิบรอบเลยแหะ

 

รอยยิ้มที่เผยขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง พวกเขาต่างรู้ ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไปพร้อมๆกับมือที่สอดประสานกันแน่น

 






(2)





6 พฤษภาคม

 

 

ความวุ่นวายข้างหลังเวทีของงานเปิดตัวกำลังเริ่มขึ้น นายแบบสองคนมาช้า!

 

ไปไหนกันมาวะ แค่ให้ไปรับกันมันช้าอะไรขนาดนี้

 

รถมันติดไงพี่ แบคฮยอนตอบออกไปตามความ(เกือบ)จริง

 

 

 

ผมถึงแล้วครับ รอข้างล่างนะ

 

แบคฮยอนรีบวิ่งลงมาเพราะรู้ว่าตัวเองชักช้าสุดๆ เปิดประตูรถเข้าไปได้ยังไม่ทันนั่งเข้าที่ทั้งตัวก็ถูกดึงเข้าไปกอด วันนี้เขาฉีดน้ำหอมที่เราเป็นพรีเซนเตอร์...

 

เข้าใจแล้ว ว่าทำไมมันถึงต้องเป็นพี่

 

‘...ทำไม เขาจ้องตาอีกฝ่าย จับใบหน้านั้นไว้

 

โคตรยั่วอ่ะพี่

 

ฉันทำแบบนั้นด้วยเหรอ

 

 

นั่นแหละกว่าจะได้ขับออกมาจากคอนโดก็ถูกระดมจูบจนปากแทบช้ำไปหมด

 

 

แต่งหน้าทำผมเลือกชุดที่ดีที่สุดเสร็จเรียบร้อย งานก็เริ่มต้นขึ้นตอนนี้มีโชว์จากนักร้องชื่อดังกำลังแสดงอยู่ จินฮวานเดินเข้ามาเพื่อเช็คความเรียบร้อยเห็นทั้งชานยอลและแบคฮยอนนั่งอยู่ด้วยกัน คนที่ประหม่าควรเป็นเด็กใหม่อย่างชานยอล แต่สีหน้าแบคฮยอนไม่ค่อยสู้ดีซะงั้น

 

ข้างนอกคนเยอะป่ะพี่

 

เยอะ แต่คิดว่ามาดูชานยอล จินฮวานหยอกกลับไปให้มันผ่อนคลาย แต่ก็เหมือนจะไม่ช่วย

 

การขึ้นเปิดตัวจะเหมือนเป็นรันเวย์ย่อมๆทั้งชานยอลและแบคฮยอนจะต้องเดินไปตามพรมแดง ก่อนที่จะมาหยุดโพสต์ตรงพื้นที่ตรงกลาง พบผู้บริหารและเปิดป้ายขนาดใหญ่หน้าห้าง

 

สต๊าฟกวักมือเพื่อให้แบคฮยอนเริ่มออกไปเดินได้ พร้อมกับน้ำหอมที่เป็นพรีเซนเตอร์ เพราะจัดลานหน้าห้างเลยได้เห็นว่ามีคนมาเยอะขนาดไหน เขาไม่ได้ประหม่าแล้วแค่เดินไปและกลับเอง กระทั่งรู้คิวที่ชานยอลต้องเดินต่อเสียงกรี๊ดดังมากกว่าตอนเขาออกมาซะอีก อ่า...ไอ้เด็กนี่

 แบคฮยอนมาถึงก่อน ชานยอลเดินยิ้มมาสายตานั้นจ้องมองมาที่เขา ก่อนที่จะเราจะมาโพสต์ท่าอีกครั้งตรงกลางเวทีด้วยการหันหน้าเข้าหากัน เสียงชัตเตอร์รัวมาตามปกติแบคฮยอนหันกลับไปมองอย่างตกใจเมื่อถูกรั้งเอวให้เข้าไปใกล้ตอนที่ผู้บริหารเดินมาประกบข้างเรา

 

กระทั่งเสียงเอฟเฟคดังขึ้นพร้อมป้ายขนาดใหญ่หน้าห้างหรูใจกลางเมืองที่ค่อยๆกางลงมา เรียกเสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดสนั่นห้าง

 

ภาพนั้นกลับผิดคาดแม้แบคฮยอนจะไม่ได้ถามว่าใชัภาพไหนโปรโมต แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นภาพนี้ ภาพที่เหมือนชานยอลแอบมองกันอยู่ ภาพ ภาพนั้น...

 

ลมหายใจอยู่ใกล้ๆใบหู ท่ามกลางกลุ่มควันของเอฟเฟค

 

ภาพนี้ผมเป็นคนเลือกด้วยนะครับ ชอบมั้ยครับ

 

“...”

 

ชอบผมบ้างหรือยังครับ

 

แบคฮยอนหันมาอย่างตกใจใบหน้านั้นอยู่ใกล้เหลือเกิน เขาส่งสายตาว่าอีกคนที่ไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้ ตรงนี้

 

ขอเชิญถ่ายรูปกับพรีเซนเตอร์ของเรานะคะ คุณแบคฮยอนกับชานยอลค่ะ

 

 

 

 

วู้ววววว

 

สิ้นเสียงนั้นก็ตามด้วยเสียงแก้วกระทบกัน จินฮวานปิดบริษัทจัดปาร์ตี้หลังงานชิ้นใหญ่ผ่านไปด้วยดีและดีมาก คนมาให้ความสนใจนายแบบของตัวเองไม่ต่างจากน้ำหอมคอลเลคชั่นใหม่ที่เปิดตัว

 

ข้างหน้าเราเป็นอาหารซีฟู๊ดพร้อมแอลกอฮอลล์ชั้นดี จินฮวานอนุญาตให้นายแบบทุกคนกินกันได้อย่างเต็มที่ นานเข้าหลายคนเริ่มเมามายโยกย้ายไปกับเพลงจังหวะมันส์ๆ

 

เออๆ ชานยอลมึงโอบเอวแบคฮยอนทำไมว้า ~” พี่สต๊าฟคนนึงที่เมาได้ที่ถามออกมา คนอื่นๆบนโต๊ะเลยนั่งกันยิ่งรอฟังคำตอบ เรามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะตอบอะไร สุดท้ายชานยอลก็แก้ตัวไป

 

เรียกเสียงกรี๊ดครับ

 

ได้ผล จำได้ว่าหูจะแตก จินฮวานบอกมาก่อนจะดกแก้วแล้วแก้วเล่า

 

 

            แบคฮยอนลุกมาเข้าห้องน้ำเลยถือโอกาสนั้นหลบมาสูบบุหรี่ด้วย ความอบอุ่นข้างกายทำให้เขาหันกลับมามองด้านหลัง เราตัดสินใจคุยกัน...และคบกัน เพียงแค่ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครและเขาคิดว่ามันไม่จำเป็น

 

ขอดูดหน่อยครับ เลื่อนมือที่ถือบุหรี่ไปข้างหน้าอีกคน แต่มันกลับส่ายหัว ..ขอดูดตรงนี้

 

            ใบหน้านั้นก็เลื่อนเข้ามาใกล้แทบจะทันที รู้หรอกว่าคำพูดนั้นก็สองแง่สองง่าม แต่ใครจะคิดว่ามันจะทะลึ่งแบบนี้ !

 

ไอ้คนบ้า !” ด่าเขาแต่ก็หน้าแดงเอง

 

ยังไม่ตอบผมเลย...ชอบผมหรือยังครับ แบคฮยอนเดินไปปล่อยควันออกในที่ไกลๆ หันกลับมามองปาร์คชานยอล ก่อนจะระบายยิ้มและพูดมันออกมาจากหัวใจ

 

 

ชอบ

 

 

ชอบมากๆเลย

 

 

ชอบมากกว่าสีขาว ชอบมากกว่าบุหรี่....

 

 

 

 

 

 

 

มาทำไมวะ จินฮวานทักขึ้นตอนเห็นว่าแบคฮยอนนั่งอยู่ใกล้ๆผู้ควบคุมถ่ายแบบวันนี้

 

ก็...วันนี้ผู้หญิงเยอะดี

 

อ่ออออ เลยมาว่างั้น นึกคึกอะไรสนใจล่ะวันนี้

 

...

 

ทีตอนตัวเองถ่ายเห็นเดินหนีตลอด

 

เขาเรียกให้เกียรติอ่ะพี่ทั้งคู่กำลังต่อปากต่อคำกันแบบเด็กๆ สายตาของแบคฮยอนกำลังมองไปยังพื้นที่ถ่ายแบบข้างหน้า

 

ตายังไม่ชายแลเลยอ่ะนะ

 

ทำงานสิครับ

 

และเหมือนปาร์คชานยอลยังไม่รับรู้ถึงการมาของแบคฮยอน อีกฝ่ายกำลังเดินเข้าเฟรมที่มีผู้หญิงนางแบบรอเตรียมโพสต์ถ่ายร่วมอยู่

 

เห็นคนซ้ายป่ะ จำได้มั้ย

 

ไม่อ่ะพี่

 

เห็นมั้ยแค่นี้แกยังจำไม่ได้ เจนี่อ่า

 

“…อ่อเอาจริงก็คุ้นๆนั่นแหละ แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี

 

น่าแนะนำให้ชานยอลเนอะ ตอนพี่วางคอนเซ็ปต์พี่ว่าสองคนนี้เคมีโคตรเข้ากัน

 

ห๊ะ ?”

 

ชู่ว เหมือนชานยอลจะเห็นแล้วสิ

 

 

 

พักถ่ายช่วงแรกทุกคนพักไปเปลี่ยนชุดมีแค่เจนี่ที่กำลังเดินมาทางคนสองคนที่นั่งอยู่หน้าที่ควบคุม

 

สวัสดีค่ะแบคฮยอน ไม่ได้ร่วมงานกันนานเลยนะคะ

 

สวัสดีครับ อยากร่วมงานอีกเช่นกันครับ ถ้าเธอรู้ว่าเขาจำเธอไม่ได้คงเสียมารยาทน่าดู

 

ตอนแรกคิดว่างานนี้แบคฮยอนจะถ่ายด้วย

 

เตี้ยกว่าที่เขากำหนดมา

 

พี่... จินฮวานแกล้งแซว ที่จริงแบคฮยอนรับงานมาทั้งอาทิตย์แล้วเลยให้พักไปก่อนแค่นั้นแหละ

 

 

แล้วดูมาพูดว่าเตี้ยต่อหน้าผู้หญิงอีก ไม่คูลเลย

 

 

การถ่ายเริ่มต่ออีกประมาณครึ่งชั่วโมงได้ แบคฮยอนแยกไปคุยงานต่อนิดหน่อย ส่วนชานยอลก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ แบคฮยอนย่องไปข้างหลังตอนเห็นเด็กนี่กำลังจะสวมเสื้อ

 

 

เห้ย!

 

ไม่ตกใจอ่ะครับ

 

จิตแข็ง

 

แข็งทุกอย่างและครับผมอ่ะ

 

ทุเรศ แบคฮยอนทำท่าจะเดินหนีแต่ถูกคว้าแขนไว้ ไม่บอกผมล่ะครับว่าจะมา จะได้ไปรับ

 

เข้าใจผิดแล้ว ไม่ได้มาหานาย

 

...

 

มาดูสาวต่างหาก พี่แบคฮยอนเนี่ย...ยั่วโมโหเขาได้ดีเลย

 

ได้เหรอครับ

 

ได้ดิ ทำไมจะไม่ได้

 

งั้นผมก็มองได้...ใช่มั้ยครับ ชานยอลยื่นหน้ามายิ้มใกล้ๆ แบคฮยอนเลยมองค้อนกลับไป เขาล่ะเกลียดใบหน้าทะเล้นแบบนี้ชะมัด

 

และเพราะหมั่นเขี้ยวแบคฮยอนเลยเขย่งไปกัดต้อคออีกคนเบาๆ มั้ง

 

พี่!

 

สมน้ำหน้า

 

 

 

ชานยอลลล ขอถ่ายเบื้องหลัง ด่วน..

 

 

 

ห๊ะเราหันมามองหน้ากันเลิกลั่ก

 

ด..เดี๋ยวออกไปนะพี่ พี่แบคฮยอนมีเรื่องจะคุยกับผมนิดหน่อย

 

            ชานยอลหันกลับมามองคาดโทษ คนที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างกันใสตอนนี้

 

เห็นมั้ย ซนอ่ะครับ

 

สุดท้ายมันก็เป็นรอยแบคฮยอนเลยต้องหยิบคอนซีลเลอร์มานั่งทากลบให้ โดยมีชานยอลเอาแต่นั่งจ้องตาเป็นมัน ใครจะไปรู้ว่าจะโดนเรียกให้ถ่ายต่อนึกว่าถ่ายจบไปแล้วซะอีก

 

หมาน้อย พูดแล้วก็หยิกแก้มอีกคน

 

หมาบ้าอะไรหล่อขนาดนี้ ไป ไปถ่ายต่อได้แล้ว

 

ครับที่รัก

 

 

ฟอด

 

 

ไอ้ชานยอล”:

 

 

เห็นหน้าพี่แบคฮยอนเป็น -_- แบบนี้เลย

 

 

ที่ถูกเรียกออกไปถ่ายเหมือนเป็นแค่การถ่ายบรรยากาศ ถ่ายตอนที่นายแบบนางแบบเปลี่ยนชุดเสร็จอะไรทำนองนั้น แล้วก็มีแยกสัมภาษณ์ของทั้งชานยอลและเจนี่

 

จินฮวานคิดว่าจะเข้าแนะนำชานยอลให้เจนี่ ตอนที่เข้าไปคุยเล่นด้วยหลังจากที่เธอสัมภาษณ์เสร็จ เริ่มด้วยการถามนู่นนี่นั่น แต่ผิดคาดแหะ

 

 

พี่...ที่จริงเจนปลื้มพี่แบคฮยอน ใบหน้าสวยของเธอแดงซ่าน

 

จริง ?

 

 เห้อ รายนั้นนะ

 

 

พี่ครับ ผมกับพี่แบคฮยอนกลับก่อนนะ

 

อะ อ้าว แล้วไปส่งแบคมันด้วยเหรอ

 

ครับ ต้องไปส่ง

 

ไม่รู้ว่าชานยอลเดินเข้ามาตอนไหน เด็กนั้นลาทั้งเขาและเจนี่ก่อนจะรีบเดินหายออกไป หลังจากชานยอลออกไปแล้วเธอก็แปลกใจที่เด็กใหม่สนิทกับรุ่นพี่อย่างแบคฮยอนได้รวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ

 

เขาสนิทกันเหรอคะ

 

...ไม่มั่นใจ แต่คิดว่าใช่

 

จินฮวานหันกลับมามองใบหน้าเธออย่างเห็นใจ และเขาคงต้องเลิกการแนะนำชานยอลให้เธอรู้จักแล้วล่ะมั้ง

 

 

 

 

หล่อนักหรือครับ

 

หืม ?”

 

ทันทีที่ขึ้นรถมาได้ชานยอลก็พูดออกไปทั้งยังขุ่นเคืองใจหน่อยๆ ด้วย

 

อะไรชานยอล เมื่ออีกคนทำถ้าจะไม่พูดต่อแบคฮยอนก็ชักจะสงสัย

 

จะไปบอกพี่จินฮวานห้ามพี่ถ่ายแบบกับผู้หญิง แล้ววันที่ผมมีถ่ายกับผู้หญิงพี่ก็ห้ามมาครับ!

 

ทำไม จะได้จีบเขาสะดวกว่างั้น

 

ไม่ใช่ ปาร์คชานยอลถอนหายใจ บรรยากาศในรถเริ่มตึงเครียดซะแล้วสิ

 

ผมหวงพี่นี่ครับ

 

จะหวงอะไรวะ คนกันเองทั้งนั้นเลยนะ แบคฮยอนขยับตัวเข้าหาอีกคนที่ทำหน้างอแบบเด็กๆ

 

คุณเจนี่เข้าปลื้มพี่ ผมได้ยินมา

 

ห๊ะ ? เขาไม่เข้าใจที่ชานยอลบอกเท่าไหร่ ไหนพี่จินฮวานบอกจะแนะนำเธอให้ชานยอลรู้จักแล้วไหงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ

 

พี่จินฮวานจะแนะนำให้เธอนี่

 

...แล้วพี่ไม่หึงผมเลยเหรอครับ

 

            ยิ่งพูดยิ่งแอบเคืองไม่น้อยเลย พี่แบคฮยอนรู้อยู่แล้วแต่กลับนิ่งเกินไป

 

ก็เพราะเชื่อใจนายไงเล่า ไอ้เด็กบื้อ

 

 

            ถึงจะนิ่งเหมือนไม่สนใจกันแค่ได้ยินคำพูดแบบนี้เหมือนมันลบทุกอย่างในหัวออกไปได้หมดเลย หมดจนเห็นชัดว่ายังไงในความคิดและความรู้สึกของเขา ก็มีแต่บยอนแบคฮยอน

 

 

ผมจะกลับบ้านครับ

 

อ่า

 

ไปด้วยกันมั้ย ... อยู่กันมาตั้งหลายวันแต่วันนี้ชานยอลกับจะกลับบ้านแหะ

 

ไม่ดีกว่า กลับไปเถอะพ่อแม่คิดแล้ว มือนั้นเลื่อนไปยีผมเจ้านายแบบหัวฟู กลับไปเอาของครับ

 

ห๊ะ

 

พี่ห๊ะหลายรอบแล้วนะครับ

 

แม่ผมบอกให้กลับไปเอาผลไม้ ถ้าพี่อยากกลับไปพักผมจะไปส่งที่คอนโดแล้วจะรีบกลับไปหา รับรองพี่คิดถึงผมไม่นาน

 

อยู่กับแม่ไปเลย

 

            เขายังไม่เคยเจอครอบครัวอีกคนและก็ไม่ได้คิดจะไปเจอเท่าไหร่ ชานยอลท่าทางจะเกิดในครอบครัวที่มีพร้อม ดูจากภายนอกแล้วนั่นแหละ

 

พี่ครับ...พ่อกับแม่ผมใจดีนะ ท่านรู้ว่าผมกำลังทำอะไร กับใคร

 

เหรอ

 

แม่ผมรู้จักพี่นะ

 

            และสิ่งที่ชานยอลเล่าตลอดทางกลับมาคอนโดก็เล่นเขาแปลกใจ แม่ของชานยอลรู้จักเขาเพราะชานยอลสะสมหนังสือถ่ายแบบของเขาเอาไว้ในห้อง รวมไปถึงโปสเตอร์แผ่นใหญ่ มันก็เหมือนผู้ชายที่ชอบนักฟุตบอลมีหนังสือ มีภาพถ่ายอะไรทำนองนั้น

 

            ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไปทำให้ใครปลื้มได้ขนาดนี้

 

ผมเห็นพี่ครั้งแรกในโฆษณานาฬิกาครับ...แม่ยังบอกเลยว่าพี่เท่ แบคฮยอนกำลังยิ้มหน้าบานเลยแหละตอนนี้

 

หลังจากนั้นผมก็เห็นพี่อีก อีกครั้งในหลายๆที่ มันกลายเป็นว่าผมไปไหนก็เห็นแต่พี่

 

แล้วที่เข้ามาที่นี่...

 

“destiny J

 

 

 

 

 

 

ปกติแบคฮยอนจะไม่เปิดโอกาสให้ชานยอลฉวยโอกาสมากนัก แค่มากสุดก็คงเป็นกอดหรือจูบ หลังจากเด็กนั้นกลับมาจากกลับไปบ้านก็ไม่รอช้าที่เข้ามายุ่มย่ามกัน และเมื่อจูบทำท่าจะเกินเลยแบคฮยอนจะมีท่าทีปฏิเสธเสมอ

 

นอนจับมือกันก็ได้ครับ

 

แบคฮยอนนอนลืมตาในความมืดมีมือของชานยอลที่กอดเอวเขาเอาไว้ หัวโตๆนั้นซุกอยู่ที่ลำคอ เขาชอบเล่นผมของชานยอลมันเพลินดี คิดอะไรไปต่างๆนานาเผลอก้มลงไปจุ๊บที่หัวโตๆนั้น เปิดผมที่ปรกหน้าผากก่อนจะหอมลงไปจนเกิดเสียง

 

เวลาที่แบคฮยอนเป็นคนเริ่มชานยอลจะรู้สึกดีเป็นพิเศษ

 

เป็นอะไรครับ

 

เป็นแฟนนายไง

 

อันนี้มันแน่นอนอยู่แล้วครับ

 

หรือจะอ้อนเอาอะไรหรือเปล่าครับ บางทีแบคฮยอนก็คิดว่าเขาไม่ใช่เด็กสามขวบ...

 

 

แต่ผมจะบอกว่า ผมมีให้แค่ตัวและก็หัวใจของผม รับมั้ยครับ

 

ไอ้บ้า

 

            คนที่ถูกร่างใหญ่โตทับนอนฮัมเพลงเบาๆเหมือนกล่อมลูกนอนอะไรทำนองนั้น ก้มลงมองชานยอลที่นอนยิ้ม เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวแปลกๆอีกแล้ว ปกติไม่เคยหมั่นเขี้ยวกับผู้ชายคนไหนเลย

 

พี่นอนไม่หลับเหรอครับ

 

ประมาณนั้น

 

คิดอะไรที่กังวล บอกผมได้มั้ย

 

ชานยอลเงยหน้าขึ้นไปมองบางทีหัวเขาจะใหญ่กว่าใบหน้าพี่แบคฮยอนอีก และอีกครั้งที่พี่แบคฮยอนลุกขึ้นหอมหน้าผากเขา

 

พี่ผิดปกติอ่ะ

 

อะไรเล่า! วันนี้รู้สึกหมั่นเขี้ยวนิดหน่อย

 

ชอบครับจะทำตัวให้พี่หมั่นเขี้ยวทุกวันเลย

 

 

เคยได้ยินว่ามีแฟนเด็กต้องระวังว่าเด็กมันจะง้องแง้ง ขี้อ้อนจนน่ารำคาญ แต่ไม่รู้สิว่าทำไมเขาชอบให้ชานยอลแบบนี้ อีกอย่างมันไม่ได้รำคาญเลยด้วยซ้ำ ชานยอลยังมีความเป็นผู้ใหญ่ที่คิดว่าพึ่งพาได้

 

อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์...เราไม่มีถ่ายแบบเลยใช่ป่ะ

 

ชานยอลพลิกตัวมาคร่อมเขาเอาไว้ก่อนจะเอื้อมตัวไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู

 

ไม่มีนะครับของผม...ของพี่ก็ไม่มี ปาร์คชานยอลมีตารางถ่ายแบบของเขาไว้ด้วยเสมอ

 

 

ทำไมเหรอครับ

 

ก็...เปล่า

 

ผมว่าจะถามตั้งนานแล้ว พี่ไม่เห็นมีรูปที่ถ่ายแบบไว้ในห้องเลยล่ะครับ แบคฮยอนหัวเราะเหตุผลของเขามันเด็กน้อย

 

เขินตัวเองมั้ง มันไม่เห็นจำเป็นที่ต้องเอาไว้เลยคงแปลกพิลึก

 

พี่ไม่มั่นใจในตัวเองเลย

 

อืม

 

เด็กนี่มันยังคร่อมเขาไว้อยู่เลย ใบหน้าดูดีนั้นคลอเคลียอยู่ที่ปลายคางชักเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆเล็กๆน้อยๆก็เก็บทุกเม็ด

 

หล่อขนาดนี้ทำไมไม่มั่นใจตัวเองครับ มือเกลี่ยลงไปที่ใบหน้าใสก่อนจะเลื่อนหน้าไปใกล้กดจูบลงไปเบาบาง กัดริมฝีปากล่างที่เขาเองก็หมั่นเขี้ยวไม่ต่างกัน มือแบคฮยอนวางอยู่บนกลุ้มผมและขยุ้มมันเมื่อจูบของเรามันถูกชักนำโดยอารมณ์

 

และเปิดโอกาสอีกแล้ว แบคฮยอนจูบตอบกลับความร้อนแรงนั้น สัมผัสจากมือร้อนๆสอดเข้าใต้เสื้อและลูบอยู่บริเวณเอว ทั้งที่ปากยังทำหน้าที่ของมันได้ดี

 

แบคฮยอนผละออกมาหาอากาศหายใจมองใบหน้าหล่อที่เด่นชัดอยู่ข้างหน้าหวั่นไหวกับรอยยิ้มแบบนี้  รอยยิ้มที่มันทำให้เขาอบอุ่นหัวใจ

 

มันทำให้ทั้งเชื่อใจ ... และรักหมดหัวใจ

 

ไหนบอกจะนอนจับมือ ปาร์คชานยอลหัวเราะออกมา ก่อนจะเงียบไปและคว้าตัวเขาให้หันมาประจันหน้ากัน

 

...อยากทำหรือเปล่า

 

ทำอะไรครับ

 

ก็ทำแบบนั้น

 

แบบไหนครับแบคฮยอนชักหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆแล้ว อย่ามาทำเป็นไขสือ

 

เอ่าก็พี่ไม่บอกผมจะรู้เหรอครับว่าทำอะไร

 

...มีเซ็กส์ไง แบคฮยอนพูดออกมาเบาๆหันหน้าหลบตาไปทันที

 

อยากครับ

ชานยอลพูดต่ออย่างหนักแน่นและทันควัน นั่นก็ทำให้แบคฮยอนยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ บางทีมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว แต่

 

อ่า แต่ผมง่วงแล้วติดไว้ก่อนนะครับ

 

            อีกคนหันหลังให้เขาแล้วทำท่าจะนอนหลับไปเลย เล่นเอาคนที่เขินอยู่ไม่เข้าใจกับการกระทำแบบนี้เลยก็ไหนบอกว่าอยาก จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าชานยอลยังคงให้เกียรติจะได้หรือเปล่า

 

            เป็นแบบนี้แล้วแบคฮยอนเลยยิ้มออกมาก่อนจะเขยิบไปใกล้ๆแผ่นหลังที่อบอุ่นนั้น โอบกอดอีกคนเอาไว้แน่น ซุกตัวและหลับไปภายใต้ความอบอุ่นจากชานยอลคนที่ดีที่สุดของเขา

 

           

 

 

            ชานยอลแทบไม่อยากลุกตื่นขึ้นมา ทันทีที่ลืมตาแล้วเห็นว่ามีใครที่นอนซุกตัวอยู่ข้างๆ เขามอบจูบหวานๆให้พี่แบคฮยอน ก่อนจะทำหน้าที่เป็นแฟนที่ดีด้วยการปลุกอีกคนและลุกขึ้นมาเตรียมอะไรรองท้องสำหรับมื้อเช้านี้

 

            และนั่นคือสตอร์เบอรร์รี่จากสวนของย่าที่ให้พ่อกับแม่เอาขึ้นมาฝากเขา..และพี่แบคฮยอน

 

บนโต๊ะกลมสีขาวกลางห้อง มีจานใส่สตอร์เบอร์รี่หลายสิบลูกเอาไว้จนพูนจาน กับซองบุหรี่และไฟแช็ก ปาร์คชานยอลกำลังรอคนที่เข้าไปอาบน้ำและไม่นานก็ออกมา เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แบคฮยอนนั่งลงข้างๆแล้วมองออกไปข้างนอกที่เห็นว่าแสงแดดที่สาดเข้ามาตัดผ่านผ้าม่านสีขาวนั้นทำให้มันรู้สึกร้อนทั้งที่เปิดเครื่องปรับอากาศอยู่ในตอนนี้ ก่อนสายตาจะวกกลับมามองคนที่จ้องตัวเองอยู่ตั้งนานแล้ว

 

ให้เลือกครับ

 

?”

 

สตอร์เบอร์รี่หรือบุหรี่ดีครับเช้านี้

 

ไม่เลือกแบคฮยอนตอบออกไปด้วยใบหน้าที่ดูไม่สนใจมันนัก เขายืนเต็มความสูง

 

 

เพราะตัวเลือกไม่มีนาย

 

ก็จริงนิ...

 

ได้ยินแบบนั้นมันก็ยิ่งหุบยิ้มไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะน่ารักไปไหน และไม่รู้ว่าจะทำให้เขาหลงรักไปมากกว่านี้ได้ยังไง รักจนมากกว่ารัก รักจนอยากนอนกอดเอาไว้ไม่ให้หายไปไหน

 

เลิกถ่ายแบบได้มั้ยครับ ปาร์คชานยอลกำลังเข้าโหมดจริงจัง

 

แล้วฉันจะกินอะไรเล่าตลกแล้ว

 

ผมจะเลี้ยงพี่เอง ผมรวย แบคฮยอนตีไปที่แก้มอีกคนเบาๆ ยังมามีหน้าทำหน้าตาจริงจังอีกนะ

 

มาไม้ไหนอีกเนี่ย นายเนี่ยหนา เรียนให้จบก่อนเถอะ

 

ผมหวงพี่ หวงมาก

 

 ชานยอลยืนเต็มความสูง เขาเดินไปหยุดด้านหน้าและย่อตัวลงไปกดจูบที่หน้าผากมน เลื่อนใบหน้าให้เสมอกับริมฝีปาก ยิ้มหวานอีกครั้งก่อนจะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากสีแดงเหมือนสตอร์เบอร์รี่ในจาน มันทั้งหวาน ทั้งนุ่มและอร่อย.....เมื่อมือเรียวไขว้คว้าต้นคอแกร่งดึงรั้งคนตัวโตเข้ามาแนบชิดบ้าง จูบตอบกลับไปกับสิ่งที่คิดว่าเลือกไว้ดีที่สุดแล้ว

 

และปาร์คชานยอลเนี่ย...มือไวใจเร็วเป็นบ้า

 

ผมอุ้มนะ...

 

 

ทันทีที่ร่างกายสัมผัสเตียงแบคฮยอนเป็นฝ่ายเขยิบเข้าไปดึงร่างอีกคนมากอดเอาไว้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่รู้สึกว่าอยากกอด

 

ชานยอลเองก็คิดว่าตัวเองไม่อยากจะทนแล้ว พลิกตัวคร่อมร่างบางนั้นไว้ก้มลงไปฟัดซอกคอขาว...อยากกัด อยากทำรอย อยากรักมากกว่านี้

 

 

แต่...

 

เย็นไว้แบคฮยอนรู้ว่าอีกคนกำลังต้องการอะไร

 

แสดงความเป็นเจ้าของมันมีตั้งหลายวิธี

 

“…”

 

ถ้าฉันเป็นสัตว์ซักชนิด...รู้ไว้นะว่าฉันจะซื่อสัตย์แค่กับนายเท่านั้น

 

ผมรักพี่

 

หมั่นเขี้ยวพี่

 

อยากจูบพี่

 

อยากกอดพี่

 

            สีแดงมีกี่เฉดเหรอ ใบหน้าของแบคฮยอนตอนนี้คงเรียกได้ว่ายิ่งกว่าแดงเข้ม เด็กมันคารมดีแบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้วที่ว่าระวังอย่าไปหลงคารมเด็ก เข้าใจแล้ว

 

ขอกัดหน่อยได้มั้ยครับ

 

เป็นหมาหรือไงเนี่ย เหมือนอีกคนไม่ฟังกันแล้ว ใบหน้านั้นเลื่อนลงต่ำไปกว่าคอ ผมยาวๆชวนจั๊กจี้และริมฝีปากร้อนผ่าวที่แตะลงตรงไหปลาร้า แบคฮยอนเผลอเกร็งไปทั้งตัว ใบหน้าขาวเชิดขึ้น

 

            และความนุ่มหยุ่นนั้นได้ประทับตราตรึงลงไปอีกครั้งตรงจุดที่ตรงกับหัวใจ ที่มีเจ้าของแล้วคือปาร์คชานยอล

 

 

 

 

 

จบ

 

 


 

จบตรงนี้ไปเจอได้ที่ไบโอทวิต 







             บ้าไปแล้วแบคฮยอนสะลึมสะลือขึ้นมามองนาฬิกาเป็นอันดับแรก บ่ายสามโมงแล้วเรา...กันตั้งแต่สิบโมง หมดแรงเลยจริงๆ ส่วนไอ้ตัวดีหลับสนิทซุกตัวกอดก่ายเขาไว้แน่นเลย น่าเตะจริงๆ

 

ทำไมถึงตัวโตขนาดนี้ล่ะ แบคฮยอนพูดพร้อมกอดร่างกายอีกคนเอาไว้ อยู่ใกล้กันขนาดนี้ก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าร่างกาย ร่างกายนึงมันจะอบอุ่นได้ขนาดนี้

 

...เอาไว้ให้พี่กอดแบบนี้มั้งครับ ตื่นได้ทันทีเลยเชียว

 

กอดพ่อแม่บ้างหรือเปล่าเนี่ยถามไปจริงจังบ้างเล่นบ้างเพราะทำตัวไม่ถูกเลยเวลาถูกหยอดกลับแบบนั้น

 

กอดสิครับ กอดตลอดชีวิตอยู่แล้ว

 

“...”

 

อยากกอดพี่ตลอดชีวิตเหมือนกันครับ

 

ใบหน้าที่แอบยิ้มในตอนที่ซุกตัวอยู่แนบอก กับใจที่เต้นแรงเสมอขอแค่เป็นปาร์คชานยอล

 

เขินเหรอครับแก้มที่ไม่เต็มนั้นยกยิ้ม เขารู้ว่าพี่แบคฮยอนกำลังแอบยิ้ม

 

พูดมากนักแบคฮยอนเลยกัดลงไปตรงแผ่นอกนั้นซะเลย

 

จะฟ้องพี่จินฮวานครับถ้าเป็นรอยฟัน

 

นั่นทำให้แบคฮยอนผละออกมาดึงผ้านวมออกเขวี้ยงออกไปด้านข้าง มองไอ้ตัวร้ายด้วยสายตาขวาง

 

แล้วดูนายทำฉัน แผ่นอกขาวที่มีรอยแดงอ่อนๆอีกไม่นานมันคงจะชัดกว่านี้ ฆ่ากันเลยเถอะ

 

ขอโทษครับบบ ไถ่โทษด้วยการให้พี่กัดผมคืนเลย มาเร็ว

 

นิสัยไม่ดี บอกให้เบาก็ไม่เบา แบคฮยอนเริ่มบ่นอิดออดเมื่อมันเริ่มเจ็บขึ้นมา

 

เจ็บมากมั้ยครับ

 

“…”

ผมไม่เคย...

 

ให้ฉันลองทำมั้ย จะได้รู้ว่าเจ็บมากน้อยขนาดไหน

 

ไม่เอาอ่ะ! ไม่ได้ดิครับฟ้าผ่าแน่ๆอ่ะ แบคฮยอนลุกขึ้นเอาหมอนฟาดเด็กบ้านี้ทีแบบนี้รีบปฏิเสธเสียงแข็งเชียว ก่อนจะถูกดึงรั้งเอวมาใกล้

 

            ก่อนหน้านี้แบคฮยอนเคยลองเสริช...ถึงครั้งแรกสำหรับเรื่องแบบนี้กับผู้ชายว่ามันจะเจ็บมากขนาดไหน

 

เจ็บครั้งเดียว เดี๋ยวแฮปปี้ตลอดไป

 

ใช้สารหล่อลื่น กะทันหันก็ครีมเลยไม่ค่อยเจ็บ

 

แบคฮยอนหันไปทางกระปุกครีมที่ตั้งอยู่ในห้องอัตโนมัติ และมันทำให้เขาหน้าแดงขึ้นมาเพราะสิ่งที่ชานยอลใช้เป็นตัวช่วยเมื่อคืนนั้นมันคือ...

 

ผมขอโทษนะครับ ที่รุนแรง

 

“…”

 

ผมสัญญา ว่ามันจะเกิดแค่กับพี่...แค่คนเดียว

 

            เดี๋ยวนะ...อันนี้เขาควรซึ้งใจมั้ย ถ้าบอกว่าเออจะไม่รุนแรงแล้วอะไรแบบนี้ก็ว่าไปอย่าง

 

อืม

 

            แต่ก็...รู้สึกดีนั่นแหละหน่า

 

            ใบหน้าเราเคลื่อนเข้าหากันครั้งเราจูบกันในตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ผละออกเคลื่อนเข้าหากันอยู่อย่างนั้น

 

หวานกว่าสตอร์เบอร์รี่ทั้งโลกเลยครับ

 

ปากดี

 

นายก็เป็นนิโคตินของฉันแล้วชานยอล....

 

 

 

 

 

Always taste like you

 

 

 

 

 

 

 

จบซักที5555555555555

อันดับแรกขออภัยที่ล็อคไว้นะคะ

คือก่อนหน้านี้ที่ลงคำผิดมันเยอะมากจนแบบไม่ค่อยโอเค 

นี่ก็อาจมีอีก55555 เลยรอเปิดพร้อมกับอัพให้ครบ100เลย

และมันเยอะมากต้องขออภัยด้วยที่อยากให้มันจบในตอนเดียว เลื่อนหากันมันเลย

อย่างที่บอกได้แรงบันดาลใจจากตอนฟังเพลงstrawberries and cigarattes

มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเพลงอะไรขนาดนั้นแค่ฟังแล้วชอบ5555555แล้วได้พล็อตมาแบบนี้

เปลี่ยนจาก and เป็น or ไรงี้ไปฟังๆๆๆ

แล้วเจอกันใหม่ เร็วๆนี้ค่า >__<

 

#smileandgoCB

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 644 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2018 Jennysupat18 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:24
    อ่านแล้วอยากมีแฟนเด็กเลนยยย
    #2,018
    0
  2. #1676 cheerchanbaek (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 15:03
    อุกรี๊ดดดดดดด พี่น้องแบคกับแฟนเด็กปาร์คชานยอลของเค้าาา ฮื่อออออ น่ารักที่สุดเยยยยย อ่านแล้วแฮปปี้อ่าาา เรื่องงานก็ดี เรื่องรักๆก็ดี โอ้ยย ชีวิตนี้ของแบคฮยอนถือว่าคอมพลีตตตแว้ววววววววววว
    #1,676
    0
  3. #1519 hunnnielu947 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:59
    ชอบมาก เขินมากเลยแฟนเด็กปาร์คชานยอลดีต่อใจมากๆ
    #1,519
    0
  4. #1428 ohsen04 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:59

    ชชอบมากกกกกกแบคฮยอนและแฟนเด็กของเขา /เป็นกำลังใจให้ค่าาา

    #1,428
    0
  5. #1347 ภรรยาปาร์ค (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 11:56
    เขินอะบ้าไปแร้ววววววว
    #1,347
    0
  6. #1327 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 14:05

    น่ารัก
    #1,327
    0
  7. #1116 FULLMOON92 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 23:11
    ชอบจัง ตอนที่รู้ใจตัวเองนี้มันแบบ เฮ่อรู้สักทีนะ ดีใจจังที่รักกัน.
    #1,116
    0
  8. #874 oohse_karn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 14:39
    รุนแรงจนเอวจะหัก 55555
    #874
    0
  9. #825 SkyApril (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    ชอบมากกกกกกก ชอบที่แมนๆทั้งคู่ แต่แบคน่ารักกับชาน ชานก็ขี้อ้อน อยากมีแฟนเด็กเลย อิอิ สมกันมากกก
    ปล.สตรอว์เบอร์รี เห็นว่าเขียนงี้นะคะที่ถูก
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบทุกเรื่องเลย :))
    #825
    0
  10. #806 hunnnielu947 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 15:51
    ชอบมากเลยค่า เป็นแนวฟีลกู้ดที่ชอบมาก ฮืออออ หวานกันแบบน่ารักดี น้องก็อ้อนเอาๆๆๆ ชอบบบ
    #806
    0
  11. #758 pknbr (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 01:12
    ฟีลดีจังเลย ชอบมากเลยอ่า ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #758
    0
  12. #751 imminn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:06
    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆ ชอบมากๆ
    ปกติชอบฟังเพลงนี้อยู่แล้ว พอได้มาอ่านเรื่องนี้ยิ่งอินเข้าไปใหญ่เลย
    อยากจะอ่านอีกเยอะๆเลย รอติดตามเรื่องใหม่ๆนะคะ สู้สู้ค่าา
    #751
    0
  13. #737 บี๋ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:44
    งื้ออออ คือมันเขินมาก ชานยอลเป็นเจ้าแฟนเด็กที่ขี้อ้อนมากใครจะไปใจแข็งลง คนพี่นี่พอโหมดง้องแง้งก็น่ารักไม่เบา เอะอะจุ๊บหัวน้อง รักกันเข้าไป ฟินนนนนน
    #737
    0
  14. #686 kabodkt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:30
    โหยชอบบบบบ เขินอ่ะะชานยอลขี้หยอดสุดด
    #686
    0
  15. #685 Chakbann (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 08:32
    โรแมนติกกกกมากกกกกก
    #685
    0
  16. #684 fahpsk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:06
    เขินมาก เขินจนไม่รู้จะพูดอัลไลลล!!!? แงงง มันดีย์ต่อใจมาก ชอบบบ ><
    #684
    0
  17. #679 CB611127040506 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:30
    อยากให้ไรท์ทำเพลงอื่นของพี่ทรอยด้วย คือนี่ชอบเพลงพี่เขามากเลยฟังแล้วแบบนึกถึงชานแบคอะ 55555
    #679
    0
  18. #678 CB611127040506 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:27
    กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งงง
    #678
    0
  19. #677 CB611127040506 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:26
    เปิดเพลงคลอไปเบาๆระหว่างอ่านนี่แบบ... เขินมากกก เขินทั้งชานแบค เขินทั้งเสียงพี่ทรอย ㅠㅠ
    #677
    0
  20. #676 OHAprilOH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 17:52
    ไรท์TTTT มันดีมากกเลยอ่ะ เป็นคัทที่เขิน ตอนจบยังเขินอีก ชอบมากกกๆๆ
    #676
    0
  21. #675 명롱이 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 15:37
    โอ้โหเขินเลยจ้า
    #675
    0
  22. #674 Bubble_pp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 15:18
    เขินเลยยยย
    #674
    0
  23. #671 ชานมไข่มุก💦 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 11:39
    สนุกมากกก เต็มอิ่มสุดๆตอนเดียวอ่านทุกตัวอักษรซึมซับทุกอย่างรู้สึกดีสุดๆ อ่านเป็นชั่วโมงเลยตอนเดียวสนุกมากๆๆ
    #671
    0
  24. #670 jhajangmyun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 11:08
    ชานยอลทำไมเป็นผู้ชายที่น่ารักขนาดนี้ ฮือออออ แบคฮยอนนี่ก็น่าทะนุถนอมจริงๆเลย หมั่นเขี้ยว
    #670
    0
  25. #668 boombana (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 11:03
    โอ๊ยยยยกรี๊ดดร้องอย่างบ้าคลั่งตอนไรท์บอกไปต่อในทวิต งื้อออออน่ารักกกกกก ชอบบบบค่าาาาา รอตอนต่อไปนะค้าาาา
    #668
    0