smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 18 : one destiny

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 274 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

 

(Re-write)

 

 

 

 

 

One destiny

 

 

 

 

(Naked – James Arthur)

 

 

 

 

เสื้อเชิ้ตสีดำกับน้ำหอมArmaniสร้างความหมั่นไส้ให้กับเพื่อนร่วมห้องอย่างจงอินได้เต็มที่ มันแค่หยิบอะไรนิดๆหน่อยๆมาใส่ก็ดูดีแล้ว

 

หล่อไปไหน แค่นี้สาวก็รุมตอม

 

ไม่ใช่ขี้ไอ้สัด

 

ที่จริงกูก็ไม่ได้อยากจะลงไป

 

ลงไปที่ว่าคือวันนี้เป็นวันเปิดตัวผับใต้โรงแรมหรูหลายล้านดาวของเพื่อนซี้ของจงอินมันและเป็นเพื่อนที่ชานยอลรู้จักห่างๆอย่างแดเนียลที่เป็นรุ่นน้อง

 

ไม่ไปมึงอาจเสียใจ...เพื่อนไอ้แดนอ่ะเขาบอกว่ามีแต่เอ็กซ์ๆเจ๋งๆ

 

“...ก็ขอให้จริง

 

ผู้ชายก็ดีมั้ง เผื่อมึงเปลี่ยนใจ

 

หึ ไร้สาระ

 

ก็ว่าไป๊

 

 

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มท่ามกลางผู้คนมากมายกว่าที่คิด ปาร์คชานยอลเดินตามไอ้จงอินไปเขาไม่ได้รู้จักใครมากนัก ผิดกับจงอินมันที่ทักเขาไปทั่วทั้งหญิงและชาย มันหยุดคุยกับแดนที่หน้าผับและเราถูกเชิญมาในฐานะแขกวีไอพี ก่อนจะพาเดินเข้าไปในงานแดนมันก็ชวนให้นั่งคุยด้านข้างของผับก่อน

 

พอรู้มาบ้างว่าฐานะทางบ้านของแดเนียลนั้นค่อนข้างร่ำรวยทางอสังหาริมทรัพย์มากขนาดไหน โรงแรมที่ติดทะเลที่ซุกหัวนอนอยู่ที่นี่ก็ของครอบครัวมัน และผับที่จะเปิดเป็นทางการวันนี้ก็เป็นธุรกิจของมันเอง

 

จัดเต็มเลยนะพี่ คืนนี้...มันส์

 

มีใครพอแนะนำให้มันมั้ยจงอินกระซิบกับแดเนียลที่กำลังหยิบค็อกเทลมาให้เขา

 

พี่สนใจคนไหน สนใจแล้วมาบอกผมได้ครับพี่ชานยอล รับรองไม่มีพลาด

 

ทั้งงานเลยเป็นไงชานยอลแสร้งพูดหยอกล้อ

 

โห ระดับพี่ชานยอลใครจะปฏิเสธวะครับบบ

 

ระหว่างรอให้ดึกกว่านี้บรรยากาศรอบนอกก็คึกคักไม่แพ้กัน ทั้งเพื่อนของแดเนียลมันเองรวมทั้งจงอินต่างมีหัวข้อสนทนาหลากหลายจากเรื่องไร้สาระมาเป็นเรื่องธุรกิจและกลับสู่เรื่องไร้สาระอีกครั้งและอีกครั้ง

 

 

จนกระทั่ง

 

 

 

แขกมึงมาเพิ่มอีกละป่ะ ไปรับแขกก่อนไปเมื่อหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของแดเนียลพูดขึ้นทุกสายตาเลยจับจ้องไปที่กลุ่มคนที่มาใหม่อย่างสนใจ

 

 

และเพราะไม่รู้ว่าพระจันทร์วันนี้มันสวยมากขนาดไหน แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันสวยมากขึ้นเมื่อมันสะท้อนอยู่ในดวงตาเรียวคู่นั้น

 

ดึงดูด

 

มีเสน่ห์

 

จนรอบข้างเป็นเพียงอากาศธาตุ...

 

 

 

เอาแล้วเว้ย เพื่อนกูตาค้างละขนาดยังไม่เมา

 

แดนมึงแนะนำพี่เขา

 

ชานยอล ...

 

มึง... ไอ้เหี้ยแม่งไปละโว้ยเสียงเรียกและเสียงโวยวายทำให้ชานยอลผละจากความคิดกลับเข้ามาในกลุ่มที่อยู่ๆตัวเองก็กลายเป็นเป้าสายตาซะอย่างนั้น

 

เสือควรออกจากถ้ำได้แล้วเพื่อน มึงเอาให้สุดๆไปเลยคืนนี้

 

จริงพี่ เครื่องดื่มที่นี่...ผมบอกตรงนี้ว่าไม่มีเบาเสียงโหวกเหวกวายคงดังพอที่จะทำให้คนที่ยืนคุยอยู่กับเพื่อนหันมาทางนี้

 

            และมันทำให้สองสายตา...ดึงดูดให้จ้องกันอยู่แบบนั้น

 

 

ไม่ได้มีท่าทีเชิญชวนแต่ไม่รู้ทำไมปาร์คชานยอลถึงรู้สึกอยากบินเข้ากองไฟนั้นเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

 

ภายในที่ผู้คนต่างเบียดเสียด รอบๆข้างของโต๊ะวีไอพีก็เต็มไปด้วยสาวสวยจัดเต็มแบบที่เจ้าของมันคัดมาให้บริการถึงอกถึงใจ

 

แต่ก็มีบางคนที่ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ค็อกเทลแก้วแล้วแก้วเหล่าถูกกระดกหมดทุกครั้งที่มือเรียวขาวของหญิงสาวหุ่นสะบึมยื่นมาพร้อมกับเนื้อตัวที่แทบจะเลื่อนมาเกยทับกัน แต่สายตาคมกลับไม่ได้พิศวาสร่างกายของหญิงสาวเหล่านี้ เพราะตอนนี้มันจดจ้องไปที่ใครบางคนที่มีสีผมเด่นสะดุดตาในความมืด ผมสีเงินนั้น...กับร่างกายที่โยกไหวไปตามเพลง

 

มันเซ็กซี่...ยิ่งกว่าผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยพวกนี้เสียอีก

 

ความมึนเมาเริ่มครอบงำ มอมเมาเหล่าชายหญิงนับร้อยไปทั่วทั้งงาน

 

 

ลงไปดิ

 

“...”

 

มองยังกับจะแดกเขาแล้ว

 

ปาร์คชานยอลไม่ได้สนใจเขายังคงดื่มต่อไป ฟังบทสนทนามากมายหลั่งไหลเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ความเมาเริ่มเล่นงานไอ้จงอิน และทุกคนบนโต๊ะ

 

 

และท่ามกลางผู้คนเบียดเสียดร่างสูงโดดเด่นเดินมุ่งไปเรื่อยๆเป้าหมายเขาอาจจะอยู่ลึกไปซะหน่อย... นั่นไม่ใช่ปัญหา

 

อย่างน้อยได้รู้ชื่อก็ยังดี

 

มั้ง...

 

 

 

คนตัวเล็กที่สีผมโดดเด่นรายล้อมด้วยกลุ่มเพื่อน ใบหน้านั้นเยิ้มหวาน คงจะเมาไม่ใช่น้อย แต่ก่อนที่จะไปถึงตัวน่าจะเป็นเหล่าเพื่อนทุกคนของอีกฝ่ายต่างมองมาทางเขา และก็แหวกออกให้เหมือนยอมให้เขาเข้าไปหาคนๆนั้น

 

 

สวัสดีครับ

 

เมื่อเข้าใกล้แทบประชิดตัวเขาไม่ได้รุกล้ำใดๆได้แต่เพียงรู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ติดอยู่ที่ปลายจมูก เพลงเปลี่ยนจังหวะเป็นเร็วขึ้นจนคนตัวสูงถูกชนมาจากด้านหลัง มือหนายกขึ้นมาตามสัญชาตญาณคว้าเข้าที่เอวบางจนอดก้มลงไปมองไม่ได้

 

ขอโทษครับ

 

ต้องการอะไรครับ

 

“...คุณ

 

“...”

 

...ชื่ออะไรครับ ร่างเล็กยิ้มมุมปาก แววตานั้นเยิ้มและอีกคนก็ใช้มันมองที่เขาไล่ตั้งแต่ใบหน้าเรื่อยลงมา ก่อนที่อยู่ๆมือเรียวจะคว้าเข้าที่ข้อมือหนา ลากอีกฝ่ายออกมาจากพื้นที่ที่เบียดเสียด

 

และปาร์คชานยอลก็เดินตามออกไปอย่างว่าง่าย กระทั่งถูกอีกฝ่ายพามาหยุดที่นึง

 

 

ทำไมเหรอครับชานยอลถามออกมา หลังถูกมือเรียวนั้นดันให้ออกห่าง

 

ร้อน

 

หื้ม ในนั้นออกจะเย็นนะครับ

 

ผมเห็นคุณมองผม อีกฝ่ายพูดพร้อมพิงไปกับผนังตรงทางหนีไฟและยังคงใช้สายตานั้นมองกันไม่วาง

 

ครับ ผมมองคุณและแน่นอนว่าเขาก็ตอบออกไปอย่างซื่อตรง

 

“...”

 

คุณก็เห็น ?”

 

ไม่เห็นก็คงบื้อเต็มทน คุณมองซะขนาดนั้น

 

คุณเมา

 

หรือคุณไม่เมาล่ะครับ

 

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ลมหายใจมารินรดกัน ไม่รู้ใครก้าวเข้ามาก่อน รู้เพียงอย่างเดียวว่าปาร์คชานยอล...

 

ผมได้กลิ่นหอมจากปากคุณ

 

งั้นเหรอครับ

 

 

หลงใหล.....

 

 

ปากที่เคลื่อนเข้าไปลองสัมผัสอย่างหยั่งเชิง แตะเข้ากับริมฝีปากล่างที่เป็นสีเชอร์รี่คลึงพร้อมบดเบียดเข้าหาอย่างคนที่รู้จักกันมานานดันร่างเล็กในอ้อมกอดชิดกับผนังดังเดิม

 

ลิ้นที่กวาดต้อนในโพรงปากสีหวานเก็บทุกหยาดหยด และอีกฝ่ายก็แสนน่ารักเหลือเกินที่เปิดปากและจูบตอบกัน พร้อมข้อมือเล็กที่เลื่อนขึ้นมาคล้องรอบคอไว้พร้อมบดเบียดริมฝีปากจูบตอบกันแนบแน่นมากยิ่งขึ้นไปอีก จนไม่เหลือพื้นที่แม้แต่มดจะเดินผ่าน

 

ร้าย...

 

ผละออกมามองคนตัวเล็กที่ก้มหน้างุด ใบหน้าหวานนั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

 

ขอโทษอีกครั้งครับ

 

คุณจะขอโทษอีกกี่ครั้งกันนะ

 

“...อีกครั้ง

 

 

 

 

 

เมื่อประตูบานใหญ่ปิดลงซอกคอขาวก็ถูกครอบครอง ทุกอย่างกระจัดกระจายไปตามพื้นห้องอย่างไม่น่าใส่ใจนัก แต่สิ่งนึงที่คิดว่าควรทำนั้นคือเปิดไฟหัวเตียงขึ้น

 

มันไม่ใช่ฝัน

 

และปาร์คชานยอล...หลงคนใต้ร่างเสียเหลือเกิน

 

ร่างกายต่างบดเบียดแนบชิดไปแทบทุกส่วน ไม่รู้จะขออนุญาตอย่างไร มันหักห้ามใจไม่ไหว

 

 

ผมจะขอโทษคุณอีกครั้ง รอยยิ้มที่ได้กลับมานั้นปาร์คชานยอลถือว่าเป็นคำตอบ

 

สองร่างกายเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน เสียงสั่นเครือดังขึ้นไปตามจังหวะจนต้องก้มลงไปดูดเก็บเสียงอยู่หลายครั้ง และหัวใจเต้นแรงขึ้นเป็นพันเท่าเมื่อคนที่นอนอยู่ข้างใต้พยายามลุกขึ้นมาคุมจังหวะเอง

 

นี่มันมากเกินไป...

 

เสียงร้อง ลีลา ทุกอย่าง

 

จะทนไม่ไหวแล้ว....

 

 

ผมขอถามชื่อคุณ... อื้ม อีกครั้ง

 

ไม่มีคำตอบมีแต่การขยับขึ้นลงให้ตัวเองพึ่งพอใจแค่นั้น

 

เมื่อความต้องการปล่อยออกมาด้วยสีหน้าพึ่งพอใจไปถึงสองหน ทั้งคู่ต่างหมดแรงหอบหายใจอย่างหนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

บอกผมหน่อยไม่ได้เหรอว่าคุณน่ะ...ชื่ออะไร

 

ติดใจผมงั้นเหรอ

 

“...จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดคนที่นอนตะแคงเท้าแขนไว้ ก้มลงจูบบริเวณกระดูกไหปลาร้าที่โผล่ขึ้นเด่นชัด

 

ผมไม่บอกหรอกดูท่าอีกคนจะยังไม่สร่างด้วยซ้ำไป เพราะสายตาที่มองใกล้ๆนั้นยังหวานเยิ้มอยู่เลย

 

งั้นเหรอ

 

“..อื้อ

 

ขบเม้มที่ซอกคอเอาวไ คิดว่าถ้าถึงตอนเช้ามันต้องเป็นรอยเข้มชัด หนีไม่พ้นหรอก...สร้างหลักฐานไว้ขนาดนี้

 

ก่อนจะหลับใหลไปพร้อมกับความสุขเหมือนฝันในอีกค่ำคืนที่แสนวิเศษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่ทุกอย่างก็ผิดคาดและน่าผิดหวัง เมื่อเช้านี้ไม่มีร่างกายที่เคยสุขสมด้วยเมื่อคืน เหลือเพียงความว่างเปล่าและความมึนงงเท่านั้น

 

แม่งเอ้ย

 

ชานยอลสะบัดผ้าห่มออกอย่างหงุดหงิด มีเพียงคราบขาวขุ่นที่เปรอะที่นอนไว้ให้ดูต่างหน้าแค่นั้น

 

ก่อนจะได้ยินเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่งและเสียงเรียก ชานยอลหยิบบ็อกเซอร์มาใส่อย่างรีบและเปิดประตูให้ไอ้จงอิน

 

ไอ้เหี้ยชานยอลมึงล็อคห้องหนีกู!!

 

“...”

 

 

เพียงประตูเปิดออกและตามมาด้วยเสียงไอ้จงอินก็ไม่ทำให้ชานยอลสนใจได้ ถึงแม้ว่าตัวมันจะตะโกนด่าและถามนู่นนี่ออกมา

 

ไอ้เหี้ยมึง...

 

ปาร์คชานยอลเดินขยี้ผมเข้าไปห้องน้ำ...รอยที่คอ รอยเล็บที่ไหล่ และความเจ็บแสบที่หลัง คนๆนั้นหายไปตอนไหน กล้าหายไปได้ยังไง

 

บ้าเอ้ย!

 

 

 

 

หลังจากอาบน้ำอาบท่าคนที่ใส่เพียงยีนส์พร้อมช่วงบนเปลือยเปล่ามี่มีรอยกัดที่ซอกคอก็เดินออกมากัดขนมปังที่ไอ้จงอินน่าจะทำวางไว้

 

เล่ามาซะดีๆอย่าลีลา

 

 

เตียงยับยู่ยี่ขนาดนั้น

 

 

ทิ้งเพื่อนให้นอนที่ล็อบบี้ ไอ้นี่

 

เมื่อคืนพวกเขาทั้งคู่ต่างเมา ต่างหลงระเริงไปกับแสงสี หันมาอีกทีเพื่อนตัวดีก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้   พอจงอินจะกลับเข้ามานอนก็ต้องหัวเสียเพราะห้องดันล็อคและเขาเองก็ดันลืมเอากุญแจสำรองมา เพราะเมาเลยคิดอะไรไม่ออก เคาะห้องนานๆก็โดนเปิดประตูเออกมาด่า เลยลงไปนอนที่ล็อบบี้ด้านล่างของโรงแรม

 

กูหงุดหงิด

 

มึงนอนกับใครวะ

 

กูบอกว่าหงุดหงิด

 

เชี่ย ได้เอาแล้วหงุดหงิดเหี้ยไรอีก

 

“...”

 

ไม่ถึงใจ?”

 

ชานยอลปาขนมปังมาใส่มัน ก่อนจะเปิดประตูระเบียงออกไปยืนพิงระเบียงมองชายหาดกว้างไกล จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ไม่วายที่คนขี้เสือกอย่างไอ้จงอินจะตามออกมา

 

เขาไม่ยอมบอกชื่อกู

 

คนไหน

 

“...”

 

หรือว่าคนที่มึงมองเขาไม่วางตา...

 

อืมชานยอลตอบพร้อมกับปล่อยควันให้ลอยคลุ้ง

 

เชี่ย มึงนี่สุดๆ มันก็แค่วันไนท์สแตนด์ปะวะ ช่างปะไร

 

ไม่...

 

มึงชอบเขา?”

 

“...”

 

เชี่ย งั้นรีบไปตามหาดิ

 

กูหงุดหงิด

 

ไอ้สัดนี่พูดเป็นอยู่ประโยคเดียวไง มันคงจะทำให้มึงรู้ชื่อเขามั้ง

 

กู...พูดไม่ถูกว่ะ

 

มึงจำหน้าเขาได้ใช่มั้ย

 

ยิ่งกว่าจำได้..

 

ขี้แมลงวันจุดเล็กที่เหนือริมฝีปาก ตาเรียว มือเรียวที่จับไหล่เขาไว้เมื่อคืน...

 

“...”

 

ปานรูปหัวใจที่ใต้อกข้างซ้าย

 

ขนลุกว่ะ

 

ชานยอลปล่อยควันสีเทาให้ล่องลอย เหม่อมองออกไป เขาจำได้ทุกสิ่งที่ได้สัมผัส ทุกอย่างนุ่มนวล ร้อนแรง เราไม่เหมือนคนที่พึ่งรู้จักกันด้วยซ้ำ

 

“...กูจะลงไปข้างล่าง เดี๋ยวมา

 

เออลองไปดูเผื่อจะเจอ

 

 

 

 

 

 

 

ควรเริ่มจากตรงไหน ถามพนักงานของโรงแรมก็ไม่รู้ว่าควรจะถามยังไงแม้แค่ชื่อก็ยังไม่รู้ หน้าผับที่ปิดมีเพียงยามเฝ้าและหลับสนิท ที่นี่ไม่เหลือสภาพความสนุกเมื่อคืน ควรรออยู่ตรงนี้หรือรอที่ไหนที่จะได้เจออีกซักครั้ง

 

มันเริ่มแน่ชัดว่าเมื่อคืนไม่ใช่แค่ความสนุกหรือความเมา

 

เมาก็อาจจะใช่แต่ทุกสัมผัสเขารับรู้ได้ชัดเหมือนปกติ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหงุดหงิดอยู่แบบนี้

 

และแย่ไปอีกตรงที่เขาจำเพื่อนอีกฝ่ายไม่ได้ซักคน ก็ใครใช้ให้น่ามองอยู่คนเดียวกันล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ประสบความสำเร็จ?

 

จงอินที่เห็นเพื่อนเดินคอตกกลับมาที่ห้องก็หัวเราะออกมาอย่างสมน้ำหน้ามัน น่าแปลกที่ครั้งนี้มันดูติดใจคู่นอนของมันอย่างไม่น่าเชื่อ

 

คนที่ทำให้เสือที่เอาแต่นอนอยู่ในถ้ำอยากออกล่าอีกครั้ง....เขาก็ชักอยากเจออีกครั้งเหมือนกันแล้วสิ

 

 

 

 

 

 

กลับสู่วันทำงานที่น่าเบื่อตั้งแต่มาถึงปาร์คชานยอลก็เซ็นเอกสารไม่ได้หยุด ก่อนที่ประตูจะผลักเข้ามาอีกครั้งพอๆกับชานยอลที่ถอนหายใจแรง มีเลขาฯถือแฟ้มอีกหลายอันเข้ามาก็บอกได้ว่าเขาก็ยังคงไม่มีเวลาพักต่อไป

 

คุณชานยอลคะ อันนี้รายละเอียดของโชว์รูมใหม่ค่ะ เรื่องการออกแบบเขาถามว่าคุณอยากได้อะไรเพิ่มมั้ย

 

โอเค เดี๋ยวผมดู

 

ได้ค่ะ

 

            พอหลังจากเซ็นเอกสารไปจนถึงจุดที่ปวดตา ร่างกายสูงใหญ่พิงไปกับเก้าอี้ตัวเองหลับตาเพื่อคิดจะพักสายตาซักพัก...ผ่านมากว่าหนึ่งอาทิตย์เขาก็ไม่ได้หยุดที่จะตามหาคนๆนั้นเพียงแต่กำลังคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนแค่นั้นเอง ก่อนที่โทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะจะสั่นและรายชื่อก็ทำให้เขาอยากจะกดสายทิ้ง

 

(กูมีอะไรดีๆมาแนะนำมึงเพื่อน)

 

ขอมีสาระ เขายังคงให้จงอินมันช่วยอีกทาง มันก็เอาแต่แนะนำให้ไปผับทั่วเมืองนี้ไปเลยก็ไร้สาระประมาณนึง

 

(เอาจริงๆเราก็โง่นะ ไม่สิแค่มึง)

 

“…”

 

(ก็ไอ้แดนเป็นเจ้าของงานมันต้องมีรายชื่อแขกที่เชิญมาถูกมั้ย)

 

เอาเบอร์แดเนียลมาให้กู

 

(เย็นไว้ไอ้เสือ....ดูที่อินบ็อกซ์เมล์มึงตอนนี้)

 

หึ...

 

(กราบตีนกู)

 

อยากแดกอะไรคิดไว้

 

(แดกมาเยอะแล้ว ขอเป็นจะให้กูเลือกคันไหนน่าสนใจกว่าเยอะ)

 

ส่งเบอร์แดเนียลมาให้กูด้วยล่ะ แล้วมาเลือกเลย

 

(เยส!)

 

 

            หน้าจอโน้ตบุ๊คกับไฟล์เอกสารที่ปรากฏรายชื่อแขกที่เชิญมางานเปิดตัวผับที่ทะเลในวันนั้นกว่าแปดสิบรายชื่อ... ปาร์คชานยอลใช้เวลาถึงสามทุ่มที่เอาแต่นั่งเสริชหาข้อมูลของรายชื่อในไฟล์นี้และตอนนี้เขาหาถึงคนที่หกสิบสามแล้วก็ไร้วี่แววจะเจอใบหน้าของคนๆนั้น

 

มึงอยู่ไหน

 

(กำลังกลับบ้าน)

 

กูนั่งงมมานานแล้วยังไม่เจอเลย

 

(สู้ครับเพื่อน)

 

มาช่วยกู เดี๋ยวนี้ อย่าอิดออด...จะเอามั้ยรถอ่ะ

 

เมื่อพูดแบบนั้นใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงจงอินก็เดินถือโน้ตบุ๊คมาช่วยชานยอลค้นหารายชื่อตามไฟล์นั้น

 

ได้ไงวะ ทำไมมี ชานยอลถึงกับยกมือกุมขมับ

 

งั้นเขาก็อาจจะต้องเป็นเพื่อนของคนใดคนนึงแต่ไม่ได้ใส่ชื่อ มึงพอจำกลุ่มเขาได้มั้งมั้ย

 

ไม่

 

เหี้ยละ

 

            แต่ชานยอลตัดรายชื่อคนที่คิดว่าไม่น่าจะเป็นเพื่อนคนๆนั้นไว้แล้ว อย่างที่แก่งอมหรือเป็นผู้หญิงเพราะอย่างน้อยก็จำได้ว่ากลุ่มนั้นมีแต่ผู้ชาย ทำให้เหลือตัวเลือกน้อยลง จงอินมันเองก็ช่วยโทรปรึกษาแดเนียลให้และเราก็ตัดรายชื่อออกไปได้อีก

 

(ผมว่าคนที่น่าจะวัยปาร์ตี้และเข้าข่ายมากที่สุดในกลุ่มนั้น ก็มีคุณคิมมินซอกนำเข้าเมล็ดกาแฟ แทยงหมู่บ้านจัดสรร โบกอมสถาปนิกอ่ะครับพวกพี่ คนอื่นตัดทิ้งไปเลย )

 

            และนี่คือคำพูดของเจ้าของงานที่ทำให้ชานยอลตัดสินใจอะไรได้มากยิ่งขึ้น

 

กูขอสุ่มมินซอก กูว่ากูคุ้นสุดละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นเกียรติอย่างมากเลยนะครับ ที่ได้มาพบคุณปาร์คประธานบริษัทนำเข้ารถหรูของเรา

 

เป็นเกียรติเช่นกันครับคุณคิมมินซอก

 

ปาร์คชานยอลเชิญให้อีกคนนั่งลงตามมารยาทในห้องทำงานของเขา ก่อนที่แม่บ้านจะยกกาแฟและของว่างมาเสิร์ฟ

 

กาแฟธรรมดา อาจจะไม่อร่อยเท่าที่บริษัทคุณนำเข้ามานะครับ

 

คิมมินซอกประธานบริหารของบริษัทผู้นำเข้าเมล็ดกาแฟต้นๆของประเทศ อีกฝ่ายคงได้ลิ้มลองรสชาติมาทุกแบบแล้ว

 

เราคงอายุพอๆกันหรือเปล่าครับ

 

ใช่ครับ

 

งั้นเรียกแค่ชานยอลก็ได้ครับ อีกไม่นานก็ได้ร่วมธุรกิจกัน

 

ยอมรับว่าผมยังคงงงมากๆที่ผมถูกติดต่อมาให้พบคุณ...กาแฟกับรถยนต์ อ่า

 

...

 

ไม่เข้ากันเลยนะครับ ปาร์คชานยอลยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบแผนงานและโครงร่างของโชว์รูมรถยนต์ที่มิกซ์กับคอมมูนนิตี้มอลล์ ยื่นไปให้อีกฝ่ายดู

 

ครึ่งปีหลังเราจะเปิดตัวโชว์รูมใหม่มีห้างเล็กๆเข้ามาด้วย และเรายังไม่ได้บอกโปรเจคนี้กับใคร ยังไม่มีร้านใดติดต่อมา

 

...

 

บริษัทคุณมินซอกคนแรกครับ

 

ว้าว อีกฝ่ายร้องตาโตออกมาก่อนที่จะอ่านรายละเอียดอยู่นาน

 

อืมม...ผมขอเสียมารยาทถาม

 

ได้เลยครับ ผมยินดีตอบ

 

ไม่ใช่แค่เหตุผลทางธุรกิจใช่มั้ยที่ทำให้เราจะได้ร่วมงานกัน

 

แต่อย่าพึ่งคิดมากนะครับ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องนำเมล็ดกาแฟที่เด็ดที่สุดมาชงให้คุณชานยอลดื่ม เรื่องธุรกิจคงต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัวเนอะ

 

เขาไม่แน่ใจแล้วนะสิ ว่าถ้าคุณมินซอกเป็นเพื่อนกับคนๆนั้นจริง... แต่ก็นั่นแหละดูแสบทั้งคู่แหะ ไม่นานกาแฟในแก้วหรูหราก็ถูกวางลงต่อหน้าปาร์คชานยอล

 

จากบาริสต้าที่ดีที่สุดที่เราร่วมงานอยู่ครับ ปาร์คชานยอลไม่รอช้าที่จะลองดื่มด่ำ เพราะเขาไม่เคยทานมาก่อน แต่ก็ดี รสชาติดี

 

มันสุดยอดมากครับ

 

ขอบคุณครับ

 

ผมยินดีที่จะได้ร่วมงานกับคุณจริงๆ

 

ผมก็เช่นกัน ทั้งคู่ลุกขึ้นจับมือและกอดกันเบาๆ

 

เอาล่ะครับที่ผมถามไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่เหตุผลทางธุรกิจ

 

ครับ เขาตอบออกไปในทันใดตามความจริง

 

เราเคยเจอกันที่งานเปิดตัวผับของแดเนียล ถูกมั้ยครับ?” มินซอกเอ่ยถาม

 

ใครจะจำคุณปาร์คชานยอลไม่ได้ ตอนแรกผมก็งงว่าทำไมถึงติดต่อมา แต่ตอนนี้ก็พอเข้าใจแต่ก็อยากฟังจากปากถึงเหตุผลจริงๆ

 

ผม...

 

คุณคงจำผมไม่ได้เพราะคุณอาจจะไม่สังเกตผมเลย หรือไม่....

 

...

 

คุณก็สนใจคนอื่นมากกว่า อีกฝ่ายยิ้มกริ่ม

 

ครับ ผมสนใจเพื่อนของคุณ

 

คุณเก่งจริงๆคุณชานยอล

 

            เพราะเรื่องนี้คิมมินซอกเองก็รู้ดีจากทั้งฝ่ายเพื่อนตัวเองและคนตรงหน้า

 

กาแฟเมื่อกี้อร่อยมากมั้ยครับ

 

อร่อยครับ

 

นั่นแหละครับ คนที่ชงให้คุณดื่มคือคนที่คุณอาจจะอยากเจอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            และชานยอลก็รอเวลานี้มานานหลังจากผ่านการประชุมโหดมาถึงสามวัน วันที่เขาได้มาถึงบริษัทของคิมมินซอก รถเบนซ์สีขาวเคลื่อนมาจอดที่ลานจอดรถ วันนี้จะเข้ามาคุยงานกันเป็นทางการและจะมาดูถึงเมล็ดกาแฟและส่วนประกอบอย่างอื่นเพื่อประกอบการตัดสินใจที่จะเปิดเป็นคาเฟ่ที่โชว์รูมของเขา

 

            ปาร์คชานยอลมาก่อนเวลานัดถึงสองชั่วโมงเพื่อจะตามหา....

 

            ร่างสูงเดินเข้าไปในบริษัทที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ มีผู้คนมากมายเต็มพื้นที่ด้านล่างและต่างจิบกาแฟพร้อมพูดคุยกันด้วยท่าทีผ่อนคลาย

 

            ที่คุณมินซอกบอกไว้...มันก็สามารถตีความได้ว่าคนๆนั้นของเขา อาจจะเป็นบาริสต้า...

 

ขอโทษนะครับ ผมพึ่งเคยมาที่นี่แนะนำทางไปร้านกาแฟให้ผมหน่อยได้หรือเปล่า เขาถามกับหญิงสาวสวยสองคนและแน่นอน พวกเธอหันมาตอบอย่างรวดเร็ว

 

            ขายาวก้าวเดินเร็วไปยังร้านคาเฟ่เกือบหลังสุดของตึก ยิ่งเดินก็ยิ่งได้กลิ่นหอมของกาแฟมากยิ่งขึ้น ไหนจะผู้คนที่มีมากพอควร ที่รีบเดินมัวแต่มองข้างหน้าจนชนเขากับใครบางคน

 

ขอโทษครับ ผมไม่ดูทางเอง

 

            คนที่เขาชนพอเงยหน้ามองเขากลับเอาแต่ยืนขวางพร้อมตาโตๆนั้นที่กระพริบปริบๆ

 

เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

 

อ..อ่อ เปล่าครับ

 

            จะว่าไปชานยอลก็รู้สึกคุ้นๆอีกแล้ว...แต่เอาเถอะเขาคงต้องรีบไปต่อ

 

คุณๆ เออ...คุณจำ

 

จำ ?

 

โอเคครับ ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบเดินออกไป

           

            ภายในมุมตึกมีคาเฟ่สีขาวที่ตกแต่งอย่างสบายตา และมีผู้คนนั่งประปรายสายตานั้นรีบจดจ้องไปยังเคาน์เตอร์ที่มีทั้งพนักงานและบาริสต้าหลายคนยืนอยู่ แต่ไม่มีใครที่โดดเด่นด้วยผมสีเงิน

 

รับอะไรดีครับ หนึ่งในบาริสต้าหันมารับออเดอร์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่สายตาของปาร์คชานยอลกลับไล่มองไปยังด้านหลัง...ไม่มี

 

คุณ..ครับ

 

มีแนะนำมั้ยครับ

 

            เหมือนผิดหวังอีกแล้วที่นั่งโต๊ะติดกระจกพร้อมกาแฟที่เป็นซิกเนเจอร์ของที่นี่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมา

 

ขอโทษนะครับ พนักงานคนนึงถูกชานยอลเรียกเอาไว้ เธอมีท่าทีเขินอายและดูไม่กล้าสบตา

 

ที่ร้าน....มีบาริสต้าที่ผมสีเงินหรือเปล่าครับ

 

ผมสีเงินเหรอคะ เคยมีค่ะเขา-

 

น้องๆ ก่อนที่จะมีลูกค้าท่านอื่นเรียกตัดหน้าไป

 

โชคชะตาเล่นตลก....เคยมียังงั้นเหรอ

 

 

            เสียงวุ่นวายที่เคาน์เตอร์ทำให้คนที่เอาแต่จิบกาแฟและมองไปยังถนนใหญ่ต้องหันกลับไปมอง ร่างกายดีดขึ้นทันทีที่เห็นแผ่นหลังนั้น

 

คุณ!” ชานยอลวิ่งตามออกมา อีกฝ่ายไม่ได้ยินเพราะหูฟังที่ใส่อยู่แต่ผมของอีกคนกลับเป็นสีดำ แต่ทุกส่วนของร่างกายเขาคิดว่าเขาจำได้ ถึงได้วิ่งตามเป็นบ้าออกมาขนาดนี้ พร้อมกับตลอดทางที่โทรศัพท์สั่นอยู่นานสองนานแล้ว

 

เฮ้ๆคุณชานยอล

 

            มินซอกที่ถือโทรศัพท์เห็นอีกคนกำลังวิ่งและคนข้างหน้านั้น... เวรแล้ว

 

เอ่อ..คุณชานยอล เขาดักหน้าชานยอลเอาไว้

 

คุณมินซอก ผมเจอ- ชานยอลชะโงกหน้าไปดูและคนๆนั้นหายไปแล้ว ปาร์คชานยอลยืนหอบหายใจเพราะเหนื่อยจากการวิ่ง มองหน้าอีกฝ่ายที่ยิ้มเจื่อน

 

            สุดท้ายเราก็ขึ้นมาคุยกันที่ห้องประชุมอย่างเป็นทางการ ธุรกิจของสองบริษัทเซ็นสัญญากันเรียบร้อย ปาร์คชานยอลและคิมมินซอกเป็นดองกันอย่างสมบูรณ์...

 

ผมขอบาริสต้าคนนั้น...แบคฮยอน

 

            ลิสต์โปรไฟล์ที่อีกคนกำลังลูบลงไปบนแฟ้ม บยอนแบคฮยอน บาริสต้าดีกรีแชมป์ระดับประเทศและอันดับสามของรายการระดับโลกที่สหรัฐอเมริกา

 

คือ แบคฮยอนเป็นตัวท็อบของคาเฟ่ข้างล่าง ผมช่วยคุยกับเขาคร่าวๆได้แต่รายละเอียดมากกว่านี้คุณต้องไปคุยเองนะครับ ...พูดตรงๆเราไม่อยากให้แบคฮยอนออกไปจากตรงนั้น

 

ถ้าคุณติดต่อเขาให้ผมได้....ผมคิดว่าผมมีทางเลือกดีๆครับ มินซอกลำบากใจ ถ้าไอ้แบคฮยอนมันรู้โดนมันกระทืบแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตารางเข้างานของแบคฮยอน.pdf

 

            ชานยอลยิ้มกริ่มกับเมล์แรกที่เขาได้รับในยามเช้าแบบนี้ ตารางมาทำงานของบาริสต้าแบคฮยอนของเขาที่มาทำจันทร์-พุธและศุกร์ เจ็ดโมงเช้าถึงบ่ายสองทุกวัน ฉะนั้นเขามีที่ดื่มกาแฟที่ใหม่แล้ว

 

เที่ยงผมมีประชุมมั้ย

 

ไม่มีค่ะ แต่-

 

โอเค ฝากที่เหลือด้วย เลขาหน้าห้องได้แต่ทำหน้างงเธอยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำว่ามีเอกสารที่ต้องเซ็นอีกหลายสิบ....

 

 

            เบนซ์คันเดิมเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถของตึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟ ร้านหนังสือข้างนอกเป็นที่ปลอดภัยสำหรับการแอบมองเข้าไปมากกว่าจะรีบเข้าไปในคาเฟ่นั้นเลยทีเดียว จุดนี้มองเห็นได้ดีที่สุดชานยอลกำลังภาวนาขอให้เขาได้เจอ...อีกครั้ง

 

            เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับแขนเสื้อยาวๆของมันที่ถูกถลกขึ้นไปถึงข้อศอก เส้นผมจากสีเงินสว่างเปลี่ยนเป็นสีดำก็ยังทำให้ทุกอย่างดึงดูดสายตาคนอย่างปาร์คชานยอลได้อยู่ดี ถึงจะไม่เหมือนกับคนที่ทะเลแต่รอยยิ้มหวานๆแบบนั้น...ปาร์คชานยอลจำได้ติดใจ

 

            ทุกกิริยาการเคลื่อนไหวถูกจับจ้องด้วยสายตาคมผ่านช่องของตู้หนังสือ ท่าทางที่ตั้งใจเป็นอย่างมากกับการชงกาแฟและคิ้วที่เริ่มติดขมวดน้อยๆทำให้ชานยอลเผลอยิ้มให้กับภาพนั้น

 

            และการตัดสินใจที่คิดดีแล้ว...ร่างสูงในชุดสูทเดินเข้าไปในคาเฟ่หลายสายตาจับจ้องมาที่เขา แต่สำหรับเขาแบคฮยอนคนนั้น เป็นคนเดียวที่ได้อยู่ในสายตาตอนนี้

 

“…”

 

...

 

            ด้านข้างของเคาน์เตอร์บาริสต้าแบคฮยอนกำลังเทกาแฟลงใส่แก้ว กระทั่งรู้สึกว่ามีคนมายืนอยู่ข้างหน้าที่เป็นทางโล่ง จึงคิดไปได้ว่าอาจจะเป็นลูกค้าที่ชอบมายืนดูกระบวนการทำ....แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเงยขึ้นไปมองพร้อมกับช้อนเล็กที่ตกลงสู่พื้นจนเกิดเสียง ตาเรียวนั้นเบิกกว้างและพยายามเปลี่ยนให้เป็นปกติก่อนที่อีกคนจะถอยหลังกลับไป...

 

พี่ฝากต่อหน่อยนะ

 

เดี๋ยวสิครับ!”

 

            ชานยอลจะไม่ทำพลาดเป็นซ้ำสองเขารีบวิ่งตามออกมา เมื่อแบคฮยอนเดินเร็วและเปลี่ยนเป็นวิ่งไปทางลานจอดรถพอดี ชานยอลออกแรงวิ่งกระทั่งถึงตัวอีกคน

 

คุณเป็นใคร แล้วตามผมมาทำไมเป็นใครยังงั้นเหรอ....

 

“…”

 

ปล่อยนะครับ!

 

“…ขอโทษครับ แต่ผม-

 

...

 

คุณจำผมไม่ได้งั้นเหรอครับ ?

 

เราไม่น่าจะเคยรู้จักกัน

 

แล้วแบบนั้น...คุณจะวิ่งหนีออกมาทำไม ปาร์คชานยอลพยายามจะสบตาอีกฝ่าย

 

ผมรีบ

 

...ผมจำคุณได้ ไม่ว่าจะผมสีไหนผมก็จำได้

 

คุณท่าจะบ้า... คนตัวเล็กข้างหน้าเอาแต่ปฏิเสธลูกเดียว ซ้ำยังทำเป็นลืมเขาด้วยซ้ำแต่ก็ไม่เป็นไร เขาจะทำให้จำให้ได้เอง

 

...ผมอยากเจอคุณ

 

ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีก ผมจะเรียกยาม

 

คุณจำผมไม่ได้จริงๆยังงั้นเหรอครับ คุณแบคฮยอน

 

...ก็ใช่ไง แล้วปล่อยแขนผมซักที!” คนตรงหน้าสะบัดให้แขนตัวเองหลุดจากการกอบกุม จนชานยอลผละออกมา

 

เราไม่รู้จักกันครับ

 

ใช่ เราไม่รู้จักกัน แต่แปลกที่ผมรู้สึกว่าเรารู้จักกันดี...แบคฮยอนอ้าปากค้างเมื่ออีกฝ่ายดึงตัวเขาเข้าไปใกล้

 

 

แบค!

 

ซองอู!”

 

เกิดไรขึ้นวะ

 

คือ... อ่า เขาคงทักคนผิด กลับกันเถอะครับแบคอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ

 

อืม กลับกันครับ

 

แขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ไม่รู้เป็นใครและโผล่มาจากไหน ผู้ชายคนนั้นมองเขาไม่วางตาต่างจากแบคฮยอนที่ไม่แม้แต่จะชายตากลับมามอง และไหนจะแขนที่ควงกันออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างๆ ชานยอลยังยืนอยู่แบบนั้นกระทั่งโดนบีบแตรไล่ถึงมีสติ ก่อนที่รถคันนั้นจะขับออกไป

 

ก็พอเข้าใจ...

 

ยังไงซะเราต้องได้เจอกันอีกแน่ แบคฮยอน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เช้าที่ควรนอนพักผ่อนอยู่บ้านตามประสาคนที่ทำงานหนักมา แต่ในตอนนั้นกลับมีสายโทรศัพท์หลายสิบโทรมารบกวนและคนนั้นคือโด คยองซู ที่โทรมาชวนให้ไปงานเปิดตัวผับที่ทะเลที่นึงและบังคับทางอ้อมว่ามินซอกมันก็ไป แต่ไหงมันกลับไม่บอกเองทั้งๆที่ทำงานอยู่ตึกเดียวกันแท้ๆ แบคฮยอนตอบออกไปด้วยความขี้เกียจในตอนนั้นว่าไม่อยากไปยืนยันหนักแน่นว่าไม่ จนไม่ถึงสิบนาทีไอ้ตัวดีอย่างมินซอกก็โทรมาพูดในทำนองเดียวกันว่าอยากให้ไปเปิดหูเปิดตา

 

อยู่แต่กับกาแฟมึงอ่ะ หาแอลกอฮอลล์เข้าตัวซักหน่อยเถอะ

 

งานใหญ่นะเว้ย ไปกับกูหน่อยนะพ่อบาริสต้า

 

           

            แบคฮยอนไม่ชอบทะเล เพราะว่ายน้ำไม่เป็นแต่ตอนนี้ก็มายืนอยู่หน้าชายหาดแล้ว ในตอนกลางวันแบบนี้ก็ร้อนชิบ กางเกงขาสั้นกับเสื้อฮาวายที่แวะซื้อพร้อมพวกมันให้เหมาะกับธีมและก็ดูเข้ากับทะเลมากหน่อย

 

            การแต่งตัวสำหรับคืนนั้นถูกเลือกอย่างดีแล้ว ไม่รู้นานเท่าไหร่ที่ไม่ได้ไปผับเลย ตั้งแต่...สามปีที่แล้วได้มั้ง ตั้งแต่เลือกมาสายแฟ แอลกอฮอลล์ก็แทบบายแต่ก็ใช่ลาขาด

 

เชี่ยแบคมาว่ะ ไม่ค่อยเห็นมึงลุคนี้

 

          ผมสีเงินที่พึ่งถูกย้อมได้ไม่นานกับเชิ้ตดำที่ปลดกระดุมเม็ดสองเม็ดพอให้หายใจออกและเผยให้เห็นแผงอกขาวกับกางเกงยีนส์ดำขาดๆเพิ่มความฮอตให้แก่คนมองได้แทบทุกคน

 

            รวมถึงใครคนนึงที่มองมาจนต้องหันกลับไปมอง สายตาคมกับเส้นผมที่เซทอย่างดี...ขนาดนั้นเขามองกลับไปอีกฝ่ายก็ยังคงจับจ้องกันแบบนั้น กระทั่งมินซอกบอกว่าหนึ่งในนั้นคือเจ้าของผับ

 

            และแบคฮยอนเป็นฝ่ายหลบสายตานั้นไปก่อน ผู้ชายในผับก็มีแต่ทำสายตาเจ้าชู้แบบนี้ทั้งนั้น

 

 

            แสงสีม่วงนีออนภายในผับบวกกับผู้คนหลายร้อยที่ดูสนุกสุดเหวี่ยงไม่แพ้พวกเขา มินซอกมันได้เจอกับเจ้าของแล้วเห็นว่าเด็กกว่า อีกฝ่ายแนะนำเครื่องดื่มและเรียกเด็กให้นำมาบริการเล่นเอาคนที่ปฏิเสธทีแรกแบบเขาจำต้องลองลิ้มชิมรสและพบว่ามีค็อกเทลนึงที่รสชาติถูกปากมากที่สุด

 

สงสัยถูกปากมัน กระดกใหญ่

 

งี้แหละคนที่กินแต่กาแฟมานาน

 

เสียงพูดพวกมันดังอยู่ข้างหู แต่เขากลับไม่มีสติมากพอจะทำอะไรได้รู้แค่ว่าสนุก ออกไปเต้นพวกมันจนคนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ในมือยังคงถือค็อกเทลอันนั้นแก้วที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้รู้แค่ว่าตอนนี้มันเมาและสนุกสุดๆไปเลย กระทั่งรู้สึกถึงความที่เคยเบียดเสียดกลับรู้สึกโล่งๆด้านหลังจึงประคองตัวหันกลับไปมองจนพบกับสายตาที่คุ้น...ผู้ชายคนนี้

 

สวัสดีครับ

 

            และถูกเบียดจนผู้ชายคนนี้เข้ามาใกล้กว่าเดิม

 

 ‘ต้องการอะไรครับ

 

‘...คุณ

 

          พวกผู้ชายเจ้าชู้สินะ...และเพราะความมึนเมาจึงเป็นจุดเริ่มต้นทุกอย่าง

 

 

แบคฮยอนผู้ไม่ถูกกับแอลกอฮอลล์ เขาจะกลายเป็นอีกคน....ในแบบที่ตัวยังแทบไม่อยากเชื่อเลย

 

 

            และมันยืนยันได้เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่ใช่ที่ของตัวเอง มันทำให้เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้อีกแล้ว เพียงแต่คราวนี้เขาจะไปฝ่ายไปก่อนเท่านั้นเอง.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้ชายคนนั้นใคร ซองอูถามขึ้นหลังจากเห็นเพื่อนตัวดีนั่งเงียบมาตั้งแต่ออกมาจากตึก

 

ไม่รู้จัก

 

ไปแจ้งตำรวจมั้ย

 

ไม่ต้องหรอก เขาไม่ได้ทำอะไรกูขนาดนั้น

 

            แบคฮยอนหันไปมองทันทีที่ได้ยินเสียงซองอูมันหัวเราะ และขับรถช้าลง

 

มึงไม่เคยโกหกใครได้เลยรู้ตัวป่ะ

 

...ก็คงงั้น

 

 

 

หลังจากวันนั้นก็พูดได้ตามตรงว่าเขากลัวการได้เจอผู้ชายคนนั้นอีก พนักงานที่ร้านก็มาบอกว่าก่อนหน้าที่จะได้เจอกันตานั่นก็มาถามว่าที่นี่เคยมีคนที่ผมสีเงินหรือเปล่า แต่เธอยังไม่ตอบไม่ทันจบประโยค ใช่ เขาไปย้อมผมกลับเป็นสีดำ หนึ่งก็เพราะมันดูไม่สุภาพที่นี่กำลังจะมีแขกคนสำคัญมา...และสองไม่อยากให้ใครจำได้ในลุคนั้น

 

พี่แบคจะอยู่ถึงบ่ายเลยมั้ยคะ

 

คิดว่านะ

 

คือคุณมินซอกแจ้งว่าจะมาพบพี่ให้รอก่อน

 

            แบคฮยอนมานั่งรอมันที่โต๊ะด้านใน ไม่นานคนที่ส่วนสูงเท่ากันก็ขยับสูทเดินมายิ้มกว้างนั่งลงฝั่งตรงข้าม

 

ที่มึงส่งมาให้กูอ่านนี่หมายความว่ายังไง เขากำลังพูดถึงอีเมล์จากมินซอกที่เข้ามาเมื่อเช้าเป็นรายละเอียดที่ดูเชิญชวนให้เขาไปทำคาเฟ่ที่บริษัทรถยนต์หรือโชว์รูมรถอะไรซักอย่าง

 

พอดีกูได้หุ้นส่วนเพิ่มไง เขาทำโชว์รูมกับคอมมูนิตี้มอลล์อยากได้คาเฟ่และกาแฟดีๆก็มีมึงป่ะที่เจ๋งและคนรู้จัก

 

“…”

 

กูเลยเสนอมึงไป และเขาโอเค

 

มึงขายเพื่อนเหรอ

 

ไม่ใช่ มินซอกรีบปฏิเสธ

 

กูรู้ว่ามึงจำเขาได้ ปาร์คชานยอลคนนั้น...

 

กูขอโทษเพื่อน แต่เขาดูตามหามึงจริงจังมาก

 

เพื่อนทุกคนที่อยู่ด้วยกันวันนั้นรับรู้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น และมันน่าโมโหตรงที่ไม่มีใครคิดห้ามเขาเลยซักนิด จบจากเช้าวันนั้นแบคฮยอนทำทุกอย่างให้พวกมันพาเขากลับให้เร็วที่สุด...มันน่าอายน้อยเสียที่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น และมันก็เกิดกับใครก็ไม่รู้

 

กูไม่ตกลง

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

สาวน้อยใหญ่รุมล้อมโต๊ะที่มีจงอินและกลุ่มเพื่อนอีกหกเจ็ดคนที่พากันออกมาสังสรรค์ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

 

ไงมึงได้ข่าวว่าทำงานจนหัวหมุนอยู่ไม่ติดบริษัทซักวัน พวกมันหัวเราะแซวเข้าใหญ่ ก็ทุกคนล้วนผ่านการซักไซ้ถามข้อมูลเกี่ยวกับแบคฮยอนมาหมดแล้ว

 

เดี๋ยวเจ๊งแน่ ชานยอลยกเท้าขึ้นใส่พวกมัน

 

กูไปเจอเขามาแล้ว เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มก็ไม่สามารถหยุดความร้อนใจของเขาได้

 

มึงนี่เก่งจริงๆโยงเข้าธุรกิจกับการตามหาคนได้จงอินยื่นแก้วเหล้ามาให้เขาก่อนจะหันไปเล่าให้คนในโต๊ะฟัง สาวๆถูกให้ออกไปเหลือแต่ไอ้พวกเวรนี่

 

แล้วเป็นไง

 

มากับผู้ชาย

 

แฟนเขาเหรอ

 

ไม่รู้

 

เขาทำอะไรกันอยู่ตอนมึงเจอ

 

กูเจอเขาก่อน ก่อนที่ไอ้บ้านั้นจะมาแล้วก็ควงกันไปที่รถยิ่งนึกถึงก็หงุดหงิดไม่น้อย ปาร์คชานยอลกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด สายตากวาดมองไปทั่วมีผู้หญิงหลายคนที่มีท่าทีเชิญชวนแต่ไม่ได้น่าสนใจสำหรับเขาเลยตอนนี้

 

กูว่ากูจริงจัง

 

แล้วผัวเขาอ่ะ

 

ตราบใดที่กูยังไม่ได้ยินมาจากปากเขาเอง กูก็มีสิทธิ์ปะวะ

 

เชี่ยยยยยยยยย ทุกคนโห่ใส่มันทั้งทำหน้าเอือมระอากันเป็นแถบ ก่อนที่นั่งกันเพลินไปหน่อยดูอีกทีก็ใกล้จะเช้าเต็มทนแล้ว ถึงกินกันเยอะขนาดไหนแต่ทุกคนก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ชานยอลรอให้พวกมันกลับไปก่อนเพราะเขาแวะเดินมาเข้าห้องน้ำตรงที่จอดรถ

 

 

 

มึงกลับไงแบค

 

ไปส่งกูแบบทุกครั้งไงเพื่อน ทำมาถาม เดี๋ยวเตะ

 

 

แบค?...... อีกคนมากับผู้ชายคนเดิม ไอ้คนที่โผล่มาขัดจังหวะนั่นแหละ ว่าแต่เป็น เพื่อน...งั้นเหรอ

 

 

ชานยอลหยุดฟังก่อนที่จะก้าวออกมาจากห้องน้ำ รถสีขาวคันที่พึ่งเจอไม่นาน น้ำเสียงและทุกๆอย่างทำให้เขาเผลอยิ้มร้ายออกมาได้อีกแล้ว ทุกอย่างตอบข้อสงสัยที่ไม่ควรสงสัยได้เกือบหมดแล้ว

 

 

 

 

 

 

จากที่เคยดื่มกาแฟเพราะจำเป็นวันนี้เป็นวันที่สามสิบได้มั้งที่ปาร์คชานยอลรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มาดื่มกาแฟที่นี่...จุดประสงค์หลักก็ไม่น่าถามว่ามาทำไมได้ทุกวี่ทุกวัน วันนี้แบคฮยอนใส่เชิ้ตสีโอรสเส้นผมจัดแหวกออกให้เห็นหน้าผากขาว มีสายตาของเขาที่จับจ้องทุกการเคลื่อนไหว

 

ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวว่าถูกจับจ้องหรือไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ อีกคนก็ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในร้านนี้แหละ เสียใจชะมัด

 

บ่ายพอดีได้เวลาเลิกงานชานยอลเดินออกมารอก่อน เขาตอบกลับปลายสายเลขาฯที่โทรมาถามเรื่องงานก่อนที่ร่างเล็กๆนั้นจะเดินดุ่มๆไปที่รถ

 

แบคครับ อีกฝ่ายยิ่งสาวเท้าเร็วขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคขาที่ยาวกว่าก้าวแซงหน้าไปได้

 

นี่คุณ!”

 

เลิกผมฉันซักที

 

ขอโทษนะครับใครหนีคุณ?”

 

คุณไง

 

แล้วทำไมฉันต้องหนี

 

ก็ใช่ไง...ทำไม

 

...

 

เพราะคืนนั้นเหรอ

 

หุบปาก!” ชานยอลค่อยๆยิ้มออกมา ไหนบอกจำกันไม่ได้ให้หุบปากเสียงดังขนาดนี้

 

ผมขอโทษ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงหวังให้อีกคนฟังในสิ่งที่เขาอยากจะพูดออกไปบ้าง

 

...

 

ผมพยายามตามหาคุณ

 

เพื่อ?”

 

ไม่รู้สิ...

 

...

 

ผมคงชอบคุณมั้ง อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีตกใจหรืออะไร ต่างจากเขาที่พูดไปพร้อมใจที่เต้นแรง ยิ่งอยู่ใกล้ๆกันแบบนี้ บางทีอาจจะไม่ต้องมีคำว่า มั้ง ก็ได้มั้ง

 

ผมมีแฟนอยู่แล้วพอแบคฮยอนตอบไปเขาก็รอปฏิกิริยาตอบกลับของคนตัวสูงข้างหน้าที่ยังยิ้มเหมือนเดิม ก่อนที่จะพูดพร้อมก้มหน้าลงมาใกล้

 

เพื่อนคุณไม่ใช่เหรอ...ผมเคยได้ยินคุณแทนเขาว่าเพื่อน

 

ว่าไงนะ แบคฮยอนดูพลาดแล้วสิ

 

โกหกไม่เก่งเลยครับ

 

คุณมันสตอล์กเกอร์ คุกคามคนอื่น

 

แค่กับคุณ ผมอยากเจอคุณ...จริงๆ

 

ตอนนี้กลายเป็นแบคฮยอนขึ้นมานั่งในรถเบนซ์ของชานยอลแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าจะพาไปไหน แค่คิดว่าต้องคุยล่ะมั้ง เรานั่งเงียบกันโดยมีเพลงสากลเปิดคลอ แบคฮยอนมองไปมองด้านข้างที่เป็นพื้นที่กำลังก่อสร้าง อีกฝ่ายบอกว่านี่คือโชว์รูมและชี้ให้เขาเห็นถึงคาเฟ่ของไอ้มินซอก...และบอกว่ามันต้องมีเขามาอยู่ตรงนั้น

 

ฝันไปเหอะ

 

ม้านั่งธรรมดาถูกคนสองคนนั่งลงไป และแบคฮยอนเลือกที่จะถามออกไป

 

คุณแน่ใจจริงๆเหรอว่าชอบผม หรือเพราะอย่างอื่น

 

ผมอยากรับผิดชอบ ไม่ใช่ดิ...มันมากกว่านั้น

 

คุณไม่ใช่คนแรกและผมไม่ใช่ผู้หญิง คุณเองก็คงไม่ได้...กับผมคนแรก

 

คุณเป็นคนแรก

 

พอเถอะคุณ มันแค่วันไนท์สแตน

 

...

 

ห๊ะ

 

เป็นผู้ชายคนแรก...และผมไม่คิดว่ามันเป็นแค่คืนเดียว ผมมีสติมากพอจะรับรู้ว่าคืนนั้นผมมีความสุขแค่ไหน

 

ห..หยุดพูด

 

ผมพูดจริงๆ

 

คุณแค่หลงเซ็กส์

 

ถ้ามันไม่ใช่คุณผมคงไม่หลง ยังไงดี...คุณตรึงใจผมตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา

 

นั่นคงเป็นคำพูดของคนเข้าชู้

 

ผมไม่เคยมีแฟน ผมไม่ได้เจ้าชู้

 

แต่มีให้เลือกเยอะ

 

พูดเหมือนหึงผม

 

ผู้ชายคนนี้พูดเถียงคำไม่ตกฟากเลย เขาไม่อยากจะเชื่ออีกฝ่ายเลยซักนิด ถึงแม้จะสัมผัสได้ถึงความจริงจังจากคำพูด แต่คนแบบนี้น่ะเหรอจะไม่เคยมีแฟน จะไม่มีผู้หญิงมาเสนอตัว

 

เชื่อก็โง่

 

ลองดูมั้ยครับ

 

...

 

ถ้าไม่เสียหายอะไรผมจีบคุณนะ

 

ไม่ติด

 

ก็ลองดูก่อนสิครับ ค่อยตัดสิน

 

 

 

กว่าอาทิตย์ได้แล้วที่ทุกอย่างในชีวิตเดิมๆของแบคฮยอนไม่สงบสุข และมันก็เริ่มจากการที่อีกฝ่ายทักแชทมา ไอ้บ้านั่นทักมาแทบทุกชั่วโมง ไม่รู้ไปสรรหาอะไรมาชวนคุยนักหนา แต่เขาก็ไม่ได้ตอบไปทันทีเรื่องอะไรจะตอบเร็ว

 

ไปๆมาๆก็เปลี่ยนมาเป็นโทรหาจากสิบนาทีที่แบคฮยอนเป็นฝ่ายชิงตัดสายทิ้งก่อน กลายเป็นครึ่งชั่วโมง และสองชั่วโมงในที่สุด

 

 ที่จริงก็ไม่ได้อยากรับแต่รำคาญไงโทรมาได้4-5รอบติด...น่าเบื่อ

 

เดี๋ยวไปรับ รอผมหน้าบริษัทนะ

ห้ามหนีด้วยล่ะ

 

 

ไอ้โรคจิต

 

แล้วก็ที่จริงก็ไม่ได้อยากไปไหนด้วยทั้งนั้นแหละ แต่ใครใช้ให้มายืนรอก่อนเวลาเลิกงานทุกวันอ่ะ เหอะ..

 

ไปหาข้าวทานกัน

 

นี่ คุณไม่มีงานทำหรือไง

 

ผมเป็นเจ้าของบริษัท

 

จะอวดรวยว่างั้น

 

ไม่ใช่ ผมรีบทำงานแล้วก็ออกมาจีบคุณนี่ไง

 

ที่จริง...ผมอยากลองชิมกาแฟฝีมือคุณด้วยนะ แต่คุณคงไม่อนุญาต ก็เพราะทุกครั้งเวลาเขาไปที่ร้านอีกฝ่ายไม่เคยรับออเดอร์เขาเลยนะสิ

 

“…ก็ไว้วันหลังสิแบคฮยอนพูดรัวเร็ว หันหน้าหนีไปทางอื่น ถึงอย่างนั้นปาร์คชานยอลก็ยิ้มกว้างออกมาได้

 

จะไปกินข้าวได้ยัง พูดมากจริง

 

“…”

 

เดี๋ยวรถติด ผมหิว

 

 

            ไม่ยิ้มก็น่ารัก โกรธก็น่ารัก เขินก็น่ารัก....ถ้าได้เป็นแฟนกันจะน่ารักขนาดไหนนะ

 

 

 

รถยนต์เคลื่อนมาจอดหน้าโรงแรมที่เขารู้ดีว่าหรูหราขนาดไหน ไอ้บ้านั่นมันออกไปแล้วก่อนจะเดินมาเปิดประตูให้ เขาไม่ได้อยากจะลงไปด้วยซ้ำ

 

เดี๋ยว

 

ครับ

 

พ..พามาที่นี่ทำไม ปาร์คชานยอลยิ้มให้คนที่ดูหน้าตื่นๆ

 

กินข้าวไง...ไม่ปล้ำหรอก แบคฮยอนกระทืบเท้าอีกฝ่ายอย่างแรงก่อนจะเดินหนีเข้าไปก่อน

 

ลิฟต์พาขึ้นมายังชั้นสูงสุดของโรงแรมโดยมีการ์ดนำออกมา แบคฮยอนหยุดยืนมองเมื่อขึ้นมาแล้ว แสงสีการประดับประดาและโต๊ะอาหารปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดูดีมากๆ เหล่าคู่ชายหญิงที่ใส่ชุดดูหรูหรา ผิดกับเขาที่ใส่แค่เสื้อเชิ้ตธรรมดาแถมมีกลิ่นกาแฟคลุ้งเชียว

 

ผมจะกลับ

 

เดี๋ยวสิ ไปกับผม มือใหญ่คว้าที่ข้อมือบางพร้อมจับมันแน่นเหมือนคำพูดที่ดูหนักแน่นนั้น ปาร์คชานยอลพาเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหารติดระเบียงมันมองเห็นวิวเมืองทั้งเมือง ตึกสูงใหญ่ที่เปิดไฟไว้สวยงาม

 

และบนโต๊ะมีดอกกุหลาบขาวอยู่หนึ่งช่อ

 

ผมให้...สำหรับเดทวันแรก

 

อะไร ผมแค่มากินข้าวไม่ได้แปลว่าจะมาเดทกับคุณ อีกคนไม่ยอมรับ ถึงจะใจร้ายแต่ก็ยังน่ารักนั่นแหละ

 

ผมขอเปลี่ยนเป็นน้ำแอปเปิ้ลแบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่พนักงานวางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะสองแก้ว ถึงจะเป็นการหักหน้าแต่เขาเข็ดกับแอลกอฮอลล์จริงๆ

 

ตามนั้นครับ ชานยอลเลื่อนแก้วของแบคฮยอนมาวางข้างตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าไปสบตากับคนที่มองอยู่ก่อน

 

เรื่องที่ผมอยากให้คุณมาทำงานด้วยซักอาทิตย์ละวันสองวัน ตามรายละเอียดนั้นคุณได้อ่านหรือตัดสินใจไว้แล้วหรือยัง

 

ผมฉีกทิ้งไปแล้ว นายปาร์คชานยอลนั่นหน้าเจื่อนไปเลย

 

คุณเลิกพยายามเถอะ

 

ไม่

 

เหอะ

 

ผมมีไฟล์ในโทรศัพท์ เอาไปอ่านได้

 

ผมไม่อ่าน

 

...

 

เพราะผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นเขาพูดหนักแน่น รับน้ำแอปเปิ้ลมาจิบแล้วแทบจะพุ่งออกมาหลังจากที่อีกคนพูด

 

ดื้อจริงๆ

 

ผมไม่ใช่เด็กที่คุณจะมาพูดแบบนั้น

 

โอเคไม่เด็กครับคุณบาริสต้า ผมเชื่อ

 

            ชานยอลมองไปรอบข้างเราที่ไม่มีใครเพราะเขาจัดการไว้หมดแล้ว ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่แบคฮยอน

 

ถึงยังไงผมก็จะจีบคุณ

 

...

 

ระวังไว้ล่ะจะตกหลุมรักผมโดยไม่รู้ตัว

 

 

ไอ้บ้า พูดออกมาได้หน้าตาเฉย คนก็มีความรู้สึกนะโว้ยยยยย

 

 

            ระหว่างที่น่าจะรออาหารมาเสิร์ฟอยู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงสีครีมเดินถือไวโอลินมาหยุดที่โต๊ะเรา แบคฮยอนหันไปยิ้มให้เธอก่อนที่เธอจะเริ่มเล่นเพลงที่เขาพึ่งเคยได้ยินไม่นาน ท้วงทำนองที่คุ้นหู

 

            และเสียงทุ้มที่ร้องคลอไปพร้อมกัน

 

Hey, you there

Can we take it to the next level, baby, do you dare?

Don’t be scared

‘Cause if you can say the words, I don’t know why I should care

 

            คนที่มองในตอนแรกหันหลบไปทางอื่นแต่ก็ยังได้ยินทุกเสียงร้อง...ผู้ชายคนนี้จะเอายังไงกันแน่

 

‘Cause here I am, I’m givin’ all I can

But all you ever do is mess it up

Yeah, I’m right here, I’m tryin’ to make it clear

That getting half of you just ain’t enough

 

(เพราะผมอยู่ตรงนี้ และผมจะให้ไปทั้งหมดเท่าที่ผมจะทำได้

แต่ทั้งหมดที่คุณทำคือความพังทลาย

และใช่ผมยังอยู่ตรงนี้ พยายามที่จะทำให้มันชัดเจน

ซึ่งแค่เพียงที่ได้รับมันมาแค่ครึ่งหนึ่งของคุณ มันไม่พอหรอก...)

 

 

 

            อาหารทั้งหมดถูกเสิร์ฟ หน้าตาอาหารก็เป็นของแพงที่ดูสมฐานะของคนตรงหน้าได้อย่างดี แบคฮยอนกินเข้าไปตามปกติเขาสังเกตว่าวันนี้ท้องฟ้าไร้ดาว มันมืดครึ้มเพราะเมฆเยอะถึงจะดึกแล้วก็ตาม แต่มีช่วงนึงของท้องฟ้าที่ยังเห็นแสงและขีดของฟ้าแลบ

 

            มันเหมือนหัวใจเขาตอนนี้มั้ง

 

 

            ตามคาดฝนตกหนักทันทีที่เราเข้ามาในตัวโรงแรม พนักงานของโรงแรมมาบอกว่าพายุเข้า

 

ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ผมรู้ขับออกไปไม่ได้หรอก ก็ฝนตกเล่นเอามองไม่ทางขนาดนั้น ตอนนี้ก็สี่ทุ่มเราทั้งคู่นั่งรอที่ล็อบบี้และไม่มีท่าทีที่มันจะหยุด

 

พักที่นี่ก่อนมั้ย

 

ไม่ เชิญคุณไปพักเถอะผมรอตรงนี้ได้

 

            ปาร์คชานยอลถอนหายใจแล้วจับอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น นั่งหาวขนาดนั้นจะปล่อยไว้คนเดียวได้ยังไง แบคฮยอนถูกลากมาที่ลิฟต์แน่ล่ะว่าถูกผลักออกแล้วผลักออกอีก

 

อะไรของคุณ!”

 

พรุ่งนี้ผมจะไปส่ง เขาปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ เขยิบยืนออกห่างไม่ให้อีกคนอึดอัดเกินไป

 

            ตามทางมาถึงห้องนึงอีกฝ่ายแตะการ์ดเข้าไป...มันเหมือนเดจาวูอีกครั้ง

 

...

 

“…”

 

 

             

 

 

จะอาบน้ำมั้ยครับ ผมจะไปหยิบผ้ามาให้ แบคฮยอนยังเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ทางประตู

 

ผมจะไปอยู่ห้องอื่น

 

ที่นี่ถูกซื้อเต็มหมดแล้ว จะไปอยู่ไหนครับ ชานยอลคว้าแขนอีกคนแล้วดึงมาใกล้ แบคฮยอนเลยถลาไปชนกับแผ่นอก ก่อนที่จะถูกกุมมือพาเดินมายังกลางห้องที่มีไฟสว่าง

 

ปล่อยผม เสียงนั้นเบาบางเหลือเกิน

 

ไม่... ท่อนแขนหนาตวัดมือสอดเข้าที่เอวของคนที่กำลังหันหลังหนีและดูมีท่าทีอ่อนลง หัวโตๆซบลงไปที่บ่าของแบคฮยอน

 

ผม...ชอบคุณ

 

“...”

 

จริงๆ

 

เสียงฟ้าข้างนอกยังคงร้องดังเข้ามาให้ได้ยิน ปาร์คชานยอลเป็นผู้ชายที่น่ากลัวเหมือนฟ้าตอนนี้นี่แหละ เพราะผู้ชายคนนี้เพียบพร้อมไปด้วยทุกอย่าง มีสิทธิเลือกได้ทุกอย่าง

 

แต่อีกเสี้ยวของใจมันกับแกว่งไปกับคำพูดนั้น

 

แบคฮยอนถูกจับให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาเลื่อนมาลูบที่ข้างแก้มใสและกับคนตัวสูงตรงหน้าที่เอาแต่ยิ้มจนแบคฮยอนต้องหลบตาอีกครั้ง

 

เขารู้สึกถึงลมหายใจและกลิ่นแอลกอฮอลล์ที่เข้ามาใกล้ สันจมูกโด่งที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าทำให้ทุกอย่างบนใบหน้าของปาร์คชานยอลนั้นดูดีขนาดไหน และริมฝีปากที่จ่ออยู่ตรงหน้ายังไม่ได้รุกล้ำ

 

ปาร์คชานยอลกำลังจะขออนุญาต

 

 

I’m not going to wait until you’re done

Pretending you don’t need anyone

I’m standing here naked

 

ผมจะยืนอยู่ตรงนี้ เปิดเผยทุกอย่างออกมาสิ

 

.....

 

 

ถ้าผมขออีกครั้ง

 

“...”

 

I’m not going to try ’til you decide

You’re ready to swallow all your pride

 

 

 

ไม่ได้รอให้พูดจบเมื่อเปลือกตาของตรงข้ามปิดลงและทันทีที่ริมฝีปากเลื่อนเข้าไปชกชิงความหอมหวาน ผลัดเปลี่ยนกันมอบความสุขผ่านรสจูบ สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมาอย่างไม่อยากมีใครคิดจะยอมแพ้ มือหนาสอดรัดเอวบางไว้พร้อมดันเข้ามาให้แนบชิด ดูดกลืนเหมือนคนหิวกระหาย

 

จนถึงความนิ่มที่รองรับร่างกายของแบคฮยอนไว้ ตามมาด้วยร่างกายใหญ่โตที่คร่อมทับลงมา กับสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์เผลอให้ร่างเล็กเอนไหวลงไปสัมผัสกับเตียงอย่างห้ามตัวเองไม่ไหว

 

แบคฮยอนมีสติ ชานยอลมีสติเราทั้งคู่ต่างมีสติพอและแบคฮยอนเลือกจะผลักไสเขาได้

 

ไม่ใช่แบบวันนั้นที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะมีแอลกอฮอลล์นำพาไป

 

เรากำลังทำในสิ่งที่ใจเรียกร้อง....มากกว่าความใคร่จากฤทธิ์แอลกอฮอลล์

 

ทุกเสียงร้อง ทุกความเคลื่อนไหวตรงหน้ามันยิ่งดีเสียกว่าตอนนั้น ตอนนี้ที่อีกคนพร่ำเรียกชื่อของเขา...ตอนที่เราต่างเรียกชื่อกันและกัน

 

 

เมื่อทุกความต้องการหลั่งรินออกมา ความเหนื่อยจากมันทำให้คนด้านบนล้มทับคนใต้ร่างใบหน้าแนบไปตามลาดไหล่บาง ขยับตัวให้พอดี ทั้งที่ตัวตนยังคงฝังลึกในกายของอีกคน ไม่ได้มีการต่อต้านจากแบคฮยอน เพราะอีกคนก็คงเหนื่อยที่ต้องแบกรับแรงอารมณ์จากเขาไม่ต่างกัน

 

ครั้งนี้ผมไม่ขอโทษนะ

 

เรื่องของคุณสิ ชานยอลจูบไปตามแผ่นหลังขาว เขามีความสุข...

 

ดวงตาที่ชอบมองนั้นใกล้ปิดสนิท ส่วนนั้นยังดูดรั้งปาร์คชานยอลต้องห้ามตัวเองขั้นสุด ทำใจยากก่อนจะยอมถอนกายแกร่งออกมา ดึงคนที่หลับไปแล้วมาซุกอก จูบไปที่หน้าผากชื้นเหงื่อ กอดก่ายไว้แน่นเหมือนกลัวเหตุการณ์จะซ้ำรอย

 

ผมจะขอกับพระจันทร์ ขอให้วันพรุ่งนี้คุณยังอยู่ตรงนี้

 

 

พระจันทร์อาจจะไม่ได้ยิน....แต่คนที่ลอบยิ้มใต้ร่างได้ยินทุกอย่าง

 

 

พวกเขาหลับไปอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

ทั้งๆที่มั่นใจว่าอีกคนอยู่ในอ้อมแขน แต่พอลืมตามาข้างกายกับว่างเปล่า ชานยอลรีบสะบัดผ้าห่มเดินไปทั้งที่ร่างกายไร้เสื้อผ้าปกปิด ก่อนจะได้กลิ่นแปลกๆมาจากระเบียง

 

เขาถอนหายใจอย่างโล่งออก ใครบางคนที่เปลือยท่อนบนและตามแผ่นหลังมีรอยจูบอยู่ประปราย กำลังสูบบุหรี่อยู่ ไปเอามาจากไหน...

 

ลมเย็นๆปะทะเข้ามาก่อนที่ท่อนแขนหนาจะตวัดร่างนั้นมากอด

 

เหนื่อยอะไร แบคฮยอนได้ยอนเสียงหอบหายใจ

 

วิ่งตามหาคุณ

 

“...”

 

กลัวหายไปอีก ชานยอลได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันกลับมาเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

 

นี่! คุณ...ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า แบคฮยอนรีบหันไปมองทางอื่น ไอ้ตานี่มันจริงๆเลยใช้ได้ที่ไหนมายืนเปลือยอยู่บนระเบียงแบบนี้

 

ชั้น109 ไม่มีใครสังเกตหรอกน้า

 

ก่อนที่จะไม่ทันได้ระวังตัวผ้าขนหนูผืนหนาที่ห่อหุ้มร่างกายปกปิดส่วนล่างของแบคฮยอนเอาไว้จะถูกดึงออก ชานยอลเอามันมาพันตัวเราทั้งคู่ภายใต้ผ้าขนหนูผืนเดียว แขนหนาตวัดตัวบางๆของแบคฮยอนมานั่งทับตักที่เก้าอี้ด้านข้าง ใช้ผ้าปกปิดเราทั้งคู่

 

คุณ!

 

อะไร ผมจะได้ไม่เปลือยไง

 

แต่นี่มัน...โคตรจะแปลกๆเลย ภายใต้ผ้าที่ทั้งคู่ไม่มีอะไรปกปิดตัวเองเลยนะสิ

 

แล้วคุณก็ต้องนั่งเฉยๆ

 

“...”

 

ผมออกกำลังกายบ่อย มันเลยจะตื่นง่ายนิดนึง โอเคนะครับ

 

ยิ่งพูดริ้วแดงจางๆบนแก้มขาวยิ่งมีมากขึ้น แสงจากพระอาทิตย์ที่ส่องมากระทบยิ่งชวนให้น่ามอง จนอดก้มไปหอมแก้มนั้นไม่ได้           

 

คุณ!” แบคฮยอนหันไปทำหน้าดุ แต่คนที่ฉวยโอกาสนั้นก็ยิ้มหน้าบานอยู่ได้

 

            บุหรี่ถูกจับมาสูบอีกหน เพราะฝนตกหนักเมื่อคืนเช้ามาแดดเลยแรงกว่าปกติ ก็อย่างว่า...ผ่านจากความอึมครึ้มก็จะพบกับแสงสว่างดีๆ

 

คุณสูบด้วยเหรอ

 

ถ้ามันกินได้ผมคงกิน และกวนดีนักเลยถูกหอมแก้มอีกหน

 

จะบอกว่าตัวเองไม่สูบหรือไง

 

ครับ

 

เหอะแบคฮยอนยกมันขึ้นมาดูดอีกครั้ง เชื่อก็คงบ้า

 

จริงๆ

 

งั้นคุณก็ไปไกลๆผมสิ คงไม่ชอบกลิ่นมันเท่าไหร่หรอกมั้ง แบคฮยอนขยับตัวออกหันมาพ่นมันไกลๆแต่ก็ลอยไปปะทะหน้าอีกคนอยู่ดี

 

คุณเคยได้ยินมั้ยว่าทุกอย่างมันมีข้อยกเว้นเสมอ

 

....

 

ผมไม่สูบ เพราะพ่อผมตายด้วยมะเร็งปอด ชานยอลเลื่อนมือมาลูบมืออีกคนที่คีบบุหรี่ไว้ ก่อนที่ใบหน้าเรียวจะหันมามอง

 

แม่ผมเสียใจมากตอนนั้นท่านต้องอยู่คนเดียว เลี้ยงผมคนเดียว

 

...

 

ผมเห็นท่านร้องไห้

 

...

 

ผมเลยคิดว่าถ้าวันนึง.... สายตาที่หันมาจ้องกันทำให้แค่เพียงวิเดียวที่เขาคิดว่าไม่ควรสบตากับอีกฝ่ายเลย

 

วันนึงที่มีคนที่รัก คงอยากอยู่กับเขาไปจนกว่าจะตายด้วยกัน...เลี่ยนป่ะแต่ผมพูดจริงๆนะ

 

 

ไม่อยากให้ใครซักคนต้องอยู่คนเดียว

 

...นี่ใช่คุณจริงๆหรือเปล่าเนี่ย

 

ไม่เชื่ออีกแล้วเหรอ

 

....

 

ถ้าไม่เชื่อ งั้นลองมาคบกันตลอดชีวิตเลยดีมั้ยครับ

 

 

 

 

 

END

 

 

 

อ่ะ จบง่าย ได้กันง่ายไปอีก

ตอนแรกที่ลงแต่งในโฟนใช่มั้ยแล้วมันไม่ค่อยถนัด

พอมาดูอีกทีจริงๆจังๆคำผิดเยอะมากกกกกกกกกกกกก

และนี่ก็อาจมีผิดอีก ตาลาย ;___;

แล้วที่มาช้าคือมันยังงี้ค่ะท่านผู้ชม ยิ่งแต่งมันยิ่งออกทะเลเฉยเลย55555555

ก็อยากให้พี่แบคแซ่บๆไหงเชื่องไปได้

 

อาจมีสเปๆ ถ้าว่าง5555555555

 

#smileandgoCB

 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 274 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,042 ความคิดเห็น

  1. #2014 Jennysupat18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:55
    โอ้ยยยยมันดือมาก ดีไปหมด ชั้นชอบเขา ชีวิตขอแบบนี้สักคนได้ปะ
    #2,014
    0
  2. #1345 Darkmate (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:20
    แงงชอบมากๆๆๆเลยยน่ารักมากทุกอย่างคือดี
    #1,345
    0
  3. #1323 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 04:26
    ยัยแสบมากกกกก
    #1,323
    0
  4. #896 DBK1802 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 03:05
    กรี๊ดดดดด จบแบบนี้ไม่ได้นะคะ เรากำลังอินกับสถานการณ์ เหมือนโดนตัดฉึบไปเลย โธ่ TT แต่หวีดมากกก ซีนแก้ปลดผ้าขนหนูแล้วมาห่อหุ้มส่วนล่างของทั้งสองคน ตาพี่จับยัยนั่งตักงี้ อห ดีต่อใจมาก ชอบมุกนี้ให้ผ่าน สิบสิบสิบเลยค่า ยัยนี้ก็แซ่บลืม แหม แหม แหม มาว่าตาพี่มีอะไรกับคนอื่น ตัวเองคงไม่ใช่ผช.คนแรก คำตอบนี่กระแทกหน้าเลยนะจ๊ะ เธอคืออนลี่วันฟอร์มีไง โฮะๆๆๆ มาโบ้ยแอลกอฮอล์ทำให้ขาดสติ สัญชาตญาณตอนอยู่บนเตียงนี่รู้เลยนะจ๊ะ ทำมาเปง อิอิ ไม่เคยแซวยัยแรงขนาดนี้มาก่อง นี้คือเรื่องแรก 5555 ชอบความทุ่มเทและรวยของตาพี่มากเว่อ ใช้ธุรกิจเส้นสายให้เป็นประโยชน์ในการตามล่าหาว่าที่เมีย 5555 ยินดีด้วยข่า คุณได้(เจอ)กันแล้ว! 5555
    #896
    0
  5. #822 hunnnielu947 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:24
    ชอบบบมากกก ดึงดูดเข้าหากันเร็วก็จริงแต่ถ้าคนมันใช่ มันก็ใช่อ่ะ เวลาไม่สำคัญ อิอิ
    #822
    0
  6. #754 deereastsea (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:28
    ยาวมากจนไม่รู้จะเมนต์ส่วนไหน ฮ่าๆๆ
    แต่ชอบมากกกกเลยค่ะ ถึงจะมีพิมพ์ผิดบ้างแต่ก็พออ่านเข้าใจ คิคิ
    ชอบการดำเนินเรื่องนะ แบบว่า ว้าว ร้อนแรงมากกกก พอตอนจะจีบจริง ก็แบบค่อยเป็นค่อยไป (นิดนึง) แต่ชานยอลเนี่ย ชอบเขามากจริงนะเนี่ย ใจมาก
    ตามจีบเป็นเดือน 555 ความจริงแบคฮยอนนี่ใจอ่อนนานแล้วช้ะ แต่แค่กลัวเค้ามาเล่นๆ
    มันก็เลยต้องเผื่อใจไว้บ้างอะเนอะ
    คนใจอ่อนปากแข็งและร้อนแรงนี่ ต้องเอาให้อยู่หมัดนะ ชานยอลล แบบนี้แหละ น่ารักกกกที่สุด
    #754
    0
  7. #625 PinkySirakarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 01:19
    อมกกกก ชอบมากค่าา
    #625
    0
  8. #595 CBSEB0461 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:45
    โอ้ยยยชอบบบอันนี้้้
    #595
    0
  9. #533 24/7-B (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 17:47
    ดีงามมมมม
    #533
    0
  10. #502 parkxbyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:26
    ดีมากกกก อยากอ่านสเปเลยๆๆ
    #502
    0
  11. #480 เตงุนตะมุตะมิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:54
    ขอสเปปปปปเลยค่าาาา อ่านละอยากจะละลาย
    #480
    0
  12. #479 marshmallow_2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:02
    ร้อนแรงแบบอบอุ่น จะละลาย5555555
    #479
    0
  13. #456 secretlove1811 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:44
    งื้ออออ รับรักพี่เขาเถอะบาริสต้าตัวน้อย
    #456
    0
  14. #442 aphirunya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:34
    อยากอ่าน special ตอนนี้ น่ารักกก
    #442
    0
  15. #441 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:05
    น่ารักอ่ะ
    #441
    0
  16. #418 fboomxbyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:43
    แพ้อะไรแบบนี้มากชอบทั้งชานยอล และแบคเลย ขอต่อค่า ดีงาม
    #418
    0
  17. #417 BB 'ᄉ' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:59
    ชอบแบบนี้ ฮือออ พี่ชานอบอุ่นจริงๆ แพ้ผุชายแบบนิๆTT
    #417
    0
  18. #416 Cherry Bossom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 12:13
    สเปจูเซโยยยยย ฮือออชอบพล็อตแบบที่มากๆ ชอบมากๆๆๆๆๆ
    #416
    0
  19. #414 123456789ice (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:42
    อห.สเปจงมา ชานยอลนี่น่ารักจิงๆพยายามมากค่ะพี่5555555
    #414
    0
  20. #412 hbdcb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 11:19
    มีสเปเถอะค่ะพลีสสสสสส
    #412
    0
  21. #411 superpraew (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 21:19
    ชอบมากเลยยย งื้อออ ขอสเปเถอะคะ พลีสสส 🙏🙏
    #411
    0
  22. #410 pcy921 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:32
    น่ารักเนอะ อยากได้แบบชานยอล5555
    #410
    0
  23. #409 Asherluciano (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 00:41
    ไรท์ทำดีมาก ชอบนิยายของไรท์ทุกพาท สู้ๆนะค้าา ไว้มาต่อไวๆน้า รออยู่จ้า
    #409
    0
  24. #408 whitepuppyby (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 21:28
    สเป พลัสสสสสา ดีมากกก ฮืออออ
    #408
    0
  25. #407 BloodBeer (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 21:15
    ชอบความตื้อชานยอล ใช้เงินแก้ปัญหา๕๕7๕๕๕
    #407
    0