smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 17 : Second (end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

 


คำเตือน

 

เนื้อหาในเรื่องมีพฤติกรรมของตัวละครที่อาจจะส่อไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

โดยเราได้แฝงแง่คิด และผลของการกระทำไว้ในเนื้อหาแล้ว

หากผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ











Second

 





 

 

 

 

เป็นที่หนึ่งไม่ได้ดีเสมอไป

แล้วเป็นที่สอง....ก็ไม่ได้แย่เสมอไปเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

            ค่ำคืนวันศุกร์เป็นอะไรที่รถราบนท้องถนนเยอะมากกว่าวันธรรมดาวันอื่นๆเท่าที่ผู้บริหารอย่างปาร์คชานยอลสังเกตมา วันนี้คงเป็นวันที่ใครหลายคนรอคอยเขาเองก็เช่นกัน

 

            ช่วงเวลาห้าทุ่มแบบนี้ คนที่ทำงานหนักหลายคนคงใช้เวลาหลังจากกลับจากที่ทำงานเพื่อกลับไปที่บ้านไปพักผ่อน หรือออกไปสังสรรค์ตามประสา

 

 

หรืออาจจะอยู่กับคนที่รัก

 

 

ปาร์คชานยอลใช้เวลาหลังจากเลิกงานไปกับแบบหลัง...อยู่กับคนรัก

 

 




 

 

เรียนหนักหรือเปล่าวันนี้ ชายหนุ่มที่เอาแต่กดจูบไปที่หัวทุยถามออกมาหลังจากที่พึ่งจบจากกิจกรรมไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

 

ไม่ครับ แค่รู้ว่าคืนนี้จะได้ออกมาเจอคุณก็ไม่มีอะไรมาทำให้ผมเหนื่อยทั้งนั้น

 

 

คนใต้ร่างกล่าวออกมาอย่างน่ารักไม่ว่าจะทั้งคำพูด ทั้งนิสัย หน้าตาดื้อๆทุกอย่างของเด็กคนนี้ทำให้ปาร์คชานยอลไปไหนไม่รอด

 

เราจูบกันรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจนับได้ รู้แต่ว่ายิ่งอยู่ใกล้เด็กคนนี้เขายิ่งรัก ยิ่งหลง แบคฮยอนเป็นคนที่ทำให้เขาหายเหนื่อยไม่ว่าจะเจออะไรมา เหมือนผ้าเย็นที่สะอาดบริสุทธิ์ ไม่ว่าจะคำพูดปลอบโยน หรือการที่ได้กำลังใจจากแบคฮยอนก็ล้วนทำให้ปาร์คชานยอลมีความสุข

 

 

มีความสุขจนไม่ทันคิดถึงสิ่งที่กำลังตามมาในอนาคต

 

มีความสุขจนไม่ทันคิดถึงคนรอบตัว

 

มีความสุขจน....ทำผิดใหญ่หลวง

 

 

 






            เช้าวันถัดมาปาร์คชานยอลที่งัวเงียผวาจะกอดคนข้างกายแบบทุกครั้ง ก็เป็นอันต้องตาสว่างเพราะพื้นที่ข้างๆไร้ร่างกายของเด็กน้อยของเขา

 

            หนีกลับไปอีกแล้วหรือไงนะ...

 

            แต่พอได้กลิ่นอ่อนๆของโจ๊กที่เขาชอบมันลอยเตะจมูกจนทำให้คนที่กำลังจะหัวเสียหลุดยิ้มออกมาได้  ก่อนที่จะลุกขึ้นมาใส่กางเกงอย่างลวกๆเดินตรงเข้ามายังส่วนครัวของคอนโดหรูที่เป็นห้องส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มกับเด็กน้อยของเขา

 

เกือบโดนทำโทษแล้วรู้มั้ย

 

            เด็กน้อยของเขาในชุดเสื้อคอกลมธรรมดากับกางเกงขาสั้นที่ไม่ว่ายังไงก็ยังน่ารักกำลังยกโจ๊กมาว่างที่โต๊ะ พอหันมาก็เจอกับร่างของเขาที่พุ่งไปคลอเคลีย กอดเอวเล็กกว่าผู้ชายทั่วไปจนอีกฝ่ายจั๊กจี้แล้วหัวเราะใหญ่เลย

 

ผมทำอะไรผิด ผมรีบลุกขึ้นมาทำโจ๊กให้คุณเลยหน่า

 

แต่ฉันอยากกินแบคฮยอนมากกว่าโจ๊กนี่

 

“…”

 

...อยากอยู่ด้วยนานๆ อยากกอด แบคฮยอนผละออกมาสบตากับผู้ชายตรงหน้าคนที่ทำให้ชีวิตเขามีความสุขไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่มักจะพูดว่าเขาก็คือความสุขของตนเหมือนกัน

 

ยังไงวันนี้ก็ต้องกลับนะครับ พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์คุณต้องใช้เวลาอยู่กับครอบครัว

 

“…”

 

พามียอนไปเที่ยว ไปซื้อของอร่อยๆให้เธอกินนะ

 

มือลูบไปตามโครงหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา เมื่อพูดถึงเรื่องนั้น เรื่องครอบครัวของปาร์คชานยอล ที่พวกเขารู้ดี....ว่าพวกเขากำลังทำผิดอย่างมหันต์

 

ฉันรู้...ถ้าเด็กน้อยของฉันอยากให้ทำอะไรฉันก็จะทำ

 

“…”

 

ขออย่างเดียวอย่าพึ่งผลักไสฉัน

 

 

 

 

 

 

 

            ตลอดคาบเรียนแบคฮยอนเอาแต่สนใจโทรศัพท์กับหน้าจอแชทมากกว่ากระดานหน้าห้องที่ครูสังคมศาสตร์กำลังสอนเรื่องราวทางการเมืองอย่างถึงเนื้อถึงรส

 

เห้ยแบค ฟังดิออกสอบมิดเทอม เพื่อนข้างกายหันมากระซิบจนแบคฮยอนตกใจนิดหน่อย

 

เอาเหรอ เกือบแล้วขอบใจนะจงอิน

 

คิมจงอินเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในห้อง แบคฮยอนคิดแบบนั้น...เราสนิทกันได้เพราะเกมส์ จงอินเล่นเก่งมากกกก แต่เขาน่ะก็เล่นเก่งเหมือนกันนะไม่อยากจะอวด

 

 

            พอเลิกเรียนเด็กๆหลายคนพากันรีบวิ่งลงจากตึกมีเพียงแค่แบคฮยอนและจงอินที่ยังอยู่ในห้อง เพราะแบคฮยอนจดแนวข้อสอบไม่ทันแล้วกำลังลอกของจงอินอยู่

 

กลับไปก็ไปอ่านเยอะๆล่ะ

 

อยู่แล้ว เราไม่ติดเกมส์แบบจงอินหรอก

 

น้อยๆหน่อย จงอินผลักหัวแบคฮยอน ก่อนที่มีหลายอย่างที่เขาอยากเตือนแบคฮยอน...ไม่รู้สิแค่กำลังคิดว่าแบคฮยอนแปลกๆไป

 

ช่วงนี้..ไม่ค่อยได้ดวลเกมส์กันเลยวันนี้เอาหน่อยป่ะ

 

เรา..

 

ไม่ว่างเหรอ ? จงอินเดินไปดักหน้าแล้วหยุดยืนมองแบคฮยอน ก่อนที่อีกฝ่ายจะพยักหน้าออกมา

 

แบคยังทำงานนั้นอยู่เหรอ

 

เราจะไปลาออกวันนี้แล้ว จะไม่ทำแล้ว

 

ดีแล้วอย่าทำเลย

 

อื้ม

 

...บอกได้มั้ยว่าเพราะอะไรถึงจะเลิกทำ

 

เพราะเราจะเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้วไงเล่า!” แบคฮยอนเดินจูงแขนจงอินออกมาจากตึก ชวนอีกฝ่ายแวะเข้าร้านหนังสือเพื่อเตรียมเลือกซื้อหนังสือที่จะเอาไว้สอบกฎหมาย ทุกอย่างที่ทำคือเขากำลังต้องการเบี่ยงเบนบทสนทนานั้นทั้งสิ้น

 

 

            เราเป็นเด็กมัธยมปลายปีสุดท้าย อีกแค่เทอมเดียวก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว แบคฮยอนอยากเรียนกฎหมาย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน...แต่คิดว่ามันจำเป็นกับชีวิตนะ คนเราอ่ะต้องเรียนรู้เอาไว้ถึงสิ่งที่ถูกต้องอย่าให้ใครมาเอาเปรียบ ที่จริงหมอก็สำคัญเหมือนกันนั่นแหละแต่โชคร้ายที่เขาฉลาดไม่พอเรียนวิทย์ก็ได้แค่ชีวะ ส่วนเคมี ฟิสิกส์นี่อย่าได้พูดถึงผ่านมาได้แต่ละเทอมก็เพราะเจ้าจงอินเลย

 

ขอบใจที่มาเลือกเป็นเพื่อน

 

อืม กลับดีๆล่ะ

 

ได้ๆ

           

            ก่อนจะเดินไปคนละทางจงอินที่นึกขึ้นมาได้เลยรั้งเพื่อนเอาไว้

 

แบค...ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ยที่จะไปลาออกน่ะ

 

 

 

 

            แบคฮยอนเดินลงจากรถประจำทางเข้ามายังที่ที่หนึ่งที่เขามาทำงานแทบทุกวัน ตอนนี้ที่ร้านยังไม่เปิดดีเพราะยังไม่ดึกและมันคงเป็นโอกาสดีที่เขาจะมาขอลาออกตอนนี้ และงานที่เขาทำมันเป็นงานในคลับ คลับเล็กๆสำหรับผู้ชายที่หนึ่งที่มักจะมีผู้ชายหลากหลายวัยมาหาความสุขกันที่นี่ หรือบางทีก็มีผู้หญิงมาด้วย แบคฮยอนทำงานที่นี่มาได้ปีนึงแล้ว มันไม่เชิงว่าเป็นงานขายบริการแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าจุดประสงค์ของคนที่มาที่นี่คือเรื่องเซ็กส์

 

ให้เข้าไปด้วยมั้ย

 

รอเราตรงนี้ก็ได้ แค่แปบเดียวผู้จัดการใจดี แบคฮยอนถือว่าจงอินเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด เขาเล่าทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟังในทุกเรื่อง แต่บางเรื่อง...เขาก็ยังไม่คิดว่าจงอินต้องรับรู้

 

            มันน่าละอายเกินไป

 

 

 

            แรกเริ่มหรือก้าวแรกที่ทำให้ชีวิตของเด็กหนุ่มวัยสิบหกย่างเข้าสิบเจ็ดที่ชีวิตไม่มีอะไรเป็นดั่งใจเข้ามาทำงานที่นี่ได้ เป็นเพราะผู้มีพระคุณที่เคยส่งเสียได้เสียชีวิตลง น้าของเขาเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ และเมื่อไม่นานผู้เป็นน้าก็เสียชีวิตจากโรคร้าย แบคฮยอนมองไม่เห็นอนาคต ชีวิตเขาไม่เหลืออะไรโดยสมบูรณ์... แต่ยังไงซะชีวิตก็ต้องเดินต่อตราบใดที่ยังหายใจ

 

            แบคฮยอนยังต้องการเรียน เขายังอยากมีอนาคตที่ดีจึงคิดหางานทำให้หนักขึ้น เขาทำทุกอย่างที่ตนจะสามารถทำได้ไม่ว่าจะล้างจาน เป็นเด็กส่งพิซซ่า ส่งหนังสือพิมพ์ ส่งนม แต่รายได้ที่ได้มาก็แทบไม่พอกับค่าเทอม ค่าใช้จ่ายที่เคยไปกู้มารักษาน้าก่อนที่ท่านจะเสีย เขาเครียดจนจงอินแสดงความเป็นห่วงออกมาตอนนั้นถึงได้มาปรึกษากับอีกฝ่ายว่าตัวเองควรหยุดเรียนไปก่อนดีกว่าไหม ทำงานหาเงินก่อนแล้วค่อยกลับมาเรียนแต่จงอินไม่เห็นด้วย เพราะอีกแค่ปีเดียวเราก็จะจบแล้วซึ่งมันก็จริง...จงอินอาสาจะเอาเงินที่ออมไว้ออกให้ก่อนแล้วค่อยให้เขาเอาคืน แต่นั้นก็คงมากไป

 

            ตอนนั้นแบคฮยอนที่ปฏิเสธไปเขาก็คิดหนัก กระทั่งคืนนึงเดินผ่านที่เดินตรงนี้ หญิงวัยกลางคนนึงก็เข้ามาพูดคุยและชักชวน ข้อเสนอนั้นทำให้แบคฮยอนเขว

 

เธอเลือกเองได้...สนใจมั้ยจ๊ะ

 

เท่าไหร่ครับ เงินเดือน

 

รวมทิปจากลูกค้าแล้วเธออยู่ได้เป็นปีเลยแหละหนู หน้าตาน่าชังอย่างนี้...

 

 

 

            แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีเรื่องๆดี มันทำให้เขาได้พบกับผู้ชายคนนึง ผู้ชายที่ดูเพอร์เฟคไปซะทุกอย่างแต่น่าแปลกที่กลับมาหาความสุขในที่แบบนี้ และเขานั้นก็เอ่ยปากเรียกในวันแรกที่เริ่มงาน

 

ผู้ชายคนนั้นต้องการนาย ไปหาเขาสิ

 

          ประหม่า...

 

แบคฮยอนมีแต่ความประหม่าทันทีที่กำลังจะเดินไปหาเขาคนนั้น สายตาคมนั้นช่างดึงดูด มันมองมาที่เขาเหมือนจะกลืนกิน และมันก็ช่างเดายากเหลือเกิน

 

ฉันเครียดน่ะ นายคงทำให้ฉันหายได้ใช่มั้ย นี่เป็นประโยคแรกที่อีกฝ่ายพูดทันทีที่เขานั่งลงข้างๆ น้ำเสียงทุ้มนั้นยิ่งทำให้คนฟังระทวย อีกฝ่ายมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงเนื้อดีบ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้มีฐานะและคงจะอายุมากกว่าเขาแต่ก็คงจะไม่มาก

 

            แบคฮยอนยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้อีกคนมีความสุข แต่สำหรับเขายังมองโลกในแง่ดีเสมอว่าการจะทำให้ใครมีความสุขนั้นอาจจะไม่ต้องจบลงที่เตียง ไม่ต้องจบลงที่เซ็กส์เสมอไป

 

คุณระบายกับผมได้นะครับ

 

“…”

 

ผมน่ะ เป็นผู้ฟังที่ดีนะ

 

 

และเขาเลือกที่จะฟัง

 

พอๆกับที่คนตรงหน้ายิ้มออกมา และเลือกที่จะเล่าเรื่องราวที่เป็นปัญหาชีวิตให้ใครก็ไม่รู้ฟัง

 

 

            เราไม่ได้ไปต่อ ไม่มีเซ็กส์เกิดขึ้นนั้นในวันนั้น ทำให้แบคฮยอนคิดว่าตัวเองทำได้ดี อย่างน้อยเขาก็ช่วยให้ผู้ชายคนนั้นหายเครียดด้วยเรื่องตลกๆที่เขาเจอ เราคุยกันถูกคอ สายตาคมที่เอาแต่จ้องมองกันเวลาที่เขาพูด ถึงแม้จะเขิน แบคฮยอนก็บอกตัวเองไปว่าอย่าไปคิดอะไรมาก... เขาทำดีแล้ว

 

            ดีแล้ว

 

 

            มันเริ่มขึ้นจากวันนั้น ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่อีกครั้งในวันต่อมา เขาแนะนำตัวด้วยสายตาแบบเดิมที่ใช้มองกันว่าเขาชื่อ ปาร์คชานยอล ผู้ชายคนนี้หายไปอยู่สองสามวันและเขาก็กลับมาในวันที่สี่

 

และไม่รู้ติดใจรสชาติแอลกอฮอลล์ที่นี่ หรืออะไรกันที่ทำให้ปาร์คชานยอลมาที่นี่ได้ทุกวัน คำตอบที่ชัดเจนขึ้นเพียงได้มองใบหน้าเรียวกับคอนเทคเลนส์สีม่วงที่เจ้าตัวใส่ทุกวันในตอนที่เจอกัน รอยยิ้มอ่อนหวานเหมือนเด็กผู้หญิง ทุกอย่างๆของเด็กคนนี้ทำให้เขามั่นใจว่าคนเดียวที่ปาร์คชานยอลคนนี้ต้องการ คือ แบคฮยอน

 

แค่แบคฮยอน

 

 

และมันก็ทำให้แบคฮยอนก็ต้องการแค่คุณชานยอลเหมือนกัน ผู้ชายวัยสามสิบที่อบอุ่นที่สุดในโลกอันโหดร้ายของแบคฮยอน

 

 

ก้าวแรกของความผิด ก้าวแรกที่เริ่มเดินออกไปแล้วมันถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้วรู้ดีแก่ใจว่าอีกคนมีครอบครัว และมีลูก ในเวลานั้นพวกเขาไม่ทันระวัง คิดเพียงนี้เป็นความสุขทางกายของกันและกันแต่ใครจะรู้ว่าวันนึง....มันทำให้แบคฮยอนยิ่งรักปาร์คชานยอล

 

รักจนเห็นแก่ตัวอยากได้เก็บไว้คนเดียว

 

แต่ศีลธรรมในใจก็ยังย้ำเตือนให้เห็นถึงบาปกรรมอยู่ จนเคยตัดสินใจจะตัดขาด แต่แล้วมันก็จบที่เซ็กส์ เซ็กส์ และเซ็กส์พร้อมคำพูดปลอบประโลมจนพากันดิ่งลงเหวทั้งคู่

 

เขาร้องไห้ อีกคนร้องไห้

 

ถึงแม้จะเห็นแสงสีส้มข้างหน้า ถึงแม้มันจะยังอยู่อีกไกล พวกเขาก็ยังไม่สนใจมันทิ้งมันกองไว้ข้างหลัง เดินหาความสุขข้างหน้าไปก่อน

 

 

ได้โปรดอยู่กับฉัน อยู่ข้างฉัน อย่าทิ้งฉัน

 

ผมรักคุณครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความรักของเราไม่ผิด

 

 

 

 

 

 

 

ไงเรียบร้อยมั้ย หน้าตาสดใสขนาดนี้แสดงว่าทุกอย่างจบดี ?

 

ช่ายยย แบคฮยอนหัวเราะออกมาก่อนจับแขนจงอินแล้วเดินออกไปส่งอีกฝ่ายข้างหน้า

 

กลับบ้านดีๆนะจงอิน ขอบคุณมากๆที่มาด้วย

 

อืม แล้วยังไม่กลับ?

 

อ..อ่อ ก็กลับเลยเนี่ยเดี๋ยวเลี้ยวทางลัดตรงนั้น

 

งั้นถึงบ้านแล้วไลน์บอกนะ

 

ครับเจ้าเพื่อนตัวดี

 

             พอแยกกับจงอินที่บ้านเราอยู่คนละทางอยู่แล้ว แบคฮยอนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกหาคนที่กำลังมารออยู่

 

อยู่ไหนแล้วครับ

 

(..รีบๆเดินมาได้แล้ว คิดถึง)

 

...

 

(ไม่งั้นจะลงไปอุ้มมาเดี๋ยวนี้แหละ)

 

            พอเปิดรถบีเอ็มที่คุ้นเคยก้าวเข้าไปนั่งยังไม่ทันให้ตัวเองได้นั่งดีๆร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ จนได้ยินเสียงดัง

 

คุณชานยอล!”

 

อะไรเล่าก็คิดถึงนี่ครับ อีกฝ่ายพูดออกมาหน้าตาเฉย ไม่ยอมเอาใบหน้าออกห่างกันเลยด้วยซ้ำ จมูกโด่งคลอเคลียไม่ยอมห่างอีกด้วย

 

คิดถึงฉันมั้ยเด็กดี

 

ไม่!”

 

ไม่เหรอ...ได้!” นิ้วของคนขี้แกล้งจี้เอวเขาไม่หยุดแบคฮยอนดิ้นไปมาบนรถจนรถมันน่าจะขยับ

 

คุณ! โอ๊ยย ฮะ...คุณชานยอลผมจั๊กจี้

 

“…”

 

ฮือ โอเคผมคิดถึงคุณ! มากๆๆๆๆ แล้วผมก็ลาออกแล้วนะ

             

คำพูดนั้นทำให้เจ้าของหัวใจยิ้มกว้างออกมาได้แล้วหยุดแกล้งเจ้าตัวแสบก่อนจะดึงตัวอีกคนเข้ามากอด จูบไปที่พวงแก้มพร้อมเอ่ยขอบคุณซ้ำๆ ชานยอลไม่อยากให้แบคฮยอนทำงานแบบนี้อีกแล้ว ไม่อยากให้ใครมามองเด็กของเขา ไม่อยากให้ใครมาแตะต้องตัวแบคฮยอนนอกจากปาร์คชานยอลคนเดียว

 

เพราะแบคฮยอนต้องเป็นของเขา...แค่คนเดียว

 

ผมซื้อหนังสือมาด้วย

 

งั้นไปหาอะไรกินก่อน เพิ่มพลังแล้วจะพากลับไปอ่าน มือหนายกขึ้นมาลูบหัวอีกรอบและก็จูบลงมาอีกแล้ว

 

ที่บ้านผมเหรอ

 

ชอบที่ไหนล่ะ

 

ที่ที่มีคุณอยู่

 

เด็กน้อย...ฉันอยู่กับเธอทุกที่นั่นแหละ

 

งั้นผมก็ชอบทุกที่

 

 

 

 

ช่วงหัวค่ำที่อเวนิวเต็มไปด้วยผู้คนที่นี่มีร้านอาหารนานาชาติหลากหลายให้เลือกทาน ปาร์คชานยอลเลือกพาแบคฮยอนมาทานอาหารอิตาเลี่ยน แต่กลับสร้างความอึดอัดให้กับแบคฮยอนไม่น้อย เด็กมัธยมในชุดกีฬาเก่าๆของโรงเรียนกับร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่ดูหรูหราไม่น้อย เจ้าตัวเลยเอาแต่เดินก้มหน้าจนไม่ระวังชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างทันทีที่คนข้างหน้าหยุดเดิน

 

ขอโต๊ะด้านในนะ

 

 

เฮ้ๆ ชานยอลนี่หน่า

 

            คนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังยืนนิ่งเกร็งไม่ได้โผล่ออกไปดูว่านั่นเสียงใครที่ทักคุณชานยอล

 

แหม่ใจตรงกันเลยนะครับมาทานที่นี่

 

คุณจงแดอิ่มแล้วหรือครับ

 

ครับ มาตั้งแต่เลิกงาน แล้ว...นั่นมากับเด็กที่ไหนเนี่ยปาร์คชานยอลส่งยิ้มไปให้

 

นั่นสาวของคุณเหรอครับ เอ๊ะวันก่อน

 

ชู่ว จงแดจุ๊ปากก่อนจะสงซิกกันและเดินผ่านออกไปโดยไม่วายหันมายิ้มให้แบคฮยอนที่ยิ้มตอบกลับไป

 

เชิญทางนี้ครับ เด็กเสิร์ฟ ผายมือให้เราก้าวเข้าไปข้างใน

 

มือหนาเลื่อนมากุมมืออีกคนเอาไว้และดึงเบาๆให้เดินตามโดยไม่ได้พูดอะไร มันอบอุ่น มันทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและเข้าใจ...

 

เข้าใจว่าไม่เหมาะกับอีกฝ่ายเลยซักนิด

 

 

            พอได้นั่งลงแล้วคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็ย่อมรู้ว่าเด็กตรงหน้ากำลังคิดอะไร เขาเลยเลื่อนไปคว้ามืออีกคนมาจับไว้ แบคฮยอนเงยหน้ามองก่อนจะก้มลงไปอีก

 

เป็นอะไรครับ แบคฮยอนส่ายหัว

 

มากับฉันมันน่าอายอย่างนั้นเหรอ

 

ม..ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่แบบนั้น จากที่โพล่งออกมาก็เบาลงในตอนท้าย

 

ผมแค่.. ผมทำให้คุณอายมากกว่า ปาร์คชานยอลหลุดหัวเราะ กุมมือนั้นให้แน่นกว่าเดิม

 

มองหน้าฉันสิ

 

“…”

 

ฉันไม่เคยอายที่ได้อยู่กับนาย ไม่ว่าจะไปที่ไหน จะทำอะไรใครจะมองยังไงแค่มีนายนะแบคฮยอน

 

...

 

แต่ถ้านายอายก็บอกฉันได้นะ ฉันยอมทุกอย่างนั้นแหละ

 

ผมขอโทษ

 

            ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมดเมื่อคนตรงข้ามลุกขึ้นมาหอมหัวแรงๆจนคนตัวเล็กเบิกตากว้าง ก้มหน้าลงไปอีกครั้งเพราะความเขินอาย

 

สั่งอาหารเร็ว ... ยังมาทำหน้าตาเฉยได้ยังไงนะ

 

เลี้ยงพิซซ่า สั่งมาเท่าที่นายอยากกินเลย

 

สิบถาด ?

 

กี่ร้อยถาดก็เลี้ยงไหว

 

แบคฮยอนยิ้มน่ารักออกมาอีกแล้ว ของโปรดของแบคฮยอนก็คือพิซซ่าที่เลือกร้านนี้ก็เพราะมันขึ้นชื่อเรื่องพิซซ่า เขาอยากให้เจ้าตัวได้กินอาหารอร่อยๆก่อนจะไปตั้งใจอ่านหนังสือสอบเข้า และก็หลังจากนี้ที่เขาจะต้องไปต่างประเทศสักพัก...

 

 

 

 

            พอกินเสร็จแบคฮยอนก็หลับมาตลอดทางตั้งแต่ออกจากร้านมายันบ้านของตัวเอง เจ้าตัวบ่นตั้งแต่ขึ้นมาบนรถมาง่วงมากและขอนอนเอาแรงก่อนจะกลับอ่านหนังสืออย่างหนัก วันนี้ชานยอลตั้งใจจะไม่อยู่กวนเพราะแบคฮยอนคงอยากอ่านหนังสือมากกว่า

 

แบคฮยอน ถึงบ้านแล้วครับ

 

..อื้อ.. เพราะงัวเงียได้น่ารักเลยถูกหอมแก้มฟอดใหญ่เข้าให้

 

ให้อุ้มลงไปส่งมั้ย

 

ไม่ครับ เข้าบ้านไปพักก่อนมั้ยครับ

 

ชวนผู้ชายเข้าบ้านเหรอ ถ้าชวนฉันอยู่ทั้งคืนแล้วก็...

 

“…”

 

นายจะไม่ได้อ่านหนังสือนะ

 

ก็...แล้วแต่คุณชานยอลสิครับ

 

 

            และคิดว่าปาร์คชานยอลจะทนไหวหรือไง .... ก็ใช่ทนไม่ไหว เสื้อกีฬาถูกถอดออกทันทีที่วางทุกอย่างลงไว้ที่หน้าประตู จูบเร้าร้อนเร่งรีบแต่ก็ล้ำลึกจนแบคฮยอนหายใจไม่ทัน มันดูหิวกระหาย ดูเหมือนจะกินปากเขาเข้าไป ถึงอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกกินไปทั้งตัว

 

            ไม่รอให้ไปไกลกว่านี้ โซฟาคือสิ่งที่อยู่ใกล้พร้อมร่างของทั้งคู่ที่ล้มลงไปอย่างเหมาะเจาะ

 

 

 

 

 

CUT

 

 

 

 

 

 


          

 

 

 

 

 

            เช้าตรู่ในบ้านปูนเล็กๆเด็กผู้ชายใส่แว่นตากับท่อนบนที่สวมแค่เสื้อกล้ามกำลังขะมักเขม้นกับหนังสือตรงหน้า ด้วยท่าทีขมวดคิ้วบ่งบอกถึงความจริง

 

แฮ่!

 

ปั๊ก !

 

โอ๊ย...

 

คุณชานยอล ผ.. ผมขอโทษ

 

“…”

 

ก็คุณมาไม่ให้เสียงนี่หน่า

 

ปาร์คชานยอลลูบที่ข้อศอกที่กระแทกกับมุมโต๊ะก่อนจะจับเด็กน้อยหน้าตาดื้อรั้นมากดจูบ ละเมียดไล้ไปตามปากนิ่มสอดลิ้นเกี่ยวกระหวัดจนตอนนี้กำลังถูกผลักออก สงสัยจะหายใจไม่ทัน

 

อรุณสวัสดิ์ครับเด็กดี

 

อื้อ แบคฮยอนยู่หน้าทำตาขวาง

 

ขอโทษที่กวนนะ อ่านต่อเลย

 

ไม่อ่านแล้ว!

 

เอ่าทำไมล่ะ ไหนดูสิอ่านเรื่องอะไร

 

...

 

อืมม มาตรา 334 ผู้ใดเอาทรัพย์ผู้อื่นไป เอาไปโดยไม่รู้ตัวด้วย...ยอมความไม่ได้

 

แบคฮยอนมองลงไปยังหน้ากระดาษที่เขาโน้ตเอาไว้ ก่อนจะหันมามองตามคุณชานยอลที่กำลังอ่านมันด้วยความจริงจัง แล้วก็หันมาสบตากับเขา

 

ลักทรัพย์ แบคฮยอนลักทรัพย์

 

เห้ย อะไร ผมเปล่านะดูได้เลยอะไรของคุณที่หายไป...ไม่มี

 

ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัว ก่อนที่มืออุ่นๆนั้นจะจับเข้าที่มือของเขาแล้วเอามันมากุมไว้ที่อกแกร่งข้างซ้าย

 

แบคฮยอนขโมยหัวใจผมไปแล้วไง

 

...

 

ไหน ชานยอลจับคางอีกฝ่ายให้เงยมาสบตากันอีกครั้ง

 

บ้า ใช่ที่ไหนล่ะครับ

 

ใช่ ก็เราเอามันไปโดยที่ฉันไม่รู้ตัวไง ลักทรัพย์ชัดๆ แบคฮยอนก้มหน้าเคอะเขินก่อนจะพูดออกมาตามหลักการที่คิด

 

คุณ..ให้ผมเองต่างหากเขินก็เขิน เลยพูดออกไปติดๆขัดๆ

 

เหรอ ฮ่ะๆ

 

แต่ยังไงสารวัตรปาร์คก็ต้องจับครับ

 

ผมผิดอะไร อะไรของคุณ มั่วที่สุด

 

บทลงโทษหนักนะข้อหานี้ของสารวัตรปาร์ค

 

อะไรครับ แบคฮยอนเงยหน้ายิ้มให้กับคนที่เกลี่ยผมเขาไปมา

 

โดนปรับเป็นต้องถูกจูบทุกวันสามเวลาเช้า กลางวัน เย็น ถูกจำให้สารวัตรปาร์คต้องนอนกอดทุกเช้า ทุกคืน ... ไหวมั้ย

 

ขี้โกงชะมัด!”

 

อย่าน่ารักมากนักสิ ฉันจะทนไม่ไหวเอา

 

ผมก็เป็นของผมแบบนี้

 

ชานยอลรั้งอีกฝ่ายมากอดแน่น ไม่ได้อยากมากวนแบคฮยอนเลย แค่มันอยากเห็นหน้า อยากสัมผัส อยากกอด เขาไม่อาจห้ามใจตัวเองให้อดทนได้เลย

 

 

วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอครับ

 

ใช่ เดี๋ยวต้องไปรับรางวัลที่เคยบอกไว้

 

ดีใจด้วยครับ ชานยอลทำงานด้วยความจริงจัง ผลงานของเขาเลยถูกใจบริษัทต่างชาติวันนี้เลยจะต้องเตรียมตัวไปต่างประเทศเพื่อไปรับรางวัลที่นั้น แต่อีกเดี๋ยวก็ต้องไปแล้วเพราะต้องพาครอบครัวของเขาไปด้วย

 

เหมือนกันนะ ตั้งใจอ่านสอบเข้าให้ได้ ฉันมีรางวัลให้

 

ไม่ถามผมเหรอว่าอยากได้อะไร

 

งั้นอยากได้อะไรล่ะ แบคฮยอนละออกมาจ้องแววตาคมด้วยความจริงใจ

 

ขอให้คุณมีเวลาให้ครอบครัวของคุณ

 

แบคฮยอน..

 

ขอให้คุณมีความสุข

 

พอเถอะ เราจะไม่พูดเรื่องนี้กัน

 

 

            งานนี้เป็นงานใหญ่โต แบคฮยอนรู้ งานสังคมงานหนึ่งคุณชานยอลคงต้องพาครอบครัวไปด้วยเขาเลยอาสารีบไล่อีกคนไปอาบน้ำ ให้รีบกลับบ้านไปเพื่อไปรับครอบครัวและให้รางวัลเป็นการกอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนจะไม่เจอกันอีกเกือบหนึ่งอาทิตย์

 

            แค่เขาขับรถออกไปก็คิดถึงแล้ว...

 

 

 




(2/2)

 







 

ใบหน้าอ่อนล้าของเด็กนักเรียนในห้องกับเวลาเรียนเช้าตรู่แบบนี้ จงอินก้มลงไปหลับได้ซักพักแบคฮยอนที่อ่านหนังสือจบไปบทนึงเลยผละออกมาเพื่อจะชวนคุย แต่จงอินก็ยังไม่ตื่น

 

จริงๆเลย... นิ้วเรียวเลยแกล้งแหย่ไปที่ลำคอของเพื่อนที่หลับสนิท ก่อนจะหัวเราะคิกคักเมื่อคนที่แกล้งเริ่มหดคอหนีบนิ้วเขาไว้

 

ย๊าๆๆ จงอิน ปล่อยย จงอินลุกขึ้นก่อนจะจับที่ข้อมือของเพื่อนที่ชอบแกล้งอยู่เรื่อย จับรวบไว้ด้วยมือของเดียวก่อนจะเลื่อนไปจี้ที่คออีกฝ่าย

 

โดนแน่

 

            แบคฮยอนหัวเราะเสียงดัง ดิ้นหนีนิ้วมือของเขาที่จี้ไปที่คอและที่เอว กระทั่งต้องหยุดเอาไว้เพราะดันไปโดนเสื้อนักเรียนของแบคฮยอนจนมันหลุดเปิดออก พอดีกับที่ก้มลงไปเห็นรอยช้ำสีม่วงที่หน้าท้อง...ไหนจะคอที่เงยขึ้นสูง จนเห็น...

 

โอ๊ย จั๊กจี้...ทำไมเหรอ และเหมือนแบคฮยอนจะรู้ตัวแล้ว

 

 

อ้าวนักเรียน เอาการบ้านมาส่งที่โต๊ะ

 

            ทั้งคู่ต่างผละออกมาก่อนจะต่างคนต่างลุกเอาการบ้านไปส่ง จงอินเดินตามหลังเพื่อนตัวเล็กช้าๆ ยอมรับว่าตกใจและไม่รู้จะพูดอะไร รอยนั้น...เขาไม่ใช่คนใสซื่อหรืออ่อนต่อโลกที่จะไม่รู้ว่ามันคือรอยอะไร ทุกๆอย่างที่เขาได้เห็นรวมไปถึงวันนี้ทำให้จงอินเริ่มเป็นห่วงเพื่อน เขาไม่รู้ว่าแบคฮยอนกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ทั้งๆที่ลาออกจากงานที่คลับไปแล้ว แต่ทำไม...

 

 

ฮ..เฮ้ ไก่ทอดไม่อร่อยหรือไงดูทำหน้า

 

อร่อย แต่ไม่ค่อยหิว

 

งั้นเหรอ เดี๋ยวเรากินให้ ว่าแล้วก็แย่งไก่ทอดในจานมากิน จงอินร้องออกมาก่อนจะแย่งไก่ในมือแล้วกัดคำโต อย่างน้อยแบคฮยอนยังยิ้มหัวเราะได้เขาก็สบายใจ

 

วันนี้เดี๋ยวขอไปติวด้วยได้หรือเปล่า

 

หื้ม แต่จงอินจะเข้าบัญชีนะมันจะติวกับกฎหมายได้ยังไงตลกแล้ว

 

ก็แค่ไปนั่งอ่านด้วย ไม่ได้เหรอ...ที่บ้านไม่มีคนอยู่ด้วยกลัวเหงา

 

ฮ่าๆงั้นก็ได้

 

 

พวกเขาต้มรามยอนหม้อใหญ่ จงอินเป็นคนไปช่วยยกหม้อนั้นลงมาวางตางกลางระหว่างเราที่บอกจะมาติวแต่สุดท้ายก็เหมือนมานั่งกินกันเสียมากกว่า

 

แย่งกันกินอร่อยจริงๆด้วย

 

นั่นสิ ทำไมนะ

 

เอาโค้กมั้ย

 

เอา แบคฮยอนลุกเดินไปเปิดตู้เย็นหอบโค้กออกมาสองกระป๋อง โดยตัวเองกระดกและเปิดกินก่อน ก่อนจะตั้งวางเอาไว้โดยจงอินที่มองตามก่อนจะยกกระป๋องที่เปิดแล้วมากระดกตาม

 

เห้ย อีกกระป๋องก็มี

 

กินให้หมดเป็นกระป๋องไปไง เปลือง

 

มีหลายขวดไม่เป็นไรหรอก จงอินขำออกมาก่อนจะขยับตัวออกจากหม้อรามยอนที่เหลืออีกครึ่งได้

 

เทหรือไง ช่วยกันก่อนดิ

 

กินเหอะ เดี๋ยวอ่านรอ

 

            สุดท้ายแบคฮยอนก็กินจนหมดเขายกและทำความสะอาดทุกอย่างเดินกลับมาก็เห็นไอ้คนขี้เซาหลับพิงโซฟาไปแล้ว พร้อมหนังสือที่ปิดแผงอกน่าขันจริงๆ

 

จงอิน นอนดีๆ แบคฮยอนเขย่าหัวไล่กว้างนั้น

 

ก่อนที่จะตกใจทำอะไรไม่ถูกและไม่กล้าจะขยับตัวออกมาด้วยซ้ำเมื่อถูกดึงให้ล้มทับลงไป ลมหายใจที่รินรดใกล้ๆกันทำให้แบคฮยอนพยายามมีสติและดึงตัวออกมาห่าง

 

..จ..จงอิน

 

ขอโทษ แต่เรา...

 

“…”

 

เราชอบแบค

 

แบคฮยอนปล่อยทุกอย่างเขาถูกลงอินจับมานั่งข้างๆอีกฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้ จับมือเขาขึ้นมาจับเอาไว้

 

แบคกำลังทำอะไรอยู่เหรอ

 

เรา...

 

วันนั้นเรายืนดูแบคขึ้นรถบีเอ็มไป ใครมารับเหรอ

 

จงอินรู้ว่าแบคฮยอนไม่ได้อยู่กับครอบครัว เพราะถูกทิ้งไว้ให้คนเป็นน้าเลี้ยงตั้งแต่เด็ก และน้าแบคฮยอนก็พึ่งเสียไป แบคฮยอนต้องมาทำงานที่คลับเพราะยังต้องการเรียนแต่แทบไม่มีเงินซักแดงเดียว จงอินเคยบอกว่าให้ไปทำอย่างอื่น ซึ่งแบคฮยอนในตอนนั้นคิดว่างานแบบนี้จะทำให้ตัวเองมีเงินกระทั่งเรียนจบ แม้แต่ความช่วยเหลือจากเขาอีกคนก็ยังไม่รับ

 

และวันที่ไปกับแบคฮยอนในวันที่อีกฝ่ายพูดออกมาว่าจะลาออกจากงานแบบนั้น เขาดีใจมากที่แบคฮยอนคิดได้ จนกระทั่งแอบยืนมองอยู่จากที่บอกว่าจะกลับบ้าน แต่อีกฝ่ายกลับเดินไปขึ้นรถบีเอ็มสีดำที่จอดห่างจากคลับอยู่ไม่ไกล

 

เข้าไม่เข้าใจว่าแบคฮยอนกำลังทำอะไรอยู่

 

เรายุ่งใช่มั้ย

 

“...จงอิน

 

เราแค่เป็นห่วงแบค ...เรื่องนี้เราพอเข้าใจว่าแบคคงบอกเราไม่ได้ มันก็เรื่องส่วนตัวนี่เนอะ

 

 

แบคฮยอนเงียบไปเหมือนถูกจับได้แล้ว ใจเขาเต้นรัวเร็วไม่รู้ว่าจงอินกำลังเข้าใจเขาแบบไหน

 

ตั้งใจอ่านหนังสือด้วยล่ะจะสอบแล้ว เรากลับก่อน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นมือใหญ่โตวางลงบนหัวเขาแล้วยีมัน แบคฮยอนอยากจะร้องไห้

 

เขาอยากบอก...บอกถึงความเลวของตัวเอง แต่กลัวจงอินจะรับไม่ได้

 

จงอิน...

 

หื้ม

 

เราขอโทษนะ

 

ไม่ได้ทำผิดจะขอโทษอะไร

 

 

ทำผิดสิ....ผิดมากเกินกว่าที่จงอินคาดไม่ถึงเลยแหละ

 

หรือถ้ากำลังทำอะไรที่ผิด ถอยออกมาเถอะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พอเดินไปส่งจงอิน เข้ามาในบ้านแล้วก็ได้แต่จมอยู่กับความคิดไม่ได้สนใจเสียงข้อความเข้า จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นถึงทำให้ดีดตัวขึ้นไปรับสายและเห็นว่าเป็นคุณชานยอลโทรมา

 

(ออกมาเปิดประตูให้หน่อย)

 

ร่างสูงก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากทำงานเสร็จกวาดตาไปรอบบ้านที่ได้กลิ่นอ่อนของรามยอน มองเด็กน้อยของเขาที่หน้าตาดูซึมอย่างน่ากังวล ก่อนจะหันมายิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเขามองอยู่

 

ฉันกวนแบคฮยอนอ่านหนังสือหรือเปล่า

 

เปล่าครับ ไม่ได้อ่าน

 

อ่านไปเถอะนะ ฉันจะมาอยู่หลายวัน

 

หมายความว่าไงครับ ทำไมครับ... แบคฮยอนรีบเดินเข้าหาอีกคนเพราะคนที่พูดกำลังจะหนีไปทางอื่น

 

คุณชานยอลครับทำไมครับ

 

“...ทะเลาะกัน

 

“...”

 

นิดหน่อย

 

ถึงสถานะเลวๆของเขาจะเป็นแบบนี้ แต่แบคฮยอนก็ยังคิดได้เสี้ยวนึงว่าจะไม่มีวันยอมให้ครอบครัวอีกฝ่ายต้องแตกแยกไปกว่าออก มันก็แค่ความคิดที่ทำให้ตัวเองสบายใจ ทั้งที่ความจริง...ทุกอย่างกำลังจะพังเพราะเขา

 

เรากำลังถ่วงเวลาเพื่อรอให้ทุกอย่างค่อยๆพังลง

 

คุณต้องกลับไปก่อนนะครับ ไปคุยกับเธอให้เข้าใจ

 

แบคฮยอน

 

ร่างสูงกดเสียงเข้มที่เป็นอันรู้กันถึงอารมณ์ขุ่นมัว เราอยู่กันมาโดยพยายามเลี่ยงจะพูดถึงเรื่องเบื้องหลังของเขา แต่ก็เป็นแบคฮยอนที่ดูจะอยากให้เขากลับบ้านเสียเหลือเกิน

 

ยิ่งปล่อยไว้ก็จะมีแต่ความไม่เข้าใจนะครับ คุณต้องรีบเคลียร์ เราจะ

 

อยากให้ฉันกลับไปมากขนาดนั้นเลยเหรอ

 

คนที่พูดด้วยความน้อยใจจ้องมองแววตาเล็กที่กำลังสั่นไหว อีกคนส่ายหัวพร้อมเข้ามากอดคนตัวโตที่ให้ความอบอุ่นได้เสมอ ซบไปที่อกแกร่ง

 

ผมไม่อยากให้คุณกลับไป

 

“...”

 

ผมไม่อยากให้คุณทิ้งผม ฮึก

 

“...”

 

ผม...ไม่อยากทำผิดต่อพวกเขา

 

“...”

 

ผมไม่เคยอยากทำให้ครอบครัวคุณต้องแตกหัก

 

“...”

 

เพราะผม

 

ไม่ เพราะฉัน แบคฮยอน

 

“...”

 

เพราะฉันเอง

 

 

ต่างฝ่ายต่างพูดเพื่อโยนความผิดเข้าตัวเอง ไม่โทษกันมันดูดีหนักหนา

 

แต่พวกเขาทั้งสองนั่นแหละที่ผิด..เพราะต่างก็ยื่นขาลงไปแทบทั้งสองขาแล้วในหลุมที่ลึกสุด

 

อย่าผลักไสฉันอีก ฉันบอกแล้วไง ชานยอลเอาแต่จูบลงไปที่หน้าผาก ผละออกมากดจูบไปที่ริมฝีปากสีสด แล้วจูบซับน้ำตาอีกหน

 

บาปมากมายลอยคละคลุ้ง แบคฮยอนยังอายุไม่ถึงสิบแปด...ชานยอลก็ไม่ต่างอะไรจากการกระทำที่เรียกว่าพรากย์ผู้เยาว์

 

แต่นี่ยังเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเขาทำให้แบคฮยอนเหมือนตกอยู่ในสถานะ...นั้น

 

แต่แบคฮยอนของเขามีค่ามากกว่านั้น

 

เขารักแบคฮยอน... เขารู้ดี

 

ปาร์คชานยอลรู้ตัวว่าผิด รู้ตัวเองดีว่าเขาเลวแค่ไหน

 

ตัวเองเหมือนไอ้แก่ตัณหากลับเข้าไปทุกที ผู้บริหารใหญ่โต อายุครึ่งหกสิบกำลังกระทำจาบจ้วงต่อเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะ ความรับผิดชอบชั่วดีเหมือนถูกปิดหูปิดตาเอาไว้ ตอนนี้พวกเขามีแต่ความโลภ ละโมบ ความใคร่ และความเลว

 

ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างกายเด็กน้อยของเขาหลังจากที่วันนี้รักของเรารุนแรงไปอีกตามอารมณ์ จนกลัวว่าแบคฮยอนจะบอบช้ำ แต่อาจลืมไปว่าเขากำลังทำลายแบคฮยอนด้วยมือของตัวเอง

 

ปากบอกว่าอยากทะนุถนอมแต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายทำลายแบคฮยอนเสียเอง

 

แบคฮยอนไม่ใช่ที่ระบายความใคร่

 

เด็กคนนี้เป็นมากกว่านั้น มากกว่าที่เขาจะอธิบายออกมาได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตื่นเช้ามาแบคฮยอนไม่เจอใครแล้ว ก้มมองดูสภาพตัวเองที่เปลือยเปล่ามองคราบขาวขุ่นที่แห้งกรังที่ขาอ่อน มองคราบการร่วมรักที่ตอกย้ำให้ช้ำ

 

เขารักคุณชานบอลเหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นรัก

 

แต่เขามาช้า

 

ช้าไปมาก ช้าจนตามไม่ทันสักอย่าง

 

ช้าจนพวกเขามีลูกน้อยที่ตอนนี้อยู่ในวัยสามขวบ

 

 

แบคฮยอนมาช้า เพราะเขามาช้าเอง

 

ไม่อย่างนั้นเราคงไม่ต้องมาแอบทำอะไรที่มันผิดเช่นนี้

 

 

 

ฮึก

 

 

 

ภาพครอบครัวในไทมไลน์เฟสบุ๊คที่ขึ้นมาอันแรก ขึ้นมาย้ำเตือนว่าแท้จริงแล้วเขาไม่มีสิทธิอะไรเลย มีแต่กำลังทำลายพวกเขา มันเป็นรูปที่ถ่ายตอนคุณชานยอลไปต่างประเทศเพื่อไปรับรางวัลซึ่งถูกแท็กมาจากเพจของบริษัทนั้น ในรูปมีผู้หญิงสาวผมยาวใบหน้าสะสวย เธอยิ้มพร้อมอุ้มลูกสาวน่ารัก พวกเขาต่างยิ้มมาให้กล้องโดยมีคุณชานยอลโอบไหล่เธอเอาไว้ ถือถ้วยรางวัลและยิ้มอย่างมีความสุขมาให้กล้องไม่ต่างกัน

 

 

ในเวลาก่อนหน้ามีแค่อีกฝ่ายที่ส่งเพียงแต่รูปตัวเองเดี่ยวๆมาให้พร้อมข้อความที่บอกว่าคิดถึง

 

 

เหนื่อยจัง....

 

 

หรือถ้ากำลังทำอะไรที่ผิด ถอยออกมาเถอะนะ

 

 

ผมเหนื่อยจังครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปาร์คชานยอลกลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นเพื่อไปรับภรรยาและลูกสาวออกไปทานข้าวข้างนอก ในร้านอาหารหรูตามสไตล์ มียอนชอนกินสปาเกตตี้ ส่วนภรรยาเขาซูจองชอบกินไก่ผัดซอส ซึ่งเขาก็สั่งให้ทุกคนแบบที่ชอบทั้งนั้น

 

คุณจะเอาอะไรเพิ่มหรือเปล่า

 

เอาแค่น้ำกีวี่เพิ่มแล้วกันค่ะ

 

พ่อคะ

 

ครับลูก

 

วันนี้พ่อจะนอนกับมียอนมั้ยคะ

 

ลูกสาววัยสามขวบเอ่ยขึ้นมาในตอนที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกำลังเงียบลง

 

มียอนลูก พ่อ..

 

“...”

 

ต้องไปธุระ

 

พ่อต้องไปธุระ คืนนี้หนูนอนกับแม่นะคะซูจองลูบหัวลูกสาว เขาพูดแทรกไปเพราะรู้ดี

 

 

เธอรู้...รู้มาตลอดว่าธุระที่ว่าคืออะไร

 

ธุระที่ว่านั้นทำให้สามีของตัวเองมีความสุขมากกว่าที่ได้รับจากเธอมากขนาดไหน

 

 

วันนี้พ่อจะนอนกับหนู

 

“…”

 

และแม่หนูด้วย

 

เธอรู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวช่วงเผลอเธอแอบเช็ดน้ำตาเงียบๆ มีเพียงเสียงหัวเราะของพ่อลูกดังกึกก้อง ไม่รู้ตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่าถึงได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากสามี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนูนอนตรงกลางนะคะ เด็กน้อยยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้าวมานอนแทรกระหว่างพ่อแม่

 

ฝันดีนะลูก ซูจองหอมแก้มซ้าย ก่อนที่ชานยอลจะหอมแก้มขวาไม่นานแกก็หลับไป เหลือแค่สองคนที่นอนเข้าหากัน

 

ไม่ไปข้างนอกหรือคะวันนี้

 

ไม่ไป อยากใช้เวลาอยู่กับคุณและลูก

 

เหนื่อยมั้ยคะชานยอล เธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆในวันที่ทุกอย่างที่อดทนมาแทบจะหมดความรู้สึก

 

ผม...

 

ฉันเหนื่อย ลูกก็เหนื่อย คุณก็คงเหนื่อย

 

ซูจอง เดี๋ยว!”

 

 

 

 

 

            ชานยอลคว้าแขนเธอทันทีที่ออกมานอกห้อง เขาพร้อมจะใช้คำว่าครอบครัวกับเธอแต่ดูเหมือนมันจะยิ่งพัง พังทั้งความรู้สึกและความรัก

 

หย่ากันเถอะนะ

 

            เมื่อไหร่กันนะที่ปาร์คชานยอลหมดรักคนอย่างเธอ ตอนแรกเขาเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายงานเยอะเพราะอยู่ในช่วงรับกิจการต่อจากคนเป็นพ่อ แต่มันไม่ใช่...เขาพยายามแล้วประคับประคองความรักของเรา แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย อีกฝ่ายไปสถานที่แบบนั้นเขาให้นับสืบตามสืบชานยอลไปคลับของเด็กผู้ชาย เรื่อยมาจนรู้ว่าไปมาหาสู่กับเด็กผู้ชายคนนึงชื่อว่าแบคฮยอน

 

ทันทีที่เขาเอ่ยชื่อนี้กับชานยอลอีกฝ่ายโมโห เราทะเลาะกัน เขาได้แต่อดทนบอกตัวเองอย่างนั้น เพราะลูก...เขาไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ ไม่อยากให้ลูกรู้ว่าพ่อแอบไปมีคนอื่น

 

           

 

ทำไมล่ะ ซูจอง

 

คุณยังต้องถามอีกเหรอคะ ชานยอลคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ หยดน้ำตาของเธอกรีดใจเขาทุกครั้ง

 


ผมขอโทษ...

 

            มือเรียวสวยของเธอเลื่อนมาลูบใบหน้าของเขา เธอกดจูบลงมาถึงจะแปลกใจแต่ชานยอลก็จูบตอบกลับไปอย่างอ่อนโยน รู้อีกทีเสื้อคลุมตัวนอกของเธอก็หล่นลงที่พื้น ชานยอลยกตัวเธอขึ้นลูบไล้ผ่านผิวสวยแบบที่เคยชอบ ขบเม้มไปตามลำคอของเธอสัมผัสไปทุกส่วน

 

            จนเมื่อเธอถอดกางเกงเขาลง

 

“…ผม..ทำไม่ได้ ชานยอลหยิบเสื้อขึ้นมาคลุมให้เธอก่อนจะหอมหน้าผากเธอ และเดินออกไปนั่งคนเดียวที่ห้องนั่งเล่น ปล่อยให้ภรรยายืนร้องไห้สะอื้นจนแทบหมดแรง

 

 

 

 

 

 

 

ปาร์คชานยอลไม่ได้เจอแบคฮยอนมาเกือบสองอาทิตย์ เขางานยุ่งและอยากอยู่คนเดียว แบคฮยอนเองก็กำลังใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้า บนรถที่มีเพลงคลาสิคที่พอจะทำให้ผ่อนคลายเขาจอดมันที่ข้างทางใช้ความคิดถึงทุกเรื่องที่มันช่างคาราคาซัง

 

 

ผมรักแบคฮยอนนั้นคือเรื่องแรกที่ผมคิดกับตัวเองเสมอ เรื่องระหว่างผมกับเขามันมากกว่าเซ็กส์ แบคฮยอนเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เป็นคนที่เด็กแต่นิสัยแต่ความคิดโตเหมือนผู้ใหญ่

 

และนั้นทำให้ผมตกหลุมรัก

 

ทั้งที่เคยคิดว่าแบคฮยอนก็แค่เด็กคนนึงที่จะให้มีความสุขทางร่างกาย แต่ครั้งแรกที่เจอกลับต่างจากที่คิด ผมเคยคิดว่าไปที่นั่นนอนกับเด็กสักคนให้สบายใจก็คงจะดีขึ้น แต่เพราะแบคฮยอน เพราะเด็กคนนั้นทำให้เขากลับไปที่คลับอีกครั้ง จากอาทิตยละสามวัน เป็นวันเว้นวัน และกลายเป็นทุกวันในที่สุด และทุกครั้งก็จะมีแบคฮยอน

 

ซูจองคือผู้คนแรกและคนเดียวที่ผมตกหลุมรัก ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเรียนเก่ง สวย เพียบพร้อมไปด้วยทุกอย่าง นิสัยดี และเขาจีบเธอเราเริ่มคุยกัน พ่อแม่ก็เป็นสายทางธุรกิจเหมือนกัน และเราตัดสินใจแต่งงานกัน เขามีความสุขเธอก็มีความสุข...

 

วันนึงเธอมาบอกกับเขาว่าท้อง....เขาไม่ได้ดีใจเพราะธุรกิจกำลังตกที่นั่งลำบาก เขาแสร้งยิ้มแต่ในใจไม่ได้มีความสุข จนเด็กน้อยคลอดออกมาในวันที่ทุกอย่างกำลังลงตัว ชานยอลใช้เวลาครึ่งวันของทุกวันให้ลูกสาว ดูแลซูจอง และเขาก็เริ่มมีความคิดที่จะออกไปสังสรรค์กับเพื่อนเมื่อลูกเริ่มเดินได้ มันก็เป็นไปตามประสา พอกลับมาคืนนั้นเราก็ทะเลาะกัน เธอคิดว่าเขากำลังทิ้งเธอไม่ช่วยเลี้ยงลูก แต่นั้นก็เป็นเพียงครั้งแรกที่เขาออกไปใช้ชีวิตของตัวเองไม่ได้จะทิ้งเธอและลูก

 

จนปัญหามันสะสมมากขึ้น ชานยอลเบื่อ เขาออกไปข้างนอกบ่อยขึ้นและไม่รู้ตัวเลยว่าทุกอย่างกำลังจะพังลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พรุ่งนี้มาเจอกันหน่อยนะครับ อยากเจอคุณชานยอลครับ

 

มีเรื่องอยากคุยด้วยเยอะแยะเลยครับ

 

 

 

 

 

และพังลงเพราะตัวเองจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถบีเอ็มขับออกนอกถนนใหญ่อย่างไร้จุดหมายทันทีที่ไปรับแบคฮยอนออกมา เราไม่รู้จะไปไหนชานยอลเลยขับมาเรื่อยๆ เกิดความอึดอัดระหว่างเราจนเมื่อถึงที่สุดชานยอลเลยถามออกไปในสิ่งที่กำลังกลัว

 

มีอะไรจะพูดกับฉันงั้นเหรอ

 

 

มันยากจัง จนถึงตอนนี้ที่เตรียมใจมาแล้วยังอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้ตลอดเลย

 

 

ช่วงนี้คุณงานเยอะมากใช่มั้ยครับ

 

เปล่า

 

...

 

ฉันก็ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ตามที่แบคฮยอนต้องการไง แบคฮยอนหันไปสบตากับคนที่มองมาด้วยแววตาที่อ่อนลง ที่หายไปก็เพราะแบบนี้จริงๆเหรอ…

 

            มันเกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง แบคฮยอนกำมือตัวเองไว้แน่นไม่ว่าจะช้าหรือเร็ววันนี้ก็ต้องมาถึง...

 

คุณชานยอลครับ เรา-

 

ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ชานยอลปลดเข็มขัดนิรภัยออกจนเกิดเสียงดัง

 

แต่เราทำแบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะครับ! สีหน้าของคนที่หันมา ใบหน้านั้นดูโกรธ ก่อนที่ไหล่ของแบคฮยอนจะถูกบีบอย่างแรง ไม่ต้องพูดก็เข้าใจได้แล้วว่าเดินมาถึงจุดที่ต้องปล่อยเสียที

 

ต้องการจะพูดอะไร! ฉันบอกว่าไม่อยากฟัง!

 

ผม .. ฮึก

 

แบคฮยอน!

 

 

เราเลิกกันเถอะครับ

 

 

 

แรงกระชากตัวให้หันกลับไปทำเอาเจ็บและร้าวไปทั้งแขน แต่คงไม่เท่ากับหัวใจของเขาตอนนี้...

 

 

...ฉันบอกว่าอย่าผลักไสฉัน น้ำเสียงที่อ่อนลง ผะแผ่วทำให้น้ำตาหยดนึงของคนตรงหน้าหล่นออกมาแต่อีกคนก็หันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

 

..แล้วผมต้องรอให้คุณเป็นฝ่ายทิ้งผมเหรอครับ

 

ฉันจะไม่เคยคิดจะทิ้ง-

 

พอเถอะครับ พอซักที

 

...

 

ผมมันแค่เด็กคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งครอบครัว ไม่มีอะไรที่จะเคียงข้างคุณได้เลย

 

...

 

คุณมีทุกอย่าง มีหน้ามีตา มีครอบครัวที่รักคุณ

 

...

 

เราทำผิดต่อพวกเขามามากพอแล้วนะครับ เขาว่าตัวเองเข้มแข็ง เขาพูดออกไปอย่างเข้มแข็ง

 

ไม่คำพูดใดออกมาจากปากปาร์คชานยอลที่มองตรงไปข้างหน้าไม่ยอมสบตากับอีกคน

 

...ฉันทำอะไรได้อีกมั้ย

 

ผมเหนื่อย...

 

ที่ผ่านมา...มันฝืนใจนายขนาดนั้นเลยเหรอ

 

ผมรู้สึกผิดทุกวัน

 

เคยรักฉันบ้างไหม

 

แค่ประโยคคำถามนั้นก็ทำให้น้ำตาที่ฝืนเก็บไว้ไหลพรากออกมา ถึงจะพูดไม่ได้แต่เขาก็อยากจะบอกให้รู้ว่าเขามีแค่ปาร์คชานยอล มีแค่เขาคนเดียว

 

ไม่สินะ...หึ

 

...

 

มีคนอื่นเหรอ เขาให้เท่าไหร่ล่ะวันนั้นเราที่เขาไปหาอีกคนที่บ้าน ภาพที่เห็นคือแบคฮยอนกับผู้ชายคนนึงที่เคยบอกว่าเป็นเพื่อนสนิท...ไม่สนิทกันถึงขั้นไหน

 

คุณชานยอล!

 

เสียงเล็กตวาดดังลั่น ตลอดเวลาเขามันก็แค่ผู้ชายที่หาความสุข ถูกใจผู้หญิงมานักต่อนักแต่ก็สำนึกไว้หน่อยว่ามีลูกมีเมียแล้ว จะไปร่วมอะไรกับผู้หญิงก็สุ่มเสี่ยง จนกระทั่งมาเจอแบคฮยอนเด็กผู้ชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เราไม่ได้เริ่มกันด้วยเซ็กส์ มันเริ่มเหมือนเริ่มต้นใหม่ เราคุยกัน ถูกใจกันถึงค่อยเริ่มมีความสัมพันธ์ ปาร์คชานยอลตกหลุมรักเด็กที่อายุน้อยกว่าตนถึงสิบปี เขาให้ทุกอย่างแต่แบคฮยอนมักจะปฏิเสธ

 

แต่สิ่งที่เขาเต็มใจให้ ให้ไปทั้งหมดแล้วคือหัวใจ

 

ช่วงเวลาที่หายไปปาร์คชานยอลกำลังหาวิธีที่จะจบทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่กับคนตรงหน้า เพราะครอบครัวของเขามันไม่เป็นครอบครัวมาเนิ่นนานแล้ว เพียงแค่เรายังอยู่ด้วยกันเพราะลูกเท่านั้น

 

สุดท้ายทุกอย่างก็พัง

 

มันเริ่มเพราะแบคฮยอน และมันก็จบ เพราะแบคฮยอน

 

 

อยากเลิกนักใช่มั้ย

 

...

 

ลงไปจากรถฉันซะ

 

 

 

ไม่ต้องรอให้ถูกไล่ซ้ำแบคฮยอนเปิดประตูลงไปกลางถนนกว้างใหญ่ และใครที่อยู่ในรถก็ปล่อยความอ่อนแอออกมา ยิ่งหันกลับไปมองคนที่ไม่แม่แต่จะหันมามอง มันก็ยิ่งเจ็บ ก่อนจะขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง

 

 

 

 

 

 

อยู่..ไหนเหรอ

 

(..แบค)

 

เราอยากเจอ...

 

(เป็นอะไร แบคอยู่ที่ไหน!)

 

...ฮึก

 

(อยู่ที่ไหน!)

 

จงอินร้อนรนกับปลายเสียงของแบคฮยอนที่สั่นและพูดไม่เต็มนักหลังจากที่อีกฝ่ายบอกเขาก็รีบขับรถออกมา ในศาลาท่ามกลางแดดที่ส่องกระทบเหมือนอีกคนจะเหม่อจนไม่รู้ตัวอะไรเลย

 

แบคฮยอน! จงอิน แบคฮยอนผวากอดอีกคน

 

เป็นอะไรทำไมมาอยู่ตรงนี้ บอกมาสิใครทำอะไร ร่างเล็กส่ายหัวในอ้อมกอดของเพื่อนสนิท

 

เราเจ็บ...เจ็บหัวใจ

 

เล่าให้ฟังได้มั้ย

 

ภายในรถที่แอร์เย็นจนเกิดความหนาว มันหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจของแบคฮยอน ทุกคำที่จะเปล่งออกมาก็แสนยากลำบาก

 

พอๆกับถนนอีกฝั่งที่มีรถคันเดิมจอดแน่นิ่งพอเห็นแบบนั้น ก่อนจะหมดห่วงและขับออกไปตามทางของตัวเอง

 

 

แบคฮยอนเหม่อลอยหลังจากเล่าจบ เขาจับมืออีกคนลงมาที่สะพานริมแม่น้ำให้ลมเย็นๆพัดพาเอาสิ่งที่ทำให้แบคฮยอนเสียใจออกไป

 

...เราเกลียดตัวเอง เหมือนความจริงมันกำลังฆ่าเราช้าๆ ที่เราไปทำลายครอบครัวเขา

 

...

 

ด่าเราด้วยด้วยคำหยาบตอนนี้ยังแทบไม่รู้สึกเลยจงอิน แบคฮยอนไม่เหลือชิ้นดี สภาพตาที่บวมแดงเหม่อลอยออกกลางแม่น้ำกว้างใหญ่

 

เลือกเดินออกมาได้ก็ดีแล้ว ไม่มีอะไรสายเกินไปหรอกนะ

 

แบคฮยอนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกระลอกไม่ได้สะอื้น มันไหลเหมือนฝืนมานาน จงอินที่เห็นแบบนั้นก็สงสารเพื่อนเขาดึงหัวอีกคนมาซบลงที่ไหล่

 

รักเขามากงั้นเหรอ แบคฮยอนพยักหน้า ก่อนจะเริ่มสะอื้นหนัก

 

รัก...แต่ครอบครองเขาไม่ได้

 

ทำถูกแล้วที่ถอยออกมา ไม่เคยได้ยินเหรอมาช้าดีกว่าไม่มา ทำช้าดีกว่าไม่ทำ

 

จงอินเกลียดเรามั้ย

 

ไม่ ไม่เคยเกลียดนาย คิดมากหน่า

 

 

เราไม่ใช่คนชอบซ้ำเติมคนอื่น แบคเป็น... อีกคนพูดแล้วก็นิ่งไปแบคฮยอนเลยเงยไปมอง

 

 

เป็นเพื่อน เราพร้อมจะช่วยทุกอย่างขอแค่บอกมาเหมือนวันนี้ไง

 

...

 

เริ่มต้นใหม่นะ

 

 

 

 

 

 

เขาต้องอยู่ให้ได้

 

 

 

 

เพราะความรักของใครบางคนมันไม่ใช่การครอบครอง มันเป็นความสุขเวลาที่เราได้คุย อยู่ด้วยกัน ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกัน

 

บางครั้งเราก็เลือกไม่ได้หรอกว่าจะรักใคร รู้ตัวอีกทีก็ให้ใจเขาไปหมดทั้งดวงแบบไม่เผื่อใจไปแล้ว มันเป็นอะไรที่เกิดขึ้นมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่มีใครอยากเป็นที่สอง....

 

 

 

 

 

 

 

กว่าสามเดือนกับการที่ใช้เวลาส่วนมากในการอ่านหนังสือ เมื่อประกาศการสอบได้ออกมาแล้ว จงอินแวะมาบ้านแบคฮยอนบ่อยๆเพราะกลัวเขาเหงา หรือกลัวเขาทำอะไรสิ้นคิด บางทีหมอนั่นก็เอาเลขมานั่งคิดให้เขาหงุดหงิดเล่น แบคฮยอนกับเลขน่ะไม่ถูกกัน..

 

ส่วนเรื่องราวที่จบไปก็ไม่ได้รับการพูดคุย สานต่อหรืออะไรทั้งนั้น จบไม่สวยเลยแหละ

 

เสียงรถ หรือว่าจงอินจะมาแต่หัววันนะแต่พอมองออกไปกับเป็นรถของใครก็ไม่รู้อาจจะมาผิดบ้าน แบคฮยอนเลยลองออกไปดู ก่อนจะหยุดยืนนิ่งงันอยู่กับที่มือตกลงมาที่ข้างลำตัว

 

            เธอคนนั้น คุณซูจอง ภรรยาคุณชานยอล

 

            เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แบคฮยอนก็เผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

 

 

ไม่ต้องกลัวนะคะ

 

“…”

 

ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อว่าคุณหรืออะไรทั้งนั้น อย่ากังวลไปเลย เธอแตะที่บ่าผมพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าของเธอสวยสด แต่แววตากลับตรงข้าม มันช่างเศร้าหมอง

 

และมันคงจะเป็นเพราะเขา

 

 

คุณคงคือแบคฮยอนใช่มั้ยคะ น่ารักจัง เธอยิ้มอย่างน่ารัก เขายังไม่เข้าใจกับการมาที่นี่ของคุณซูจอง แต่ถึงแบบนั้นแบคฮยอนก็โค้งให้เธอ

 

...ฉันแค่จะมาบอกค่ะ ว่าฉันหย่ากับเขาแล้ว แบคฮยอนตกใจ ใจชาวูบเหมือนถูกอิฐก้อนใหญ่ล้มทับ

 

ไม่นะครับ! ก่อนจะจับไปที่มือของเธอที่จับที่ต้นแขนเขาอยู่ และเธอมีท่าทีตกใจ

 

 

“…ไม่ได้

 

 

ผะ..ผมจะไปเอง คุณไม่ต้องทำแบบนี้นะครับ เสียงที่ร้อนพร้อมกับรีบพูดเพื่อรั้งอีกฝ่าย และพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

ผมไม่ได้ติดต่อกับเขามาพักใหญ่แล้ว ได้โปรดครับคุณซูจอง...

 

            พลันสายตาก็เหลือบไปมองที่รถยนต์ของเธอ ปรากฎใบหน้าของเด็กสาวที่คงกำลังมองมาอย่างไม่เข้าใจ เมื่อรู้ว่าถูกมองเด็กคนนั้นก็ยิ้มน้อยๆกลับมาให้เขาและมันช่างกรีดหัวใจของแบคฮยอนเหลือเกิน

 

ฉันทราบค่ะ

 

“….”

 

เราคุยกันด้วยดีจบกันด้วยดี แต่ชานยอลเขาไม่มีความสุขเลยนะคะ

 

“…”

 

ฉันหมายถึงว่ามันเป็นเพราะคุณ

 

เคยคิดไว้ว่าใครกันนะที่ทำให้ชานยอลมีความสุขได้มากขนาดนั้น ที่ไหนกันนะที่เขาไปแล้วพอกลับมาบ้าน เขาก็หาฉันกับลูกด้วยรอยยิ้มทุกวัน

 

....ฮึก

 

ใครนะที่ทำให้เขายิ้มได้นอกจากลูกของเขา

 

...

 

แบคฮยอนนี่เอง มาเจอแล้วก็เขาใจแล้วว่าทำไม

 

ฉันยังชอบความน่ารักของคุณเลย น้ำตาเริ่มรื้นมามากยิ่งขึ้นกับความผิดเริ่มกัดกินไปจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

 

ฉันกับลูกจะย้ายไปอยู่บ้านแม่ฉันที่ต่างประเทศค่ะ... เธอหันไปปาดน้ำตา

 

ผมขอโทษ..ผมทำลาย.. แบคฮยอนรีบพูดรั้งอีกฝ่ายส่ายหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่

 

ทำลายครอบครัวคุณ

 

มันไม่เกี่ยวกับคุณทั้งหมดหรอกค่ะ

 

ชานยอลน่ะ เขาหมดรักฉันอยู่แล้ว อยู่กันไปก็ดันทุรัง

 

ผมขอโทษ แบคฮยอนทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ จนเธอต้องลงมานั่งด้วยพร้อมน้ำตาที่อาบแก้ม แขนเรียวพยายามจับเด็กหนุ่มตรงหน้าให้ลุกขึ้น

 

ฉ...ฉัน ฮึก ฉันเข้าใจไม่ต้องขอโทษฉันนะคะ

 

ผม..ขอโทษ แบคฮยอนปล่อยให้ตัวเองร้องไห้โฮออกมา

 

ถึงยังไงฉันกับเขาก็ไปกันไม่ได้อยู่ดี

 

 

ถึงไม่มีคุณ วันนี้ก็ต้องมาถึง

 

 

ถึงจะเป็นแบบนี้ แต่ฉันก็ยังกล้าพูดบอกคุณได้ว่าชานยอลเป็นคนดี เขารักคุณนะคะ

 

...ผมคงทำไม่ได้แล้ว เธอจับเขายืนขึ้น

 

ฟังนะคะ แบคฮยอนคุณน่ะทำให้ชานยอลมีความสุขมาก กลับไปหาเขานะคะ

 

...

 

ฉันคงต้องไปแล้วล่ะ ลาก่อนนะคะ

 

 

อย่ากังวลกับมันเลยนะคะเธอตบบ่าก่อนจะเดินไปขึ้นรถ แบคฮยอนยังอยากจะพูดมากมายแต่ก็ได้แต่ยืนร้องไห้อยู่ตรงนี้ จนรถขับออกไปนานแล้ว

 

....รู้แล้วว่าเวรกรรมมีจริงเพราะตอนนี้เขาเหมือนตกนรกชดใช้ทุกอย่างให้กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ร้องไห้จนไม่มีหยดน้ำตาออกมา

 

แบคฮยอนปล่อยตัวเองจนล่วงเลยมาเช้าวันใหม่เขายังนั่งอยู่ที่โซฟาในบ้าน ไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันเต็มๆ มีแต่น้ำตาที่หยดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้มันไหลเพื่อหวังจะลบล้างความผิดก็คงไม่สามารถลบทุกอย่างออกไปจากใจได้ จงอินก็โทรมาแต่เขาไม่อยากรับเลยส่งข้อความไปเพื่อบอกว่าตัวเองสบายดีทั้งที่น้ำตานองหน้า

 

 

 

 

 

 

 

มหาวิทยาลัยกับแบคฮยอนนักศึกษาปี 1

 

 

 

 

 

 

นักศึกษาปี1คะ วันนี้ตอนบ่ายขึ้นไปฟังบรรยาพิเศษ บังคับ

 

อีกแล้วเหรอ... ดาน่าเพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างกันบ่นพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่อาจารย์ที่สั่งเสร็จแล้วเดินออกไป ทิ้งไว้แต่ความน่าเบื่อ

 

ก็แค่ไปนั่งเฉยๆ

 

มีใบงานย่ะ!”

 

เอ่าเหรอ ไม่ทันฟัง

 

            เปิดเทอมมาสามเดือนแล้ว ถือว่าก็เรียกหนักเอาการสอบเข้ามาว่ายากแล้วดูท่าว่ากว่าจะเรียนให้จบไปแต่ละเทอมในมหาวิทยาลัยคงจะยากกว่า

 

            จงอินและแบคฮยอนสอบเข้ามาในมหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะจงอินติดบัญชี ส่วนเขาแน่นอนว่ากฎหมาย เราเจอกันบ้างไปกินข้าวกันบ้างเหมือนเดิม ดึกๆก็ยังเล่นเกมส์ด้วยกันไม่ต่างจากสมัยมัธยม

 

            โรงอาหารที่พวกเขาเดินวนหาที่นั่งมากว่าสิบนาทีกว่าจะได้นั่งไม่วายที่ดาน่าจะบ่นอีกรอบ ก่อนที่เยริมจะเอาขนมปังยัดปาก กลุ่มเราที่มานั่งกินข้าวด้วยกันไม่ได้มีแค่ผู้หญิงแบคฮยอนยังได้เพื่อนใหม่ที่พูดเยอะมากๆอย่างซูโฮ ที่แก่เรียนสุดดูท่าอีกคนจะเรียนเก่งมากๆ

 

และตอนนี้แบคฮยอนอาสาเฝ้าโต๊ะให้คนอื่นๆไปซื้อของมาก่อนเพราะปกติเขาเป็นคนกินไวอยู่แล้วเลยรอได้ นั่งมองบรรยากาศรอบๆที่นักศึกษาหลายคนลงมาทานข้าวและมีหลายคนที่จับกลุ่มกันอยู่ที่ทางขึ้นหอประชุม ที่อีกไม่กี่นาทีพวกเขาก็ต้องขึ้นไปฟัง ก่อนที่จะรู้สึกใจกระตุกวูบเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นคน...ที่เคยคุ้นเคย แต่ก็ไม่น่าใช้เพราะเขาผอมเกินไป

 

ไม่เอาน่าแบคฮยอน

 

 

แบค แบค!”

 

ห๊า

 

ไปซื้อข้าวดิ เอ๊ะ เป็นไรเปล่าหน้าซีดๆ

 

เปล่าๆ อาจจะหิวข้าวมั้ง

 

 

 

          เสียงยิงมุขกากๆของซูโอทำให้บรรยากาศมื้อกลางวันเต็มไปด้วยความสนุก แบคฮยอนหัวเราะจนสำลักข้าวๆ ดาน่ากับซูโฮชอบแกล้งกันตีกันไปมา น่ารักดี

 

ไป ขึ้นเหอะไปตากแอร์เราร้อน เธอสะบัดผมออกไปด้านหลัง เอาเหอะผู้ชายเหลียวมองเป็นแถว ดาน่าสวย สวยมากๆเลยละ

 

เอาจริงป่ะ ขึ้นไปฟังเรื่องเชี่ยไรกูยังไม่รู้เลย

 

ก็จริงนะอาจารย์ไม่เห็นบอก

 

น่าเบื่อออออ

 

            ดาน่าเดินไปนั่งช่วงกลางของห้องประชุมเพราะแอร์ตกตรงนั้นพอดี นักศึกษาคนอื่นก็ทยอยมานั่งมากขึ้น จงอินส่งข้อความมาบอกว่าตัวเองก็ขึ้นมาฟังเหมือนกันและให้รอกลับบ้านพร้อมกัน

 

            จะว่าไปก็ลืมอ่านหัวข้อบรรยายวันนี้เลย

 

หัวข้อไรวะซูโฮ

 

สาเหตุปัญหาความแตกแยกของครอบครัวและกฎหมายน่ารู้

 

            แบคฮยอนเผลอทำปากหล่นทันทีที่ซูโฮพูดจบ และไม่ทันได้เตรียมใจร่างสูงของใครบางคนก็ปรากฏ

 

 

สวัสดีครับ นักศึกษา ปาร์คชานยอลครับ

 

 

แบค เห้ย

 

หือ

 

ไปนั่งอยู่ข้างล่างทำไม ไม่ขึ้นมานั่งข้างบน

 

อือ

 

เป็นอะไรหรือเปล่าวะ ดาน่าจับหน้าเขาก่อนจะจ้องใกล้ๆ

 

เปล่าๆ

 

            เสียงกรี๊ดกราดดังขึ้นตามประสา ผู้ชายคนนั้นยังดูดีเหมือนเดิม แม้จะดูผอมลงจนน่าเป็นห่วง นักศึกษารุ่นพี่เข้ามาพูดคุยบนเวทีและเริ่มประเด็นเรื่องครอบครัว....

 

คุณปาร์คมีมุมมองเรื่องนี้อย่างไรครับ

 

ผมเคยใช้คำว่าครอบครัว... เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกรอบคงเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีครอบครัวแล้ว

 

แต่ผมทำลายทุกอย่าง นั่นคือจุดเริ่มต้นของความแตกแยกครับ เขาคิดว่ารุ่นพี่บนเวทีก็คงรู้สึกกระอักอ่วนไม่น้อย

 

ถ้าอย่างนั้นคุณปาร์คมองว่าสาเหตุส่วนใหญ่มาจากอะไรครับ

 

ความไม่เคยพอมั้งครับ ทุกคนล้วนมีความโลภอยู่ภายในใจลึกๆผมเองก็หนึ่งในนั้น ผมนอกใจภรรยาตัวเอง แบคฮยอนเสหน้ามองไปทางอื่น เพราะความอ่อนแอมันข้ามาแทรกซึมอีกแล้ว

 

อ่า

 

..มันเป็นสิ่งไม่ดี เด็กสมัยนี้คงน่าจะคิดได้

 

 

แต่ความรักมันไม่ใช่เรื่องผิด แต่แค่เรื่องราวของผมมันผิดที่ผิดเวลาเท่านั้นเอง

 

“…”

 

เขาคนนั้นทำให้ผมมองว่าความรักเป็นอะไรที่สวยงาม เขาเหมือนดอกไม้ที่ทำให้ผมหลงกลิ่นหอมของมันอยากมาเก็บมาดอมดมในทุกๆวัน...จนอยากเป็นเจ้าของมันในที่สุด

 

 

โดยที่ผมไม่รู้ตัวว่าผมเองกำลังทำลายสวนดอกไม้นั้นไปด้วย

 

สุดท้ายเป็นยังไงเหรอครับ

 

            ในห้องประชุมเงียบทุกคนล้วนตั้งใจฟัง แบคฮยอนเองก็แทบลืมหายไปตอนที่อีกคนกำลังพูด หน้ากระดาษไม่มีแม้ตัวหนังสือตัวเดียว... ก่อนที่สายตานั้นอยู่ๆก็หันมาสบตากับเขามันตรึงเขาเอาไว้เหมือนวันแรกที่เจอกันไม่ผิด

 

สุดท้ายเหรอครับ....ผมไม่เหลือใครในชีวิตเลย

 

 

 

 

เห้ย ไปไหนห้องน้ำเหรอ

 

อืม ด..เดี๋ยวมานะ

 

 

ถ้าต้องบอกคนที่คุณนอกใจไปหาเขา ถ้าย้อนกลับไปคุณจะทำมั้ยครับ คำถามนั้นทำให้แบคฮยอนไปต่อไม่ไหว เขาไม่ได้หันกลับไปมอง

 

ผมจะไม่ทำครับ

 

            ดีแล้วที่เดินออกมา สิ้นสุดคำตอบนั้นกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่รู้จักเข็ด

 

 

เพราะผมจะไม่ทำลายความบริสุทธิ์ของเด็กคนนึง

 

           

แต่ไม่ทันแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

            ภายในห้องน้ำที่มีแค่เสียงสะอื้น แบคฮยอนอยู่ในนั้นนานจนมีข้อความจากกลุ่มเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

 

จะออกไปแล้ว ท้องเสียน่ะ

 

          ส่องกระจกที่สภาพเขาดูไม่ได้เลย ออกไปตอนนี้ก็คงถูกถามแน่

 

 

...ดีใจด้วยนะครับ สอบติดกฎหมายแบบที่หวังไว้

 

 

            เสียงทุ้มเอ่ยดังด้านหลัง ก่อนที่จะอื้อไปหมดเมื่อถูกสวมกอดเข้าทางด้านหลัง ทุกสิ่งของผู้ชายคนนี้แบคฮยอนไม่เคยลืม เขาไม่เคยลบสิ่งเหล่านี้ออกไปจากตัวและหัวใจได้เลย

 

 

คิดถึงแบคฮยอนนะ

 

ปล่อยผมครับ

 

            อีกคนปล่อยออกในทันที ก่อนที่ร่างเล็กนั้นจะก้าวเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันหลับมามอง

 

ให้โอกาสฉันได้มั้ย

 

 

 

 

...อย่าหันกลับไปนะแบคฮยอน

 

 

 

 

 

 

 

Finale

 

            เค้กที่พึ่งออกมาจากตู้อบกลิ่นมันหอมมากๆ จนแทบจะกลิ่นทั้งที่ยังไม่ทันแต่งหน้าซะแล้ว แต่ไม่ได้หรอกวันนี้วันสำคัญนี่หน่า...วันเกิดจงอิน

 

 

สุขสันต์วันเกิดไอ้เพื่อนล้านปี

 

ขอบใจ อยู่กินด้วยกันก่อนดิ

 

คือ...

 

เห้อ ไม่น่าให้กลับไปคืนดีเลย หวงอะไรขนาดนั้น

 

วันนี้เขาป่วยน่ะต้องกลับไปดูหน่อย เดี๋ยววันหลังเราเลี้ยงจัดเต็มให้นะ

 

อืม ไปดีๆล่ะ หรือให้ไปส่ง

 

บ้า เจ้าของวันเกิดจะทิ้งงานได้ไงเล่า

 


            แบคฮยอนให้เค้กจงอินเสร็จก็ตรงดิ่งมาที่คอนโด ขึ้นยังห้องเดิม..พร้อมโจ๊กอุ่นๆในมือ ภายในห้องเงียบสนิท ไฟก็ไม่ได้เปิดแต่เครื่องปรับอากาศเปิดซะเย็นเชียว

 

            ประตูห้องนอนถูกเปิดเข้าไปเห็นร่างของคนที่ไม่สบายมาหลายวันนอนซมอยู่ในกองผ้าห่ม ดูสิเสื้อก็ไม่ใส่

 

คุณชานยอล..

 

“…”

 

กินข้าวหรือยังครับ

 

ไม่ตื่นผมไปนะ ไม่มีการขยับตัวใดๆ แน่นอนว่าแบคฮยอนกังวลเลยรีบพลิกตัวอีกคนมาบนตักจับไปที่ใบหน้าที่เหงื่อชื้นไปหมด

 

คุณชานยอล คุณ...ตื่นสิครับ ฮึก

 

ไปหาหมอกันนะครับ เขาฉุดร่างอีกคนให้ลุกขึ้นแต่ตัวก็หนักเหลือเกิน

 

แบคฮยอน...ฉันไม่เป็นไร

 

 

            โต๊ะกินข้าวโต๊ะเล็กแบคฮยอนเอาแต่จ้องแกมบังคับให้อีกคนกินโจ๊กให้หมด พออีกคนอ้อนวอนทางสายตาก็ได้สายตาค้อนๆกลับมา

 

ฉันอิ่มแล้วน่ะ

 

อีกแค่สองคำเอง กินให้หมดด้วยครับ

 

งั้นผมขอตัวกลับ--

 

โอเค....หมดแล้ว

 

            ก่อนที่ชานยอลจะถูกพามาเช็ดตัวในห้อง สาเหตุที่เป็นไข้ก็คงเพราะแบคฮยอนส่วนนึง ช่วงที่อีกคนมาง้อดันเอาแต่ยืนตากหิมะ มารอเขาได้ทุกวันจนวันนึงที่ทรุดเป็นลมไป วินาทีนั้นทุกอย่างที่เป็นกำแพงในใจพังทลายไปเสียหมด

 

ทานยาแล้วนอนนะครับมือหนาเลื่อนมากุมมือเรียวเอาไว้

 

หายโกรธฉันหรือยัง

 

มันดึกแล้วผมขอตัว

 

อย่าทิ้งฉันไปได้มั้ย

 

“…”

 

เริ่มกันใหม่นะ

 

 

ฉันยอมทุกอย่างแล้ว

 

           

เสียงแหบพร่าเพราะหวัดหรือเพราะจะร้องไห้ก็ไม่แน่ใจ เขาไม่อยากใจอ่อนเลยซักนิดให้ตายเถอะ

 

ผมจะกลับไปเอาเสื้อผ้า ที่นี่ไม่มี...พรุ่งนี้ผมต้องไปเรียนนะครับ

 

แบคฮยอน!” ชานยอลดึงอีกคนเข้ามากอดแน่น จูบไหล่ขาวก่อนจะกอดแน่นอีกครั้ง

 

ผมจะติดไข้คุณนะ ปล่อยก่อน

 

ขอโทษ...สำหรับทุกอย่าง

 

ผมก็เหมือนกัน

 

ให้ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วเรามาเริ่มกันนะครับ

 

 

ผมรักคุณครับ คุณชานยอล

 

 

 

 

            และคำตอบนั้นเป็นคำตอบที่มีอยู่ตั้งแต่แรกเจอจนวันนี้ คำตอบของแบคฮยอนยังเป็นชานยอลไม่ว่าจะผ่านมากี่เดือน..หรือกี่ปี

 

คุณซูจองกับมียอนลูกสาวคนเดียวของคุณชานยอลก็กลับมาหาชานยอลบ้าง พวกเขาไปทานข้าวกันแบคฮยอนเองก็ไป เธอดูสดใสและยินดีกับเรา เธอบอกกับเขาว่าอย่ารู้สึกผิด...เธอบอกกับชานยอลว่าพวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้

 

 

           

            คนบนฟ้าอาจจะเล่นตลก หาอุปสรรคมาให้เราผ่านพ้นมันไป เราผ่านกันมาได้เพราะเราใช้ความรักเป็นเครื่องนำพา ความรักที่เป็นความรักจริงๆไม่ใช่แค่ความใคร่...

 

 

 



END

 

 

 

 

 




เรามองว่าเราเองก็เป็นคนแต่งฟิคคนนึงที่อยากลองถ่ายทอดมันออกมาในรูปแบบที่หลากหลาย

ถ้าทำให้ศิลปินดูไม่ดีเราขอโทษด้วยนะคะ เรื่องนี้ตอนแต่งก็คิดว่ามันคงดูไม่ดี แต่เราไม่ได้เจาะจงถึงสถานะแบบนั้นนัก เราพยายามแสดงออกให้เห็นถึงข้อเสีย เอาจริงๆไม่มีใครอยากให้ความรักเป็นแบบนี้ แต่มันก็เป็นอีกรูปแบบนึงของความรักและความหลง เลยอยากลองถ่ายทอดออกมาดูค่ะ : )

 #smileandgoCB

  




L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2013 Jennysupat18 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:20
    น้ามตาไหล;-;
    #2,013
    0
  2. #1674 cheerchanbaek (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:02
    โอ้โหหหห หลากหลายฟีลลิ่งเลยยย คือมองในมุมผญอ่ะนะ ถ้าสามีเราไปนอกใจกับผชคนอื่นคงแบบปวดใจอยู่ไม่น้อยอ่ะ ฮื่อออ นี่คือชานแบคไงเราเลยแบบเออออินน ฟินไป แต่คิดถึงความเปนจริงแช้ว ร้องไห้แปป เจ็บบบนมมมม ฮื่อออ เปนความรักแบบหงานปนขมจริงๆด้วยค่ะ มันเรียลลดี ชอบๆๆค่ะ จากนี้ไปก็รักกันไปนานๆเด้ออออ
    #1,674
    0
  3. #1322 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 03:53
    ซูจองดีมากเลยยยยย
    #1,322
    0
  4. #942 rosebbh04 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 13:08
    ซูจองดีมากเลย ฮือ
    #942
    0
  5. #835 hunnnielu947 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:07
    ชอบมากเลย แบบว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คนที่ใช่ก็คือคนที่ใช่อยู่วันยังค่ำ
    #835
    0
  6. #749 deereastsea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 11:28
    นี่ล่ะน้า ที่เค้าว่า ผิดที่ผิดเวลาแต่ไม่ผิดคน สุดท้าย ความรักจะนำพาเราไปสู่ความสุขได้ แม้ระหว่างทาง จะมีขวากหนามทิ่มตำให้ต้องเจ็บปวด แต่เมื่อทุกอย่างลงตัว ทุกคนปลดวาง มันก็จะดีขึ้นเอง งานนี้ต้องขอบคุณแม่สาวภรรยาของคุณพี่ปาร์ค ที่นางเข้าใจ แต่ก็สงสารนะ สามีที่เคยจีบ เคยพร่ำคำว่ารัก เคยร่วมเรียงเคียงหมอน จนลูกโต กลับไม่สามารถแตะต้องตัวเองได้ เพราะทำไม่ลง เพราะเด็กคนนึง ที่ค่อยๆแทรกซึมเข้ามาในหัวใจคนรัก จนมันเต็มพื้นที่ไปหมด แต่มันก็ทำให้รู้ว่า ความรัก จะมาช้าหรือเร็ว ถ้ามันพร้อมเผชิญความเจ็บปวดไปพร้อมกับความสุขสมข้างหน้า มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยง

    รู้สึกดีที่น้องยังรักพี่อยู่ ยอมกลับมาเริ่มต้นใหม่ ก็นะ คนแรกของใจ มันก็ต้องหวั่นไหวเป็นธรรมดา แถมยังรักมากขนาดนี้
    เป็นเราก็คงจะรักต่อนะ ถ้ามันทำให้คนที่เรารักมีความสุข และเราก็มีความสุขเช่นกัน

    ขอบคุณนะคะ ยาวมากๆเรื่องนี้ แต่จับใจจริงๆ ความรักไม่ผิด แค่ต้องรักให้เป็นเท่านั้นเอง เนาะ ????
    #749
    0
  7. #672 Poolsky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 12:22
    นึกว่าจะแบดเอนด์นะ555555 ถ้าเปนในชีวิตจริงคงเกลียดคนที่มาทำให้ครอบครัวคนอื่นพังนะแต่นี่เปนชานแบคง่ะผิดแค่ไหนก้อยากให้เขาคู่กัน555
    #672
    0
  8. #650 XMCB_BB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 21:01
    จะด่าพี่ว่าเลวก็สงสารพี่ เฮ้ออออ ก็อย่างว่าแหล่ะเนอะ ความรักมักเล่นตลกกับใจคนเราจะตาย ความรักนั้นน่ากลัวจริงๆนะ นึกว่าแบคจะไม่กลับไปคืนดีกับพี่ซะแล้ว ถถถถ
    #650
    0
  9. #635 Aumbaek2306 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 20:26
    แม้จุดเริ่มต้นจะแย่ไปสักหน่อย แต่สุดท้ายความรักก็ทำให้ลงเอยด้วยดี ขอบความรักของชานยอลและแบคฮยอน ดีต่อใจ////
    #635
    0
  10. #545 mackle (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:03
    ฮืออออ ชอบ มันดีมั่กมากกกกก อิจฉาชานยอลนะ ที่มีผู้หญิงดีแบบซูจองและก็มีแบคฮยอน
    #545
    0
  11. #544 mpndss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 01:05
    ชอบมาก ประทับใจ รักเรื่องนี้ ไม่มีคำบรรยายใดๆให้เลย ชอบจริงๆ
    #544
    0
  12. #440 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:45
    ดีงาม ทุกอย่างมีเหตุผลของมันทุกคนก็เช่นกัน
    #440
    0
  13. #383 Baekkumaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:26
    ฮือออหน่วงมากซึ้งมากอินมาก น่าสงสารที่สุดคือซูจองเนาะ ฮือ
    #383
    0
  14. #382 fboomxbyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 23:40
    ชอบมากค่ะ มันดีมากเลยเราร้องตามเลย คนที่ใช่ยังไงก็กลับมาหากันในเวลาที่ใช่เอง ขอแบบเศร้าๆฟาดมาเลยค่ะ เราชอบบฮืออ
    #382
    0
  15. #352 Ppp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 23:00
    ทุกคนเปลี่ยนได้เสมอ ไม่มีอะไรยั่งยืนถาวร

    อยุ่ที่ปรับตัว ยอมรับ และเข้าใจ

    ชีวิตนี้ จะมีผุ้หญิงดีดีอย่างซูจองสักกี่คน

    เธอดีมากกกกกกกก นางฟ้าชัดชัดดดดดดดดด



    ความรัก บางครั้งก็แบบนี้ ถูกคนถูกใจแต่ไม่ใช่เวลาที่ถูกต้อง

    ต้องพังไปเท่าไหร่กว่าจะถูกที่ถูกเวลา ฮือออออออออออ ;_;
    #352
    0
  16. #347 Ginaii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 17:34
    มันดีมากๆๆๆ
    #347
    0
  17. #343 countingstars (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:38
    แงงงง ชอบค่าาา นึกว่าจะไม่แฮปปี้เอนดิ้งซะแล้ว สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #343
    0
  18. #342 CHANBAEK คึคึ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 17:27
    อ่าาาาา ซูจองดีมากเลยเป็นผู้หญิงที่เข้าใจ
    #342
    0
  19. #340 pcy921 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 16:17
    ชานแบคโชคดีที่เจอคนแบบซูจองอะ สงสารซูจองหน่อยๆ
    #340
    0
  20. #339 Kamolrath Praipruek (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 12:50
    ฮือออออ่านมาแรกๆหดหู่มากก กลัวจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ตอนจบโล่งเลยย
    #339
    0
  21. #338 บนกึม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 11:48
    ฮื้ออออ นานแค่ไหนกะรอเน้อ
    #338
    0
  22. #337 Bow Keswaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 11:23
    ไม่รู้จะสงสารใครดี สงสารทุกคน เรื่องดำเนินได้ดีมาก ขอบคุณที่ถึงแม้เรื่องราวของพวกเขามันจะเป็นเรื่องที่ผิด แต่พวกเขายังได้รักกัน ยังได้อยู่ด้วยกัน งื้อออออออ
    #337
    0
  23. #336 prakaikaew_CB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 06:58
    เราชอบตอนนี้นึกว่าจะจบไม่สวยสะแล้ว อยากได้สเปจังเลยค่ะ
    #336
    0
  24. #335 BaEk_1992 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 06:11
    เป็นโชคดีมากๆอ่ะ เรื่องลงตัวทุกอย่างดีไปหมดดด ชอบมากๆ
    #335
    0
  25. #334 Malila.9461 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 00:37
    ได้อ่านฟิคของไรท์มาระยะหนึ่งแล้ว รวมตอนนี้ก็ชอบหมด เราชอบภาษาไรท์ ถ่ายทอดมาได้ดีมากคะ เข้าถึงอารมณ์เลย ,ยังไงก็สู้ๆนะไรท์ เราจะติดตามตอนต่อๆไป
    #334
    0